Adhyaya 276

Verse 1

सूत उवाच । तथान्येऽपि वसन्तीह रुद्रा एकादशैव तु । सञ्जाता ब्राह्मणश्रेष्ठा मुनीनां हितकाम्यया

சூதர் கூறினார்—பிராமணசிரேஷ்டரே! இங்கே மற்ற ருத்ரர்களும் உள்ளனர்; அவர்கள் துல்லியமாக பதினொன்று, முனிவர்களின் நலனை விரும்பி வெளிப்பட்டு இங்கு வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 2

यैर्दृष्टैः पूजितै र्वापि स्तुतैर्वाथ नमस्कृतैः । विपाप्मा जायते मर्त्यः सर्वदोषविवर्जितः

அவர்களை தரிசித்தாலும், பூஜித்தாலும், ஸ்துதித்தாலும், வணங்கினாலும் மனிதன் பாவமின்றி எல்லாத் தோஷங்களும் நீங்கியவனாகிறான்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । एक एव श्रुतो रुद्रो न द्वितीयः कथंचन । गौरी भार्याप्रिया यस्य स्कन्दः पुत्रः प्रकीर्तितः

ரிஷிகள் கூறினர்—ருத்ரன் ஒருவனே; எவ்விதத்திலும் இரண்டாவது இல்லை என்று கேட்டோம். அவரின் பிரிய மனைவி கௌரி; அவரின் மகன் ஸ்கந்தன் எனப் புகழப்படுகிறான்।

Verse 4

तेनैकं विद्महे रुद्रं नान्यमीशं कथंचन । तस्माद्ब्रूहि महाभाग सर्वानेतान्सुविस्तरात्

ஆகையால் ருத்ரனையே ஒரே ஈசனாக அறிகிறோம்; எவ்விதத்திலும் வேறு ஆண்டவன் இல்லை. எனவே, ஓ மகாபாகா, இவை அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्भवद्भिरुदाहृतम् । एक एव स्थितो रुद्रो न द्वितीयः कथंचन

சூதர் கூறினார்—ஓ மகாபாகர்களே, நீங்கள் உரைத்தது உண்மையே. ருத்ரன் ஒருவனாகவே நிலைத்திருக்கிறான்; எவ்விதத்திலும் இரண்டாவது இல்லை।

Verse 6

परं यथा च सञ्जाता रुद्रा एकादशात्र भोः । तथाहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

இப்போது, ஹே போ:, இங்கு பதினொன்று ருத்ரர்கள் எவ்வாறு தோன்றினார்களோ அதைப் போலவே நான் எடுத்துரைப்பேன். நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்।

Verse 7

वाराणस्यां पुरा संस्था मुनयः शंसितव्रताः । हाटकेश्वरदेवस्य दर्शनार्थं समुत्सुकाः

முன்னொரு காலத்தில் வாராணசியில் புகழப்பட்ட விரதங்களில் நிலைத்த முனிவர்கள் ஹாடகேஸ்வர தேவனின் தரிசனத்திற்காக மிகுந்த ஆவலுற்றனர்।

Verse 8

प्रस्थिताः समयं कृत्वा स्पर्धमानाः परस्परम् । अहंपूर्वमहं पूर्वं वीक्षयिष्यामि तं विभुम्

அவர்கள் காலத்தை நிர்ணயித்து புறப்பட்டு, ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிட்டு—“நான் முதலில், நான் முதலில்; அந்த விபுவை முதலில் தரிசிப்பேன்” என்றனர்।

Verse 9

सर्वेषामग्रतो भूत्वा पाताले हाटकेश्वरम् । यश्चादौ तत्र गत्वा च नेक्षयिष्यति तं हरम् । सर्वेषां श्रमजं पापं तस्यैकस्य भविष्यति

“அனைவருக்கும் முன்னே சென்று பாதாளத்தில் ஹாடகேஸ்வரனை அடைந்து, அங்கே முதலில் சென்றும் அந்த ஹரனை தரிசிக்காவிட்டால், அனைவரின் உழைப்பால் உண்டான பாவம் அவனொருவனுக்கே சேரும்” என்றனர்।

Verse 10

एवमुक्त्वा ततः सर्वे वाराणस्यां ततः परम् । प्रस्थिता धावमानाश्च वेगेन महता ततः

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் அனைவரும் வாராணசியிலிருந்து புறப்பட்டு, மிகுந்த வேகத்துடன் ஓடிச் சென்றனர்।

Verse 11

एतस्मिन्नन्तरे देवो हाटकेश्वरसंज्ञितः । ज्ञात्वा तेषामभिप्रायं मिथः स्पर्द्धासमुद्भवम् । आत्मनो दर्शनार्थाय बहुभक्तिपुरस्कृतम्

அந்நேரத்தில் ஹாடகேஸ்வரன் எனப்படும் தேவன், அவர்களிடையே ஏற்பட்ட போட்டியால் பிறந்த நோக்கத்தை அறிந்து, மிகுந்த பக்தியுடன் தன் தரிசனத்தை நாடும் அவர்களின் விருப்பத்தை உணர்ந்தான்।

Verse 12

लघुना रक्ष्यमाणेन सर्वेषां च महात्मनाम् । नागरंध्रेण निष्क्रम्य पातालाच्चैव तत्क्षणात्

விரைவான காவலரின் பாதுகாப்புடன், எல்லா மகாத்மர்களின் நலனுக்காக, அவர் ‘நாகர-ரந்த்ரம்’ வழியே வெளிவந்து பாதாளத்திலிருந்தும் அதே கணத்தில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 13

एकादशप्रकारं स कृत्वा रूपं मनोहरम् । त्रिशूलभृत्त्रिनेत्रं च कपर्देन विभूषितम्

அவர் பதினொன்று வகையான மனோகர ரூபத்தை ஏற்று, திரிசூலதாரி, திரிநேத்திரன், ஜடாமுடி (கபர்த) அலங்காரத்துடன் வெளிப்பட்டார்।

Verse 15

ततस्ते वै समालोक्य पुरस्थं वृषभध्वजम् । जानुभ्यां धरणीं गत्वा स्तुतिं चक्रुस्ततस्ततः

பின்னர் முன் நின்ற வृषபத்வஜப் பெருமானைக் கண்டு, அவர்கள் முழங்காலில் நிலத்தில் விழுந்து, மீண்டும் மீண்டும் அவரைப் புகழ்ந்து பாடினர்।

Verse 16

एको जानाति देवोऽयं मम संदर्शनं गतः । देवदेवो महादेवः प्रथमं भक्तवत्सलः

இந்த தேவனே ஒருவனே அறிவான்—அவர் எனக்குத் தரிசனமாக வந்தார்; தேவர்களின் தேவன் மகாதேவன், முதன்மையானவன், பக்தவத்சலன்।

Verse 17

अन्यो जानाति मे पूर्वं जातस्ते तापसोत्तमः । स्तुतिं चक्रुश्च विप्रेंद्रा जानुभ्यामवनिं गताः

தபஸ்விகளில் சிறந்தவரே! வேறொருவர் என் முன்செயல்களை அறிவார்; அந்த விப்ரேந்திரர்கள் முழங்காலில் நிலத்தில் விழுந்து ஸ்துதி செய்தனர்।

Verse 18

तापसा ऊचुः । नमो देवाधिदेवाय सर्वदेवमयाय च । नमः शांताय सूक्ष्माय नमश्चांधकभेदिने

தபஸ்விகள் கூறினர்— தேவர்க்கும் மேலான தேவனே, எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்தவனே, உமக்கு வணக்கம். அமைதியும் நுண்மையும் உடையவனே, வணக்கம்; அந்தகனை வதைத்தவனே, வணக்கம்.

Verse 19

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो ये दिवं संश्रिताः सदा । जीवापयंति जगतीं वायुभिश्च पृथग्विधैः

எப்போதும் விண்ணுலகில் உறையும் எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் வணக்கம்; பலவகை பிராணவாயுக்களால் அவர்கள் இவ்வுலகை உயிர்ப்பித்து தாங்குகின்றனர்.

Verse 20

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो ये स्थिता वारुणीं दिशम् । रक्षंति सर्वलोकांश्च पिशाचानां दुरात्मनाम्

வருண திசையில் (மேற்கு) நிலைத்துள்ள எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் வணக்கம்; தீய பிசாசுகளிடமிருந்து அவர்கள் எல்லா உலகங்களையும் காக்கின்றனர்.

Verse 21

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो दिशमूर्ध्वं समाश्रिताः । रक्षंति सकलांल्लोकान्भूतार्नां जंभकाद्भयात्

மேல்திசையில் உறையும் எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் வணக்கம்; பூதக் கூட்டங்களின் அச்சத்திலும் ஜம்பகனின் பயத்திலும் இருந்து அவர்கள் எல்லா உலகங்களையும் காக்கின்றனர்.

Verse 22

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो येऽध ऊर्ध्वं समाश्रिताः । रक्षंति सकलांल्लोकान्कूष्मांडानां भयात्सदा

கீழும் மேலும் உறையும் எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் வணக்கம்; கூஷ்மாண்டர்களின் அச்சத்திலிருந்து அவர்கள் எப்போதும் எல்லா உலகங்களையும் காக்கின்றனர்.

Verse 23

असंख्याताः सहस्राणि ये रुद्रा भूमिमाश्रिताः । नमस्तेभ्योऽपि सर्वेभ्यस्तेषां रक्षंति ये रुजः

பூமியில் எண்ணற்ற ஆயிரக் கணக்கான ருத்ரர்கள் வாசிக்கின்றனர். அவர்களெல்லோருக்கும் நமஸ்காரம்—உயிர்களை நோய், வேதனை, துன்பங்களிலிருந்து காக்கும்வர்களுக்கு।

Verse 24

एवं स्तुतास्तु ते रुद्रा एकादशतपस्विभिः । एकादशापि तान्प्रोचुर्भक्तिनम्रांस्तु तापसान्

இவ்வாறு பதினொன்று தவசிகளால் போற்றப்பட்ட அந்த ருத்ரர்கள், பக்தியால் தலைவணங்கிய முனிவர்களைக் கண்டு, அந்த பதினொன்றும் அவர்களிடம் உரைத்தனர்।

Verse 25

रुद्रा ऊचुः । एकादशप्रकारोऽहं तुष्टो वस्तापसोत्तमाः । बहुभक्त्यतिरेकेण व्रियतां च यथेप्सितम्

ருத்ரர்கள் கூறினர்—நான் பதினொன்று வடிவங்களில் நிலைத்துள்ளேன்; தவசிகளில் சிறந்தவர்களே, உங்கள்மேல் நான் மகிழ்ந்தேன். உங்கள் மிகுதியான பக்தியால், விரும்பிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்।

Verse 26

तापसा ऊचुः । यदि तुष्टोसि नो देव यदि यच्छसि वांछितम् । एकादशप्रकारैस्तु सदा स्थेयमिहैव तु

தவசிகள் கூறினர்—தேவனே, எங்கள்மேல் நீர் மகிழ்ந்து, வேண்டியதை அருள்வீராயின், உமது பதினொன்று வடிவங்களோடு எந்நாளும் இங்கேயே நிலைத்திருப்பீராக।

Verse 27

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वतीर्थमये शुभे । आराधनं प्रकुर्वाणा वसामो येन वै वयम्

அனைத்து தீர்த்தங்களின் வடிவான, புனித ஹாடகேஸ்வரஜ க்ஷேத்திரத்தில் நாம் இடையறாது ஆராதனை செய்து வாழ்வோமாக—அதனால் அங்கேயே எங்கள் வாசம் நிலைபெறட்டும்।

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एकादशप्रकारा या मूर्तयो निर्मिता मया । एताभिरेव सर्वाभिः स्थास्याम्यत्र सदैव हि

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—நான் பதினொன்று வகைகளாக வெளிப்படுத்திய மூர்த்திகள் இவையே; இவ்வெல்லா ரூபங்களாலேயே நான் இங்கே என்றும் நிலைத்திருப்பேன்.

Verse 29

आद्या तु मम या मूर्तिः सा कैलासं समाश्रिता । संतिष्ठति सदैवात्र कैलासे पर्वतोत्तमे

என் ஆதிமூர்த்தி கைலாசத்தைச் சார்ந்துள்ளது; மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில் அது என்றும் நிலைத்து நிற்கிறது.

Verse 30

एतास्तु मूर्तयोऽस्माकं स्थास्यंत्यत्रैव सर्वदा । सर्वेषामेव लोकानां हिताय द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! எங்கள் இம்மூர்த்திகள் இங்கேயே எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்—அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக.

Verse 31

नामभिश्च क्रमेणैव युष्मदीयैः स्वयं द्विजाः । विश्वामित्रह्रदे स्नात्वा एता मूर्तीर्ममात्र वै । पूजयिष्यंति ये मर्त्यास्ते यास्यंति परां गतिम्

மேலும், ஓ பிராமணர்களே! நீங்கள் தாமே முறையே உங்கள் பெயர்களால் இவற்றிற்கு நாமம் அளிப்பீர்கள். விஸ்வாமித்ர ஹ்ரதத்தில் நீராடி இங்கே என் இம்மூர்த்திகளை வழிபடும் மனிதர்கள் பரமகதியை அடைவார்கள்.

Verse 32

किं वाचा बहुनोक्तेन भूयोभूयो द्विजोत्तमाः । या तासां क्रियते पूजा एकादशगुणा भवेत्

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே! மீண்டும் மீண்டும் விரிவாகச் சொல்ல வேண்டுமா? அந்த மூர்த்திகளுக்குச் செய்யப்படும் வழிபாட்டின் புண்ணியம் பதினொன்று மடங்காகும்.

Verse 33

एवमुक्त्वा त्रिनेत्रस्तु तत्रैवादर्शनं गतः । तेऽपि तत्राश्रमं कृत्वा श्रद्धया परया युताः । मूर्तीश्च ताः समाराध्य संप्राप्ताः परमं पदम्

இவ்வாறு கூறி திரிநேத்திரப் பெருமான் அங்கேயே மறைந்தருளினார். அந்தத் தபஸ்விகள் பரம பக்தியுடன் அங்கே ஆசிரமம் அமைத்து அந்த மூர்த்திகளை வழிபட்டு பரம பதத்தை அடைந்தனர்.

Verse 34

अन्योऽपि यः पुमांस्ताश्च आराधयति श्रद्धया । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

வேறு எந்த மனிதனும் பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அந்த (மூர்த்திகளை) வழிபட்டால், தேவன் மகேஸ்வரன் உறையும் பரம ஸ்தானத்தை அடைவான்.

Verse 35

ततः प्रभृति ते जाता रुद्रा एकादशैव तु । संख्यया देवदेवस्य महेश्वरवपुर्धराः

அதன் பின்னர் தேவதேவன் மகேஸ்வரனின் வடிவைத் தாங்கிய பதினொன்று ருத்ரர்கள் எண்ணிக்கையின்படி தோன்றினர்.

Verse 36

तेजोत्तमास्ते संयुक्तास्त्रिनेत्राः शूलपाणयः । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः

அவர்கள் மிகுந்த தேஜஸுடன் ஒன்றுபட்டு, திரிநேத்திரராகவும் சூலதாரிகளாகவும் உள்ளனர். ஓ த்விஜோத்தமர்களே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறிவிட்டேன்.

Verse 37

एकादशप्रकारस्तु यथा जातो महेश्वरः । चैत्रे मासि सिते पक्षे चतुर्दश्यां दिने स्थिते

மகேஸ்வரன் பதினொன்று வகைகளாக எவ்வாறு தோன்றினார்—அது சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில் சதுர்தசி திதியன்று நிகழ்ந்தது.

Verse 38

यस्तान्पूजयते भक्त्या स याति परमां गतिम् । अधनो धनमाप्नोति ह्यपुत्रः पुत्रवान्भवेत्

எவர் அவர்களை பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ அவர் பரமகதியை அடைவார். ஏழை செல்வம் பெறுவான்; புதல்வர் இல்லாதவன் புதல்வன் பெறுவான்.

Verse 39

सरोगो रोगमुक्तस्तु पराभूतो रिपुक्षयम् । तत्समाराधनादेव कामानंत्यमवाप्नुयात्

நோயுற்றவன் நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; தோற்றவன் பகைவர் நாசத்தை அடைவான். அந்த சமாராதனையாலேயே விரும்பிய பயன்களின் முடிவிலா நிறைவு கிடைக்கும்.

Verse 40

यः पुनः शिवदीक्षाढ्यो भस्मस्नानपरायणः । तत्समाराधनं कुर्याच्छृणु तस्यापि यत्फलम्

மேலும் சிவதீட்சையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு திருநீறு ஸ்நானத்தில் ஈடுபடுபவன்—அந்த சமாராதனையைச் செய்தால், அவனுக்குக் கிடைக்கும் பயனையும் கேள்.

Verse 41

यदन्यः प्राप्नुयान्मर्त्यस्तत्पूजासंभवं फलम् । षडक्षरेण मंत्रेण पुष्पेणैकेन तत्फलम्

வேறு ஒரு மனிதன் அந்தப் பூஜையால் பெறும் பயன் எதுவோ, அதே பயனை (தீட்சை பெற்ற பக்தன்) ஆறெழுத்து மந்திரத்தாலும் ஒரே மலர் அர்ப்பணத்தாலும் பெறுவான்.

Verse 42

शिवदीक्षाधरो यस्तु शतघ्नं लभते फलम् । तस्माच्छतघ्नमाप्नोति शैवात्पाशुपतश्च यः । तस्मात्कालमुखो यश्च महाव्रतधरश्च यः

சிவதீட்சையைத் தாங்கியவன் நூறுமடங்கு பயன் பெறுவான். சைவனை விட நூறுமடங்கு மேலான பயன் பாசுபதனுக்குக் கிடைக்கும். அதைவிட உயர்ந்தவன் காலமுகன்; மகாவிரதம் தாங்கியவனும் அதுபோல உயர்ந்தவன்.

Verse 43

मूर्तीर्यास्ताश्च ये भक्त्या विनताः पूजयंति च । सर्वेषामेव तेषां तु फलं शतगुणं भवेत्

பக்தியுடன் பணிந்து அந்தப் புனித மூர்த்திகளை வழிபடுவோர்க்கு, அவர்களெல்லோருக்கும் பலன் நிச்சயமாக நூறுமடங்காகும்.

Verse 183

शशिखंडधरं चैव रुण्डमालाप्रधारकम् । समं चैव स्थितस्तेषां दर्शने शंकरः प्रभुः

பிறைச்சந்திரச் சிரோபூஷணமுடைய ஒருரூபத்தையும், துண்டத் தலைமாலை அணிந்த மற்றொருரூபத்தையும் கண்டு, ஆண்டவன் சங்கரன் அவர்முன் சமநிலையில் அசையாத நோக்குடன் நின்றான்.

Verse 276

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रोत्पत्ति वर्णनं नाम षट्सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பதினொரு ருத்ரர்களின் தோற்றவிளக்கம்’ எனும் 276ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.