Adhyaya 78

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । ब्रह्मणा कतमे स्थाने तत्र सूत कृतं तपः । वालखिल्यैश्च तैः सर्वैर्मुनिभिः शंसितव्रतैः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! அங்கே எந்த இடத்தில் பிரம்மா தவம் செய்தார்? மேலும் வ்ரதங்களில் புகழ்பெற்ற அந்த எல்லா வாலகில்ய முனிவர்களும் எங்கு தவம் செய்தனர்?

Verse 2

सूत उवाच । तस्या वायव्यदिग्भागे हरवेद्या द्विजोत्तमाः । सम्यक्छ्रद्धाप्रयत्नेन ब्रह्मणा विहितं तपः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே! அந்த ஹரவெதியின் வாயவ்ய (வடமேற்கு) பகுதியில், பிரம்மா முறையான நம்பிக்கையும் முயற்சியுமுடன் தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 3

पश्चिमे वालखिल्यैश्च जपस्नानपरायणैः । तत्राश्चर्यमभूद्यद्वै पूर्वं ब्राह्मण सत्तमाः । आश्रमे चतुरास्यस्य तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्

மேற்கு திசையில் மந்திரஜபமும் ஸ்நானமும் மேற்கொள்ளும் வாலகில்ய முனிவர்களிடையே, ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, முற்காலத்தில் சதுராஸ்யன் (பிரம்மா) ஆசிரமத்தில் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. அதை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 4

तत्र दुश्चारिणी काचिद्रात्रौ ब्राह्मणवंशजा । देवदत्तं समासाद्य वल्लभं रमते सदा

அங்கே பிராமண குலத்தில் பிறந்த ஒரு தவறான நடத்தை கொண்ட பெண், இரவில் தேவதத்தன் எனும் காதலனைச் சந்தித்து அவனுடன் எப்போதும் இன்புறுவாள்.

Verse 5

अज्ञाता पतिना मात्रा तथान्यैरपि बांधवैः । कृष्णपक्षं समासाद्य विजने हृष्टमानसा

கணவன், தாய் மற்றும் பிற உறவினருக்குத் தெரியாமல், அவள் கிருஷ்ணபக்ஷத்தைத் தேர்ந்து கொண்டு, தனிமையான இடத்தில் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அலைந்தாள்.

Verse 6

कस्यचित्त्वथ कालस्य दृष्टा सा केनचि द्द्विजाः । तत्रस्था जारसंयुक्ता स्वभर्तुश्च निवेदिता

சில காலத்திற்குப் பின், ஒரு பிராமணன் அவளை அங்கே காதலனுடன் இருப்பதைக் கண்டான்; அந்தச் செய்தியை அவளுடைய கணவனிடம் தெரிவித்தான்.

Verse 7

अथासौ कोपसंयुक्तस्तस्या भर्ता सुनिष्ठुरैः । वाक्यैस्तां गर्हयामास प्रहारैश्चाप्य ताडयत्

அப்போது அவளுடைய கணவன் கோபத்தில் மூழ்கி, கடுமையான வார்த்தைகளால் அவளைத் திட்டி, அடிகளாலும் தாக்கினான்.

Verse 8

अथ सा धार्ष्ट्यमासाद्य स्त्रीस्वभावं समाश्रिता । प्रोवाच बाष्पपूर्णाक्षी दीनांजलिपुटा स्थिता

அப்போது அவள் துணிவை அடைந்து, பெண் இயல்பைச் சார்ந்து, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், தாழ்மையாய் கைகூப்பி நின்று உரைத்தாள்।

Verse 9

किं मां दुर्जनवाक्येन त्वं ताडयसि निष्ठुरैः । प्रहारैर्दोषनिर्मुक्तां त्वत्पादप्रणतां विभो

ஓ விபோ! தீயோரின் சொற்களால் நீ ஏன் என்னை கொடுமையான அடிகளால் அடிக்கிறாய்? நான் குற்றமற்றவள்; உன் திருவடிகளில் பணிந்தவள்।

Verse 10

अहं त्वां शपथं कृत्वा भक्षयित्वाऽथ वा विषम् । प्रविश्य हव्यवाहं वा करिष्ये प्रत्ययान्वितम्

நான் சத்தியம் செய்து உனக்கு நம்பிக்கை அளிப்பேன்—அல்லது விஷம் அருந்தி, அல்லது ஹவ்யவாஹனாகிய அக்னியில் நுழைந்து; உறுதிப் பிரமாணத்துடன் செய்வேன்।

Verse 11

अथ तां ब्राह्मणः प्राह यदि त्वं पापवर्जिता । पुरतो देवविप्राणां कुरु दिव्यग्रहं स्वयम्

அப்போது ஒரு பிராமணன் அவளிடம் கூறினான்—நீ பாபமற்றவளாயின், தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்கள் முன்னிலையில் நீயே தெய்வீகப் பரீட்சையைச் செய்।

Verse 12

सा तथेति प्रतिज्ञाय साहसेन समन्विता । दिव्यग्रहं ततश्चक्रे यथोक्तविधिना सती

அந்த சதி ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, துணிவுடன் கூடி, சொல்லப்பட்ட விதிமுறையின்படி அப்போது தெய்வீகப் பரீட்சையை நிறைவேற்றினாள்।

Verse 13

शुद्धिं च प्राप्ता सर्वेषां बन्धूनां च द्विजन्मनाम् । पुरतश्च गुरूणां च देवानामपि पापकृत्

பாவம் செய்தவளாயினும், அவள் தன் உறவினர்கள், இருபிறப்பினர், குருமார்கள் மற்றும் தேவர்களின் முன்னிலையில் தூய்மை (குற்றமின்மை) பெற்றாள்.

Verse 14

एतस्मिन्नन्तरे तस्याः साधुवादो महानभूत् । धिक्छब्दश्च तथा पत्युः सर्वैर्दत्तः सुगर्हितः

அந்நேரத்தில் அவளுக்காகப் பெரும் ‘சாது’ வாழ்த்து எழுந்தது; மேலும் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்பட்ட கணவனுக்கு அனைவரும் ‘திக்’ என நிந்தை செய்தனர்.

Verse 15

अहो पापसमाचारो दुष्टोऽयं ब्राह्मणाधमः । अपापां धर्मपत्नीं यो मिथ्यादोषेणयोजयेत्

அய்யோ, என்ன பாவச் செயல்! இந்தத் தீய பிராமணாதமன், குற்றமற்ற தர்மபத்னியின்மேல் பொய்க் குற்றம் சுமத்த முயல்கிறான்.

Verse 16

एवं स निन्द्यमानस्तु सर्वलोकैर्द्विजोत्तमाः । कोपं चक्रे ततो वह्निं समुद्दिश्य सदुःखितः

இவ்வாறு எல்லோராலும் நிந்திக்கப்படும்போது, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, அவன் மிகுந்த துயரத்துடன் கோபமுற்று அக்னியை நோக்கி தன் சினத்தைத் திருப்பினான்.

Verse 17

शापं दातुं मतिं चक्रे ततो वह्नेः सुदुःखितः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं निन्दमानः पुनःपुनः

பின்னர் அக்னியைப் பற்றிய மிகுந்த துயரத்தில் அவன் சாபம் அளிக்க எண்ணினான்; மேலும் மீண்டும் மீண்டும் நிந்தித்து கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 18

मया स्वयं प्रदृष्टेयं जारेण सह संगता । त्वया वह्ने सुपापेयं न कस्माद्भस्मसात्कृता

நானே அவளை பரபுருஷனுடன் சேர்ந்து நடப்பதை கண்டேன். ஓ அக்னிதேவா, இம்மகாபாவியை நீ ஏன் சாம்பலாக்கவில்லை?

Verse 19

तस्मात्त्वां पापकर्माणमसत्यपक्षपातिनम् । असंदिग्धं शपिष्यामि रौद्रशापेन सांप्रतम्

ஆகையால் பாவகர்மம் செய்பவனும் பொய்க்கு பக்கம் நிற்பவனுமான உன்னை, நான் இப்பொழுது தயக்கமின்றி கடுஞ்சாபத்தால் சபிக்கிறேன்.

Verse 20

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संक्रुद्धस्य द्विजन्मनः । सप्तार्चिर्भयसंत्रस्तः कृतांजलिरुवाच तम्

சூதர் கூறினார்—கோபமுற்ற பிராமணனின் சொற்களை கேட்டதும், சப்தார்சி (அக்னி) அச்சத்தால் நடுங்கி, கைகூப்பி அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 21

अग्निरुवाच । नैष दोषो मम ब्रह्मन्यन्न दग्धा तव प्रिया । कृतागसाऽपि मे वाक्यं शृणुष्वात्र स्फुटेरितम्

அக்னி கூறினான்—ஓ பிராமணரே, உன் பிரியாள் எரியாதது என் குற்றமல்ல. அவள் தவறு செய்தவளே; ஆயினும் என் சொற்களை கேள், இங்கு நான் தெளிவாக உரைக்கிறேன்.

Verse 22

अनया परकांतेन कृतः सह समागमः । चिरं कालं द्विज श्रेष्ठ त्वया ज्ञाताद्य वासरे

இவள் மற்றொரு ஆணுடன் நீண்ட காலமாக இணைவு கொண்டிருந்தாள், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே; ஆனால் அது உனக்கு இன்று தான் தெரிய வந்தது.

Verse 23

परं यस्माद्विशुद्धैषा मया दग्धा न सा द्विज । कारणं तच्च ते वच्मि शृणुष्वैकमनाः स्थितः

ஆனால் அவள் இப்போது தூய்மையடைந்தாள்; ஆகையால், ஓ த்விஜா, நான் அவளை எரிக்கவில்லை. அதன் காரணத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஒருமுக மனத்துடன் நிலைத்து கேள்.

Verse 24

यत्रानया कृतः संगः परकांतेन वै द्विज । तस्मिन्नायतने ब्रह्मा रुद्रशीर्षो व्यवस्थितः

ஓ த்விஜா, அவள் பிறரின் காதலனுடன் சங்கமித்த அந்த ஆலயத்திலேயே, ருத்ரசீர்ஷம் (ருத்ரனின் துண்டிக்கப்பட்ட தலைச்சின்னம்) தாங்கிய பிரம்மா தாமே நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 25

तत्र कृत्वा रतं चित्रं परकांतसमं तदा । पश्यति स्म ततो रुद्रं ब्रह्ममस्तकसंस्थितम्

அங்கே பிறரின் காதலனுடன் ஒப்பான ஒரு விசித்திரமான ரதிசெயலைச் செய்து, பின்னர் பிரம்மாவின் தலைமேல் நிலைத்திருந்த ருத்ரனை அவள் தரிசித்தாள்.

Verse 26

ततः प्रक्षालयत्यंगं कुण्डे तत्राग्रतः स्थिते । कृतपापापि तेनैषा शुद्धिं याति शुचिस्मिता

பின்னர் அவள் முன்னே இருந்த அந்த குண்டத்தில் தன் உடலைக் கழுவினாள். பாவம் செய்திருந்தாலும், அந்தச் செயல் மூலம் அவள் தூய்மையடைந்தாள்—மென்மையான புன்னகையுடையவள்.

Verse 27

अत्र पूर्वं विपाप्माऽभूद्ब्रह्मा लोकपितामहः । सतीवक्त्रं समालोक्य कामार्तोऽपि स पापकृत्

இங்கே முற்காலத்தில் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா பாவத்தால் மாசடைந்தார்; சதியின் முகத்தை நோக்கி, காமத்தால் துன்புற்று, பாவச் செயலைச் செய்தார்.

Verse 28

तस्मान्नास्त्यत्र मे दोषः स्वल्पोऽपि द्विजसत्तम । रुद्रशीर्षप्रभावोऽयं तस्य कुण्डोदकस्य च

ஆகையால், ஓ த்விஜசத்தமா, இங்கே என்னில் சிறிதளவும் குற்றம் இல்லை. இது ருத்ரசீர்ஷத்தின் சக்தியும், அந்தப் புனித குண்டநீரின் மகிமையும் ஆகும்.

Verse 29

तस्मादेनां समादाय संशुद्धां पापवर्जिताम् । गृहं गच्छ द्विजश्रेष्ठ सत्यमेतन्मयो दितम्

ஆகையால், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, இவளை—முழுமையாகத் தூய்மையடைந்து பாவமற்றவளாக—ஏற்றுக்கொண்டு இல்லத்திற்குச் செல். நான் உரைத்தது உண்மையே.

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । या मया सहसा दृष्टा स्वयमेव हुताशन । परकांतेन तां नाद्य शुद्धामपि गृहं नये

பிராமணன் கூறினான்: ஓ ஹுதாசனனே (அக்னியே), நான் திடீரென என் கண்களால் பிறருடைய காதலனுடன் கண்ட அவளை, தூய்மையடைந்திருந்தாலும் இன்று இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லமாட்டேன்.

Verse 31

इत्युक्त्वा च द्विजश्रेष्ठस्तां त्यक्त्वापि शुचिव्रतः । जगाम स्वगृहं पश्चात्तथा जग्मुर्जना गृहान्

இவ்வாறு கூறி அந்த த்விஜச்ரேஷ்டன்—தூய விரதம் கொண்டவனாயிருந்தும்—அவளைத் துறந்து பின்னர் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; அதுபோல மக்கள் அனைவரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 32

सापि तेन परित्यक्ता पतिना हृष्टमानसा । ज्ञात्वा तत्तीर्थमाहात्म्यं वैश्वानरमुखेरितम्

கணவனால் கைவிடப்பட்டவளாயிருந்தும் அவள் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தாள்; ஏனெனில் வைஷ்வானரன் (அக்னி) வாயால் உரைக்கப்பட்ட அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை அவள் அறிந்தாள்.

Verse 33

तेनैव परकांतेन विशेषेण रतिक्रियाम् । तस्मिन्नायतने चक्रे कुण्डे तोयावगाहनम्

அதே பரகாந்தனுடன் அவள் விசேஷ முறையில் மீண்டும் ரதி-கிரியையைச் செய்தாள்; மேலும் அந்தப் புனித ஆலயத்தில் உள்ள குண்டத்தின் நீரில் அவகாஹன ஸ்நானமும் செய்தாள்।

Verse 34

अथान्ये परलोकस्य भीत्याऽतीव व्यवस्थिताः । विमुखाः परदारेषु नार्यश्चापि पतिव्रताः

பின்னர் பிறவர்கள் பரலோகப் பயத்தால் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தனர்; அவர்கள் பிறர் மனைவியரிடமிருந்து விலகினர்; பெண்களும் பத்திவிரதையாகக் கணவரிடம் உறுதியாக இருந்தனர்।

Verse 35

दूरतोऽपि समभ्येत्य ते सर्वे तत्र मंदिरे । रुद्रशीर्षाभिधानं च प्रचक्रुः सुरतोत्सवम्

தூரத்திலிருந்தும் வந்து அவர்கள் அனைவரும் அந்தக் கோயிலில் கூடினர்; மேலும் ‘ருத்ரசீர்ஷ’ எனப்படும் சுரத-உற்சவத்தை முறையாகக் கொண்டாடினர்।

Verse 36

निमज्जंति ततः कुण्डे तस्मिन्पातकनाशने । भवंति पापनिर्मुक्ता रुद्रशीर्षावलोकनात्

பின்னர் அவர்கள் பாவநாசகமான அந்தக் குண்டத்தில் மூழ்கி ஸ்நானம் செய்கின்றனர்; ‘ருத்ரசீர்ஷ’ தரிசனத்தால் அவர்கள் பாவமின்றி விடுபடுகின்றனர்।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे नष्टो धर्मः पत्नीसमुद्भवः । पुरुषाणां ततः स्त्रीणां निजकांतासमुद्भवः

இந்நேரத்தில் மனைவி-நம்பிக்கையிலிருந்து எழும் தர்மம் அழிந்தது; அதுபோல ஆண்களிலும் பெண்களிலும் தம் தம் நிஜக் காதலருக்கான ஒருநிலைத் தர்மமும் மறைந்தது।

Verse 38

यो यां पश्यति रूपाढ्यां नारीमपि कुलोद्भवाम् । स तत्रानीय संहृष्टो भजते द्विजसत्तमाः

எந்த ஆண் ஒருவன் அழகும் குலப்பிறப்பும் உடைய பெண்ணைக் கூடக் கண்டால், அவன் மகிழ்ந்து அவளை அங்கே அழைத்து வந்து காமச் சேர்க்கையை அனுபவிக்கிறான், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே।

Verse 39

तथा नारी सुरूपाढ्यं यं पश्यति नरं क्वचित् । सापि तत्र समानीय कुरुते सुरतोत्सवम्

அதேபோல், ஒரு பெண் எங்காவது அழகிய ஆணைக் கண்டால், அவளும் அவனை அங்கே அழைத்து வந்து காமரதி விழாவை நிகழ்த்துகிறாள்।

Verse 40

लिप्यते न च पापेन कथंचित्तकृतेन च । नरो वा यदि वा नारी तत्तीर्थस्य प्रभावतः

அந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் ஆணோ பெண்ணோ—எவ்விதமாகச் செய்த தவறினாலும்—பாவத்தால் மாசுபடார்।

Verse 41

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र राजा विदूरथः । आनर्त्तविषये जज्ञे वार्धक्यं च क्रमाद्ययौ

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின் ஆனர்த்த நாட்டில் விதூரதன் என்னும் அரசன் பிறந்தான்; அவன் படிப்படியாக முதுமையை அடைந்தான்।

Verse 42

तस्य भार्याऽभवत्तन्वी तरुणी वररूपधृक् । पश्चिमे वयसि प्राप्ते प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

அவனுடைய மனைவி மெலிந்த உடலுடன், இளமையுடன், ஒப்பற்ற அழகுடன் இருந்தாள்; அவன் முதிர்வயதை அடைந்தபோது அவள் அவனுக்கு உயிரைவிடவும் மேலான பிரியமானவளானாள்।

Verse 43

न तस्याः स जराग्रस्तश्चित्ते वसति पार्थिवः । तस्मिंस्तीर्थे समागत्य वांछितं रमते नरः

முதுமையால் வாடிய அந்த அரசன் அவளுடைய உள்ளத்தில் நிலைக்கவில்லை. ஆனால் அந்த தீர்த்தத்துக்கு வந்து மனிதன் தன் வேண்டிய விருப்பம் நிறைவேறி இன்புறுகிறான்.

Verse 44

पार्थिवोऽपि परिज्ञाय तस्यास्तच्च विचेष्टितम् । कोपाविष्टस्ततो गत्वा तस्मिन्क्षेत्रे सुशोभने

அவளுடைய நடத்தை மற்றும் செய்த செயலை அரசன் அறிந்ததும் கோபத்தில் ஆழ்ந்தான். உடனே அந்த அழகிய புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று சேர்ந்தான்.

Verse 45

तत्कुण्डं पूरयामास ततः पांशूत्करैर्द्रुतम् । बभंज तं च प्रासादं ततः प्रोवाच दारुणम्

அவன் மண் தூசி மேடுகளால் அந்த குண்டத்தை விரைவில் நிரப்பச் செய்தான். அந்த பிராசாதத்தையும் உடைத்துத் தகர்த்து, பின்னர் கடுமையான சொல் உரைத்தான்.

Verse 46

यश्चैतत्पूरितं कुण्डं पांशुना निखनिष्यति । प्रासादं च पुनश्चैनं करिष्यति पुनर्नवम्

யார் இந்தத் தூசியால் நிரம்பிய குண்டத்தை மண்ணில் புதைப்பாரோ, யார் இந்தப் பிராசாதத்தை மீண்டும் கட்டி புதிதாக்குவாரோ—

Verse 47

परदारकृतं पापं तस्य संपत्स्यतेऽखिलम् । यदत्र प्रकरिष्यंति मानवाः काममोहिताः

பிறனுடைய மனைவியுடன் உறவால் உண்டாகும் எல்லாப் பாவமும் அவனையே அடையும்—இவ்விடத்தில் காமமயக்கமுற்ற மனிதர் எதைச் செய்தாலும்.

Verse 48

सूत उवाच । एवं स पार्थिवः प्रोच्य तामादाय ततः प्रियाम् । जगाम स्वगृहं पश्चात्प्रहृष्टेनांतरात्मना

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த அரசன் தன் பிரியையை உடன் அழைத்து, உள்ளம் மகிழ்ந்து பின்னர் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 49

अथ तां विरतां ज्ञात्वा सोऽन्यचित्तां प्रियां नृपः । यत्नेन रक्षयामास विश्वासं नैव गच्छति

அவள் விலகி, மனம் வேறிடத்தில் இருப்பதை அறிந்து அரசன் மிக முயன்று அவளை காத்தான்; ஆயினும் நம்பிக்கை மீளவில்லை.

Verse 50

अन्यस्मिन्दिवसे शस्त्रं सूक्ष्मं वेण्यां निधाय सा । जगाम शयनं तस्य वधार्थं वरवर्णिनी

மற்றொரு நாளில் அந்த அழகியவள் தன் சடையில் சிறிய ஆயுதத்தை மறைத்து, அவனை கொல்லும் நோக்கில் அவன் படுக்கையிடம் சென்றாள்.

Verse 51

ततस्तेन समं हास्यं कृत्वा क्षत्रियभावजम् । सुरतं रुचिरैर्भावैर्हावैर्भूरिभिरेव च

பின்னர் க்ஷத்திரிய மனப்பான்மைக்கு ஏற்றவாறு அவனுடன் சிரித்து விளையாடி, இனிய உணர்வுகளும் பல ஹாவபாவங்களும் கொண்டு காதல் இன்பத்தில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 52

ततो निद्रावशं प्राप्तं तं नृपं सा नृपप्रिया । स्ववेण्याः शस्त्रमादाय निजघान सुनिर्दया

பின்னர் அரசன் உறக்கத்தின் வசப்பட்டபோது, அரசப் பிரியை தன் சடையிலிருந்து ஆயுதத்தை எடுத்து, மிகக் கொடூரமாக அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தினாள்.

Verse 53

एवं तस्य फलं जातं सद्यस्तीर्थस्य भंगजम् । आनर्ताधिपते रौद्रं सर्वलोकविगर्हितम्

இவ்வாறு தீர்த்தத்தைப் பாழாக்கியதனால் உடனே விளைந்த பலன் ஆனர்த்தாதிபதிக்கு ஏற்பட்டது—கடுஞ்சினமுடையது, எல்லா மக்களாலும் பழிக்கப்பட்டது।

Verse 54

अद्यापि तत्र देवेशो रुद्रशीर्षः स तिष्ठति । लिंगभेदभयात्तेन न स भग्नो द्विजोत्तमाः

இன்றும் அங்கே தேவேசன் ‘ருத்ரசீர்ஷ’ எனப் பெயர்பெற்று தங்கியிருக்கிறார். லிங்கத்திற்கு சேதம் ஏற்படும் அச்சத்தால், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அவர் உடைக்கப்படவில்லை।

Verse 55

यस्तस्य पुरतः स्थित्वा जपेद्रुद्रशिरः शुचिः । माघशुक्लचतुर्दश्यां पूजयित्वा स्रगादिभिः

யார் தூய்மையுடன் அதன் முன் நின்று ‘ருத்ரசிரஸ்’ ஜபம் செய்கிறாரோ, மேலும் மாக மாத சுக்ல சதுர்தசியில் மாலைகள் முதலியவற்றால் பூஜை செய்கிறாரோ—

Verse 56

वांछितं लभते चाशु तस्येशस्य प्रभावतः । अष्टोत्तरशतं यावद्यो जपेत्पुरतः स्थितः

அந்த ஈசனின் மகிமையால் அவன் விரும்பியதை விரைவில் பெறுவான்; அவர் முன் நின்று நூற்றெட்டு முறை வரை ஜபித்தால்.

Verse 57

रुद्रशीर्षं न संदेहः स याति परमां गतिम् । एकवारं नरो यो वा तत्पुरः पठति द्विजः

‘ருத்ரசீர்ஷ’ ஜபத்தில் ஐயமில்லை—அவன் பரம கதியை அடைவான். மனிதனாக இருந்தாலும் இருமுறை பிறந்தவனாக இருந்தாலும், அதன் முன் ஒருமுறை கூட பாராயணம் செய்தால்—

Verse 58

नित्यं दिनकृतात्पापान्मुच्यते द्विजसत्तमाः । एतद्वः सर्वमाख्यातं रुद्रशीर्षसमुद्भवम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அவன் தினந்தோறும் பகலில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். இவ்வாறு ருத்ரசீர்ஷத்தின் தோற்றம் பற்றிய அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

Verse 59

माहात्म्यं सर्वपापानां सद्यो नाशनकारकम् । मंगलं परमं ह्येतदायुष्यं कीर्तिवर्धनम् । रुद्रशीर्षस्य माहात्म्यं तस्माच्छ्रोतव्यमादरात्

இந்த மாஹாத்மியம் எல்லாப் பாவங்களையும் உடனே அழிப்பதாகும். இது பரம மங்களம், ஆயுளை வளர்ப்பது, புகழை உயர்த்துவது. ஆகையால் ருத்ரசீர்ஷ மாஹாத்மியத்தை பக்தியுடன் மரியாதையாய் கேட்க வேண்டும்.