Adhyaya 201
இந்த அதிகாரத்தில், தந்தை வழி வம்சம் அறியப்படாததும், வேறு தேசத்தில் பிறந்தோ அங்கிருந்து வந்தோ இருக்கக்கூடிய ‘நாகர’ பிராமணனின் சுத்தி (śuddhi) மற்றும் யாகாதிகாரம் குறித்து பிராமணர்கள் விஶ்வாமித்ரரிடம் முறையாக விசாரிக்கின்றனர். அதற்கு பர்த்ருயஜ்ஞன் தீர்ப்பளிக்கும்-சடங்கு நெறியை விளக்குகிறார்: முதன்மை, ஒழுக்கம் கொண்ட, சீரிய பிராமணர்களே சுத்தியை வழங்க வேண்டும்; மேலும் கர்தா-தீர்த்தத்தில் தோன்றிய பிராமணனை முக்கிய சாட்சி/மத்தியஸ்தராக நிறுவ வேண்டும். ஆசை, கோபம், பகை, பயம் காரணமாக சுத்தியை மறுப்பது பெரும் பாபம் எனக் கூறி, தன்னிச்சையான விலக்குக்கு நெறி கட்டுப்பாட்டை நிறுவுகிறார். சுத்தி மூன்று வகை: முதலில் குலச் சுத்தி, பின்னர் தாய்வழிச் சுத்தி, இறுதியில் சீலம்/ஆசாரச் சுத்தி; அதன் பின் அவர் ‘நாகர’ என அங்கீகரிக்கப்பட்டு பொதுப் பதவி (sāmānya-pada) எனும் பொதுக் கர்மாதிகாரத்தைப் பெறுகிறார். ஆண்டிறுதியில் மற்றும் சரத்காலத்தில் நடைபெறும் சபை, பதினாறு தகுதியான பிராமணர்களின் நிறுவல், வேதப் பாராயணப் பணிகளுக்குரிய பல பீடிகைகளுடன் அமர்வு ஒழுங்கு, சாந்தி மந்திரங்கள், சூக்த/பிராஹ்மணப் பகுதிகள், ருத்ர-மைய பாராயணங்கள் ஆகியவற்றின் வரிசை விவரிக்கப்படுகிறது. முடிவில் புண்யாஹ அறிவிப்பு, இசை, வெண்வஸ்திரம்-சந்தனம், மத்தியஸ்தரின் பணிவான விண்ணப்பம், சாதாரண வாதமல்ல—வேதவாக்குச் செயல்களால் தீர்ப்பு; தீர்ப்பு தருணத்தில் ‘தால-த்ரய’ அர்ப்பணம் செய்ய உத்தரவு கூறப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
विश्वामित्र उवाच । अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे भर्तृयज्ञं महामतिम् । कृतांजलिपुटा भूत्वा स्तुतिं कृत्वा वचोऽब्रुवन्
விசுவாமித்திரர் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் மகாமதியான பர்த்ருயஜ்ஞரை முன் கைகூப்பி நின்று, அவரைத் துதித்து, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்।
Verse 2
यदेतद्भवता प्रोक्तं शोधितो यो भवेद्द्विजः । श्राद्धस्य कन्यकायाश्च सोमपानस्य सोऽर्हति
நீங்கள் கூறியது இதுவே—சுத்திகரிக்கப்பட்ட இருபிறப்பன் (த்விஜன்) மட்டுமே ஸ்ராத்தத்திற்கும், கன்னிகைச் சம்பந்தமான சடங்கிற்கும், மேலும் சோமபானத்திற்கும் உரியவன்।
Verse 3
कथं शुद्धिः प्रकर्तव्या तस्य सर्वं ब्रवीहि नः । नागरस्य समस्तस्य देशांतरगतस्य च
அவனுடைய சுத்தி எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்? அதனை முழுவதும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்—முழு நாகர சமுதாயத்திற்கும், அந்நாட்டிற்குச் சென்ற நாகரருக்கும் கூட।
Verse 4
देशांतरप्रजातस्य तत्र जातस्य वा पुनः । अज्ञातपितृवर्गस्य सामा न्यं पदमिच्छतः
அந்நாட்டில் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், அல்லது அங்கேயே (வெளிநாட்டில்) பிறந்தவனாக இருந்தாலும்; தந்தை வழி குலம் அறியப்படாதவனாக இருந்தாலும்; சமுதாயத்தில் சாதாரண நிலை/அங்கீகாரம் விரும்புவானாக இருந்தாலும்—அவனுக்குரிய (சுத்தி விதியையும்) கூறுங்கள்।
Verse 5
एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते
ஓ மகாமதே! இவை அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாக உரைத்தருள்வாயாக।
Verse 6
विश्वामित्र उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणानां नृपोत्तम । अब्रवीद्भर्तृयज्ञस्तु स्वाभिप्रायं सुसंमतम्
விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்தப் பிராமணர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், பர்த்ரியஜ்ஞன் தன் நன்கு ஆலோசித்த கருத்தை உரைத்தான்।
Verse 7
भर्तृयज्ञ उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवद्भिः समुदाहृतः । तथापि कथयिष्यामि नमस्कृत्य स्वयंभुवम्
பர்த்ரியஜ்ஞன் கூறினான்—நீங்கள் எழுப்பிய கேள்விகளின் பாரம் மிகப் பெரியது; ஆயினும் ஸ்வயம்புவை வணங்கி நான் விளக்குவேன்।
Verse 8
अज्ञातपितृवंशो यो दूरादपि समागतः । सामान्यं वांछते पद्यं नागरोऽस्मीति कीर्तयन्
தந்தை வம்சம் அறியப்படாதவன், தூரத்திலிருந்தும் வந்து ‘நான் நாகரன்’ எனப் புகழ்ந்து பொதுவான நகர உரிமையை நாடினால்—
Verse 9
तस्य शुद्धिः प्रदा तव्या मुख्यैः शांतैः शुभैर्द्विजैः । गर्तातीर्थोद्भवं विप्रं कृत्वा चैव पुरःसरम्
அவனுக்கான சுத்தி, முதன்மை பெற்ற அமைதியும் நற்குணமும் உடைய த்விஜர்களால் அளிக்கப்பட வேண்டும்—கர்தாதீர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய பிராமணனை முன்னணியில் வைத்து।
Verse 10
विशुद्धिं याचमानस्य यदि यच्छंति नो द्विजाः । कामाद्वा यदि वा क्रोधात्प्रद्वेषाद्वा च्युतेर्भयात्
தூய்மையை வேண்டுகின்ற ஒருவனுக்கு, பிராமணர்கள் தூய்மையை அளிக்காவிடில்—காமத்தாலோ, கோபத்தாலோ, வெறுப்பினாலோ, பதவி இழப்பின் பயத்தாலோ—
Verse 11
ब्रह्महत्योद्भवं पापं सर्वेषां तत्र जायते । तस्मादभ्यागतो यस्तु दूरादपि विशेषतः
அப்போது அவர்களெல்லாருக்கும் அங்கேயே பிரம்மஹத்த்யா-ஜன்ய பாவம் உண்டாகும். ஆகவே, குறிப்பாகத் தூரத்திலிருந்தும் சரணாகதி கொண்டு வந்தவன்—
Verse 12
तस्य शुद्धिः प्रदातव्या प्रयत्नेन द्विजोत्तमैः । शुद्धिं तु त्रिविधां प्राप्तो मम वाक्यसमुद्भवाम्
அவனுடைய தூய்மையை உயர்ந்த பிராமணர்கள் முயற்சியுடன் நிச்சயமாக அளிக்க வேண்டும். என் வாக்கிலிருந்து தோன்றிய மும்முறைத் தூய்மை பெறப்படுகிறது.
Verse 13
स शुद्धो नागरो ज्ञेयो जातो देशांतरेष्वपि । पूर्वं विशोधयेद्वंशं ततो मातृकुलं स्मृतम्
இவ்வாறு தூய்மையடைந்தவன், வேறு நாட்டில் பிறந்திருந்தாலும், ‘நாகரன்’ என அறியப்பட வேண்டும். முதலில் வம்சத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்; பின்னர் தாய்வழிக் குலமும் முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
Verse 14
ततः शीलं त्रिभिः शुद्धः सामान्यं पदमर्हति
பின்னர் நல்லொழுக்கம் உடையவனாய், மும்முறைத் தூய்மையால் தூய்மையடைந்து, பொதுநிலைக்கு உரியவனாகிறான்.
Verse 15
सर्वेषामपि विप्राणां वर्षांते समुपस्थिते । शुद्धिः कार्या प्रयत्नेन स्वस्थानस्य विशुद्धये
அனைத்து பிராமணர்களும் மழைக்கால முடிவில், தம் இடமும் சமூகமும் தூய்மையடைய முயற்சியுடன் சுத்திகரிப்பு செய்ய வேண்டும்।
Verse 16
तदर्थं शरदश्चांते शुभर्त्तौ ब्राह्मणोत्तमाः । चातुश्चरणसंपन्नाः संस्थाप्याः षोडशैव तु
ஆகையால் சரத்கால முடிவில் ஒரு சுப முகூர்த்தத்தில், நான்கு ‘பாதங்கள்’ (வேதப் பயிலும் ஒழுக்கமும்) நிறைந்த பதினாறு சிறந்த பிராமணர்களை இந்தச் சடங்கிற்காக முறையாக நியமித்து அமர்த்த வேண்டும்।
Verse 17
ब्राह्मणाः पुरतः सर्वे शांता दांता जितेंद्रियाः । गर्त्तातीर्थोद्भवं विप्रं तेषां मध्ये निवेशयेत्
அனைத்து பிராமணர்களும் முன்புறம் அமைதியுடன், தம்மடக்கத்துடன், இந்திரியங்களை வென்றவர்களாய் அமர வேண்டும்; மேலும் கர்த்தா-தீர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய பிராமணரை அவர்களிடையே அமர்த்த வேண்டும்।
Verse 18
तदग्रे पीठिका देयाश्चतस्रो लक्षणान्विताः । यावत्कार्त्तिकपर्यंतं चातुश्चरणकल्पिताः
அவரின் முன் உரிய இலக்கணங்களுடன் கூடிய நான்கு பீடிகைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் நான்குமுறை அமைப்பின்படி அவை கார்த்திகை முடிவுவரை நிலைத்திருக்க வேண்டும்।
Verse 19
प्रथमा बह्वृचस्यार्थे याजुषस्य तथाऽपरा । सामगस्य तथैवान्या तथाऽद्यस्य चतुर्थिका
முதல் பீடிகை பஹ்வ்ருச (ரிக்வேத) யாஜகருக்காக, இரண்டாவது யாஜுஷ (யஜுர்வேத) யாஜகருக்காக; மூன்றாவது சாமக (சாமவேத) யாஜகருக்காக, நான்காவது அதர்வண (அதர்வவேத) யாஜகருக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டது।
Verse 20
मुद्रिकार्थं तथैवान्या पंचमी परिकीर्तिता । श्रीसूक्तं पावमानं च शाकुनं विष्णुदैवतम्
முத்திரிகா (முத்திரை) கர்மத்திற்காக இன்னொரு பீடம் ‘பஞ்சமி’ எனக் கூறப்படுகிறது. அங்கே ஸ்ரீஸூக்தம், பாவமான ஸூக்தங்கள், மேலும் விஷ்ணு தெய்வதமுடைய சாகுனப் பாராயணம் முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 21
पारावतं तथा सूक्तं जीवसूक्तेन संयुतम् । बह्वृचः कीर्तयेत्तत्र शांतिकं च तथापरम्
அங்கே பஹ்வ்ருச (ரிக் வேத) புரோகிதர் பாராவத ஸூக்தத்தையும், ஜீவ-ஸூக்தம் இணைந்த ஸூக்தத்தையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல இன்னொரு சாந்திகப் பாராயணமும் செய்ய வேண்டும்.
Verse 22
शांतिकं शिवसंकल्पमृषिकल्पं चतुर्विधम् । मंडलंब्राह्मणं चैव गायत्रीब्राह्मणं तथा
அவர் சாந்திகம், சிவ-சங்கல்பம், நான்கு வகை ரிஷி-கல்பம்; மேலும் மண்டல-பிராஹ்மணம் மற்றும் காயத்ரீ-பிராஹ்மணமும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 23
तथा पुरुषसूक्तं च मधुब्राह्मणमेव च । अध्वर्युः कीर्तयेत्तत्र रुद्रान्पंचांगसंयुतान्
அதேபோல் புருஷ-ஸூக்தமும் மதூ-பிராஹ்மணமும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். அங்கே அத்வர்யு புரோகிதர் பஞ்சாங்கம் இணைந்த ருத்ரர்களை ஜபித்து பாட வேண்டும்.
Verse 24
देवव्रतं च गायत्रं सोमसूर्यव्रते तथा । एकविंशतिपर्यंतं तथान्यच्च रथंतरम्
மேலும் தேவவ்ரதமும் காயத்ரமும்; சோமவ்ரதம், சூர்யவ்ரதம் என்ற சூழலில்—ஏகவிம்ஶதி (இருபத்தொன்றாம்) வரை, ரதந்தர முதலிய பிற ஸ்தோத்திரங்களையும் பாட வேண்டும்.
Verse 25
सौव्रतं संहिता विष्णोर्ज्येष्ठसाम तथैव च । सामवेदोक्तरुद्रांश्च भारुंडैः सामभिर्युतान्
அவன் ‘சௌவ்ரதம்’, விஷ்ணு-ஸம்ஹிதை, மேலும் ‘ஜ்யேஷ்ட-ஸாமன்’ ஆகியவற்றை ஜபிக்க வேண்டும்; சாமவேதத்தில் கூறிய ருத்ரப் பகுதிகளை ‘பாருண்ட-ஸாம’ பாடல்களுடன் சேர்த்து பாட வேண்டும்.
Verse 26
छंदोगः कीर्तयेत्तत्र यच्चान्यच्छांतिकं भवेत् । गर्भोपनिषदं चैव स्कंदसूक्तं तथापरम्
அங்கே சாந்தோகப் புரோகிதர் சாந்தோக்ய ஸாமப் பாடல்களையும், விதிக்கப்பட்ட பிற சாந்திகரச் சடங்குகளையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கர்போபநிஷத், ஸ்கந்த-ஸூக்தம் முதலியவற்றையும் ஓத வேண்டும்.
Verse 27
नीलरुद्रैः समोपेतान्प्राणरुद्रांस्तथापरान् । नवरुद्रांश्च क्षुरिकानाद्यस्तत्र प्रकीर्तयेत्
பின்னர் அவன் ருத்ர ஸ்தோத்திரங்களைப் பிரகடனம் செய்ய வேண்டும்—நீலருத்ரங்கள், பிராணருத்ரங்கள் மற்றும் பிற வடிவங்களுடன்; அங்கே முதலில் தொடங்கி நவருத்ரங்களையும் ‘க்ஷுரிகா’ ஸ்தோத்திரத்தையும் ஓத வேண்டும்.
Verse 28
ततः पुण्याहघोषेण गीतवादित्रनिस्वनैः । शुक्लमाल्यांबरधरः शुक्लचंदनचर्चितः
பின்னர் ‘புண்யாஹ’ எனும் அறிவிப்பும், பாடல்-வாத்தியங்களின் ஒலியும் நடுவே, அவன் வெண்மலர் மாலையும் வெண்வஸ்திரமும் அணிந்து, வெண்சந்தனத்தால் பூசப்பட்டவனாய் (தூய்மையுடன் முன்னே செல்கிறான்).
Verse 29
शुद्धिकामो व्रजेत्तत्र यत्र ते ब्राह्मणाः स्थिताः । प्रणम्य शिरसा तेषां ततोवाच्यस्तु मध्यगः
தூய்மை வேண்டி அவன் அந்தப் பிராமணர்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அவர்களுக்கு தலைவணங்கி வணங்கி, பின்னர் அவர்களின் நடுவில் நின்று உரையாட வேண்டும்.
Verse 30
मदर्थं प्रार्थय त्वं हि सर्वानेतान्द्विजोत्तमान् । यतः शुद्धिं प्रयच्छंति प्रसादं कर्तुमर्हसि
எனக்காக நீ இவ்வெல்லா சிறந்த த்விஜர்களையும் வேண்டிக் கொள்; அவர்கள் சுத்தியை அளிப்பவர்கள்; ஆகவே அவர்களின் அருளைப் பெற நீ முயல வேண்டும்।
Verse 31
ततस्तु प्रार्थयेद्विप्रांस्तदर्थं च विशुद्धये । गर्तातीर्थोद्भवो विप्रो विनयावनतः स्थितः
பின்னர் முழு சுத்திக்காக அதே நோக்கத்துடன் அவர் விப்ரர்களை வேண்ட வேண்டும். கர்தா-தீர்த்தத்தில் தோன்றிய ஒரு பிராமணன் பணிவுடன் வணங்கி அங்கே நின்றான்।
Verse 32
गोचर्मणि समालग्नः शुद्धिकामस्य तस्य च । प्रष्टव्यास्तु ततस्तेन सर्व एव द्विजोत्तमाः
சுத்தியை நாடிய அவனுக்காக கோசர்மம் விரிக்கப்பட்டது; பின்னர் அவன் எல்லா சிறந்த த்விஜர்களிடமும் கேட்டு ஆலோசிக்க வேண்டும்।
Verse 33
एष शुद्धिकृते प्राप्तः सुदूरान्नागरो द्विजः । अस्य शुद्धिः प्रदातव्या युष्माकं रोचते यदि
இந்த நாகர பிராமணன் சுத்திக்காக வெகுதூரத்திலிருந்து வந்துள்ளான்; உங்களுக்கு விருப்பமாயின் அவனுக்கு சுத்தியை அளியுங்கள்।
Verse 34
अथ तैर्वेदसूक्तेन निषेधो वा प्रवर्तनम् । वक्तव्यं वचसा नैव मम वाक्यमिदं स्थितम्
பின்னர் வேதசூக்தத்தின் மூலம் மறுப்பு அல்லது அனுமதி தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்; தனிப்பட்ட சொற்களால் எதையும் கூறக் கூடாது—இதுவே நான் கூறும் நிலைபெற்ற விதி।
Verse 35
ततश्च बहुलान्दृष्ट्वा ऋगध्वर्यूंस्ततः परम् । छादोग्यांश्च तथाद्यांश्च क्रमेण तु द्विजोत्तमाः
பின்பு அவர் பல ருக் வேத வல்லுநர்களையும் அத்வர்யு யாஜகர்களையும், அதன் பின் சாந்தோகர்களையும் மற்றவர்களையும் கண்டார்; சிறந்த பிராமணர்கள் முறையே ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டனர்।
Verse 36
यदि तेषां मनस्तुष्टिर्जायते द्विजसत्तमाः । ततः सूक्तानि वाक्यानि सौम्यानि सुशुभानि च । वारुणानि तथैंद्राणि मांगल्यप्रभवाणि च
ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அவர்களின் மனம் திருப்தியடைந்தால், அப்போது இனிய, மென்மையான, அழகிய சுபவாக்கியங்கள் தோன்றும்; மேலும் வருணனுக்குரியதும் இந்திரனுக்குரியதும் போன்ற மங்களகர உரைகளும் மங்களத்திலிருந்தே பிறக்கும்।
Verse 37
श्रेष्ठानि मंत्रलिंगानि वृद्धितुष्टिकराणि च । यदि नो मानसी तुष्टि स्तेषां चैव प्रजायते
அப்போது வளர்ச்சியும் திருப்தியும் தரும் மிகச் சிறந்த மந்திர-லட்சணங்கள் தோன்றும்; ஆனால் அவர்களுக்குள் அந்த மனத் திருப்தி உண்டாகாவிட்டால்…
Verse 38
तदा रौद्राणि याम्यानि नैरृत्यानि विशेषतः । आग्नेयानि त्वनिष्टानि तथा नाशकराणि च
அப்போது ரௌத்ரம், யாம்யம், குறிப்பாக நைர்ருதம் போன்ற அறிகுறிகள் தோன்றும்; மேலும் ஆக்னேய அறிகுறிகளும் அநிஷ்டமானதும் நாசம் விளைவிப்பதும் ஆகும்।
Verse 39
अथ ये तत्र मूर्खाः स्युर्न वेदपठने रताः । पुष्पदानं तु वक्तव्यं तैः संतुष्टैर्द्विजोत्तमैः
அங்கே வேதப் பாராயணத்தில் ஈடுபடாத மூடர்கள் யாரேனும் இருந்தால், திருப்தியடைந்த சிறந்த பிராமணர்கள் அவர்களுக்கு புஷ்பதானம் செய்யுமாறு அறிவுறுத்த வேண்டும்।
Verse 40
सीत्कारः कुपितैः कार्यः संतोषेण विवर्जितैः । एवं सर्वेषु कृत्येषु न च कार्यो विनिर्णयः
கோபமும் திருப்தியின்மையும் உடையோர் அதிருப்தியில் ‘சீத்காரம்’ செய்கின்றனர்; ஆகவே அந்நிலையில் எந்தக் காரியத்திலும் இறுதி தீர்மானம் செய்யக் கூடாது।
Verse 41
प्राकृतैर्वचनैश्चैव यथा कुर्वंति मानवाः । तथैव निर्णयस्यांते मध्यगेन विपश्चिता
மக்கள் இயல்பான சொற்களால் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறார்களோ, அதுபோல தீர்மானத்தின் முடிவில் நடுநிலையாய் நிற்கும் ஞானி முறையாகச் செயல்பட வேண்டும்।
Verse 42
देयं तालत्रयं सम्यक्सर्वेषां निर्णयोद्भवे
தீர்மானம் தோன்றும் போது அனைவருக்கும் முறையாக மூன்று தாள்கள் அளிக்கப்பட வேண்டும்।
Verse 201
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नागर प्रश्ननिर्णयवर्णनंनामैकोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘நாகரப் பிரச்னா-நிர்ணய-வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஒன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।