Adhyaya 170

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि संजातमाश्चर्यं यदभूद्द्विजाः । विश्वामित्रेण सा शक्तिर्वसिष्ठाय विसर्जिता

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே! இன்னொரு அதிசயமும் நிகழ்ந்தது: விஸ்வாமித்ரர் அந்த தெய்வீக சக்தியை (அஸ்திரத்தை) வசிஷ்டர்மேல் எறிந்தார்.

Verse 2

वधार्थं तस्य विप्रर्षेर्वसिष्ठेन च धीमता । स्तंभिताऽथर्वणैर्मन्त्रैः प्रस्वेदः समजायत

அந்த பிரம்மரிஷியை வதைக்க முனைந்த ஆயுதத்தை ஞானமிகு வசிஷ்டர் அதர்வண மந்திரங்களால் தடுத்து நிறுத்தினார்; அப்போது அவனிடத்தில் வியர்வை எழுந்தது।

Verse 3

स्वेदात्समभवत्तोयं शीतलं तदजायत । पादाभ्यां निर्गतं तोयमत्र दृश्यमजायत

அந்த வியர்வையிலிருந்து நீர் தோன்றி அது குளிர்ந்ததாக ஆனது; பாதங்களிலிருந்து வெளிவந்த அந்த நீர் இங்கே கண்முன் தென்பட்டது।

Verse 4

विदार्य भूमिं संजाता जलधारा सुशीतला । निर्मलं पावनं स्वच्छं गंगांभ इव निःसृतम्

பூமியைப் பிளந்து மிகக் குளிர்ந்த நீர்த் தாரை எழுந்தது—மாசற்றது, புனிதம், தெளிவு—கங்கையின் நீர் போலப் பாய்ந்தது।

Verse 6

तस्यां या कुरुते स्नानं नारी वंध्या द्विजोत्तमाः । सद्यः पुत्रवती सा स्याद्रौद्रे कलियुगे द्विजाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அந்த தீர்த்தத்தில் வന്ധ்யையான பெண் நீராடினால் அவள் உடனே புத்ரவதியாகிறாள்—இந்தக் கடுமையான கலியுகத்திலும், ஓ த்விஜர்களே!

Verse 7

अन्योऽपि कुरुते स्नानं सर्वतीर्थफलं लभेत्

வேறு யாராயினும் அங்கே நீராடினால், அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்।

Verse 8

स्नात्वा तत्र तु यो देवीं पश्येच्च विधिना नरः । धनं धान्यं तथा पुत्रान्राज्योत्थं च सुखं लभेत्

அங்கே நீராடி முறையின்படி தேவியை தரிசிப்பவன், செல்வம், தானியம், புதல்வர்கள் மற்றும் அரசபாக்கியத்தால் உண்டாகும் இன்பத்தையும் பெறுவான்।

Verse 9

या नारी दुर्भगा वन्ध्या साऽपि पुत्रवती भवेत् । चैत्रे मासि सिताष्टम्यां भक्तियोगसमन्विता । महानिशायां तत्रैव नैवेद्यबलिपिंडिकाम्

துர்பாக்கியமுடையவும் மகப்பேறு இல்லாதவளுமான பெண்ணும், பக்தியோகத்துடன் சைத்ர மாத சுக்ல அஷ்டமியில் நள்ளிரவில் அதே புனிதத் தலத்தில் நைவேத்யம் மற்றும் பலியுடன் பிண்டிகை செய்து வைத்தால், புதல்வப் பேறு பெறுவாள்।

Verse 10

प्रसन्नया कुमार्या तु स्वयं चाऽथ करोति या । गृह्णाति या च वै नारी पिंडिकां बलिसंयुताम्

மகிழ்ந்த கன்னியுடன் சேர்ந்து பெண் தானே பிண்டிகையைச் செய்து, பின்னர் பலியுடன் கூடிய அந்தப் பிண்டிகையை ஏற்றுக் கொண்டால், அவள் வேண்டிய புனிதப் பயனை அடைவாள்।

Verse 11

शतवर्षा तु या नारी पिंडिकां भक्षयेद्द्विजाः । साऽपि पुत्रवती च स्याद्यदि वृद्धतमा भवेत्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! நூறு வயதான பெண்ணாக இருந்தாலும், அவள் பிண்டிகையை உண்டால், மிக முதுமையிலும் அவள் சந்தானப் பேறு பெறலாம்।

Verse 12

किं पुनर्यौवनोपेता सौभाग्येन समन्विता । पुत्रसौख्यवती नारी देव्या वै दर्शनेन च

அப்படியிருக்க, இளமை நிறைந்தும் நற்பேறு உடையவளுமான பெண், தேவியின் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே புதல்வ இன்பத்தையும் மேலும் சிறந்த அருளையும் பெறுவாள்।

Verse 13

सर्वेषां नागराणां तु भावजा देवता स्मृता । सा सार्धाष्टद्विपंचाशद्गोत्राणां कुलदेवता

அனைத்து நாகரருக்கும் பாவஜா தேவி அதிதேவதையாக நினைக்கப்படுகிறாள்; அவளே சாறே அட்டப்பஞ்சாசத் கோத்திரங்களின் குலதேவி.

Verse 14

एतस्मात्कारणाद्यात्रा नागरैः सुकृता भवेत् । न विना नागरैर्यात्रां तुष्टिं याति सुरेश्वरी

இதனால் நாகரர்கள் செய்த யாத்திரை நன்கு நிறைவேறும்; நாகரர்கள் இன்றி செய்யும் யாத்திரையால் சுரேஸ்வரி தேவி திருப்தியடையாள்.

Verse 170

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटके श्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धारातीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘தாராதீர்த்த உற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் நூற்றெழுபதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.