Adhyaya 188

Verse 1

सूत उवाच । ततस्तु पंचमे चाह्नि संजाते ते द्विजोत्तमाः । श्वेतधौतांबराः सर्वे सुस्नाताः शुचयः स्थिताः

சூதர் கூறினார்—பின்பு ஐந்தாம் நாள் வந்தபோது, அந்த உயர்ந்த த்விஜர்கள் அனைவரும் நன்கு நீராடி, தூய்மையுடன், புதிதாய் துவைத்த வெண்மையான ஆடைகளை அணிந்து தயாராய் நின்றனர்।

Verse 2

चक्रुः सर्वाणि कर्माणि पुलस्त्येन प्रबोधिताः । सदोमध्ये गताश्चैव ऋत्विग्वरणपूर्वकाः

புலஸ்த்யரின் போதனையின்படி அவர்கள் எல்லா விதிகர்மங்களையும் நிறைவேற்றினர்; மேலும் முதலில் ரித்விக்களைத் தேர்ந்து கொண்டு யாகசாலையின் நடுவில் சென்றனர்।

Verse 3

अध्वर्युणा समादिष्टान्प्रैषान्प्रोचुर्यथा क्रमम् । होमार्थं दीप्तवह्नौ च ऋत्विग्भिः सुसमाहितैः

அத்வர்யு ஆணையின்படி ப்ரைஷ அழைப்புகள் முறையே அறிவிக்கப்பட்டன; மேலும் ஒருமனப்பட்ட ரித்விக்கள் ஹோமத்திற்காக எரியும் அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர்।

Verse 4

एतस्मिन्नेव काले तु ह्युद्गात्रा कर्म योजितम् । शंकुभिः क्रियते यच्च साम गीतिप्रसूचितम्

அதே நேரத்தில் உத்காதா அந்தக் கர்மத்தைத் தொடங்கினார்; அது சங்குக்கள் (குறியீட்டு கம்பங்கள்) கொண்டு செய்யப்படுவதும், சாமகானத்தின் ராகங்களால் குறிக்கப்படுவதுமாகும்।

Verse 5

सप्तावर्तं द्विजश्रेष्ठाः सदोमध्यगतेन च । यत्राऽगच्छंति ते सर्वे देवा यज्ञांशलालसाः

ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, ஸதோவின் நடுவில் நடைபெறும் சப்தாவர்த்த யாகத்தில் யாகப் பங்கினை விரும்பி எல்லாத் தேவரும் அங்கே வந்து சேர்வர்।

Verse 6

सोमपानकृते चैव विशेषेण मुदान्विताः । प्रारब्धे सोमभक्ष्येऽथ गीते चोद्गातृनिर्मिते

சோமபானத்திற்காக அவர்கள் விசேஷ மகிழ்ச்சியால் நிரம்பினர். சோமபக்ஷ்யம் தொடங்கி, உத்காத்ரியின் பாடல் எழுந்தபோது யாகத்தின் மங்கள வலிமை முழுமையடைந்தது।

Verse 7

आगता कन्यका चैका सामगीतिसमुत्सुका । शंकुकर्णनजं चित्रं वांछमाना विचक्षणा

அப்போது சாமகீதத்திற்குத் துடிப்புடன் ஒரு கன்னி வந்தாள். அவள் விவேகமும் அறிவும் உடையவள்; சங்குவும் கர்ணனும் பிறப்பித்த அதிசய வடிவைக் காண விரும்பினாள்।

Verse 8

छन्दोगस्य सुता श्रेष्ठा देवशर्माभिधस्य च । औदुम्बरीति नाम्ना सा सामश्रवणलालसा

அவள் தேவசர்மன் எனப்படும் சாந்தோகனின் சிறந்த மகள். அவளது பெயர் ஔதும்பரி; சாமஸ்வரங்களைச் செவிமடுக்க ஆவலுற்றாள்।

Verse 9

उद्गातारं च सदसि वचनं व्याजहार सा । यथायथा प्रवर्तंते शंकवः सामसूचिताः

சபையில் அவள் உத்காத்ரியை நோக்கி உரைத்தாள்—சாமகீதத்தின் குறியீட்டின்படி யாகத்தில் சங்குக்கள் (கீல்கள்) எவ்வாறு படிப்படியாக இயக்கப்படுகின்றன என்று।

Verse 10

दक्षिणाग्नौ द्रुतं गत्वा कुरु होमं यथोदितम् । येन त्वं मुच्यसे पापान्न चेद्व्यर्थो भविष्यति

தெற்குத் தீயினிடத்தே விரைந்து சென்று விதிப்படி ஹோமம் செய். அதனால் நீ பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவாய்; இல்லையெனில் முயற்சி வீணாகும்.

Verse 11

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा साभिप्रायं द्विजोत्तमाः । ततः स चिन्तयामास यावत्तद्व्याहृतं वचः

அவளுடைய உள்ளார்ந்த நோக்கமுள்ள சொற்களை கேட்ட சிறந்த இருபிறப்பன் நின்றான். பின்னர் அவள் கூறிய வார்த்தைகளைச் சில நேரம் சிந்தித்தான்.

Verse 12

ततः पप्रच्छ तां कन्या मुद्गाता विस्मयान्वितः । कुतस्त्वमसि चाऽयाता सुता कस्य वदस्व मे

அப்போது வியப்பால் நிறைந்த முத்காதன் அந்தக் கன்னியிடம் கேட்டான்—“நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? யாருடைய மகள்? எனக்குச் சொல்.”

Verse 13

औदुम्बर्युवाच । पर्वतस्य सुता चास्मि विख्याता देवशर्मणः । जातिस्मरा महाभाग प्राप्ता गन्धर्वलोकतः

ஔதும்பரி கூறினாள்—“நான் பர்வதனின் மகள்; ‘தேவசர்மா’ எனப் புகழ்பெற்றவள். ஓ மகாபாகா, எனக்கு முன்ஜன்ம நினைவு உண்டு; கந்தர்வலோகத்திலிருந்து வந்தேன்.”

Verse 14

उद्गातोवाच । गन्धर्वस्य सुता कस्य केन शप्तासि पुत्रिके । कदा ते भविता मोक्षो मानुषत्वस्य कीर्त्तय

உத்காதன் கூறினான்—“அம்மையே, கந்தர்வர்களில் நீ யாருடைய மகள்? யார் உனக்கு சாபம் இட்டார்? இந்த மனித நிலையிலிருந்து உனக்கு விடுதலை எப்போது—எனக்குச் சொல்.”

Verse 15

औदुम्बर्युवाच । नारदः पर्वतश्चैव गन्धर्वौ विदितौ जनैः । पर्वतस्य सुता चास्मि शप्ताहं नारदेन हि

ஔதும்பரீ கூறினாள்—நாரதரும் பர்வதரும் மக்களிடையே அறியப்பட்ட கந்தர்வர்கள். நான் பர்வதனின் மகள்; நாரதரால் உண்மையாகவே சபிக்கப்பட்டேன்.

Verse 16

विपंचीं वादयन्स्वैरं दृष्टः स मुनिसत्तमः । अजानंत्या च तानानां विशेषं मूर्च्छनोद्भवम् । मया स हसितोऽतीव तानभंगतया गतः

அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் சுதந்திரமாக விபஞ்சீ இசைத்துக் கொண்டிருந்தார். மூர்ச்சனையால் பிறக்கும் ஸ்வர-தானங்களின் நுண்ணிய வேறுபாட்டை அறியாமல், அவர் தானங்கள் ‘உடைந்தவை’ என எண்ணி நான் மிகையாகச் சிரித்தேன்.

Verse 17

ततः स कुपितो मह्यं ददौ शापं द्विजोत्तमः । मिथ्यापहसितो यस्मादहं शापमतोऽर्हसि

அப்போது கோபமுற்ற அந்தத் த்விஜோத்தமர் எனக்கு சாபம் அளித்தார்—“நீ பொய்யாக என்னை இகழ்ந்து சிரித்ததால், சாபத்திற்குத் தகுதியானவள்.”

Verse 18

मानुषाणामयं धर्मस्तस्मात्त्वं मानुषी भव । मया प्रसादितः सोऽथ पित्रा सार्धं मुनीश्वरः

“இது மனிதர்களுக்கான தர்மம்; ஆகவே நீ மனிதியாக ஆகு.” பின்னர் நான் என் தந்தையுடன் சேர்ந்து அந்த முனீஸ்வரரை சமாதானப்படுத்தினோம்.

Verse 19

शापांतं कुरु मे नाथ बालिशाया विशेषतः । मानुषत्वं च मे भूयात्सुस्थाने सुकुले विभो

ஓ நாதா! என் சாபத்திற்கு முடிவளியுங்கள்—சிறப்பாக நான் மடையவளாய் இருந்ததால். ஓ விபோ, என் மனிதப் பிறப்பு நல்ல இடத்திலும் நல்ல குலத்திலும் அமையட்டும்.

Verse 20

सुस्थाने चांतकालश्च ब्राह्मणस्य निवेशने । ततोऽहं तेन संप्रोक्ता चमत्कारपुरें शुभे

(எனது இறுதிக்காலம்) ஒரு சிறந்த இடத்தில், ஒரு அந்தணரின் இல்லத்தில் நிகழ வேண்டும் என்று (அருளினார்). அதன் பிறகு, அவர் என்னை மங்களகரமான சமத்காரபுரத்திற்குச் செல்லுமாறு பணித்தார்.

Verse 21

देवशर्मा तु विप्रेंद्रः कुलीनः सर्वशास्त्रवित् । तस्य तु ब्राह्मणी नाम्ना सत्यभामेति विश्रुता

தேவசர்மா என்ற பெயருடைய சிறந்த அந்தணர் ஒருவர் இருந்தார்; அவர் உயர்குலத்தைச் சேர்ந்தவர் மற்றும் அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர். அவரது மனைவி சத்யபாமா என்ற பெயரில் புகழ் பெற்றவர்.

Verse 22

तस्या गर्भं समासाद्य मानुषत्वं समाचर । यदा पैतामहो यज्ञस्तस्मिन्क्षेत्रे भविष्यति

"நீ அவள் கருவில் நுழைந்து மனிதப் பிறவி எடுப்பாயாக. அந்தப் புனிதத் தலத்தில் எப்போது 'பைதாமஹ' யாகம் நடைபெறுகிறதோ (அப்போது விதி நிறைவேறும்)."

Verse 23

उद्गातुः समये तस्य शंकोश्चैव विपर्यये । तदा तु स त्वया वाच्यो ह्यस्थाने शंकुराहितः । सर्वदेवसभा मध्ये तदा मोक्षो भविष्यति

"உத்காதாவின் நேரத்திலும், சங்கு (முளைக்குச்சி) தவறான நிலையில் இருக்கும்போதும், நீ அறிவிக்க வேண்டும்: 'சங்கு தவறான இடத்தில் நடப்பட்டுள்ளது.' அனைத்து தேவர்களின் சபைக்கு மத்தியில், அப்போது உனக்கு முக்தி கிடைக்கும்."

Verse 24

इमां मे दैविकीं कांतां तनुं पश्य द्विजोत्तम । विमानं पश्य चायातं पित्रा संप्रेषितं मम

"ஓ சிறந்த அந்தணரே, எனது இந்தத் தெய்வீகமான மற்றும் ஒளிமயமான உடலைப் பாருங்கள். மேலும் என் தந்தையால் அனுப்பப்பட்டு இங்கு வந்துள்ள இந்த விமானத்தைப் பாருங்கள்."

Verse 25

उद्गातोवाच । तुष्टोऽहं ते विशालाक्षि यज्ञस्याऽविघ्नकारके । न वृथा दर्शनं मे स्याद्विशेषाद्देवसंभवे । वरं वरय मत्तस्त्वं तस्मादौदुम्बरीप्सितम्

உத்காதர் கூறினார்—ஹே விசாலநேத்திரி, யாகத்தின் தடைகளை நீக்கும் தேவியே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். உன் தெய்வீகப் பிறப்பினால் என் தரிசனம் வீணாகாது; ஆகவே, ஓ அவுதும்பரீ, எனிடமிருந்து உனக்கு வேண்டிய வரத்தை வேண்டுக।

Verse 26

औदुम्बर्युवाच । यदि मे यच्छसि वरं सन्तुष्टो ब्राह्मणोत्तम । सर्वेषामेव देवानां पुरतश्च ददस्व तम्

அவுதும்பரீ கூறினாள்—ஹே பிராமணோத்தமரே! நீங்கள் மகிழ்ந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், எல்லா தேவர்களின் முன்னிலையிலேயே அந்த வரத்தை எனக்குத் தாருங்கள்।

Verse 27

अद्यप्रभृति यः कश्चिद्यज्ञं भूमौ समाचरेत् । तस्मिन्सदसि मध्यस्था मूर्तिः कार्या यथा मम

இன்றுமுதல் பூமியில் யார் யாகம் செய்கிறாரோ, அந்த யாகசபையில் (ஸதஸில்) நடுவில் என் உருவத்திற்கே ஒத்த ஒரு விக்ரகத்தை செய்து நிறுவ வேண்டும்।

Verse 28

ततो मत्पुरतश्चैव कार्यं शकुप्रचारणम् । स्वर्गस्थाया भवेत्तुष्टिर्मम तेन कृतेन च

அதன்பின் என் முன்னிலும் ‘சகு-ப்ரசாரணம்’ என்னும் விதியைச் செய்ய வேண்டும்; அந்தச் செயல் நிகழ்ந்தால், ஸ்வர்கத்தில் இருப்பவளான நான் திருப்தியடைவேன்।

Verse 29

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा उद्गाता तामथाब्रवीत् । अद्यप्रभृति यः कश्चिद्यज्ञमत्र करिष्यति

சூதர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட உத்காதர் அவளிடம் கூறினார்—“இன்றுமுதல் யார் இங்கே யாகம் செய்வாரோ…”

Verse 30

सदोमध्ये तु तां स्थाप्य पूजयित्वा विलेपनैः । वस्त्रैराभरणैश्चैव गन्धपुष्पानुलेपनैः

யாகமண்டபத்தின் நடுவில் அந்த தேவியை நிறுவி, சந்தனம் முதலிய லேபனங்களால், ஆடைகள் மற்றும் ஆபரணங்களை அர்ப்பணித்து, நறுமணத் திரவியங்களும் மலர்களும் பூசி முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 31

ततः शंकुप्रचारं तु करिष्यति तदग्रतः । एतद्वाक्यं मया प्रोक्तं सर्वदेवसमा गमे

அதன்பின் உன் முன்னிலையிலேயே சங்குப்-பிரசாரம் (குத்துக்கோல்/கம்பியால் அளந்து குறியிடும் சடங்கு) முறையாக நடைபெறும். இந்த வாக்கை நான் எல்லாத் தேவரும் கூடிய சபையில் கூறினேன்.

Verse 32

नान्यथा भावि भद्रं ते त्वं संतोषं परं व्रज । त्वया विरहितं भद्रे सदःकर्म करिष्यति

இது வேறுவிதமாக நிகழாது—உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. நீ இப்போது பரம திருப்தியடை. ஓ பத்திரே, நீ இல்லாவிட்டாலும் சபையின் சடங்கு (ஸதஃகர்மம்) முறையாக நடைபெறும்.

Verse 33

वृथा भावि च तत्सर्वं यथा भस्महुतं तथा । या नारी सदसो मध्ये फलैस्त्वां पूजयिष्यति

இல்லையெனில் அது அனைத்தும் வீணாகும்; சாம்பலில் ஹோமம் ஊற்றியதுபோல். ஆனால் சபையின் நடுவில் பழங்களால் உன்னைப் பூஜிக்கும் அந்தப் பெண்…

Verse 34

फलेफले कोटिगुणं तस्याः श्रेयो भविष्यति । सफलाश्च दिशः सर्वा भविष्यंति न संशयः

ஒவ்வொரு பழம் அர்ப்பணித்ததற்கும் அவளுடைய நன்மை மற்றும் மங்களம் கோடிமடங்கு பெருகும். அவளுக்குச் சகல திசைகளும் பயனளிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 35

वस्त्रमाभरणं या च पुष्पधूपादिकं तथा । तुभ्यं दास्यति तत्सर्वं तस्याः कोटिगुणं फलम्

எந்தப் பெண் உமக்கு ஆடைகள், அணிகலன்கள், மேலும் மலர்கள், தூபம் முதலியவற்றை எதையாயினும் அர்ப்பணிக்கிறாளோ, அவளுக்கு அந்த அனைத்தின் பலன் கோடிமடங்காக உண்டாகும்।

Verse 36

परं तावत्प्रतीक्षस्व मा विमानं समारुह । देवि केनापि कार्येण तव पूजां समाचरे

ஆனால் இப்போது சிறிது நேரம் காத்திருப்பாயாக; விமானத்தில் ஏறாதே. தேவியே, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் உமது பூஜை நடத்தப்படட்டும்।

Verse 37

देवा ऊचुः । युक्तं त्वया द्विजश्रेष्ठ वचनं समुदाहृतम् । अस्माकमपि वाक्येन सत्यमेतद्भविष्यति

தேவர்கள் கூறினர்—இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, நீர் உரைத்த சொல் முற்றிலும் பொருத்தமானது. எங்களது வாக்கினாலும் இது நிச்சயமாக உண்மையாகும்।

Verse 38

सूत उवाच । उद्गात्रा सैतमुक्ता च तिष्ठतिष्ठेत्यथोदिता । देवी वरविमानेन गृहीता सांऽबरे स्थिता

சூதன் கூறினான்—உத்காத்ரியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, பின்னர் ‘நில், நில்’ என்று தடுக்கப்பட்டபோது, தேவி சிறந்த விமானத்தால் ஏற்றப்பட்டு ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்தாள்।

Verse 39

एतस्मिन्नेव काले तु देवशर्मसुताऽभवत् । देवी नगरमध्यस्थां सर्वा नार्यो द्विजोत्तमाः

அதே நேரத்தில் தேவசர்மனின் மகள் தோன்றினாள். தேவி நகரின் நடுவில் நின்றாள்; எல்லாப் பெண்களும், உயர்ந்த இருபிறப்பினரும் (அங்கே கூடினர்)।

Verse 40

कुतूहलात्समायातास्तस्या दर्शनलालसाः । काचित्फलानि चादाय काचिद्वस्त्राणि भक्तितः । यथार्हं पूजिता ताभिः सर्वाभिश्च द्विजोत्तमाः

ஆர்வமும் வியப்பும் கொண்டு அவளது தரிசனத்திற்காக அனைவரும் கூடியனர். ஒருவர் கனிகளை கொண்டுவந்தார்; மற்றொருவர் பக்தியுடன் ஆடைகளை கொண்டுவந்தார். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அனைவரும் முறையாக அவளைப் பூஜித்தனர்.

Verse 41

श्रुत्वा स्वदुहितुः सोऽपि देवशर्मा समाययौ । सपत्नीकः प्रहृष्टात्मा विस्मयोत्फुल्ललोचनः

தன் மகளின் செய்தியை கேட்டதும் தேவசர்மாவும் அங்கே வந்தார். மனைவியுடன் வந்த அவர், மகிழ்ச்சியால் மனம் நிறைந்து, வியப்பால் கண்கள் விரிந்தன.

Verse 42

सोऽपि यावत्प्रणामं च तस्याश्चक्रे द्विजो त्तमाः । सपत्नीकस्तदा प्रोक्त्वा निषिद्धस्तु तथा तया

அந்த சிறந்த பிராமணர் அவளுக்கு வணங்க முனைந்தபோது, மனைவியுடன் நின்றிருந்த அவரை அவள் அழைத்து, அவ்வாறு செய்ய வேண்டாம் என்று தடுத்தாள்.

Verse 43

ताततात नमस्कारं मा मे कुरु सहांबया । प्राप्ता स्वर्गगतिर्नाम मम नाशं प्रया स्यति

“அப்பா, அப்பா! அம்மாவுடன் கூட எனக்கு வணக்கம் செய்யாதீர். நான் ஸ்வர்கப் பாதையை அடைந்தேன்; (அவ்வாறு செய்தால்) என் அந்தப் பெறுதல் அழிந்துவிடும்.”

Verse 44

तिष्ठात्रैव सपत्नीको यावदद्य दिनं विभो । त्वामादाय सपत्नीकं यास्यामि त्रिदिवालयम् । अनेनैव शरीरेण याचयित्वा सुरो त्तमान्

“ஓ மதிப்பிற்குரியவரே! இன்று முழுவதும் மனைவியுடன் இங்கேயே தங்குங்கள். உங்களை மனைவியுடன் அழைத்து தேவருலக மாளிகைக்கு சென்று, இதே உடலுடன் உயர்ந்த தேவர்களை வேண்டிக் கொள்வேன்.”

Verse 45

ततस्तौ हर्षितौ तत्र पितरौ हि व्यवस्थितौ । प्रेक्षमाणौ सुतायास्तां पूजां जनविनिर्मिताम् । मन्यमानौ तदात्मानमधिकं सर्व देहिनाम्

அப்போது அந்த இரு பெற்றோரும் அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் நின்று, மக்கள் தங்கள் மகளுக்காக அமைத்த வழிபாட்டை நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்; அவளுடைய நிலை எல்லா உடலுடையோரிலும் மேலானது என எண்ணினர்।

Verse 46

तस्य ये स्वजनाः केचित्सर्वे तेऽपि द्विजोत्तमाः । शंसमाना सुतां तां तु तत्समीपं व्यवस्थिताः

அவனுடைய உறவினர்களில் அங்கே இருந்தவர்கள் யாவரும் சிறந்த த்விஜர்கள்; அவர்கள் அந்த மகளைப் புகழ்ந்து கொண்டே அவளருகே நின்றனர்।

Verse 47

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो भृगुर्यत्र पितामहः । निष्क्रम्य सदसस्तस्मात्कृताञ्जलिरुवाच तम्

அந்த வேளையில் பிதாமஹன் (பிரம்மா) இருந்த இடத்திற்கு ப்ருகு வந்தடைந்தார்; அந்த சபையிலிருந்து வெளியே வந்து கைகூப்பி அவரிடம் கூறினார்।

Verse 48

उद्गात्रा देव चात्मीयो मार्गः श्रुतिविवर्जितः । विहितः कन्यकां धृत्वा सदोमध्ये सुरेश्वर

தேவனே! அந்த உத்காதா, வேதச் ச்ருதி ஆதாரம் அற்ற தன் சொந்த வழியை நிறுவினான்; சுரேஸ்வரனே! சபையின் நடுவில் கன்னியை வைத்து இவ்விதியை செய்தான்।

Verse 49

देवत्वं जल्पितं तस्या नागर्याः सुरसंनिधौ । सोमपानं तथा कुर्मो वयं तत्र तया सह

தேவர்களின் சன்னிதியில் அந்த நகர்கன்னி தன் தெய்வத்தன்மையை உரைத்தாள்; மேலும் அங்கே நாங்கள் அவளுடன் சேர்ந்து சோமபானமும் செய்கிறோம்।

Verse 51

सोऽब्रवीच्छापभ्रष्टेयं गन्धर्वी ब्राह्मणालये । अवतीर्णा विधेर्यज्ञे मुक्ति रस्याः प्रकीर्तिता

அவன் கூறினான்—சாபத்தால் நிலையிழந்த இந்த கந்தர்வி ஒரு பிராமணரின் இல்லத்தில் அவதரித்தாள்; விதி (பிரம்மா) யாகத்தில் அவளுடைய மோக்ஷம் அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 52

नारदेन पुरा देव कोपेन च तथा मुदा । तस्या देव वरो दत्तो मया तुष्टेन सांप्रतम्

ஓ தேவா! முற்காலத்தில் நாரதரின் காரணமாக—கோபத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும்—நான் திருப்தியடைந்து இப்போது அவளுக்கு இந்த தெய்வ வரத்தை அளித்தேன்।

Verse 53

शंकुप्रचारं नो बाह्यं तव संपत्स्यते क्वचित् । देवैः सर्वैः समानीता प्रतिष्ठां प्रपितामह

ஓ ப்ரபிதாமஹா! அளவுக் கம்பால் குறிக்கப்பட்ட எல்லைக்கு அப்பால் உன் இயக்கம் எந்நேரமும் நிகழாது; ஏனெனில் எல்லா தேவர்களும் சேர்ந்து உன் பிரதிஷ்டையை முறையாக நிறுவியுள்ளனர்।

Verse 54

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः कैलासाच्च द्विजोत्तमाः । श्रुत्वा चौदुंबरीजातं माहात्म्यं धरणीतले

அந்த வேளையில் கைலாசத்திலிருந்து சிறந்த த்விஜர்கள் வந்தடைந்தனர்; பூமியில் உதும்பரத்திலிருந்து எழுந்த அந்த மஹாத்மியத்தை அவர்கள் கேட்டிருந்தனர்।

Verse 55

यज्ञे पैतामहे चैव हाटकेश्वरसंभवे । क्षेत्रे पुण्यतमे तत्र पूजार्थं द्विजसत्तमाः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! அவர்கள் வழிபாட்டிற்காக அங்கு வந்தனர்—மிகப் புனிதமான க்ஷேத்திரத்தில், பைதாமஹ யாகத்தில், ஹாடகேஸ்வரரின் பிராதுர்பாவத் தலத்தில்।

Verse 56

हृष्टा मातृगणा ये च अष्टषष्टिप्रमाणतः । पूज्यंते ये च गन्धर्वैः सिद्धैः साध्यैर्मरुद्गणैः

மகிழ்ந்த மாத்ருகணங்கள் அறுபத்தெட்டு எண்ணிக்கையினர்; கந்தர்வர், சித்தர், சாத்யர், மருத்கணங்கள் அவர்களைப் பூஜிக்கின்றனர்.

Verse 57

पृथक्पृथग्विधै रूपैर्लोकविस्मयकारकैः । नृत्यंत्यश्च हसंत्यश्च गायंत्यश्च तथापराः

உலகங்களை வியப்புறச் செய்யும் பலவகை வடிவங்களுடன்; சிலர் நடனமாடினர், சிலர் சிரித்தனர், மற்றவர்கள் பாடினர்.

Verse 58

तासां कोलाहलं श्रुत्वा ब्रह्मविष्णुपुरःसराः । विस्मयं परमं प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

அவர்களின் பேர்க் கோலாகலத்தை கேட்டதும், பிரம்மா-விஷ்ணு முன்னிலையில், இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவரும் மிகுந்த வியப்புற்றனர்.

Verse 59

किमेतदिति जल्पंतः प्रोत्थिता यज्ञमंडपात् । एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वास्ता यत्र पद्मजः

“இது என்ன?” என்று கூறிக்கொண்டு அவர்கள் யாகமண்டபத்திலிருந்து எழுந்தனர்; அச்சமயமே அனைவரும் பத்மஜன் (பிரம்மா) இருந்த இடம் வந்தடைந்தனர்.

Verse 60

प्रणम्य शिरसा हृष्टास्ततः प्रोचुस्तु सादरम् । वयमेवं समायाताः श्रुत्वा ते यज्ञमुत्तमम्

அவர்கள் தலைவணங்கி வணங்கி, மகிழ்ந்து மரியாதையுடன் கூறினர்—“உமது சிறந்த யாகத்தை கேட்டே நாங்கள் இவ்விடம் வந்தோம்.”

Verse 61

आमंत्रिताश्च देवेश वायुना जगदायुना । यज्ञभागा न चास्माकं विद्यंते यज्ञकर्मणि

தேவேசரே! உலகின் உயிர்மூச்சான வாயு எங்களை அழைத்தான்; ஆனால் யாகக் கிரியையில் எங்களுக்கு யாகப் பங்குகள் ஒதுக்கப்படவில்லை।

Verse 62

एतान्येव दिनानीह नायातास्तेन पद्मज । औदुंबरीं वयं श्रुत्वा ह्यपूर्वां तेन संगताः

பத்மஜனே (பிரம்மா)! அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இத்தனை சில நாட்களே கடந்தன. அந்த அதிசயமான, அபூர்வமான அவுதும்பரியைப் பற்றி கேட்டு நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி வந்தோம்।

Verse 63

सा दृष्ट्वा पूजिताऽस्माभिः प्रणिपातपुरःसरम् । पर्वतस्य सुता यस्माद्गन्धर्वस्य महात्मनः

அவளைக் கண்டவுடன் முதலில் வணங்கி, பின்னர் வழிபட்டோம்; ஏனெனில் அவள் ‘பர்வத’ எனும் மகாத்மா கந்தர்வனின் மகள்.

Verse 64

सर्वकामप्रदा स्त्रीणां सर्वदेवैः प्रतिष्ठिता । स्थानं दर्शय चास्माकं त्वं देव प्रपितामह

அவள் பெண்களுக்கு எல்லா விருப்பப் பலன்களையும் அளிப்பவள்; எல்லாத் தேவர்களாலும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டவள். தேவரான ப்ரபிதாமஹா (பிரம்மா)! எங்களுக்கு உரிய இடத்தை காட்டுவீராக।

Verse 65

अष्टषष्टिप्रमाणश्च गणोऽस्माकं व्यवस्थितः । तच्छ्रुत्वा पद्मजो ज्ञात्वा संकीर्णं यतमंडपम् । व्याप्तं देवगणैः सर्वैस्त्रयस्त्रिंशत्प्रमाणकैः

எங்கள் கணம் அறுபத்தெட்டு எண்ணிக்கையில் ஒழுங்காக அமைந்துள்ளது. இதைக் கேட்ட பத்மஜன், யதமண்டபம் (சபைமண்டபம்) நெருக்கடியாகி விட்டதை அறிந்தான்—முப்பத்துமூன்று வகைத் தேவர்கணங்கள் அனைத்தாலும் நாலாபுறமும் நிறைந்தது।

Verse 66

ततो मध्यगमाहूय स तदा नगरोद्भवम् । श्रुताध्ययनसंपन्नं वृहस्पतिमिवापरम् । अब्रवीच्छ्लक्ष्णया वाचा त्यक्ता मौनं पितामहः

அப்போது அவர் நடுவே அழைத்து, நாகரர்களில் பிறந்த, ஸ்ருதி-அத்தியயனத்தில் நிறைந்த, இன்னொரு ப்ருஹஸ்பதியைப் போன்றவரை முன்னே கொண்டுவந்தார். பிதாமஹன் பிரம்மா மௌனத்தை விட்டு மென்மையான வாக்கால் உரைத்தார்.

Verse 67

त्वं गत्वा मम वाक्येन विप्रान्नागरसंभवान् । प्रब्रूहि गोत्रमुख्यांश्च ह्यष्टषष्टिप्रमाणतः

நீ என் வாக்கினை எடுத்துச் சென்று நாகர-சம்பவமான பிராமணர்களிடம் உரை; மேலும் கோத்திரங்களின் முதன்மையர்களையும் அறுபத்தெட்டு எண்ணிக்கைக்கேற்ப அறிவி.

Verse 68

एते मातृगणाः प्राप्ता अष्टषष्टिप्रमाणकाः । एकैक गोत्रमुख्याश्च एकैकस्य प्रमाणतः

இந்த மாத்ருகணங்கள் அறுபத்தெட்டு எண்ணிக்கையுடன் வந்தடைந்துள்ளன; அதுபோல முறையின்படி ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒவ்வொரு கோத்திரத்திற்கும் ஒருவரொரு முதன்மையரும் கூட வந்துள்ளார்.

Verse 69

स्वेस्वे भूमिविभागे च स्थानं यच्छतु सांप्रतम् । एतत्साहाय्यकं कार्यं भवद्भिर्मम नागराः । प्रसादं प्रचुरं कृत्वा येन तुष्टिं प्रयांति च

இப்போது தத்தம் நிலப்பிரிவுகளில் அவர்களுக்கு உரிய இடத்தை அளியுங்கள். என் நாகரர்களே, இந்த உதவிச் சேவையை நீங்கள் செய்ய வேண்டும்—மிகுந்த பிரசாதமும் ஏற்பாடுகளும் செய்து, அவர்கள் திருப்தியடையும்படி.

Verse 70

ततः स सत्वरं गत्वा तान्समाहूय नागरान् । प्रोवाच विनयोपेतः प्रणिपत्य ततः परम्

அப்போது அவர் விரைந்து சென்று அந்த நாகரர்களை அழைத்துக் கூடி, பணிவுடன் முதலில் வணங்கி, பின்னர் அவர்களிடம் உரைத்தார்.

Verse 71

तच्छ्रुत्वा नागराः सर्वे संतोषं परमं गताः । एकैकस्य गणस्यैव ददुः स्थानं निजं तदा

அச்செய்தியைக் கேட்ட நாகரர் அனைவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர். அப்போது ஒவ்வொரு கணத்திற்கும் தத்தம் உரிய இடம் வழங்கப்பட்டது.

Verse 72

ततस्ताः मातरः सर्वाः प्रणिपत्य पितामहम् । तदनन्तरमेवाथ गायत्रीं भक्तिपूर्वकम्

அதன்பின் அந்த எல்லா மாத்ருதேவியரும் பிதாமஹன் (பிரம்மா) முன் பணிந்து வணங்கினர். உடனே பக்தியுடன் காயத்ரியை அணுகி மரியாதையுடன் போற்றினர்.

Verse 73

विप्रसंसूचिते स्थाने सर्वाश्चैव व्यवस्थिताः । पूजितास्तर्पिताश्चैव बलिभिर्विविधैरपि

பிராமணன் சுட்டிக்காட்டிய இடத்தில் அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் நிலையில் அமர்ந்தனர். விதிப்படி பூஜிக்கப்பட்டு, பலவகை பலி-நைவேத்யங்களால் திருப்தி அடையச் செய்யப்பட்டனர்.

Verse 74

ततो गायन्ति ता हृष्टा नृत्यंति च हसंति च । तर्पिता ब्राह्मणेन्द्रैश्च प्रोचुश्च तदनन्तरम्

பின்னர் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் பாடி, நடனமாடி, சிரித்தனர். முதன்மை பிராமணர்களால் திருப்தி அடைந்த பின் உடனே அவர்கள் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 75

न यास्यामो परं स्थानं स्थास्यामोत्रैव सर्वदा । ईदृशा यत्र विप्रेन्द्राः सर्वे भक्तिसमन्विताः

நாங்கள் வேறு எந்த இடத்திற்கும் செல்லமாட்டோம்; எப்போதும் இங்கேயே தங்குவோம்—இத்தகைய முதன்மை பிராமணர்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் நிறைந்திருக்கும் இடத்தில்.

Verse 76

ईदृशं च महाक्षेत्रं हाटकेश्वरसंभवम् । एतस्मिन्नेव काले तु सावित्री तत्र संस्थिता

இத்தகைய மகாக்ஷேத்திரம் ஹாடகேஸ்வரரின் அருள்பலத்தால் தோன்றியது. அக்காலத்திலேயே அங்கே சாவித்ரீ இருந்தாள்.

Verse 77

प्रणिपत्य द्विजैः सर्वैर्गच्छमाना निवारिता । मा देवयजनं गच्छ सावित्रि पतिवल्लभे

புறப்படுகின்ற சாவித்ரீயை எல்லா த்விஜர்களும் வணங்கி தடுத்து, ‘கணவர்க்குப் பிரியமான சாவித்ரீயே, தேவயஜனமான யாகஸ்தலத்திற்குச் செல்லாதே’ என்றனர்.

Verse 78

ब्रह्मणा परिणीतास्ति गायत्रीति वरांगना

‘அந்த உயர்ந்த வராங்கனை காயத்ரீயை பிரம்மா திருமணம் செய்து கொண்டார்.’

Verse 79

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां सावित्री भ्रांतलोचना । दुःखशोकसमोपेता बाष्पव्याकुललोचना

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் சாவித்ரீயின் கண்கள் மயங்கின; துயரும் சோகமும் நிறைந்து, அவளின் பார்வை கண்ணீரால் கலங்கியது.

Verse 80

दृष्ट्वा ता नृत्यमानाश्च गायमानास्तथैव च । उत्कूर्दतीर्धरापृष्ठे संतोषं परमं गताः

அவர்களை நடனமாடியும் அதேபோல் பாடியும் காண்ந்து—பூமியின் மேற்பரப்பில் துள்ளிக் குதித்தபடி—அவர்கள் பரம திருப்தியை அடைந்தனர்.

Verse 81

शशापाथ च सावित्री बाष्पगद्गदया गिरा । सपत्न्या मम यत्पूजां कृत्वा वै सुसमागताः

அப்போது சாவித்ரீ கண்ணீரால் குரல் தடுக்க, சாபமிட்டாள்— “என் இணைமனைவியுடன் சேர்ந்து என் பூஜையைச் செய்து, நீங்கள் ஒற்றுமையுடன் இங்கு வந்தீர்கள்…”

Verse 82

न प्रणामः कृतोऽस्माकं मम दुःखेन दुःखिताः । तस्मान्नैवापरं स्थानं गमिष्यथ कथंचन

“எங்களுக்கு வணக்கம் செலுத்தவில்லை; என் துயரத்தில் நீங்கள் துயருறவும் இல்லை. ஆகவே எவ்விதத்திலும் நீங்கள் வேறு இடத்திற்குச் செல்லமாட்டீர்கள்.”

Verse 83

नागराणां च नो पूजा कदाचित्प्रभविष्यति । न प्रासादोऽथ युष्माकं कदाचित्संभविष्यति

“நாகரர்களிடையே எங்கள் வழிபாடு ஒருபோதும் எழாது; உங்கள் பிராசாதம்/ஆலயமும் ஒருபோதும் உருவாகாது.”

Verse 84

शीतकाले तु शीतेन ह्युष्णकाले च रश्मिभिः । वर्षाकाले तु तोयेन क्लेशं यास्य थ भूरिशः

“குளிர்காலத்தில் குளிரால், வெயில்காலத்தில் சூரியக் கதிர்களால், மழைக்காலத்தில் நீரால்— நீங்கள் மிகுந்த துன்பம் அடைவீர்கள்.”

Verse 85

एवमुक्त्वा ततो देवी सा तत्रैव व्यवस्थिता । नागराणां वरस्त्रीभिः सर्वाभिः परिवारिता

இவ்வாறு கூறி அந்த தேவி அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்; நாகரர்களின் உயர்குல மகளிர் அனைவராலும் சூழப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 86

संबोध्यमाना सततं सुस्त्रीणां चेष्टितेन च । एतस्मिन्नेव काले तु भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः

சாத்வி பெண்களின் இடையறாத அழைப்பும் சேவைச் செயல்களும் கொண்டு போற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அதே நேரத்தில் கூர்மைக் கதிர்கள் உடைய பகவான் சூரியன்…

Verse 87

अस्तं गतो महाञ्छब्दः प्रस्थितो यज्ञमंडपे । याज्ञिकानां तु विप्राणां सुमहाञ्छास्त्रसंभवः

பெரிய ஒலி அடங்கியது (சூரியன் அஸ்தமித்தபோது); செயல் யாகமண்டபத்தை நோக்கி நகர்ந்தது; யாகம் நடத்தும் பிராமணர்களிடையே சாஸ்திரத்தில் பிறந்த மிகப் பெரிய ஜப உச்சரிப்பு எழுந்தது।

Verse 188

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणगमनसावित्रीदत्त मातृगणशापवर्णनंनामाष्टाशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘மாத்ருகணங்களின் புறப்பாடு மற்றும் சாவித்ரீ அளித்த மாத்ருகண சாபவிவரம்’ எனும் 188ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।