Adhyaya 101

Verse 1

सूत उवाच । एवं तां रजनीं तत्र स उषित्वा रघूत्तमः । उपास्यमानः सर्वैस्तैः सद्भक्त्या वानरोत्तमैः

சூதர் கூறினார்—அவ்வாறு அங்கே அந்த இரவை கழித்த ரகூத்தமன் ஸ்ரீராமன், அந்த வானரச் சிறந்தோர் அனைவராலும் தூய பக்தியுடன் மரியாதையாய் பணிவிடை பெறினார்।

Verse 2

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । कृत्वा प्राभातिकं कर्म समाहूयाथ पुष्पकम्

பின்னர் தூய விடியற்காலையில் சூரிய வட்டம் உதித்தபோது, காலை கடமைகளை நிறைவேற்றி அவர் புஷ்பக (விமானம்) ஐ அழைத்தார்।

Verse 3

सुग्रीवेण सुषेणेन तारेण कुमुदेन च । अंगदेनाथ कुण्डेन वायुपुत्रेण धीमता

சுக்ரீவன், சுஷேணன், தாரை, குமுதன் ஆகியோருடன்; மேலும் அங்கதன், குண்டன், மற்றும் அறிவுமிக்க வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் உடனும்.

Verse 4

गवाक्षेण नलेनेव तथा जांबवतापि च । दशभिर्वानरैः सार्धं समारूढः स पुष्पके

கவாக்ஷன், நலன், ஜாம்பவான் ஆகியோருடன், பத்து வானர வீரர்களோடு சேர்ந்து அவர் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறினார்।

Verse 5

ततः संप्रस्थितः काले लंकामुद्दिश्य राघवः । मनोजवेन तेनैव विमानेन सुवर्चसा

பின்னர் உரிய காலத்தில் ராகவன் லங்கையை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; மன வேகத்துக்கு ஒப்பான அதே ஒளிமிக்க விமானத்தில் பயணித்தான்।

Verse 6

संप्राप्तस्तत्क्षणादेव लंकाख्यां च महापुरीम् । वीक्षयंस्तान्प्रदेशांश्च यत्र युद्धं पुराऽभवत्

அந்தக் கணமே அவர் ‘லங்கா’ எனப்படும் மகாநகரை அடைந்து, முன்பு போர் நடந்த இடங்களை நோக்கிக் கண்டார்।

Verse 7

ततो विभीषणो दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् । रामं विज्ञाय संप्राप्तं प्रहृष्टः सम्मुखो ययौ । मंत्रिभिः सकलैः सार्धं तथा भृत्यैः सुतैरपि

அப்போது விபீஷணன் புஷ்பக விமானத்திலிருந்து எழுந்த ஒளியைப் பார்த்து, ராமன் வந்தடைந்ததை அறிந்தான். மகிழ்ச்சியுடன் எதிரே சென்று—அனைத்து அமைச்சர்களோடும், பணியாளர்களும் மகன்களும் உடனும் வந்தான்।

Verse 8

अथ दृष्ट्वा सुदूरात्तं रामदेवं विभीषणः । पपात दण्डवद्भूमौ जयशब्दमुदीरयन्

பின்னர் தூரத்திலிருந்தே ராமதேவனைப் பார்த்த விபீஷணன் ‘ஜெய’ என்று முழங்கியவாறே தண்டவத் செய்து தரையில் விழுந்தான்।

Verse 9

तथागतं परिष्वज्य सादरं स विभीषणम् । तेनैव सहितः पश्चाल्लंकां तां प्रविवेश ह

இவ்வாறு வந்த விபீஷணனை மரியாதையுடனும் அன்புடனும் அணைத்துக் கொண்டு, பின்னர் அவனுடன் சேர்ந்து அந்த இலங்கையில் நுழைந்தான்।

Verse 10

विभीषणगृहं प्राप्य तत्र सिंहासने शुभे । निविष्टो वानरैस्तैश्च समन्तात्परिवारितः

விபீஷணனின் இல்லத்தை அடைந்து, அங்கே உள்ள மங்களமான சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான்; அந்த வானரர்கள் அவனைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்தனர்।

Verse 11

ततो निवेदयामास तस्मै सर्वं विभीषणः । राज्यं पुत्रकलत्रादि यच्चान्यदपि किंचन

அப்போது விபீஷணன் அவனுக்கு அனைத்தையும் சமர்ப்பித்தான்—தன் அரசையும், மகன்களும் மனைவியும் முதலியவற்றையும், மேலும் இருந்த பிற அனைத்தையும்।

Verse 12

ततः प्रोवाच विनयात्कृतांजलिपुटः स्थितः । आदेशो दीयतां देव ब्रूहि कृत्यं करोमि किम्

அப்போது அவன் பணிவுடன் கைகூப்பி நின்று கூறினான்—“தேவா! ஆணை அருளுங்கள்; நான் செய்ய வேண்டிய கடமை என்ன?”

Verse 14

सूत उवाच । निवेद्य राघवस्तस्मै सर्वं गद्गदया गिरा । वाष्पपूरप्रतिच्छन्नवक्त्रो भूयो विनिःश्वसन्

சூதர் கூறினார்—அனைத்தையும் அவனிடம் தெரிவித்து ராகவன் குரல் தடுக்கப் பேசினான்; கண்ணீரின் பெருக்கால் முகம் மறைந்து, மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்செடுத்தான்।

Verse 15

ततः प्रोवाच सत्यार्थं विभीषणकृते हितम् । तं चापि शोकसंतप्तं संबोध्य रघुनंदनः

அதன்பின் ரகுநந்தனன் விபீஷணனின் நலனுக்குரிய உண்மைவாக்குகளை உரைத்தான்; துயரால் தகித்த அவனையும் அறிவுறுத்தி ஆறுதல் அளித்தான்।

Verse 16

अहं राज्यं परित्यज्य सांप्रतं राक्षसोत्तम । यास्यामि त्रिदिवं तूर्णं लक्ष्मणो यत्र संस्थितः

ஓ ராக்ஷசோத்தமா, இப்போது அரசாட்சியைத் துறந்து விரைவில் திரிதிவத்திற்குச் செல்வேன்; அங்கே லக்ஷ்மணன் நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 17

न तेन रहितो मर्त्ये मुहूर्तमपि चोत्सहे । स्थातुं राक्षसशार्दूल बांधवेन महात्मना

ஓ ராக்ஷசசார்தூலா, அந்த மகாத்மையான உறவினன் இல்லாமல் நான் மானிட உலகில் ஒரு முஹூர்த்தமும் தங்க மனமில்லை।

Verse 18

अहं शिक्षापणार्थाय तव प्राप्तो विभीषण । तस्मादव्यग्रचित्तेन संशृणुष्व कुरुष्व च

விபீஷணா, உனக்கு உபதேசம் அளிக்கவே நான் வந்தேன்; ஆகவே சிதறாத மனத்துடன் நன்றாகக் கேட்டு அதன்படி செய்।

Verse 19

एषा राज्योद्भवा लक्ष्मीर्मदं संजनयेन्नृणाम् । मद्यवत्स्वल्पबुद्धीनां तस्मात्कार्यो न स त्वया

அரசாட்சியால் உண்டாகும் இந்த லக்ஷ்மி மனிதருள் அகந்தை மயக்கத்தை உண்டாக்கும்; சிற்றறிவோர்க்கு இது மதுவைப் போன்றது, ஆகவே நீ இதனால் மயங்காதே।

Verse 20

शक्राद्या अमराः सर्वे त्वया पूज्याः सदैव हि । मान्याश्च येन ते राज्यं जायते शाश्वतं सदा

சக்ரன் முதலிய எல்லா அமரரும் நீ எப்போதும் வழிபடத்தக்கவரும் மதிக்கத்தக்கவரும் ஆவர்; அந்த மரியாதையால் உன் அரசாட்சி தொடர்ந்து எழுந்து என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 21

मम सत्यं भवेद्वाक्य मेतस्मादहमागतः । प्राप्तराज्यप्रतिष्ठोऽपि तव भ्राता महाबलः

என் சொல் உண்மையாவதாக—இதற்காகவே நான் வந்தேன்; உன் மிகவலிமைமிக்க சகோதரன் அரசைப் பெற்று நிலைபெற்றாலும் (அகந்தையின் ஆபத்தை நினைந்து) தர்மக் கட்டுப்பாட்டை காக்கவும்.

Verse 22

विनाशं सहसा प्राप्तस्तस्मान्मान्याः सुराः सदा । यदि कश्चित्समायाति मानुषोऽत्र कथंचन । मत्काय एव द्रष्टव्यः सर्वैरेव निशाचरैः

அகந்தையால் திடீரென அழிவு ஏற்படும்; ஆகையால் தேவர்கள் எப்போதும் மதிக்கப்பட வேண்டும். மேலும் எப்படியாவது ஒரு மனிதன் இங்கு வந்தால், எல்லா நிசாசரரும் அவனை என் உடலே எனக் கருதி—கொல்லத்தகாதவனாகவும் வழிபடத்தக்கவனாகவும்—நோக்க வேண்டும்.

Verse 23

तथा निशाचराः सर्वे त्वया वार्या विभीषण । मम सेतुं समुल्लंघ्य न गंतव्यं धरातले

அதேபோல், விபீஷணா, நீ எல்லா நிசாசரரையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; என் சேதுவைத் தாண்டி அவர்கள் பூமியில் சென்று உலகைத் துன்புறுத்தக் கூடாது.

Verse 24

विभीषण उवाच । एवं विभो करिष्यामि तवादेशमसंशयम् । परं त्वया परित्यक्ते मर्त्ये मे जीवितं व्रजेत्

விபீஷணன் கூறினான்—ஆண்டவனே, உமது ஆணையை நான் ஐயமின்றி அவ்வாறே நிறைவேற்றுவேன்; ஆனால் நீர் மর্ত்யலோகத்தை விட்டு விலகினால் என் உயிரே நீங்கிவிடும்.

Verse 25

तस्मान्मामपि तत्रैव त्वं विभो नेतुमर्हसि । आत्मना सह यत्रास्ते प्राग्गतो लक्ष्मणस्तव

ஆகையால், ஓ ஆண்டவனே, என்னையும் அங்கேயே அழைத்துச் செல்லத் தகுதியுடையவன் நீயே—உன்னுடன் சேர்ந்து—முன்னே சென்ற உன் இலக்குமணன் இப்போது தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கே।

Verse 26

श्रीराम उवाच । मया तेऽक्षयमादिष्टं राज्यं राक्षससत्तम । तस्मान्नार्हसि मां कर्तुं मिथ्याचारं कथंचन

ஸ்ரீராமன் கூறினார்—ஓ ராக்ஷஸச் சிறந்தவனே, உனக்கு அழியாத அரசாட்சியை நான் விதித்துள்ளேன்; ஆகவே எந்த விதத்திலும் என்னை பொய்யாசாரன் எனத் தோன்றச் செய்யாதே।

Verse 27

अहमस्मिन्स्वके सेतौ शंकरत्रितयं शुभम् । स्थापयिष्यामि कीर्त्यर्थं तत्पूज्यं भवता सदा । भक्तिमान्प्रतिसंधाय यावच्चंद्रार्कतारकम्

என் சொந்தமான இந்தச் சேதுவின் மீது புகழின் பொருட்டு மங்களமான சங்கரலிங்கங்களின் திரயத்தை நான் நிறுவுவேன்; நீ பக்தியுடன் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, சந்திரன்-சூரியன்-நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை, அவற்றை எப்போதும் வழிபடு।

Verse 28

एवमुक्त्वा रघुश्रेष्ठो राक्षसेन्द्रं विभीषणम् । दशरात्रं तत्र तस्थौ लंकायां वानरैः सह

இவ்வாறு கூறிய ரகுகுலச் சிறந்தவன், ராக்ஷஸேந்திரன் விபீஷணனை நோக்கி, வானரர்களுடன் சேர்ந்து லங்கையில் பத்து இரவுகள் அங்கேயே தங்கினான்।

Verse 29

कुर्वन्युद्धकथाश्चित्रा याः कृताः पूर्वमेव हि । पश्यन्युद्धस्य सर्वाणि स्थानानि विविधानि च

அவர்கள் முன்பு நிகழ்ந்த போரின் பல வண்ணமான கதைகளை உரைத்துக் கொண்டும், போர் நடந்த எல்லா விதமான இடங்களையும் பார்த்துக் கொண்டும் இருந்தனர்।

Verse 30

शंसमानः प्रवीरांस्तान्राक्षसान्बलवत्तरान् । कुम्भकर्णेन्द्रजित्पूर्वान्संख्ये चाभिमुखागतान्

போரில் நேருக்கு நேர் வந்த அந்த மிக வலிமைமிக்க வீர ராட்சசர்களை அவர் புகழ்ந்து உரைத்தார்; அவர்களில் கும்பகர்ணன், இந்திரஜித் முதன்மையினர்.

Verse 31

ततश्चैकादशे प्राप्ते दिवसे रघुनंदनः । पुष्पकं तत्समारुह्य प्रस्थितः स्वपुरीं प्रति

பின்னர் பதினொன்றாம் நாள் வந்தபோது ரகுகுல நந்தனன் ஸ்ரீராமன் அந்த புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 32

वानरैस्तैः समोपेतो विभीषणपुरःसरः । ततः संस्थापयामास सेतुप्रांते महेश्वरम्

அந்த வானரர்களுடன், விபீஷணனை முன்னணியாகக் கொண்டு, அவர் சேதுவின் முடிவில் மகேஸ்வரனை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

Verse 33

मध्ये चैव तथादौ च श्रद्धापूतेन चेतसा । रामेश्वरत्रयं राम एवं तत्र विधाय सः

நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் ராமன் அங்கே ராமேஸ்வரங்களின் மூன்றையும் அமைத்தான்—ஒன்று நடுவில், அதுபோல ஒன்று தொடக்கத்திலும்—இவ்வாறு அங்கே நிறுவினான்.

Verse 34

सेतुबंधं तथासाद्य प्रस्थितः स्वगृहं प्रति । तावद्विभीषणेनोक्तः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

சேதுபந்தத்தை அடைந்து அவர் தம் இல்லத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்; அப்போது விபீஷணன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி உரையாடினான்.

Verse 35

विभीषण उवाच । अनेन सेतुमार्गेण रामेश्वरदिदृक्षया । मानवा आगमिष्यंति कौतुकाच्छ्रद्धयाविताः

விபீஷணன் கூறினான்—இந்த சேது வழியாய் ராமேஸ்வர தரிசன ஆசையுடன், புனித வியப்பால் ஈர்க்கப்பட்டு, பக்தி-நம்பிக்கையால் ஊக்கமுற்ற மனிதர்கள் இங்கு வருவார்கள்.

Verse 36

राक्षसानां महाराज जातिः क्रूरतमा मता । दृष्ट्वा मानुषमायांतं मांसस्येच्छा प्रजायते

மகாராஜா! ராக்ஷசர்களின் குலம் மிகக் கொடூரமானதாகக் கருதப்படுகிறது. மனிதன் அணுகி வருவதைப் பார்த்தவுடன் அவர்களுக்கு மாமிச ஆசை எழுகிறது.

Verse 37

यदा कश्चिज्जनं कश्चिद्राक्षसो भक्षयिष्यति । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी मम भक्तिरतस्य च

எந்நேரமும் ஏதாவது ஒரு ராக்ஷசன் ஒருவரை விழுங்கினால், என் ஆணை மீறல் நிச்சயமாக நிகழும்—என் பக்தியில் ஈடுபட்டவருக்குக் கூட.

Verse 38

भविष्यंति कलौ काले दरिद्रा नृपमानवाः । तेऽत्र स्वर्णस्य लोभेन देवतादर्शनाय च

அரசே! கலியுகத்தில் மனிதர்கள் வறுமையடைவார்கள். ஆயினும் அவர்கள் இங்கு பொன்னாசையாலும், தெய்வ தரிசனத்திற்காகவும் வருவார்கள்.

Verse 39

नित्यं चैवागमिष्यन्ति त्यक्त्वा रक्षःकृतं भयम् । तेषां यदि वधं कश्चिद्राक्षसात्प्रापयिष्यति

ராக்ஷசர்களால் உண்டான அச்சத்தைத் துறந்து அவர்கள் தினமும் வந்து கொண்டிருப்பார்கள். யாரேனும் அவர்களை ராக்ஷசன் கையால் மரணமடையச் செய்தால்…

Verse 40

भविष्यति च मे दोषः प्रभुद्रोहोद्भवः प्रभो । तस्मात्कंचिदुपायं त्वं चिन्तयस्व यथा मम । आज्ञाभंगकृतं पापं जायते न गुरो क्वचित्

பிரபோ! ஆண்டவரைத் துரோகித்ததனால் உண்டாகும் குற்றம் என்மேல் வந்து சேரும். ஆகவே, குருதேவா, ஆணை மீறுதலால் பிறக்கும் பாவம் எனக்கு எப்போதும் ஏற்படாதபடி ஒரு வழியைச் சிந்தியுங்கள்.

Verse 41

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततः स रघुसत्तमः । बाढमित्येव चोक्त्वाथ चापं सज्जीचकार सः

அவரது சொற்களை கேட்ட ரகுகுலச் சிறந்தவன் ‘பாடம்—அப்படியே’ என்று கூறி, உடனே தன் வில்லை ஆயத்தப்படுத்தினான்.

Verse 42

ततस्तं कीर्तिरूपं च मध्यदेशे रघूत्तमः । अच्छिनन्निशितैर्बाणैर्दशयोजनविस्तृतम्

பின்னர் ரகூத்தமன் நடுநாட்டில் அந்தப் புகழுருவான அமைப்பை கூரிய அம்புகளால் வெட்டி வீழ்த்தினான்; அது பத்து யோஜனை விரிந்திருந்தது.

Verse 43

तेन संस्थापितो यत्र शिखरे शंकरः स्वयम् । शिखरं तत्सलिंगं च पतितं वारिधेर्जले

அவன் நிறுவிய சிகரத்தில் தானே சங்கரன் இருந்த இடத்தில், அந்தச் சிகரமும் அதிலிருந்த லிங்கமும் இரண்டும் கடல்நீரில் விழுந்தன.

Verse 44

एवं मार्गमगम्यं तं कृत्वा सेतुसमुद्भवम् । वानरै राक्षसैः सार्धं ततः संप्रस्थितो गृहम्

இவ்வாறு செல்ல இயலாத அந்த வழியை கடலிலிருந்து எழுந்த சேதுவாக அமைத்து, பின்னர் வானரர்களும் ராக்ஷசர்களும் உடன் அவர் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

Verse 101

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सेतुमध्ये श्रीरामकृतरामेश्वरप्रतिष्ठावर्णनंनामैको त्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சேதுவின் நடுவில் ஸ்ரீராமன் நிறுவிய ராமேஸ்வரப் பிரதிஷ்டை வர்ணனை’ எனும் நூற்று ஒன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।