Adhyaya 234

Verse 1

ब्रह्मोवाच । पितॄणां तर्पणं कुर्याच्छ्रद्धायुक्तेन चेतसा । स्नानावसाने नित्यं च गुप्ते देवे महाफलम्

பிரம்மா கூறினார்—நம்பிக்கையுடன் உள்ளத்தால் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் நீராடல் முடிவில் தினமும் அவ்வாறு செய்தால், மறைந்த/அந்தர்யாமி தேவனின் முன்னிலையில் மகாபலன் உண்டாகும்.

Verse 2

संगमे सरितोस्तत्र पितॄन्संतर्प्य देवताः । जपहोमादिकर्माणि कृत्वा फलमनंतकम्

அந்த நதிச் சங்கமத்தில் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, தேவர்களைப் போற்றி, ஜபம்-ஹோமம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்தால் முடிவிலாப் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 3

गोविंदस्मरणं कृत्वा पश्चात्कार्याः शुभाः क्रियाः । एष एव पितृदेवमनुष्यादिषु तृप्तिदः

முதலில் கோவிந்தனை நினைத்து, பின்னர் மங்களகரமான கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்; அந்த நினைவே பித்ரு, தேவர், மனிதர் முதலியோர்க்கு திருப்தி அளிக்கும்।

Verse 4

श्रद्धां धर्मयुतां नाम स्मृतिपूतानि कारयेत् । कर्माणि सकलानीह चातुर्मास्ये गुणोत्तरे

தர்மத்துடன் கூடிய श्रद्धையை வளர்த்து, புனித நினைவால் தூய்மையடைந்த எல்லாக் கர்மங்களையும் இங்கே செய்ய வேண்டும்; சிறந்த சாத்துர்மாஸத்தில் இது மிகப் புண்ணியமளிக்கும்।

Verse 5

सत्संगो द्विजभक्तिश्च गुरुदेवाग्नि तर्पणम् । गोप्रदानं वेदपाठः सत्क्रियासत्यभाषणम्

சத்சங்கம், த்விஜர்களிடம் பக்தி, குரு-தேவ-அக்னிக்கு தர்ப்பணம்; கோதானம், வேதபாராயணம், நற்கிரியை, சத்தியவாக்கு—இவையே தர்மத்தின் புகழப்பட்ட வழிகள்।

Verse 6

गोभक्तिर्दानभक्तिश्च सदा धर्मस्य साधनम् । कृष्णे सुप्ते विशेषेण नियमोऽपि महा फलः

கோபக்தியும் தானபக்தியும் எப்போதும் தர்மத்தின் சாதனங்கள்; சாத்துர்மாஸத்தில் கிருஷ்ணன் சயனத்தில் இருக்கும் போது, நியமவிரதமும் சிறப்பாக மகாபலன் தரும்।

Verse 7

नारद उवाच । नियमः कीदृशो ब्रह्मन्फलं च नियमेन किम् । नियमेन हरिस्तुष्टो यथा भवति तद्वद

நாரதர் கூறினார்—ஹே பிரம்மனே, நியமம் எத்தகையது? நியமத்தால் என்ன பலன் கிடைக்கும்? நியமத்தினால் ஹரி எவ்வாறு திருப்தியடைவார் என்பதை விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । नियमश्चक्षुरादीनां क्रियासु विविधासु च । कार्यो विद्यावता पुंसा तत्प्रयोगान्महासुखम्

பிரம்மா கூறினார்—கண் முதலிய இந்திரியங்களையும், பலவகைச் செயல்களில் நடத்தைமுறையையும் ஒழுங்குபடுத்தும் கட்டுப்பாடே நியமம். அறிவுடையவன் அதைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் சரியான நடைமுறையால் பேரின்பம் உண்டாகும்।

Verse 9

एतत्षड्वर्गहरणं रिपुनिग्रहणं परम् । अध्यात्ममूलमेतद्धि परमं सौख्यकारणम्

இந்த நியமம் ‘ஷட்வர்கம்’ எனப்படும் ஆறுவகைக் குழுவை அகற்றும்; உள்ளார்ந்த பகைவர்களை அடக்கும் உச்சக் கட்டுப்பாடும் இதுவே. ஆத்மவிசாரத்தில் வேரூன்றிய இதுவே உண்மைப் பேரின்பத்தின் காரணம்.

Verse 10

तत्र तिष्ठंति नियतं क्षमासत्यादयो गुणाः । विवेकरूपिणः सर्वे तद्विष्णोः परमं पदम्

அந்த நிலையில் பொறுமை, சத்தியம் முதலிய நற்குணங்கள் உறுதியாக நிலைபெறும்; அனைத்தும் விவேகத்தின் வடிவமே. அதுவே விஷ்ணுவின் பரம பதம், பரம தாமம்.

Verse 11

कृत्वा भवति यज्ञान्यत्कृतकृत्यत्वमत्र तत् । स्यात्तस्य तत्पूर्वजानां येन ज्ञातमिदं पदम्

இதனை நிறைவேற்றினால் மனிதன் ‘கிருதகிருத்யன்’ ஆகிறான்; பிற யாகங்களும் இத்தாலே நிறைவேறினதுபோல் ஆகும். இந்த பரம பதத்தை அறிந்தவனின் முன்னோர்களுக்கும் நன்மை உண்டாகும்.

Verse 12

तन्मुहूर्त्तमपि ध्यात्वा पापं जन्मशतोद्भवम् । भस्म साद्याति विहितं निरंजननिषेवणात्

அந்த ஒரு முகூர்த்தமட்டும் தியானித்தாலும், நூறு பிறவிகளில் உண்டான பாவம்—நிரஞ்சனன் (களங்கமற்ற இறைவன்) மீது பக்தியுடன் சரணடைதலால்—உடனே சாம்பலாகிறது.

Verse 13

प्रत्यहं संकुचत्यस्य क्षुत्पिपासादिकः श्रमः । स योगी नियमी नित्यं हरौ सुप्ते विशिष्यते

அவனுக்கு பசி, தாகம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் களைப்பு நாள்தோறும் குறைகிறது. இவ்வாறு நியமம் கொண்ட, எப்போதும் தன்னடக்கம் உடைய யோகி—ஹரி உறங்கும் காலமான சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாக உயர்வடைகிறான்.

Verse 14

चातुर्मास्ये नरो भक्त्या योगाभ्यासरतो न चेत् । तस्य हस्तात्परिभ्रष्टममृतं नात्र संशयः

சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஒருவர் பக்தியுடன் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபடாவிட்டால், அவன் கையிலிருந்து அமிர்தமே நழுவிவிட்டது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 15

मनो नियमितं येन सर्वेच्छासु सदागतम् । तस्य ज्ञाने च मोक्षे च कारणं मन एव हि

எவன் தன் மனத்தை—எப்போதும் எல்லா ஆசைகளிலும் அலைந்துகொண்டிருப்பதைக்—கட்டுப்படுத்தினானோ, அவனுக்கு அதே மனமே ஞானத்திற்கும் மோட்சத்திற்கும் காரணமாகிறது.

Verse 16

मनोनियमने यत्नः कार्यः प्रज्ञावता सदा । मनसा सुगृहीतेन ज्ञानाप्तिरखिला ध्रुवम्

ஞானி எப்போதும் மனக் கட்டுப்பாட்டிற்காக முயல வேண்டும். மனம் நன்றாக அடக்கப்பட்டால், முழுமையான ஞானப் பெறுதல் உறுதியாகும்.

Verse 17

तन्मनः क्षमया ग्राह्यं यथा वह्निश्च वारिणा । एकया क्षमया सर्वो नियमः कथितो बुधैः

மனத்தைப் பொறுமையால் அடக்க வேண்டும்; நீர் நெருப்பை அணைப்பதுபோல். ஒரே நற்குணமான பொறுமையாலே எல்லா நியமங்களும் நிறைவேறும் என்று ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்.

Verse 18

सत्यमेकं परो धर्मः सत्यमेकं परं तपः । सत्यमेकं परं ज्ञानं सत्ये धर्मः प्रतिष्ठितः

சத்தியமே உயர்ந்த தர்மம்; சத்தியமே உயர்ந்த தவம். சத்தியமே உயர்ந்த ஞானம்; சத்தியத்தின் மேல் தர்மம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 19

धर्ममूलमहिंसा च मनसा तां च चितयन् । कर्मणा च तथा वाचा तत एतां समाचरेत्

அஹிம்சையே தர்மத்தின் வேர். ஆகவே மனத்தில் அதை நினைத்து, செயலும் சொல்லும் வழியாகவும் அதையே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 20

परस्वहरणं चौर्यं सर्वदा सर्वमानुषैः । चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मदेवस्ववर्जनम्

பிறருடைய சொத்தை எடுத்தல் திருட்டு; அதை எல்லோரும் எப்போதும் விலக்க வேண்டும். சாத்துர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக பிராமணரின் சொத்தையும் தேவஸ்வம் (கோவில் சொத்து) என்பதையும் அபகரிக்காமல் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 21

अकृत्यकरणं चैव वर्जनीयं सदा बुधैः । अहीनः सर्वकार्येषु यः सदा विप्र वर्तते

செய்யக்கூடாததை ஞானிகள் எப்போதும் விலக்க வேண்டும். ஓ விப்ரரே! எல்லாக் கடமைகளிலும் எப்போதும் விழிப்புடன், அலட்சியமின்றி நடப்பவனே முறையாக வாழ்கிறான்.

Verse 22

स च योगी महाप्राज्ञः प्रज्ञाचक्षुरहं नधीः । अहंकारो विषमिदं शरीरे वर्त्तते नृणाम्

அந்த யோகி மஹாப்ராஜ்ஞன்; விவேகக் கண்களால் காண்கிறான்—“நான் புத்தி அல்ல”; ஏனெனில் அகங்காரம் மனித உடல்களில் உறையும் நுண் விஷம்.

Verse 23

तस्मात्स सर्वदा त्याज्यः सुप्ते देवे विशेषतः । अनीहया जितक्रोधो जितलोभो भवेन्नरः

ஆகையால் அதை எப்போதும் கைவிட வேண்டும்—விசேஷமாக தேவன் திவ்ய நித்திரையில் இருக்கும் சாத்துர்மாஸ்யத்தில். ஆசையற்ற அமைதியால் மனிதன் கோபமும் பேராசையும் வெல்ல வேண்டும்.

Verse 24

तस्य पापसहस्राणि देहाद्यांति सहस्रधा । मोहं मानं पराजित्य शमरूपेण शत्रुणा

அவனுடைய உடலிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பாவங்கள் பலவிதமாக விலகுகின்றன; சமம் எனும் வடிவுடைய ‘எதிரி’ மோகமும் மானமும் வென்றபோது.

Verse 25

विचारेण शमो ग्राह्यः सन्तोषेण तथा हि सः । मात्सर्यमृजुभावेन नियच्छेत्स मुनीश्वरः

விசாரத்தால் சமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு) ஏற்கப்பட வேண்டும்; திருப்தியால் அது நிலைபெறும். முனீஸ்வரன் நேர்மை மற்றும் மென்மையான மனப்பான்மையால் பொறாமையை அடக்க வேண்டும்.

Verse 26

चातुर्मास्ये दयाधर्मो न धर्मो भूतविद्रुहाम् । सर्वदा सर्व दानेषु भूतद्रोहं विवर्जयेत्

சாத்துர்மாஸ்யத்தில் கருணை-தர்மமே முதன்மை; உயிர்களுக்கு விரோதமானவர்களுக்கு உண்மையான தர்மம் இல்லை. எப்போதும், எல்லா தானங்களிலும் உயிர்-துரோகம் முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 27

एतत्पापसहस्राणां मूलं प्राहुर्मनीषिणः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या भूतदया नृभिः

ஞானிகள் இதை ஆயிரம் பாவங்களின் வேர் எனக் கூறுகின்றனர். ஆகையால் மனிதர் எல்லா உயிர்களிடமும் முழு முயற்சியுடன் கருணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

सर्वेषामेव भूतानां हरिर्नित्यं हृदि स्थितः । स एव हि पराभूतो यो भूतद्रोहकारकः

எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் ஹரி நித்தியமாக உறைகிறார். உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்பவனே உண்மையில் தோற்றவன்—உள்ளுறைந்த இறைவனை அவமதிக்கிறான்.

Verse 29

यस्मिन्धर्मे दया नैव स धर्मो दूषितो मतः । दयां विना न विज्ञानं न धर्मो ज्ञानमेव च

கருணை இல்லாத தர்மம் கெடுபிடியானதாகக் கருதப்படுகிறது. கருணையின்றி உண்மையான விவேகமும் இல்லை, தர்மமும் இல்லை—மெய்யான ஆன்மிக ஞானமும் இல்லை.

Verse 30

तस्मात्सर्वात्मभावेन दयाधर्मः सनातनः । सेव्यः स पुरुषैर्नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

ஆகையால் முழு ஆத்மபாவத்துடன் சனாதன கருணைத் தர்மத்தை எப்போதும் போற்றி நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாக.

Verse 234

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये चातुर्मास्यमाहात्म्ये शेपशाय्युपाख्याने ब्रह्म नारदसंवादे चातुर्मास्यनियमविधिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் கீழ் உள்ள சாதுர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானமும் பிரம்மா–நாரத உரையாடலும் கொண்ட ‘சாதுர்மாஸ்ய நியமவிதி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 234ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.