Adhyaya 100

Verse 1

सूत उवाच । एवं भुक्त्वा स विप्रर्षिर्वांछया राममंदिरे । दत्ताशीर्निर्गतः पश्चादामंत्र्य रघुनंदनम्

சூதர் கூறினார்—ராமன் ஆலயத்தில் விருப்பமளவு உண்டு, அந்த பிராமண முனிவர் ஆசீர்வாதம் அளித்து, ரகுநந்தனன் (ஸ்ரீராமன்) இடம் விடைபெற்று பின்னர் புறப்பட்டார்.

Verse 2

अथ याते मुनौ तस्मिन्दुर्वाससि तदंतिकात् । लक्ष्मणः खङ्गमादाय रामदेवमुवाच ह

அந்த முனி துர்வாசர் அங்கிருந்து சென்றபின், லக்ஷ்மணன் வாளை எடுத்துக்கொண்டு ராமதேவனிடம் கூறினான்.

Verse 3

एतत्खङ्गं गृहीत्वाशु मां प्रभो विनिपातय । येन ते स्यादृतं वाक्यं प्रतिज्ञातं च यत्पुरा

“பிரபுவே! இந்த வாளை எடுத்துக் கொண்டு உடனே என்னை வதம் செய்யுங்கள்; அப்பொழுது உங்கள் வாக்கு உண்மையாய் நிலைத்து, முன்பு செய்த பிரதிஞ்ஞையும் நிறைவேறும்.”

Verse 4

ततो रामश्चिरात्स्मृत्वा तां प्रतिज्ञां स्वयं कृताम् । वधार्थं संप्रविष्टस्य समीपे पुरुषस्य च

அப்போது ராமன் சிறிது நேரத்திற்குப் பின் தானே செய்த அந்த பிரதிஞ்ஞையை நினைத்தான்—வதத்திற்காகத் தன் அருகில் நுழைந்தவன் நிச்சயமாக வதம் செய்யப்பட வேண்டும் என்று.

Verse 5

ततोऽतिचिंतयामास व्याकुलेनांतरात्मना । बाष्पव्याकुलनेत्रश्च निःष्वसन्पन्नगो यथा

அப்போது அவன் கலங்கிய உள்ளத்துடன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் பாம்புபோல் நெடுநிசுவாசம் விட்டான்.

Verse 6

तं दीनवदनं दृष्ट्वा निःष्वसंतं मुहुर्मुहुः । भूयः प्रोवाच सौमित्रिर्विनयावनतः स्थितः

அவனின் துயர்முகத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் நிசுவாசம் விடுதலையும் கண்டு, பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்ற சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 7

एष एव परो धर्मो भूपतीनां विशेषतः । यथात्मीयं वचस्तथ्यं क्रियते निर्विकल्पितम्

இதுவே அரசர்களுக்குச் சிறப்பாக உயர்ந்த தர்மம்—தாம் அளித்த சத்தியவாக்கை எந்தத் தயக்கமுமின்றி, மாற்றமின்றி நிறைவேற்றுதல்.

Verse 9

तस्मात्त्वया प्रभो प्रोक्तं स्वयमेव ममाग्रतः । तस्यैव देवदूतस्य तारनादेन कोपतः

ஆகையால், பிரபுவே, என் முன்னிலையில் நீங்களே அந்த தேவதூதனைப் பற்றி கூறினீர்—அவனது கோபத்தில் எழுந்த கூர்மையான தாரநாதமே (இவற்றை)த் தொடங்கியது.

Verse 10

तदहं चागतस्तात भयाद्दुर्वाससो मुनेः । निषिद्धोऽपि त्वयातीव तस्माच्छीघ्रं तु घातय

ஆகவே, தாதா, துர்வாச முனிவரின் அச்சத்தால் நான் வந்தேன்; நீர் கடுமையாகத் தடுத்திருந்தாலும், எனவே விரைவாக என்னை வதம் செய்யுங்கள்.

Verse 11

ततः संमंत्र्य सुचिरं मंत्रिभिः सहितो नृपः । ब्राह्मणैर्धर्मशास्त्रज्ञैस्तथान्यैर्वेदपारगैः

பின்னர் அரசன் அமைச்சர்களுடன் கூடி நீண்ட நேரம் தர்மசாஸ்திரம் அறிந்த பிராமணர்களுடனும், வேதங்களில் தேர்ந்த பிற அறிஞர்களுடனும் ஆலோசனை செய்தான்।

Verse 12

प्रोवाच लक्ष्मणं पश्चाद्विनयावनतं स्थितम् । वाष्पक्लिन्नमुखो रामो गद्गदं निःश्वसन्मुहुः

பின்னர் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்ற லக்ஷ்மணனை நோக்கி ராமன் பேசினான்; ராமனின் முகம் கண்ணீரால் நனைந்தது, குரல் தடுக்கி, மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டான்।

Verse 13

व्रज लक्ष्मण मुक्तस्त्वं मया देशातरं द्रुतम् । त्यागो वाथ वधो वाथ साधूनामुभयं समम्

செல், லக்ஷ்மணா—நான் உன்னை விடுதலை செய்கிறேன்—விரைவாக வேறொரு நாட்டிற்குச் செல். சாதுக்களுக்கு துறப்போ மரணமோ, தர்மத்திற்காக இரண்டும் சமமே.

Verse 14

न मया दर्शनं भूयस्तव कार्यं कथंचन । न स्थातव्यं च देशेऽपि यदि मे वांछसि प्रियम्

எந்த விதத்திலும் இனி நீ என் தரிசனத்திற்கு வர வேண்டாம்; எனக்கு பிரியமானதை விரும்பினால், இந்த நாட்டிலும் தங்காதே.

Verse 15

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रणिपत्य ततः परम् । निर्ययौ नगरात्तस्मात्तत्क्षणादेव लक्ष्मणः

அவருடைய சொற்களை கேட்ட லக்ஷ்மணன் வணங்கி; அதே கணமே அந்த நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றான்।

Verse 16

अकृत्वापि समालापं केनचिन्निजमंदिरे । मात्रा वा भार्यया वाथ सुतेन सुहृदाथवा

தன் இல்லத்தில் யாருடனும் உரையாடாமலே—தாயோடு அல்லது மனைவியோடு, மகனோடு அல்லது நண்பனோடும் கூட அல்ல.

Verse 17

ततोऽसौ सरयूं गत्वाऽवगाह्याथ च तज्जलम् । शुचिर्भूत्वा निविष्टोथ तत्तीरे विजने शुभे

பின்னர் அவன் சரயூ நதியிடம் சென்று அவள் நீரில் நீராடினான்; தூய்மையடைந்து அந்த மங்களமான, தனிமையான கரையில் அமர்ந்தான்.

Verse 18

पद्मासनं विधायाथ न्यस्यात्मानं तथात्मनि । ब्रह्मद्वारेण तं पश्चात्तेजोरूपं व्यसर्जयत्

பின்னர் பத்மாசனம் அமைத்து, ஆத்மாவை ஆத்மனில் நிலைநிறுத்தி; அதன் பின் பிரம்மத்வாரம் (தலையுச்சி) வழியாக அந்த ஒளிமயமான பிராணனை விடுத்தான்.

Verse 19

अथ तद्राघवो दृष्ट्वा महत्तेजो वियद्गतम् । विस्मयेन समायुक्तोऽचिन्तयत्किमिदं ततः

அந்த மாபெரும் ஒளி வானில் எழுவதைக் கண்டு ராகவன் வியப்புற்று—“இது என்ன?” என்று எண்ணினான்.

Verse 20

अथ मर्त्ये परित्यक्ते तेजसा तेन तत्क्षणात् । वैष्णवेन तुरीयेण भागेन द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அந்தக் கணமே, அந்த ஒளியால் மானுடநிலை விலகியபோது—விஷ்ணுவுக்குரிய நான்காம் பங்கின் ஆற்றலால் [அவன் அப்பாற்பட்ட நிலை அடைந்தான்].

Verse 21

पपात भूतले कायं काष्ठलोष्टोपमं द्रुतम् । लक्ष्मणस्य गतश्रीकं सरय्वाः पुलिने शुभे

அப்போது சரயூவின் புனித மணற்கரையில், லக்ஷ்மணனின் ஒளியற்ற உடல் மரத்துண்டு அல்லது மண் கட்டி போல விரைவில் தரையில் விழுந்தது।

Verse 22

ततस्तु राघवः श्रुत्वा लक्ष्मणं गतजीवितम् । पतितं सरितस्तीरे विललाप सुदुःखितः

பின்னர் ராகவன், லக்ஷ்மணனின் உயிர் பிரிந்து நதிக்கரையில் விழுந்தான் என்று கேட்டு, மிகுந்த துயரத்தில் புலம்பினான்।

Verse 23

स्वयं गत्वा तमुद्देशं सामात्यः ससुहृज्जनः । लक्ष्मणं पतितं दृष्ट्वा करुणं पर्यदेवयत्

அவன் தானே அமைச்சர்களும் நண்பர்களும் உடன் அந்த இடத்திற்குச் சென்று, அங்கே விழுந்திருந்த லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து கருணையுடன் அழுதான்।

Verse 24

हा वत्स मां परित्यज्य किं त्वं संप्रस्थितो दिवम् । प्राणेष्टं भ्रातरं श्रेष्ठं सदा तव मते स्थितम्

அய்யோ பிள்ளையே! என்னை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் விண்ணுலகத்திற்குப் புறப்பட்டாய்? என் உயிர்க்கினிய சிறந்த சகோதரனே—நீ எப்போதும் உன் உறுதியில் நிலைத்திருந்தாய்।

Verse 25

तस्मिन्नपि महारण्ये गच्छमानः पुरादहम् । । अपि संधार्यमाणेन अनुयातस्त्वया तदा

அந்த மாபெரும் காட்டிலும், நான் நகரத்தை விட்டு புறப்பட்டபோது, நீ துன்பங்களைத் தாங்கி என்னைத் தாங்கி எனக்குப் பின்தொடர்ந்து வந்தாய்।

Verse 26

संप्राप्तेऽपि कबंधाख्ये राक्षसे बलवत्तरे । त्वया रात्रिमुखे घोरे सभार्योऽहं प्ररक्षितः

வலிமைமிக்க கபந்தன் என்னும் இராட்சசன் எதிர்த்தபோதும், அச்சமூட்டும் இரவின் தொடக்கத்தில் நீ என்னை—மனைவியுடன்—காத்தருளினாய்।

Verse 28

येन शूर्पणखा ध्वस्ता राक्षसी सा च दारुणा । लीलयापि ममादेशात्सोयमेवंविधः स्थितः

யாருடைய வல்லமையால் அந்தக் கொடிய இராட்சசி சூர்ப்பணகை அழிந்தாளோ, அவனே இப்போது என் ஆணைமட்டும் கொண்டு—விளையாட்டுபோல்—இத்தகைய நிலையில் கிடக்கிறான்।

Verse 29

यद्बाहुबलमाश्रित्य मया ध्वस्ता निशाचराः । सोऽयं निपतितः शेते मम भ्राता ह्यनाथवत् ।

யாருடைய புயவலிமையைச் சார்ந்து நான் இரவுலாவும் பகைவரை அழித்தேனோ, அந்த என் சகோதரன் இப்போது வீழ்ந்து ஆதரவற்றவன்போல் கிடக்கிறான்।

Verse 30

हा वत्स क्व गतो मां त्वं विमुच्य भ्रातरं निजम् । ज्येष्ठं प्राणसमं किं ते स्नेहोऽद्य विगतः क्वचित्

அய்யோ குழந்தையே! எங்கே சென்றாய், உன் சொந்த அண்ணனாகிய என்னை—மூத்தவனும் உயிர்போன்றவனும்—விட்டு? இன்று உன் அன்பு எங்கோ மறைந்ததோ?

Verse 31

सूत उवाच । एवं बहुविधान्कृत्वा प्रलापान्रघुनन्दनः । मातृभिः सहितो दीनः शोकेन महतान्वितः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு பலவகை புலம்பல்களை உரைத்த ரகுநந்தனன், தாய்மாருடன் கூடி துயருற்றவனாய், பெருஞ்சோகத்தில் மூழ்கி இருந்தான்।

Verse 32

ततस्ते मंत्रिणस्तस्य प्रोचुस्तं वीक्ष्य दुःखितम् । विलपंतं रघुश्रेष्ठं स्त्रीजनेन समन्वितम्

அப்போது அவன் அமைச்சர்கள் அவனைத் துயருற்றவனாகக் கண்டு—பெண்களால் சூழப்பட்டு புலம்பும் ரகுகுலச் சிறந்த அரசனை—அணுகி நல்வழி அறிவுரை கூறினர்।

Verse 33

मंत्रिण ऊचुः । मा शोकं कुरु राजेन्द्र यथान्यः प्राकृतः स्थितः । कुरुष्व च यथेदं स्यात्सांप्रतं चौर्ध्वदैहिकम्

அமைச்சர்கள் கூறினர்—“அரசர்களின் தலைவனே! சாதாரண மனிதனைப் போலத் துயரப்படாதே. இப்போது முறையாக ஊர்த்வதைஹிக (அந்த்யேஷ்டி பிந்தைய) கருமங்கள் நடைபெறுமாறு செய்.”

Verse 34

नष्टं मृतमतीतं च ये शोचन्ति कुबुद्धयः । धीराणां तु पुरा राजन्नष्टं नष्टं मृतं मृतम्

“அழிந்ததும், இறந்ததும், கடந்ததும் ஆகியவற்றிற்காகப் புலம்புவோர் குறைமதியினர். ஆனால் திடமுள்ளோர்க்கு, அரசனே, அழிந்தது அழிந்ததே; இறந்தது இறந்ததே.”

Verse 35

एवं ते मन्त्रिणः प्रोच्य ततस्तस्य कलेवरम् । लक्ष्मणस्य विलप्यौच्चैश्चन्दनोशीरकुंकुमैः

இவ்வாறு கூறிய அமைச்சர்கள் பின்னர் லக்ஷ்மணனின் உடலருகே சென்று, உரத்த குரலில் புலம்பிக்கொண்டே சந்தனம், உசீரம், குங்குமம் ஆகியவற்றால் பூசி அலங்கரித்தனர்।

Verse 36

कर्पूरागुरुमिश्रैश्च तथान्यैः सुसुगन्धिभिः । परिवेष्ट्य शुभैर्वस्त्रैः पुष्पैः संभूष्य शोभनैः

கற்பூரம்-அகுரு கலந்ததும் பிற இனிய நறுமணப் பொருட்களாலும் (நறுமணம் ஊட்டி), மங்கலமான ஆடைகளால் சுற்றி, அழகிய மலர்களால் அலங்கரித்தனர்।

Verse 37

चन्दनागुरुकाष्ठैश्च चितिं कृत्वा सुविस्तराम् । न्यदधुस्तस्य तद्गात्रं तत्र दक्षिणदिङ्मुखम्

சந்தனம் மற்றும் அகுரு மரக்கட்டைகளால் அவர்கள் விரிந்த சிதையை அமைத்து, அங்கே அவன் உடலைத் தெற்குத் திசை நோக்கி முகம் வைத்து வைத்தனர்।

Verse 38

एतस्मिन्नंतरे जातं तत्राश्चर्यं द्विजोत्तमाः । तन्मे निगदतः सर्वं शृण्वंतु सकलं द्विजाः

அந்த இடைவெளியில், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அங்கே ஒரு அதிசய நிகழ்வு ஏற்பட்டது. நான் கூறும் முழு வரலாற்றையும், ஓ பிராமணர்களே, கேளுங்கள்।

Verse 39

यावत्तेंऽतः समारोप्य चितां तस्य कलेवरम् । प्रयच्छंति हविर्वाहं तावन्नष्टं कलेवरम्

அவர்கள் அவன் உடலைச் சிதையில் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, ஹவிர்வாஹனாகிய அக்னிக்கு அர்ப்பணிக்கத் தயாரான அதே கணத்தில் அந்த உடல் மறைந்தது।

Verse 40

एतस्मिन्नंतरे वाणी निर्गता गगनांगणात् । नादयंती दिशः सर्वाः पुष्पवर्षादनंतरम्

அதே இடைவெளியில், மலர்மழை பெய்த உடனே, ஆகாய வெளியில் இருந்து ஒரு தெய்வ வாக்கு எழுந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் முழங்கியது।

Verse 41

रामराम महाबाहो मा त्वं शोकपरो भव । न चास्य युज्यते वह्निर्दातुं चैव कथंचन

‘ராமா, ராமா, ஓ மகாபாஹுவே! நீ துயரத்தில் ஆழாதே. இவரைச் சிதைஅக்னிக்குக் கொடுப்பது எவ்விதத்திலும் உரியது அல்ல.’

Verse 42

ब्रह्मज्ञानप्रयुक्तस्य संन्यस्तस्य विशेषतः । अग्निदानं न युक्तं स्यात्सर्वेषामपि योगिनाम्

பிரம்மஞானத்தில் நிலைத்தவர்க்கும், குறிப்பாக சந்நியாசிக்கும்கூட, அக்னியில் தானம் செய்வது உரியதல்ல; பொதுவாக யோகிகளுக்கெல்லாம் அது ஏற்றதெனக் கருதப்படாது.

Verse 43

तवायं बांधवो राम ब्रह्मणः सदनं गतः । ब्रह्मद्वारेण चात्मानं निष्क्रम्य सुमहायशाः

ஓ ராமா, உன் உறவினர் பிரம்மாவின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். மிகப் புகழ்மிக்க அவர் ‘பிரம்ம-த்வாரம்’ வழியாகத் தன்னை விடுவித்து புறப்பட்டார்.

Verse 44

अथ ते मंत्रिणः प्रोचुस्तच्छ्रुत्वाऽकाशगं वचः । अशोच्यो यं महाराज संसिद्धिं परमां गतः । लक्ष्मणो गम्यतां शीघ्रं तस्मात्स्वभवने विभो

அப்போது ஆகாயவாக்கை கேட்ட அமைச்சர்கள் கூறினர்—‘மகாராஜா, இவரை இரங்க வேண்டாம்; இவர் பரம சித்தியை அடைந்தார். ஆகவே, ஆண்டவா, லக்ஷ்மணனை இங்கிருந்து விரைவாகத் தன் சொந்த தாமத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.’

Verse 45

चिन्त्यन्तां राजकार्याणि तथा यच्चौर्ध्वदैहिकम् । कुरु स्नेहोचितं तस्य पृष्ट्वा ब्राह्मणसत्तमान्

அரசுப் பணிகளையும் கவனிக்க வேண்டும்; மேலும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய (ஔர்த்வதைஹிக) கடமைகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும். சிறந்த பிராமணர்களிடம் ஆலோசித்து, அவனுக்குச் ச्नेஹமும் தர்மமும் பொருந்திய செயல்களைச் செய்யுங்கள்.

Verse 46

राम उवाच । नाहं गृहं गमिष्यामि लक्ष्मणेन विनाऽधुना । प्राणानत्र विहास्यामि यथा तेन महात्मना

ராமன் கூறினான்—‘இப்போது லக்ஷ்மணன் இல்லாமல் நான் இல்லத்திற்குச் செல்லமாட்டேன். அந்த மகாத்மா செய்ததுபோல, நானும் இங்கேயே உயிரைத் துறப்பேன்.’

Verse 47

एष पुत्रो मया दत्तः कुशाख्यो मम संमतः । युष्मभ्यं क्रियतां राज्ये मदीये यदि रोचते

இந்த மகன்—குசன் எனப் பெயருடையவன்—என் ஒப்புதலால் அளிக்கப்பட்டவன்; இப்போது உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். உங்களுக்கு விருப்பமெனில் என் அரசில் இவனுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்யுங்கள்.

Verse 48

एवमुक्त्वा ततो रामो गन्तुकामो दिवालयम् । चिन्तयामास भूयोऽपि स्मृत्वा मित्रं विभीषणम्

இவ்வாறு கூறி, தேவருலகத்திற்குச் செல்ல விரும்பிய ஸ்ரீராமன் மீண்டும் தன் நண்பன் விபீஷணனை நினைத்து சிந்தித்தான்.

Verse 49

मया तस्य तदा दत्तं लंकायां राज्यमक्षयम् । बहुभक्तिप्रतुष्टेन यावच्चन्द्रार्कतारकाः

அப்போது நான் லங்கையில் அவனுக்கு அழியாத அரசாட்சியை அளித்தேன்—அவனுடைய மிகுந்த பக்தியால் பெரிதும் மகிழ்ந்து—சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை.

Verse 50

अतिक्रूरतरा जाती राक्षसानां यतः स्मृता । विशेषाद्वरपुष्टानां जायतेऽत्र धरातले

ஏனெனில் ராட்சசர்களின் குலம் மிகக் கொடூரமானதாக நினைக்கப்படுகிறது; குறிப்பாக வரங்களால் வலிமை பெற்றவர்கள் இவ்வுலகில் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 51

तच्चेद्राक्षसभावेन स महात्मा विभीषणः । करिष्यति सुरैः सार्धं विरोधं रावणो यथा

ஆனால் அந்த மகாத்மா விபீஷணன் ராட்சசப் பண்பால் தேவர்களுடன் பகை செய்யத் தொடங்கினால்—அதமன் ராவணன் செய்ததுபோல்—

Verse 52

तं देवाः सूदयिष्यंति उपायैः सामपूर्वकैः । त्रैलोक्यकण्टको यद्वत्तस्य भ्राता दशाननः

தேவர்கள் சமம் முதலான உபாயங்களால் அவனை அழிப்பர்—மூவுலகுக்கும் முள்ளான அவன் அண்ணன் தசானனனை எவ்வாறு அழித்தார்களோ அவ்வாறே।

Verse 53

ततो मे स्यान्मृषा वाणी तस्माद्गत्वा तदंतिकम् । शिक्षां ददामि तस्याहं यथा देवान्न दूषयेत्

அப்போது என் வாக்கு பொய்யாகிவிடும்; ஆகவே அவன் அருகே சென்று நான் அவனுக்கு உபதேசம் அளிப்பேன், அவன் தேவர்களைத் தீண்டாதபடி।

Verse 54

तथा मे परमं मित्रं द्वितीयं वानरः स्थितः । सुग्रीवाख्यो महाभागो जांबवांश्च तथाऽपरः

அதேபோல் வானரர்களிடையே என் இரண்டாம் பரம நண்பன் நிற்கிறான்—மகாபாக்யன் சுக்ரீவன்; மேலும் ஜாம்பவானும்.

Verse 55

सभृत्यो वायुपुत्रश्च वालिपुत्रसमन्वितः । कुमुदाख्यश्च तारश्च तथान्येऽपि च वानराः

பணியாளர்களுடன் வாயுபுத்திரனும் உள்ளான், வாலியின் புதல்வனுடன்; குமுதன், தாரன் மற்றும் பிற வானரர்களும் உள்ளனர்।

Verse 56

तस्मात्तानपि संभाष्य सर्वान्संमंत्र्य सादरम् । ततो गच्छामि देवानां कृतकृत्यो गृहं प्रति

ஆகவே அவர்களுடனும் உரையாடி, அனைவருடனும் மரியாதையுடன் ஆலோசித்து, பின்னர் கடமை நிறைவேறியவனாய் தேவர்களின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்।

Verse 57

एवं संचिन्त्य सुचिरं समाहूय च पुष्पकम् । तत्रारुह्य ययौ तूर्णं किष्किन्धाख्यां पुरीं प्रति

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் சிந்தித்து அவர் புஷ்பக விமானத்தை அழைத்தார்; அதில் ஏறி கிஷ்கிந்தா எனப்படும் நகரை நோக்கி விரைவாகச் சென்றார்।

Verse 58

अथ ते वानरा दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् । विज्ञाय राघवं प्राप्तं सत्वरं सम्मुखा ययुः

அப்போது அந்த வானர வீரர்கள் ஒளிவீசும் புஷ்பக விமானத்தைப் பார்த்து, ராகவன் (ராமன்) வந்துவிட்டான் என அறிந்து, உடனே நேருக்கு நேர் வரவேற்க விரைந்தனர்।

Verse 59

ततः प्रणम्य ते दूराज्जानुभ्यामवनिं गताः । जयेति शब्दमादाय मुहुर्मुहुरितस्ततः

பின்னர் அவர்கள் தூரத்திலிருந்தே வணங்கி, முழங்கால்களில் தரையில் விழுந்தனர்; அங்கிருந்து மீண்டும் மீண்டும் ‘ஜயம்!’ என்று முழங்கினர்।

Verse 60

ततस्तेनैव संयुक्ताः किष्किन्धां तां महापुरीम् । विविशुः सत्पताकाभिः समंतात्समलंकृताम्

அதன்பின் அவருடன் சேர்ந்து அவர்கள் கிஷ்கிந்தா எனும் மகாநகரில் நுழைந்தனர்; அது எங்கும் நற்கொடிகளால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 61

अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्सुग्रीवभवने शुभे । प्रविवेश द्रुतं रामः सर्वतः सुविभूषिते

பின்னர் சிறந்த விமானத்திலிருந்து இறங்கி, எங்கும் அழகிய அலங்காரங்களால் பொலிந்த சுக்ரீவனின் மங்களமான இல்லத்தில் ராமன் விரைவாக நுழைந்தான்।

Verse 62

तत्र रामं निविष्टं ते विश्रांतं वीक्ष्य वानराः । अर्घ्यादिभिश्च संपूज्य पप्रच्छुस्तदनन्तरम्

அங்கே அமர்ந்து ஓய்வெடுத்திருந்த ஸ்ரீராமனைப் பார்த்த வானரர்கள் அர்க்யம் முதலியவற்றால் வழிபட்டு, உடனே அவரிடம் வினவினர்।

Verse 63

वानरा ऊचुः । तेजसा त्वं विनिर्मुक्तो दृश्यसे रघुनन्दन । कृशोऽस्यतीव चोद्विग्नः कच्चित्क्षेमं गृहे तव

வானரர்கள் கூறினர்—ஓ ரகுநந்தனே! நீ முன்பிருந்த ஒளியின்றி தோன்றுகிறாய்; மிகக் களைத்தும் கலங்கியும் இருக்கிறாய். உன் இல்லத்தில் எல்லாம் க்ஷேமமா?

Verse 64

काये वाऽनुगतो नित्यं तथा ते लक्ष्मणोऽनुजः । न दृश्यते समीपस्थः किमद्य तव राघव

மேலும் உன் இளையவன் லக்ஷ்மணன்—எப்போதும் உன் உடல்போல் உன்னைத் தொடர்ந்து வருபவன்—இன்று அருகில் காணப்படவில்லை. ஓ ராகவா, இன்று என்ன காரணம்?

Verse 65

तथा प्राणसमाऽभीष्टा सीता तव प्रभो । दृश्यते किं न पार्श्वस्था एतन्नः कौतुकं परम्

அதேபோல், ஓ பிரபுவே! உயிரினும் இனிய உன் சீதையும் ஏன் உன் அருகில் நிற்கக் காணப்படவில்லை? இதுவே எங்களுக்கு மிகப் பெரிய வியப்பு.

Verse 66

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चिरं निःश्वस्य राघवः । वाष्पपूर्णेक्षणो भूत्वा सर्वं तेषां न्यवेदयत्

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட ராகவன் நீண்ட நேரம் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட்டான்; பின்னர் கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் அனைத்தையும் அவர்களுக்கு அறிவித்தான்.

Verse 67

अथ सीता परित्यक्ता तथा भ्राता स लक्ष्मणः । यदर्थं तत्र संप्राप्तः स्वयमेव द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு சீதை பரித்யக்தையாகினாள்; என் சகோதரன் இலக்குமணனும் அதுபோல (விலக்கப்பட்டான்). அதே நோக்கத்திற்காகவே நான் தானே இங்கு வந்தேன், ஓ த்விஜோத்தமா!

Verse 68

तच्छ्रुत्वा वानराः सर्वे सुग्रीवप्रमुखास्ततः । रुरुदुस्ते सुदुःखार्ताः समालिंग्य ततः परम्

அதைக் கேட்டதும் சுக்ரீவன் தலைமையிலான எல்லா வானரரும் பேர்துயரால் கலங்கினர். அவர்கள் அழுதனர்; பின்னர் (அவரை/ஒருவரையொருவர்) அணைத்துக்கொண்டு சோகத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 69

एवं चिरं प्रलप्योच्चैस्ततः प्रोचू रघूत्तमम् । आदेशो दीयतां राजन्योऽस्माभिरिह सिध्यति

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் உரக்கப் புலம்பிய பின் அவர்கள் ரகூத்தமனை நோக்கி—“அரசே, ஆணையிடுங்கள்; இங்கு நிறைவேற்ற வேண்டியது எதுவாயினும் அதை நாங்கள் நிறைவேற்றுவோம்” என்றனர்.

Verse 70

धन्या वयं धरापृष्ठे येषां त्वं रघुसत्तम । ईदृक्स्नेहसमायुक्तः समागच्छसि मंदिरे

பூமியின் மேல் நாங்கள் பாக்கியசாலிகள், ஓ ரகுசத்தமா; இத்தகைய அன்பால் நிறைந்தவராக நீங்கள் எங்கள் இல்லத்திற்கு வருகிறீர்கள்.

Verse 71

राम उवाच । उषित्वा रजनीमेकां सुग्रीव तव मंदिरे । प्रातर्लंकां गमिष्यामि यत्रास्ते स विभीषणः

ராமன் கூறினார்—“சுக்ரீவா, உன் இல்லத்தில் ஒரு இரவு தங்கி, காலையில் லங்கைக்கு செல்வேன்; அங்கு விபீஷணன் வசிக்கிறான்.”

Verse 72

प्रधानामात्ययुक्तेन त्वयापि कपिसत्तम । आगंतव्यं मया सार्धं विभीषणगृहं प्रति

கபிசிறந்தவனே! நீயும் உன் முதன்மை அமைச்சர்களுடன் என்னோடு சேர்ந்து விபீஷணனின் இல்லத்திற்குத் தவறாமல் வருக।

Verse 97

येनेन्द्रजिद्धतो युद्धे तादृग्रूपो निशाचरः । स एष पतितः शेते गतासुर्धरणीतले

போரில் இந்திரஜித்தை வதைத்த அத்தகைய அச்சமூட்டும் உருவமுடைய இரவுலாவும் அரக்கன்—இப்போது உயிர் நீங்கி மண்ணில் விழுந்து கிடக்கிறான்।