Adhyaya 90

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नितीर्थं त्वया प्रोक्तं ब्रह्मतीर्थं च यत्पुरा । न तयोः कथितोत्पत्तिर्माहात्म्यं च महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் முன்பு அக்னிதீர்த்தமும் பிரஹ்மதீர்த்தமும் கூறினீர்; ஆனால், ஹே மஹாமதி, அவற்றின் தோற்றமும் மாஹாத்ம்யமும் இன்னும் சொல்லப்படவில்லை।

Verse 2

तस्माद्विस्तरतो ब्रूहि एकैकस्य पृथक्पृथक् । न वयं तृप्तिमापन्नाः शृण्वतस्ते वचोऽमृतम्

ஆகையால் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக விரிவாக உரையுங்கள்; உங்கள் அமுதமயமான சொற்களை கேட்டும் எங்களுக்கு இன்னும் திருப்தி இல்லை।

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । अग्नितीर्थसमुद्भूतां सर्वसौख्यावहां शुभाम्

சூதர் கூறினார்—இங்கே நான் உங்களுக்கு பாவநாசினியான ஒரு கதையை உரைப்பேன்; அது அக்னிதீர்த்தத்துடன் தொடர்புடையது, மங்களகரமானது, எல்லாச் சுகங்களையும் அளிப்பது।

Verse 4

सोमवंशसमुद्भूतः प्रतीपो नाम भूपतिः । पुरासीच्छौर्यसंपन्नो ब्रह्मज्ञानविचक्षणः

சோமவம்சத்தில் பிறந்த பிரதீபன் என்னும் அரசன் ஒருவன் இருந்தான்; பழங்காலத்தில் அவன் வீரத்தால் நிறைந்தவனும், பிரஹ்மஞானத்தில் தேர்ந்தவனும் ஆவான்।

Verse 5

तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सर्वलक्षणलक्षितम् । देवापिः प्रथमस्तत्र द्वितीयः शंतनुर्द्विजाः

அவனுக்கு இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் எல்லா நல்விளக்கணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவர்கள். அவர்களில் முதல்வன் தேவாபி; இரண்டாவன், ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரே, சாந்தனு.

Verse 6

अथो शिवपदं प्राप्ते प्रतीपे नृपसत्तमे । तपोऽर्थं राज्यमुत्सृज्य देवापिर्नियर्यौ वनम्

பின்னர் அரசர்களில் சிறந்த பிரதீபன் சிவபதத்தை அடைந்தபோது, தேவாபி தவத்திற்காக அரசைத் துறந்து வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 7

ततश्च मंत्रिभिः सर्वैः शंतनुस्तस्य चानुजः । पितृपैतामहे राज्ये सत्वरं सन्नियोजितः

அதன்பின் எல்லா அமைச்சர்களும் அவனுடைய இளைய சகோதரன் சாந்தனுவைத் தந்தை-பாட்டன் வழி வந்த அரசில் விரைவாக அமர்த்தினர்.

Verse 8

एतस्मिन्नंतरे शक्रो न ववर्ष क्रुद्धाऽन्वितः । यावद्द्वादशवर्षाणि तस्मि न्राज्यं प्रशासति

இந்நேரத்தில் கோபம் கொண்ட சக்ரன் (இந்திரன்) மழை பொழியவில்லை; அவன் அரசை ஆளும் காலம் முழுதும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இவ்வாறே இருந்தது.

Verse 9

अतः कृच्छ्रं गतः सर्वो लोकः क्षुत्परिपीडितः । चामुंडासदृशो जातो यो न मृत्युवशंगतः

ஆகையால் பசியால் வாடிய மக்கள் அனைவரும் கடும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர். மரணத்தின் வசப்படாதவரும் சாமுண்டையைப் போல எலும்பும் தோலுமாக ஆனார்.

Verse 10

संत्यक्ताः पतिभिर्नार्यः पुत्राश्च पितृभिर्निजैः । मातरश्च तथा पुत्रैर्लोकेष्वन्येषु का कथा

கணவர்களால் கைவிடப்பட்ட மனைவியர், தம் தந்தையராலேயே கைவிடப்பட்ட மகன்கள்; மகன்களாலேயும் கைவிடப்பட்ட தாய்மார்—அப்படியிருக்க மற்றவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 11

दैवयोगात्क्वचित्किंचित्कस्यचिद्यदि दृश्यते । सस्यं सिद्धमसिद्धं वा ह्रियते वीर्यतः परैः

தெய்வவிதியால் எங்கோ யாருக்கோ உரிய சிறிதளவு தானியம் காணப்பட்டால், அது பழுத்ததாயினும் பழுக்காததாயினும்—மற்றவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக அதை பறித்துச் செல்கின்றனர்.

Verse 12

शुष्का महीरुहाः सर्वे तथा ये च जलाशयाः । नद्यश्च स्वल्पतोयाश्च गंगाद्या अपि संस्थिताः

அனைத்து மரங்களும் உலர்ந்தன; அதுபோல குளங்கள், நீர்த்தேக்கங்களும். நதிகளில் மிகக் குறைந்த நீரே இருந்தது—கங்கை முதலிய பெருநதிகளும் மெலிந்த ஓட்டமாகவே நின்றன.

Verse 13

एवं वृष्टेः क्षये जाते नष्टे धर्मपथे तथा । लोकेऽस्मिन्नस्थिसंघातैः पूरिते भस्मना वृते

இவ்வாறு மழை குறைந்து, தர்மப் பாதை அழிந்தபோது, இந்த உலகம் எலும்புக் குவியல்களால் நிரம்பி, சாம்பலால் மூடப்பட்டது.

Verse 14

न कश्चिद्यजनं चक्रे न स्वाध्यायं न च व्रतम् । एवमालोक्यते व्योम वृष्ट्यर्थं क्षुत्समाकुलैः

யாரும் யாகம் செய்யவில்லை; சுவாத்யாயமும் இல்லை; விரதமும் இல்லை. பசியால் வாடிய மக்கள் மழைக்காக வானத்தை நோக்கியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु विश्वामित्रो महामुनिः । चर्मास्थिशेषसर्वांगो बुभुक्षार्त इतस्ततः

அதே நேரத்தில், மகாமுனிவர் விஸ்வாமித்திரர், உடல் வெறும் தோலும் எலும்புமாக இளைத்து, பசியால் வாடி அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

Verse 16

परिभ्रमंस्ततः प्राप्य कंचिद्ग्रामं निरुद्वसम् । मृतमर्त्योद्भवैव्याप्तमस्थिसंघैः समंततः

அலைந்து திரிந்து அவர் ஆள் அரவமற்ற ஒரு கிராமத்தை அடைந்தார்; அது நாற்புறமும் இறந்த மனிதர்களின் எலும்பு குவியல்களால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 17

अथ तत्र भ्रमन्प्राप्तश्चंडालस्य निवेशनम् । शून्ये गोऽस्थिसमाकीर्णे दुर्गंधेन समावृते

அங்கு சுற்றித் திரிகையில், அவர் ஒரு சண்டாளனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தார்; அது வெறுமையாகவும், பசுவின் எலும்புகள் சிதறியும், துர்நாற்றம் வீசுவதாகவும் இருந்தது.

Verse 19

अथापश्यन्मृतं तत्र सारमेयं चिरोषितम् । संशुष्कं गन्धनिर्मुक्तं गृहप्रांते व्यवस्थितम्

அப்போது அவர் வீட்டின் ஓரத்தில் இறந்து கிடந்த ஒரு நாயைக் கண்டார்; அது நீண்ட நாட்களுக்கு முன் இறந்து, முற்றிலும் காய்ந்து, நாற்றமற்று இருந்தது.

Verse 20

ततश्च श्रपयामास सुसमिद्धे हुताशने । क्षुत्क्षामो भोजनार्थाय ततः पाकाग्रमेव च

பசியால் மெலிந்த அவர், உண்பதற்காக நன்கு மூட்டப்பட்ட நெருப்பில் அதை வேகவைத்தார்; அது சமைப்பதற்காக அங்கேயே காத்திருந்தார்.

Verse 21

समादाय पितॄंस्तर्प्य यावदग्नौ जुहोति सः । तावद्वह्निः परित्यज्य समस्तमपि भूतलम्

அதை எடுத்துக் கொண்டு அவன் பித்ருக்களைத் தர்ப்பணம் செய்து அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தத் தொடங்கினான்; அவன் ஹோமம் செய்துகொண்டிருந்த அளவுக்கெல்லாம், வஹ்னி தன் இடத்தை விட்டு முழு பூமியெங்கும் பரவியது।

Verse 22

गतश्चादर्शनं सद्यः सर्वेषां क्षितिवासिनाम् । चित्ते कोपं समाधाय शक्रस्योपरि भूरिशः

உடனே அவன் பூமியில் வாழும் அனைவரின் பார்வையிலிருந்தும் மறைந்தான்; மனத்தில் கோபத்தைத் தாங்கி அந்த மகாபலன் சக்ரன் (இந்திரன்) மீது சினத்தைச் செலுத்தினான்।

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे वह्नौ मर्त्यलोकाद्विनिर्गते । विशेषात्पीडिता लोका येऽवशिष्टा धरातले

இந்நேரத்தில், அக்னி மর্ত்யலோகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டபோது, பூமியில் மீதமிருந்த உயிர்கள் மேலும் அதிகமாகத் துன்புறுத்தப்பட்டனர்।

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे देवा ब्रह्मविष्णुपुरः सराः । वह्नेरन्वेषणार्थाय वभ्रमुर्धरणीतले

அந்நேரத்தில், பிரம்மா-விஷ்ணுவை முன்னணியாகக் கொண்ட தேவர்கள் அந்த அக்னியைத் தேடுவதற்காக பூமியெங்கும் அலைந்தனர்।

Verse 25

अथ तैर्भ्रममाणैश्च प्रदृष्टोऽभूद्गजो महान् । निश्वसन्पतितो भूमौ वह्नितापप्रपीडितः

பின்னர் அவர்கள் அலைந்துகொண்டிருக்கையில் ஒரு பெரும் யானையைக் கண்டனர்—அது மூச்சுத்திணறி தரையில் விழுந்து, அக்னியின் வெப்பத்தால் கடுமையாக வதங்கியது।

Verse 26

अथ देवा गजं दृष्ट्वा पप्रच्छुस्त्वरयाऽन्विताः । कच्चित्त्वया स दृष्टोऽत्र कानने पावको गज

அப்போது தேவர்கள் அந்த யானையைப் பார்த்துத் துரிதமாகக் கேட்டனர்— “ஓ கஜமே! இந்தக் காட்டில் அந்தப் பாவகன் (அக்னி) உனக்குக் காணப்பட்டானா?”

Verse 27

गज उवाच । वंशस्तंबेऽत्र संकीर्णे संप्रविष्टो हुताशनः । सांप्रतं तेन निर्दग्धः कृच्छ्रादत्राहमागतः

யானை கூறியது— “இங்கே அடர்ந்த மூங்கில் கொத்துக்குள் ஹுதாசனன் (அக்னி) புகுந்தான். இப்பொழுதே அவனால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு மிகுந்த துன்பத்துடன் இங்கு வந்தேன்.”

Verse 28

अथ तैर्वेष्टितस्तस्मिन्वंशस्तंबे हुताशनः । देवैर्दत्त्वा गजेंद्रस्य शापं पश्चाद्विनिर्गतः

பின்னர் தேவர்கள் அந்த மூங்கில் கொத்துக்குள் ஹுதாசனனைச் சூழ்ந்தனர். அவன் முதலில் கஜேந்திரனுக்கு சாபம் அளித்து, அதன் பின் வெளியே வந்தான்.

Verse 29

यस्मात्त्वयाहमादिष्टो देवानां वारणाधम । तस्मात्तव मुखे जिह्वा विपरीता भविष्यति

“ஓ வாரணாதமா! தேவர்களின் பொருட்டு நீ என்னை ஆணையிட்டாய்; ஆகவே உன் வாயில் உன் நாக்கு புரட்டிப் போகும்.”

Verse 30

एवं शप्त्वा गजं शीघ्रं नष्टो वैश्वानरः पुनः । देवाश्चापि तथा पृष्ठे संलग्नास्तद्दिदृक्षया

இவ்வாறு யானையை விரைவாகச் சபித்துவிட்டு வைஶ்வானரன் (அக்னி) மீண்டும் மறைந்தான்; தேவர்களும் நிகழ்வை காணும் ஆவலால் அவன் பின்னே நெருங்கிச் சென்றனர்.

Verse 31

अथ दृष्टः शुकस्तैश्च भ्रममाणैर्महावने । भोभोः शुक त्वया वह्निर्यदि दृष्टो निवेद्यताम्

அப்போது மாபெரும் வனத்தில் அலைந்து சென்ற அவர்கள் ஒரு சுகன் (கிளி) என்பதைக் கண்டனர். அவர்கள் கூறினர்—“ஓ சுகனே! நீ அக்னியை கண்டிருந்தால் எமக்கு அறிவி.”

Verse 32

शुक उवाच । योऽयं संदृश्यते दूराच्छमीगर्भे च पिप्पलः । एतस्मिंस्तिष्ठते वह्निरश्वत्थे सुरसत्तमाः

சுகன் கூறினான்—“தூரத்திலிருந்து காணப்படும் அந்த பிப்பல (அச்வத்த) மரம், சமீ மரத்தின் கருவில் நின்றுள்ளது. தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! அந்த அச்வத்தத்திலேயே அக்னி (வஹ்னி) உறைகிறான்.”

Verse 33

अत्रस्थो यः कुलायो म आसीच्छिशुसमन्वितः । संदग्धस्तत्प्रतापेन अहंकृच्छ्राद्विनिर्गतः

“இங்கே என் கூடு குஞ்சுகளுடன் இருந்தது; அவன் கடும் வெப்பத் தாபத்தால் அது எரிந்து போயிற்று. நான் மட்டும் மிகுந்த துன்பத்துடன் தப்பி வெளியே வந்தேன்.”

Verse 34

तच्छ्रुत्वा तैः सुरैः सर्वैः शमीगर्भः स तत्क्षणात् । वेष्टितः पावकोऽप्याशु शुकं शप्त्वा विनिर्गतः

அதைக் கேட்டவுடன் எல்லாத் தேவர்களும் சமீ மரத்தின் உள்ளகத்தைச் சூழ்ந்தனர். பாவகன் (அக்னி) சுகனைச் சபித்து விரைவில் வெளியே வந்தான்.

Verse 35

अहं यस्मात्त्वया पाप देवानां संनिवेदितः । तस्माच्छुक न ते वाणी विस्पष्टा संभविष्यति

“பாவியே! நீ என்னை தேவர்களிடம் அறிவித்ததால், ஓ சுகனே! இனி உன் வாக்கு தெளிவாகவும் உரைத்திடத் தக்கதாகவும் ஆகாது.”

Verse 36

एवमुक्त्वा जातवेदा देवादर्शनवांछया । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे देवस्य परमेष्ठिनः

இவ்வாறு கூறி ஜாதவேதன் (அக்னி) தேவர்களைத் தரிசிக்க விரும்பி பரமேஷ்டி தேவனுடைய ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 37

जलाशयं सुगम्भीरं पूर्वोत्तरदिक्संस्थितम् । दृष्ट्वा तत्र प्रविष्टस्तु निभृतं च समाश्रितः

அங்கே வடகிழக்குத் திசையில் அமைந்த மிக ஆழமான நீர்த்தேக்கத்தைப் பார்த்து, அவன் அதில் இறங்கி மறைவாகத் தஞ்சமடைந்தான்।

Verse 38

एतस्मिन्नंतरे तत्र मत्स्यकच्छपदर्दुराः । वह्निप्रतापनिर्दग्धा दृश्यंते शतशो मृताः

அந்நேரத்தில் அங்கே அக்னியின் கடும் வெப்பத்தால் எரிந்த மீன்கள், ஆமைகள், தவளைகள் நூற்றுக்கணக்கில் இறந்தவையாகக் காணப்பட்டன।

Verse 39

अथ चैकोऽर्धनिर्दग्ध आयुःशेषेण दर्दुरः । तस्माज्जलाद्विनिष्क्रांतो दृष्टो देवैश्च दूरतः

பின்பு ஒரு தவளை—அரை எரிந்த நிலையில், ஆயுள் மீதமிருந்ததினால் மட்டும் உயிருடன்—அந்நீரிலிருந்து வெளியே வந்தது; தேவர்கள் அதைத் தொலைவில் இருந்து கண்டனர்।

Verse 40

पृष्टश्च ब्रूहि चेद्भेक त्वया दृष्टो हुताशनः । तदर्थमिह संप्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

அவனை வினவினர்—“சொல், ஓ தவளையே! நீ ஹுதாசனன் (அக்னி) ஐக் கண்டாயா? அதற்காகவே வாசவன் (இந்திரன்) உடன் எல்லாத் தேவர்களும் இங்கே வந்துள்ளனர்.”

Verse 41

भेक उवाच । अस्मिञ्जलाशये वह्निः सांप्रतं पर्यवस्थितः । तस्यैते जलमध्यस्था मृता भूरिजलोद्भवाः

தவளை கூறியது—இந்த நீர்த்தடாகத்தில் இப்போது அக்னி தங்கியிருக்கிறான். அவனால் நீரின் நடுவில் வாழும் பல நீர்ஜீவர்கள் இறந்துவிட்டனர்.

Verse 42

अस्माकं निधनं प्राप्तं कुटुम्बं सुरसत्तमाः । अहं कृच्छ्रेण निष्क्रांत एतस्माज्जलसंश्रयात्

தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! எங்கள் குடும்பம் முழுவதும் மரணத்தை அடைந்தது. நான் மட்டும் இந்த நீராச்ரயத்திலிருந்து மிகுந்த சிரமத்துடன் தப்பி வந்தேன்.

Verse 43

तच्छ्रुत्वा ते सुराः सर्वे सर्वतस्तं जलाशयम् । वेष्टयित्वा स्थितास्तत्र वह्निर्भेकं शशाप ह

அதைக் கேட்ட அனைத்து தேவர்களும் அந்த நீர்த்தடாகத்தை எல்லாப் புறங்களிலும் சூழ்ந்து அங்கே நின்றனர்; அப்போது அக்னி தவளைக்கு சாபம் அளித்தான்.

Verse 44

यस्माद्भेक त्वया मूढ देवेभ्योऽहं निवेदितः । तस्मात्त्वं भविता नूनं विजिह्वोऽत्र धरातले

மூட தவளையே! நீ என்னை தேவர்களிடம் அறிவித்ததால், நீ நிச்சயமாக இந்த பூமியில் நாவற்றவனாக ஆகுவாய்.

Verse 45

एवमुक्त्वा ततः स्थानात्ततो वह्निर्विनिर्गतः । तावत्स ब्रह्मणा प्रोक्तः स्वयमेव महात्मना

இவ்வாறு கூறி அக்னி அந்த இடத்திலிருந்து புறப்பட்டான். அச்சமயத்தில் மகாத்மா பிரம்மா தாமே அவனை உரைத்தார்.

Verse 46

भोभो वह्ने किमर्थं त्वं देवान्दृष्ट्वा प्रगच्छसि । त्वमाद्यश्चैव सर्वेषामेतेषां संस्थितो मुखम्

ஓ வஹ்னியே! தேவர்களைப் பார்த்தவுடன் நீ ஏன் புறப்படுகிறாய்? நீயே அனைவரிலும் முதன்மை; இத்தேவர்களின் ‘வாய்’ என நீயே நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 47

त्वय्याहुतिर्हुता सम्यगादित्यमुपतिष्ठते । आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः

உன்னில் முறையாக ஆஹுதி செலுத்தப்பட்டால் அது ஆதித்யனை அடைகிறது. ஆதித்யனிடமிருந்து மழை, மழையிலிருந்து அன்னம், அன்னத்தால் உயிர்கள் வாழ்வுறுகின்றன.

Verse 48

तस्माद्धाता विधाता च त्वमेव जगतः स्थितः । संतुष्टे धार्यते विश्वं त्वयि रुष्टे विनंक्ष्यति

ஆகையால் உலகின் தாதாவும் விதாதாவும் நீயே. நீ திருப்தியுற்றால் பிரபஞ்சம் தாங்கப்படுகிறது; நீ கோபித்தால் அது அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது.

Verse 49

अग्निष्टोमादिका यज्ञास्त्वयि सर्वे प्रतिष्ठिताः । अथ सर्वाणि भूतानि जीवंति तव संश्रयात्

அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்கள் அனைத்தும் உன்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. மேலும் எல்லா உயிர்களும் உன் ஆதரவினாலேயே வாழ்கின்றன.

Verse 50

त्वमग्ने सर्वभूतानामन्तश्चरसि सर्वदा । तेनैवान्नं च पानं च जठरस्थं पचत्यलम

ஓ அக்னியே! நீ எப்போதும் எல்லா உயிர்களின் உள்ளே இயங்குகிறாய். அதே சக்தியால் வயிற்றில் உள்ள உணவும் பானமும் முறையாகச் செரிகின்றன.

Verse 51

तस्मात्कुरु प्रसादं त्वं सर्वेषां च दिवौकसाम् । कोपस्य कारणं ब्रूहि यतस्त्यक्त्वा प्रगच्छसि

ஆகையால் நீர் விண்ணுலக வாசிகளான எல்லா தேவர்களிடமும் அருள் புரிவீராக. நீர் விட்டு நீங்கிச் செல்கின்றதற்குக் காரணமான கோபத்தின் காரணத்தைச் சொல்லும்.

Verse 52

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवस्य परमेष्ठिनः । प्रोवाच प्रणयात्कोपं कृत्वा नत्वा च पद्मजम्

சூதர் கூறினார்—பரமேஷ்டி தேவனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவர் அன்பினால் கோபம் கொண்டதுபோல் செய்து, பத்மஜன் (பிரம்மா) முன் வணங்கி உரைத்தார்.

Verse 53

अग्निरुवाच । अहं कोपं समाधाय शक्रस्योपरि पद्मज । प्रणष्टो जगदुत्सृज्य यस्मात्तत्कारणं शृणु

அக்னி கூறினார்—ஓ பத்மஜனே! சக்கிரன் (இந்திரன்) மீது நான் கோபத்தை நிலைநிறுத்தி, உலகை விட்டு மறைந்தேன். அதன் காரணத்தை கேள்.

Verse 54

अनावृष्ट्या महेन्द्रस्य संजातश्चौषधीक्षयः । ततोऽस्म्यहं श्वमांसेन विश्वामित्रेण योजितः

மகேந்திரன் (இந்திரன்) மழை பொழியாததால் மூலிகைத் தாவரங்கள் குன்றின. அப்போது விசுவாமித்திரர் என்னை வற்புறுத்தி நாய் இறைச்சி உண்ணச் செய்தார்.

Verse 55

एतस्मात्कारणान्नष्टो न कामान्न च संभ्रमात् । अभक्ष्यभक्षणाद्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

இந்தக் காரணத்தாலேயே நான் மறைந்தேன்—ஆசையால் அல்ல, குழப்பத்தாலும் அல்ல. உண்ணத் தகாததை உண்ண வேண்டுமோ என்ற அச்சமே; இதுவே நான் கூறிய உண்மை.

Verse 56

तच्छ्रुत्वा स चतुर्वक्त्रः शक्रमाह ततः परम् । युक्तमेव शिखी प्राह किमर्थं न च वर्षसि

அதைக் கேட்ட நான்முகப் பிதாமகர் பிரம்மா பின்னர் சக்ரனை நோக்கி— “அக்னி உரைத்தது முற்றிலும் சரி; நீ ஏன் மழை பொழியச் செய்யவில்லை?” என்றார்.

Verse 57

शक्र उवाच । ज्येष्ठं भ्रातरमुल्लंघ्य शंतनुः पृथिवीपतिः । पितृपैतामहे राज्ये स निविष्टः पितामह

சக்ரன் கூறினான்— “பிதாமகரே! பூமிபதி சாந்தனு, தன் மூத்த சகோதரனை மீறி, பித்ரு–பைதாமக அரசில் தானே அமர்ந்தான்.”

Verse 58

एतस्मात्कारणाद्वृष्टिः संनिरुद्धा मया प्रभो । तद्ब्रूहि किं करोम्यद्य त्वं प्रमाणं पितामह

“இந்தக் காரணத்தாலேயே, பிரபோ, நான் மழையைத் தடுத்து வைத்தேன். ஆகவே இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? பிதாமகரே, நீரே அதிகாரம்.”

Verse 59

पितामह उवाच । तस्याक्रमस्य संप्राप्तं पापं तेन महीभुजा । उपभुक्तमवृष्ट्याद्य तस्माद्वृष्टिं कुरु द्रुतम्

பிதாமகர் கூறினார்— “அந்த மீறலால் அந்த அரசன் சேர்த்த பாவம், இன்றைய வறட்சியால் அனுபவிக்கப்பட்டது; ஆகவே விரைவில் மழை பொழியச் செய்.”

Verse 60

मद्वाक्याद्याति नो नाशं यावदेतज्जगत्त्रयम् । अकालेनापि देवेन्द्र सस्याभावाद्बुभुक्षया

“என் வாக்கினால் இந்தத் திரிலோகம் அழியாது. தேவேந்திரா, காலமல்லாத தாமதம்கூட பயிர் இன்றியதால் பசியை உண்டாக்கும்.”

Verse 61

एतस्मिन्नंतरे शक्र आदिदेश त्वरान्वितः । पुष्करावर्तकान्मेघान्वृष्ट्यर्थं धरणीतले

அவ்வேளையில் அவசரத்துடன் இருந்த சக்ரன் (இந்திரன்) புஷ்கராவர்த்தக மேகங்களை, பூமித்தளத்தில் மழை பொழியுமாறு ஆணையிட்டான்।

Verse 62

तेऽपि शक्रसमादेशात्समस्तधरणीतलम् । तत्क्षणात्पूरयामासुर्गर्जन्तो विद्युदन्विताः

அவர்களும் சக்ரனின் ஆணையால் உடனே முழு பூமித்தளத்தையும் நிரப்பினர்—இடிமுழக்கம் செய்து, மின்னலுடன் கூடி।

Verse 63

अथाब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा देवैः सार्धं हुताशनम् । अग्निहोत्रेषु विप्राणां प्रत्यक्षो भव पावक । सांप्रतं त्वं वरं मत्तः प्रार्थयस्वाभिवांछितम्

அப்போது பிரம்மா தேவர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் ஹுதாசனன் (அக்னி) என்பவனை நோக்கி—“ஓ பாவகா, பிராமணர்களின் அக்னிஹோத்திரங்களில் நேரடியாக வெளிப்படு; இப்போது என்னிடமிருந்து உன் விரும்பிய வரத்தை வேண்டு” என்றார்।

Verse 64

अग्निरुवाच । अयं जलाशयः पुण्यो मन्नाम्ना पृथिवीतले । ख्यातिं यातु चतुर्वक्त्र वह्नितीर्थमिति स्मृतम्

அக்னி கூறினார்—“ஓ நான்முகனே, பூமியில் உள்ள இந்தப் புனித நீர்த்தேக்கம் என் பெயரால் புகழ் பெறுக; ‘வஹ்னிதீர்த்தம்’ என்று நினைவுகூரப்படுக।”

Verse 65

अत्र यः प्रातरुत्थाय स्नात्वा श्रद्धा समन्वितः । अग्निसूक्तं जपित्वा च त्वां प्रपश्यति सादरम् । तस्य तुष्टिस्त्वया कार्या द्रुतं मद्वाक्यतः प्रभो

இங்கே யார் விடியற்காலையில் எழுந்து நம்பிக்கையுடன் நீராடி, அக்னிசூக்தத்தை ஜபித்து, பக்தியுடன் உம்மை தரிசிப்பாரோ—ஓ प्रभுவே, என் வாக்கின்படி அவருக்கு விரைவில் திருப்தியும் அருளும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 66

श्रीब्रह्मोवाच । अत्र यः प्रातरुत्थाय स्नात्वा वै वेदविद्द्विजः । अग्निसूक्तं जपित्वा च वीक्षयिष्यति मां ततः

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—இங்கு வேதம் அறிந்த அந்தணன் விடியற்காலையில் எழுந்து நீராடி அக்னிசூக்தத்தை ஜபித்தால், பின்னர் என்னைத் தரிசிப்பான்.

Verse 67

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य सकलं लप्स्यते फलम् । अनेकजन्मजं पापं नाशमेष्यति पावक

அவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவான்; ஓ பாவகா! பல பிறவிகளின் பாவங்கள் அழியும்.

Verse 68

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्विरराम पितामहः । पावकोऽपि च विप्राणामग्निहोत्रेषु संस्थितः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பகவான் பிதாமகர் (பிரம்மா) மௌனமானார்; பாவகன் (அக்னி) கூட அந்தணர்களின் அக்னிஹோத்திரங்களில் நிலைபெற்றான்.

Verse 69

एवं तत्र समुद्भूतं वह्नितीर्थं महाद्भुतम् । तत्र स्नातो नरः प्रातः सर्वपापैः प्रमुच्यते

இவ்வாறு அங்கே மிக அதிசயமான வஹ்னிதீர்த்தம் தோன்றியது. அங்கே காலையில் நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 70

अग्निरुवाच ममातृप्तस्य लोकेश तावद्द्वादशवत्सरान् । क्षुत्पीडासंवृते मर्त्ये न प्राप्तं कुत्रचिद्धविः

அக்னி கூறினார்—ஓ லோகேசா! நான் திருப்தியடையாமல் இருந்தேன்; பசியால் வாட்டப்பட்ட இந்த மর্ত்யலோகத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் எங்கும் எனக்கு ஹவிஸ் (ஆஹுதி) கிடைக்கவில்லை.

Verse 71

भविष्यंति तथा यज्ञा कालेन महता विभो । संजातैः पशुभिर्भूयः सस्यादैरपरैर्भुवि

ஓ வல்லவனே! பெருங்காலம் கடந்தபின் யாகங்கள் மீண்டும் நடைபெறும்; பூமியில் மிருகங்களும், தானிய-பயிர்களும், பிற விளைபொருட்களும் மீண்டும் மிகுதியாக உண்டாகும்.

Verse 72

श्रीब्रह्मोवाच । अत्र ये ब्राह्मणाः केचिन्निवसंति हुताशन । वसोर्द्धाराप्रदानेन ते त्वां नक्तंदिनं सदा

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—ஓ ஹுதாசனனே! இங்கே சில பிராமணர்கள் வசிக்கின்றனர்; அவர்கள் வசோர்தாரா (நெய் தொடர்ச்சித் தாரை) அர்ப்பணித்து இரவும் பகலும் எப்போதும் உன்னைத் திருப்திப்படுத்தி போஷிப்பார்கள்.

Verse 73

तर्पयिष्यंति सद्भक्त्या ततः पुष्टिमवाप्स्यसि । तेऽपि काम्यैर्मनोऽभीष्टैर्भविष्यंति समन्विताः

அவர்கள் உண்மையான பக்தியால் உன்னைத் திருப்திப்படுத்துவர்; அதனால் நீ நிறைவும் வலிமையும் பெறுவாய். அவர்களும் மனம் விரும்பிய, வேண்டிய பலன்களால் நிறைவுறுவர்.

Verse 74

संक्रांति समये येषां वसोर्धाराप्रदायिनाम् । भविष्यति क्षुतं वह्ने हूयमाने तवानल

சங்கிராந்தி நேரத்தில் வசோர்தாரா அளிப்போர்க்கு, ஓ அனலனே! ஆஹுதிகள் ஊற்றப்படும் போது, ஓ வஹ்னியே, உன் அக்கினியில் ‘க்ஷுத’ எனும் ஒரு தெய்வீகச் சுடர்ச் சைகை எழும்.

Verse 75

तेषां पापं च यत्किंचिज्ज्ञानतोऽज्ञानतः कृतम् । तद्यास्यति क्षयं सर्वमाजन्ममरणांतिकम्

அவர்களின் எந்தப் பாவமாயினும்—அறிந்தோ அறியாமலோ—செய்யப்பட்டது, அது பிறப்பு முதல் மரண முடிவு வரை சேர்த்ததும்கூட முழுவதும் அழிந்தொழியும்.

Verse 76

त्वयि तुष्टिं गते पश्चाद्भविष्यति महीपतिः । शिबिर्नाम सुविख्यात उशीनरसमुद्रवः

நீ முழுமையாகத் திருப்தியடைந்த பின்பு, பூமியில் ஒரு மன்னன் தோன்றுவான்—உசீனர குலத்தில் பிறந்த, ‘சிபி’ எனப் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 77

स कृत्वा श्रद्धया युक्तः सत्रं द्वादशवार्षिकम् । वसोर्द्धाराप्रदानेन वर्षं त्वां तर्पयिष्यति । कलशस्य च वक्त्रेणाविच्छिन्नेन दिवानिशम्

அவன் பக்தியுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்ர யாகத்தைச் செய்வான். பின்னர் ‘வசோர்தாரா’ அர்ப்பணிப்பால், கலசத்தின் வாயிலாக இடையறாது பகல்-இரவு ஒரு ஆண்டு முழுதும் உன்னைத் திருப்திப்படுத்துவான்।

Verse 78

ततस्तुष्टिं परां प्राप्य परां पुष्टिमवाप्स्यसि । पूज्यमानो धरापृष्ठे सर्वैर्वेदविदां वरैः

அப்போது உன்னதத் திருப்தியை அடைந்து, உன்னதப் புஷ்டியும் வலிமையும் பெறுவாய்; பூமியில் வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்த அனைவராலும் நீ வழிபடப்படுவாய்।

Verse 79

अद्यप्रभृति यत्किंचित्कर्म चात्र भविष्यति । शांतिकं पौष्टिकं वापि वसोर्द्धारासमन्वितम् । संभविष्यति तत्सर्वं तव तृप्तिकरं परम्

இன்றுமுதல் இங்கே செய்யப்படும் எந்தச் சடங்காயினும்—சாந்திக்காகவோ புஷ்டிக்காகவோ—அது ‘வசோர்தாரா’ உடன் சேர்ந்திருந்தால், அவையெல்லாம் உனக்கு உன்னதத் திருப்தியை அளிப்பதாகும்।

Verse 80

अपि यद्वैश्वदेवीयं कर्म किंचिद्द्विजन्मनाम् । वसोर्द्धाराविहीनं च निष्फलं संभविष्यति

இருபிறப்போர் செய்யும் எந்த வைஶ்வதேவச் செயலும், ‘வசோர்தாரா’ இன்றியிருந்தால், அது பயனற்றதாகிவிடும்।

Verse 81

यस्माद्भवति संपूर्णं कर्म यज्ञादिकं हि तत् । शांतिकं वैश्वदेवं च पूर्णाहुतिरिहोच्यते

இதனால் யாகம் முதலான அனைத்துக் கருமங்களும் நிறைவு பெறுவதால், இங்கு சாந்திகர்மத்திற்கும் வைஶ்வதேவத்திற்கும் இதை ‘பூர்ணாஹுதி’ என அழைக்கின்றனர்।

Verse 82

यः सम्यक्छ्रद्धया युक्तो वसोर्द्धारां प्रदास्यति । स कामं मनसा ध्यातं समवाप्स्यति कृत्स्नशः

உண்மையான பக்தியுடன் வஸோர்தாரையை அர்ப்பணிப்பவன், மனத்தில் தியானித்த விருப்பத்தை முழுமையாக அடைவான்।