Adhyaya 251

Verse 1

गालव उवाच । इत्युक्त्वाऽकाशजावाणी विरराम शुभप्रदा । तेऽपि देवास्तदाश्चर्यं महद्दृष्ट्वा महाव्रताः

காலவன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, ஆகாசத்தில் இருந்து எழுந்த மங்களகரமான வாணி அமைதியானது. அந்த தேவர்களும், மகாவிரதம் கடைப்பிடிப்போர், அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து வியந்தனர்.

Verse 2

चतुष्टयं च वृक्षाणां चातुर्मास्ये समागते । अपूजयंश्च विधिवदैक्यभावेन शूद्रज

சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தபோது, அவர்கள் அந்த நான்கு மரங்களையும் விதிப்படி வழிபட்டனர்; ஒன்றுபட்ட ஒருமை உணர்வுடன்—ஓ சூத்ரபுத்ரா.

Verse 3

चातुर्मास्येऽथ संपूर्णे देवो हरिहरात्मकः । प्रसन्नस्तानुवाचाथ भक्त्या प्रत्यक्षरूपधृक्

சாத்துர்மாஸ்யம் நிறைவுற்றபோது, ஹரி-ஹர இயல்புடைய இறைவன் மகிழ்ந்தான்; பக்தியால் கண்முன் தோன்றும் வடிவம் கொண்டு அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 4

यूयं गच्छत देवेश महा व्रतपरायणाः । भुंक्त स्वान्स्वांश्चाधिकारान्मया ते दानवा हताः

ஓ தேவேசர்களே, மகாவிரதத்தில் நிலைத்த நீங்கள் இப்போது செல்லுங்கள். உங்கள் உங்கள் உரிமை அதிகாரங்களையும் பதவிகளையும் மீண்டும் அனுபவியுங்கள்; உங்கள் தானவப் பகைவர்கள் என் கையால் வதைக்கப்பட்டனர்.

Verse 5

इत्युक्त्वा देवदेवेशावैक्यरूपधरौ यदा । गणानां देवतानां च बुद्धिं निर्भेदतां तदा

இவ்வாறு கூறிய பின், தேவர்களின் தேவேசர்களான அந்த இருவரும் ஒருமை வடிவம் கொண்டபோது, கணங்களும் தேவர்களும் கொண்ட அறிவு வேறுபாடின்றி ஒன்றாயிற்று.

Verse 6

नयन्तौ तौ तदा चेशा बभूवतुररिन्दमौ । तेऽपि देवा निराबाधा हृष्टचित्ता ह्यभेदतः

அப்போது அந்த இரு ஈசர்களும் வழிகாட்டிகளாகவும் பகைவரை அடக்குவோராகவும் ஆனார்கள். அந்த தேவர்களும் தடையின்றி, அந்த அபேத உணர்வால் மகிழ்ச்சியுற்றனர்.

Verse 7

प्रययुः स्वांश्चाधिकारान्विमानगण कोटिभिः । गालव उवाच । तथा तत्रापि ते देवाः पार्वत्याः शापमोहिताः

விமானக் குழுக்களின் கோடிகளுடன் அவர்கள் தத்தம் அதிகார நிலையங்களுக்கு புறப்பட்டனர். காலவம் கூறினார்—‘அங்கேயும் அந்த தேவர்கள் பார்வதியின் சாபத்தால் மயங்கினர்.’

Verse 8

स्तुत्वा तां बिल्वपत्रैश्च पूजयित्वा महेश्वरीम् । प्रसन्नवदनां स्तुत्वा प्रणिपत्य पुनःपुनः

அவர்கள் பில்வ இலைகளால் மகேஸ்வரியைப் போற்றி வழிபட்டனர்; அருள்முகம் கொண்ட தேவியைப் புகழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் பணிந்து வணங்கினர்.

Verse 9

सा प्रोवाच ततो देवान्विश्वमाता तु संस्तुता । मम शापो वृथा नैव भविष्यति सुरोत्तमाः

அப்போது புகழப்பட்ட உலகமாதா தேவர்களிடம் கூறினாள்— “ஓ சுரோத்தமர்களே, என் சாபம் வீணாகாது.”

Verse 10

तथापि कृतपापानां करवाणि कृपां च वः । स्वर्गे दृषन्मया नैव भविष्यथ सुरोत्तमाः

“இருப்பினும் பாவம் செய்த உங்கள்மேல் நான் கருணை செய்வேன்; ஆனால் ஓ சுரோத்தமர்களே, ஸ்வர்கத்தில் நீங்கள் எனக்குக் காட்சியளிக்கமாட்டீர்கள்.”

Verse 11

मर्त्यलोकं च संप्राप्य प्रतिमासु च सर्वशः । सर्वे देवाश्च वरदा लोकानां प्रभविष्यथ

“மர்த்தியுலகிற்கு வந்து, எல்லா இடங்களிலும் விக்ரஹங்களில் உறைந்து, நீங்கள் எல்லாத் தேவரும் மக்களுக்கு வரதானம் அளிப்பவர்களாவீர்கள்.”

Verse 12

पाणिग्रहेण विहिता ये कुमाराः कुमारिकाः । तेषांतेषां प्रजाश्चैव भविष्यथ न संशयः

“பாணிக்ரஹணச் சடங்கால் இணைந்த இளைஞரும் இளம்பெண்ணும்— அவரவர் அனைவருக்கும் சந்ததி நிச்சயமாக உண்டாகும்; ஐயமில்லை.”

Verse 13

इत्युक्त्वा सा भगवती देवतानां वरप्रदा । विष्णुं महेश्वरं चैव प्रोवाच कुपिता भृशम्

இவ்வாறு கூறி, தேவர்களுக்கு வரமளிக்கும் பகவதி மிகுந்த கோபத்துடன் விஷ்ணுவையும் மகேஸ்வரனையும் நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 14

देवास्तस्या भयान्नष्टा मर्त्येषु प्रतिमां गताः । भक्तानां मानसं भावं पूरयन्तः सुसंस्थिताः

அவளுடைய அச்சத்தால் தேவர்கள் மறைந்து, மனிதர்களிடையே உள்ள திருவுருவங்களில் புகுந்தனர். அங்கே உறுதியாக நிலைத்து, பக்தர்களின் உள்ளார்ந்த வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றுகின்றனர்।

Verse 15

यस्माद्विष्णो महेशानस्त्वयाऽपि न निषेधितः । तस्मात्त्वमपि पाषाणो भविष्यसि न संशयः

நீ விஷ்ணுவை—மகேசானனையும்—தடுக்கவில்லை; ஆகவே நீயும் கல்லாக ஆகுவாய்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 16

हरोऽप्यश्ममयं रूपं प्राप्य लोकविगर्हितम् । लिंगाकारं विप्रशापान्महद्दुःखमवाप्स्यति

பிராமண சாபத்தால் ஹரன் (சிவன்) உலகம் இகழும் கல்லுருவை அடைந்து, லிங்க வடிவம் கொண்டு பெருந்துயரை அனுபவிப்பான்।

Verse 17

तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः पार्वतीमनुकूलयन् । उवाच प्रणतो भूत्वा हरभार्यां महेश्वरीम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பகவான் விஷ்ணு, பார்வதியை சமாதானப்படுத்த எண்ணி, வணங்கி ஹரனின் துணைவி மகேஸ்வரியிடம் கூறினார்।

Verse 18

श्रीविष्णुरुवाच । महाव्रते महादेवि महादेवप्रिया सदा । त्वं हि सत्त्वरजःस्था च तामसी शक्तिरुत्तमा

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—மகாவிரதம் கொண்ட மகாதேவி, எப்போதும் மகாதேவனுக்கு பிரியமானவளே! நீ சத்துவமும் ரஜஸும் நிலையும்; தமஸின் உன்னத சக்தியும் நீயே।

Verse 19

मात्रात्रयसमोपेता गुणत्रयविभाविनी । मायादीनां जनित्री त्वं विश्वव्यापकरूपिणी

மூன்று மாத்திரைகளால் நிறைந்தவளே, முக்குணங்களை வெளிப்படுத்துபவளே; மாயை முதலியவற்றின் தாயே, உன் திருவுரு உலகமெங்கும் வியாபித்துள்ளது.

Verse 20

वेदत्रयस्तुता त्वं च साध्यारूपेण रागिणी । अरूपा सर्वरूपा त्वं जनसन्तानदायिनी

மூன்று வேதங்களாலும் போற்றப்படுபவளே; சாத்யரூபம் கொண்டு அன்புராகத்துடன் விளங்குகிறாய். உருவமற்றவளாயினும் அனைத்துருவமாய் இருந்து, தலைமுறைத் தொடர்ச்சியான சந்ததியை அருளுகிறாய்.

Verse 21

फलवेला महाकाली महालक्ष्मीः सरस्वती । ओंकारश्च वषट्कारस्त्वमेव हि सुरेश्वरि

நீயே பலவேளா; நீயே மகாகாளி, மகாலக்ஷ்மி, சரஸ்வதி. தேவர்களின் ஈஸ்வரியே, ஓங்காரமும் ‘வஷட்’ காரமும் நீயே.

Verse 22

भूतधात्रि नमस्तेऽस्तु शिवायै च नमोऽस्तु ते । रागिण्यै च विरागिण्यै विकराले नमः शुभे

பூததாத்ரியே, உனக்கு நமஸ்காரம்; சிவாரூபிணியே, உனக்கும் நமஸ்காரம். ராகிணியாகவும் விராகிணியாகவும் உள்ள உனக்கு வணக்கம்; விகராளியே, சுபையே, உனக்கு प्रणாமம்.

Verse 23

एवं स्तुता प्रसन्नाक्षी प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच परमोदारं मिथ्यारोषयुतं वचः

இவ்வாறு போற்றப்பட்டபின், அருள்மிகு கண்களுடன், உள்ளம் அமைதியடைந்து, அவள் மிக உதாரமான சொற்களை உரைத்தாள்—அவற்றில் போலியான கோபத்தின் நிழல் கலந்திருந்தது.

Verse 24

मच्छापो नाऽन्यथा भावी जनार्दन तवाप्ययम् । तत्राऽपि संस्थितस्त्वं हि योगीश्वरविमुक्तिदः

ஓ ஜனார்தனே! என் சாபம் வேறுபடாது; இது உன்னையும் பற்றியது. ஆயினும் அங்கே அதே நிலையில் தங்கி, யோகீஸ்வரர்களுக்கு விமோசனத்தை அருள்வாய்.

Verse 25

कामप्रदश्च भक्तानां चातुर्मास्ये विशेषतः । निम्नगा गंडकीनाम ब्रह्मणो दयिता सुता

சிறப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் அவள் பக்தர்களுக்கு வேண்டிய வரங்களை அருள்வாள். ‘கண்டகீ’ எனப்படும் அந்த நதி பிரம்மாவின் பிரிய மகள்.

Verse 26

पाषाणसारसंभूता पुण्यदात्री महाजला । तस्याः सुविमले नीरे तव वासो भविष्यति

அவள் கல்லின் சாரத்திலிருந்து தோன்றிய, புண்ணியம் அளிக்கும் மாபெரும் நதி. அவளின் மிகத் தூய நீரில் உன் வாசம் ஏற்படும்.

Verse 27

चतुर्विंशतिभेदेन पुराणज्ञैर्निरीक्षितः । मुखे जांबूनदं चैव शालग्रामः प्रकीर्तितः

புராண அறிஞர்கள் இதனை இருபத்திநான்கு வகைகளாக ஆராய்ந்துள்ளனர். சாலகிராமத்தின் முகத்தில் ‘ஜாம்பூநத’ (பொன்-அடையாளம்) இருப்பதாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 28

वर्त्तुलस्तेजसः पिंडः श्रिया युक्तो भविष्यसि । सर्वसामर्थ्यसंयुक्तो योगिनामपि मोक्षदः

நீ ஒளிமிக்க வட்டமான பிண்டரூபமாக, ஸ்ரீயுடன் கூடியவனாக ஆகுவாய். எல்லாச் சக்திகளும் இணைந்து, யோகிகளுக்கும் மோட்சம் அருள்வாய்.

Verse 29

ये त्वां शिलागतं विष्णुं पूजयिष्यंति मानवाः । तेषां सुचिन्तितां सिद्धिं भक्तानां संप्रयच्छसि

கல்லில் நிலைபெற்ற விஷ்ணுரூபமான உம்மை யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்களின் நற்கருத்துகள் நிறைவேறுமாறு நீரே அருள்கிறீர்; பக்தர்க்கு வெற்றியை நீரே வழங்குகிறீர்.

Verse 30

शिलागतं च देवेशं तुलस्या भक्ति तत्पराः । पूजयिष्यंति मनुजास्तेषां मुक्तिर्न दूरतः

பக்தியில் ஈடுபட்டு துளசியுடன் கல்லில் வெளிப்பட்ட தேவேசனை யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு மோக்ஷம் தொலைவில் இல்லை.

Verse 31

शिलास्थितं च यः पश्येत्त्वां विष्णुं प्रतिमागतम् । सुचक्रांकितसर्वांगं न स गच्छेद्यमालयम्

கல்லில் நிறுவப்பட்டு திருவுருவாகத் தோன்றும், முழு உடலிலும் மங்களச் சக்கரச் சின்னங்கள் கொண்ட உம்மை—விஷ்ணுவை—யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் யமலோகம் செல்லார்.

Verse 32

गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामस्य कारणम् । यथा स भगवान्विष्णुः पाषाणत्वमुपा गतः

காலவர் கூறினார்—இவ்வாறு சாலகிராமத்தின் காரணம் முழுவதும் உமக்குச் சொல்லப்பட்டது; அந்த பகவான் விஷ்ணு எவ்வாறு கல்லுருவை அடைந்தார் என்பதும் கூறப்பட்டது.

Verse 33

गोविन्दोऽपि महाशापं लब्ध्वा स्वभवनं गतः । पार्वती च महेशानं कुपिता प्रणमय्य च

கோவிந்தனும் மகாசாபத்தைப் பெற்றபின் தன் திருநிலையிற்குச் சென்றார். பார்வதியும் கோபத்துடன் மகேசானனை வணங்கி (அங்கிருந்து) விலகினாள்.

Verse 34

एवं स एव भगवान्भवभूत भव्यभूतादिकृत्सकलसंस्थितिनाशनांकः । सोऽपि श्रिया सह भवोऽपि गिरीशपुत्र्या सार्द्धं चतुर्षु च द्रुमेषु निवासमाप

இவ்வாறு அந்தப் பகவான்—கடந்த, நிகழ், வருங்காலங்களின் கர்த்தா; எல்லாச் சேர்க்கை நிலையையும் அழிக்கும் குறியீடு தாங்கியவர்—அங்கே வாசம் கொண்டார்; மேலும் பவனாகிய சிவனும் ஸ்ரீயுடன், கிரீசன் மகளான பார்வதியுடன் சேர்ந்து நான்கு மரங்களிடையே குடியிருந்தார்.

Verse 251

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैज वनोपाख्याने विष्णुशापोनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி‑ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாகிய சேஷசாயீ உபாக்யானம், பிரம்மா‑நாரத உரையாடல், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யம், பைஜ வன உபாக்யானம் ஆகியவற்றில் ‘விஷ்ணுசாபம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.