Adhyaya 136

Verse 1

। मांडव्य उवाच । ग्रहीष्यामि सुरश्रेष्ठा वरं युष्मत्समुद्रवम् । परं मे निर्णयं चैकं धर्मराजः प्रचक्षतु

மாண்டவ்யர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தோரே, நீங்கள் அளிக்கும் வரத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; ஆனால் எனக்கான இறுதியான தீர்ப்பை தர்மராஜன் அறிவிக்கட்டும்।

Verse 2

सर्वेषां प्राणिनां लोके कृतं कर्म शुभाशुभम् । उपतिष्ठति नान्यत्र सत्यमेतत्सुरोत्तमाः

தேவரில் சிறந்தவர்களே! உலகில் எல்லா உயிர்களும் செய்த நற்செயலும் தீச்செயலும் தவறாமல் அவர்கள்முன் நிற்கும்; வேறெங்கும் அல்ல—இதுவே உண்மை.

Verse 3

मयाप्यत्र परे चापि किं कृतं पातकं च यत् । ईदृशीं वेदनां प्राप्तो न च मृत्युं कथचन

இந்தப் பிறவியிலோ அல்லது வேறொரு பிறவியிலோ நான் செய்த எந்தப் பாவத்தால் இத்தகைய வேதனைக்கு ஆளானேன்? ஆனாலும் எனக்கு எவ்விதத்திலும் மரணம் வரவில்லை!

Verse 4

धर्मराज उवाच । अन्यदेहे त्वया विप्र बालभावेन वर्तता । शूलाग्रेण सुतीक्ष्णेन काये विद्धो बकः क्षितौ

தர்மராஜன் கூறினான்—ஓ பிராமணனே! முன்பிறவியில் நீ குழந்தைபோன்ற கவனக்குறைவுடன் நடந்தபோது, மிகத் தீவிரமான கம்பின் முனையால் ஒரு கொக்கின் உடலைக் குத்தினாய்; அது தரையில் விழுந்தது.

Verse 5

नान्यत्कृतमपि स्वल्पं पातकं किंचिदेव हि । एतस्मात्कारणादेषा व्यथा संसेविता द्विज

உண்மையில் இதைத் தவிர நீ வேறு எந்தப் பாவமும்—சிறிதளவுகூட—செய்யவில்லை. ஓ இருபிறப்பனே! இதனாலேயே இந்த வேதனை நீ அனுபவிக்கிறாய்.

Verse 6

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भृशं क्रोधसमन्वितः । ततस्तं प्राह मांडव्यो धर्मराजं पुरः स्थितम्

சூதன் கூறினான்—அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட மाण्डவ்யன் மிகுந்த கோபத்தில் நிறைந்தான்; பின்னர் முன் நின்ற தர்மராஜனை நோக்கி பேசினான்.

Verse 7

अस्य स्वल्पापराधस्य यस्माद्भूयान्विनिग्रहः । कृतस्त्वया सुदुर्बुद्धे तस्माच्छापं गृहाण मे

இந்தச் சிறிய குற்றத்திற்கே நீ மிகுதியான தண்டனை விதித்தாய், ஓ தீய புத்தியனே! ஆகவே என் சாபத்தை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 8

त्वं प्राप्य मानुषं देहं शूद्रयोनौ व्यवस्थितः । जातिक्षयकृतं दुःखं प्रभूतं सेवयिष्यसि

நீ மனித உடலைப் பெற்று சூத்ர யோனியில் நிலைபெற்று, ஜாதி இழப்பால் உண்டாகும் மிகுந்த துயரத்தை அனுபவிப்பாய்।

Verse 9

तथा कृता मयैषाद्य व्यवस्था सर्वदेहिनाम् । अष्टमाद्वत्सरादूर्ध्यं कर्मणा गर्हितेन च । प्रग्रहीष्यति वै जंतुः पुरुषो योषिदेव वा

இன்று நான் எல்லா உடலுடையோருக்கும் இவ்விதியை நிறுவினேன்—எட்டாம் ஆண்டிற்குப் பின் பழிக்கத்தக்க செயல்களுக்காக உயிர், ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும், நிச்சயமாகப் பொறுப்புக்குட்படும்।

Verse 10

एवमुक्त्वा स मांडव्यो धर्मराजं ततः परम् । प्रस्थितो रोषनिर्मुक्तो वांछिताशां प्रति द्विजाः

தர்மராஜனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின் அந்தப் பிராமணன் மாண்டவ்யர் கோபம் நீங்கி, தன் விரும்பிய திசை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।

Verse 11

अथ तं प्रस्थितं दृष्ट्वा प्रोचुः सर्वे दिवौकसः । धर्मराजकृते व्यग्राः श्रुत्वा शापं तथाविधम्

அவன் புறப்படுவதைக் கண்டதும், தர்மராஜனைப் பற்றிக் கலங்கிய எல்லா தேவர்களும், அத்தகைய சாபத்தைச் செவியுற்று, பேசத் தொடங்கினர்।

Verse 12

देवा ऊचुः । भगवन्पापसक्तस्य धर्मराजस्य केवलम् । न त्वमर्हसि शापेन शूद्रं कर्तुं कथंचन

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ பகவனே! பாவத்திற்குத் தண்டனை அளிப்பதில் பற்றுடைய தர்மராஜனை மட்டும் காரணமாகக் கொண்டு, சாபத்தால் அவரை எவ்விதத்திலும் சூத்திரனாக்குதல் உமக்குத் தகாது।

Verse 13

प्रसादं कुरु तस्मात्त्वमस्य धर्मपतेर्द्विज । अस्माकं वचनात्सद्यः प्रार्थयस्व तथा वरम्

ஆகையால், ஓ த்விஜரே! இந்த தர்மபதியின்மேல் அருள் புரிவீராக; எங்கள் வேண்டுகோளின்படி உடனே முறையாக வரம் வேண்டுவீராக।

Verse 14

मांडव्य उवाच । नान्यथा जायते वाणी या मयोक्ता सुरोत्तमाः । अवश्यं धर्मराजोऽयं शूद्रयोनौ प्रयास्यति

மாண்டவ்யர் கூறினார்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! நான் உரைத்த வாக்கு வேறுபடாது; இந்த தர்மராஜன் நிச்சயமாக சூத்திர யோனியில் புகுவான்।

Verse 15

परं नैवास्य संतानं तस्यां योनौ भविष्यति । संप्राप्स्यति च भूयोऽपि धर्मराजत्वमुत्तमम्

ஆனால் அந்த யோனியில் அவனுக்கு சந்ததி இல்லை; பின்னர் மீண்டும் அவன் உயர்ந்த தர்மராஜப் பதவியை அடைவான்।

Verse 16

आराधयतु चाव्यग्रः क्षेत्रेऽत्रैव त्रिलोचनम् । प्रसादात्तस्य देवस्य शीघ्रं मृत्युमवाप्स्यति

அவன் சிதறாத மனத்துடன் இக்க்ஷேத்திரத்திலேயே திரிலோசனன் (சிவன்) அராதனை செய்யட்டும்; அந்த தேவனின் அருளால் அவன் விரைவில் மரணத்தை அடைவான் (அந்நிலையிலிருந்து விடுபடுவான்)।

Verse 17

तथा देयो वरो मह्यं भवद्भिर्यदि स्वर्गपाः । तदेषा शूलिकाऽस्माकं स्पर्शाद्भूयात्सुधर्मदा

வானரட்சகர்களே! நீங்கள் எனக்கு உண்மையிலே வரம் அளிக்க விரும்பினால், இந்த எங்கள் சூலிகை வெறும் தொடுதலாலேயே மக்களுக்கு சத்தர்மம் அளிப்பதாக ஆகட்டும்.

Verse 18

देवा ऊचुः । एनां यः प्रातरुत्थाय स्पर्शयिष्यति शूलिकाम् । पातकात्स विमुक्तो वा इह लोके भविष्यति

தேவர்கள் கூறினர்—யார் விடியற்காலையில் எழுந்து இந்த சூலிகையைத் தொடுவாரோ, அவர் இவ்வுலகிலேயே பாவத்திலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 19

एवमुक्त्वा मुनिं तं ते देवाः शक्रपुरोगमाः । ततस्तां सादरं प्राहुः सह भर्त्रा पतिव्रताम्

இவ்வாறு அந்த முனிவனிடம் கூறிய பின், சக்கிரன் (இந்திரன்) தலைமையிலான தேவர்கள், அவள் கணவருடன் இருந்த அந்த பதிவிரதையை மரியாதையுடன் உரைத்தனர்.

Verse 20

त्वमपि प्रार्थयाभीष्टमस्मत्तो वरवर्णिनि । यत्ते चित्ते स्थितं नित्यं नादेयं विद्यतेऽत्र नः

அழகிய நிறமுடையவளே! நீயும் எங்களிடம் உன் விருப்பமான வரத்தை வேண்டு. உன் உள்ளத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பதில், இங்கே நாங்கள் அளிக்க இயலாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 21

पतिव्रतोवाच । येयं मयाकृता गर्ता स्थानेऽत्र त्रिदशेश्वराः । मन्नाम्ना ख्यातिमायातु दीर्घिकेति जगत्त्रये

பதிவிரதை கூறினாள்—முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் ஆண்டவர்களே! இவ்விடத்தில் நான் செய்த இந்த குழி, என் பெயரால் ‘தீர்கிகா’ என மூவுலகிலும் புகழ்பெறட்டும்.

Verse 22

देवा ऊचुः । अद्यप्रभृति लोकेऽत्र गर्त्तेयं तव शोभने । दीर्घिकेति सुविख्याता भविष्यति जगत्त्रये

தேவர்கள் கூறினர்—அழகியவளே! இன்று முதல் இவ்வுலகில் உள்ள இந்தக் குளம்-குழி ‘தீர்கிகா’ என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெறும்.

Verse 23

येऽस्यां स्नानं करिष्यंति प्रातरुत्थाय मानवाः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते भविष्यंति तत्क्षणात्

காலை எழுந்து இதில் நீராடும் மனிதர்கள், அந்தக் கணமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।

Verse 24

कन्याराशिगते सूर्ये संप्राप्ते पंचमीदिने । येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रद्धया सहिता नराः

சூரியன் கன்னி ராசியில் புகுந்து பஞ்சமி திதி வந்தபோது, நம்பிக்கையுடன் இங்கு நீராடும் ஆண்கள்.

Verse 25

अपुत्रास्ते भविष्यंति सपुत्रा वंशवर्धनाः । एवमुक्त्वाऽथ तां देवा जग्मुः स्वर्गं द्विजोत्तमाः

மகனில்லாதவர்கள் வம்சம் வளர்க்கும் மகன்களைப் பெறுவர். இவ்வாறு சொல்லி, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, தேவர்கள் சொர்க்கம் சென்றனர்।

Verse 26

पतिव्रतापि तेनैव सह कांतेन सुन्दरी । सेवयामास कल्याणी स्मरसौख्यमनुत्तमम्

அந்த மங்கலமான அழகிய பத்தினி, தன் அன்புக் கணவருடன் ஒப்பற்ற தாம்பத்திய இன்பத்தை அனுபவித்தாள்।

Verse 27

पर्वतेषु सुरम्येषु नदीनां पुलिनेषु च । उद्यानेषु विचित्रेषु वनेषूपवनेषु च

அழகிய மலைகளில், நதிகளின் மணற்பரப்புக் கரைகளில், வித்தியாசமான இனிய பூங்காக்களில், மேலும் காடுகளிலும் தோப்புகளிலும்।

Verse 28

ततो वयसि संप्राप्ते पश्चिमे कालपर्ययात् । तदेवात्मीयसत्तीर्थं सेवयामास सादरम्

பின்னர் காலத்தின் மாற்றத்தால் முதுமை வந்தபோது, தன் அடைக்கலமும் செல்வமும் ஆன அதே புனித தீர்த்தத்தை அவள் பக்தியுடன் மீண்டும் நாடினாள்।

Verse 29

ततो देहं परित्यक्त्वा स्वकांतं वीक्ष्य तं मृतम् । तत्र तोये जगामाथ ब्रह्मलोकं पतिव्रता

பின்னர் தன் அன்புக் கணவர் இறந்ததைப் பார்த்து அவள் உடலைத் துறந்தாள்; அந்த இடத்தின் நீர்வழியே அந்தப் பதிவிரதை பிரம்மலோகத்தை அடைந்தாள்।

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं दीर्घिकाख्यानमुत्तमम् । यस्य संश्रवणादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

இந்த உயர்ந்த தீர்கிகா-ஆக்கியானத்தை நான் உங்களுக்கு முழுமையாக உரைத்தேன்; இதைச் செவிமடுத்தாலே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 136

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये दीर्घिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘தீர்கிகா உற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 136ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।