Adhyaya 117

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भट्टिकाख्या पुरा प्रोक्ता या त्वया सूतनन्दन । कस्मात्तस्याः शरीरान्ताद्दंष्ट्रा नागसमुद्भवाः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! நீ முன்பு ‘பட்டிகா’ எனப் பெயருடையவளைச் சொன்னாய். அவளுடைய உடலின் இறுதிப் பகுதியிலிருந்து நாகஜாத தந்தங்கள் எதனால் தோன்றின?

Verse 2

विशीर्णाः किं प्रभावश्च तपसः सूतनन्दन । किं वा मंत्रप्रभावश्च एतन्नः कौतुकं परम्

ஓ சூதநந்தனே! அவை எந்த ஆற்றலால் சிதைந்தன—தவத்தின் வலிமையாலா, அல்லது மந்திரத்தின் வலிமையாலா? இதுவே எங்கள் உச்சக் கௌதுகம்; விளக்குவாயாக.

Verse 3

यन्मानुषशरीरेऽपि विशीर्णास्ता विषोल्बणाः । नागानां तु विशेषेण तस्मात्सर्वं प्रकीर्तय

விஷம் மிகுந்த அந்தத் துன்பங்கள் மனித உடலையும் சிதைக்க வல்லவை; நாகர்களிடத்தில் அது இன்னும் அதிகம். ஆகவே அனைத்தையும் விரிவாகக் கூறுவாயாக.

Verse 4

।सूत उवाच । सा पुरा ब्राह्मणी बाल्ये वर्तमाना पितुर्गृहे । वैधव्येन समायुक्ता जाता कर्मविपाकतः

சூதன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் அந்தப் பிராமணப் பெண், இளமையில் தந்தையின் இல்லத்தில் வாழ்ந்தபோதே, கர்மவிபாகத்தால் விதவையாயினாள்.

Verse 5

ततो बाल्येऽपि शुश्राव शास्त्राणि विविधानि च । देवयात्रां प्रचक्रेऽथ तीर्थे स्नाति समाहिता

பின்னர் அவள் இளமையிலேயே பலவகை சாஸ்திரங்களைச் செவிமடுத்தாள்; அதன் பின் தேவயாத்திரை மேற்கொண்டு, ஒருமித்த மனத்துடன் தீர்த்தத்தில் நீராடினாள்.

Verse 6

तत्र केदारदेवं च गत्वा नित्यं समाहिता । प्रातरुत्थाय गीतं च भक्त्या चक्रे तदग्रतः

அவள் அங்கே தினமும் கேதாரதேவனை அணுகி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தினாள். விடியற்காலையில் எழுந்து, பக்தியுடன் அவர் முன்னிலையில் பாடல்கள் பாடினாள்.

Verse 7

ततस्तद्गीतलौल्येन पातालात्समुपेत्य च । तक्षको वासुकिश्चैव द्विज रूपधरावुभौ

அவளின் பாடலின் மீது ஏற்பட்ட பேரார்வத்தால் தக்ஷகனும் வாசுகியும் பாதாளத்திலிருந்து மேலே வந்தனர்; இருவரும் பிராமண வடிவம் எடுத்தனர்.

Verse 8

साऽपि तत्र महद्गीतं तानैः सर्वैरलंकृतम् । मूर्च्छनाभिः समोपेतं सप्तस्वरविराजितम्

அவளும் அங்கே ஒரு மகத்தான பாடலைப் பாடினாள்; எல்லா தானங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மூர்ச்சனைகளால் செழித்து, சப்தஸ்வரங்களால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 9

यतिभिश्च तथा ग्रामैर्वर्णग्रामैः पृथ ग्विधैः । ततं च विततं चैव घनं सुषिरमेव च

யதி-லயங்களுடனும், கிராம-ராகங்களுடனும், பலவகை வர்ணக் குழுக்களுடனும்; தத, விதத, கன, சுஷிரம் எனும் எல்லா வாத்தியங்களுடனும் அவளின் இசை நிறைவுற்றது.

Verse 10

तालकालक्रियामानवर्धमानादिकं च यत् । अविदग्धापि सा तेषां गीतांगानां द्विजांगना । केवलं कंठसंशुद्ध्या ताभ्यां तोषं समादधे

தாளம், காலம், கிரியை, மானம், வர்த்தமானம் முதலிய பாடலின் அங்கங்கள் எதுவாயினும்—அவள் முறையாகப் பயிற்சி பெறாதவளாயினும், அந்தப் பிராமணப் பெண் குரலின் தூய்மையாலேயே அந்த இருவரையும் மகிழ்வித்தாள்.

Verse 12

ततस्तद्गीतलोभेन सर्वे तत्पुरवासिनः । प्रातरुत्थाय केदारं समागच्छंति कौतुकात् । कस्य चित्त्वथ कालस्य नागौ तौ स्वपुरं प्रति । निन्युर्बलात्समुद्यम्य सर्वलोकस्य पश्यतः

அந்தப் பாடலின் ஆசையால் நகரவாசிகள் அனைவரும் விடியற்காலையில் எழுந்து ஆவலுடன் கேதாரத்துக்கு வந்தனர். ஆனால் சில காலத்திற்குப் பின் அந்த இரு நாகர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளை வலுக்கட்டாயமாகத் தூக்கி தங்கள் நகரத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 13

नागरूपं समाधाय रौद्रं जनविभीषणम् । भोगाग्र्येण च संवेष्ट्य पातालतलमभ्ययुः

மக்களை அச்சுறுத்தும் கொடிய நாகவடிவம் ஏற்று, தன் சிறந்த சுருள்களால் அவளைச் சுற்றிக் கட்டி, அவன் பாதாளத்தின் அடித்தளங்களுக்கு இறங்கினான்.

Verse 14

अथ तां स्वगृहं नीत्वा प्रोचतुः कामपीडितौ । भवावाभ्यां विशालाक्षि भार्या धर्मपरायणा । एतदर्थं समानीता त्वं पाताले महीतलात्

பின்பு அவளைத் தம் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்று, காமத்தால் வாடிய அவர்கள் கூறினர்—“விசாலாக்ஷி! நீ எங்களுக்குத் தர்மநிஷ்டையான மனைவியாக இருப்பாய். இதற்காகவே உன்னை பூமித்தளத்திலிருந்து பாதாளத்திற்குக் கொண்டுவந்தோம்.”

Verse 15

भट्टिकोवाच । यत्त्वं तक्षक मां शांतामनपेक्षां रतोत्सवे । आनैषीरपहृत्याशु ब्राह्मणान्वय संभवाम्

பட்டிகா கூறினாள்—“தக்ஷகா! காமவெறியில் நீ என்னை—அமைதியானவளாகவும் விருப்பமற்றவளாகவும், பிராமண வம்சத்தில் பிறந்தவளாகவும் இருந்த என்னை—விரைவில் கடத்திக் கொண்டு வந்தாய்.”

Verse 16

मानुषं रूपमास्थाय पुरा मां त्वं समाश्रितः । कामोपहृतचित्तात्मा तस्मान्मर्त्यो भविष्यसि

“முன்பு மனித வடிவம் ஏற்று நீ என்னை அணுகினாய்; காமம் உன் சித்தத்தையும் ஆத்மாவையும் கவர்ந்தது. ஆகவே நீ மর্ত்யன், நश्वरன் ஆகுவாய்.”

Verse 17

यदि मां त्वं दुराचार धर्षयिष्यसि वीर्यतः । शतधा तव मूर्धाऽयं सद्य एव भविष्यति

ஓ துராசாரியே, நீ வலுக்கட்டாயமாக என்னைத் துஷ்பிரயோகிக்க முயன்றால், உன் இந்தத் தலை உடனே நூறு துண்டுகளாகப் பிளந்து விடும்।

Verse 18

तं श्रुत्वा सुमहाशापं तस्याः स भयविह्वलः । ततः प्रसादयामास कृतांजलिपुटः स्थितः

அவளுடைய மிகப் பெரிய சாபத்தை கேட்டவுடன் அவன் அச்சத்தால் கலங்கினான்; பின்னர் கைகூப்பி நின்று அவளை அமைதிப்படுத்த முயன்றான்।

Verse 19

मया त्वं कामसक्तेन समानीता सुमोहतः । तस्मात्कुरु प्रसादं मे शापस्यांतो यथा भवेत्

காமத்தில் அடிமையாகி மிகுந்த மயக்கத்தில் நான் உன்னை இங்கே கொண்டு வந்தேன்; ஆகவே என்மேல் அருள் செய்து சாபம் முடிவுறச் செய்।

Verse 20

सूत उवाच । एवं प्रसादिता तेन तक्षकेण द्विजात्मजा । ततः प्रोवाच तं नागं बाष्पव्याकुललोचना

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தக்ஷகனால் வேண்டப்பட்டு சமாதானமான அந்தப் பிராமணக் கன்னி, கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் அந்த நாகனிடம் பேசினாள்।

Verse 21

यदि मां मर्त्यलोके त्वं भूयो न यसि तक्षक । तत्र शापस्य पर्यंतं करिष्यामि न संशयः

ஓ தக்ஷகா, என் பொருட்டு நீ மீண்டும் மனிதலோகத்திற்கு செல்லாவிட்டால், சாபத்தின் முடிவை நான் உறுதியாகச் செய்வேன்।

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे ज्ञात्वा मानुषीं स्वगृहागताम् । तक्षकेण समानीतां कामोपहतचे तसा

இவ்விடையில், காமத்தால் மயங்கிய தக்ஷகன் ஒரு மனிதப் பெண்ணைத் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்தான் என்பதை அறிந்து, அனைவரும் அதற்கேற்றவாறு மனத்தில் எழுந்தனர்।

Verse 23

ततस्तस्य कलत्राणि महेर्ष्यासंश्रितानि च । तस्या नाशार्थमाजग्मुः कोपरक्तेक्षणानि च

அப்போது, பொறாமையால் மகரிஷியைச் சரணடைந்த அவன் மனைவியர், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், அவளின் அழிவிற்காக வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 24

अथ तासां परिज्ञाय तक्षकः स विचेष्टितम् । वाञ्छञ्छापस्य पर्यंतं तत्पार्श्वाद्भयसंयुतः

அவர்களின் நோக்கமும் கலக்கமும் அறிந்த தக்ஷகன் அச்சமுற்று, சாபத்தின் முடிவை நாடி, பாதுகாப்பிற்காக அவளின் அருகில் ஒதுங்கினான்।

Verse 25

वज्रां नामास्मरद्विद्यां तस्या गात्रं ततस्तया । योजयामास रक्षार्थं प्राप्ता चाथ भुजंगमी

அவள் ‘வஜ்ரா’ எனப்படும் வித்யையை நினைத்து, அதனால் தன் உடலைக் காக்கச் செய்தாள்; பின்னர் நாகினி அங்கே அணுகினாள்।

Verse 26

अदशत्तां ततः क्रुद्धा ब्राह्मणस्य सुतां सतीम् । सपत्नीं मन्यमानोच्चैः शीर्णदंष्ट्रा व्यजायत

பின்பு கோபமுற்ற நாகினி, அந்தப் பிராமணனின் சத்குமாரியைப் போட்டிமனைவியாக எண்ணி கடித்தாள்; உடனே அவளின் நஞ்சுப் பற்கள் முறிந்து சிதைந்தன।

Verse 27

अथ तामपि सा क्रुद्धा शशाप द्विजसंभवा । दृष्ट्वा सापत्न्यजैर्भावैर्वर्तमानां सहेर्ष्यया

அப்போது பிராமணகுலத்தில் பிறந்த அவள் கோபமுற்று அவளையும் சபித்தாள். போட்டிமனைவி போன்ற பொறாமை உணர்வுடன் அவள் நடப்பதைக் கண்டு.

Verse 28

यस्मात्त्वं दोषहीनां मां सदोषामिव मन्यसे । तस्माद्भव द्रुतं पापे मानुषी दुःखभागिनी

நீ என்னை—குற்றமற்றவளாக இருந்தும்—குற்றவாளிபோல் எண்ணுகிறாய்; ஆகவே, ஓ பாவினி, விரைவில் மனிதப் பெண்ணாகி துயரத்தின் பங்காளியாகு.

Verse 29

अथ तां संगृहीत्वा स तक्षको नागसत्तमः । केदारायतने तस्मिन्नर्धरात्रे मुमोच ह

பின்னர் நாகங்களில் சிறந்த தக்ஷகன் அவளை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த கேதாராயதனத்தில் நள்ளிரவில் விடுவித்தான்.

Verse 30

ततः प्रोवाच तां देवीं कृतां जलिपुटः स्थितः । शापांतं कुरु मे साध्वि स्वगृहं येन याम्यहम्

அப்போது அவன் கைகூப்பி நின்று அந்த சாத்வி தேவியிடம் கூறினான்—“அம்மையே, என் சாபத்தின் முடிவை அருள்வாயாக; அப்பொழுது நான் என் இல்லத்திற்குத் திரும்புவேன்.”

Verse 31

भट्टिकोवाच । सौराष्ट्रविषये राजा त्वं भविष्यसि पन्नग । भूमौ रैवतको नाम भोगानां भाजनं सदा

பட்டிகா கூறினாள்—“ஓ பன்னகா, நீ சௌராஷ்டிர நாட்டில் அரசனாவாய். பூமியில் ‘ரைவதக’ எனும் இடம் எப்போதும் போகச் செல்வத்தின் பாத்திரமாக இருக்கும்.”

Verse 32

ततश्चैव तनुं त्यक्त्वा क्षेत्रेष्वाश्रममध्यतः । संप्राप्स्यसि निजं स्थानं तत्क्षेत्रस्य प्रभावतः

பின்னர் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில், ஆசிரமத்தின் நடுவே, உடலைத் துறந்து, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையால் நீ உன் சொந்த நிலையைக் அடைவாய்।

Verse 33

तक्षक उवाच । एषा मम प्रिया कांता त्वया शापेन योजिता । या सा भवतु मे भार्या मानुषत्वेऽपि वर्तिते

தக்ஷகன் கூறினான்—இவள் என் அன்புப் பத்னி; உன் சாபத்தால் கட்டுப்பட்டாள்; மனித நிலையிலிருந்தாலும் இவள் என் மனைவியாகவே ஆகட்டும்।

Verse 34

एत त्कुरु प्रसादं मे दीनस्य परियाचतः । माऽस्या भवतु चान्येन पुरुषेण समागमः

துன்புற்று வேண்டுகின்ற எனக்கு இந்த அருளைச் செய்; அவளுக்கு வேறு எந்த ஆணுடனும் சேர்க்கை ஏற்படாதிருக்கட்டும்।

Verse 35

भट्टिकोवाच । आनर्ताधिपतेरेषा भवित्री दुहिता शुभा । ततः पाणिग्रहं प्राप्य भार्या तव भविष्यति

பட்டிகா கூறினாள்—இவள் ஆனர்த்த அரசனின் மங்களமான மகளாகப் பிறப்பாள்; பின்னர் கைப்பிடி (பாணிக்ரஹணம்) நிகழ்ந்து உன் மனைவியாக ஆகுவாள்।

Verse 36

क्षेमंकरीति विख्याता रूपयौवनशालिनी । त्वया सार्धं बहून्भोगान्भुक्त्वाऽथ पृथिवीतले । परलोके पुनस्त्वां वै चानुयास्यति शोभना

அவள் ‘க்ஷேமங்கரீ’ எனப் புகழ்பெற்று, அழகும் இளமையும் நிறைந்தவளாக இருப்பாள்; பூமியில் உன்னுடன் பல இன்பங்களை அனுபவித்து, மறுலோகத்திலும் அந்த ஒளிவிடும் பெண் உன்னைத் தொடர்வாள்।

Verse 37

सूत उवाच । एवं च स तया प्रोक्तः क्षम्यतामिति सादरम् । प्रणिपत्य जगामाऽथ निजं स्थानं प्रहर्षितः

சூதர் கூறினார்—அவள் இவ்வாறு சொன்னபோது, அவன் மரியாதையுடன் “என்னை மன்னிக்கவும்” என்று கூறி, வணங்கி மகிழ்ச்சியுடன் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 38

साऽपि प्राप्ते निशाशेषे केदारस्य पुरः स्थिता । पुनश्चक्रे च तद्गीतं श्रुतिसौख्यकरं परम्

இரவு முற்றிலும் முடிந்தபோது அவளும் கேதாரரின் முன் நின்று, செவிக்கு உன்னத இன்பம் தரும் அந்தப் பாடலை மீண்டும் பாடினாள்.

Verse 39

अथ तस्य समायाताः केदारस्य दिदृक्षवः । पुनः केदारभक्त्याढ्या ब्राह्मणाः शतशः परम्

பின்னர் கேதாரரைத் தரிசிக்க ஆவலுடன், கேதாரபக்தியால் நிறைந்த நூற்றுக்கணக்கான பிராமணர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 40

ते तां दृष्ट्वा समायातां भट्टिंकां तां द्विजोद्भवाम् । विस्मयेन समायुक्ताः पप्रच्छुस्तदनंत रम्

அங்கே வந்த பிராமணகுலப் பிறப்பான பட்டிங்காவைக் கண்ட அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து, உடனே அவளிடம் கேள்வி கேட்டனர்.

Verse 42

कस्मात्पुनः प्रमुक्ताऽसि सर्वं वद यथातथम् । अत्र नः कौतुकं जातं सुमहत्तव कारणात्

“நீ மீண்டும் எவ்வாறு விடுதலை பெற்றாய்? நடந்ததை அப்படியே முழுவதும் சொல். உன் இந்த அதிசய காரணத்தால் எங்களுக்குப் பெரும் ஆவல் எழுந்துள்ளது.”

Verse 43

सूत उवाच । ततः सा कथयामास सर्वं तक्षकसंभवम् । वृत्तांतं नागसंभूतं शापानुग्रहजं तथा

சூதர் கூறினார்—அதன்பின் அவள் தக்ஷகனால் எழுந்த அனைத்தையும், நாகத்தால் தோன்றிய நிகழ்வையும், சாபமும் அனுக்ரஹமும் விளைத்த நிகழ்ச்சித் தொடரையும் முறையாக எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तं सर्वं तस्याः कुटुम्बकम् । रोरूयमाणं दुःखार्तं श्रुत्वा तां तत्र चागताम्

அந்த வேளையில் அவளுடைய குடும்பத்தினர் அனைவரும் அங்கே வந்தடைந்தனர். அவள் அங்கே வந்திருக்கிறாள் என்று கேட்டு, துயரால் வாடி அழுது புலம்பியபடி அந்த இடத்திற்கே விரைந்தனர்।

Verse 45

अथ सा जननी तस्या वाष्प पर्याकुलेक्षणा । सस्वजे तां तथा चान्याः सख्यः स्निग्धेन चेतसा

அப்போது அவளுடைய தாய், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்; மற்ற தோழியரும் அன்பு நிறைந்த உள்ளத்துடன் அவளைத் தழுவினர்।

Verse 46

ततो निन्युर्गृहं स्वं च शृण्वंतश्च मुहुर्मुहुः । नागलोकोद्भवां वार्तां विस्य याविष्टचेतसः

பின்னர் அவர்கள் அவளை தங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றனர். நாகலோகத்திலிருந்து எழுந்த அந்தச் செய்தியை அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டனர்; வியப்பில் அவர்களின் மனம் முழுதும் அதிலேயே மூழ்கியது।

Verse 47

अथ तत्र पुरे पौराः सर्वे प्रोचुः परस्परम् । अयुक्तं कृतमेतेन ब्राह्मणेन दुरात्मना

அப்போது அந்த நகரில் உள்ள மக்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“இந்த துர்மதி கொண்ட பிராமணன் முறையற்ற செயலைச் செய்தான்।”

Verse 48

यदानीता सुतरुणी परहर्म्योषिता तया । अन्येषामपि विप्राणां संति नार्यो ह्यनेकशः

அவள் மற்றொருவனின் மனைவியாகிவிட்ட மிக இளைய கன்னியைக் கூட மீட்டுக் கொண்டு வந்தாள். மற்ற பிராமணர்களிடமும் இத்தகைய பல பெண்கள் உள்ளனர்.

Verse 49

तरुण्यो रूपवत्यश्च वैधव्येन समन्विताः । तासामपि च सर्वासामेष न्यायो भविष्यति । योनिसंकरजो नूनं तस्मान्निर्वास्यतामिति

இளமையும் அழகும் உடைய விதவைகளும் உள்ளனர். அவர்களுக்கெல்லாம் இதே ‘நியாயம்’ இனி விதியாகிவிடும். அவன் நிச்சயமாக வர்ண-சங்கரப் பிறவி; ஆகவே அவனை நாடு கடத்த வேண்டும்—என்று அவர்கள் கூறினர்.

Verse 50

एकीभूय ततः सर्वे ब्राह्मणं तं द्विजोत्तमाः । सामपूर्वमिदं वाक्यं प्रोचुः शास्त्र समुद्भवम्

அப்போது அந்த உயர்ந்த இருமுறைப் பிறந்தோர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, அந்தப் பிராமணனை முதலில் சமாதானமான இனிய சொற்களால் அணுகி, சாஸ்திரத்தில் நிலைபெற்ற இவ்வுரையைச் சொன்னார்கள்.

Verse 51

एषा तव सुता विप्र तरुणी रूपसंयुता । सानुरागेण नागेण पाताले च समाहृता

ஓ விப்ரரே! இவள் உமது மகள்—இளமையும் அழகும் உடையவள். ஆசையால் நிறைந்த ஒரு நாகன் அவளை பாதாளத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 52

तद्वक्ष्यति प्रमुक्ताहं निर्दोषा तेन रागिणा । न श्रद्धां याति लोकोऽयं शुद्धैषा समुदाहृता

அவள் கூறுவாள்—‘நான் விடுவிக்கப்பட்டேன்; அந்த ஆசைமிகுந்தவனால் (கொண்டு செல்லப்பட்டாலும்) நான் குற்றமற்றவள்.’ ஆனால் இவ்வுலகம் நம்பாது; அவள் தூயவள் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும்.

Verse 53

तस्माच्छुद्धिं द्विजेद्राणां प्रयच्छतु द्विजोत्तम । येनान्येषामपि प्राज्ञ विनश्यंति न योषितः

ஆகையால், ஓ த்விஜோத்தமா, த்விஜர்களின் தலைவர்களுக்கு சுத்திகரிப்பு வழியை அருள்வாயாக; அதனால், ஓ ஞானியே, பிற பெண்களும் சந்தேகம் மற்றும் பழிச்சொல்லால் அழிவுறாமல் இருப்பர்.

Verse 54

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा ततस्तां विजने सुताम् । पप्रच्छ यदि ते दोषः कश्चिदस्ति प्रकीर्तय

அவன் “அப்படியே” என்று சொல்லி, பின்னர் தனிமையில் தன் மகளிடம் கேட்டான்— “உன்னில் ஏதேனும் குறை இருந்தால், அதைத் தெளிவாகச் சொல்.”

Verse 55

नो चेत्प्रयच्छ संशुद्धिं ब्राह्मणानां प्रतुष्टये

இல்லையெனில், பிராமணர்களின் முழு திருப்திக்காக முழுமையான சுத்திகரிப்பை அருள்வாயாக.

Verse 56

भट्टिकोवाच । युक्तमुक्तं त्वया तात तथान्यैरपि च द्विजैः । युक्ता स्याद्योषितः शुद्धिर्द्वारातिक्रमणादपि

பட்டிகா கூறினாள்— “தாதா, நீ சொன்னது நியாயமானதே; மற்ற த்விஜர்களும் அதையே கூறினர். உண்மையில், வாசற்படியைத் தாண்டியதற்கே கூட பெண்ணுக்கு சுத்திகரிப்பு வேண்டியதாகலாம்.”

Verse 57

किं पुनः परदेशं च गताया रागिणा सह । तस्मादहं न संदेहः प्रातः स्नाता हुताशनम्

அப்படியிருக்க, ஆசைமிகு ஆணுடன் அந்நிய நாட்டிற்குச் சென்றவளின் நிலை பற்றி இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்! ஆகவே எனக்கு ஐயமில்லை— விடியற்காலையில் நீராடி புனித அக்னியை அணுகுவேன்.

Verse 58

प्रविश्य सर्वविप्राणां शुद्धिं दास्याम्य संशयम् । अहमत्र च पानं च यच्चान्यदपि किंचन । प्राशयिष्यामि संप्राप्य शुद्धिं चैव हुताशनात्

விதிநிலையுள் நுழைந்து நான் ஐயமின்றி எல்லாப் பிராமணருக்கும் சுத்தியை அளிப்பேன். இங்கே பானமும் மற்ற எதுவாயினும் அர்ப்பணித்து, ஹுதாசனத்தின் சுத்தி பெற்ற பின் அவர்களுக்கு அன்னமும் அளிப்பேன்.

Verse 59

एवमुक्तस्तया सोऽथ हर्षेण महतान्वितः । प्रातरुत्थाय दारूणि पुरबाह्ये न्ययोजयत्

அவள் இவ்வாறு கூறியதும் அவன் பேரானந்தம் கொண்டான். காலையில் எழுந்து நகரத்துக்கு வெளியே விறகுகளை ஒழுங்குபடுத்தினான்.

Verse 60

भट्टिकाऽपि ततः स्नात्वा शुक्लांबरधरा शुचिः । सर्वैः परिजनैः सार्धं तथा निज कुटुंबकैः

பின்னர் பட்டிகாவும் நீராடி தூய்மையடைந்து வெண்வஸ்திரம் அணிந்தாள். அவள் தன் பணியாளர்கள் அனைவருடனும் தன் குடும்பத்தாருடனும் சேர்ந்து சென்றாள்.

Verse 61

प्रसन्नवदना हृष्टा विष्णुध्यानपरायणा । जगाम तत्र यत्रास्ते सुमहान्दारुपर्वतः

மலர்ந்த முகத்துடன் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், விஷ்ணு தியானத்தில் ஈடுபட்டவளாய், விறகுகளின் பெருங்குவியல் மலைபோல் நின்ற இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 62

ततो वह्निं समाधाय स्वयं तत्र द्विजोत्तमाः । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा प्राह चैव कृतांजलिः

அப்போது அங்கே சிறந்த த்விஜன் தானே அக்னியை ஏற்றினான். மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்து, கைகூப்பி உரைத்தான்.

Verse 63

यदि मेऽस्ति क्वचिद्दोषः कामजोऽल्पोऽपि गात्रके । कृतो वाऽपि बलात्तेन तक्षकेण दुरात्मना

என் உடலில் காமத்தினால் உண்டான சிறு குற்றமேனும் இருக்குமாயின், அல்லது அந்தத் தீயவனான தக்ஷகனால் வற்புறுத்தப்பட்டு ஏதேனும் நேர்ந்திருப்பின்...

Verse 64

अन्येनापि च केनापि भविष्यत्यथवा परः । तस्मात्प्रदहतु क्षिप्रं समिद्धोऽयं हुताशनः

அல்லது வேறு எவராலும் இனி ஏதேனும் நேருமெனில், நன்கு மூட்டப்பட்ட இந்தத் தீ என்னை உடனே எரித்து சாம்பலாக்கட்டும்.

Verse 65

एवमुक्त्वाऽथ सा साध्वी प्रविष्टा निजहर्म्यवत् । सुसमिद्धो हुतो वह्निर्जातो जलमयः क्षणात्

இவ்வாறு கூறி அந்தப் பத்தினி, தன் இல்லத்திற்குள் நுழைவது போலத் தீயில் புகுந்தாள். நன்கு கொழுந்துவிட்டு எரிந்த அந்தத் தீ, ஒரு கணத்தில் நீராக மாறியது.

Verse 66

पपाताऽथ महावृष्टिः कुसुमानां नभस्तलात्

அதன்பின் வானத்திலிருந்து மலர்கள் பெருமழையாகப் பொழிந்தன.

Verse 67

देवदूतो विमानस्थ इदं वाक्यमुवाच ह । शुद्धासि त्वं महाभागे चारित्रै र्निजगात्रजैः

விமானத்தில் அமர்ந்திருந்த தேவதூதன் இவ்வாறு கூறினான்: 'ஓ பெரும் பேறு பெற்றவளே! உன் சொந்த நடத்தையின் சிறப்பால் நீ தூய்மையானவளாக இருக்கிறாய்.'

Verse 68

न त्वया सदृशी चान्या काचिन्नारी भविष्यति । तिस्रः कोट्योर्धकोटी च यानि लोमानि मानुषे । प्रभवंति महाभागे सर्वगात्रेषु सर्वदा

உன்னைப் போன்ற மற்றொரு பெண் இல்லை, ஓ மகாபாக்யவதியே. மனிதனின் எல்லா அங்கங்களிலும் எப்போதும் தோன்றும் ரோமங்கள் மூன்று கோடியும் அரைக்கோடியும் ஆகும்.

Verse 69

तेषां मध्ये न ते साध्वि पापमेकमपि क्वचित् । तस्माच्छीघ्रं ग्रहं गच्छ निजं बांधवसंयुता

அவற்றில், ஓ சாத்வியே, உனது ஒரு பாவம்கூட எங்கும் இல்லை. ஆகவே உறவினர்களுடன் விரைவாக உன் இல்லத்திற்குச் செல்.

Verse 70

कुरु कृत्यानि पुण्यानि समाराधय केशवम् । एतच्चैव चितेः स्थानं त्वदीयं जलपूरितम्

புண்ணியக் கடமைகளைச் செய்து, கேசவனை நன்றாக ஆராதனை செய். மேலும் இந்தச் சிதை இடம் இப்போது உனதே—நீரால் நிரம்பியுள்ளது.

Verse 71

तव नाम्ना सुविख्यातं तीर्थं लोके भविष्यति । येऽत्र स्नानं करिष्यंति शयने बोधने हरेः

உன் பெயரால் உலகில் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உண்டாகும். ஹரியின் சயனமும் போதனமும் நடைபெறும் காலத்தில் இங்கு நீராடுவோர்…

Verse 72

ते यास्यंति परां सिद्धिं दुष्प्राप्या याऽमरैरपि । उक्त्वैवं विरता वाणी देवदूतसमुद्भवा

…அவர்கள் தேவர்களுக்குக் கூட அரிதான பரம சித்தியை அடைவார்கள். இவ்வாறு கூறி, தேவதூதனிடமிருந்து எழுந்த வாக்கு அமைதியானது.

Verse 73

भट्टिका तु ततो हृष्टा प्रणम्य जनकं निजम् । नाहं गृहं गमिष्यामि किं करिष्याम्यहं गृहे

அப்போது பட்டிகா மகிழ்ந்து தன் தந்தைக்கு வணங்கி கூறினாள்— “நான் இல்லத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்; இல்லவாழ்வில் எனக்கு என்ன பயன்?”

Verse 74

अत्रैवाराधयिष्यामि निजतीर्थे सदाऽच्यु तम् । तथा तपः करिष्यामि भिक्षान्नकृतभोजना

“இங்கேயே, என் சொந்த தீர்த்தத்தில், நான் எப்போதும் அச்யுதன் (விஷ்ணு) வழிபாட்டில் நிலைப்பேன்; பிச்சையால் கிடைத்த அன்னமே உண்டு தவமும் செய்வேன்।”

Verse 75

तस्मात्तात गृहं गच्छ स्थिताऽहं चाग्र संश्रये

“ஆகையால், தந்தையே, நீங்கள் இல்லத்திற்குச் செல்லுங்கள்; நான் இங்கேயே இருந்து இந்த உயர்ந்த ஆச்ரயத்தில் சரணடைவேன்।”

Verse 76

ततः स जनकस्तस्यास्ते वाऽपि पुरवासिनः । संप्रहृष्टा गृहं जग्मुः शंसतस्तां पृथक्पृथक्

அப்போது அவளுடைய தந்தையும் நகரவாசிகளும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்; ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக அவளைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 77

तया त्रैविक्रमी तत्र प्रतिमा प्राग्विनिर्मिता । पश्चान्माहेश्वरं लिंगं कृत्वा प्रासादमुत्तमम्

அவள் அங்கே முதலில் திரிவிக்ரமரின் திருவுருவை அமைத்தாள்; பின்னர் மாஹேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவி சிறந்த பிராசாத-ஆலயத்தை கட்டினாள்।

Verse 78

ततः परं तपश्चक्रे भिक्षान्नकृतभोजना । शस्यमाना जनैः सर्वैश्चमत्कारपुरोद्भवैः

அதன்பின் அவள் தவம் மேற்கொண்டாள்; பிச்சையாகக் கிடைத்த அன்னமே அவளின் உணவாயிற்று. அதிசய நிகழ்வுகளால் வியந்த அனைவரும் அவளைப் பெரிதும் போற்றினர்.

Verse 79

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । यथा तस्या दृढं कायमभेद्यं संस्थितं सदा

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் உரைத்தேன்; அவளுடைய உடல் எப்போதும் உறுதியாகவும், உடையாததாகவும், அணுகமுடியாததாகவும் நிலைத்திருந்தது.

Verse 80

सा च पश्यति चात्मानं जलमध्यगतां शुभा

அந்த மங்களமான பெண் நீரின் நடுவில் நிலைத்திருந்த தன்னையே கண்டாள்.