Adhyaya 184

Verse 1

। सूत उवाच । तृतीये च दिने प्राप्ते त्रयोदश्यां द्विजोत्तमाः । प्रातःसवनमादाय ऋत्विजः सर्व एव ते । स्वेस्वे कर्मणि संलग्ना यज्ञकृत्यसमुद्भवे

சூதர் கூறினார்— ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! மூன்றாம் நாள், திரயோதசி திதி வந்தபோது, அந்த எல்லா ரித்விக்களும் பிராதஸ்ஸவனத்தை மேற்கொண்டு, யாகச் செயல்களால் எழும் தத்தம் கடமைகளில் முழுமையாக ஈடுபட்டனர்.

Verse 2

ततः प्रवर्तते यज्ञस्तदा पैतामहो महान् । सर्वकामसमृद्धस्तु सर्वैः समुदितो गुणैः

அதன்பின் அந்த மகத்தான பைதாமஹ யாகம் தொடங்கியது; அது எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைந்ததும், எல்லா நற்குணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது.

Verse 3

दीयतां दीयतां तत्र भुज्यतां भुज्यतामिति । एकः संश्रूयते शब्दो द्वितीयो द्विजसंभवः

அங்கே ஒரு ஒலி கேட்டது— “கொடுங்கள், கொடுங்கள்!” மேலும் இரண்டாவது— “உண்ணுங்கள், உண்ணுங்கள்!”— இது இருபிறப்பினரிடையே எழுந்த ஆரவாரம் ஆகும்.

Verse 4

नान्यस्तत्र तृतीयस्तु यज्ञे पैतामहे शुभे । यो यं कामयते कामं हेमरत्नसमुद्भवम्

அந்த மங்களகரமான பைதாமஹ யாகத்தில் மூன்றாவது கூச்சல் எதுவும் இல்லை. யார் யார் எத்தகைய விருப்பத்தை விரும்பினாரோ— பொன், மணிகள் முதலியவற்றால் உண்டாகும் (ஐஸ்வர்ய) ஆசை—

Verse 5

स तत्प्राप्नोत्यसंदिग्धं वांछिताच्च चतुर्गुणम् । पक्वान्नस्य कृतास्तत्र दृश्यंते पर्वताः शुभाः

அவன் ஐயமின்றி அதைப் பெறுவான்— விரும்பியதற்கும் நான்கு மடங்கு அதிகமாக. அங்கே சமைத்த அன்னத்தின் மங்களமான குவியல்கள் மலைகளைப் போலக் காணப்பட்டன.

Verse 6

घृतक्षीर महानद्यो दानार्थं वित्तराशयः । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चिज्ज्ञानी द्विजोत्तमाः

நெய், பால் ஆகியவை மகாநதிகள்போல் ஓடினவெனத் தோன்ற, தானத்திற்காக செல்வக் குவியல்கள் ஆயத்தமாயிருந்தன. அந்நேரத்தில், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, ஒரு ஞானி அங்கு வந்தடைந்தான்।

Verse 7

अतीतानागतान्वेत्ति वर्तमानं च यः सदा । स ब्रह्माणं नमस्कृत्य निविष्टश्च तदग्रतः

எப்போதும் கடந்தகாலம், வருங்காலம், நிகழ்காலம் அனைத்தையும் அறிந்தவன், பிரம்மாவை வணங்கி அவர்முன் அமர்ந்தான்।

Verse 8

कर्मांतरेषु विप्राणां स सर्वेषां द्विजोत्तमाः । कथयामास यद्वृत्तं बाल्यात्प्रभृति कृत्स्नशः

பிராமணர்கள் தத்தம் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அந்த இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 9

ततस्त ऋत्विजः सर्वे कौतुकाविष्टचेतसः । पप्रच्छुर्ज्ञानिनं तं च विस्मयोत्फुल्ललोचनाः

அப்போது எல்லா ருத்விக்களும் வியப்பால் மனம் நிறைந்து, ஆச்சரியத்தால் விரிந்த கண்களுடன் அந்த ஞானியைக் கேள்வி கேட்டனர்।

Verse 10

विस्मृतानि स्मरंतस्ते निजकृत्यानि वै ततः । प्रोक्तानि गर्हणीयानि ह्यसंख्यातानि सर्वशः

அப்போது அவர்கள் மறந்திருந்த தங்கள் செயல்களை நினைவுகூர்ந்து, எல்லாவகையிலும் எண்ணற்ற பழிக்கத்தக்க செயல்களை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 11

ततस्ते पुनरेवाथ पप्रच्छुर्ज्ञानिनं च तम् । लोकोत्तरमिदं ज्ञानं कथं ते संस्थितं द्विज

அப்போது அவர்கள் மீண்டும் அந்த ஞானியை வினவினர்— “ஓ த்விஜா, இந்த லோகோத்தர ஞானம் உன்னுள் எவ்வாறு நிலைபெற்றது?”

Verse 12

को गुरुस्ते समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः । अहोज्ञानमहो ज्ञानं नैतद्दृष्टं श्रुतं च न

“உன் குரு யார்? கூறுவாயாக; எங்கள் ஆவல் மிகுதியானது. அஹோ ஞானம், அஹோ ஞானம்— இதை நாம் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை.”

Verse 13

यादृशं ते द्विजश्रेष्ठ दृश्यते पार्थसंस्थितम् । किं ब्रह्मणा स्वयं विप्र त्वमेवं प्रतिबोधितः

“ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, உன்னுள் காணப்படும் மலைபோல் உறுதியான நிலை— ஓ விப்ரா, இதனைத் தானே பிரம்மா உனக்கு இவ்வாறு போதித்தாரா?”

Verse 14

किं वा हरेण तुष्टेन किं वा देवेन चक्रिणा । नान्यप्रबोधितस्यैवं ज्ञानं संजायते स्फुटम्

“அல்லது திருப்தியுற்ற ஹரியாலோ, அல்லது சக்கரதாரி தேவனாலோ? பிறரின் விழிப்பூட்டல் இன்றி இவ்வளவு தெளிவான ஞானம் உதிக்காது.”

Verse 15

अतिथिरुवाच । पिंगला कुररः सर्पः सारंगश्चैव यो वने । इषुकारः कुमारी च षडेते गुरवो मम

அதிதி (முனிவர்) கூறினார்— “பிங்கலா, குரரப் பறவை, பாம்பு, வனத்தில் வாழும் சாரங்கம் (மான்); இஷுகாரன் (அம்பு செய்பவன்) மற்றும் குமாரி— இவ்வாறு ஆறு பேர் என் குருக்கள்.”

Verse 16

एतेषां चेष्टितं दृष्ट्वा ज्ञानं मे समुपस्थितम्

இவர்களின் நடத்தையை நோக்கி, என் உள்ளத்தில் ஞானம் உதித்து தெளிவாக நிலைபெற்றது.

Verse 17

ब्राह्मणा ऊचुः । कथयस्व महाभाग कथं ते गुरवः स्थिताः । कीदृशं च त्वया दृष्टं तेषां चैव विचेष्टितम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாகா! உமது குருக்கள் எவ்வாறு நிலைபெற்றுள்ளனர்? நீர் தாமே என்ன கண்டீர், அவர்களின் செயற்பாடும் நடத்தையும் எத்தகையது?

Verse 18

कस्मिन्देशे त्वमुत्पन्नः कस्मिन्स्थाने वदस्व नः । किंनामा किं नु गोत्रश्च सर्वं विस्तरतो वद

நீர் எந்த நாட்டில் பிறந்தீர், எந்த இடத்தைச் சேர்ந்தவர்—எமக்கு கூறும். உமது பெயர் என்ன, உமது கோத்திரம் எது—அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 19

अतिथिरुवाच । आसन्नव पुरे विप्राश्चत्वारो ये विवासिताः । शुनःशेपोऽथ शाक्रेयो बौद्धो दांतश्चतुर्थकः

அதிதி கூறினார்—ஆசன்னவ நகரில் நான்கு பிராமணர்கள் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தனர்—சுனஃசேபன், சாக்ரேயன், பௌத்தன், நான்காவதாக தாந்தன்.

Verse 20

तेषां मध्ये तु यो बौद्धः शांतो दांत इति स्मृतः । छन्दोगगोत्रविख्यातो वेदवेदांगपारगः

அவர்களில் பௌத்தன் எனப்பட்டவன் ‘சாந்தன்’ ‘தாந்தன்’ என நினைவுகூரப்பட்டான்; சாந்தோக கோத்திரத்தில் புகழ்பெற்று, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 21

नागरेषु समुत्पन्नः पश्चिमेवयसि स्थितः । तस्याहं प्रथमः पुत्रः प्राणेभ्योऽपि सुहृत्प्रियः

அவன் நாகரர்களிடையே பிறந்து, முதுமைப் பருவத்தில் நிலைபெற்றான். நான் அவனுடைய முதற்புத்திரன்—உயிரைவிடவும் அன்பானவன், நம்பிக்கையுள்ள தோழனெனப் பிரியமானவன்.

Verse 22

ततोऽहं यौवनं प्राप्तो यदा द्विजवरोत्तम तदा मे दयितस्तातः पंचत्वं समुपागतः

பின்னர், ஓ த்விஜவரோத்தமா, நான் யௌவனத்தை அடைந்தபோது, அதே நேரத்தில் என் அன்புத் தந்தை பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தார்—அதாவது தேகம் நீத்தார்.

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे राजा ह्यानर्ताधिपतिर्द्विजाः । सुतपास्तेन निर्दिष्टोऽहं तु कंचुकिकर्मणि

இந்நேரத்தில், ஓ த்விஜர்களே, ஆனர்த்தத்தின் அதிபதி அரசன் சுதபாஸ் மூலம் என்னை கஞ்சுகி (அந்தப்புரப் பணியாளர்) பணியில் நியமித்தான்.

Verse 24

शांतं दांतं समालोक्य विश्वस्तेन महात्मना । तस्य चांतःपुरे ह्यासीत्पिंगलानाम नायिका

அமைதியும் அடக்கமும் கொண்டவனெனக் கண்டு அந்த மகாத்ம அரசன் (என்னிடம்) நம்பிக்கை வைத்தான். அவன் அந்தப்புரத்தில் பிங்கலா என்ற பெயருடைய முதன்மை நாயகி இருந்தாள்.

Verse 25

दौर्भाग्येण समोपेता रूपेणापि समन्विता । अथान्याः शतशस्तस्य भार्याश्चांतःपुरे स्थिताः

அவள் துர்பாக்கியத்தால் சூழப்பட்டவளாயினும், அழகால் நிறைந்தவளாக இருந்தாள். மேலும் அவளைத் தவிர, அந்த அரசனுக்கு நூற்றுக்கணக்கான பிற மனைவியரும் அந்தப்புரத்தில் இருந்தனர்.

Verse 26

ताः सर्वा रजनीवक्त्रे व्याकुलत्वं प्रयांति च । आहरंति परान्गन्धान्धूपांश्च कुसुमानि च

இரவு வந்ததும் அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் கலங்கினர்; அரிய நறுமணங்கள், தூபம், மலர்கள் ஆகியவற்றை கொண்டு வந்தனர்।

Verse 27

विलेपनानि मुख्यानि सुरभीणि तथा पुरः । पुष्पाणि च विचित्राणि ह्यन्याः सूक्ष्मांबराणि च

முன்னே சிறந்த நறுமண மைதைகள் வைக்கப்பட்டன; பலவண்ண மலர்களும், மற்ற நுண்ணிய ஆடைகளும் கொண்டு வரப்பட்டன।

Verse 28

तावद्यावत्स्थितः कालः शयनीयसमुद्भवः । मन्मथोत्साहसं युक्ताः पुलकेन समन्विताः

படுக்கை இன்பத்திலிருந்து எழுந்த அந்த நேரம் நீடித்தவரை, அவர்கள் மன்மத உற்சாகம் நிறைந்து, உடல் சிலிர்ப்புடன் இருந்தனர்।

Verse 29

एका जानाति मां सुप्तां नूनमाकारयिष्यति । अन्या जानाति मां चैव परस्परममर्षतः

ஒருத்தி நான் உறங்குகிறேன் என்று அறிந்து, நிச்சயம் என்னை எழுப்ப முயலும்; இன்னொருத்தியும் அறிந்து, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பொறாமைப்படுகின்றனர்।

Verse 30

स्पर्धयन्ति प्रयुध्यन्ति विरूपाणि वदन्ति च । तासां मध्यात्ततश्चैका प्रयाति नृपसंनिधौ

அவர்கள் போட்டியிட்டு சண்டையிட்டு கடுஞ்சொற்கள் பேசினர்; பின்னர் அவர்களில் ஒருத்தி அரசனின் அருகே சென்றாள்।

Verse 31

शेषा वै लक्ष्यमासाद्य निःश्वस्य प्रस्वपन्ति च । दुःखार्ता न लभन्ति स्म ताश्च निद्रां पराभवात्

மற்றவர்கள் இலக்கை அடைந்து பெருமூச்சு விட்டுப் படுத்துக் கொள்கிறார்கள்; ஆனால் தோல்வியால் துயருற்ற அவர்கள் உண்மையான நித்திரையை அடையவில்லை.

Verse 32

कामेन पीडितांगाश्च बाष्पपूर्णेक्षणाः स्थिताः

காமவேட்கையால் அவர்களின் உடல் வாடியது; கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் அவர்கள் நின்றனர்.

Verse 33

आशा हि परमं दुःखं निराशा परमं सुखम् । आशानिराशां कृत्वा च सुखं स्वपिति पिंगला

ஆசையே பேர்த் துயரம்; நிராசை (எதிர்பார்ப்பின்மை) பேரின்பம். ஆசா-நிராசைகளை விட்டு பிங்கலா இன்பமாக உறங்குகிறாள்.

Verse 34

न करोति च शृंगारं न स्पर्धां च कदाचन । न व्याकुलत्वमापेदे सुखं स्वपिति पिंगला

அவள் அலங்காரம் செய்யவில்லை; எப்போதும் போட்டியும் கொள்ளவில்லை; கலக்கத்தில் விழவில்லை—பிங்கலா இன்பமாக உறங்குகிறாள்.

Verse 35

ततो मयापि तद्दृष्ट्वा तस्याश्चेष्टितमुत्तमम् । आशाः सर्वाः परित्यक्ताः स्वपिमीह ततः सुखी

அவளின் சிறந்த நடத்தையைப் பார்த்த நானும் எல்லா ஆசைகளையும் கைவிட்டேன்; அதனால் இங்கே நான் நிறைவுடன் உறங்குகிறேன்.

Verse 36

ये स्वपंति सुखं रात्रौ तेषां कायाग्निरिध्यते । आहारं प्रतिगृह्णाति ततः पुष्टिकरं परम्

இரவில் இன்பமாக உறங்குவோரின் தேகாக்னி நன்கு எரிகிறது. அப்போது உடல் உணவை முறையாக ஏற்று, அதனால் உன்னதமான புஷ்டியும் நலனும் உண்டாகின்றன।

Verse 37

तदेत्कारणं जातं मम तेजो भिवृद्धये । गुरुत्वे पिंगला जाता तेन सा मे द्विजोत्तमाः

இதுவே காரணமாகி—என் தெய்வீகத் தேஜஸ் வளர்வதற்காக—அது நிகழ்ந்தது. பிங்கலா உண்மையான காம்பீர்யத்தை அடைந்தாள்; ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமா, அவள் எனது குருவானாள்।

Verse 38

आशापाशैः परीतांगा ये भवन्ति नरो र्दिताः । ते रात्रौ शेरते नैव तदप्राप्तिविचिन्तया

ஆசையின் பாசங்களால் எல்லாப் புறமும் கட்டுண்டு துன்புறும் மனிதர்கள், வேண்டியது கிடைக்காதோ என்ற எண்ணத்தால் இரவில் உறங்குவதில்லை।

Verse 39

नैवाग्निर्दीप्यते तेषां जाठरश्च ततः परम् । आहारं वांछते नैव तन्न तेजोभिवर्धनम्

அவர்களிடம் அக்னி எரியாது; ஜடராக்னியும் கூட எரியாது. அவர்கள் உணவையும் விரும்பார்; ஆகவே அவர்களின் தேஜஸும் வலமும் வளராது।

Verse 40

सर्वस्य विद्यते प्रांतो न वांछायाः कथंचन

எல்லாவற்றிற்கும் முடிவு உண்டு; ஆனால் ஆசைக்கு எவ்விதத்திலும் முடிவு இல்லை।

Verse 41

यथायथा भवेल्लाभो वांचितस्य नृणामिह । हविषा कृष्णवर्त्मेव वृद्धिं याति तथातथा

இங்கே மனிதன் விரும்பியதை எவ்வளவு எவ்வளவாகப் பெறுகிறானோ, அவ்வளவு அவ்வளவாகத் தாகமும் (ஆசையும்) வளர்கிறது; ஹவிசால் ஊட்டப்படும் அக்னி மேலும் மேலும் பெருகுவது போல।

Verse 42

यथा शृंगं रुरोः काये वर्धमानस्य वर्धते । एवं तृष्णापि यत्नेन वर्धमानेन वर्धते

வளர்ந்து வரும் மானின் உடலில் கொம்பு வளர்வதுபோல், தாகமும் (ஆசையும்) அதற்காகச் செய்யும் முயற்சி அதிகரிக்க அதிகரிக்க வளர்கிறது।

Verse 43

एवं ज्ञात्वा महाभागः पुरुषेण विजानता । दिवा तत्कर्म कर्तव्यं येन रात्रौ सुखं स्वपेत्

இவ்வாறு அறிந்த விவேகமுள்ள பாக்கியவான், இரவில் அமைதியாக இனிது உறங்கும்படி பகலில் அத்தகைய செயலைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 184

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मयज्ञे तृतीयदिवसे पिंगलोपाख्यानवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், பிரஹ்மயஜ்ஞத்தின் மூன்றாம் நாளில் ‘பிங்கலா உபாக்யான வர்ணனம்’ எனப்படும் 184ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।