Adhyaya 269

Verse 1

सूत उवाच । कपालेशस्य माहात्म्यं श्रूयतामधुना द्विजाः । चतुर्थस्य महाभागास्तत्र क्षेत्रे स्थितस्य च

சூதர் கூறினார்—இப்போது, இருபிறப்பாளர்களே, கபாலேசரின் மாஹாத்ம்யத்தை கேளுங்கள்; அந்தப் புனித க்ஷேத்ரத்தில் நிறுவப்பட்ட நான்காம் பெருமைமிக்க தெய்வத்தின்.

Verse 2

श्रुतमात्रेण येनात्र नरः पापात्प्रमुच्यते

இங்கே இதை வெறும் கேள்வியாலேயே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । त्रयाणां चैव लिंगानां पूर्वोक्तानां महामते । श्रुतास्माभिः समुत्पत्तिःकपालेश्वरवर्जिता । केनायं स्थापितो देवः कपालेश्वरसंज्ञितः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாமதே! முன்பு சொல்லப்பட்ட மூன்று லிங்கங்களின் தோற்றத்தை நாம் கேட்டோம்; ஆனால் கபாலேஸ்வரத்தின் தோற்றம் இல்லை. ‘கபாலேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்த தேவனை யார் நிறுவினார்?

Verse 4

तस्मिन्दृष्टे फलं किं स्यात्पूजिते च वदस्व नः

அந்த தேவனை வெறும் தரிசனத்தால் என்ன பலன் உண்டாகும்? மேலும் வழிபட்டால் என்ன பலன் கிடைக்கும்? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

सूत उवाच । इंद्रेण स्थापितः पूर्वमेष देवो द्विजोत्तमाः । कपालेश्वसंज्ञस्तु ब्रह्महत्या विमुक्तये

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! இந்த தேவன் முன்பு இந்திரனால் நிறுவப்பட்டான். இவன் ‘கபாலேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்று, பிரம்மஹத்த்யா பாவவிமோசனத்திற்காக வழிபடப்படுகிறான்.

Verse 7

तत्प्रभावत्सुरश्रेष्ठ स्तया मुक्ते द्विजोत्तमाः । पापं पूरुषदानेन इत्येषा वैदिकी श्रुतिः । अन्योऽपि यो नरस्तं च पूजयित्वा प्रभक्तितः । प्रयच्छेद्ब्राह्मणेन्द्राय शुद्धये पापपूरुषम् । स मुच्येत्पातकाद्घोराद्ब्रह्महत्यासमुद्भवात्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! அந்த (கபாலேஸ்வரன்) அருள்பலத்தால் தேவர்களில் சிறந்த இந்திரன், அந்தப் பிரம்மஹத்த்யா-ரூபிணியால் ஏற்பட்ட பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டான். ‘புருஷதானத்தால் பாவம் நீங்கும்’ என்பது வைதிகச் ச்ருதி. வேறு யாரும் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் அவனை வழிபட்டு, சுத்திக்காக பிராமணர்களில் முதன்மையானவருக்கு ‘பாப-புருஷன்’ தானம் செய்தால், பிரம்மஹத்த்யாவால் உண்டான அந்தக் கொடிய பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 8

दक्षिणामूर्तिमासाद्य प्रोवाचेदं बृहस्पतिः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे गत्वा तं वीक्ष्य शंकरम्

தக்ஷிணாமூர்த்தியை அணுகி ப்ருஹஸ்பதி இவ்வாறு கூறினார்—“ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று, அங்கே அந்த சங்கரனைத் தரிசி.”

Verse 9

यो ददाति शरीरं च कृत्वा हेममयं ततः । मुच्यते नात्र संदेहः पातकैः पूर्वसंयुतैः

விதிப்படி பொன்னால் ஆன உடல்-வடிவத்தை தானம் செய்பவன், முன்சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து—இதில் ஐயமில்லை—விடுதலை பெறுவான்।

Verse 10

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथं जाता सुरेन्द्रस्य हि सूतज । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா, தேவேந்திரனான இந்திரனுக்கு பிரம்மஹத்த்யா எவ்வாறு ஏற்பட்டது? இதையெல்லாம் எமக்கு உரை; எமக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।

Verse 11

कपालेश्वरसंज्ञस्तु कथं देवोऽत्र संस्थितः । ब्रह्महत्या कथं नष्टा तत्प्रभावाद्दिवस्पतेः

கபாலேஸ்வரர் என்ற நாமத்தில் இத்தேவன் இங்கு எவ்வாறு நிறுவப்பட்டார்? மேலும் அவன் அருள்பலத்தால் தேவேந்திரனின் பிரம்மஹத்த்யா எவ்வாறு அழிந்தது?

Verse 12

स पापपूरुषो देयो विधिना केन सूतज । कैर्मंत्रैः स हि देयः कैश्चैव ह्युपस्करैः

ஓ சூதபுத்ரா, அந்த ‘பாபபுருஷன்’ தானம் எந்த விதியால் செய்யப்பட வேண்டும்? எந்த மந்திரங்களால் தானம் செய்ய வேண்டும், மேலும் எந்த உபகரணங்கள் மற்றும் பொருட்களுடன்?

Verse 13

दर्शनात्पूजनाच्चापि किं फलं जायते नृणाम् । अदत्त्वा स्वशरीरं वा पूजया केवलं वद

மக்களுக்கு வெறும் தரிசனத்தாலும் பூஜையாலும் என்ன பலன் உண்டாகிறது? மேலும் தன் உடலை (சின்னமாக) தானம் செய்யாவிட்டால், பூஜை மட்டும் செய்தால் என்ன கிடைக்கும்—அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । यां श्रुत्वापि महाभागा नरः पापात्प्रमुच्यते

சூதர் கூறினார்—நான் உங்களுக்கு இந்தப் பழம்பெரும் கதையை உரைப்பேன்; ஓ மகாபாக்யர்களே, இதைச் செவிமடுத்தாலே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 15

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि विहितैरन्यजन्मजैः । दृष्टमात्रेण येनात्र पातकात्तद्दिनोद्भवात् । मुच्यते नात्र संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

அறியாமையாலோ அறிந்தேவோ—மற்ற பிறவிகளில் செய்த செயல்களால் சேர்க்கப்பட்ட பாவச்சுமை இருந்தாலும்—இங்கு இந்தத் தீர்த்தத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தால் அந்த நாளில் விளையும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். இதில் ஐயமில்லை; இதுவே நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 16

पुरा त्वष्टुः सुतो जज्ञे वृत्रो हि द्विजसत्तमाः । पुलोमदुहितुः पार्श्वाद्विभावर्याः सुवीर्यवान्

பண்டைக் காலத்தில், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, த்வஷ்டாவின் மகனாக வ்ருத்ரன் பிறந்தான்—புலோமனின் மகள் விபாவரியின் கருப்பைப் பக்கத்திலிருந்து—மிகுந்த வீரத்துடன்.

Verse 17

स बाल एव धर्मात्मा आसीत्सर्वजनप्रियः । दानवं भावमुत्सृज्य द्विजभक्तिपरायणः

அவன் சிறுவயதிலேயே தர்மமுள்ளவனாகவும் அனைவருக்கும் பிரியமானவனாகவும் இருந்தான்; தானவப் பண்பைத் துறந்து, இருமுறை பிறந்தோரின் பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்.

Verse 18

स गत्वा पुष्करारण्यं परमेण समाधिना । तोषयामास देवेशं पद्मजं तपसि स्थितः

அவன் புஷ்கர வனத்திற்குச் சென்று, பரம சமாதியுடன் தவத்தில் நிலைத்து, தாமரையில் பிறந்த தேவேசன் பிரம்மாவை மகிழ்வித்தான்.

Verse 19

तस्य तुष्टः स्वयं ब्रह्मा दृष्टिगोचरमागतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति किं ते कृत्यं करोम्यहम्

அவன்மேல் மகிழ்ந்து, தாமே பிரம்மா கண்முன் தோன்றி, “நான் வரம் அளிப்பவன்; உனக்காக எந்தக் காரியத்தைச் செய்வேன்?” என்றார்.

Verse 20

वृत्र उवाच । यदि तुष्टोसि मे देव ब्राह्मणत्वं प्रयच्छ मे । ब्राह्मणत्वं समासाद्य साधयामि परं पदम्

விருத்திரன் கூறினான்—“தேவா, நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால் எனக்கு பிராமணத்துவத்தை அருளுங்கள். பிராமணத்துவம் பெற்றால் நான் பரமபதத்தை அடைவேன்.”

Verse 21

तेन किंचिदसाध्यं न ब्राह्मण्येन भवेन्मम । ब्राह्मणेन समं चान्यन्न किंचित्प्रतिभाति मे

அந்தப் பிராமணத்துவத்தால் எனக்கு எதுவும் அசாத்யமில்லை; பிராமணனுக்கு இணையானது வேறெதுவும் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

Verse 22

परमं दैवतं किंचिन्न विप्राद्विद्यते परम् । तस्मान्मे हृत्स्थितं नान्यदपि राज्यं त्रिविष्टपे

பிராமணனை விட உயர்ந்த பரம தெய்வம் எதுவும் அறியப்படவில்லை. ஆகவே என் இதயத்தில் வேறொன்றும் இல்லை—திரிவிஷ்டபத்தின் அரசாட்சியும் அல்ல.

Verse 23

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तुष्टस्तस्य पितामहः । ब्राह्मणत्वं स्वयं दत्त्वा ततः प्रोवाच सादरम्

சூதர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட பிதாமகர் பிரம்மா மகிழ்ந்தார்; தாமே பிராமணத்துவத்தை அளித்து, பின்னர் மரியாதையுடன் அவனிடம் பேசினார்.

Verse 24

मया त्वं विहितो विप्र पुत्र प्रकुरु वांछितम् । प्रसादयस्व सततं ब्राह्मणान्ब्रह्मवित्तमान्

மகனே! நான் உன்னை முறையாகப் பிராமண நிலையிலே நிறுவினேன். இனி உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்று; பிரம்மத்தை அறிந்த பிராமணர்களை எப்போதும் மகிழ்வித்து அருளைப் பெறுவாயாக.

Verse 25

ब्राह्मणैः सुप्रसन्नैश्च प्रीयंते सर्वदेवताः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीया द्विजोत्तमाः

பிராமணர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தால் எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்வர். ஆகவே முழு முயற்சியுடன் சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களைப் பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

सूत उवाच । एवमुक्तस्तदा तेन वृत्रोऽभूद्ब्राह्मणस्ततः । ब्राह्म्या लक्ष्म्या समोपेतो ब्रह्मचर्यपरायणः

சூதர் கூறினார்—அவர் இவ்வாறு சொன்னபோது, அந்நேரம் வ்ருத்ரன் பிராமணனானான். பிராமண ஒளியுடன் கூடியவனாய், பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தில் உறுதியாய் இருந்தான்.

Verse 27

तस्मिंस्तपसि संस्थे तु हता इंद्रेण दानवाः । वंशोच्छेदे समापन्ने दानवानां महात्मनाम्

அவன் அந்தத் தவத்தில் நிலைத்திருந்தபோது, இந்திரன் தானவர்களை வதைத்தான். மகாத்ம தானவர்களின் குலம் அழிவின் விளிம்பிற்கு வந்தது.

Verse 28

ततस्ते दानवाः सर्वे पराभूताः सुरैस्ततः । स्वं स्थानं संपरित्यज्य दुःखशोकसमन्विताः

அப்போது அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும் தேவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, தங்கள் இருப்பிடத்தை விட்டு விலகி, துயரும் சோகமும் நிறைந்தவர்களாயினர்.

Verse 29

तन्मातरं पुरस्कृत्वा तत्सकाशमुपागताः । स च तां मातरं दृष्ट्वा वृतां तैश्च समन्वितः

அவர்கள் தங்கள் தாயை முன்னிறுத்தி அவன் முன்னிலையில் வந்தனர். அவனும் அவர்களால் சூழப்பட்ட அந்தத் தாயைக் கண்டு அவர்களின் வருகையை கவனித்தான்.

Verse 30

दानवैश्च पराभूतैस्तथाभूतां च मातरम् । किमागमनकृत्यं च दुःखितानां ममांतिके

தானவர்கள் தோற்றதையும், தாய் அத்தகைய நிலையிலும் இருப்பதையும் கண்டு அவன் கூறினான்— ‘துயருற்ற நீங்கள் என் முன்னிலையில் ஏன் வந்தீர்கள்? உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன?’

Verse 31

दानवा ऊचुः । वयं देवैः पराभूता भवंतं शरणागताः । क्व यामोऽन्यत्र चाऽस्माकं त्वां विना नास्ति संश्रयः

தானவர்கள் கூறினர்— ‘தேவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்தோம். வேறு எங்கே போவோம்? உம்மைத் தவிர எங்களுக்கு அடைக்கலம் இல்லை.’

Verse 32

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वृत्रः प्रोवाच सादरम् । देवानहं हनिष्यामि गम्यतां तत्र मा चिरम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட வ்ருத்ரன் மரியாதையுடன் கூறினான்— ‘நான் தேவர்களை வதம் செய்வேன். அங்கே செல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள்.’

Verse 33

तवागमनकृत्यं च मातः कथय सांप्रतम्

இப்போது, தாயே, கூறுவாயாக—இங்கே நீ வந்ததன் நோக்கம் என்ன?

Verse 34

मातोवाच । तथा कुरु महाभाग शीघ्रं दारपरिग्रहम् । वंशवृद्धौ प्रमाणं चेद्वाक्यं तव ममोद्भवम्

தாய் கூறினாள்—ஓ மகாபாகனே, அவ்வாறே செய்; விரைவில் திருமணம் செய்து கொள். வம்சவிருத்தியே சான்றாக வேண்டுமெனில், என் குலத்தில் பிறக்கும் சந்ததியால் உன் சொல் நிறைவேறட்டும்.

Verse 35

एष एव परो धर्म एष एव परो नयः । पुत्रस्य जननीवाक्यं यत्करोति समाहितः

இதுவே உயர்ந்த தர்மம்; இதுவே உத்தம நெறி—மகன் மனம் ஒருமைப்படுத்தி தாயின் சொல்லை நிறைவேற்றுதல்.

Verse 36

तथा स्त्रीणां पतिं मुक्त्वा नान्यास्ति भुवि देवता । जनन्यां जीवमानायां तथैव च सुतस्य च

அதேபோல் பெண்களுக்கு கணவரைத் தவிர பூமியில் வேறு தெய்வம் இல்லை. தாய் உயிருடன் இருக்கும் வரை மகனுக்கும் அதேபோல் (தாயே உயர்ந்தவர்).

Verse 37

अतिक्रम्य च या नारी पतिं धर्मपरा भवेत् । तत्सर्वं विफलं तस्या जायते नात्र संशयः

கணவரை மீறி ‘தர்மபராயணை’ ஆகும் பெண்ணின் அனைத்தும் பயனற்றதாகிவிடும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 38

पुत्रः स्वजननीवाक्यं योऽतिक्रम्य यथारुचि । करोति धर्मकृत्यानि तानि सर्वाणि तस्य च

தன் தாயின் சொல்லை மீறி தன் விருப்பப்படி தர்மச் செயல்களைச் செய்யும் மகனின் அவை அனைத்தும் கூட (பயனற்றவை) ஆகும்.

Verse 39

भवंति च तथा नूनं वृथा भस्महुतं यथा । अरण्ये रुदितानीव ऊषरे वापितानि च

அவை நிச்சயமாக வீணாகின்றன—சாம்பலில் ஊற்றிய ஆஹுதியைப் போல, காட்டில் அழுததைப் போல, உஷர நிலத்தில் விதைத்த விதையைப் போல।

Verse 40

यथैव बधिरस्याग्रे गीतं नृत्यमचक्षुषः । तद्वन्मातृमतादन्यकृतं पुत्रस्य धर्मजम्

செவிடன் முன் பாடல், பார்வையற்றவனுக்குக் கூத்து எவ்வாறு பயனற்றதோ—அவ்வாறே தாயின் எண்ணத்திற்கு மாறாக மகன் செய்யும் தர்மச் செயலும் உண்மைப் பயன் தராது।

Verse 41

सर्वं कर्म न संदेहस्तेनाहं त्वामुपागता । बंधूनां वचनात्पुत्र दुःखार्ता च विशेषतः

இதில் ஐயமில்லை; அதனால் நான் உன்னிடம் வந்தேன். மகனே, உறவினரின் சொல்லினால், மேலும் துயரால் மிகவும் வாடி (உதவி நாடி) வந்தேன்।

Verse 42

किं वा ते बहुनोक्तेन भूयो भूयश्च पुत्रक । आनृण्यं जायते यद्वत्पितॄणां तत्तथा शृणु

அன்பு மகனே, மீண்டும் மீண்டும் அதிகம் சொல்ல வேண்டியதென்ன? பித்ரு-கடனிலிருந்து எவ்வாறு விடுதலை பெறலாம் என்பதை கேள்।

Verse 43

तव वत्स प्रमाणं चेत्कुरुष्व च वचो मम । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा वृत्रः संचिंत्य चेतसि

குழந்தையே, நான் உனக்கு ஆதாரமெனில் என் சொல்லை நிறைவேற்று. அவள் சொற்களை கேட்ட வ்ருத்ரன் மனத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 44

श्रुतिस्मृत्युक्तमार्गेण न मातुर्विद्यते परम् । स तथेति प्रतिज्ञाय आनिनाय परिग्रहम्

ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி கூறிய வழியின்படி தாயை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. அவன் “அப்படியே ஆகுக” என்று உறுதி செய்து, வேண்டிய கடமையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 45

त्वष्टा तस्मै ददौ प्रीतस्ततो रत्नान्यनेकशः । संख्याहीनानि तस्यैव कुप्याकुप्यमनंतकम्

பின்னர் மகிழ்ந்த த்வஷ்டா அவனுக்கு பலவகை ரத்தினங்களை—எண்ணிலடங்காதவற்றை—அளித்தான்; மேலும் விலைமதிப்புள்ளதும் சாதாரணமுமான பொருட்களின் தீராத களஞ்சியத்தையும் வழங்கினான்.

Verse 46

हस्त्यश्वयानकोशाढ्यं सोऽभिषिक्तः पदे निजे । दानवानां महावीर्यो ब्राह्मण्येन समन्वितः

யானைகள், குதிரைகள், வாகனங்கள், கருவூலம் ஆகியவற்றில் செழித்தவனாக, அவன் தன் அரசுப் பதவியில் அபிஷேகிக்கப்பட்டான். தானவர்களில் மாபெரும் வீரன்; பிராமண்யப் பெருமையால் நிறைந்தவன்.

Verse 47

अभिषिक्तं तदा वृत्रं स्वराज्ये तेऽसुरादयः । श्रुत्वाभिषेकं संहृष्टास्तस्य वृत्रस्य बांधवाः

விருத்ரன் தன் சுயராஜ்யத்தில் அபிஷேகிக்கப்பட்டபோது, அசுரர் முதலிய அவனுடைய உறவினர்கள் அந்த அபிஷேகச் செய்தி கேட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர்.

Verse 48

दानवाश्च समाजग्मुर्ये तत्रासन्पुरोगताः । पातालाद्गिरिदुर्गाच्च स्थलदुर्गेभ्य एव च । कृतवैराः समं देवैः कोपेन महता वृताः

அங்கே முன்னணியில் இருந்த தானவர்கள் அனைவரும் கூடினர்—பாதாளத்திலிருந்து, மலைக் கோட்டைகளிலிருந்து, சமவெளிக் கோட்டைகளிலிருந்தும். தேவர்களுடன் பழைய பகை கொண்ட அவர்கள் பெருங்கோபத்தால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 49

ततः प्रोत्साहितः सर्वैर्दानवैः स महाबलः । प्रस्थितः शत्रुनाशाय महेन्द्रभवनं प्रति

அப்போது எல்லா தானவர்களாலும் ஊக்கமளிக்கப்பட்ட அந்த மகாபலன், பகைவரை அழிக்க மகேந்திரன் (இந்திரன்) இருப்பிடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 50

शक्रोऽपि वृत्रमाकर्ण्य समायांतं युयुत्सया । सन्मुखः प्रययौ हृष्टः सर्वदेवसमन्वितः

சக்ரன் (இந்திரன்) கூட, வ்ருத்ரன் போர்க்குத் தயாராக அணுகுகிறான் என்று கேட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் எல்லா தேவர்களோடும் அவனை எதிர்கொள்ளப் புறப்பட்டான்।

Verse 51

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । मेरुपृष्ठे सुविस्तीर्णे नित्यमेव दिवानिशम्

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே, மேருவின் விரிந்த சரிவுகளில், பகலும் இரவும் இடைவிடாது போர் எழுந்தது।

Verse 52

नित्यं पराजयो जज्ञे देवानां दानवैः सह । तत्रोवाच गुरुः शक्र मा युद्धं कुरु देवप

தானவர்களுடன் நடந்த போரில் தேவர்களுக்கு எப்போதும் தோல்வியே ஏற்பட்டது. அப்போது குரு சக்ரனிடம்— “தேவபதியே, இந்தப் போரைச் செய்யாதே” என்று கூறினார்।

Verse 53

वृत्रोऽयं दारुणो युद्धे बलद्वयसमन्वितः । चत्वारश्चाग्रतो वेदाः पृष्ठतः सशरं धनुः

“இந்த வ்ருத்ரன் போரில் மிகக் கொடுமையானவன்; இருவகை வலிமையால் நிறைந்தவன். அவன் முன் நான்கு வேதங்கள் நிற்கின்றன; பின்னால் அம்புகளுடன் வில் உள்ளது.”

Verse 54

तेन जेयतमो दैत्यस्तवैव च महाहवे । तस्मात्संधानमेतेन त्वं कुरुष्व शचीपते

அதனால் மகாபோரில் அந்த தைத்யன் உனக்குப் பெரிதும் வெல்லரியவனாகிறான். ஆகவே, சசீபதே, அவனுடன் சமாதானம்/சந்தி செய்து கொள்.

Verse 55

ततो विश्वासमाया तं जहि वज्रेण दानवम् । षडुपायै रिपुर्वध्य इति शास्त्रनिदर्शनम्

ஆகவே நம்பிக்கையைப் பெறும் சூழ்ச்சியால் அந்த தானவனை வஜ்ரத்தால் வீழ்த்து. சாஸ்திரம் காட்டும் போதனை: பகைவர் ஷடுபாயங்களால் அடக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 56

भुंजानश्च शयानश्च दत्त्वा कन्यामपि स्वकाम् । विप्रदानेन संयोज्य कृत्वापि शपथं गुरुम् । मायाप्रपंचमासाद्य तस्मादेवं समाचर

அவன் உண்ணிக்கொண்டிருந்தாலும் படுத்திருந்தாலும், தன் விருப்பமான கன்னியையும் அளித்தாலும், பிராமண தானங்களால் உறுதிப்படுத்தினாலும், குருவையும் சத்தியத்தால் கட்டினாலும்—இந்த மாயச் சூழ்ச்சி வலையை அணுகி, ஆகவே இவ்விதமே நடந்து கொள்.

Verse 57

इन्द्र उवाच । यद्येवं च स्वयं गत्वा त्वं विश्वासे नियोजय । तव वाक्येन विश्वासं नूनं यास्यति दानवः

இந்திரன் கூறினான்—அப்படியானால் நீயே சென்று அவனை நம்பிக்கையில் ஈடுபடுத்து. உன் சொற்களால் அந்த தானவன் நிச்சயமாக நம்பிக்கை கொள்வான்.

Verse 58

सूत उवाच । शक्रस्य मतमाज्ञाय प्रतस्थे च बृहस्पतिः । यत्र वृत्रः स्थितो दैत्यो युद्धार्थं कृतनिश्चयः

சூதன் கூறினான்—சக்ரனின் எண்ணத்தை அறிந்து, பிருஹஸ்பதி புறப்பட்டார்; போருக்குத் தீர்மானித்து நின்ற தைத்யன் வ்ருத்ரன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 59

वृत्रोऽपि तं समालोक्य स्वयं प्राप्तं बृहस्पतिम् । सदैव द्विजभक्तः स हृष्टात्मा समपद्यत । विशेषात्प्रणिपत्योच्चैर्वाक्यमेतदभाषत

விருத்திரன் தானே வந்த ப்ருஹஸ்பதியைப் பார்த்து உள்ளம் மகிழ்ந்தான்; ஏனெனில் அவன் எப்போதும் பிராமணபக்தன். சிறப்பு மரியாதையுடன் வணங்கி, உரத்த குரலில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 60

वृत्र उवाच । स्वागतं ते द्विजश्रेष्ठ किं करोमि प्रशाधि माम् । प्रिया मे ब्राह्मणा यस्मात्तस्मात्कीर्तय सांप्रतम्

விருத்திரன் கூறினான்—ஹே த்விஜச்ரேஷ்டா, உமக்கு வரவேற்பு. நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு ஆணையிடுங்கள். பிராமணர்கள் எனக்கு பிரியமானவர்கள்; ஆகவே இப்போது செய்யவேண்டியதைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 61

बृहस्पतिरुवाच संदिग्धो विजयो युद्धे यस्माद्दैवेन सत्तम । तस्मात्कुरु महेंद्रेण व्यवस्थां वचनान्मम

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஹே சத்தமா, போரில் வெற்றி தெய்வத்தின் ஆதீனமாய் இருப்பதால் நிச்சயமில்லை. ஆகவே என் சொல்லின்படி மகேந்திரன் (இந்திரன்) உடன் உடன்பாடு செய்.

Verse 62

त्वं भुंक्ष्व भूतलं कृत्स्नं शक्रश्चापि त्रिविष्टपम् । व्यवस्थयाऽनया नित्यं वर्तितव्यं परस्परम्

நீ முழு பூமியையும் அனுபவி; சக்கிரன் (இந்திரன்) திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அனுபவிக்கட்டும். இந்த உடன்பாட்டின்படி நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் அதற்கேற்ப நடக்க வேண்டும்.

Verse 63

वृत्र उवाच । अहं तव वचो ब्रह्मन्करिष्यामि सदैव हि । संगमं कुरु शक्रेण सांप्रतं मम सद्द्विज

விருத்திரன் கூறினான்—ஹே பிரஹ்மன், உங்கள் வாக்கை நான் நிச்சயமாக எப்போதும் நிறைவேற்றுவேன். ஹே நல்ல பிராமணரே, இப்போது எனக்கு சக்கிரன் (இந்திரன்) உடன் சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.

Verse 64

सूत उवाच । अथ शक्रं समानीय बृहस्पतिरुदारधीः । वृत्रेण सह संधानं चक्रे चैव परस्परम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது உயர்ந்த அறிவுடைய பிருஹஸ்பதி, சக்ரன் (இந்திரன்) என்பவனை அழைத்து வந்து, வ்ருத்ரனுடன் இருவருக்கும் பரஸ்பர உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்தினார்।

Verse 65

एकारिमित्रतां गत्वा तावुभौ दैत्यदेवपौ । प्रहृष्टौ गतवन्तौ तौ ततश्चैव निजं गृहम्

ஒரே பகைவரை முன்னிட்டு நட்புறவு கொண்ட அந்த தைத்ய-தேவத் தலைவர்கள் இருவரும் மகிழ்ந்து புறப்பட்டு, பின்னர் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 66

अथ शक्रच्छलान्वेषी सदा वृत्रस्य वर्तते । न च्छिद्रं लभते क्वापि वीक्षमाणोपि यत्नतः

பின்னர் இந்திரனின் சூழ்ச்சிகளைத் தேடும் வ்ருத்ரன் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்தான்; முயன்று கவனித்தும் எங்கும் ஒரு குறையும் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை।

Verse 67

कथंचिदपि सोऽभ्येति तत्सकाशं पुरंदरः । किंचिच्छिद्रं समासाद्य तत्प्रतापेन दह्यते

எப்படியோ புரந்தரன் (இந்திரன்) அவனிடம் அணுகினான்; ஆனால் சிறிதளவு இடைவெளி கிடைத்ததும், அவன் (வ்ருத்ரனின்) பேரொளித் தாபத்தால் சுட்டெரிந்தான்।

Verse 68

इंद्र उवाच । न शक्नोमि च तं दैत्यं वीक्षितुं च कथंचन । तेजसा सर्वतो व्याप्तं तत्कथं सूदयाम्यहम्

இந்திரன் கூறினான்—அந்த தைத்யனை நான் எவ்விதத்திலும் நோக்க இயலவில்லை. அவன் தீவிரத் தேஜஸால் எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்திருக்கிறான்; அப்படியிருக்க நான் அவனை எவ்வாறு வதம் செய்வேன்?

Verse 69

तस्मात्कंचिदुपायं मे तद्वधार्थं प्रकीर्तय । यथा शक्नोमि तत्सोढुं तेजस्तस्य दुरात्मनः

ஆகையால் அவனை வதம் செய்யும் ஏதாவது வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அந்தத் துராத்மாவின் எரியும் தேஜஸ்ஸை நான் தாங்க இயலுமாறு.

Verse 70

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा बृहस्पतिः । ततः प्रोवाच तं शक्रं विनयावनतं स्थितम्

சூதர் கூறினார்—அவன் சொற்களைக் கேட்ட பின் ப்ருஹஸ்பதி நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தார்; பின்னர் பணிவுடன் வணங்கி முன் நின்ற சக்ரன் (இந்திரன்) நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 71

बृहस्पतिरुवाच । तस्य ब्राह्म्यं स्थितं तेजः सम्यग्गात्रे पुरंदर । वीक्षितुं नैव शक्नोषि तेन त्वं त्रिदशाधिप

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஓ புரந்தரா! அவன் உடலில் முழுமையாகப் பிராஹ்ம தேஜஸ் நிலைத்துள்ளது; ஆகவே, ஓ முப்பது தேவர்களின் தலைவா, நீ அவனைப் பார்க்கவும் இயலாது.

Verse 72

तथा ते कीर्तयिष्यामि तस्योपायं वधोद्भवम् । वधयिष्यसि येनात्र तं त्वं दानवसत्तमम्

அதனால் அவன் வதத்திற்குக் காரணமாகும் வழியை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால் இங்கேயே நீ அந்த தானவச் சிறந்தவனை வதம் செய்வாய்.

Verse 73

प्राचीसरस्वतीतीरे पुष्करारण्यमाश्रितः । दधीचिर्नाम विप्रर्षिः शतयोजनमुच्छ्रितः

கிழக்கு சரஸ்வதியின் கரையில், புஷ்கர வனத்தைச் சார்ந்து, ததீசி என்னும் பிராமண ரிஷி வாழ்கிறார்; அவர் நூறு யோஜன உயரமுள்ளவர் போல மகாத்மா.

Verse 74

तत्र नित्यं तपः कुर्वन्स्तौति नित्यं पितामहम् । स निर्विण्णो मुनिश्रेष्ठः प्राणानां धारणे हरे

அங்கே அவர் நாள்தோறும் தவம் செய்து, தினமும் பிதாமஹன் பிரம்மாவைத் துதிக்கிறார். உயிர்வாயுவைத் தாங்குவதிலேயே சலித்து, அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் வைராக்யம் அடைந்தார், ஓ ஹரி।

Verse 75

चिरंतनो मुनिः स स्याज्जरयातिसमावृतः । तं प्रार्थय द्रुतं गत्वा तस्यास्थीनि गुरूणि च

அவர் தொன்மையான முனிவர்; முதுமையின் பாரத்தால் முழுதும் மூடப்பட்டவர். நீ விரைந்து சென்று அவரை வேண்டி, அவருடைய வலிமைமிக்க எலும்புகளையும் கேள்।

Verse 76

स ते दास्यस्त्यसंदिग्धं त्यक्त्वा प्राणानतिप्रियान् । तस्यास्थिभिः प्रहरणं वज्राख्यं ते भविष्यति

அவர் ஐயமின்றி உனக்குக் கொடுப்பார்—மிகப் பிரியமான உயிரையும் துறந்து. அவரது எலும்புகளால் ‘வஜ்ரம்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஆயுதம் உனக்காக உருவாகும்।

Verse 77

अमोघं ते ततो नूनं त्वं वृत्रं सूदयिष्यसि । तस्य वज्रस्य तत्तेजो ब्रह्मतेजोऽभिबृंहितम् । तेन वृत्रोद्भवं तेजः प्रशमं संप्रयास्यति

அப்போது உன் ஆயுதம் நிச்சயமாகத் தவறாததாகி, நீ வ்ருத்ரனை வதம் செய்வாய். அந்த வஜ்ரத்தின் ஒளி பிரம்மதேஜஸால் வலுப்பெற்றது; அதனால் வ்ருத்ரனிலிருந்து எழும் தீவிர ஒளி அமைதியடையும்।

Verse 78

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा सत्वरं शक्रः सर्वैर्दैवगणैः सह । जगाम पुष्करारण्ये यत्र प्राची सरस्वती

சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்டதும் சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லா தேவர்கணங்களுடனும் விரைந்து புஷ்கர வனத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே கிழக்கே ஓடும் சரஸ்வதி உள்ளது।

Verse 79

त्रयस्त्रिंशत्समोपेता तीर्थानां कोटिभिर्युता । दधीचेराश्रमं तत्र सोऽविशच्चित्रसंयुतम्

முப்பத்துமூன்று தேவர்களுடன் கூடி, கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களால் சூழப்பட்டவனாய், அற்புத அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ததீசியின் ஆசிரமத்தில் அவன் அங்கே நுழைந்தான்।

Verse 80

क्रीडंते नकुलैः सर्पा यत्र तुष्टिं गता मिथः । मृगाः पंचाननैः सार्धं वृषदंशास्तथाऽखुभिः

அங்கே பாம்புகள் நரிக்கீரிகளுடன் விளையாடின; ஒருவருக்கொருவர் திருப்தியடைந்திருந்தன. மான்கள் சிங்கங்களுடன் வாழ்ந்தன; கொடிய கடிப்பவர்களும் எலிகளுடன் இருந்தனர்.

Verse 81

उलूक सहिताः काका मिथो द्वेषविवर्जिताः । प्रभावात्तस्य तपसो दधीचेः सुमहात्मनः

அங்கே காகங்கள் ஆந்தைகளுடன் இருந்தன; பரஸ்பர வெறுப்பின்றி இருந்தன—அந்த மகாத்மா ததீசியின் தவத்தின் பிரபாவத்தால்.

Verse 82

दधीचिरपि चालोक्य देवाञ्छक्रपुरोगमान् । समायातान्प्रहृष्टात्मा सत्वरं संमुखोभ्यगात्

ததீசியும், இந்திரன் (சக்ரன்) முன்னிலையில் வந்த தேவர்களைப் பார்த்து, உள்ளம் மகிழ்ந்து விரைவாக அவர்களை எதிர்கொண்டு சென்றான்.

Verse 83

ततश्चार्घ्यं समादाय प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । शक्रमभ्यागतं प्राह किं ते कृत्यं करोम्यहम्

பின்னர் அவர் அர்க்யத்தை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, வந்திருந்த சக்ரனை நோக்கி, “உமக்காக நான் எந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்?” என்றார்.

Verse 84

गृहायातस्य देवेश तच्छीघ्रं मे निवेदय

தேவேசனே! நீர் என் இல்லத்திற்கு வந்துள்ளீர்; உமது அந்த நோக்கத்தை எனக்கு விரைவில் அறிவியுங்கள்।

Verse 85

इंद्र उवाच । आतिथ्यं कुरु विप्रेंद्र गृहायातस्य सन्मुने । त्वदस्थीनि निजान्याशु मम देह्यविकल्पितम्

இந்திரன் கூறினான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, போற்றத்தக்க முனிவரே! நான் உமது இல்லத்திற்கு வந்தேன்; எனக்கு விருந்தோம்பல் செய்; பின்னர் தயக்கமின்றி விரைவில் உமது சொந்த எலும்புகளை எனக்கு அளி।

Verse 86

अतदर्थमहं प्राप्तस्त्वत्सकाशं मुनीश्वर । अस्थिभिस्ते परं कार्यं देवानां सिद्धिमेष्यति

அதே நோக்கத்திற்காகவே, ஓ முனீஸ்வரா, நான் உமக்கு அருகே வந்தேன்; உமது எலும்புகளால் ஒரு உயர்ந்த காரியம் நிறைவேறும்; தேவர்கள் வெற்றியை அடைவர்।

Verse 87

सूत उवाच । इंद्रस्य तद्वचः श्रुत्वा दधीचिस्तोषसंयुतः । ततः प्राह सहस्राक्षं सर्वैर्देवैः समन्वितम्

சூதன் கூறினான்—இந்திரனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் ததீசி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தார்; பின்னர் எல்லாத் தேவர்களும் சூழ்ந்திருந்த ஆயிரக்கண் இந்திரனிடம் அவர் பேசினார்।

Verse 88

अहो नास्ति मया तुल्यः सांप्रतं भुवि कश्चन । पुण्यवान्यस्य देवेशः स्वयमर्थी गृहागतः

அஹோ! இப்போது பூமியில் எனக்கு இணையானவர் யாரும் இல்லை; நான் புண்ணியவான், ஏனெனில் தேவேசன் தானே வேண்டுபவராக என் இல்லத்திற்கு வந்துள்ளார்।

Verse 89

धन्यानि च ममास्थीनि यानि देवेश ते हितम् । करिष्यंति सदा कार्यं रक्षार्थं त्रिदिवौकसाम्

தேவேசனே! என் இவ்வஸ்தி-அவசேஷங்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியமானவை; அவை எப்போதும் உன் நன்மைக்குரிய காரியத்தை நிறைவேற்றி, திரிதிவ வாசிகளின் காவலுக்காகத் தொடர்ந்து செயற்படும்.

Verse 90

एषोऽहं संप्रदास्यामि प्रियान्प्राणान्कृते तव । गृहाण स्वेच्छयाऽस्थीनि स्वकार्यार्थं पुरंदर

புரந்தரனே! உன் பொருட்டு என் அருமையான உயிர்மூச்சை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன். உன் விருப்பப்படி என் அஸ்தி-அவசேஷங்களை ஏற்று, உன் தர்மக் காரியத்தை நிறைவேற்று.

Verse 91

एवमुक्त्वा महर्षिः स ध्यानमाश्रित्य सत्वरम् । ब्रह्मरंध्रेण निःसार्य प्राणमात्मानमत्यजत्

இவ்வாறு கூறி அந்த மகரிஷி விரைவாகத் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்; பின்னர் பிரம்மரந்திரம் வழியாக உயிர்மூச்சை வெளியேற்றித் தன் உடல்சார்ந்த வாழ்வைத் துறந்தார்.

Verse 93

तस्मिन्नेव काले तु तस्यास्थीनि शतक्रतुः । प्रगृह्य विश्वकर्माणं ततः प्रोवाच सादरम्

அதே நேரத்தில் சதக்ரது (இந்திரன்) அவனுடைய அஸ்தி-அவசேஷங்களை எடுத்துக்கொண்டு, பின்னர் மரியாதையுடன் விஸ்வகர்மனை நோக்கிக் கூறினான்.

Verse 94

एतैरस्थिभिः शीघ्रं मे कुरु त्वं वज्रमायुधम् । येन व्यापादयाम्याशु वृत्रं दानवसत्तमम्

இந்த அஸ்திகளால் விரைவாக எனக்காக ‘வஜ்ர’ எனும் ஆயுதத்தை உருவாக்கு; அதனால் நான் தானவர்களில் சிறந்த வ்ருத்ரனை உடனே வதம் செய்வேன்.

Verse 95

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा त्वरान्वितः । यथायुधं तथा चक्रे वज्राख्यं दारुणाकृति

அவன் சொற்களை கேட்ட விஸ்வகர்மா விரைந்து செயல்பட்டார். ஆணைப்படி பயங்கர வடிவமுடைய ‘வஜ்ர’ எனும் ஆயுதத்தை உருவாக்கினார்.

Verse 96

षडस्रि शतपर्वाख्यं मध्ये क्षामं विभीषणम् । प्रददौ च ततस्तस्मै सहस्राक्षाय धीमते

பின்னர் ஆறு முனைகளுடைய, ‘சதபர்வ’ எனப் பெயர்பெற்ற, நடுவில் மெலிந்ததும் அச்சமூட்டுவதுமான அந்த ஆயுதத்தை ஞானமிக்க ஆயிரக்கண் இந்திரனுக்கு அளித்தார்.

Verse 97

अथ तं स समादाय द्वादशार्कसमप्रभम् । समाधिस्थं चरैर्ज्ञात्वा वृत्रं संध्यार्चने रतम्

பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசும் அந்த ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, உளவாளிகள் மூலம் வ்ருத்ரன் சமாதியில் நிலைத்து சந்த்யா ஆராதனையில் ஈடுபட்டிருப்பதை அறிந்தான்.

Verse 98

ततश्च पृष्ठभागं स समाश्रित्य त्रिलोकराट् । चिक्षेप वज्रमुद्दिश्य तद्वधार्थं समुत्सुकः

அப்போது மூவுலக அரசன் இந்திரன் அவன் பின்னால் நிலைபெற்று, அவனை வதைக்க ஆவலுடன் குறி வைத்து வஜ்ரத்தை எறிந்தான்.

Verse 99

स हतस्तेन वज्रेण दानवो भस्मसाद्गतः । शक्रोपि हतमज्ञात्वा भयात्तस्याथ दुद्रुवे

அந்த வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட தானவன் கொல்லப்பட்டு சாம்பலானான். ஆனால் சக்கிரன் (இந்திரன்) அவன் இறந்ததை அறியாமல், அவன் பயத்தால் அப்போது ஓடினான்.

Verse 100

मनुष्यरहिते देशे विषमे गुल्मसंवृते । लिल्ये शक्रस्तदा सर्वं मेने वृत्रमयं जगत्

மனிதர் இல்லாத, கடினமான, புதர்களால் மூடப்பட்ட நாட்டில் அப்போது சக்ரன் ஒளிந்து கிடந்தான்; உலகமெங்கும் வ்ருத்ரமே நிறைந்ததென எண்ணினான்।

Verse 101

एतस्मिन्नंतरे देवाः पश्यंतः सर्वतो दिशम् । सिद्धचारणगन्धर्वा आजग्मुश्च शतक्रतुम्

அந்நேரத்தில் தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கிக்கொண்டே, சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர் உடன் சதக்ரது (இந்திரன்) அருகே வந்தனர்।

Verse 102

ततः कृच्छ्राच्च तैर्दृष्टः शक्रोऽसौ गहने वने । निलीनो भयसंत्रस्तो गुल्ममध्ये व्यवस्थितः

பின்னர் மிகுந்த முயற்சியால் அவர்கள் அந்த சக்ரனை அடர்ந்த காட்டில் கண்டனர்; அவன் ஒளிந்து, அச்சத்தால் நடுங்கி, புதர்களின் நடுவே நின்றான்।

Verse 103

देवा ऊचुः । किं त्वं भीतः सहस्राक्ष वृत्रोऽयं घातितस्त्वया । परिवारेण सर्वेण वीक्षितोऽस्माभिरेव च

தேவர்கள் கூறினர்—‘ஓ ஆயிரக்கண் உடையவனே! நீ ஏன் அஞ்சுகிறாய்? இந்த வ்ருத்ரன் உன்னாலேயே கொல்லப்பட்டான்; உன் பரிவாரமெல்லாம் உடன் நாங்களே அவனை கண்டோம்.’

Verse 104

अस्मादागच्छ गच्छामो गृहं प्रति पुरंदर । कुरु त्रैलोक्यराज्यं त्वं सांप्रतं हतकण्टकम्

‘இங்கிருந்து வா; ஓ புரந்தரா, நாம் இல்லத்திற்குச் செல்வோம். இப்போது நீ மூவுலக அரசாட்சியை ஏற்று—முள் (பகை/தடை) அகன்றது.’

Verse 105

तच्छ्रुत्वाऽथ विनिष्क्रांतो गुल्ममध्याच्छतक्रतुः । हृष्टरोमा हतं श्रुत्वा वृत्रं दानवसत्तमम्

அதை கேட்டதும் சதக்ரது (இந்திரன்) புதர்களின் நடுவிலிருந்து வெளியே வந்தான். தானவர்களில் சிறந்த வ்ருத்ரன் கொல்லப்பட்டான் எனக் கேட்டவுடன் அவன் மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்தான்.

Verse 106

अथ पश्यंति यावत्तं देवाः सर्वे शतक्रतुम् । तावत्तेजोविहीनं तद्गात्रं दुर्गंधितायुतम्

பின்னர் எல்லா தேவர்களும் சதக்ரது (இந்திரன்) மீது நோக்கினார்கள்; அப்போது அவன் உடல் ஒளியிழந்து, துர்நாற்றம் சூழ்ந்ததாகத் தோன்றியது.

Verse 107

दृष्ट्वा लोकगुरुर्ब्रह्मा देवान्सर्वानुवाच ह । शक्रोऽयं सांप्रतं व्याप्तः पापया ब्रह्महत्यया

இதைக் கண்ட உலககுரு பிரம்மா எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி கூறினார்— “இந்த சக்கிரன் (இந்திரன்) இப்போது பாபமான பிரம்மஹத்தியா தோஷத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.”

Verse 108

यदनेन हतो वृत्रो ब्रह्मभूतश्छलेन सः । तस्मात्त्याज्यः सुदूरेण नो चेत्पापमवाप्स्यथ

ஏனெனில் இவன் வஞ்சகத்தால், பிரம்மனுக்கு ஒப்பான (பிராமணனுக்கு ஒப்பாகப் போற்றத்தக்க) வ்ருத்ரனை கொன்றான்; ஆகவே அவனை மிகத் தொலைவில் இருந்து விலக்குங்கள், இல்லையெனில் உங்களுக்கும் பாவம் சேரும்.

Verse 109

ब्रह्मघ्नेन समं स्पर्शः संभाषोऽथ विनिर्मितः । पापाय जायते पुंसां तस्मात्तं दूरतस्त्यजेत्

பிரம்மஹந்தகனுடன் தொடுதல், அவனுடன் உரையாடுதலும் மனிதருக்கு பாவக் காரணமாகும்; ஆகவே அவனைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.

Verse 110

आस्तां संस्पर्शनं तस्य संभाषो वा विशेषतः । दर्शनं वापि तस्याहुः सर्वपापप्रदं नृणाम्

அவரைத் தொடுதல் வேண்டாம்—சிறப்பாக அவருடன் உரையாடுதலும் வேண்டாம்; அவரை காண்பதுமே மனிதர்க்கு எல்லாப் பாவங்களையும் அளிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 111

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं शक्रो दृष्ट्वाऽत्मनस्तनुम् । तेजसा संपरित्यक्तां दुर्गन्धेन समावृताम्

சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் வாக்கைக் கேட்டுச் சக்ரன் தன் உடலை நோக்கினான்; அது ஒளியற்றதாய், துர்நாற்றத்தால் மூடப்பட்டதாய் இருந்தது.

Verse 112

ततः प्रोवाच लोकेशं दीनः प्रणतकन्धरः । तवाहं किंकरो देव त्वयेंद्रत्वे नियोजितः

அப்போது அவன் துயருற்றவனாய் தலைவணங்கி உலகநாதனை நோக்கி—“தேவா! நான் உமது பணியாளர்; நீரே என்னை இந்திரப் பதவியில் நியமித்தீர்” என்றான்.

Verse 113

तस्मात्कुरु प्रसादं मे ब्रह्महत्याविनाशनम् । प्रायश्चित्तं विभो ब्रूहि येन शुद्धिः प्रजायते

“ஆகையால் என்மேல் அருள் புரிந்து பிரம்மஹத்த்யை அழியச் செய்யும். ஓ விபோ! தூய்மை உண்டாகும் பிராயச்சித்தத்தை அருளிச் சொல்லும்.”

Verse 114

ब्रह्मोवाच । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु त्वं स्नात्वा बलसूदन । आत्मानं हेमजं देहि पापपूरुषसंज्ञितम्

பிரம்மா கூறினார்—“ஓ பலசூதனா! அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களில் நீராடுவாய். பின்னர் ‘பாபபுருஷன்’ எனப்படும் உன் உருவத்தின் பொன்னாலான பிரதிமையை தானமாக அளிப்பாய்.”

Verse 115

मंत्रवत्तं यथोक्तं च ब्राह्मणाय महात्मने । स्नात्वा पुण्यजले तीर्थे ब्रह्मघ्नोऽहमिति ब्रुवन्

மந்திரங்களுடன், விதிப்படி, அதை மகாத்மையான பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். புண்ணிய தீர்த்தநீரில் நீராடி ‘நான் பிரம்மஹத்தி செய்தவன்’ என்று கூறி தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 116

स्नातमात्रस्य ते हस्ताद्यत्र तत्पतति क्षितौ । तेजः संजायतेगात्रे दुर्गंधश्च प्रणश्यति

நீராடிய உடனே, உன் கையிலிருந்து அது பூமியில் எங்கு விழுகிறதோ, அக்கணமே உன் உடலில் ஒளித் தேஜஸ் எழும்; துர்நாற்றம் அழியும்.

Verse 117

तस्मिंस्तीर्थे त्वया तच्च स्थाप्यं शक्र कपालकम् । महेश्वरस्य नाम्ना च पूजनीयं ततः परम्

ஓ சக்ரா! அந்தத் தீர்த்தத்திலேயே நீ அந்தக் கபாலப் பாத்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்; அதன் பின் அது மகேஸ்வரன் நாமத்தில் வழிபடப்பட வேண்டும்.

Verse 118

पंचभिर्वक्त्रमंत्रैश्च ततो देयाऽत्मतस्तनूः । हेमोद्भवा द्विजेन्द्राय ततः शुद्धिमवाप्स्यसि

பின் தெய்வவாயிலிருந்து தோன்றிய ஐந்து மந்திரங்களுடன், உன் சொந்தத் தன்மையிலிருந்து உருவாக்கிய பொன்னான உருவத்தை பிராமணர்களில் சிறந்தவருக்கு தானமாக அளி; அப்பொழுது நீ தூய்மை அடைவாய்.

Verse 119

शक्रस्तु तद्वचः श्रुत्वा ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । कपालं वृत्रजं गृह्य तीर्थयात्रां ततो गतः

அவ்யக்தப் பிறப்புடைய பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சக்ரன், வ்ருத்ரனிடமிருந்து தோன்றிய கபாலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பின்னர் தீர்த்த யாத்திரைக்கு புறப்பட்டான்.

Verse 120

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु गच्छन्स च सुरेश्वरः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे समायातः क्रमेण च

அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களிலும் பயணம் செய்த தேவர்களின் ஆண்டவன், முறையே ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்।

Verse 121

विश्वामित्रह्रदे स्नात्वा यावत्तस्माद्विनिर्गतः । कपालं पतितं तस्मात्स्वयमेव हतात्मनः

விச்வாமித்ர ஹ்ரதத்தில் நீராடி வெளியே வந்த உடனே, உள்ளுற துயருற்ற அவனிடமிருந்து கபாலம் தானாகவே விழுந்தது।

Verse 122

ततस्तं पूजयामास मन्त्रैर्वक्त्रसमुद्भवैः । सर्वपापहरैः पुण्यैर्यथोक्तैर्ब्रह्मणा पुरा

பின்னர், முன்பு பிரம்மா விதித்தபடியே, வாயிலிருந்து பிறந்த புனிதமான எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் மந்திரங்களால் அவர் அதனை வழிபட்டான்।

Verse 123

एतस्मिन्नेव काले तु दुर्गन्धो नाशमाप्तवान् । तच्छरीराद्द्विजश्रेष्ठा महत्तेजो व्यजायत

அதே நேரத்தில் துர்நாற்றம் அழிந்தது; ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, அவன் உடலிலிருந்து மகத்தான தேஜஸ் வெளிப்பட்டது।

Verse 124

एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा सह देवैः समागतः । ब्रह्महत्याविमुक्तं तं ज्ञात्वा सर्वसुराधिपम्

அந்நேரத்தில் பிரம்மா தேவர்களுடன் அங்கு வந்தார்; எல்லாத் தேவர்களின் ஆண்டவன் பிரஹ்மஹத்தியா பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான் என்பதை அறிந்து (அவரை அணுகினார்)।

Verse 125

श्रीब्रह्मोवाच । ब्रह्महत्याकृतो दोषो गतस्ते सुरसत्तम । शेषपापविशुद्ध्यर्थं स्वर्णदानं प्रयच्छ भोः

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! பிராமணஹத்தி காரணமான தோஷம் உன்னிடமிருந்து நீங்கியது. மீதமுள்ள பாபம் சுத்தியாக, ஹே போஃ, பொன்னுதானம் செய்।

Verse 126

कपालमेतद्देशेऽत्र यत्त्वया परिपूजितम् । वृत्रस्य पंचभिर्मंत्रैर्हरवक्त्रसमुद्भवैः

இவ்விடத்திலேயே உள்ள இந்தக் கபாலத்தை, வ்ருத்ரப் பிராயச்சித்தத்திற்காக ஹரனின் வாயிலிருந்து உதித்த ஐந்து மந்திரங்களால் நீ முறையாகப் பூஜித்தாய்—

Verse 127

प्रदास्यसि ततो भक्त्या हेमजामात्मनस्तनुम् । विधिना मंत्रयुक्तेन तव पापं प्रयास्यति । यद्यत्पूर्वकृतं कृत्स्नं प्रदाय ब्राह्मणाय भोः

பின்னர் நீ பக்தியுடன் உன் உடலின் பொன்மயமான பிரதிமையைத் தானமாக அளிப்பாய். மந்திரம் இணைந்த விதிப்படி செய்தால் உன் பாபம் நீங்கும். முன்பு செய்த அனைத்துக் குற்றங்களையும், ஹே போஃ, பிராமணனுக்குத் தானமாக அளித்து (சுத்தி பெறுவாய்).

Verse 128

एवमुक्तस्ततः शक्रो ब्रह्मणा सुरसंनिधौ । तथेत्युक्त्वा तु तत्कालं पापपिंडं निजं ददौ

தேவர்களின் முன்னிலையில் பிரம்மா இவ்வாறு கூற, சக்ரன் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, அதே கணத்தில் தன் பாபபிண்டத்தை (பாபக் குவியலை) ஒப்படைத்தான்।

Verse 129

कृत्वा हेममयं विप्रा ब्राह्मणाय महात्मने । गर्तातीर्थसमुत्थाय वाताख्यायाहिताग्नये

பொன்மயமான தானத்தை உருவாக்கி, அது மகாத்மையான ஒரு பிராமணனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது—கர்த்தா தீர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய, ‘வாதக’ எனப் பெயருடைய, ஆஹிதாக்னி (யாகஅக்னி நிறுவிய) இல்லறத்தாருக்கு।

Verse 130

एतस्मिन्नंतरे विप्रो गर्हितः सोऽथ नागरैः । धिग्धिक्पाप वृथा वेदा ये त्वया पारिताः पुरा

அந்நேரத்தில் நகரவாசிகள் அந்தப் பிராமணனை இகழ்ந்து கூறினர்— “திக் திக், பாவியே! நீ முன்பு கற்ற வேதங்கள் எல்லாம் வீணாயின!”

Verse 131

नास्माभिः सह संपर्कं कदाचित्त्वं करिष्यसि । गृहीतं यत्त्वया दानं पापपिंडसमुद्भवम्

“இனி நீ எங்களுடன் ஒருபோதும் தொடர்பு கொள்ளமாட்டாய்; பாவக் கட்டியிலிருந்து எழுந்த அந்த ‘தானத்தை’ நீ ஏற்றுக் கொண்டாய்.”

Verse 132

ततः प्रोवाच विप्रः स उपमन्युकुलोद्भवः । विवर्णवदनो भूत्वा नाम्ना ख्यातः स वातकः

பின்பு உபமன்யு குலத்தில் பிறந்த அந்தப் பிராமணன் பேசினான். அவன் முகம் வெளிறி, ‘வாதகன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன் ஆனான்.

Verse 133

त्वया शक्र प्रदत्तो मे पापपिंडः स्वको यतः । मया प्रतिग्रहस्तेन दाक्षिण्येन कृतस्तव

“ஓ சக்ரா! நீ எனக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாவக் கட்டி உன்னுடையதே; உன்னிடம் உள்ள மரியாதை-மரபுக்காகவே நான் அதை ஏற்றேன்.”

Verse 134

न लोभेन सुरश्रेष्ठ पश्यतस्ते विगर्हितः । अहं च ब्राह्मणैः सर्वैरेतैर्नगरवासिभिः

“ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! ஆசையால் நான் அதை ஏற்கவில்லை; ஆனாலும் நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் இந்நகரவாசிகளும் எல்லாப் பிராமணர்களும் என்னைத் தண்டித்தனர்.”

Verse 135

तस्मान्नाहं ग्रहीष्यामि एतं तव प्रतिग्रहम्

ஆகையால் உன்னுடைய இந்தப் பிரதிக்ரஹம் (தானம்) நான் ஏற்கமாட்டேன்।

Verse 136

भूयोऽपि तव दास्यामि न त्वं गृह्णासि चेत्पुनः ब्र । ह्मशापं प्रदास्यामि दारुणं च क्षयात्मकम्

நான் மீண்டும் உனக்குக் கொடுப்பேன்; நீ இன்னும் ஏற்காவிட்டால், ஓ பிராமணனே, கொடியதும் சிதைவூட்டுவதுமான பிரம்மசாபத்தை உனக்கு அளிப்பேன்।

Verse 137

इंद्र उवाच । वेदागंपारगो विप्रो यदि कुर्यात्प्रतिग्रहम् । न स पापेन लिप्येत पद्मपत्रमिवांभसा

இந்திரன் கூறினான்—வேதங்களின் அப்பாற்கரையை அடைந்த பிராமணன் பிரதிக்ரஹம் ஏற்றாலும், அவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; நீரால் நனைவதில்லாத தாமரை இலைபோல்।

Verse 138

तस्मात्ते पातकं नास्ति शृणुष्वात्र वचो मम । एतैस्त्वं गर्हिते यस्माद्ब्राह्मणैर्नगरोद्भवैः

ஆகையால் உனக்கு பாவம் இல்லை; இங்கே என் சொல்லைக் கேள். நகரத்தில் பிறந்த இந்தப் பிராமணர்கள் உன்னை இகழ்ந்ததால்.

Verse 139

एतेषां सर्वकृत्येषु प्रधानस्त्वं भविष्यसि । एतेषां पुत्रपौत्रा ये भविष्यंति तथा तव

இவர்களின் எல்லா காரியங்களிலும் நீ முதன்மையாவாய்; இவர்களுக்கு பிறக்கும் மகன்களும் பேரன்களும் இருப்பதுபோல உனக்கும் அப்படியே உண்டாகும்।

Verse 140

ते सर्वे चाज्ञया तेषां वर्तयिष्यंत्यसंशयम् । युष्मद्वाक्यविहीनं यत्कृत्यं स्वल्पमपि द्विज

அவர்கள் அனைவரும் ஐயமின்றி அவர்களின் ஆணைப்படியே நடப்பார்கள். ஓ த்விஜரே, உங்கள் வாக்கு (அனுமதி) இன்றிச் செய்யப்படும் எந்தச் செயலும்—சிறிதாயினும்—…

Verse 141

तेषां संपत्स्यते वन्ध्यं यथा भस्महुतं तथा । कपालमोचनं नाम ख्यातमेतद्भविष्यति

அவர்களுக்கு அது அனைத்தும் பயனற்றதாகும்—சாம்பலில் ஊற்றிய ஹோம ஆஹுதியைப் போல. மேலும் இத்தலம் ‘கபாலமோசன’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்.

Verse 142

ये तु संस्मृत्य मनुजाः कपालं मम सद्द्विज । तत्र श्राद्धं करिष्यंति ते नरा मुक्तिसंयुताः । श्राद्धपक्षे विशेषेण प्रयास्यंति परांगतिम्

ஆனால், ஓ சத்த்விஜரே, என் கபாலத்தை நினைந்து அங்கே சிராத்தம் செய்வோர் முக்தியுடன் கூடியவராவர். குறிப்பாக சிராத்தப் பக்ஷத்தில் (பித்ரு பக்ஷம்) அவர்கள் பரம நிலையை அடைவர்.

Verse 143

स्थानबाह्यद्विजातीनां कुले दारपरिग्रहम् । कृत्वा त्वद्गोत्रसंभूता ब्राह्मणा मत्प्रसादतः

இவ்விடத்துக்கு வெளியிலுள்ள த்விஜர்களின் குலங்களில் மணம் செய்து, என் அருளால் பிராமணர்கள் உங்கள் கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்களெனக் கருதப்படுவர்.

Verse 144

व्यवहार्या भविष्यंति नगरे सर्वकर्मसु । एवमुक्त्वा सहस्राक्षस्ततश्चादर्शनं गतः

நகரில் எல்லா காரியங்களிலும் அவர்கள் மதிப்பும் அதிகாரமும் பெற்றவர்களாவர். இவ்வாறு கூறி சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) பின்னர் கண்மறைந்தான்.

Verse 145

वातोपि तेन वित्तेन प्रतिग्रहकृतेन च । चकार तत्र प्रासादं देवदेवस्य शूलिनः

வாதனும், பிரதிக்ரஹத்தால் பெற்ற அந்த செல்வத்தினால், அங்கே தேவர்களின் தேவனாகிய திரிசூலதாரி சூலின் (சிவன்) பொருட்டு ஒரு பிராசாத-ஆலயத்தை அமைத்தான்।

Verse 146

ततः प्रोवाच शक्रस्तान्ब्राह्मणान्नगरोद्भवान् । कपालमोचने स्नात्वा यो देवं ह्यर्चयिष्यति

பின்னர் சக்ரன் (இந்திரன்) அந்த நகரத்தில் தோன்றிய அந்தப் பிராமணர்களிடம் கூறினான்—“கபாலமோசனத்தில் நீராடி அங்கே இறைவனை முறையாக அர்ச்சிப்பவன்…”

Verse 147

ब्रह्महत्योद्भवं पापं तस्य नश्यत्यसंशयम् । महापातकयुक्तो वा विपाप्मा संभविष्यति

அவனுடைய பிரம்மஹத்த்யையால் உண்டான பாவம் ஐயமின்றி அழிகிறது. மகாபாதகங்களால் சூழப்பட்டவனும் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 148

स तथेति प्रतिज्ञाय ब्राह्मणान्नगरोद्भवान् । तत्रैव स्वाश्रमं कृत्वा पूजयामास शंकरम्

அந்நகரில் தோன்றிய பிராமணர்கள் “அப்படியே” என்று உறுதி செய்தனர். பின்னர் அங்கேயே தங்கள் ஆசிரமத்தை அமைத்து சங்கரன் (சிவன்)ை வழிபட்டனர்.

Verse 149

ततःप्रभृति यत्किंचित्तेषां कृत्यं प्रजायते । तद्वाक्येन प्रकुर्वंति तत्र ये नागरः स्थिताः

அதன்பின் அவர்களுக்கு எத்தகைய கடமை அல்லது செயல் தோன்றினாலும், அங்கே வாழ்ந்த நாகரர்கள் அவர்களின் வாக்கின்படியே அதை நிறைவேற்றினர்.

Verse 150

एतस्मात्कारणाज्जातो मध्यगो द्वितीयस्त्विह

இக்காரணத்தினாலே இங்கே ‘இரண்டாம் மத்யக’ எனும் சிறப்பு பட்டம் தோன்றியது.

Verse 151

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् । कपालेश्वरदेवस्य शृण्वतां पठतां नृणाम्

இவை அனைத்தும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது—ஸ்ரீ கபாலேஸ்வர தேவனின் பாபநாசகப் புராணம்; கேட்போருக்கும் பாராயணம் செய்வோருக்கும் நன்மை தருவது.

Verse 152

यथा देवेश्वरस्यात्र पापं नष्टं महात्मनः । ब्रह्महत्या यथा नष्टा तस्मिंस्तीर्थे द्विजोत्तमाः

ஓ சிறந்த த்விஜர்களே, இங்கே மகாத்மா தேவேஸ்வரரின் பாபம் அழிந்ததுபோல, அதே தீர்த்தத்தில் பிரம்மஹத்த்யா தோஷமும் அழிந்தது.

Verse 269

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये वातकेश्वरक्षेत्रकपालमोचनेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், வாதகேஸ்வர க்ஷேத்ரத்தில் கபாலமோசனேஸ்வரர் தோற்ற மாஹாத்ம்ய வர்ணனை எனும் 269ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.