Adhyaya 241

Verse 1

ईश्वर उवाच । एतत्ते पूजनं विष्णोः षोडशोपायसंभवम् । कथितं यद्द्विजः कृत्वा प्राप्नोति परमं पदम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—பதினாறு வழிகளால் நிறைவேறும் விஷ்ணுவின் இந்தப் பூஜையை உனக்குச் சொன்னேன்; இதைச் செய்த த்விஜன் பரமப் பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 2

तथा च क्षत्रियविशां करणान्मुक्तिरुत्तमा । शूद्राणां नाधिकारोऽस्मिन्स्त्रीणां नैव कदाचन

அதேபோல் க்ஷத்திரியர், வைசியர் இதைச் செய்தால் உயர்ந்த முக்தி பெறுவர். ஆனால் இவ்விஷயத்தில் சூத்ரர்க்கு அதிகாரமில்லை; பெண்களுக்கும் எக்காலத்திலும் இல்லை.

Verse 3

कार्तिकेय उवाच । शूद्राणां च तथा स्त्रीणां धर्मं विस्तरतो वद । केन मुक्तिर्भवेत्तेषां कृष्णस्याराधनं विना

கார்த்திகேயன் கூறினான்—சூத்ரர்களுக்கும் பெண்களுக்கும் உரிய தர்மத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். கிருஷ்ண ஆராதனை இல்லாமல் அவர்களுக்கு முக்தி எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 4

ईश्वर उवाच । सच्छूद्रैरपि नो कार्या वेदाक्षरविचारणा । न श्रोतव्या न पठ्या च पठन्नरकभाग्भवेत्

ஈசுவரன் கூறினார்—சச்சூத்ரராலும் வேதத்தின் எழுத்துகளை ஆராய்தல் செய்யக்கூடாது. அதை கேட்கவும் கூடாது, பாராயணம் செய்யவும் கூடாது; செய்பவன் நரகப் பங்காளி ஆவான்.

Verse 5

पुराणानां नैव पाठः श्रवणं कारयेत्सदा । स्मृत्युक्तं सुगुरोर्ग्राह्यं न पाठः श्रवणादिकम्

புராணங்களின் பாராயணம் அல்லது கேள்வி ஆகியவற்றை எப்போதும் ஏற்பாடு செய்யக் கூடாது. ஸ்மிருதிகளில் கூறியதை நல்ல குருவிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்—வெறும் பாராயணம், கேள்வி முதலியன அல்ல.

Verse 6

स्कंद उवाच । सच्छूद्राः के समाख्यातास्तांश्च विस्तरतो वद । के संतः के च शूद्राश्च सच्छूद्रा नामतश्च के

ஸ்கந்தன் கூறினான்—‘சச்சூத்ரர்’ என்று யாரை அழைக்கின்றனர்? அவர்களை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். யார் சாந்தர்கள், யார் சூத்ரர்கள், மேலும் பெயரால் ‘சச்சூத்ரர்’ எனப்படுபவர் யார்?

Verse 7

ईश्वर उवाच । धर्मोढा यस्य पत्नी स्यात्स सच्छूद्र उदाहृतः । समानकुलरूपा च दशदोषविवर्जिता

ஈசுவரன் கூறினார்—தர்மப்படி மணமுடிக்கப்பட்ட மனைவி யாருக்கு உள்ளாளோ அவன் ‘சச்சூத்ரன்’ எனப்படுவான். அவள் சமகுலமும் சமரூபமும் உடையவளாக, பத்து குற்றங்களும் அற்றவளாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 8

उद्वोढा वेदविधिना स सच्छूद्रः प्रकीर्तितः । अक्लीवाऽव्यंगिनी शस्ता महारोगाद्यदूषिता

வேத விதிப்படி திருமணம் நிகழ்ந்தவன் ‘சச்சூத்ரன்’ எனப் புகழப்படுகிறான். (மனைவி) பாராட்டத்தக்கவளாக—நபுஞ்சகத் தனமற்றவளாக, அங்கக் குறையற்றவளாக, பெரிய நோய்கள் முதலியவற்றால் மாசுபடாதவளாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 9

अनिंदिता शुभकला चक्षुरोगविवर्जिता । बाधिर्यहीना चपला कन्या मधुरभाषिणी

அவள் கன்னி குற்றமற்றவள், நற்கலைகளால் நிறைந்தவள், கண்நோயற்றவள்; செவிடுத்தன்மையற்றவள், சுறுசுறுப்பானவள், இனிய மொழி பேசுபவள் ஆக வேண்டும்।

Verse 10

दूषणैर्दशभिर्हीना वेदोक्तविधिना नरैः । विवाहिता च सा पत्नी गृहिणी यस्य सर्वदा

பத்து குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவளாகவும், வேதவிதிப்படி மூத்தோர் நடத்தும் முறையில் திருமணம் செய்யப்பட்டவளாகவும் உள்ள மனைவி, தன் கணவனுக்கு எப்போதும் உண்மையான இல்லத்தரசி எனப் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 11

सच्छूद्रः स तु विज्ञेयो देवादीनां विभागकृत् । पुण्यकार्येषु सर्वेषु प्रथमं सा प्रकीर्तिता

தேவர்கள் முதலியோருக்குரிய பங்குகளை முறையாகப் பகிர்வவன் ‘சத்-சூத்ரன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; எல்லாப் புண்ணியச் செயல்களிலும் இல்லத்தரசி (இல்லற ஒழுங்கு) முதன்மை எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 12

तया सुविहितो धर्मः संपूर्णफलदायकः । चातुर्मास्ये विशेषेण तया सह गुणाधिकः

அவளுடன் (மனைவியுடன்) நன்றாகச் செய்யப்படும் தர்மம் முழுமையான பலனை அளிக்கும்; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் அவளுடன் செய்யும் செயல் மேலும் உயர்ந்த புண்ணியத்தைத் தரும்।

Verse 13

भार्यारतिः शुचिर्भृत्यादीनां पोषणतत्परः । श्राद्धादिकारको नित्यमिष्टापूर्त्तप्रसाधकः

மனைவியிடம் அன்புடையவன், நடத்தையில் தூயவன், பணியாளர்கள் மற்றும் சார்ந்தோரின் பராமரிப்பில் ஈடுபடுவான்; எப்போதும் ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்து, இஷ்ட-பூர்த்த புண்ணியச் செயல்களை நிறைவேற்றுவான்—அவனே சிறந்த இல்லறத்தான்।

Verse 14

नमस्कारान्तमन्त्रेण नामसंकीर्तनेन च । देवा स्तस्य च तुष्यन्ति पंचयज्ञादिकैः शुभैः

வணக்கத்தால் முடியும் மந்திரங்களாலும், தெய்வ நாம-சங்கீர்த்தனத்தாலும் தேவர்கள் மகிழ்வர்; மேலும் மங்களமான பஞ்சயஜ்ஞாதி அனுஷ்டானங்களாலும் அவர்கள் ஆனந்தமடைவார்।

Verse 15

स्नानं च तर्पणं चैव वह्निहोमोऽप्यमंत्रकः । ब्रह्मयज्ञोऽतिथेः पूजा पंचयज्ञान्न संत्यजेत्

ஸ்நானம், தர்ப்பணம், மந்திரமின்றியும் அக்னிஹோமம், பிரம்மயஜ்ஞம் (ஸ்வாத்யாயம்/பாராயணம்), அதிதி-பூஜை—இப் பஞ்சயஜ்ஞக் கடமைகளை கைவிடக் கூடாது।

Verse 16

कार्यं स्त्रीभिश्च शूद्रैश्च ह्यमंत्रं पंचयज्ञकम् । पंचयज्ञैश्च संतुष्टा यथैषां पितृदेवताः

பெண்களும் சூத்ரர்களும் மந்திரமின்றி பஞ்சயஜ்ஞத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அந்தப் பஞ்சயஜ்ஞங்களால் அவர்களின் பித்ரு-தேவர்கள் தக்கவாறு திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 17

तथा पतिव्रतायाश्च पतिशुश्रूषया सदा । पतिव्रताया देहे तु सर्वे देवा वसंति हि

அதேபோல், பத்திவிரதையின் இடையறாத கணவன்-சேவையால், அந்தப் பத்திவிரதையின் உடலிலே உண்மையாக எல்லாத் தேவரும் வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 18

अतस्ताभ्यां समेताभ्यां धर्मादीनां समागमः । यदोभयोर्मते पृष्टे संतुष्टाः पितृदेवताः

ஆகவே, இருவரும் ஒன்றிணைந்தால் தர்மம் முதலிய நற்குணங்கள் முழுமையாகச் சேர்கின்றன; மேலும் இருவரின் சம்மதத்துடன் செயல் நடந்தால் பித்ரு-தேவர்கள் திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 19

कार्यादीनां च सर्वेषां संगमस्तत्र नित्यदा । चातुर्मास्ये समायाते विष्णुभक्त्या तयोः शिवम्

அங்கே எப்போதும் எல்லாக் கடமைகளும் தொடர்புடைய செயல்களும் ஒற்றுமையுடன் கூடுகின்றன. சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தபோது விஷ்ணு-பக்தியால் தம்பதியருக்கு சிவம்—மங்களமும் நலமும்—உண்டாகும்.

Verse 20

समानजातिसंभूता पत्नी यस्य धृता भवेत् । पूर्वो भर्त्ताऽर्द्धभागी स्याद्द्वितीयस्य न किंचन

ஒருவன் தன் சமூகத்திலேயே பிறந்த பெண்ணை மனைவியாக ஏற்றால், தர்மபல உரிமையில் முன்னாள் கணவன் அரைப் பங்குக்குரியவன் ஆவான்; இரண்டாம் கணவனுக்கு ஒன்றும் இல்லை.

Verse 21

अर्थकार्याधिकारोऽस्यास्तेन धर्मार्धधारिणी । स्वंस्वं कृतं सदैव स्यात्तयोः कर्म शुभाशुभम्

அவளுக்கு செல்வமும் நடைமுறைச் செயல்களிலும் அதிகாரம் உண்டு; ஆகவே அவள் தர்மத்தின் அரைப் பங்கைத் தாங்குகிறாள். எனினும் ஒவ்வொருவரும் செய்தது எப்போதும் அவரவருக்கே—நல்லதோ கெட்டதோ செயல் தமக்கே உரியது.

Verse 22

याऽनुगच्छति भर्तारं मृतं सुतपसा द्विज । साध्वी सा हि परिज्ञेया तया चोद्ध्रियते कुलम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே! கடும் பத்தினித் தவத்தால் இறந்த கணவனையும் பின்தொடர்கிற பெண் உண்மையான சாத்வி என அறியப்பட வேண்டும்; அவளால் குலம் உயர்த்தப்படுகிறது.

Verse 23

अन्यजातेर्मृतस्याथ धृता वापि विवाहिता । वैश्वानरस्य मार्गेण सा तमुद्धरते पतिम्

வேறு சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவன் இறந்த பின்பும் அவள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலோ அல்லது மறுமணம் செய்தாலோ, வைஶ்வானர மார்க்கத்தால் அவள் அந்தக் கணவனை உயர்த்தி விடுவிக்க முடியும்.

Verse 24

यथा जलाच्च जंबालः कृष्यते धार्मिकैर्नृभिः । एवमुद्धरते साध्वी भर्त्तारं याऽनुग च्छति

நீரிலிருந்து சேற்றை தர்மநெறியினர் இழுத்தெடுப்பதுபோல், கணவனைத் திடமாகப் பின்பற்றும் பத்தினி சாத்வி தன் கணவனை உயர்த்தி மீட்கின்றாள்।

Verse 25

अन्यजातिसमुद्भूता अन्येन विधृता यदि । तावुभौ धर्मकार्येषु संत्याज्यौ नित्यदा मतौ

வேறு வர்ணத்தில் பிறந்த பெண்ணை மற்றொரு ஆண் ஏற்றுக்கொண்டால், அவர்கள் இருவரும் தர்மச் செயல்களில் எப்போதும் விலக்கத்தக்கவர்கள் எனக் கருதப்படுவர்।

Verse 26

स्वंस्वं कर्म प्रकुरुतः सत्कर्म जं स्वकं फलम् । तस्माद्वरिष्ठा हीना वा सत्कुल्या शूद्रसंभवैः

ஒவ்வொருவரும் தம் தம் செயலைச் செய்கிறார்; அதன் பலனும் அவரவருக்கே உரியது. ஆகவே உயர்ந்தவளாக இருந்தாலும் தாழ்ந்தவளாக இருந்தாலும், நல்ல குலத்தில் பிறந்த பெண் சூத்ரப் பிறப்பினரைவிட மேன்மையானவள் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 27

धृता न कार्या सा पत्नी यत्करोति न वर्द्धते । तया सह कृतं पुण्यं वर्द्धते दशधोत्तरम्

எவள் செய்த செயல் வளர்ச்சி பெறாததோ, அத்தகைய மனைவியை ஏற்கக் கூடாது. ஆனால் அவளுடன் சேர்ந்து செய்யும் புண்ணியம் பத்துமடங்கும் அதற்கும் மேலுமாக வளர்கிறது।

Verse 28

अनन्ततृप्तिदं नैव तत्सुतैरपि वा तथा । क्रयक्रीता च या कन्या दासी सा परिकीर्तिता

அந்த ஏற்பாடு முடிவில்லா திருப்தியை அளிப்பதில்லை; அவளுடைய மகன்களாலும் அது அப்படியே ஆகாது. விலை கொடுத்து வாங்கப்பட்ட கன்னி ‘தாசி’ என அறிவிக்கப்படுகிறாள்।

Verse 29

सच्छूद्रस्याधिकारे सा कदाचिन्नैव जायते । या कन्या स्वयमुद्यम्य पित्रा दत्ता वराय च

தந்தை தானே முனைந்து வரனுக்குக் கொடுத்த அந்தக் கன்னி, எந்நேரமும் சத்சூத்ரரின் உரிமை எல்லைக்குள் வருவதில்லை।

Verse 30

विवाहविधिनोदूढा पितृदेवार्थसाधिनी । सुलक्षणा विनीता सा विवेकादिगुणा शुभा

முறையான திருமண விதியால் மணமுடிக்கப்பட்ட அவள், பித்ரு-தேவ காரியங்களை நிறைவேற்றுகிறாள். நல்விலக்கணங்கள் உடையவள், அடக்கமுள்ளவள், ஒழுக்கமுடையவள்; விவேகம் முதலிய நற்குணங்களால் மங்களமயி।

Verse 31

सच्चरित्रा पतिपरा सा तेभ्यो दातुमर्हति । विशुद्धकुलजा कन्या धर्मोढा धर्मचारिणी

நல்லொழுக்கமுடையவள், கணவனையே பரமாகக் கொண்டவள்; அவள் அவர்களுக்கு (திருமணமாக) அளிக்கத் தகுதியானவள். தூய குலத்தில் பிறந்த கன்னி, தர்மப்படி மணமுடிக்கப்பட்டவள்; தர்மத்தை அனுசரிப்பவள்.

Verse 32

सा पुनाति कुलं सर्वं मातृतः पितृतस्तथा । एष एव मया प्रोक्तः सच्छूद्राणां परो विधिः

அவள் தாய்வழியும் தந்தைவழியும் இருபுறமும் உள்ள முழுக் குலத்தையும் தூய்மைப்படுத்துகிறாள். இதுவே நான் கூறியபடி சத்சூத்ரருக்கான உயர்ந்த விதி.

Verse 33

अधोजातिसमुद्भूता सच्छूद्रात्क्रमहीनजा । विवाहो दशधा तेषां दशधा पुत्रता भवेत्

கீழ்நிலையினரிடமிருந்து பிறந்தவர்களுக்கும், சத்சூத்ரரிடமிருந்தும் ஒழுங்கு மீறிப் பிறந்தவர்களுக்கும், திருமணம் பத்துவகை எனக் கூறப்படுகிறது; அதுபோல மகன்தன்மையும் பத்துவகையாக வகைப்படும்.

Verse 34

चत्वार उत्तमाः प्रोक्ता विवाहा मुनिसत्तम । शेषाः सर्वप्रकृतिषु कथिताश्च पुराविदैः

முனிவரே! நான்கு வகை திருமணங்கள் மிகச் சிறந்தவை எனக் கூறப்பட்டன. மீதியவையும் பல்வேறு இயல்புகள், நிலைகளுக்கேற்ப பழமரபை அறிந்தோர் விளக்கியுள்ளனர்.

Verse 35

प्राजापत्यस्तथा ब्राह्मो दैवार्षो चातिशोभना । गांधर्वश्चासुरश्चैव राक्षसश्च पिशाचकः

பிராஜாபத்யம், பிராஹ்மம்; மேலும் தைவம், ஆர்ஷம்—இவை மிகச் சிறப்பானவை. அதோடு காந்தர்வம், ஆசுரம், ராக்ஷசம், பைசாசம் என்பனவும் திருமண வகைகளாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 36

प्रातिभो घातनश्चेति विवाहाः कथिता दश । एते हि हीनजातीनां विवाहाः परिकीर्तिताः

‘பிராதிப’ மற்றும் ‘காதன’—இவ்வாறு திருமணங்கள் மொத்தம் பத்து எனக் கூறப்பட்டன. இவையே தாழ்ந்த பிறப்பினரிடையே கூறப்படும் திருமண வடிவங்கள் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டன.

Verse 37

औरसः क्षेत्रजश्चैव दत्तः कृत्रिम एव च । गूढोत्पन्नोऽपविद्धश्च कानीनश्च सहोढजः

மகன்களின் வகைகள்—ஔரசன், க்ஷேத்ரஜன், தத்தன், க்ருத்ரிமன்; மேலும் கூடோத்பன்னன், அபவித்தன், கானீனன், சஹோடஜன் எனக் கூறப்பட்டன.

Verse 38

क्रीतः पौनर्भवश्चापि पुत्रा दशविधाः स्मृताः । औरसादपि हीनाश्च तेऽपि तेषां शुभावहाः

க்ரீதன், பௌனர்பவனும் நினைவில் கூறப்பட்டனர்—இவ்வாறு மகன்கள் பத்து வகை. ஔரசனைவிடத் தாழ்ந்தவர்களாயினும், தத்தம் சூழலில் அவர்களுக்கு நன்மை தருவோர் ஆவர்.

Verse 39

अष्टादशमिता नीचाः प्रकृतानां यथातथा । विधिनैव क्रिया नैव स्मृति मार्गोऽपि नैव च

சமூகத்தில் எவ்வாறு காணப்பட்டாலும், நீசர்கள் பதினெட்டு வகையென கூறப்படுகின்றனர். அவர்களுக்கு விதிப்படி செய்யும் கிரியையும் இல்லை; ஸ்மிருதி வகுத்த வழியும் இல்லை.

Verse 41

न दानस्य क्षयो लोके श्रद्धया यत्प्रदीयते । अश्रद्धयाऽशुचितया दानं वैरस्यकारणम्

இந்த உலகில் நம்பிக்கையுடன் அளிக்கப்படும் தானம் ஒருபோதும் குறையாது. ஆனால் நம்பிக்கையின்றி, உள்ளார்ந்த அசுத்தத்துடன் கொடுக்கப்படும் தானம் பகையை உண்டாக்கும்.

Verse 42

अहिंसादि समादिष्टो धर्मस्तासां महाफलः । चातुर्मास्ये विशेषेण त्रिदिवेशादिसेवया

அவர்களுக்கு அஹிம்சை முதலியவற்றால் தொடங்கும் தர்மம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அது மாபெரும் பலன் தரும். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில், தேவேந்திராதி தெய்வங்களின் பக்திசேவையால்.

Verse 43

सुदर्शनैस्तथा धर्मः सेव्यते ह्यविरोधिभिः । सच्छूद्रैर्दानपुण्यैश्च द्विजशुश्रूषणादिभिः

தெளிந்த பார்வையுடனும் முரண்பாடின்றியும் உள்ளோர் தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும். அதுபோல நல்ல சூத்ரர்களும் தானப் புண்ணியத்தாலும், த்விஜர்களைச் சேவித்தல் முதலிய கடமைகளாலும் தர்மம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

वृत्तिश्च सत्यानृतजा वाणिज्यव्यव हारजा । अशीतिभागमारद्याद्व्याजाद्वार्धुषिकः शते

வாழ்வாதாரம் உண்மை அல்லது உண்மை-பொய் கலந்த பரிவர்த்தனைகளாலும், வாணிக-வியாபாரங்களாலும் அமையலாம். ஆனால் வட்டியில், நூற்றுக்கு எண்பதாம் பங்கு மட்டுமே வட்டியாகக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 45

सपादभागवृद्धिस्तु क्षत्त्रियादिषु गृह्यते । एवं न बन्धो भवति पातकस्य कदाचन

க்ஷத்திரியர் முதலியோரிடத்தில் கால்பங்கு அதிகரிப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இவ்விதியைப் பின்பற்றினால் பாவத்தின் பந்தம் எப்போதும் உண்டாகாது.

Verse 46

प्रातःकर्म सुरेशानां मध्याह्ने द्विजसेवनम् । अपराह्णेऽथ कार्याणि कुर्वन्मर्त्यः सुखी भवेत्

காலையில் தேவர்களின் அதிபதிகளை வழிபடுக; நண்பகலில் இருமுறை பிறந்தோருக்கு சேவை செய்க. பிற்பகலில் உலகக் கடமைகளைச் செய்தால் மனிதன் மகிழ்வான்.

Verse 47

गृहस्थैश्च सदा भाव्यं यावज्जीवं क्रियापरैः । पंचयज्ञरतैश्चैवातिथिद्विजसुपूजकैः

இல்லறத்தார் வாழ்நாள் முழுதும் நற்கிரியைகளில் ஈடுபட்டு, பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களில் நிலைத்து, விருந்தினரும் இருமுறை பிறந்தோரும் உரிய மரியாதையுடன் போற்ற வேண்டும்.

Verse 48

विष्णुभक्तिरतैश्चैव वेदमन्त्रविपाठकैः । सततं दानशीलैश्च दीनार्तजनवत्सलैः

அவர்கள் விஷ்ணுபக்தியில் ஈடுபட்டு, வேதமந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்து, எப்போதும் தானசீலராக இருந்து, ஏழை மற்றும் துன்புறுவோரிடம் கருணையுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 49

क्षमादिगुणसंयुक्तैर्द्वादशाक्षरपूजकैः । षडक्षरमहोद्गारपरमानन्दपूरितैः

பொறுமை முதலிய நற்குணங்களுடன் இருந்து, த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்; பரமானந்தம் நிறைந்து, ஷடாக்ஷர மகாமந்திரத்தைப் பெருமையாக உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 50

सदपत्यैः सदाचारैः सतां शुश्रूषणैरपि । विमत्सरैः सदा स्थेयं तापक्लेशविवर्जितैः

நல்ல சந்ததி, நல்லொழுக்கம், சான்றோரின் பணிவிடை ஆகியவற்றோடு எப்போதும் வாழ வேண்டும். பொறாமையின்றி, தாபக் கிளேசங்களால் தீண்டப்படாமல் இருக்க வேண்டும்.

Verse 51

प्रव्रज्यावर्जनैरेवं सच्छूद्रैर्धर्मतत्परैः । तोषणं सर्वभूतानां कार्यं वित्तानुसारतः

இவ்வாறு அநியாய அலைச்சலைத் தவிர்த்து, தர்மத்தில் உறுதியாய் நிற்கும் நல்ல சூத்ரர்கள் தம் வசதிக்கேற்ப எல்லா உயிர்களையும் திருப்திப்படுத்த முயல வேண்டும்.

Verse 52

सदा विष्णुशिवादीनां ये भक्तास्ते नराः सदा । देववद्दिवि दीव्यंति चातुर्मास्ये विशेषतः

விஷ்ணு, சிவன் முதலிய தேவர்களுக்கு எப்போதும் பக்தியுடையோர்—அந்த பக்தர்கள் குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தால் தேவர்களைப் போல விண்ணுலகில் ஒளிர்வார்கள்.

Verse 241

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्यान ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोऽधिकारे सच्छूद्रकथनंनामैकचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவான சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில் வரும் சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தின் தபோऽதிகாரப் பகுதியில் ‘சச்சூத்ரகதனம்’ எனப்படும் இருநூற்று நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.