Adhyaya 141

Verse 1

सूतौवाच । तथान्योऽपि हि तत्रास्ति देवो मिष्टान्नदायकः । यस्य संदर्शनादेव मिष्टान्नं लभते नरः

சூதர் கூறினார்—அங்கே இன்னொரு தெய்வமும் உள்ளது; அது இனிப்பான அன்னம் அளிப்பவன். அவனை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தால் மனிதன் இனிய அன்னப் பிரசாதம் பெறுவான்.

Verse 2

आसीत्पूर्वं नृपो नाम्ना वसुसेन इति स्मृतः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातो बृहत्कल्पे द्विजोत्तमाः

முன்னொரு காலத்தில் ‘வசுசேனன்’ எனப் பெயருடைய ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் ஆனர்த்த நாட்டின் ஆளுநனாகப் புகழ்பெற்றவன்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே—பிருஹத்கல்பத்தில்.

Verse 3

अत्यैश्वर्यसमायुक्तो गजवाजिरथान्वितः । जितारिपक्षस्तेजस्वी दाता भोगी जितेंद्रियः

அவன் மிகுந்த ஐஸ்வர்யம் உடையவன்; யானை, குதிரை, ரதங்களால் நிறைந்தவன்; பகைவரை வென்றவன், தேஜஸ்வி, தானவான், இன்பங்களை அனுபவிக்க வல்லவன், ஜிதேந்திரியன்.

Verse 4

स संक्रांतौ व्यतीपाते ग्रहणे रवि सोमयोः । पर्वकालेषु चान्येषु विविधेषु सुभक्तितः

அவன் சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், சூரிய‑சந்திர கிரகண காலங்கள் மற்றும் பிற பல்வேறு பண்டிகைக் காலங்களிலும் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தான்।

Verse 5

प्रयच्छति द्विजातिभ्यो रत्नानि विविधानि च । इंद्रनीलमहानीलविद्रुमस्फटिकादि च

அவன் இருபிறப்பாளர்களுக்கு பலவகை ரத்தினங்களைத் தானமாக அளித்தான்—இந்திரநீலம், மகாநீலம், வித்ருமம் (பவளம்), ஸ்படிகம் முதலியன।

Verse 6

माणिक्यमौक्तिकान्येव विद्रुमाणि विशेषतः । हस्त्यश्वरथयानानि वस्त्राणि विविधानि च

அவன் மாணிக்கமும் முத்துகளும், குறிப்பாகப் பவளங்களும்; மேலும் யானை‑குதிரை‑ரதம் போன்ற வாகனங்களும் பலவகை ஆடைகளும் தானமாக வழங்கினான்।

Verse 7

न कस्यचित्प्रदद्यात्स सस्यं ब्राह्मणसत्तमाः । अतीव सुलभं मत्वा तथा तोयं विशेषतः

ஆனால், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, அவன் யாருக்கும் தானியத்தைத் தானமாக அளிக்கவில்லை—அது மிக எளிதில் கிடைப்பதாகக் கருதி; அதுபோலவே நீரையும், குறிப்பாக।

Verse 8

ततो राज्यं चिरं कृत्वा दृष्ट्वा पुत्रोद्भवान्सुतान् । कालधर्ममनुप्राप्तः कस्मिंश्चित्कालपर्यये

பின்னர் அவன் நீண்ட காலம் அரசாட்சி செய்து, தன் குலத்தில் பிறந்த புதல்வர்களைக் கண்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட காலச் சுழற்சி வந்தபோது காலதர்மம் (மரணம்) அடைந்தான்।

Verse 9

ततश्च मंत्रिभिस्तस्य सत्यसेन इति स्मृतः । अभिषिक्तः सुतो राज्ये वीर्योदार्यसमन्वितः

அதன்பின் அமைச்சர்கள், ‘சத்தியசேனன்’ எனப் புகழப்பட்ட அவன் மகனை அரசாட்சிக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்; அவன் வீரமும் உயர்ந்த தானநெஞ்சமும் உடையவன்.

Verse 10

वसुसेनोऽपि संप्राप्य स्वर्गं दानप्रभावतः । दिव्यांबरधरो भूत्वा दिव्यरत्नैर्विभूषितः

தானத்தின் பலனால் வசுசேனனும் சுவர்க்கத்தை அடைந்தான்; அவன் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.

Verse 11

सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च विमानवरमाश्रितः । बभ्राम सर्वलोकेषु स्वेच्छया क्षुत्समावृतः

அப்சரஸ்களால் சேவிக்கப்பட்டு, சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, அவன் தன் விருப்பப்படி எல்லா லோகங்களிலும் உலாவினான்; ஆயினும் பசியால் சூழப்பட்டான்.

Verse 12

पिपासाकुलचित्तश्च मुखेन परिशुष्यता । न कंचिद्ददृशे तत्र भुंजानमपरं दिवि

தாகத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், வாய் உலர்ந்தபடி, அவன் சுவர்க்கத்தில் அங்கே யாரையும் உண்ணவோ குடிக்கவோ காணவில்லை.

Verse 13

न च पानसमासक्तं न सस्यं सलिलं न च

அங்கே குடிப்பதில் ஈடுபட்டவர் எவரும் இல்லை; தானியமும் இல்லை, நீரும் இல்லை.

Verse 14

ततो गत्वा सहस्राक्षमुवाच द्विजसत्तमाः । क्षुत्तृषावृतदेहस्तु लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

பின்னர் அவன் ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அருகே சென்று உரைத்தான். பசி, தாகம் சூழ்ந்த உடலுடன், வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி நின்றான்.

Verse 15

नैवात्र दृश्यते कश्चित्क्षुत्तृषापरिपीडितः । मां मुक्त्वा विबुधश्रेष्ठ तत्किमेतद्वदस्वमे

இங்கே என்னைத் தவிர பசி, தாகத்தால் துன்புறுபவர் யாரும் காணப்படவில்லை. தேவர்களில் சிறந்தவரே, இதன் பொருள் என்ன? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 16

एष मे स्वर्गरूपेण नरकः समुपस्थितः । किमेतैर्भूषणैर्वस्त्रैर्विमानादिभिरेव च

எனக்கோ இது சொர்க்கம் போலத் தோன்றும் நரகமே. இவ்வாபரணங்கள், ஆடைகள், விமானங்கள் முதலியவற்றால் என்ன பயன்?

Verse 17

क्षुधा संपीड्यमानस्य स्वर्गमेतच्छचीपते । अग्नितुल्यं समुद्दिष्टं मम चित्तेऽपि वर्तते

சசீபதியே, பசியால் நெருக்கப்பட்டவனுக்கு இந்தச் சொர்க்கமும் தீயைப் போன்றது என்று சொல்லப்படுகிறது; அதுவே என் உள்ளத்திலும் எரிகிறது.

Verse 18

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा क्षुन्न प्रबाधते । नोचेत्क्षिप सुरश्रेष्ठ रौरवे नरके द्रुतम्

ஆகையால் என்மேல் அருள் புரியுங்கள்; பசி எனைத் துன்புறுத்தாதபடி செய்யுங்கள். இல்லையெனில், தேவர்களில் சிறந்தவரே, என்னை விரைவில் ரௌரவ நரகத்தில் தள்ளுங்கள்.

Verse 19

इंद्रौवाच । अनर्होसि महीपाल नरकस्य त्वमेव हि । त्वया दानानि दत्तानि संख्याहीनानि सर्वदा

இந்திரன் கூறினான்—ஓ மஹீபாலா, நீ நரகத்திற்குத் தகுதியற்றவன்; உண்மையில் நீ அங்கே சேர்ந்தவன் அல்ல. ஆயினும் நீ அளித்த தானங்கள் எப்போதும் எண்ணிக்கையிலும் அளவிலும் குறைவாகவே இருந்தன.

Verse 21

तोयं सान्नं सदा दद्यादन्नं चैव सदक्षिणम् । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिमिह लोके परत्र च

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நிலையான திருப்தியை விரும்புபவன் எப்போதும் நீர், சமைத்த அன்னம், மேலும் தகுந்த தக்ஷிணையுடன் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

तस्मात्त्वं हि क्षुधाविष्टः स्वर्गे चैव महीपते । भूषितो भूषणैः श्रेष्ठैर्विमानवरमाश्रितः

ஆகையால், ஓ மஹீபதே, சொர்க்கத்திலும் நீ பசியால் வாட்டப்படுகிறாய்—மிகச் சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், உயர்ந்த விமானத்தில் அமர்ந்தும் இருந்தாலும்.

Verse 23

राजोवाच । अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र देवौ वा मानुषोऽपि वा । क्षुत्पिपासेऽतितीव्रे मे विनाशं येन गच्छतः

அரசன் கூறினான்—இங்கே ஏதாவது வழி உள்ளதா? தேவராலோ மனிதராலோ, என் மிகக் கடும் பசியும் தாகமும் அழியுமாறு செய்ய முடியுமா?

Verse 24

इन्द्र उवाच । यदि कश्चित्सुतस्तुभ्यं विप्रेभ्यः सततं जलम् । ददाति च सदा सस्यं तत्ते तृप्तिः प्रजायते

இந்திரன் கூறினான்—உன் மகன்களில் யாரேனும் பிராமணர்களுக்கு இடையறாது நீர் தானம் செய்து, எப்போதும் தானியம்/அன்னமும் அளித்தால், உனக்குத் திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 25

नान्यथा पार्थिवश्रेष्ठ एकस्मिन्नपि वासरे । अदत्तस्य तव प्राप्तिः सत्यमेतन्मयोदितम्

அரசருள் சிறந்தவனே, இது வேறாக முடியாது; ஒரு நாள்கூட தானமின்றி உனக்கு எந்தப் பெறுதலும் இல்லை. இதுவே நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 26

सोऽपि भूमिपतेः पुत्रस्तव यच्छति नोदकम् । न च सस्यं द्विजातिभ्यस्त्वन्मार्गमनुसंचरन्

பூமிபதியே, உன் மகனும் நீர்தானம் செய்யான்; உன் வழியையே பின்பற்றி இருபிறப்போர்க்கு அன்னமும் அளிக்கான்.

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । ब्रह्मलोकात्स्थितौ यत्र तौ भूमिपसुरेश्वरौ

அவ்வேளையில் பிரம்மலோகத்திலிருந்து முனிவருள் சிறந்த நாரதர் வந்தடைந்தார்; அரசனும் தேவேந்திரனும் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே.

Verse 28

ततः शक्रः समुत्थाय तस्मै तुष्टिसमन्वितः । अर्घं दत्त्वा विधानेन सादरं चेदमब्रवीत्

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த சக்ரன் (இந்திரன்) எழுந்து, விதிப்படி அர்க்யம் அளித்து, மரியாதையுடன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 29

कुतः प्राप्तोऽसि विप्रेंद्र प्रस्थितः क्व च सांप्रतम् । केन कार्येण चेद्गुह्यं न तेऽस्ति वद सांप्रतम्

அந்தணர் தலைவனே, நீ எங்கிருந்து வந்தாய், இப்போது எங்கே புறப்படுகிறாய்? எந்தக் காரியத்திற்காக? இரகசியமல்லையெனில் உடனே எனக்குச் சொல்.

Verse 30

नारद उवाच । ब्रह्मलोकादहं प्राप्तः प्रस्थितस्तु धरातले । तीर्थयात्राकृते शक्र नान्यदस्तीह कारणम्

நாரதர் கூறினார்—நான் பிரம்மலோகத்திலிருந்து வந்து பூமிக்குப் புறப்பட்டுள்ளேன். ஓ சக்ரா, இது தீர்த்தயாத்திரைக்காகவே; இதற்கு வேறு காரணம் இல்லை.

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स नृपो हृष्टस्तमुवाच मुनीश्वरम् । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य मुनिपुंगव

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட அரசன் மகிழ்ந்து முனிவரிடம் சொன்னான்: ஓ முனிப்புங்கவா, நான் துன்புற்றவன்; என்மேல் அருள் புரியுங்கள்.

Verse 32

त्वया भूमितले वाच्यो मम पुत्रो महीपतिः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातः सत्यसेन इति प्रभो

பூமியில் நீ என் மகனான அரசனை—ஆனர்த்தத்தின் புகழ்பெற்ற அதிபதியை—‘சத்யசேனன்’ என்ற பெயரால் அழைக்க வேண்டும், ஓ பிரபுவே.

Verse 33

तव तातो मया दृष्टः शक्रस्य सदनं प्रति । क्षुत्पिपासापरीतांगो दीनात्मा देवमध्यगः

நான் உன் தந்தையை சக்ரனின் மாளிகை நோக்கிச் செல்லக் கண்டேன்—பசி, தாகம் வாட்டிய உடல்; தாழ்ந்த மனம்; தேவர்களின் நடுவே நின்றவன்.

Verse 34

तस्मात्पुत्रोऽसि चेन्मह्यं त्वं सत्यं परिरक्षसि । तन्मन्नाम्ना प्रयच्छोच्चैः सस्यानि सलिलानि च

ஆகையால் நீ உண்மையில் என் மகனாக இருந்து சத்தியத்தைப் பேணினால், என் பெயரால் பெருந்தானம் செய்—தானியமும், நீரும் அளி.

Verse 35

स तथेति प्रतिज्ञाय नारदो मुनिसत्तमः । अनुज्ञाप्य सहस्राक्षं प्रस्थितो भूतलं प्रति

முனிவரரான நாரதர் “ததாஸ்து” என்று உறுதி கூறினார். ஸஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரனிடம் விடைபெற்று பூமியுலகை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

Verse 36

ततः क्रमेण तीर्थानि भ्रममाणः स सद्द्विजः । आनर्त्तविषयं प्राप्य सत्यसेनमुपाद्रवत्

பின்பு அந்த சத்த்விஜ முனிவர் முறையே தீர்த்தங்களைச் சுற்றித் திரிந்து ஆனர்த்த நாட்டை அடைந்து சத்தியசேனனை அணுகினார்.

Verse 37

अथ संपूजितस्तेन सम्यग्भूपतिना मुनिः । पितुः संदेशमाचख्यौ विजने तस्य सादरम्

அப்போது அந்த அரசன் முறையாகப் பூஜித்து மரியாதை செய்தபின், முனிவர் தனிமையில் அவனுடைய தந்தையின் செய்தியை அன்புடன் அறிவித்தார்.

Verse 38

तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्तः सत्यसेनो महीपतिः । तं विसृज्य मुनिश्रेष्ठं पूजयित्वा विधानतः

அதை கேட்டதும் மஹீபதி சத்தியசேனன் துயரால் எரிந்தான். பின்னர் விதிப்படி முனிவரரைக் பூஜித்து மரியாதையுடன் விடைபெற்றான்.

Verse 39

ततो जनकमुद्दिश्य मिष्टान्नेन सुभक्तितः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भोजयामास नित्यशः

பின்பு தன் தந்தையை நினைத்து, உயர்ந்த பக்தியுடன், தினந்தோறும் இனிய அன்னத்தால் ஆயிரம் பிராமணச் சிறந்தோர்களுக்கு உணவளித்தான்.

Verse 40

प्रपादानं तथा चक्रे ग्रीष्मकाले विशेषतः । त्यक्त्वान्याः सकला याश्च क्रिया धर्मसमुद्भवाः

அவன் குறிப்பாக கோடைக்காலத்தில் பிரபாக்கள் (நீர்த் தங்குமிடங்கள்/தண்ணீர் பந்தல்கள்) அமைத்தான். பிற தர்மப் புண்ணியக் கிரியைகளை ஒதுக்கி, இச்சேவையிலேயே ஈடுபட்டான்.

Verse 41

एवं तस्य महीपस्य वर्तमानस्य च द्विजाः । अनावृष्टिरभूद्रौद्रा सर्वसस्यक्षयावहा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அந்த அரசனின் ஆட்சிக்காலத்தில் கொடிய மழையின்மை ஏற்பட்டது; அது எல்லாப் பயிர்களையும் அழித்தது.

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि न जलं त्रिदशाधिपः । मुमोच धरणीपृष्ठे सर्वे लोकाः क्षुधार्दिताः

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தேவர்களின் அதிபதி பூமியின் மேற்பரப்பில் நீரை விடவில்லை; எல்லா மக்களும் பசியால் வாடினர்.

Verse 43

अत्राभावात्ततो भूयो न सस्यं संप्रयच्छति । ब्राह्मणेभ्यः समुद्दिश्य पितरं स्वं यथा पुरा

இங்கு மழையின்மை காரணமாக நிலம் இனி பயிரை அளிக்கவில்லை. ஆகவே முன்புபோல பித்ருகணத்தில் தன் தந்தையை நினைத்து, பிராமணர்களுக்கு தானம் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 44

ततः स क्षुत्परीतांगः पिता तस्य महीपतेः । स्वप्ने प्रोवाच तं पुत्रमतीव मलिनांबरः

அப்போது அந்த அரசனின் தந்தை—பசியால் வாடிய உடலுடன், மிக அழுக்கான ஆடையணிந்து—கனவில் தன் மகனிடம் பேசினார்.

Verse 45

त्वया पुत्रेण पुत्राहं क्षुत्पिपासासमाकुलः । स्वर्गस्थोऽपि हि तिष्ठामि तस्मादन्नं प्रयच्छ वै । मन्नाम्ना तोयसंयुक्तं यदि त्वं मत्समुद्भवः

மகனே! உன்னால் நான் தந்தையாயிருந்தும் பசி-தாகத்தால் வாடுகிறேன்; சொர்க்கத்தில் இருந்தாலும் அப்படியே இருக்கிறேன். ஆகவே நீ உண்மையில் என்னிடமிருந்து பிறந்தவனாயின், என் பெயரால் நீருடன் கூடிய அன்னதானத்தை அர்ப்பணிக்கவும்.

Verse 46

ततः शोकसमायुक्तः स नृपः स्वप्नदर्शनात् । अन्नाभावात्समं मंत्रं मंत्रिभिः स तदाकरोत्

பின்னர் கனவு-தரிசனத்தால் துயரமடைந்த அந்த அரசன், அன்னம் இல்லாததால், அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து உரிய முடிவை எடுத்தான்.

Verse 47

अहमाराधयिष्यामि सस्यार्थे वृषभध्वजम् । राज्ये रक्षा विधातव्या भवद्भिः सादरं सदा

பயிர்களின் நலனுக்காக நான் வृषபத்வஜன் (பகவான் சிவன்) அவரை ஆராதிப்பேன்; நீங்கள் எப்போதும் கவனத்துடன் நாட்டின் பாதுகாப்பைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

ततोऽत्रैव समागत्य स्थापयित्वा महेश्वरम् । सम्यगाराधयामास व्रतैश्च नियमैस्तथा

பின்னர் அவன் இங்கேயே வந்து மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவரை நிறுவி, விரதங்களும் நியமங்களும் கொண்டு முறையாக ஆராதனை செய்தான்.

Verse 49

अथ तस्य गतस्तुष्टिं वर्षांते भगवाञ्छिवः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

ஆண்டின் முடிவில் பகவான் சிவன் அவனிடம் திருப்தியடைந்து கூறினார்—‘நான் வரதன்; உனக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டிக் கொள்.’

Verse 51

तथा संजायता वृष्टिः समस्ते धरणीतले । येन सस्यानि जायंते सलिलानि च सांप्रतम्

அப்போது முழு பூமியெங்கும் மழை பெய்தது; அதனால் இப்போது பயிர்கள் முளைத்தன, நீரும் மீண்டும் மிகுதியாக ஆனது।

Verse 52

जायतां मम तातस्य स्वर्गस्थस्य महात्मनः । प्रसादात्तव संतृप्तिरक्षया सुरसत्तम

சுவர்க்கத்தில் வாழும் என் மகாத்மா தந்தைக்கு நலம் உண்டாகுக. தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமது அருளால் உமது திருப்தி அక్షயமாக, அவ்யயமாக இருக்குக।

Verse 53

श्रीभगवानुवाच । भविता न चिराद्वृष्टिः प्रभूता धरणीतले । भविष्यंति तथान्नानि यानि कानि महीतले

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அதிக விரைவில் பூமியில் பெருமழை பெய்யும். அதன்படி நிலத்தில் எல்லாவகை அன்னமும் தானியமும் உண்டாகும்।

Verse 54

तस्मात्त्वं गच्छ राजेंद्र स्वगृहं प्रति सांप्रतम् । मम वाक्यादसंदिग्धमेतदेव भविष्यति

ஆகையால், அரசர்களின் தலைவனே, இப்போது உன் இல்லத்திற்குச் செல். என் வாக்கினால் ஐயமின்றி இதுவே நிகழும்।

Verse 55

तच्चैतन्मामकं लिंगं यत्त्वया स्थापितं नृप । प्रातरुत्थाय यः कश्चित्सम्यक्तद्वीक्षयिष्यति

மேலும் இது என் லிங்கமே; நீ நிறுவியதுதான், அரசே—யார் ஒருவர் காலையில் எழுந்து பக்திச் சிரத்தையுடன் முறையாக இதை தரிசிப்பாரோ—

Verse 56

मिष्टान्नममृतस्वादु स हि नूनमवाप्स्यति । मम वाक्यान्नृपश्रेष्ठ सदा जन्मनिजन्मनि

அவன் நிச்சயமாக அமுதம் போன்ற இனிய சுவையுடைய மிஷ்டான்னத்தைப் பெறுவான். என் வாக்கினால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, பிறவி பிறவியாக இது எப்போதும் நிகழும்.

Verse 57

स एवं भगवानुक्त्वा ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा निजं स्थानं हर्षेण महतान्वितः । आजगाम चकाराथ राज्यं निहतकंटकम्

இவ்வாறு பகவான் உரைத்தபின் கண்களுக்கு அப்பால் மறைந்தார். அரசனும் பேரானந்தம் நிறைந்து தன் இடத்திற்குத் திரும்பி, பின்னர் தொல்லைகள் அகன்ற அரசை ஆட்சி செய்தான்.

Verse 58

सूत उवाच । अद्यापि कलिकालेऽत्र संप्राप्ते दारुणे युगे । यस्तं मिष्टान्नदं पश्येत्प्रातरुत्थाय भक्तितः

சூதர் கூறினார்—இன்றும் இந்தக் கடுமையான கலியுகம் வந்துள்ளபோதும், யார் காலையில் எழுந்து பக்தியுடன் அந்த மிஷ்டான்னதனை (இனிய அன்னம் அளிப்பவனை) தரிசிப்பாரோ—

Verse 59

स मिष्टान्नमवाप्नोति यदि कामयते द्विजाः । निष्कामो वा समभ्येति स्थानं देवस्य शूलिनः

இருமுறை பிறந்தவர்களே! அவன் விரும்பினால் மிஷ்டான்னத்தைப் பெறுவான்; ஆசையற்றவனாக இருந்தால், சூலதாரி தேவன் (சிவன்) உறையும் தாமத்தை அடைவான்.

Verse 141

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मिष्टान्नदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் உள்ள “மிஷ்டான்னதேச்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனும் 141ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.