Adhyaya 97

Verse 1

। सूत उवाच । ततः प्रभृति नो मन्दो रोहिणीशकटं द्विजाः । भिनत्ति वचनात्तस्य राज्ञो दशरथस्य च

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே! அந்நாள்முதல் அரசன் தசரதனின் வாக்கின் வலிமையால் மந்தன் (சனைச்சரன்) ‘ரோஹிணீ-சகடம்’ என்பதைக் குலைக்கமாட்டான்।

Verse 2

तद्वृत्तांतं समाकर्ण्य तस्य शक्रः प्रहर्षितः । भूपालं तं समभ्येत्य ततश्चोवाच सादरम्

அந்நிகழ்வின் முழு விவரத்தையும் கேட்டுச் சக்ரன் (இந்திரன்) மிக மகிழ்ந்தான். அந்தப் பூபாலனை அணுகி, பின்னர் மரியாதையுடன் உரைத்தான்।

Verse 3

अत्यद्भुततरं कर्म त्वयैतत्पृथिवीपते । संसाधितं यदन्येन मनसापि न चिन्त्यते

ஓ பூமியின் அதிபதியே! நீ மிக அதிசயமான செயலை நிறைவேற்றினாய்—அதை வேறு யாரும் மனத்தில்கூட எண்ண இயலாது।

Verse 4

अत एव हि संतुष्टिः सञ्जाताद्य तवोपरि । वरं मत्तो गृहाणाद्य तदभीष्टं हृदि स्थितम्

அதனாலேயே இன்று நான் உன்னிடம் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன். என்னிடமிருந்து வரம் பெற்றுக்கொள்—உன் இதயத்தில் உள்ள விருப்பமதை.

Verse 5

राजोवाच । त्वया सह सुरश्रेष्ठ मैत्री संप्रार्थयाम्यहम् । शाश्वती सर्वकृत्येषु परमां लोकसंस्थिताम्

அரசன் கூறினான்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! உன்னுடன் நட்பை நான் வேண்டுகிறேன்; அது நித்தியமானதும், உயர்ந்ததும், எல்லாச் செயல்களிலும் எல்லா உலகங்களிலும் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதாக.

Verse 6

इन्द्र उवाच । एवं भवतु राजेंद्र त्वया सह सदा मम । संपत्स्यते सदा मैत्री वसोरिव च शाश्वती

இந்திரன் கூறினான்—அப்படியே ஆகுக, அரசாதிராஜா! உன்னுடன் எனது நட்பு வஸுவைப் போல நிலைத்தும் நித்தியமுமாக இருக்கும்.

Verse 7

त्वया सदैव मे पार्श्वे सभायां देवसंनिधौ । आगन्तव्यं विशेषेण येन मैत्री प्रवर्धते

நீ எப்போதும் என் அருகில்—தேவசபையில், தேவர்களின் சன்னிதியில்—விசேஷமாக வந்து சேர வேண்டும்; அதனால் நம் நட்பு மேலும் வளர்கிறது.

Verse 8

एवमुक्त्वा सहस्राक्षो जगाम त्रिदिवालयम् । राजापि चागतो हर्म्ये स्वकीये हर्षसंयुतः

இவ்வாறு கூறி ஆயிரக்கண் உடையவன் (இந்திரன்) திரிதிவத்தின் இல்லத்திற்குச் சென்றான். அரசனும் மகிழ்ச்சியுடன் தன் அரண்மனைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 9

रक्षयित्वा जगत्सर्वं शनैश्चर कृताद्भयात् । अप्राप्यां प्राप्य संकीर्तिं स्तूयमानस्तु बन्दिभिः

சனைச்சரனால் உண்டான அச்சத்திலிருந்து உலகமெங்கும் காத்து, அடைய இயலாத புகழை அடைந்து, பாடகர்-புகழ்பாடுவோரால் போற்றப்பட்டான்.

Verse 10

ततः प्रभृति नित्यं स सन्ध्याकाल उपस्थिते । सायाह्नं संविधायाथ याति शक्रस्य मंदिरे

அதன் பின்னர் தினமும் சந்தியைக்காலம் வந்ததும் மாலைவழிபாட்டை முறையாகச் செய்து, பின்னர் சக்ரன் (இந்திரன்) ஆலயத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 11

तत्र स्थित्वा चिरं श्रुत्वा गंधर्वाणां मनोहरम् । गीतं दृष्ट्वा च नृत्यं च तानादिविहितं शुभम्

அங்கே நீண்ட நேரம் தங்கி, கந்தர்வர்களின் மனம்கவரும் பாடல்களைச் செவிமடுத்து, தாள-லயத்துடன் அமைந்த அவர்களின் மங்கள நடனத்தையும் கண்டான்।

Verse 12

विचित्रार्थाः कथाः श्रुत्वा देवर्षीणां मुखाच्च्युताः । स्वयं च कीर्तयित्वाथ प्रयाति निजमंदिरम्

தேவரிஷிகளின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட அர்த்தமிக்க அற்புதக் கதைகளைச் செவிமடுத்து, அவற்றைத் தானே கீர்த்தித்து, பின்னர் தன் சொந்த திவ்ய இல்லத்திற்குப் புறப்படுகிறான்।

Verse 13

विमानवरमारुह्य हंसबर्हिणनादितम् । मनोहरपताकाभिः समंताच्च विभूषितम्

அன்னங்களும் மயில்களும் எழுப்பும் ஒலியால் முழங்கும், எங்கும் அழகிய கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, அவன் ஒளிவீசிப் புறப்படுகிறான்।

Verse 14

यदायदा स निर्याति शक्रस्थानान्निजालयम् । तदातदाऽसने तस्य क्रियतेऽभ्युक्षणं सदा

அவன் எப்போதெல்லாம் இந்திரலோகத்திலிருந்து தன் இல்லத்திற்குப் புறப்படுகிறானோ, அப்போதெல்லாம் அவனுடைய ஆசனத்தில் எப்போதும் அப்யுக்ஷணம் (புனித நீர் தெளித்தல்) செய்யப்படுகிறது।

Verse 15

शक्रादेशात्तदा वेत्ति न स भूपः कथंचन । अन्यस्मिन्दिवसे तस्य नारदो मुनिसत्तमः । कथयामास तत्सर्वमभ्युक्षणसमुद्भवम्

இந்திரனின் ஆணையால் அந்த அரசன் இதை எவ்விதத்திலும் அறியவில்லை. ஆனால் மற்றொரு நாளில் முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர், அந்த அப்யுக்ஷணச் சடங்கு எவ்வாறு தோன்றியது என்பதனை முழுவதும் அவனுக்குக் கூறினார்।

Verse 16

वृत्तांतं तस्य राजर्षेस्तस्यैव गृहमागतः । तीर्थयात्रा प्रसंगेन विद्वेषपरिवृद्धये

அந்த ராஜரிஷியின் இல்லத்திற்கே நாரதர் வந்து, தீர்த்தயாத்திரை என்ற காரணத்தை முன்வைத்து, பகையை மேலும் வளரச் செய்தார்।

Verse 17

तच्छ्रुत्वा नारदेनोक्तं श्रद्धेयमपि भूपतिः । न चक्रे हृदयेऽधर्ममात्मानं परिचिंतयन्

நாரதர் சொன்னதை கேட்டும்—அது நம்பத்தகுந்ததாயிருந்தாலும்—அரசன் தன்னை ஆராய்ந்து, உள்ளத்தில் அதர்மத்தை ஏற்கவில்லை।

Verse 18

तथापि कौतुकाविष्टो गत्वा शक्रनिवेशनम् । अन्यस्मिन्दिवसे स्थित्वा चिरं तत्र समुत्थितः

ஆயினும் ஆர்வத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் இந்திரனின் மாளிகைக்குச் சென்றான்; மறுநாளில் அங்கே நீண்ட நேரம் தங்கி பின்னர் எழுந்து நடந்தான்।

Verse 19

अलक्ष्यं वीक्षयामास स्वासनं दूरमास्थितः । किंचित्सद्मांतरं प्राप्य कौतूहलसमन्वितः

தூரத்தில் இருந்து மறைந்தபடி தன் ஆசனத்தை அவன் கவனித்தான்; ஆர்வம் மிக, அரண்மனையின் உள்ளே மற்றொரு அறைக்குச் சென்றடைந்தான்।

Verse 20

ततः शक्रसमादेशादुत्थाय सुरकिंकरः । प्रोक्षयामास तोयेन पार्थिवस्य तदासनम्

அப்போது இந்திரனின் ஆணையால் ஒரு தேவர்சேவகர் எழுந்து, அந்த அரசனின் ஆசனத்தின் மீது நீரைத் தெளித்தான்।

Verse 21

तद्दृष्ट्वा कोपसंपन्नः स राजाऽभ्येत्य वासवम् । प्रोवाच किमिदं शक्र प्रोक्ष्यते यन्ममासनम्

அதைக் கண்டு கோபம் நிறைந்த அரசன் வாசவனை (இந்திரனை) அணுகி கூறினான்— “ஓ சக்ரா! இது என்ன? என் ஆசனத்தின் மீது ஏன் ப்ரோட்சணம் (நீர் தெளித்தல்) செய்யப்படுகிறது?”

Verse 22

किं मया निहता विप्राः किं वा विप्रसमुद्भवम् । शासनं लोपितं किंचित्किं वा विप्रा विनिंदिताः

நான் எந்தப் பிராமணனையும் கொன்றேனா? அல்லது பிராமணர்களிடமிருந்து தோன்றிய எதையாவது சேதப்படுத்தினேனா? நீதியுடனான ஆட்சிநெறியை எவ்விதத்திலும் மீறினேனா? அல்லது பிராமணர்களை அவமதித்தேனா?

Verse 23

किं वा नष्टोऽस्मि संग्रामे दृष्ट्वा शत्रून्समागतान् । दैन्यं वा जल्पितं तेषां भयत्रस्तेन चेतसा

அல்லது பகைவர்கள் கூடியிருப்பதைப் பார்த்து நான் போரில் தோல்வியுற்றேனா? அல்லது அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவர்கள்முன் தாழ்வு நிறைந்த வார்த்தைகளைப் பேசியேனா?

Verse 24

मम राज्येऽथवा शक्र दुर्बलो बलवत्तरैः । पीड़्यते वाथ चौराद्यैर्मुष्यते वंचकैस्तथा

அல்லது, ஓ சக்ரா, என் நாட்டில் பலவீனர்கள் வலிமையோரால் ஒடுக்கப்படுகிறார்களா? அல்லது மக்கள் திருடர்களால் கொள்ளையடிக்கப்படுகிறார்களா, மேலும் ஏமாற்றுவோரால் அதேபோல் ஏமாற்றப்படுகிறார்களா?

Verse 25

किं वा राज्ये मदीये च जायते योनिविप्लवः । संकरो वाथ वर्णानां परित्यक्तविधिक्रमः

அல்லது என் நாட்டில் குலம்-வம்சம், பிறப்பு ஒழுங்கில் குழப்பம் ஏற்பட்டதா? அல்லது விதிநெறிகளை கைவிட்டு வர்ணங்களின் கலப்பு (வர்ணசங்கரம்) பரவியதா?

Verse 26

किं वा दुर्जनवाक्येन दूषितो दोषवर्जितः । दंड्यते मम राज्ये च केनचित्त्रिदशेश्वर

ஹே திரிதசேஸ்வரா! தீயோரின் சொற்களால் குற்றமற்றவன் பழிக்கப்படிந்து, என் நாட்டில் யாரோ ஒருவரால் தண்டிக்கப்படுகிறானா?

Verse 27

किं वा चौरोऽथ पापो वा गृहीतो दोषवान्स्वयम् । मुच्यते द्रव्यलोभेन तथान्यो वा जुगुप्सितः

திருடன் அல்லது வேறு பாவி உண்மையிலே குற்றவாளியாகப் பிடிபட்டும், பொருள் ஆசையால் விடுவிக்கப்படுகிறானா? அல்லது வேறு அருவருப்பானவனும் விடப்படுகிறானா?

Verse 28

किंस्विन्मया परित्यक्तः कोऽप्यत्र शरणागतः । भयत्रस्तः सुभीतेन प्राणानां त्रिदशाधिप

ஹே திரிதசாதிபா! பயத்தால் நடுங்கி உயிரைக் காக்கச் சரணடைந்த ஒருவரையும் நான் இங்கே எப்போதாவது கைவிட்டதுண்டா?

Verse 29

कस्य वा पृष्ठमांसानि भक्षितानि मया क्वचित् । कच्चिच्च त्रिदशाधीष ब्राह्मणस्य विशेषतः

ஹே திரிதசாதீசா! நான் எப்போதாவது யாருடைய முதுகு மாம்சத்தை உண்டதுண்டா? நிச்சயமாக இல்லை—சிறப்பாக ஒரு பிராமணனுடையதை என்றால் எவ்விதமும் இல்லை!

Verse 30

किं वा दानं मया दत्त्वा ब्राह्मणाय महात्मने पश्चात्तापः । कृतः पश्चाद्दत्तं चोपेक्षितं च वा

மகாத்மையான பிராமணருக்கு தானம் அளித்த பின் நான் வருந்தியதுண்டா? அல்லது தானம் அளித்த பிறகு அதையும் அதற்குரிய மரியாதையையும் புறக்கணித்ததுண்டா?

Verse 31

किं वा राज्ये मदीये च दीनानां प्रपतंति च । अश्रुपाता दिवारात्रं दुःखितानां समंततः

என் அரசில் ஏழைகள் வீழ்ச்சியடைகிறார்களா? துயருற்றோரின் கண்ணீர் பகலும் இரவும் எங்கும் இடையறாது பெருகுகிறதா?

Verse 32

दैवं वा पैतृकं वापि किं वा कर्म गृहे मम । लोपं गच्छति देवेन्द्र क्रियते वा विधिच्युतम्

தேவேந்திரா! என் இல்லத்தில் தெய்வச் சடங்கோ பித்ருக் கிரியையோ அல்லது ஏதேனும் கடமையோ மறைந்து போகிறதா? அல்லது விதிமுறைக்கு மாறாக நடைபெறுகிறதா?

Verse 33

यत्त्वया क्रियते नित्यं तोयैरभ्युक्षणं मम । आसनस्य द्रुतं ब्रूया यत्पापं विहितं मया

நீ தினமும் நீரால் என் ஆசனத்தைத் தெளித்து சுத்திகரிப்பதற்குக் காரணமாக, நான் செய்த பாவம் எது? விரைவில் கூறு.

Verse 34

इन्द्र उवाच । न विद्यते महाराज शरीरे तव पातकम् । न राष्ट्रे च कुले गेहे भृत्यवर्गे विशेषतः

இந்திரன் கூறினான்—மகாராஜா! உமது உடலில் பாவம் இல்லை; உமது நாட்டிலும், குலத்திலும், இல்லத்திலும், குறிப்பாக பணியாளர்களிடத்திலும் இல்லை.

Verse 35

परं शृणु प्रवक्ष्यामि यत्ते पापं भविष्यति । तेन संप्रोक्ष्यते चैव आसनं सर्वदैव तु

ஆனால் கேள்—உனக்குப் பின்னர் உண்டாகவிருக்கும் குற்றத்தை நான் கூறுகிறேன்; அதே காரணத்தினாலே உன் ஆசனம் எப்போதும் நீரால் புனிதப்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 36

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति न च स्वर्गं प्रपद्यते । पैतृकेण नरो ग्रस्तो य ऋणेन सदा नृप

அரசே! புதல்வன் இல்லாதவனுக்கு உயர்கதி இல்லை; அவன் சொர்க்கமும் அடையான். பித்ரு-கடனால் மனிதன் எப்போதும் கட்டுண்டிருப்பான்.

Verse 37

द्वेष्यतां याति देवानां पितॄणां च विशेषतः । यदा पश्यति पुत्रस्य वदनं पुरुषो नृप

அரசே! மனிதன் தன் புதல்வனின் முகத்தைப் பார்க்கும் போது, அவன் தேவர்களுக்கு பிரியனாவான்—மிகவும் பித்ருக்களுக்கு.

Verse 38

आनृण्यं समवाप्नोति पितॄणां स तदा ध्रुवम् । स त्वं नैव गतो राजन्नानृण्यं यन्मयोदितम्

அப்போது அவன் உறுதியாக பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்; ஆனால் அரசே! நான் கூறும் அந்த ‘ஆன்ருண்யம்’ நீ இன்னும் அடையவில்லை.

Verse 39

पितॄणां तेन ते नित्यमासनेऽभ्युक्षणं कृतम् । तस्माद्यतस्व पुत्रार्थं यदीच्छसि परां गतिम्

ஆகையால் பித்ருக்களின் பொருட்டு உன் ஆசனத்தில் தினமும் அப்யுக்ஷணம் (நீர் தெளித்தல்) செய்யப்படுகிறது; எனவே உயர்ந்த கதியை விரும்பினால் புதல்வனுக்காக முயல்க.

Verse 40

आत्मानं नरकात्त्रातुं पुंसंज्ञाच्च तथा नृप । एवमुक्तः स शक्रेण राजा दशरथस्तदा

அரசே! நரகத்திலிருந்து தன்னை காக்கவும், ‘பும்ஸ்’ எனும் பெயர் (ஆண்மை-நிலை) பெறவும்—இவ்வாறு சக்ரன் உரைத்தபோது, அப்போது தசரதன் மனம் உருகினான்.

Verse 41

दुःखेन महता युक्तो लज्जयाऽधोमुखः स्थितः । आमंत्र्याथ सहस्राक्षं गत्वाऽयोध्यां निजां पुरीम् । अमात्यानां निजं राज्यमर्पयामास सत्वरः

மிகுந்த துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, வெட்கத்தால் தலை குனிந்து நின்ற அவன், சகஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) இடம் விடைபெற்று தன் நகரமான அயோத்தியைக்குச் சென்றான். அங்கே அவன் விரைவாகத் தன் அரசாட்சியை அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்தான்.

Verse 42

ततः प्रोवाच तान्सर्वांस्तपः कार्यं मयाऽधुना । यावत्पुत्रस्य संप्राप्तिस्तावदेव न संशयः

பின்னர் அவன் அனைவரிடமும் கூறினான்—“இப்போது நான் தவம் செய்ய வேண்டும்; மகன் கிடைக்கும் வரை அதையே மேற்கொள்வேன்—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 43

एतद्राज्यं प्रयत्नेन रक्षणीयं यथाविधि । युष्माभिर्मम वाक्येन यावदागमनं मम

“என் சொல்லின்படி, நான் திரும்பி வரும் வரை, இந்த அரசை முறையாகவும் முயற்சியுடனும் நீங்கள் காக்க வேண்டும்.”

Verse 44

मंत्रिण ऊचुः । युक्तमेतन्महाराज पुत्रार्थं यत्समुद्यमः । क्रियते पुत्रहीनस्य किं राज्येन धनेन वा

அமைச்சர்கள் கூறினர்—“மகாராஜா, மகன் பெறுவதற்கான இந்த முயற்சி முற்றிலும் உரியது. மகன் இல்லாதவர்க்கு அரசும் செல்வமும் என்ன பயன்?”

Verse 45

वयं रक्षां करिष्यामस्तव राज्ये समंततः । निर्वृतिं त्वं समास्थाय कुरु पुत्रकृते तपः

“நாங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் உங்கள் அரசை காப்போம். நீங்கள் மன அமைதியை ஏற்று, மகன் பெறுவதற்காக தவம் செய்யுங்கள்.”

Verse 46

कार्तिकेयपुरं गत्वा यत्र पित्रा पुरा तव । तपस्तप्तं यथा लब्धा सिद्धिश्च मनसेप्सिता

கார்த்திகேயபுரத்திற்குச் செல்; அங்கே முன்பு உன் தந்தை தவம் செய்தார்—அத்தவத்தால் அவருடைய உள்ளத்திற்குப் பிரியமான மனவிருப்பச் சித்தி கிடைத்தது.

Verse 97

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये दशरथकृततपःसमुद्योगवर्णनंनाम सप्तनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீ ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘தசரதக்ருத தபஸ்ஸமுத்யோக வர்ணனம்’ எனும் தொண்ணூற்றேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.