Adhyaya 77

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्र तौ परमेश्वरौ । उमामहेश्वरौ सूत हरिश्चन्द्रेण भूभुजा

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! அங்கே உள்ள அந்த இரு பரமேஸ்வரர்கள்—உமா, மகேஸ்வரர்—என்று நீங்கள் சொன்னது, அவர்கள் அரசன் ஹரிச்சந்திரனுடன் எவ்வாறு தொடர்புடையவர்கள்?

Verse 2

कृतौ कथयसीत्येवं वेदिमध्यं समाश्रितौ । उतान्यौ स्थापितौ तत्र चमत्कारपुरांतिकम्

“இவை எவ்வாறு செய்யப்பட்டன அல்லது நிறுவப்பட்டன?”—என்று கூறியபடி, அவர்கள் இருவரும் வேதியின் நடுவில் தங்கினர்; மேலும் இன்னும் இருவர் அங்கேயே சமத்காரபுரத்தின் அருகில் நிறுவப்பட்டனர்।

Verse 3

वेदिमध्यगतौ नित्यं पार्वतीपरमेश्वरौ । एतत्संश्रूयते सूत विवाहः प्रागभूत्तयोः । ओषधिप्रस्थमासाद्य पुरं हिम वतः प्रियम्

வேதியின் நடுவில் பார்வதியும் பரமேஸ்வரனும் எப்போதும் வீற்றிருக்கின்றனர். ஓ சூதரே, ஹிமவானுக்கு பிரியமான ஓஷதிப்ரஸ்த நகரை அடைந்த பின் அவர்களின் திருமணம் முன்னொரு காலத்தில் நிகழ்ந்ததாகக் கேட்கப்படுகிறது।

Verse 4

अत्र नः संशयो जातः श्रद्धेयमपि ते वचः । श्रुत्वा किं वा भ्रमस्तेऽयं किं वाऽस्माकं प्रकीर्तय

இங்கே எங்களுக்கு ஐயம் எழுந்துள்ளது; உங்கள் சொற்கள் நம்பத்தகுந்தவையாயினும். இதைக் கேட்டபின் குழப்பம் உங்களுக்கா, எங்களுக்கா? தயவுசெய்து தெளிவாகக் கூறுங்கள்।

Verse 5

सूत उवाच । नास्माकं विभ्रमो जातो युष्माकं तु द्विजोत्तमाः । परं यत्कारणं कृत्स्नं तद्ब्रवीमि निबोध्यताम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, எனக்கு எந்தக் குழப்பமும் இல்லை; ஐயம் உங்களிடமே எழுந்துள்ளது. அதன் முழுமையான உண்மைக் காரணத்தை நான் சொல்கிறேன்—கவனமாகக் கேட்டு அறிந்துகொள்ளுங்கள்।

Verse 6

य एष ओषधिप्रस्थे विवाहः प्रागभू त्तयोः । उमात्रिनेत्रयो रम्यः सर्वदेवप्रमोदकृत्

ஓஷதிப்ரஸ்தத்தில் உமையும் திரிநேத்திரனும் ஆகிய அவர்களின் முன்னைய திருமணம் மிக இனிமையானதாகவும் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அளிப்பதாகவும் இருந்தது।

Verse 7

वैवस्वतेऽन्तरे पूर्वं संजातो द्विजसत्तमाः । सप्तमस्य तु विख्यातो युष्माकं विदितोऽत्र यः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! இது வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்திற்கும் முன்பே தோன்றியது; ஏழாம் மன்வந்தரத்திலும் புகழ்பெற்று, இங்கே உங்களுக்கெல்லாம் நன்கு அறியப்பட்டது.

Verse 8

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यश्चोद्वाहस्तयोरभूत् । स्वायंभुवमनोराद्ये स संजातः सुविस्तरः

ஹாடகேஸ்வரப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அந்த இருவரின் திருமணம் நிகழ்ந்தது; அது ஸ்வாயம்புவ மனுவின் ஆதியுகத்தில் முதலில் தோன்றி, பரம்பரைச் ச்ருதியில் விரிவாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । विवाह ओषधिप्रस्थे यः पुरा समभूत्तयोः । पार्वतीहरयोः सूत सोऽस्माभिर्विस्तराच्छ्रुतः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! ஓஷதிப்ரஸ்தத்தில் பழங்காலத்தில் பார்வதி-ஹரரின் திருமணம் நிகழ்ந்தது; அதன் விரிவை நாங்கள் கேட்டறிந்தோம்.

Verse 10

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे दक्षयज्ञे मनोहरे । विवाहो वृषयानस्य मनौ स्वायंभुवे पुरा

ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் மனம் கவரும் தக்ஷ யாகத்தில், ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில் பழங்காலத்தில் வ்ருஷயானனின் திருமணம் நிகழ்ந்தது.

Verse 11

सोऽस्माकं कीर्तनीयश्च त्वया सूतकुलोद्वह । विस्तरेण यथा वृत्तः एतन्न कौतुकं परम्

ஆகையால், ஓ சூதகுலத்தின் தலைவரே! இது எங்களுக்காக நீர் சொல்லித் துதிக்க வேண்டியது—எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை விரிவாக; ஏனெனில் இது உன்னதமான அதிசயமாகும்.

Verse 12

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि सर्वपातकनाशनम् । विवाहसमयं सम्यग्देवदेवस्य शूलिनः

சூதர் கூறினார்—இங்கே நான் உங்களுக்குச் சரியான முறையில் தேவர்களின் தேவன், சூலதாரி பரமேஸ்வரனின் திருமணநேரப் புனித வரலாற்றை உரைப்பேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்।

Verse 13

ब्रह्मणो दक्षिणांगुष्ठाद्दक्षः प्राचेतसोऽभवत् । शतानि पञ्च कन्यानां तस्य जातानि च द्विजाः

பிரம்மாவின் வலது பெருவிரலிலிருந்து பிராசேதச தக்ஷன் தோன்றினான்; ஓ இருபிறப்பாளர்களே, அவனுக்கு ஐந்நூறு மகள்கள் பிறந்தனர்।

Verse 14

तासां ज्येष्ठतमा साध्वी सतीनाम शुचिस्मिता । बभूव कन्यका सर्वैर्गुणैर्युक्ताऽयतेक्षणा

அவர்களில் மூத்தவள் ‘சதி’ எனும் சாத்வி கன்னி; தூய மென்மையான புன்னகையால் ‘சுசிஸ்மிதா’ எனப் போற்றப்பட்டாள்; எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவள், நீளமான அழகிய கண்களுடையவள்.

Verse 15

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च नागजा । तादृग्रूपाऽभवच्चान्या यादृशी सा सुमध्यमा

தேவியரிலும், கந்தர்வக் கன்னியரிலும், அசுரியரிலும், நாககுலப் பெண்களிலும்—அந்த சுமத்தியமான சதியைப் போன்ற அழகுடையவர் வேறு எவரும் இல்லை।

Verse 17

ततः पुण्यतमं क्षेत्रं कन्यादानस्य स क्षमम् । संध्याय ससुतामात्यः सभृत्यः समुपस्थितः

பின்னர் கன்யாதானத்திற்கு ஏற்ற மிகப் புனிதமான தலத்தை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார்; மாலைச் சந்தியையில் மகள், அமைச்சர்கள், பணியாளர்கள் உடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 18

ततश्चोद्वाहयोग्यानि वसुनि विविधान्यपि । आनयामास भूरीणि मांगल्यानि विशेषतः

பின்னர் அவர் திருமணத்திற்குத் தகுந்த பலவகைச் செல்வங்களையும் பொருட்களையும் கொண்டு வந்தார்; குறிப்பாக மாங்கல்யச் சடங்குகளுக்குப் பெருமளவு சுபப் பொருட்களைச் சேர்த்தார்।

Verse 19

अथ चैत्रस्य शुक्लस्य नक्षत्रे भगदैवते । त्रयोदश्यां दिने भानोः समायातो महेश्वरः

பின்னர் சைத்ர மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில், பகதேவதையுடைய நட்சத்திரத்தில், திரயோதசி திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று மகேஸ்வரர் வருகை தந்தார்।

Verse 20

सर्वैः सुरगणैः सार्धं देवविष्णुपुरःसरैः । आदित्यैर्वसुभी रुद्रैरश्विभ्यां च तथाऽपरैः

அவர் எல்லா தேவர்கணங்களுடனும் வந்தார்—முன்னணியில் தேவ விஷ்ணு; மேலும் ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், இரு அஷ்வின்கள் மற்றும் பிற தெய்வீகர்கள் உடனிருந்தனர்।

Verse 21

सिद्धैः साध्यगणैर्भूतैः प्रेतैर्वैनायकैस्तथा । गन्धर्वैश्चारणौघैश्च गुह्यकैर्यक्षराक्षसैः

சித்தர்கள், சாத்யகணங்கள், பூத-பிரேதங்கள், வைநாயகர்கள்; மேலும் கந்தர்வர்கள், சாரணக் கூட்டங்கள், குஹ்யகர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள் உடனும் வந்தார்।

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे दक्षः संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रययौ संमुखस्तस्य युक्तः सर्वैः सुहृद्गणैः

அந்நேரத்தில் தக்ஷன் ஆனந்த ரோமாஞ்சம் கொண்ட உடலுடன், தன் எல்லா நல்வாழ்த்துக் குழுக்களோடும், அவரை நேருக்கு நேர் வரவேற்க முனைந்தான்।

Verse 23

वाद्यमानैर्महावाद्यैः सूतमागधबन्दिभिः । पठद्भिः सर्वतोऽनेकैर्गायद्भिर्गायनैस्तथा

மகா வாத்தியங்கள் முழங்க, சூதர், மாகதர், பண்டிகள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஸ்துதி வாசித்தனர்; பாடகர்களும் இனிய கீதங்களைப் பாடினர்।

Verse 24

ततः सर्वे सुरास्तत्र स्वयं दक्षेण पूजिताः । यथाश्रेष्ठं यथाज्येष्ठमुपविष्टा यथाक्रमम् । परिवार्याखिलां वेदिं मंडपांतरवर्तिनीम्

பின்பு அங்கே இருந்த எல்லா தேவர்களையும் தக்ஷன் தானே வழிபட்டான். அவர்கள் உயர்வு, மூப்பு ஆகியவற்றிற்கேற்ப ஒழுங்காக அமர்ந்து, மண்டபத்தின் உள்ளே இருந்த முழு வேதியையும் சுற்றி அமர்ந்தனர்।

Verse 25

ततः पितामहं प्राह दक्षः प्रीतिपुरःसरम् । प्रणिपत्य त्वया कर्म कार्यं वैवाहिकं विभोः

அப்போது தக்ஷன் அன்புடன் பிதாமஹன் பிரம்மாவை நோக்கி உரைத்தான். வணங்கி— “விபோ! இந்த விவாகச் சடங்குகளைத் தாங்களே நடத்த வேண்டும்” என்றான்।

Verse 26

स्वयमेव सुताऽस्माकं येन स्यात्सुभगा सती । पुत्र पौत्रवती नित्यं सुशीला पतिवल्लभा

“எங்கள் மகள் சதி உண்மையிலேயே சுபாக்யவதியாக ஆக வேண்டும்— எப்போதும் புத்ர-பௌத்திரங்களுடன், நற்குணமுடையவளாக, கணவருக்கு அன்பானவளாக.”

Verse 27

बाढमित्येव सोऽप्युक्त्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना । समुत्थाय ततश्चक्रे कृत्यमर्हणपूर्वकम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று அவர் கூறி, உள்ளம் மகிழ்ந்து எழுந்தார்; முதலில் முறையாக அர்க்யாதி மரியாதைகளைச் செய்து, பின்னர் செய்ய வேண்டிய காரியங்களை நிறைவேற்றினார்।

Verse 28

संप्रदानक्रियां कृत्वा तत्रैव विधिपूर्वकम् । ततो हस्तग्रहं ताभ्यां मिथश्चक्रे यथाक्रमम् । मातॄणां पुरतो वेधाः सतीशाभ्यां यथोचितम्

அங்கேயே விதிப்பூர்வமாக சம்ப்ரதானக் கிரியை (கன்னியாதானம்) செய்து, பின்னர் முறையாக இருவருக்கும் பரஸ்பர ஹஸ்தக்ரஹணத்தை ஏற்படுத்தினார். மாத்ருக்களின் முன்னிலையில் வேதா (பிரம்மா) சதி–ஈசர்க்கு ஏற்ற திருமணவிதியை நடத்தினார்.

Verse 29

अथ वेदिं समासाद्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम् । अग्निकार्यं यथोद्दिष्टं चकाराथ सुविस्तरम्

பின்னர் வேதிக்குச் சென்று, க்ருஹ்ய மரபில் கூறிய விதிமுறைகளின்படி, சொல்லப்பட்டபடியே, விரிவாக முழு அக்னிகாரியத்தையும் நிறைவேற்றினார்.

Verse 30

यथायथा स रम्याणि वीक्षतेंऽगानि कौतुकात् । सत्याः पितामहो हृष्टः कामार्तोऽभूत्तथातथा

ஆர்வத்தால் அவன் அவளின் அழகிய அங்கங்களை எவ்வெவ்வளவு நோக்கினானோ, அவ்வவ்வளவு சத்யாவின் பிதாமஹன் மகிழ்ந்து, அதே அளவில் காமத்தால் துன்புற்றான்.

Verse 31

तेनैकं वदनं मुक्त्वा तस्या वस्त्रावगुंठितम् । वीक्षिताऽतिस्मरार्तेन यथा कश्चिन्न बुद्ध्यते

அந்த நோக்கத்தால் அவளின் ஆடையால் மூடப்பட்ட உடலை அப்படியே மறைத்துவிட்டு, முகத்தை மட்டும் வெளிப்படச் செய்து, மிகுந்த காமவேதனையால் துடித்தவனாய் அவளை அப்படியே உற்றுநோக்கினான்; யாருக்கும் அறிவு நிலைக்காதபடி.

Verse 32

न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं स व्यलोकयत् । न च सा लज्जयाविष्टा करोति प्रकटं मुखम्

சம்புவின் முன்னிலையில் நாணத்தால் அவன் அவளின் முகத்தை நேராகப் பார்க்கவில்லை; அவளும் நாணத்தில் ஆழ்ந்து தன் முகத்தை வெளிப்படையாக வெளிக்காட்டவில்லை.

Verse 33

ततस्तद्दर्शनार्थाय स उपायं व्यलो कयत् । धूमद्वारेण कामार्तश्चकार च ततः परम्

அப்போது அவளைக் காணும் பொருட்டு அவன் ஒரு உபாயத்தை யோசித்தான். காமவேதனையால் துடித்து, புகையையே காரணமாகவும் கருவியாகவும் கொண்டு மேலும் முன்னே சென்றான்.

Verse 34

आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वाक्षित्वा विभावसौ । स्वल्पाज्याहुतिविन्यासादार्द्रद्रव्योद्भव स्तथा

அவன் தீயில் நிறைய ஈரமான எரிவிறகுகளைப் போட்டான்; சிறுசிறு நெய் ஆஹுதிகளை மட்டும் அமைத்தான். அதனால் ஈரப் பொருள்களிலிருந்து அவன் எண்ணியபடியே புகை எழுந்தது.

Verse 35

एतस्मिन्नंतरे धूमः प्रादुर्भूतः समंततः । तादृग्येन तमोभूतं वेदिमूलं विनिर्मितम्

அந்த இடைவெளியில் எல்லாத் திசைகளிலும் புகை தோன்றியது; அதன் அடர்த்தியால் வேதியின் அடிப்பகுதி இருளால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனது.

Verse 36

ततो धूमाकुलेनेत्रे भगवांस्त्रिपु रान्तकः । हस्ताभ्यां छादयामास येऽन्ये तत्र व्यवस्थिताः

அப்போது புகையால் கலங்கிய கண்களுடன் இருந்த பகவான் திரிபுராந்தகர் தம் இரு கைகளாலும் கண்களை மூடினார்; அங்கு இருந்த மற்றவர்களும் அதுபோலவே செய்தனர்.

Verse 37

ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रं पितामहः । वीक्षयामास कामार्तः प्रहृष्टेनांतरात्मना

பின்னர் பிதாமகர் துணியை உயர்த்தி சதியின் முகத்தை நோக்கினார். காமத்தால் துன்புற்றிருந்தாலும், உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் பரவசமடைந்தது.

Verse 38

तस्य रेतः प्रचस्कन्द ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् । पतितं च धरापृष्ठे तुषारचयसंनिभम्

அக்காட்சியை கண்டவுடனே அவனுடைய ரேதஸ் திடீரென சிதறி, விரைவில் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தது; அது பனிக்குவியலைப் போலத் தோன்றியது.

Verse 39

ततश्च सिकतौघेना तत्क्षणात्पद्मसंभवः । छादयामास तद्रेतो यथा कश्चिन्न बुद्ध्यते

அந்தக் கணமே பத்மஸம்பவனான பிரம்மா மணற்பெருக்கால் அந்த ரேதஸை மூடினார்; யாரும் அதை அறியாதபடி.

Verse 40

अथ तद्भगवाञ्च्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । रेतोऽवस्कन्दनात्तस्य कोपादेतदुवाच ह

பின்னர் பகவான் சம்பு தெய்வக் கண்களால் அதை அறிந்து, ரேதஸ் சிதறச் செய்த அந்தச் செயலால் கோபமுற்று இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 41

किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम् । नैवार्हा मम कान्ताया वक्त्रवीक्षाऽनुरागतः

ஏ பாவி! இது என்ன செய்தாய்? நீ செய்தது கண்டிக்கத்தக்க செயல். இத்தகைய நடத்தையில் பற்றுடைய நீ, என் பிரிய தேவியின் முகத்தை நோக்கத் தகுதியற்றவன்.

Verse 43

त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्मजालं न विंदितम् । त्रैलोक्येऽपि मयाऽप्यस्ति गूढं तत्स्यात्कथं विधे । यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा । तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांतगम्

நீ ‘நான் அறிந்தேன்’ என எண்ணுகிறாய்; ஆனால் இந்தக் கர்மவலை சங்கரனாலும் அறியப்படவில்லை. மூவுலகிலும் எனக்கே சில மறைவானவை உண்டு; அப்படியிருக்க, ஏ விதாதா, அனைத்தையும் எவ்வாறு அறிய முடியும்? மூவுலகில் உள்ள அசையும்-அசையாத அனைத்தினுள்ளும் நான் நடுவில் நிலைகொள்கிறேன்—எள்ளினுள் மறைந்த எண்ணெய்போல், ஏ மூடனே!

Verse 44

तस्मात्स्पृश निजं शीर्षं ब्रह्मन्नेतदसंशयम् । यावदेवं गते ब्रह्मा शिरः स्पृशति पाणिना । तावत्तत्र स्थितः साक्षात्तद्रूपो वृषवाहनः

ஆகையால், ஓ பிராமணனே, உன் சொந்தத் தலைையைத் தொடு—இதில் ஐயமில்லை. பிரம்மா கை கொண்டு தன் சிரத்தைத் தொடுந்தவுடனே, அதே கணத்தில் வृषவாஹனனாகிய பகவான் சிவன் அதே ரூபத்தில் சாட்சாத் அங்கே நின்றார்।

Verse 45

ततो लज्जापरीतांगः स्थितश्चाधोमुखो द्विजाः । इन्द्राद्यैरमरैः सर्वैः सहितः सर्वतः स्थितैः

அப்போது வெட்கம் நிறைந்த உடலுடன் அவன் முகம் தாழ்த்தி நின்றான், ஓ இருபிறப்பினரே. இந்திரன் முதலிய எல்லா அமரர்களும் சுற்றிலும் நின்று அவனுடன் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 46

अथाऽसौ लज्जयाविष्टः प्रणिपत्य महेश्वरम् । प्रोवाच च स्तुतिं कृत्वा क्षम्यतां क्षम्यतामिति

பின்னர் வெட்கத்தில் ஆழ்ந்தவன் மகேஸ்வரனைச் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, ஸ்துதி செய்து—“மன்னியருள்க, மன்னியருள்க” என்று கூறினான்।

Verse 47

अस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं प्राय श्चित्तं वद प्रभो । निग्रहं च यथान्यायं येन पापं प्रयाति मे

இந்தப் பாவத்தின் சுத்திக்காக, ஓ பிரபுவே, உரிய பிராயச்சித்தத்தை அருளிச் சொல்லுங்கள். மேலும் நீதிக்கேற்ற தண்டனை/கட்டுப்பாட்டையும் விதியுங்கள்; அதனால் என் பாவம் நீங்க வேண்டும்।

Verse 48

श्रीभगवानुवाच । अनेनैव तु रूपेण मस्तकस्थेन वै ततः । तपः कुरु समाधिस्थो ममाराधनतत्परः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“இதே ரூபத்தைத் தலைமேல் நிலைபெறச் செய்து தவம் செய். சமாதியில் நிலைத்து, என் ஆராதனையில் முழுமையாக ஈடுபடு.”

Verse 49

ख्यातिं यास्यति सर्वत्र नाम्ना रुद्रशिरः क्षितौ । साधकः सर्वकृत्यानां तेजोभाजां द्विजन्म नाम्

இந்தத் தீர்த்தம் பூமியெங்கும் ‘ருத்ரசிரः’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறும்; ஒளிமிகு இருபிறப்போரின் எல்லா தர்மக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றுவதாகும்.

Verse 50

मानुषाणामिदं कृत्यं यस्माच्चीर्णं त्वयाऽधुना । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा विचरिष्यसि भूतले

நீ இப்போது மனிதருக்குரிய இந்தச் செயலைச் செய்ததால், நீ மனிதனாகி பூமியில் உலாவுவாய்.

Verse 51

यस्त्वां चानेन रूपेण दृष्ट्वा पृच्छां करिष्यति । किमेतद्ब्रह्मणो मूर्ध्नि भगवांस्त्रिपुरांतकः

மேலும் யாரேனும் உன்னை இவ்வுருவில் கண்டு கேட்பார்—‘பகவான் திரிபுராந்தகா! பிரம்மாவின் தலைமேல் இது என்ன?’—

Verse 52

ततस्ते चेष्टितं सर्वं कौतुकाच्च शृणोति यः । परदारकृतात्पापात्ततो मुक्तिं प्रयास्यति

அப்போது பக்தியுடனான ஆர்வத்தால் உன் செயல்களின் முழுக் கதையையும் கேட்பவன், பிறருடைய மனைவியால் உண்டான பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு பின்னர் முக்தியை நோக்கிச் செல்வான்.

Verse 53

यथायथा जनस्त्वेतत्कृत्यं ते कीर्तयिष्यति । तथातथा विशुद्धिस्ते पापस्यास्य भविष्यति

மக்கள் எவ்வளவு எவ்வளவாக உன் இந்தச் செயலைக் கீர்த்திப்பார்களோ, அவ்வளவு அவ்வளவாகவே இந்தப் பாவத்திலிருந்து உனக்கு சுத்தி உண்டாகும்.

Verse 54

एतदेव हि ते ब्रह्मन्प्रायश्चित्तं प्रकीर्तितम् । जनहास्यकरं लोके तव गर्हाकरं परम्

ஓ பிராமணனே! இதுவே உனக்குரிய பிராயச்சித்தம் என்று கூறப்பட்டது—உலகில் உன்னை மக்கள் நகைப்புக்குரியவனாக்கி, உனக்கு மிகுந்த பழியை உண்டாக்குவது.

Verse 55

एतच्च तव वीर्यं तु पतितं वेदिमध्यगम् । कामार्तस्य मया दृष्टं नैतद्व्यर्थं भविष्यति

மேலும் உன் வீரியம் வேதியின் நடுவில் விழுந்துள்ளது. காமத்தால் துன்புற்ற நிலையில் நான் அதை கண்டேன்; இது வீணாகாது.

Verse 56

यावन्मात्रैः परिस्पृष्टमेतत्सैकतरेणुभिः । तावन्मात्रा भविष्यंति मुनयः संशितव्रताः

இது மணற்பொடி துகள்களால் எத்தனை அளவு தொடப்பட்டதோ, அதே அளவிலே உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள் தோன்றுவர்.

Verse 57

वालखिल्या इति ख्याताः सर्वेंऽगुष्ठप्रमाणकाः । तपोवीर्यसमोपेताः शापानुग्रहकारकाः

அவர்கள் ‘வாலகில்யர்’ எனப் புகழ்பெறுவர்—அனைவரும் பெருவிரல் அளவினர்; தவவீரியத்துடன் கூடியோர்; சாபமும் அருளும் செய்ய வல்லோர்.

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे तस्माद्वेदिमध्याच्च तत्क्षणात् । अष्टाशीतिसहस्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् । अंगुष्ठकप्रमाणानि निष्क्रान्तानि द्विजोत्तमाः

அந்தக் கணமே வேதியின் நடுவிலிருந்து, கட்டுப்பட்ட மனமுடைய முனிவர்கள் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் பேர்—பெருவிரல் அளவினராக—வெளிப்பட்டனர், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே!

Verse 59

ततस्ते प्रणिपत्योच्चैः प्रोचुर्देवं पितामहम् । स्थानं दर्शय नस्तात तपोऽर्थं कलिवर्जितम्

அப்போது அவர்கள் வணங்கி, தேவ பிதாமகன் பிரம்மாவை நோக்கி உரக்கச் சொன்னார்கள்— “தந்தையே! தவத்திற்காக கலி மாசு அற்ற இடத்தை எங்களுக்கு காட்டுவாயாக।”

Verse 60

पितामह उवाच । अस्मिन्क्षेत्रे मया सार्धं कुरुध्वं पुत्रकास्तपः । गमिष्यथ परां सिद्धिं येन लोके सुदुर्लभाम्

பிதாமகன் கூறினார்— “என் புதல்வர்களே! இந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்தில் என்னுடன் சேர்ந்து தவம் செய்யுங்கள். அதனால் உலகில் மிக அரிதான பரம சித்தியை அடைவீர்கள்।”

Verse 61

ते तथेति प्रतिज्ञाय कृत्वा तत्राश्रमं शुभम् । वालखिल्यास्तपश्चक्रुः संसिद्धिं च परां गताः

அவர்கள் “அப்படியே” என்று உறுதி செய்து, அங்கே மங்களமான ஆசிரமத்தை அமைத்தார்கள். பின்னர் வாலகில்யர்கள் தவம் செய்து பரம நிறைசித்தியை அடைந்தார்கள்.

Verse 62

अथ ब्रह्मापि तत्कर्म सर्वं वैवाहिकं क्रमात् । समाप्तिमनयत्प्रोक्तं यच्छ्रुतौ तेन च स्वयम्

பின்னர் பிரம்மாவும், ஸ்ருதியில் விதிக்கப்பட்டதுபோலவும் கூறப்பட்ட முறையின்படியும், அந்த முழு திருமணச் சடங்குகளை ஒழுங்காக நிறைவு செய்தார்.

Verse 63

पतत्सु पुष्पवर्षेषु समन्ताद्गगनांगणात् । वाद्यमानेषु वाद्येषु गीय मानैश्चगीतकैः

வானவெளியிலிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் மலர்மழை பொழிந்தது; வாத்தியங்கள் முழங்கின; இனிய பாடல்கள் பாடப்பட்டன.

Verse 64

पठत्सु विप्रमुख्येषु नृत्यमानासु रागतः । रंभादिषु पुरन्ध्रीषु देवानां दृङ्मनोहरम्

முதன்மை பிராமணர்கள் பாராயணம் செய்து கொண்டிருக்க, ரம்பை முதலிய அப்சரைகள் ராகப் பாவத்துடன் நடனம் ஆட, அந்தக் காட்சி தேவர்களின் கண்களுக்கும் மனத்திற்கும் பேரின்பம் அளித்தது।

Verse 65

एवं महोत्सवो जज्ञे तत स्तुंबुरुपूर्वकैः । गीयमानेषु गीतेषु यथापूर्वं त्रिविष्टपे

இவ்வாறு ஒரு மாபெரும் திருவிழா எழுந்தது; தும்புரு முதலியோர் பாடிய பாடல்களால் அது முன்னாளின் திரிவிஷ்டப (சுவர்க்க) விழாவைப் போலவே தோன்றியது।

Verse 66

अथ कर्मावसाने स भगवांस्त्रिपुरांतकः । प्रोवाच पद्मजं भक्त्या दक्षिणां ते ददामि किम्

பின்னர் கர்மம் நிறைவுற்றபோது, பகவான் திரிபுராந்தகர் (சிவன்) பக்தியுடன் பத்மஜன் (பிரம்மா)ிடம் கூறினார்—“உமக்கு தக்ஷிணை அளிக்கிறேன்; என்ன வேண்டுகிறீர்?”

Verse 67

वैवाहिकी सुरश्रेष्ठ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभा । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग नादेयं विद्यते मम

தேவர்களில் சிறந்தவரே! திருமணத் தக்ஷிணை மிக அரிதானதாயினும், மகாபாகனே, விரைவில் கூறும்; எனக்குத் தர இயலாதது ஒன்றுமில்லை।

Verse 68

पितामह उवाच । अनेनैव तु रूपेण वेद्यामस्यां सुरेश्वर । त्वया स्थेयं सदैवात्र नृणां पापविशुद्धये

பிதாமகர் (பிரம்மா) கூறினார்—“தேவர்களின் ஆண்டவனே! இதே வடிவில் இந்த வேதிப் புனித நிலத்தில் நீ எப்போதும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; மனிதர்களின் பாவம் நீங்கப் பரிசுத்தி பெறுவதற்காக।”

Verse 69

येन ते सन्निधौ कृत्वा स्वाश्रमं शशिशेखर । तपः करोमि नाशाय पापस्यास्य महत्तमम्

ஹே சசிசேகரா! உமது சன்னிதியில் என் ஆசிரமத்தை நிறுவி, இந்த மகாபாபத்தின் முழு நாசத்திற்காக நான் தவம் செய்கிறேன்।

Verse 70

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां नक्षत्रे भगदैवते । सूर्यवारेण यो भक्त्या वीक्षयिष्यति मानवः । तदैव तस्य पापानि प्रयास्यन्ति च संक्षयम्

சைத்ர சுக்ல திரயோதசி நாளில், பக-தெய்வ நக்ஷத்திரம் நிலவும் போது, ஞாயிற்றுக்கிழமை பக்தியுடன் (இந்த புனித சன்னிதியை) தரிசிப்பவன்—அந்தக் கணமே அவன் பாபங்கள் க்ஷயமடைந்து நீங்கும்।

Verse 71

या नारी दुर्भगा वन्ध्या काणा रूपविवर्जिता । साऽपि त्वद्दर्शनादेव भविष्यति सुरूपधृक् । प्रजावती सुभोगाढ्या सुभगा नात्र संशयः

எந்தப் பெண் துர்பாக்யவதி, வന്ധ்யை, ஒற்றைக்கண் உடையவள் அல்லது அழகற்றவளாக இருந்தாலும்—உமது தரிசனமात्रத்தாலே அவளும் சுரூபம் பெற்றவளாகி, பிள்ளைபேறு உடையவளாக, நல்வாழ்வு-செல்வம் நிறைந்தவளாக, சுபாக்யவதியாக மாறுவாள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 72

महेश्वर उवाच । हिताय सर्वलोकानां वेद्यामस्यां व्यवस्थितः । स्थास्यामि सहितः पत्न्या सत्यात्व द्वचनाद्विधे

மகேஸ்வரர் கூறினார்—அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக, இந்த வேதியில் நிறுவப்பட்டவனாக, நான் என் துணைவியுடன் இங்கே நிலைத்திருப்பேன். ஹே விதி (பிரம்மா)! உன் வாக்கால் இதை உண்மையாக்கு।

Verse 73

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सभार्यो वृषभध्वजः । विद्यते वेदिमध्यस्थो लोकानां पापनाशनः ०

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு பகவான் வृषபத்வஜர் (சிவன்) துணைவியுடன் அங்கே வேதியின் நடுவில் வீற்றிருக்கிறார்; உலகினரின் பாபங்களை அழிப்பவர் ஆவார்।

Verse 74

एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा तस्य पुराऽभवत् । विवाहो वृषनाथस्य मनौ स्वायंभुवे द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே! முற்காலத்தில் நடந்ததுபோலவே இதனை எல்லாம் உங்களுக்குக் கூறினேன்—ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில் வृषநாதனின் திருமணம்.

Verse 76

कन्या च सुखसौभाग्य शीलाचारगुणान्विता । तथा स्यात्पुत्रिणी साध्वी पतिव्रतपरायणा

அந்த கன்னி இன்பமும் நல்வாழ்வும் பெற்றவளாய், நல்லொழுக்கமும் நன்னடத்தையும் குணங்களும் உடையவளாய் விளங்குவாள்; பிள்ளைகள் பெற்றவளாய், சாத்வியாய், பதிவிரதத்தில் பராயணமாவாள்.

Verse 79

विवाहसमये प्राप्ते प्रारम्भे वा शृणोति यः । एतदाख्यानमव्यग्रं संपूज्य वृषभध्वजम् । तस्याऽविघ्नं भवेत्सर्वं कर्म वैवाहिकं च यत्

திருமண நேரம் வந்தபோதோ அல்லது தொடக்கத்திலோ, மனம் சிதறாமல் வृषபத்வஜன் (சிவன்) அவரை முறையாகப் பூஜித்து இந்தக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ—அவருடைய எல்லா திருமணச் சடங்குகளும் தடையின்றி நிறைவேறும்.