Adhyaya 217

Verse 1

आनर्त उवाच । विधिना येन कर्तव्यं श्राद्धं सर्वं मुनीश्वर । तमाचक्ष्वाऽद्य कार्त्स्न्येन श्रद्धा मे महती स्थिता

ஆனர்த்தன் கூறினான்—முனீஸ்வரரே! எந்த விதியினால் முழு ஸ்ராத்தம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை இன்று எனக்கு முழுமையாக உரையுங்கள்; எனக்குள் மகத்தான பக்தி-நம்பிக்கை உறுதியாக நிலைத்துள்ளது।

Verse 2

भर्तृयज्ञ उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि श्राद्धस्य विधिमुत्तमम् । पितॄणां तुष्टिदं नित्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—அரசே, கேள்; ஸ்ராத்தத்தின் உத்தம விதியை நான் உரைக்கிறேன்; அது பித்ருக்களுக்கு எப்போதும் திருப்தி அளித்து, மனிதர்க்கு எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அருள்கிறது।

Verse 4

स्वकर्मोपार्जितैर्वित्तैः श्राद्धकार्याणि चाहरेत् । मायादिभिर्न चौर्येण न च्छलाप्तैर्न वंचनैः । स्ववृत्त्योपार्जितैर्वित्तैः श्राद्धद्रव्यं समाहरेत् । सुप्रतिग्रहजैर्द्रव्यैर्ब्राह्मणानां विशिष्यते

தன் தர்மத்திற்கேற்ற உழைப்பால் ஈட்டிய செல்வத்தாலேயே ஸ்ராத்தத்திற்கான பொருட்களைச் சேர்க்க வேண்டும்—மாயை/வஞ்சகம் மூலம் அல்ல, திருட்டால் அல்ல, சூழ்ச்சியால் கிடைத்ததாலும் அல்ல, ஏமாற்றத்தாலும் அல்ல। தன் நேர்மையான வாழ்வாதார வருவாயால் ஸ்ராத்தத் திரவியத்தைத் திரட்டுக; பிராமணர்க்கு குற்றமற்ற ‘சுப்ரதிக்ரஹ’த்தால் பெற்ற பொருள் சிறப்பாகப் பாராட்டப்படுகிறது।

Verse 5

रक्षणाप्तैर्नरेन्द्रस्य वैश्यस्य क्षेत्र संभवैः । शूद्रस्य पण्यलब्धैश्च श्राद्धं कर्तुं प्रयुज्यते

அரசன் தன் பாதுகாப்புக் கடமையால் பெற்ற செல்வத்தால், வைசியன் வயல்-விளைச்சலால் வந்த செல்வத்தால், சூத்ரன் வாணிகம்-விற்பனையால் ஈட்டிய செல்வத்தால் ஸ்ராத்தம் செய்வது முறையாகும்।

Verse 6

एवं शुद्धिसमोपेते द्रव्ये प्राप्ते गृहांतिकम् । पूर्वेद्युः सायमासाद्य श्राद्धार्हाणां द्विजन्मनाम्

இவ்வாறு தூய்மையும் தகுதியும் உடைய பொருட்கள் வீட்டிற்கு வந்தபின், முந்தைய நாள் மாலையில் ஸ்ராத்தத்திற்குத் தகுதியான த்விஜர்களை அணுகி (அழைத்து) ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

गृहं गत्वा शुचिर्भूत्वा कामक्रोधविवर्जितः । आमंत्रयेद्यतीन्पश्चात्स्नातकान्ब्रह्मकर्मिणः

வீட்டிற்குச் சென்று தூய்மையடைந்து, காமமும் கோபமும் நீங்கி, முதலில் யதிகளை; பின்னர் பிரம்மகர்மத்தில் நிலைத்த ஸ்நாதகர்களை அழைக்க வேண்டும்।

Verse 8

तदभावे गृहस्थांश्च । ब्रह्मज्ञानपरायणान् अग्निहोत्रपरान्विप्रान्वेदविद्याविचक्षणान्

அவர்கள் இல்லையெனில், பிரம்மஞானத்தில் ஈடுபட்ட இல்லறத்தாரை—அக்னிஹோத்ரத்தில் பற்றுடைய, வேதவித்தையில் தேர்ந்த பிராமணர்களை—அழைக்க வேண்டும்।

Verse 9

श्रोत्रियांश्च तथा वृद्धान्षट्कर्मनिरतान्सदा । बहुभृत्यकुटुम्बांश्च दरिद्रा्न्संयुतान्गुणैः

ச்ரோத்ரியர்களையும், முதியவர்களையும், எப்போதும் ஷட்கர்மங்களில் ஈடுபடுவோரையும்; மேலும் பல சார்ந்தவர்களுடன் குடும்பத்தைத் தாங்குவோரையும்—ஏழையாயினும்—நற்குணம் உடையவரெனில் அழைக்க வேண்டும்।

Verse 10

अव्यंगान्रोगनिर्मुक्ताञ्जिताहारांस्तथा शुचीन् । एते स्युर्ब्राह्मणा राजञ्छ्राद्धार्हाः परिकीर्तिताः

உடல் குறைபாடின்றி, நோயின்றி, உணவில் கட்டுப்பாடு உடையவராகவும் தூயவராகவும் உள்ள பிராமணர்களே—அரசே—சிராத்தத்திற்கு உரியவர்கள் எனப் புகழப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 11

अनर्हा ये च निर्दिष्टाः शृणु तानपि वच्मि ते । हीनांगानधिकांगांश्च सर्वभाक्षन्निराकृतीन्

தகுதியற்றவர்கள் எனக் கூறப்பட்டவர்களையும் கேள்—நான் சொல்கிறேன்: குறைஅங்கம் உடையோர், அதிகஅங்கம் உடையோர், எதையும் வேறுபாடின்றி உண்ணுவோர், மற்றும் அருவருப்பான/விகாரமான இயல்புடையோர்—இவர்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 12

श्यावदन्तान्वृथादन्तान्वेदविक्रयकारकान् । वेदविप्लवकान्वापि वेदशास्त्रविवर्जितान्

பற்கள் கருமையடைந்தோர், நோயுற்ற அல்லது பயனற்ற பற்களுடையோர், வேதத்தை விற்பனை செய்து வாணிபமாக்குவோர், வேதத்தைத் தகர்க்குவோர், வேத‑சாஸ்திர ஒழுக்கமற்றோர்—இவர்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 13

कुनखान्रोगसंयुक्तान्द्विर्नग्नान्परहिंसकान् । जनापवादसंयुक्तान्नास्तिकानृतकानपि

நக நோயால் பாதிக்கப்பட்டோர், வழக்கமாக இருமுறை நிர்வாணமாகச் சுற்றுவோர், பிற உயிர்களைத் துன்புறுத்துவோர், பொதுநிந்தையில் சிக்கியோர், நாஸ்திகர், பொய்வாழ்வோர்—இவர்களைச் சிராத்தத்தில் விலக்க வேண்டும்।

Verse 14

वार्धुषिकान्विकर्मस्थाञ्छौचाचारविवर्जि तान् । अतिदीर्घान्कृशान्वापि स्थूलानपि च लोमशान्

வட்டிக்கடன் கொண்டு வாழ்வோர், தடைசெய்யப்பட்ட தொழில்களில் ஈடுபடுவோர், தூய்மை‑நல்லொழுக்கமற்றோர்; மேலும் மிக உயரமானோர், மிக ஒல்லியானோர், மிகக் கொழுத்தோர் அல்லது மிக அதிக ரோமமுடையோர்—இவர்களையும் சிராத்தத்தில் விலக்க வேண்டும்।

Verse 15

निर्लोमान्वर्जयेच्छ्राद्धे य इच्छेत्पितृगौरवम् । परदाररता ये च तथा यो वृषली पतिः

பித்ருகௌரவத்தை விரும்புவோர் சிராத்தத்தில் ரோமமற்றோர் (தகுதி குறியீடாக), பிறர் மனைவியின்பால் ஆசை கொண்டோர், மேலும் வ்ருஷலீயின் கணவன்—இவர்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 16

वंध्या वै वृषली प्रोक्ता वृषली च मृतप्रजा । अपरा वृषली प्रोक्ता कुमारी या रजस्वला

மலட்டுத்தன்மையுடைய பெண் ‘வ்ருஷலீ’ எனப்படுகிறாள்; பிள்ளைகள் இறந்த பெண்ணும் ‘வ்ருஷலீ’. மேலும் மாதவிடாய் தொடங்கிய திருமணமாகாத கன்னியும் ‘வ்ருஷலீ’ எனக் கூறப்படுகிறாள்।

Verse 17

षण्ढो मलिम्लुचो दम्भी राजपै शुन्यवृत्तयः । सगोत्रायाश्च संभूतस्तथैकप्रवरासुतः

ஷண்டன், மலிம்லுசன் (பதிதன்/புறக்கணிக்கப்பட்டவன்), தம்பி, அரசப் பைசுன்யம் (ஒற்றர் தொழில்) செய்து வாழ்பவன் ஆகியோரை விலக்க வேண்டும். அதுபோல சகோத்திரப் பெண்ணில் பிறந்தவனையும் ஒரே ப்ரவரத்தில் பிறந்தவனையும் துறக்க வேண்டும்.

Verse 18

कनिष्ठः प्राक्कृताधानः कृतोद्वाहश्च प्राक्तु यः । तथा प्राग्दीक्षितो यश्च स त्याज्यो गृहसंयुतः

மூத்தவருக்கு முன்பே அக்ன்யாதானம் செய்த இளையவன், மூத்தவருக்கு முன்பே திருமணம் செய்தவன், மேலும் மூத்தவருக்கு முன்பே தீக்ஷை பெற்றவன்—இத்தகைய இல்லறத்தான் ஸ்ராத்தத்தில் விலக்கத்தக்கவன்.

Verse 19

पितृमातृपरित्यागी तथाच गुरुतल्पगः । निर्द्दोषां यस्त्यजेत्पत्नीं कृतघ्नो यश्च कर्षुकः

தந்தை-தாயை கைவிடுபவன், குருதல்பகன் (குருபத்னீகாமி), குற்றமற்ற மனைவியைத் துறப்பவன், நன்றிக்கெட்டவன், மேலும் இங்கு நிந்திக்கப்பட்ட ‘க்ருஷுகன்’—இவர்கள் ஸ்ராத்தத்தில் விலக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 20

शिल्पजीवी प्रमादी च पण्य जीवी कृतायुधः । एतान्विवर्जयेच्छ्राद्धे येषां नो ज्ञायते कुलम्

ஸ்ராத்தத்தில் கைவினைத் தொழிலால் வாழ்பவன், அலட்சியன், வாணிபத்தால் வாழ்பவன், ஆயுதம் செய்பவன் ஆகியோரை விலக்க வேண்டும்; மேலும் குலம் அறியப்படாதவர்களையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 21

अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि ये शस्ताः श्राद्धकर्मणि । ये ब्राह्मणाः पुरा ख्याताः पापानां पंक्तिपावनाः

இனி ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் போற்றத்தக்கவர்களை நான் உரைக்கிறேன்—பண்டைய காலமுதல் ‘பங்க்திபாவனர்’ எனப் புகழ்பெற்ற பிராமணர்கள்; அவர்களின் சன்னிதி மட்டுமே பாவத்தைச் சுத்திகரிக்கும்.

Verse 22

त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुस्त्रिसुपर्णः षडंगवित् । यश्च विद्याव्रतस्नातो धर्मद्रोणस्य पाठकः

சிராத்தத்தில் போற்றத்தக்கோர்—திரிணாசிகேத, திரிமது, திரிசுபர்ண விதிகளை அறிந்தோர், ஆறு வேதாங்கங்களையும் அறிந்தோர், வித்யாவிரதம் நிறைவு செய்து ஸ்நானம் செய்தோர், மேலும் தர்மத்ரோணத்தைப் பாராயணம்/போதனை செய்பவர் ஆவர்।

Verse 23

पुराणज्ञस्तथा ज्ञानी विज्ञेयो ज्येष्ठसामवित् । अथर्वशिरसो वेत्ता क्रतुगामी सुकर्मकृत्

புராணங்களை அறிந்த ஞானியும், ஜ்யேஷ்டசாமன் பாடல்களை அறிந்தவனும், அதர்வசிரஸ் வேதத்தைக் கற்றவனும், யாகவிதியில் தேர்ந்தவனும், நற்கருமம் செய்பவனும்—இவனே யாகாதி புனிதச் செயல்களுக்கு உரிய உண்மை பிராமணன் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 25

मृष्टान्नादो मृष्टवाक्यः सदा जपपरायणः । एते ब्राह्मणा ज्ञेया निःशेषाः पंक्तिपावनाः

உணவு தூய்மையானதும், சொல் நயமுடையதும், எப்போதும் ஜபத்தில் ஈடுபட்டவர்களும் ஆகிய இத்தகைய பிராமணர்கள் முழுமையாக ‘பங்க்தி-பாவனர்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவர்கள் உணவுப் பங்க்தியைப் புனிதப்படுத்துவர்।

Verse 26

एतैर्विमिश्रिताः सर्वे गर्हिता अपि ये द्विजाः । पितॄणां तेऽपि कुर्वंति तृप्तिं भुक्त्वा कुलोद्भवाः

இத்தகைய தகுதியானோருடன் பங்க்தியில் கலந்து அமர்ந்தால், வேறு விதமாக கண்டிக்கப்படுபவர்களான இருபிறப்பினரும் உணவு உண்ட பின்—குலத்தில் பிறந்தவர்களாக இருப்பதால்—பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிப்பர்।

Verse 27

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलं ज्ञेयं द्बिजन्मनाम् । शीलं पश्चाद्वयो नाम कन्यादानं ततः परम्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் முதலில் இருபிறப்பினரின் குலம் (வம்சம்) அறியப்பட வேண்டும்; பின்னர் அவர்களின் ஒழுக்கம்; அதன் பின் வயதும் பெயரும்; அதற்குப் பின் கன்யாதானம் முதலிய உறவுச் செயல்கள் பற்றி தீர்மானிக்க வேண்டும்।

Verse 28

श्रुतशीलविहीनाय धर्मज्ञायापि मानवः । श्राद्धं ददाति कन्यां च यस्तेनाग्निं विना हुतम्

கல்வியும் நல்லொழுக்கமும் அற்றவனுக்கு—தர்மம் பேசத் தெரிந்தவனாயினும்—யார் ஸ்ராத்தம் அளிக்கிறாரோ அல்லது கன்யாதானம் செய்கிறாரோ, அவனுடைய அந்தச் செயல் அக்னியில்லா ஹோமம் போல பயனற்றதாகும்।

Verse 29

ऊषरे वापि तं सस्यं तुषाणां कण्डनं कृतम् । कुलाचारसमोपेतांस्तस्माच्छ्राद्धे नियोजयेत्

உஷர நிலத்தில் விளைந்த தானியம் வெறும் உமியை அரைப்பதுபோல் இருப்பதுபோல், குலாசாரம் இன்றிய ஸ்ராத்தமும் வெறுமையாகும்; ஆகவே ஸ்ராத்தத்தில் குலத்தின் நல்ல மரபுகளுடன் கூடியவர்களையே நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 30

ब्राह्मणान्नृपशार्दूल मन्दविद्याधरानपि । एवं विज्ञाय तान्विप्रान्गृहीत्वा चरणौ ततः

அரசர்களில் புலியே! பிராமணர்களிடையிலும் சிலர் குறைந்த கல்வியுடையவராக இருப்பர்; ஆகவே அவர்களை ஆராய்ந்து அறிந்து, பின்னர் அந்த விப்ரர்களின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு வணங்க வேண்டும்।

Verse 31

प्रयत्नेन तु सव्येन पाणिना दक्षिणेन तु । युग्मानथ यथाशक्त्या नमस्कृत्य पुनःपुनः

கவனத்துடன் முதலில் இடக்கையாலும் பின்னர் வலக்கையாலும், இயன்ற அளவு அந்த ஜோடிகளைச் சரியாக ஏற்று/அமைத்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 32

दक्षिणं जान्वथालभ्य मन्त्रमेनमुदीरयेत् । आगच्छंतु महाभागा विश्वेदेवा महाबलाः

வலது முழங்காலைக் தொடிந்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்— “மகாபாக்யமிக்க, மகாபலமுடைய விஸ்வேதேவர்கள் வருக.”

Verse 33

भक्त्याहूता मया चैव त्वं चापि व्रतभाग्भव । एवं युग्मा न्समामंत्र्य विश्वेदेवकृते द्विजान्

பக்தியுடன் நான் உன்னை அழைத்தேன்; நீயும் இந்த விரதத்தின் பங்காளியாகு. இவ்வாறு ஜோடிகளை முறையாக அழைத்து, விஶ்வேதேவர்களின் நிமித்தம் த்விஜர்களை அழைக்க வேண்டும்.

Verse 34

अपसव्यं ततः कृत्वा पित्रर्थं चाभिमंत्रयेत् । ब्राह्मणांस्त्रीन्यथाशक्त्या एकैकस्य पृथक्पृथक्

பின்னர் யஜ்ஞோபவீதத்தை அபசவ்யமாக அணிந்து, பித்ருக்களின் பொருட்டு அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப மூன்று பிராமணர்களை—ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக—அழைக்க வேண்டும்.

Verse 35

एकैकं वा त्रयाणां वा एकमेवं निमंत्रयेत् । ब्राह्मणान्मातृपक्षे च एष एव विधिः स्मृतः

ஒருவரொருவராகவோ, மூவரையும் ஒன்றாகவோ, அல்லது இதே முறையில் ஒரே பிராமணனையோ அழைக்கலாம். மாத்ருபக்ஷத்திற்கும் இதே விதியே ஸ்மிருதியாக கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 36

ततः पादौ परिस्पृष्ट्वा द्विजस्येदमुदीरयेत् । श्रद्धा पूतेन मनसा पितृभक्तिपरायणः

பின்னர் த்விஜரின் பாதங்களை மரியாதையுடன் தொட்டு, श्रद्धையால் தூய்மையான மனத்துடன் பித்ருபக்தியில் நிலைத்து, இதனை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 37

पिता मे तव कायेस्मिंस्तथा चैव पितामहः । स्वपित्रा सहितो ह्येतु त्वं च व्रतपरो भव

என் தந்தையும் என் பிதாமகனும், தத்தம் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து, உன் இந்த உடலிலே இங்கு வருக; நீயும் இந்த விரதத்தில் உறுதியாக இருப்பாயாக.

Verse 38

एवं पितॄन्समाहूय तथा मातामहानथ । संमंत्रिताश्च ते विप्राः संयमात्मान एव ते

இவ்வாறு பித்ருக்களையும், மேலும் மாதாமஹர்களையும் அழைத்து, அந்தப் பிராமணர்கள் மந்திரங்களால் முறையாக அழைக்கப்பட்டனர்—தம்மை அடக்கி, ஒழுக்கம் காத்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 39

यजमानः शांतमना ब्रह्मचर्यसमन्वितः । तां रात्रिं समतिक्रम्य प्रातरुत्थाय मानवः

யஜமானன் மனஅமைதியுடன், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, அந்த இரவைக் முறையாகக் கழித்து, காலையில் எழுந்து (சடங்கைத் தொடர வேண்டும்).

Verse 40

तदह्नि वर्जयेत्कोपं स्वाध्यायं कर्म कुत्सितम् । तैलाभ्यंगं श्रमं यानं वाहनं चाथ दूरतः

அந்நாளில் கோபம், (இயல்பான) ஸ்வாத்யாயம், பழிக்கத்தக்க செயல்கள் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்; எண்ணெய் அப்யங்கம், உழைப்பு, பயணம், வாகன ஏற்றம்—இவற்றையும் விலக்கி தூரமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 41

ततो मध्यं गते सूर्ये काले कुतपसंज्ञिते । स्नातः शुक्लांबरधरः सन्तर्प्य पितृदेवताः । सन्तुष्टांश्च समाहूतांस्तान्विप्राञ्छ्राद्धमाचरेत्

பின் சூரியன் நடுப்பகலுக்கு வந்தபோது—‘குதப காலம்’ எனப்படும் நேரத்தில்—நீராடி வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளிக்க வேண்டும்; மேலும் மகிழ்ந்து கூடிய அழைக்கப்பட்ட பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து ஸ்ராத்தத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 42

विविक्ते गृहमध्यस्थे मनोज्ञे दक्षिणाप्लवे । न यत्र जायते दृष्टिः पापानां क्रूरकर्मिणाम्

வீட்டின் உள்ளே தனிமையான, மனமகிழும் இடத்தில்—தெற்கே சாய்வு கொண்ட நிலத்தில்—பாவிகளும் கொடுஞ்செயலாளர்களும் பார்வை படாத இடத்தில் (சடங்கு) நடத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 43

यच्छ्राद्धं वीक्षते श्वा वा नारी वाऽथ रजस्वला । पतितो वा वराहो वा तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

சிராத்தத்தை நாய் அல்லது ரஜஸ்வலையான பெண் அல்லது பதிதன் அல்லது வராகம் பார்த்தால், அந்தச் சிராத்தம் பயனற்றதாகிவிடும்।

Verse 44

अन्नं पर्युषितं यच्च तैलाक्तं वा प्रदीयते । सकेशं वा सनिंद्यं च तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

சிராத்தத்தில் பழைய (பாசி) உணவு, எண்ணெய் பூசப்பட்டது, முடி கலந்தது, அல்லது குற்றமுடைய/அசுத்த நிலையில் அளிக்கப்பட்டால், அந்தச் சிராத்தம் வீணாகும்।

Verse 45

विभक्तिरहितं श्राद्धं तथा मौनविवर्जितम् । दक्षिणारहितं यच्च तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

சரியான பங்கீடு/அளவீடு இன்றி, விதிக்கப்பட்ட மௌன-நியமம் இன்றி, அல்லது தக்ஷிணை அளிக்காமல் செய்யப்படும் சிராத்தம் பயனற்றதாகும்।

Verse 46

घरट्टोलूखलोत्थौ च यत्र शब्दौ व्यवस्थितौ । शूर्पस्य वा विशेषेण तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

எங்கே ஆட்டுக்கல் (சக்கி) மற்றும் உலக்கை-உரல் ஒலிகள் இருக்கின்றனவோ, குறிப்பாக சூர்ப்பம்/முறம் கொண்டு வின்னோ செய்வதின் ஒலி கேட்கின்றதோ, அங்கே சிராத்தம் வீணாகும்।

Verse 47

यत्र संस्क्रियमाणे च कलहः संप्रजायते । पंक्तिभेदो विशेषेण तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

தயாரிப்பின் போது சண்டை எழுந்தால், குறிப்பாக பந்தி-பேதம் (உணவு வரிசை சிதைவு/குலைவு) ஏற்பட்டால், அங்கே அந்தச் சிராத்தம் பயனற்றதாகும்।

Verse 48

पूर्वाह्णे क्रियते यच्च रात्रौ वा संध्ययोरपि । पर्याकाशे तथा देशे तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत

முற்பகலில், அல்லது இரவில், அல்லது இரு சந்தியைகளிலும்—மேலும் திறந்த/அடைக்கலமற்ற இடத்தில் செய்யப்படும் சிராத்தம் பலனற்றதாகும்.

Verse 49

ब्राह्मणो यजमानो वा ब्रह्मचर्यं विना यदि । भुंक्ते दद्याच्च यच्छ्राद्धं तद्राजन्व्यर्थतां व्रजेत्

அரசே! பிராமணனோ யஜமானனோ பிரம்மச்சரியம் இன்றி சிராத்தத்தில் உண்டாலோ அல்லது தானம் செய்தாலோ, அந்தச் சிராத்தம் பலனற்றதாகும்.

Verse 50

तुषधान्यं सनिष्पावं यच्चोच्छिष्टं च दीयते । अर्धभुक्तं घृतं क्षीरं तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

தோலுடன் கூடிய தானியம், மாசு கலந்த உணவு, அல்லது உச்சிஷ்டம் அளித்தால்; மேலும் பாதி உண்ட நெய், பால் கொடுத்தால்—அச் சிராத்தம் பலனற்றதாகும்.

Verse 51

येषु कालेषु यद्दत्तं श्राद्धमक्षयतां व्रजेत् । तानहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

அரசே! எந்த எந்த காலங்களில் அளிக்கப்படும் சிராத்தம் அழியாத புண்ணியத்தை அடைகிறதோ, அவற்றை இப்போது நான் கூறுகிறேன்; ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 52

मन्वादीरपि ते वच्मि ताः शृणुष्व नराधिप । पितॄणां वल्लभा नित्यं सर्वपापक्षयावहाः

மனிதரின் அதிபதியே! மன்வாதி முதலிய புண்ணிய நாட்களையும் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள். அவை பித்ருக்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானவை; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவை.

Verse 53

यासु तोयमपि क्ष्मायां प्रदत्तं तिलमिश्रितम् । पितृभ्योऽक्षयतां याति श्रद्धापूतेन चेतसा

அந்த நேரங்களில் நிலத்தில் எள்ளுடன் கலந்த நீரையும், நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் அர்ப்பணித்தால், அது பித்ருக்களை அடைந்து அழியாத பலனை அளிக்கும்।

Verse 54

अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्तिकस्य च । तृतीयापि च माघस्य तथा भाद्रपदस्य च

ஆஸ்வயுஜ மாதத்தின் சுக்ல நவமி, கார்த்திகத்தின் த்வாதசி, மாகத்தின் த்ருதியை, மேலும் பாத்ரபதத்தின் (உகந்த) திதி—இவை பித்ருகர்மங்களுக்கு மங்களமான காலங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 55

अमावास्या तपस्यस्य पौषस्यैकादशी तथा । तथाऽषाढस्य दशमी माघमासस्य सप्तमी

தபஸ்ய (பால்குன) அமாவாசை, பௌஷ ஏகாதசி, ஆஷாட தசமி, மாக மாத சப்தமி—இவையும் பித்ரு ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களுக்கு சிறந்தவை எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 56

श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाऽषाढी व पूर्णिमा । तथा कार्तिकमासस्य या चान्या फाल्गुनस्य च

ஸ்ராவணத்தின் கிருஷ்ண அஷ்டமி, ஆஷாட பௌர்ணமி, கார்த்திக மாத பௌர்ணமி, மேலும் பால்குன பௌர்ணமியும்—இவை பித்ருகர்மங்களில் புகழப்பட்டவை।

Verse 57

चैत्रस्य ज्येष्ठमासस्य पंचैताः पूर्णिमा नृप । मनूनामादयः प्रोक्तास्तिथयस्ते मया नृप

அரசே! சைத்ரம், ஜ்யேஷ்டம் ஆகியவற்றின் பௌர்ணமிகளுடன் இந்த ஐந்து பௌர்ணமிகளும் மனுக்களுக்கு பிரியமான முதன்மைத் திதிகள் என நான் உமக்குச் சொன்னேன்।

Verse 58

आसु तोयमपि स्नात्वा तिल दर्भविमिश्रितम् । पितॄनुद्दिश्य यो दद्यात्स याति परमां गतिम्

அந்தப் புனித நீரில் நீராடி, எள்ளும் தர்ப்பையும் கலந்து பித்ருக்களை நோக்கி தர்ப்பணம் அளிப்பவன் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 59

इह लोके परे चैव पितॄणां च प्रसादतः । किं पुनर्विविधैरन्नै रसैर्वस्त्रैः सदक्षिणैः

பித்ருக்களின் அருளால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை கிடைக்கும்; அப்படியிருக்க, பலவகை அன்னம், சுவைமிக்க உணவு, ஆடை, உரிய தக்ஷிணையுடன் செய்தால் பலன் எவ்வளவு பெருகும்!

Verse 60

अधुना शृणु राजेन्द्र युगाद्याः पितृवल्लभाः । यासां संकीर्तनेनापि क्षीयते पापसंचयः

இப்போது கேள், அரசர்களில் சிறந்தவனே! பித்ருக்களுக்கு பிரியமான யுகாதி நாட்கள்—அவற்றின் பெயர்களை மட்டும் சங்கீர்த்தனம் செய்தாலும் பாபச் சேர்க்கை குறையும்।

Verse 61

नवमी कार्तिके शुक्ला तृतीया माधवे सिता । अमावास्या च तपसो नभस्यस्य त्रयोदशी

கார்த்திக மாத சுக்ல நவமி, மாதவ (வைசாக) சுக்ல திருதியை, தபஸ்ய (பால்குன) அமாவாசை, நபஸ்ய (பாத்ரபத) திரயோதசி—இவையே யுகாதி திதிகள் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 62

त्रेताकृतकलीनां तु द्वापरस्यादयः क्रमात् । स्नाने दाने जपे होमे विशेषात्पितृतर्पणे

திரேதா, க்ருத, கலி—மேலும் வரிசையாக த்வாபர—இயுகங்களின் தொடக்க நாட்கள் இவையே; நீராடல், தானம், ஜபம், ஹோமம், குறிப்பாக பித்ருதர்ப்பணத்தில் இவை மிகுந்த பலன் தரும்।

Verse 63

कृतस्याक्षयकारिण्यः सुकृतस्य महाफलाः । यदा स्यान्मेषगो भानुस्तुलां वाथ यदा व्रजेत्

இவை செய்த புண்ணியத்தை அక్షயமாக்கி, சுக்ருதத்திற்கு மகாபலன் அளிக்கும்—சூரியன் மேஷத்தில் புகும் போதும், அல்லது துலாமில் புகும் போதும் சிறப்பாகும்.

Verse 64

तदा स्याद्विषुवाख्यस्तु कालश्चाक्षयकारकः । मकरे कर्कटे चैव यदा भानुर्व्रजेन्नृप

அரசே! அந்தக் காலம் ‘விஷுவ’ எனப்படும்; அது அక్షயப் புண்ணியத்தை உண்டாக்கும்—சூரியன் மகரத்திலும் கடகத்திலும் புகும் போது சிறப்பாகும்.

Verse 65

तदायनाभिधानस्तु विषुवोऽथ विशिष्यते । रवेः संक्रमणं राशौ संक्रांतिरिति कथ्यते

அந்த ‘விஷுவ’ மேலும் ‘ஆயன’ எனும் பெயரால் சிறப்புறும். சூரியன் ஒரு ராசிக்குள் கடத்தல் ‘சங்கிராந்தி’ எனப்படும்.

Verse 66

स्नानदानजपश्राद्धहोमादिषु महाफलाः । त्रेताद्याः क्रमशः प्रोक्ताः कालाः संक्रांतिपूर्वकाः । नैतेषु विद्यते विघ्नं दत्तस्याक्षयसंज्ञिताः

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஸ்ராத்தம், ஹோமம் முதலியவற்றில்—சங்கிராந்தி முன்னோடியாக ‘த்ரேதா’ முதலிய வரிசையில் கூறப்பட்ட இக்காலங்கள் மகாபலன் தரும். இதில் தடையில்லை; அப்போது அளித்தது ‘அக்ஷய’ எனப்படும்.

Verse 67

अश्रद्धयाऽपि यद्दत्तं कुपात्रेभ्योऽपि मानवैः । अकालेऽपि हि तत्सर्वं सद्यो ह्यक्षयतां व्रजेत्

மனிதர்கள் நம்பிக்கையின்றியும்—தகுதியற்றவர்க்கும், காலமல்லாத போதும்—எதைத் தானம் செய்தாலும், அது அனைத்தும் உடனே ‘அக்ஷய’ நிலையை அடையும்.

Verse 217

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धार्हपदार्थब्राह्मणकालनिर्णय वर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஸ்ராத்தகல்பாந்தர்கத ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “ஸ்ராத்தார்ஹப் பொருட்கள், (தகுந்த) பிராமணர், (தகுந்த) காலம் ஆகியவற்றின் நிர்ணய விளக்கம்” எனும் இருநூற்று பதினேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।