Adhyaya 44

Verse 1

। मेनकोवाच । नूनं हि कामधर्मे त्वं न प्रवीणो महाद्युते । तेन मामीदृशैर्वाक्यैर्निवारयसि रागिणीम्

மேனகா கூறினாள்—மிகுந்த ஒளியுடையவரே, காதல் நெறிகளில் நீ திறமை பெற்றவன் அல்ல; அதனால் ஆசையால் நிறைந்த என்னை இத்தகைய சொற்களால் தடுக்கிறாய்।

Verse 2

सूत उवाच । एवमुक्तस्ततो भूयो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् । कोपेन महता युक्तो निःस्पृहस्तत्परिग्रहे

சூதர் கூறினார்—அவள் இவ்வாறு சொன்னபின், விசுவாமித்ரர் மீண்டும் இவ்வாறு உரைத்தார்; அவர் பெருங்கோபம் கொண்டவராய், அவளை ஏற்க விருப்பமற்றவராய் இருந்தார்।

Verse 3

विश्वामित्र उवाच । त्वं जीव गच्छ वा मृत्युं नाहं कर्तास्मि ते वचः । व्रतनाशात्तु यत्पापमधिकं स्त्रीवधाद्भवेत्

விசுவாமித்திரர் கூறினார்—நீ உயிரோடு போய் விடு, அல்லது மரணத்தை அடை; உன் சொல்லை நான் செய்யமாட்டேன். விரதநாசத்தால் உண்டாகும் பாபம், ஸ்த்ரீவதத்தினும் மிகுதியானது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 4

प्रायश्चित्तं बुधैरुक्तं व्रतिनां स्त्रीवधे कृते । न संगात्तु पुनस्तासां तस्मात्त्वं गन्तुमर्हसि

ஞானிகள் கூறியுள்ளனர்—விரதம் கொண்டோர் ஸ்த்ரீவதம் செய்தாலும் அதற்கு பிராயச்சித்தம் உண்டு; ஆனால் அவர்களுடன் மீண்டும் சங்கம் செய்வதற்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை. ஆகவே நீ புறப்படுதல் உரியது.

Verse 5

न केवलं व्रतोपेताः स्त्रीसंगात्पापमाप्नुयुः । व्रतबाह्या अपि नराः सक्ताः स्त्रीषु पतंत्यधः

விரதம் கொண்டவர்களே அல்ல; ஸ்த்ரீசங்கத்தால் பாபம் அடைவோர். விரதமற்ற ஆண்களும் பெண்களில் ஆசக்தியுற்றால் கீழ்நிலைக்கு வீழ்வர்.

Verse 6

संसारभ्रमणं नारी प्रथमेपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणा व्याजन्यायेनैव प्रदर्शयेत्

முதல் சந்திப்பிலேயே பெண் உலகச் சுழற்சியின் அலைச்சலைத் தொடக்கக் கூடியாள்; பிரதட்சிணை என்ற பெயரில் அக்னியைச் சுற்றச் செய்வதுபோல்.

Verse 7

तस्मात्स्त्रीभिः समं प्राज्ञः संभाषामपि वर्जयेत् । आस्तां तावत्समासंगं य इच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ஆகவே தன் உயர்ந்த நலனை நாடுபவன், ஞானி, பெண்களுடன் உரையாடுதலையும் தவிர்க்க வேண்டும்; நீண்ட சங்கம் என்றால் சொல்லவே வேண்டாம்.

Verse 8

अंगार सदृशा नारी घृतकुंभसमः पुमान् । अस्पर्शाद्दृढतामेति तत्संपर्काद्विलीयते

பெண் எரியும் அங்காரம்போல்; ஆண் நெய்க் குடம்போல். தொடாமலிருந்தால் உறுதி பெறும்; தொடுதலால் கரைந்து போகும்.

Verse 9

स्त्रियो मूलमनर्थानां सर्वेषां प्राणिनां भुवि । तस्मात्त्याज्या सुदूरेण ताः स्वर्गस्य निरोधकाः

பூமியில் எல்லா உயிர்களுக்கும் அனர்த்தத்தின் மூலமென பெண்கள் கூறப்படுகின்றனர்; ஆகவே அவர்களிடமிருந்து வெகுதூரம் விலக வேண்டும்; அவர்கள் சொர்க்கமார்க்கத் தடையென சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 10

कुलीना वित्तवत्यश्च नाथवत्योऽपि योषितः । एकस्मिन्नंतरे रागं कुर्वंत्येताः सुचञ्चलाः

குலீனமும் செல்வமும் உடைய, கணவரால் காக்கப்படும் பெண்களும் கூட—மிகச் சஞ்சலமாய்—ஒரு கணத்தில் வேறிடத்தில் ஆசக்தி கொள்கின்றனர்.

Verse 12

न स्त्रीभ्यः किंचिदन्यद्धि पापाय विद्यते भुवि । यासां संगसमासाद्य संसारे भ्रमते जनः । नीचोऽपि कुरुते सेवां यस्तासां विजनेष्वथ । विरूपं वापि नीचं वा तं सेवन्ते हि ताः स्त्रियः

பூமியில் பெண்களின் (சங்கம்) போல் பாவத்திற்குக் காரணமானது வேறொன்றில்லை எனக் கூறப்படுகிறது; அவர்களின் கூட்டத்தை அடைந்தவன் சம்சாரத்தில் அலைகிறான். தனிமையில் அவர்களுக்கு சேவை செய்யும் கீழ்மகனுடன் கூட—அவன் அருவருப்பானவனாயினும் தாழ்ந்தவனாயினும்—பெண்கள் சேர்வர்.

Verse 13

अनर्थत्वान्मनुष्याणां भयात्परिजनस्य च । मर्यादायाममर्यादाः स्त्रियस्तिष्ठन्ति भर्तृषु

ஆண்களுக்கு ஏற்படும் தீங்கின் காரணத்தாலும், குடும்பத்தாரின் அச்சத்தாலும், கட்டுப்பாடற்ற பெண்களும் கணவருடன் மரியாதை எல்லைக்குள் நிலைத்திருப்பர்.

Verse 14

सूत उवाच । एवं संभर्त्सिता तेन मेनका कोपसंयुता । शशाप तं मुनिश्रेष्ठं स्फुरमाणोष्ठसंपुटा

சூதர் கூறினார்—அவரால் இவ்வாறு கண்டிக்கப்பட்ட மேனகை கோபம் நிறைந்து, நடுங்கும் உதடுகளுடன் அந்த முந்திய முனிவரைச் சபித்தாள்।

Verse 15

यस्मात्त्वया परित्यक्ता सकामाहं सुदुर्मते । त्यजता कामजं धर्मं तस्माच्छापं गृहाण मे

அயோ துர்புத்தியே! ஆசை நிறைந்த என்னை நீ கைவிட்டாய்; ஆசையால் உண்டான தர்மத்தையும் நீ துறந்தாய்; ஆகவே என் சாபத்தை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 16

अद्यैव भव दुबुर्द्धे वलीपलितसंयुतः । जराजर्ज्जरितांगश्च तुच्छदृष्टिर्विरंगितः

அறிவிலியே! இன்றே சுருக்கங்களும் நரைத்த கூந்தலும் உடையவனாக ஆக; முதுமையால் உடல் உறுப்புகள் சிதைய, பார்வை மங்க, நிறம் வாடுக।

Verse 17

सूत उवाच । उक्तमात्रे तु वचने तत्क्षणान्मुनिसत्तमः । बभूव तादृशः सद्यस्तया यादृक्प्रकीर्तितः

சூதர் கூறினார்—அந்தச் சொற்கள் கூறப்பட்ட உடனே, அந்தக் கணமே, அவள் அறிவித்தபடியே அந்தச் சிறந்த முனிவர் அப்படியே ஆனார்।

Verse 18

ततः कोपपरीतात्मा सोऽपि तां शप्तुमुद्यतः । कमण्डलोर्जलं गृह्य संतापाद्रक्तलोचनः

பின்பு கோபம் சூழ்ந்த மனத்துடன் அவனும் அவளைச் சபிக்கத் தயாரானான்; கமண்டலுவின் நீரை எடுத்துக் கொண்டு, துயரத் தணலால் அவன் கண்கள் சிவந்தன।

Verse 19

निर्दोषोऽपि त्वया यस्माच्छप्तोऽहं गणिकाधमे । तस्माद्भव त्वमप्याशु जराजर्जरितांगिका

ஏ கணிகாதமே! நான் குற்றமற்றவனாயிருந்தும் உன் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டேன்; ஆகையால் நீயும் விரைவில் முதுமையால் சிதைந்த உடலுடையவளாக ஆகுக.

Verse 20

सापि तद्वचनात्सद्यस्तादृग्रूपा व्यजायत । यादृशोऽसौ मुनिश्रेष्ठो वलीपलितगात्रभृत्

அவரது சொல்லினாலேயே அவள் உடனே அதே வடிவத்தை அடைந்தாள்—சுருக்கங்களும் நரைத்த கூந்தலும் உடைய அந்த முனிவரின் வடிவம்போல.

Verse 21

अथ तादृक्स्वरूपेण स्नाता तत्र जला शये । भूयोऽपि तादृशी जाता यादृशी संस्थिता पुरा

பின்னர் அந்த மாற்றிய வடிவத்தோடு அங்கே ஏரிநீரில் நீராடினாள்; மீண்டும் முன்பிருந்தபடியே அவள் பழைய நிலையைக் கொண்டாள்.

Verse 22

तद्दृष्ट्वा परमाश्चर्यमतीव त्वरयान्वितः । सोऽपि तत्राकरोत्स्नानं संजातश्च यथा पुरा

அந்த பேரதிசயத்தைப் பார்த்து அவனும் மிகுந்த அவசரத்துடன் அங்கே நீராடினான்; அவனும் முன்புபோலவே ஆனான்.

Verse 23

ततस्तौ तीर्थमाहात्म्याद्रूपौदार्यगुणान्वितौ । मिथ आमंत्र्य संहृष्टौ गतौ देशं यथेप्सितम्

பின்னர் அந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவர்கள் இருவரும் அழகு, உயர்ந்த மனம், நற்குணங்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவர்களாயினர்; ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியுடன் விரும்பிய இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 24

एवं तीर्थस्य माहात्म्यं विज्ञाय भगवानृषिः । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

இவ்வாறு தீர்த்தத்தின் மஹிமையை அறிந்த பகவான் முனிவர், தேவர்களின் தேவனான சூலின் (சிவன்) லிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 25

तपश्चकार सुमहत्तस्मिंस्तीर्थवरे तदा । कुशस्तम्बेन कृतवांस्तत्सरो विपुलं विभुः

அப்போது அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தில் அவர் மிகப் பெரிய தவம் செய்தார்; அந்த வல்லமைமிக்கவர் குசப் புல்தொகுதியால் அங்கே ஒரு விசாலமான ஏரியை உருவாக்கினார்।

Verse 26

तत्र स्नात्वा नरो यस्तु पूजयेल्लिंगमुत्तमम् । विश्वामित्रेश्वरं ख्यातं स गच्छेच्छिवमंदिरम्

அங்கே நீராடி, ‘விஸ்வாமித்ரேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்ற அந்த உயர்ந்த லிங்கத்தை வழிபடுகிறவன் சிவனின் திருக்கோயில்/சிவதாமத்தை அடைவான்।

Verse 27

अद्यापि दृश्यते तत्र गंगोदकसमं जलम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वकामप्रदायकम्

இன்றும் அங்கே கங்கையின் நீருக்கு ஒப்பான நீர் காணப்படுகிறது—அது புனிதம், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது, எல்லா நற்காமங்களையும் அருளுவது.

Verse 28

यस्तत्र कुरुते स्नानं श्रद्धापूतेन चेतसा । स देवलोकमासाद्य पितृभिः सह मोदते

நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் அங்கே நீராடுகிறவன் தேவருலகத்தை அடைந்து, பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்।

Verse 29

ततःप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं महीतले । पाताले स्वर्गलोके च रूपौदार्यप्रदं नृणाम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் பூமியில் புகழ்பெற்றது; பாதாளத்திலும் சுவர்க்கலோகத்திலும் கூட, மனிதர்க்கு அழகும் உயர்ந்த பெருந்தன்மையும் அருள்வதாகும்.

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रेश माहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன்; இது விஸ்வாமித்ரேசரின் மஹாத்மியம், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 44

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे श्रीहाटकेवरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रकुण्डोत्पत्ति विश्वामित्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேவரக் க்ஷேத்ரமஹாத்மியத்தில் ‘விஸ்வாமித்ர குண்டத்தின் தோற்றமும் விஸ்வாமித்ரேஸ்வர மஹாத்மிய வர்ணனமும்’ எனும் நாற்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.