Adhyaya 79

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे वालखिल्यैः प्रतिष्ठितम् । लिंगमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

சூதர் கூறினார்: அதின் தெற்கு பகுதியில் வாலகில்ய முனிவர்கள் பிரதிஷ்டை செய்த, எல்லாப் பாதகங்களையும் அழிக்கும் புகழ்பெற்ற லிங்கம் உள்ளது.

Verse 2

यमाराध्य च तैः पूर्वं शक्रामर्षसमन्वितैः । गरुडो जनितः पक्षी ख्यातो विष्णुरथोऽत्र यः

அவரை அவர்கள் முன்பு சக்கிரன் (இந்திரன்) மீது கோபம் கொண்டவர்களாய் வழிபட்டபின், இங்கே விஷ்ணுவின் வாகனமாகப் புகழ்பெற்ற கருடன் என்னும் பறவை பிறந்தது.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तेषां समुत्पन्नः शक्रस्योपरि सूतज । प्रकोपो वालखिल्यानां संजज्ञे गरुडः कथम्

முனிவர்கள் கூறினர்: ஓ சூதபுத்திரா! சக்கிரன் மீது அவர்களுக்குக் கோபம் எவ்வாறு எழுந்தது? மேலும் வாலகில்யர்களின் அந்த ரோஷத்திலிருந்து கருடன் எவ்வாறு பிறந்தான்?

Verse 4

सूत उवाच । पुरा प्रजापतिर्दक्षस्तस्मिन्क्षेत्रे सुशोभने । चकार विधिवद्यज्ञं संपूर्णवरदक्षिणम्

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் அந்த மிகச் சிறப்பான புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் பிரஜாபதி தக்ஷன் விதிப்படி யாகம் செய்தான்; அது உத்தம தக்ஷிணைகளால் நிறைந்திருந்தது।

Verse 5

ततः शक्रादयो देवाः सहायार्थं निमंत्रिताः । दक्षेण मुनयश्चैव तथा राजर्षयोऽमलाः

பின்னர் உதவிக்காக சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் அழைக்கப்பட்டனர்; தக்ஷன் முனிவர்களையும் குற்றமற்ற ராஜரிஷிகளையும் கூட வரவழைத்தான்।

Verse 6

तथा वेदविदो विप्रा यज्ञकर्मविचक्षणाः । गृहस्थाश्रमिणो ये च ये चारण्यनिवासिनः

அதேபோல் வேதம் அறிந்த, யாகச் செயல்முறைகளில் தேர்ந்த பிராமணர்கள்—கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தார் மற்றும் வனவாசிகள்—அனைவரும் அழைக்கப்பட்டனர்।

Verse 7

अथ ते वालखिल्याख्या मुनयः संशितव्रताः । एकां समिधमादाय साहाय्यार्थं प्रजापतेः । प्रस्थिता यज्ञवाटं तं भारार्ताः क्लेशसंयुताः

அப்போது உறுதியான விரதமுடைய ‘வாலகில்ய’ முனிவர்கள், தலா ஒரு சமித்தை எடுத்துக்கொண்டு பிரஜாபதிக்கு உதவுவதற்காக அந்த யாகவேதிக்குத் புறப்பட்டனர்; சுமையால் துன்புற்று, கஷ்டத்தால் வாடினர்।

Verse 8

अथ तेषां समस्तानां मार्गे गोष्पदमागतम् । जलपूर्णं समायातमकालजलदागमे

அப்போது அவர்கள் அனைவரின் பாதையில், காலமல்லாத மழைமேகங்கள் வந்ததால் நீரால் நிரம்பிய கோஷ்பதம் (மாட்டுக் குளம்புச் சுவடு பள்ளம்) தோன்றியது।

Verse 9

ततस्तरीतु कामास्ते क्लिश्यमाना इतस्ततः । समिद्भारश्रमोपेता देवराजेन वीक्षिताः

அப்போது அவர்கள் கடக்க விரும்பி இங்கும் அங்கும் துன்புற்றனர். சமித்துகளின் பாரத்தால் களைத்த அவர்களை தேவராஜன் இந்திரன் கவனித்தான்.

Verse 10

गच्छता तेन मार्गेण मखे दक्षप्रजापतेः । ततश्चिरं समालोक्य स्मितं कृत्वा स कौतुकात् । जगामाथ समुल्लंघ्य ऐश्वर्यमदगर्वितः

தக்ஷப் பிரஜாபதியின் யாகத்திற்குச் செல்லும் அந்த வழியில் சென்றவன், அவர்களை நீண்ட நேரம் நோக்கினான்; பின்னர் வெறும் கேளிக்கைக்காகச் சிரித்து, ஐஸ்வர்ய மமதையின் அகந்தையால் மிதந்து, தாவி கடந்து சென்றான்.

Verse 11

ततस्ते कोपसंयुक्ताः शक्राद्दृष्ट्वा पराभवम् । निवृत्य स्वाश्रमं गत्वा चक्रुर्मंत्रं सनिश्चयम्

அப்போது சக்ரனால் ஏற்பட்ட அவமதிப்பைக் கண்டு அவர்கள் கோபம் கொண்டனர். திரும்பி தங்கள் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று உறுதியான தீர்மானத்துடன் மந்திரச் சடங்கை செய்தனர்.

Verse 12

शाक्रं पदं समासाद्य यस्मादेतेन पाप्मना । अतिक्रांता वयं सर्वे तस्मात्पात्यः स सत्पदात्

‘சக்ரப் பதத்தை அடைந்தபின்பும் இந்தப் பாவி எங்களை எல்லோரையும் மீறிச் சென்றான்; ஆகவே அவனை அந்த நற்பதவியிலிருந்து வீழ்த்த வேண்டும்.’

Verse 13

अन्यः शक्रः प्रकर्तव्यो मंत्रवीर्यसमुद्भवः । आथर्वणैर्महासूक्तैराभिचारिकसंभवैः

‘மந்திர வலிமையால் தோன்றும் இன்னொரு இந்திரனை உருவாக்க வேண்டும்—ஆதர்வண மகாசூக்தங்களால், அபிசாரச் செயல்களிலிருந்து எழுந்தவைகளால்.’

Verse 14

येन व्यापाद्यते तेन शक्रोऽयं मदगर्वितः । मखमाहात्म्यसंपन्नः स्वल्पबुद्धिपरा क्रमः

எந்த வழியால் மது-கர்வத்தில் மயங்கிய இந்தச் சக்ரன் (இந்திரன்) அழிவுறுவானோ, அதே வழியால் அவன் அழிவுறுக. யாகத்தின் மகிமையோடு தொடர்புடையவனாயினும், அவன் நடத்தை சிற்றறிவின் வசமே உள்ளது.

Verse 16

गर्भोपनिषदेनैव नीलरुद्रैर्द्विजोत्तमाः । रुद्रशीर्षेण काम्येन विष्णुसूक्तयुतेन चं

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்கள் கர்போபநிஷத், நீலருத்ர ஸ்தோத்திரங்கள், விரும்பத்தக்க ருத்ரசீர்ஷம், மேலும் விஷ்ணு-சூக்தம் இணைத்து அந்தச் சடங்கைச் செய்தனர்.

Verse 17

निधाय कलशं मध्ये मंडलस्योदकावृतम् । होमांते तत्र संस्पर्शं चक्रुस्तस्य जलैः शुभैः

மண்டலத்தின் நடுவில் நீரால் சூழப்பட்ட கலசத்தை வைத்து, ஹோமம் முடிவில் அங்கேயே அதன் மங்கள நீரால் ஸ்பரிசம்/ப்ரோட்சணம் செய்தனர்.

Verse 18

एतस्मिन्नंतरे शक्रः प्रपश्यति सुदारुणान् । उत्पातानात्मनाशाय जायमानान्समंततः

அந்த இடைவெளியில் சக்ரன் (இந்திரன்) தன் அழிவைச் சுட்டும் மிகக் கொடிய அபசகுனங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் எழுவதைக் கண்டான்.

Verse 19

वामो बाहुश्च नेत्रं च मुहुः स्फुरति चास्य वै । न च पश्यति नासाग्रं जिह्वाग्रं च तथा हनुम्

அவனது இடது கைவும் கணும் மீண்டும் மீண்டும் துடித்தன; மேலும் அவன் தன் மூக்கின் முனை, நாவின் முனை, அதுபோல தாடையையும் காண இயலவில்லை.

Verse 20

शिरोहीनां तथा छायां गगने भास्करद्वयम् । अरुंधतीं ध्रुवं चैव न च विष्णुपदानि सः

அவன் தலைஇல்லா நிழலையும், வானில் இரு சூரியர்களையும் கண்டான். அருந்ததியையும் துருவனையும், விஷ்ணுவின் பாதச்சுவடுகளையும் கூட காணவில்லை.

Verse 21

न च मंदं न चाकाशे संस्थितां स्वर्धुनीं हरिः । स्वपन्पश्यति कृष्णांगीं नित्यं नारीं धृतायुधाम्

அவன் நிலாவையும் காணவில்லை; வானில் நிலைத்துள்ள ஸ்வர்ககங்கையையும் காணவில்லை. உறக்கத்தில் எப்போதும் ஆயுதம் தாங்கிய கருமை அங்கங்களுடைய பெண்ணை கண்டான்.

Verse 22

मुक्तकेशीं विवस्त्रां च कृष्णदंतां भयानकाम् । तान्दृष्ट्वा स महोत्पातान्देवराजो बृहस्पतिम्

அவன் அச்சமூட்டும் பெண்ணைக் கண்டான்—அவிழ்ந்த கூந்தல், ஆடையற்றவள், கருந்தந்தங்கள் உடையவள். இத்தகைய பெரும் அபசகுனங்களைப் பார்த்த தேவராஜன் இந்திரன் பிரகஸ்பதியை நாடினான்.

Verse 23

पप्रच्छ भयसंत्रस्तः किमेतदिति मे गुरो । जायंते सुमहोत्पाता दुर्निमित्तानि वै पृथक्

பயத்தால் நடுங்கியவன் கேட்டான்—“என் குருதேவா, இது என்ன? மிகப் பெரிய அபசகுனங்கள் எழுகின்றன; பலவகை தீய நிமித்தங்கள் தனித்தனியாகத் தோன்றுகின்றன.”

Verse 24

किं मे भविष्यति प्राज्ञ विनाशः सांप्रतं वद । किं वा त्रैलोक्य राज्यस्य किं वा वित्तादिकस्य च

“அறிவாளனே, எனக்கு என்ன ஆகும்? உடனே சொல்—அழிவு வருமா? மூவுலக அரசாட்சிக்கு என்ன ஆகும், என் செல்வம் முதலியவற்றுக்கு என்ன ஆகும்?”

Verse 25

बृहस्पतिरुवाच । ये त्वया मदमत्तेन वालखिल्या महर्षयः । उल्लंघिताः स्थिता मार्गे गोष्पदं तर्त्तुमिच्छवः

பிரகஸ்பதி கூறினார்—ஹே இந்திரா! அகந்தைமதத்தில் மயங்கி, வழியில் நின்ற வாலகில்ய மகரிஷிகளை நீ தாண்டிச் சென்று அவமதித்தாய்; அவர்கள் கோமாட்டின் குளம்புச் சுவடளவு நீரையும்கூட கடக்க விரும்பி அங்கே நின்றிருந்தனர்।

Verse 26

तैरेवाथर्वणैर्मंत्रैस्त्वकृतेऽस्ति शचीपते । कृतो होमः सुसंपूर्णः कलशश्चाभिमंत्रितः

ஹே சசீபதி! அதே அதர்வண மந்திரங்களால் உமக்கு எதிராகச் செயல் தொடங்கப்பட்டுள்ளது; ஹோமம் முழுமையாக நிறைவேறியது, கலசமும் மந்திரத்தால் முறையாக அபிமந்திரிக்கப்பட்டது।

Verse 27

युष्माकं सुविनाशाय सर्वदेवाधिनायकः । भविष्यति न संदेहो मंत्रैराथर्वणैर्हरिः

உங்கள் முழு அழிவிற்காக, எல்லாத் தேவர்களின் தலைவர்களுக்கும் தலைவனான ஹரி அதர்வண மந்திரங்களின் வலிமையால் நிச்சயமாக வெளிப்படுவார்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सहस्राक्षो भयान्वितः । दक्षं गत्वा च दीनास्यः प्रोवाच तदनंतरम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் ஆயிரக்கண் இந்திரன் அச்சத்தால் கலங்கினான்; தக்ஷனிடம் சென்று, தாழ்ந்த முகத்துடன் உடனே பின்னர் அவனிடம் கூறினான்।

Verse 29

अस्मन्नाशाय मुनिभिर्वालखिल्यैः प्रजापते । प्रोद्यमो विहितः सम्यक्छक्रस्यान्यस्य वै कृते

ஹே பிரஜாபதி! வாலகில்ய முனிவர்கள் எங்கள் அழிவிற்காக முறையாக முயற்சியைத் தொடங்கிவிட்டனர்; இது வேறொரு சக்ரன்—மற்றொரு இந்திரனுக்காகவே செய்யப்படுகிறது।

Verse 30

तान्वारय स्वयं गत्वा यावन्नो जायते परः । शक्रोऽस्मद्ध्वंसनार्थाय नास्ति तेषामसाध्यता

நீயே சென்று அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்து; இன்னொரு இந்திரன் தோன்றுவதற்கு முன்பே. நம்மை அழிக்க அவர்களுக்கு இயலாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 31

अथ दक्षो द्रुतं गत्वा शक्राद्यैरमरैर्वृतः । प्रहसंस्तानुवाचेदं विनयेन समन्वितः

அப்போது தக்ஷன் இந்திரன் முதலிய அமரர்களால் சூழப்பட்டவனாய் விரைந்து சென்றான். புன்னகையுடன், பணிவால் நிறைந்து, அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 32

किमेतत्क्रियते विप्राः कर्म रौद्रतमं महत् । त्रैलोक्यं व्याकुलं येन सर्वमेतद्व्यवस्थितम्

ஓ விப்ர முனிவர்களே, இது என்ன செயல்—மிகப் பெரிதும் மிகக் கடுமையான விளைவுடையதுமான கருமம்? இதனால் மூவுலகமும் கலங்கிப் போய், இத்தனைப் பேரழிவு எழுந்தது.

Verse 33

अथ ते दक्षमालोक्य समायातं स्वमाश्रयम् । संमुखाश्चाभ्ययुस्तूर्णं प्रगृहीतार्घ्यपाणयः

அப்போது தங்கள் ஆசிரமத்துக்கு வந்த தக்ஷனைப் பார்த்தவுடன், அவர்கள் விரைந்து எதிரே வந்து, கைகளில் அர்க்யம் ஏந்தி வரவேற்க முனைந்தனர்.

Verse 34

अर्घ्यं दत्त्वा यथान्यायं पूजां कृत्वाथ भक्तितः । प्रोचुश्च प्रणता भूत्वा स्वागतं ते प्रजापते

முறையின்படி அர்க்யம் அளித்து, பக்தியுடன் பூஜை செய்து, அவர்கள் வணங்கி கூறினர்—“ஓ பிரஜாபதே, உமக்கு வரவேற்பு.”

Verse 35

आदेशो दीयतां शीघ्रं यदर्थमिह चागतः । अपि प्राणप्रदानेन करिष्यामः प्रियं तव

விரைவாக ஆணையிடுங்கள்—நீங்கள் இங்கு எந்த நோக்கத்திற்காக வந்தீர்? உயிர் துறந்தாலும் உமக்கு இனிய செயலை நாங்கள் செய்வோம்.

Verse 36

दक्ष उवाच । एतद्रौद्रतमं कर्म सर्वदेवभयावहम् । त्याज्यं युष्माभिरव्यग्रैरेतदर्थमिहागतः

தக்ஷன் கூறினான்—இது மிகக் கொடிய (ரௌத்ர) செயல்; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அச்சம் தருவது. நீங்கள் மனம் சிதறாமல் இதை விட்டு விடுங்கள்; இதற்காகவே நான் இங்கு வந்தேன்.

Verse 37

मुनय ऊचुः । वयं शक्रेण ते यज्ञे समायाताः सुभक्तितः । उल्लंघिता मदोद्रेकात्कृत्वा हास्यं मुहुर्मुहुः

முனிவர்கள் கூறினர்—சக்ரன் (இந்திரன்) வேண்டுகோளினால் நாங்கள் நல்ல பக்தியுடன் உமது யாகத்திற்கு வந்தோம். ஆனால் அகந்தை வெள்ளத்தில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் எல்லை மீறி, மீண்டும் மீண்டும் கேலி செய்தோம்.

Verse 38

शक्रोच्छेदाय चास्माभिः शकोऽन्यो वीर्यमंत्रतः । प्रारब्धः कर्तुमत्युग्रैर्होमांतश्च व्यवस्थितः

மேலும் சக்ரன் (இந்திரன்) அழிவிற்காக, மந்திரத்தின் வீரியத்தால் இன்னொரு ‘சக்ர’னை உருவாக்கத் தொடங்கினோம்; மிகக் கடும் நோக்கத்துடன் ஹோமத்தின் முடிவுவரை நடத்தத் தயாராயிருந்தோம்.

Verse 39

तत्कथं मंत्रवीर्यं तत्क्रियते मोघमित्यहो । वेदोक्तं च विशेषेण तस्मादत्र वद प्रभो

அப்படியானால், அய்யோ, அந்த மந்திர-வீரியத்தை எவ்வாறு வீணாக்க முடியும்? இது விசேஷமாக வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது; ஆகவே, பிரபோ, இங்கு எங்களுக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 40

त्वमेव यदि शक्तः स्यादन्यथा कर्तुमेव हि । कुरुष्व वा स्वयं नाथ नास्माकं शक्तिरीदृशी

இதை வேறுவிதமாகச் செய்ய வல்லமை உமக்கே இருந்தால், நிச்சயமாகச் செய்து அருள்வீர். அல்லது, ஓ நாதா, நீரே இதை நிறைவேற்றுவீர்—எமக்கு அத்தகைய சக்தி இல்லை.

Verse 41

दक्ष उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्युष्माभिः प्रकीर्तितम् । नान्यथा शक्यते कर्तुं वेदमन्त्रोद्भवं बलम्

தக்ஷன் கூறினான்: ஓ மகாபாகர்களே, நீங்கள் உரைத்தது உண்மையே. வேதமந்திரங்களில் இருந்து எழும் வலிமையை வேறுவிதமாக மாற்ற இயலாது.

Verse 42

तद्य एष कृतो होमो युष्माभिर्वेदमंत्रतः । देवराजार्थमव्यग्रैः कलशश्चाभिमंत्रितः

ஆகையால், நீங்கள் வேதமந்திரங்களால் செய்த இந்த ஹோமமும், தேவராஜனின் நலனுக்காக அசையாத மனத்துடன் அபிமந்திரித்த இந்த கலசமும் வீணாகாது.

Verse 43

सोऽयं मद्वचनाद्राजा भविष्यति पतत्रिणाम् । तेजोवीर्यसमोपेतः शक्रादपि सुवीर्यवान्

என் வாக்கினால் இவன் பறவைகளின் அரசனாக ஆகுவான்; தேஜஸும் வீரியமும் உடையவனாய், சக்ரன் (இந்திரன்) விடவும் மிகப் பராக்கிரமன் ஆவான்.

Verse 44

एतस्य देवराजस्य क्षंतव्यं मम वाक्यतः । तत्कृतं मूढभावेन यदनेन विचेष्टितम्

என் சொல்லின்படி இந்த தேவராஜனை மன்னிக்க வேண்டும். இவன் செய்த எந்தத் தவறான செயலும் மூடத்தனமும் மயக்கமும் காரணமாகவே நிகழ்ந்தது.

Verse 45

एवमुक्त्वाथ तेषां तं सहस्राक्षं भयातुरम् । दर्शयामास दक्षस्तु विनयावनतं स्थितम्

இவ்வாறு கூறிய பின் தக்ஷன், பயத்தால் கலங்கிய ஆயிரக்கண் (இந்திரன்) பணிவுடன் தலைவணங்கி அங்கே நின்றதை அவர்களுக்கு காட்டினான்।

Verse 46

तेऽपि दृष्ट्वा सहस्राक्षं वेपमानं कृतांजलिम् । प्रोचुर्माऽतिक्रमं शक्र ब्राह्मणानां करिष्यसि

கைகளைக் கூப்பி நடுங்கிய ஆயிரக்கண் (இந்திரன்) ஐக் கண்டு அவர்கள் கூறினர்— “ஏ சக்கிரா, பிராமணர்களை மீறி அத்துமீறல் செய்யாதே.”

Verse 47

भूयो यदि दिवेशानामाधिपत्यं प्रवांछसि । अपि मन्दोऽपि मूर्खोऽपि क्रियाहीनोऽपि वा द्विजः । नावज्ञेयो बुधैः क्वापि लोकद्वय मभीप्सुभिः

நீ மீண்டும் தேவர்களின் ஆட்சியை விரும்பினால் இதை அறி— ஒரு த்விஜன் மந்தனாக இருந்தாலும், அறியாமையனாக இருந்தாலும், கிரியையற்றவனாக இருந்தாலும்; இம்மையும் மறுமையும் நலமென நாடும் ஞானிகள் அவனை எங்கும் இகழக் கூடாது।

Verse 48

इन्द्र उवाच । अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाद्यन्मया कुकृतं कृतम् । तत्क्षंतव्यं द्विजैः सर्वैर्विशेषाद्दक्ष वाक्यतः

இந்திரன் கூறினான்— அறியாமையாலோ அறிந்தேனோ நான் செய்த எந்தத் தீச்செயலும் இருந்தால், அதை எல்லா த்விஜரும் மன்னிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக தக்ஷனின் சொல்லின்படி।

Verse 49

प्रगृह्यतां वरोऽस्माकं यः सदा वर्तते हृदि । प्रदास्यामि न संदेहो नादेयं विद्यते मम

என் இதயத்தில் எப்போதும் உங்களுக்காக நிலைத்திருக்கும் வரத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். நான் நிச்சயமாக அளிப்பேன்— ஐயமில்லை; எனக்கு அளிக்க இயலாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 50

मुनय ऊचुः । अस्मिन्कुण्डे नरो होमं यः कुर्याच्छ्रद्धयाऽन्वितः । एतल्लिंगं समभ्यर्च्य तस्याऽस्तु हृदि वांछितम्

முனிவர்கள் கூறினர்—யார் பக்தியுடன் இக்குண்டத்தில் ஹோமம் செய்து, இவ்விலிங்கத்தை முறையாக வழிபடுகிறாரோ, அவருடைய உள்ளக் காமனை நிறைவேறுக।

Verse 51

इन्द्र उवाच । एतल्लिंगं समभ्यर्च्य योऽत्र होमं करिष्यति । कुंडेऽत्र वांछितं सद्यः सफलं स हि लप्स्यते

இந்திரன் கூறினான்—இங்கே இவ்விலிங்கத்தை வழிபட்டு இக்குண்டத்தில் ஹோமம் செய்பவன், தன் விரும்பிய பயனை உடனே வெற்றியுடன் பெறுவான்।

Verse 52

निष्कामो वाऽथ संपूज्य लिंगमेतच्छुभावहम् । प्रयास्यति परां सिद्धिं त्रिदशैरपि दुर्लभाम्

அல்லது ஆசையற்றவனும் இவ்வின்பமளிக்கும் இலிங்கத்தை முழுமையாக வழிபட்டால், தேவர்களுக்கும் அரிதான பரமசித்தியை அடைவான்।

Verse 53

सूत उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षो वालखिल्यान्मुनीश्वरान् । ऐरावतं समारुह्य दक्षयज्ञे ततो गतः

சூதன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, ஆயிரக்கண் இந்திரன் வாலகில்ய முனிவர்களை வணங்கி, ஐராவதத்தில் ஏறி தக்ஷ யாகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 54

दक्षोऽपि विधिवद्यज्ञं चकार द्विजसत्तमाः । संहृष्टैर्वालखिल्यैस्तैरुपविष्टैः समीपतः

இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! தக்ஷனும் விதிப்படி யாகத்தைச் செய்தான்; மகிழ்ந்த வாலகில்ய முனிவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருந்தனர்।

Verse 158

ततस्ते शुचयो भूत्वा स्कंदसूक्तेन पावकम् । जुहुवुश्च दिवारात्रौ क्षुरिकोक्तेन सोद्यमाः

அப்போது அவர்கள் தூய்மையடைந்து ஸ்கந்த-ஸூக்தத்தை ஓதி புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர். க்ஷுரிகா கூறிய முறையின்படி அவர்கள் முயற்சியுடன் பகலும் இரவும் ஹோமம் செய்தனர்.