Adhyaya 112

Verse 1

सूत उवाच । ततः कतिपयाहस्य गते तस्मिन्महीपतौ । स्वगृहं प्रति दुःखार्ते परिवारसमन्विते

சூதர் கூறினார்—சில நாட்கள் கடந்தபின், அந்த மன்னன் துயரால் வாடி, பரிவாரத்துடன் தன் இல்லத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 2

पद्भ्यामेव समायाता ह्यष्टषष्टिर्द्विजोत्तमाः । परिश्रांताः कृशांगाश्च धूलिधूसरिताननाः

கால்நடையாகவே அறுபத்தெட்டு சிறந்த பிராமணர்கள் வந்தனர்—மிகவும் களைப்புற்று, மெலிந்த அங்கங்களுடன், தூசியால் மங்கிய முகங்களுடன்।

Verse 3

यावत्पश्यति दाराः स्वा दिव्याभरण भूषिताः । दिव्यवस्त्रैः सुसंवीता राजपत्न्य इवापराः

அவர்கள் தம் மனைவிகளைப் பார்த்தபோது—தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நற்சிறந்த ஆடைகளால் நன்கு மூடப்பட்டு, பிற அரசமகளிரைப் போல—அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 4

ततश्च विस्मयाविष्टाः पप्रच्छुस्ते क्षुधान्विताः । किमिदं किमिदं पापा विरुद्धं विहितं वपुः

அப்போது அவர்கள் வியப்பில் மூழ்கி, பசியால் வாடி கேட்டனர்—“இது என்ன, இது என்ன, ஓ பாவிகளே! முறைக்கு விரோதமான இந்தத் தோற்றம் ஏன்?”

Verse 5

कथं प्राप्तानि वस्त्राणि भूषणानि वराणि च । नूनमस्मद्गतेर्भ्रंशः खे जातो नाऽन्यथा भवेत्

உங்களுக்கு இத்தகைய சிறந்த ஆடைகளும் உயர்ந்த ஆபரணங்களும் எவ்வாறு கிடைத்தன? நிச்சயமாக எங்கள் வழியில் சறுக்கல் ஏற்பட்டுள்ளது; எங்கள் நிலையில் ஏதோ குறை பிறந்துள்ளது—இது வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது।

Verse 6

विकारमेनं संत्यक्त्वा युष्मदीयं सुगर्हिताः । अथ ताः सर्ववृत्तांतमूचुस्तापसयोषितः

உங்களுக்கு மிகக் கண்டிக்கத்தக்க இந்த அநுசித மாற்றத்தை விட்டு, அந்தத் தாபஸர்களின் மனைவியர் நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாகக் கூறினார்கள்।

Verse 7

यथा राज्ञी समायाता दमयन्ती नृपप्रिया । भूषणानि च दत्तानि तया चैव यथा द्विजाः

அவர்கள் கூறினர்—அரசனுக்குப் பிரியமான ராணி தமயந்தி எவ்வாறு வந்தாள், மேலும் ஓ த்விஜர்களே, நடந்தபடியே அவள் தானே ஆபரணங்களை அளித்தாள் என்று।

Verse 8

यथा शापश्च सञ्जातो ब्राह्मणानां महात्मनाम् । अथ ते मुनयः क्रुद्धास्तच्छ्रुत्वा गर्हितं वचः । राजप्रतिग्रहो निंद्यस्तापसानां विशेषतः

அவர்கள் கூறினர்—மகாத்மா பிராமணர்களிடமிருந்து எவ்வாறு சாபம் எழுந்தது என்று. அந்தக் கண்டிக்கத்தக்க சொல் கேட்ட மునிவர்கள் கோபித்து உரைத்தனர்—அரசனிடமிருந்து தானம் பெறுதல் நிந்தைக்குரியது; குறிப்பாகத் தாபஸர்களுக்கு।

Verse 9

ततो भूपस्य राष्ट्रस्य नाशार्थं जगृहुर्जलम् । क्रोधेन महताविष्टा वेपमाना निरर्गलम्

அப்போது அவர்கள் பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கட்டுப்பாடின்றி நடுங்கியபடி, அரசனின் நாட்டை அழிக்க (சாபச் சடங்கிற்காக) நீரை எடுத்துக்கொண்டார்கள்।

Verse 10

अनेन पाप्मनाऽस्माकं कुभूपेन प्रणाशिता । खे गतिर्लोभयित्वा तु पत्न्योऽस्माकमकृत्रिमाः । सरलास्तद्गणाः सर्वे येनेदृग्व्यसनं स्थितम्

இந்தப் பாவச் செயலால் அந்தத் தீய அரசன் எங்களை முற்றிலும் அழித்தான். எங்கள் வழியும் உறுதியும் கவர்ந்து, எங்கள் கபடமற்ற மனைவியரையும் மயக்கினான். அவனுடைய அந்த எளிய மக்கள் அனைவரும்—அவனாலேயே—இத்தகைய கொடிய பேரிடர் ஏற்பட்டது.

Verse 11

सूत उवाच । एवं ते मुनयो यावच्छापं तस्य महीपतेः । प्रयच्छंति च तास्तावदूचुर्भार्या रुषान्विताः

சூதர் கூறினார்—அவ்வாறு முனிவர்கள் அந்த அரசனுக்கு சாபம் அளிக்கத் தயாரான வேளையில், அதே தருணம் கோபம் நிறைந்த அவன் மனைவியர் எழுந்து பேசினர்.

Verse 12

न देयो भूपतेस्तस्य शापो ब्राह्मणसत्तमाः । अस्मदीयं वचस्तावच्छ्रोतव्यमविशंकितैः

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, அந்த அரசனுக்கு சாபம் இட வேண்டாம். முதலில் ஐயமின்றி எங்கள் சொற்களை கேளுங்கள்.

Verse 13

वयं सर्वा नरेन्द्रस्य भार्यया समलंकृताः । सुवस्त्रैर्भूषणैर्दिव्यैः श्रद्धापूतेन चेतसा

நாங்கள் அனைவரும் அரசனின் மனைவியராக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தோம்—நல்ல ஆடைகளும் தெய்வீக ஆபரணங்களும் அணிந்து—நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன்.

Verse 14

वयं दरिद्रदोषेण सदा युष्मद्गृहे स्थिताः । कर्शिता न च संप्राप्तं सुखं मर्त्यसमु द्भवम्

ஆனால் வறுமை என்ற குறையால் நாங்கள் எப்போதும் உங்கள் இல்லத்திலேயே சார்ந்திருந்தோம். துன்பத்தால் சோர்ந்தோம்; மனித வாழ்வில் உண்டாகும் சாதாரண இன்பம்கூட எங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை.

Verse 15

एतेषां परलोकोऽत्र विद्यते ये तपोरताः । न च मर्त्यफलं किंचिदपि स्वल्पतरं भवेत्

தவத்தில் ஈடுபட்டோர்க்கு இங்கேயும் பரலோகமே உண்மைப் பொருள்; அவர்களுக்கு மனிதலோகப் பலன், மிகச் சிறிதாயினும், ஒன்றுமல்ல।

Verse 16

अन्येषां विषयस्थानामिह लोकः प्रकीर्तितः । भोगप्रसक्तचित्तानां नीचानां सुदुरात्मनाम्

ஆனால் புலன்விஷயங்களில் நிலைத்திருப்போர்க்கு இவ்வுலகமே அவர்களின் ‘உலகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; இன்பத்தில் பற்றிய மனம் உடைய, தாழ்ந்த குணமுடைய, மிகத் தீய உள்ளத்தோர்.

Verse 17

गृहस्थाश्रमिणां चैव स्वधर्मरतचेतसाम् । इह लोकः परश्चैव जायते नाऽत्र संशयः

ஆனால் இல்லற ஆசிரமத்தில் இருந்து தம் ச்வதர்மத்தில் மனம் ஈடுபட்டோர்க்கு இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் இரண்டும் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 18

ता वयं नात्र सन्देहो गृहस्थाश्रममुत्तमम् । संसेव्य साधयिष्यामो लोकद्वयमनुत्तमम्

ஆகையால் நாம்—இதில் ஐயமில்லை—சிறந்த இல்லற ஆசிரமத்தை முறையாகப் பின்பற்றி, இரு உலகங்களின் உத்தம நன்மையை நிறைவேற்றுவோம்।

Verse 19

तस्माद्गृहाणि रम्याणि प्रवदंति समाहिताः । भूपालाद्भूमिमादाय वृत्तिं चैवाभिवांछिताम्

அப்போது அவர்கள் மனம் ஒருமித்தவர்களாய் கூறினர்—“ஆகையால் எங்களுக்கு இனிய இல்லங்களை அளியுங்கள்; அரசனிடமிருந்து நிலம் பெற்றுத் தந்து, நாம் விரும்பும் வாழ்வாதாரத்தையும் அருளுங்கள்।”

Verse 20

ततश्चैवाथ वीक्षध्वं पुत्रपौत्रसमुद्भवम् । सौख्यं चापि कुमारीणां बांधवानां विशेषतः

அதன்பின் நீங்கள் நிச்சயமாகப் புத்ர‑பௌத்திரர் வளர்ச்சியைக் காண்பீர்கள்; கன்னியரின் சௌக்கியமும், குறிப்பாகத் தம் பந்துக்களின் மகிழ்ச்சியும் உண்டாகும்।

Verse 21

न करिष्यथ चेद्वाक्यमेतदस्मदुदीरितम् । सर्वाः प्राणपरित्यागं करिष्यामो न संशयः

நாங்கள் உரைத்த இந்த ஆணையை நீங்கள் நிறைவேற்றாவிட்டால், நாங்கள் அனைவரும் உயிர் துறப்போம்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 22

यूयं स्त्रीवधपापेन युक्ताः सन्तस्ततः परम् । नरकं रौरवं दुर्गं गमिष्यथ सुनिश्चितम्

ஸ்த்ரீவதப் பாவத்தால் மாசடைந்த நீங்கள், அதன் பின் நிச்சயமாகக் கொடியதும் கடினமுமான ரௌரவ நரகத்திற்குச் செல்வீர்கள்—இது உறுதி।

Verse 23

एवं ते मुनयः श्रुत्वा तासां वाक्यानि तानि वै । भूपृष्ठे तत्यजुस्तोयं शापार्थं यत्करैर्धृतम्

அந்த பெண்களின் சொற்களை கேட்ட முனிவர்கள், சாபத்திற்காகத் தம் கைகளில் தாங்கிய நீரை அப்போது பூமியில் ஊற்றினர்।

Verse 24

ततस्तत्तोयनिर्दग्धं तद्विभागं क्षितेस्तदा । ऊषरत्वमनुप्राप्तमद्यापि द्विजसत्तमाः

அப்போது அந்த நீரால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட பூமியின் அந்தப் பகுதி உப்புத்தன்மை கொண்ட உஷர நிலமாக மாறியது; ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, அது இன்றும் அப்படியே உள்ளது।

Verse 25

आस्तामन्नादिकं तत्र यदुत्पं न प्ररोहति । न जन्म चाप्नुयाद्भूयः पक्षी वा कीट एव वा

அங்கே தானிய முதலியவை விதைத்தாலும் முளைக்காது. அங்கே மீண்டும் பிறவி கிடையாது—பறவையாகவும் அல்ல, பூச்சியாகவும் அல்ல.

Verse 26

तृणं वाथ मृगस्तत्र किं पुनर्भक्तिमान्नरः । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं श्रद्धया फाल्गुने नरः

அங்கே புல்லிற்கும் மானிற்கும் கூட அத்தகைய பலன் உண்டெனில், பக்தியுள்ள மனிதனுக்கு என்ன சொல்ல வேண்டும்! பாகுன மாதத்தில் நம்பிக்கையுடன் அங்கே சிராத்தம் செய்பவன்—

Verse 27

पौर्णमास्यां रवैर्वारे स पितॄनुद्धरेन्निजान् । अपि स्वकर्मणा प्राप्तान्नरके दारुणाकृतौ

பௌர்ணமி நாளில் ஞாயிறு வந்தால், அவன் தன் பித்ருக்களை உயர்த்தி விடுவான்—தம் கர்மத்தால் கொடிய நரகத்தை அடைந்தவர்களையும் கூட.

Verse 112

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्यान ऊषरोत्पत्तिमाहात्म्यकथनंनाम द्वादशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் தமயந்தி உபாக்யானத்தில் ‘ஊஷர உற்பத்தி மாஹாத்ம்யக் கதனம்’ எனும் நூற்று பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.