Adhyaya 198

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु दशार्णाधिपतिस्तदा । रत्नवत्या विवाहार्थं तत्र स्थाने समागतः

சூதர் கூறினார்—அதே காலத்தில் தசார்ணத்தின் அரசன் ரத்னவதியை மணம் புரிய வேண்டி அந்த இடத்துக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 2

स श्रुत्वा तत्र वृत्तांतं रत्नवत्याः समुद्भवम् । विरक्तिं परमां कृत्वा प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

அங்கே ரத்னவதியின் நிகழ்வைச் செவியுற்ற அவன் மிகுந்த வைராக்யம் கொண்டு தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 4

अथाब्रवीच्च तं प्राप्य कस्मात्त्वं प्रस्थितो नृप । पाणिग्रहमकृत्वा तु मम कन्यासमुद्भवम्

பின்பு அவனை அணுகி ஒருவர் கூறினார்—“அரசே, என் மகளுடன் பாணிகிரஹணச் சடங்கைச் செய்யாமல் நீர் ஏன் புறப்பட்டீர்?”

Verse 5

दशार्ण उवाच । दूषितेयं तव सुता कन्यकात्वविवर्जिता । यस्याः पीतोऽधरोऽन्येन मर्दितौ च तथा स्तनौ

தசார்ண அரசன் கூறினான்—“உன் மகள் களங்கமுற்றாள்; கன்னித்தன்மை இழந்தாள்; ஏனெனில் அவளின் அதரம் மற்றொருவனால் அருந்தப்பட்டது, அவளின் மார்புகளும் அழுத்தப்பட்டன.”

Verse 6

पुनर्भूरिति संज्ञा सा सञ्जाता दुहिता तव । पुनर्भूर्जनयेत्पुत्रं यं कदाचित्कथंचन

ஆகையால் உன் மகளுக்கு ‘புனர்பூ’ (மறுமணம் செய்தவள்) என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. புனர்பூ பெண் எப்போதோ எப்படியோ ஒரு மகனைப் பெறக்கூடும்.

Verse 7

स पातयत्यसंदिग्धं दश पूर्वान्दशापरान् । एकविंशतिमं चैव तथैवात्मानमेव च

அத்தகையவன் ஐயமின்றி பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தோர்களையும் வீழ்ச்சியுறச் செய்கிறான்; இருபத்தொன்றாவனாகிய அவனே தானும் அதுபோல அழிகிறான்.

Verse 8

न वरिष्याम्यहं तेन सुतां तेऽहं नरसिप । निर्दाक्षिण्यमिति प्रोच्य दशार्णाधिपतिस्तदा

ஆகையால், மனிதரின் தலைவனே, நான் உன் மகளை மணமுடிக்கமாட்டேன். ‘இது முறையல்ல/தர்மத்திற்கு ஒவ்வாதது’ என்று கூறி அப்போது தசார்ண அரசன் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 9

छंद्यमानोऽपि विविधैर्हस्त्यश्वरथपूर्वकैः । अवज्ञाय महीपालं प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

யானை, குதிரை, தேரு முதலிய பல பரிசுகளால் சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும், அவன் அரசனை அவமதித்து தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 10

अथानर्त्तो गृहं प्राप्य मृगावत्याः समाकुलः । तद्वृत्तं कथयामास यदुक्तं तेन भूभुजा । स्वभार्यायाः सुतायाश्च मन्त्रिणां दुःखसंयुतः

பின்னர் ஆனர்த்தன் வீட்டை அடைந்து மிருகாவதியைப் பற்றிக் கலங்கினான். துயரத்துடன், அந்த அரசன் கூறிய அனைத்தையும் தன் மனைவி, மகள் மற்றும் அமைச்சர்களிடம் எடுத்துரைத்தான்.

Verse 11

ते प्रोचुः संति भूपालाः संख्याहीना महीतले । रूपाढ्या यौवनोपेता हस्त्यश्वरथसंयुताः

அவர்கள் கூறினர்—பூமியில் எண்ணற்ற அரசர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் அழகால் நிறைந்தோர், இளமை உடையோர், யானை‑குதிரை‑ரதங்களால் சூழப்பட்டோர்।

Verse 12

तेषामेकतमस्य त्वं देहि कन्यां निजां विभो । मा विषादे मनः कृत्वा दुःखस्य वशगो भव

ஓ வல்லோனே! அவர்களில் ஒருவருக்கு உன் சொந்த மகளைக் கொடு; மனத்தில் துயரத்தை வைத்துக்கொள்ளாதே, துக்கத்தின் வசப்படாதே।

Verse 13

आनर्तोऽपि च तच्छ्रुत्वा तेषां वाक्यं सुदुःखितम् । ततः प्राह प्रहृष्टात्मा तान्सर्वान्मन्त्रिपूर्वकान्

ஆனர்த்த அரசனும் அவர்களின் மிகுந்த துயரமிகு சொற்களை கேட்டபின், மனம் மகிழ்ந்து அமைச்சர்களுடன் அனைவரிடமும் உரைத்தான்।

Verse 14

तां च कन्यां स्थितां तत्र साम्ना परमवल्गुना । पुत्रि दृष्टा महीपालाः सर्वे चित्रगतास्त्वया

அங்கே நின்ற அந்த கன்னியை மிக இனிய சொற்களால் அழைத்து—மகளே! உன்னைப் பார்த்த எல்லா அரசர்களும் ஓவியத்தில் உறைந்தவர்போல் நின்றனர்।

Verse 15

तेषां मध्यान्नृपं चान्यं कञ्चिद्वरय शोभने । यस्ते चित्तस्य सन्तोषं कुरुते दृक्पथं गतः

அழகியவளே! அவர்களில் இருந்து வேறொரு அரசனைத் தேர்ந்தெடு; அவன் உன் பார்வைக்குள் வந்தவுடன் உன் உள்ளத்திற்கு நிறைவு தருவான்।

Verse 16

रत्नावत्युवाच । न चाहं वरयिष्यामि पतिमन्यं कथंचन । दशार्णाधिपतिं मुक्त्वा श्रूयतामत्र कारणम्

ரத்னாவதி கூறினாள்—தசார்ணத்தின் அதிபதியைத் தவிர நான் எவ்விதத்திலும் வேறு ஒருவரை கணவராகத் தேர்ந்தெடுக்கமாட்டேன். இதற்கான காரணத்தை இங்கே கேளுங்கள்.

Verse 17

सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति च द्विजाः । सकृत्कन्याः प्रदीयंते त्रीण्येतानि सकृत्सकृत्

அரசர்கள் ஒருமுறை மட்டுமே வாக்கு அளிப்பர்; அந்தணரும் ஒருமுறை மட்டுமே சொல்வர்; கன்னியையும் ஒருமுறை மட்டுமே தானமாக அளிப்பர்—இம்மூன்றும் ஒருமுறைதான்.

Verse 18

एवं ज्ञात्वा न मां तात त्वमन्यस्मिन्महीपतौ । दातुमर्हसि धर्मोऽयं न भवेच्छाश्वतो यतः

இவ்வாறு அறிந்தபின், தந்தையே, என்னை வேறு அரசனுக்கு அளிக்க உமக்கு உரிமையில்லை. இதுவே தர்ம நியமம்; இல்லையெனில் அது நிலைத்திருக்காது.

Verse 19

आनर्त उवाच । वाङ्मात्रेण प्रदत्ता त्वं दशार्णाधिपतेर्मया । न ते हस्तग्रहं प्राप्तो विप्राग्निगुरुसन्निधौ

ஆனர்த்தன் கூறினான்—வாக்குமாத்திரத்தால் நான் உன்னை தசார்ணத்தின் அதிபதிக்குக் கொடுத்தேன்; அந்தணர், புனித அக்னி, குருமார்கள் முன்னிலையில் உன் கைப்பிடித்தல் நிகழவில்லை.

Verse 20

तत्कथं स पतिर्जातस्तवः पुत्रि वदस्व मे

அப்படியெனில், மகளே, அவன் எவ்வாறு உன் கணவனானான்? எனக்குச் சொல்.

Verse 21

रत्नावत्युवाच । मनसा चिंत्यते कार्यं सकृत्तातपुरा यतः । वाचया प्रोच्यते पश्चात् कर्मणा क्रियते ततः

ரத்னாவதி கூறினாள்—அப்பா! முதலில் செயல் மனத்தில் ஒருமுறை எண்ணப்படுகிறது; பின்னர் வாக்கால் சொல்லப்படுகிறது; அதன் பின் கர்மத்தால் நிறைவேற்றப்படுகிறது।

Verse 22

तन्मया मनसा दत्तस्तस्यात्माऽयं पुरा किल । त्वया च वाचया चास्मै प्रदत्तास्मि तथा विभो । तत्कथं न पतिर्मे स्याद्ब्रूहि वा यदि मन्यसे

முன்னே நான் மனத்தால் அவனுக்கு என் ஆத்மாவையே அர்ப்பணித்தேன்; ஓ வல்லவனே, நீயும் வாக்கால் என்னை அவனுக்குக் கொடுத்தாய். அப்படியிருக்க அவன் என் கணவன் அல்லாதது எப்படி? வேறாக நினைத்தால் சொல்।

Verse 23

साहं तपश्चरिष्यामि कौमारव्रतधारिणी । नान्यं पतिं करिष्यामि निश्चयोऽयं मया कृतः

ஆகையால் நான் கௌமார விரதம் ஏற்று தவம் செய்வேன். வேறு ஒருவரையும் கணவராக ஏற்கமாட்டேன்—இதுவே என் உறுதி.

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं रौद्रं माता तस्या मृगावती । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना वाक्यमेतदुवाच ह

அவளின் கடுமையான சொற்களை கேட்டதும், அவள் தாய் மிருகாவதி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் துயருற்று, இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 25

मा पुत्रि साहसं कार्षीस्तपोऽर्थं त्वं कथञ्चन । बाला त्वं सुकुमारांगी सदैव सुखभागिनी

மகளே, தவத்திற்காக எவ்விதத்திலும் அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே. நீ இன்னும் சிறுமி; மென்மையான அங்கங்களுடையவள்; எப்போதும் இன்பத்திற்குரியவள்।

Verse 26

कथं तपः समर्थासि विधातुं त्वमनिंदिते । कन्दमूलफलाहारा चीरवल्कलधारिणी

அனிந்திதையே! கந்த‑மூல‑பழங்களை உணவாகக் கொண்டு, சீர் துணியும் வல்கலமும் அணிந்து இத்தகைய தவத்தை நீ எவ்வாறு மேற்கொள்ள வல்லவள்?

Verse 27

तस्मान्मुख्यस्य भूपस्य कस्यचित्वां ददाम्यहम्

ஆகையால் உன்னை ஏதோ ஒரு சிறந்த அரசனுக்குத் திருமணமாக அளிப்பேன்.

Verse 28

एषा ते ब्राह्मणीनाम सखी परमसंमता । प्रतीक्षते विवाहं ते कौमारं भावमाश्रिता

இவள் ‘பிராஹ்மணீ’ என்னும் பெயருடைய உன் அன்புத் தோழி; அனைவராலும் மிகச் சிறப்பாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவள்; கன்னித் தன்மையில் இருந்து உன் திருமணத்தை எதிர்நோக்குகிறாள்.

Verse 29

यस्य भूपस्य त्वं हर्म्ये प्रयास्यसि विवाहि ता । पुरोधास्तस्य यो राज्ञो भार्येयं तस्य भाविनी

நீ மணப்பெண்ணாக எந்த அரசனின் அரண்மனைக்குச் செல்வாயோ, அந்த அரசனின் புரோகிதருக்கு இவள் மனைவியாக ஆகவிருக்கிறாள்.

Verse 30

रत्नावत्युवाच । न च भूयस्त्वया वाच्यं वाक्यमेवंविधं क्वचित् । मदर्थे यदि मे प्राणास्त्वं वांछसि सुतैषिणी

ரத்னாவதி கூறினாள்—இனி எங்கும் இப்படிப்பட்ட சொற்களைச் சொல்லாதே. பிள்ளை வேண்டி உண்மையாகவே என் பொருட்டு என் உயிரையே நீ விரும்பினால்—

Verse 31

अथवा त्वं हठार्थं च तपोविघ्नं करिष्यसि

இல்லையெனில் நீ பிடிவாதத்தால் என் தவத்திற்கு இடையூறு செய்வாய்.

Verse 32

ततस्त्यक्ष्याम्यहं देहं भक्षयित्वा महद्विषम् । खंडयिष्याम्यहं जिह्वां प्रवेक्ष्यामि च वा जलम्

அப்போது நான் கொடிய விஷத்தை அருந்தி இந்த உடலைத் துறப்பேன்; அல்லது நாவை வெட்டுவேன், இல்லையெனில் நீரில் புகுவேன்.

Verse 33

एवं सा निश्चयं कृत्वा प्रोच्य तां जननीं तदा

இவ்வாறு உறுதி செய்து, அப்போது அவள் அந்தத் தாயிடம் கூறினாள்.

Verse 34

ततः प्रोवाच तां कन्यां ब्राह्मणीं संमतां सखीम् । कृतांजलिपुटा भूत्वा समालिंग्य च सादरम्

பின்னர் அவள் கைகூப்பி, அன்புடன் அணைத்து, மதிக்கத்தக்க பிராமணித் தோழியான அந்தக் கன்னியிடம் கூறினாள்.

Verse 35

गच्छ त्वं स्वपितुर्हर्म्यं प्रेषितासि मया शुभे । येन ते यच्छति पिता नागराय महात्मने

நல்லவளே, நீ உன் தந்தையின் மாளிகைக்குச் செல்; உன் தந்தை மகாத்மா நாகரருக்கு உன்னை அளிக்கும்படியாக நான் உன்னை அங்கே அனுப்புகிறேன்.

Verse 36

क्षमस्व यन्मया प्रोक्ता कदाचित्परुषं वचः । त्वयापि यन्मम प्रोक्तं क्षांतं चैतन्मया ध्रुवम्

நான் எப்போதாவது கூறிய கடுமையான சொற்களை மன்னித்தருள்வாய்; நீ என் மீது கூறியவற்றையும் நான் உறுதியாக மன்னித்துவிட்டேன்.

Verse 37

ब्राह्मण्युवाच । अष्टवर्षा भवेद्गौरी नववर्षा तु रोहिणी । दशवर्षा भवेत्कन्या अत ऊर्ध्वं रजस्वला

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—எட்டு வயதில் ‘கௌரி’, ஒன்பது வயதில் ‘ரோஹிணி’; பத்து வயதில் ‘கன்னி’ எனப்படும், அதற்கு மேல் ரஜஸ்வலையாகிறாள்.

Verse 38

कौमार्यं च प्रणष्टं मे त्वत्संपर्काद्वरानने । जातं षोडशकं वर्षं स्त्रीधर्मेण समन्वितम्

அழகிய முகத்தவளே, உன் தொடர்பினால் என் கௌமாரம் அழிந்தது; நான் பதினாறாம் ஆண்டை அடைந்து, ஸ்த்ரீதர்மத்தின் நிலையுடன் கூடியவளானேன்.

Verse 39

न मे पाणिग्रहं कश्चिन्नागरोऽत्र करिष्यति । बुध्यमानस्तु स्मृत्यर्थं वक्ष्य माणं वरानने

இங்கே எந்த நாகரனும் என் பாணிக்ரஹணம் (திருமணம்) செய்யமாட்டான்; ஆனால் அழகிய முகத்தவளே, அவன் உணர்ந்தபின் நினைவிற்காக (முன்மாதிரியாக) கூறுவான்.

Verse 40

रजस्वलां च यः कन्यामुद्वाहयति निर्घृणः । तस्याः सन्तानमासाद्य पातयेत्पुरुषान्दश

கருணையின்றி ரஜஸ்வலையான கன்னியை மணம் செய்வவன், அவளால் சந்ததி பெற்றபின் தன் குலத்தின் பத்து ஆண்களை வீழ்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறான்.

Verse 41

रजस्वला तु यः कन्यां पिता यच्छति निर्घृणः । स पातयेदसंदिग्धं दश पूर्वान्दशापरान्

கருணையின்றி ரஜஸ்வலையான கன்னியைக் கல்யாணத்திற்குக் கொடுக்கும் தந்தை, நிச்சயமாக பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தவர்களையும் வீழ்ச்சியுறச் செய்கிறான்।

Verse 42

तस्मादहं करिष्यामि त्वया सार्धं तपः शुभे । पित्रा नैव हि मे कार्यं न च मात्रा कथंचन

ஆகையால், ஓ சுபையே, நான் உன்னுடன் சேர்ந்து தவம் செய்வேன். எனக்கு தந்தையுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை; தாயுடனும் எவ்விதத்திலும் இல்லை।

Verse 43

तं श्रुत्वा प्रस्थितं भूपमानर्तः स्वपुरं प्रति । पृष्ठतोऽनुययौ तस्य व्याघो टनकृते तदा

அதை கேட்ட ஆனர்த்த மன்னன் தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; அப்போது பின்னால் இருந்து ஒரு புலி தொந்தரவு செய்யும் நோக்கில் அவனைத் தொடர்ந்து வந்தது।

Verse 44

स्थितो वास्तुपदे रम्ये सर्वतीर्थमये शुभे । तस्य तपःप्रभावेन जातु कोपो न दृश्यते

அவன் இனியதும் சுபமுமான, எல்லா தீர்த்தங்களின் சாரமும் நிறைந்த அந்தப் புனிதத் தளத்தில் நிலைத்திருந்தான்; அவன் தவத்தின் வலிமையால் அவனில் ஒருபோதும் கோபம் தோன்றாது।

Verse 46

कस्यचित्क्वापि मर्त्यस्य तिर्यग्योनिग तस्य च । क्रीडंति नकुलाः सर्पैर्मार्जाराः सह मूषकैः

எங்கோ ஒரு மனிதனிடத்திலும்—அதேபோல் திர்யக்-யோனியில் பிறந்த உயிர்களிடத்திலும்—முங்கூசுகள் பாம்புகளுடன் விளையாடுகின்றன; பூனைகள் எலிகளுடன் விளையாடுகின்றன।

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । अहं सख्या समं याता ह्यनया राजकन्यया । तपोऽर्थे तव पादांते तद्ब्रूहि तपसो विधिम्

பிராம்மணி கூறினாள்—என் தோழியான இந்த அரசகன்னியுடன் சேர்ந்து தவத்திற்காக உமது திருவடிகளில் வந்தேன். ஆகவே தவத்தின் முறையை அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 48

वदस्व येन तत्कृत्स्नं प्रकरोमि महामते

மகாமதியே, எந்த வழியால் நான் அந்தத் தவத்தை முழுமையாகச் செய்ய இயலும் என்று சொல்லுங்கள்.

Verse 49

भर्तृयज्ञ उवाच । अहं ते कथयिष्यामि तपश्चर्याविधिं पृथक् । येन संप्राप्यते मोक्षः कि पुनस्त्रिदशालयः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—தவச்சரியையின் முறையை நான் உனக்கு தனித்தனியாக விளக்குவேன்; அதனால் மோக்ஷம் கிடைக்கும்; அப்படியிருக்க, தேவர்களின் வாசஸ்தலம் எளிதே.

Verse 50

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । षष्ठे काले तथा भोज्यं दिनांतरितमेव च

சாந்திராயண விரதங்கள், கிருச்சிரப் பிராயச்சித்தங்கள், சாந்தபனத் தவங்கள் ஆகியவற்றைச் செய்; மேலும் ஆறாம் காலத்தில் உண்பதும், ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உண்பதும் செய்.

Verse 51

ब्रह्मकूर्चं त्रिरात्रं च एकभक्तमयाचितम् । तपोद्वाराणि सर्वाणि कृतान्येतानि वेधसा

பிரம்மகூர்ச்சம், திரிராத்திர விரதம், யாசிக்காமல் மேற்கொள்ளும் ஏகபக்த விரதம்—இவை அனைத்தும் தவத்தின் வாசல்கள்; இவற்றை வேதஸ் எனும் விதாதா நிறுவினார்.

Verse 52

स्वशक्त्या चैव कार्याणि रागद्वेषविवर्जितैः । वांछितव्यं फलं चैव सर्वेषामेव पुत्रिके । ततः सिद्धिमवाप्नोति या सदा मनसि स्थिता

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப, ராக-த்வேஷமின்றி செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். மகளே, அனைவருக்கும் வேண்டிய பலனையும் நாட வேண்டும்; அப்பொழுது மனத்தில் எப்போதும் நிலைத்துள்ள சித்தி பெறப்படும்.

Verse 53

समत्वं शत्रुमित्राभ्यां तथा पा षाणरत्नयोः । यदा संजायते चित्ते तदा मोक्षमवाप्नुयात्

மனத்தில் பகைவர்-நண்பர் மீதும், கல்-மாணிக்கம் மீதும் சமநிலை (சமத்வம்) தோன்றினால், அப்பொழுது முக்தி பெறலாம்.

Verse 54

यो लिंगग्रहणं कृत्वा ततः कोपपरो भवेत् । तस्य वृथा हि तत्सर्वं यथा भस्महुतं तथा

லிங்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டு பின்னர் கோபத்தில் மூழ்கினால், அவனுக்குச் செய்ததெல்லாம் வீணாகும்—சாம்பலில் ஊற்றிய ஆஹுதியைப் போல.

Verse 55

सूत उवाच । सा तथेतिप्रतिज्ञाय ब्राह्मणी सहिता तया । रत्नावत्या जगामाथ किंचिच्चैव जलाशयम्

சூதர் கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, அந்தப் பிராமணிப் பெண் ரத்னாவதியுடன் சேர்ந்து அருகிலிருந்த ஒரு நீர்த்தடாகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 56

स्वच्छोदकेन संपूर्णं पद्मिनीषंडमंडितम् । ततश्चांद्रायणं चक्रे तपसः प्रथमं व्रतम्

அந்தத் தடாகம் தெளிந்த நீரால் நிரம்பி, தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே அவள் தவத்தின் முதல் விரதமாகிய சாந்திராயணத்தை அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 57

ततः कृच्छ्रव्रतं चक्रे ततः सांतपनं च सा । षष्ठान्नकालभोज्या च सा चाभूद्वत्सरत्रयम्

பின்னர் அவள் க்ருச்ச்ர விரதத்தை மேற்கொண்டாள்; அதன் பின் சாந்தபன விரதத்தையும் செய்தாள். ஆறாம் அன்னகாலத்தில் மட்டும் உணவு கொண்டு, கடும் நியமத்துடன் மூன்று ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாள்.

Verse 58

त्रिरात्रोपोषणं पश्चाद्यावद्वर्षत्रयं तथा । एकान्तरोपवासैश्च साऽनयद्वत्सरत्रयम्

அதன்பின் அவள் மூன்று இரவு உபவாசத்தை மேற்கொண்டு, அதை மூன்று ஆண்டுகள் தொடர்ந்து செய்தாள். மேலும் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உபவாசம் செய்து இன்னும் மூன்று ஆண்டுகள் கழித்தாள்.

Verse 59

हेमंते जलमध्यस्था सा बभूव तपस्विनी । पंचाग्निसाधका ग्रीष्मे सा बभूव यशस्विनी

குளிர்காலத்தில் அவள் நீரின் நடுவே தங்கி தவஸ்வினியாக இருந்தாள். கோடையில் அவள் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்து புகழடைந்தாள்.

Verse 60

निराश्रयाऽभवत्साध्वी वर्षाकाल उपस्थिते । ध्यायमाना दिवानक्तं देवदेवं जनार्दनम्

மழைக்காலம் வந்தபோது அந்த சாத்வி தஞ்சமின்றி இருந்தாள். அவள் பகலும் இரவும் தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனனைத் தியானித்தாள்.

Verse 61

यद्यद्व्रतं पुरा चक्रे ब्राह्मणी सा च सुव्रता । अन्यं जलाशयं प्राप्य सा तच्चक्रे नृपात्मजा । प्रीत्या परमया युक्ता तदा सा द्विजस त्तमाः

அந்த சுவிரதா பிராமணிப் பெண் முன்பு செய்த எந்தெந்த விரதங்களையோ, அரசகுமாரி மற்றொரு நீர்நிலையை அடைந்து அதே விரதங்களை மீண்டும் செய்தாள். ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அவள் பரம பக்தியால் நிறைந்திருந்தாள்.

Verse 62

ततो वर्षशतं सार्धं फलाहारा बभूव सा । शीर्णपर्णाशना पश्चात्तावन्मात्रं व्यवस्थिता

அப்போது அவள் நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் பழங்களையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தாள். பின்னர் அதே அளவு காலம் உதிர்ந்த இலைகளை உண்டு நிலைத்தாள்.

Verse 63

ततश्चैव जलाहारा यावद्वर्षशतानि षट् । वायुभक्षा बभूवाथ सहस्रं परिवत्सरान्

அதன்பின் அவள் அறுநூறு ஆண்டுகள் நீரையே உணவாகக் கொண்டாள்; பின்னர் காற்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டு முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்தாள்.

Verse 64

यथायथा तपश्चक्रे सा कुमारी द्विजोत्तमाः । तथातथाऽभवत्तस्यास्तेजोवृद्धिरनुत्तमा

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! அந்த கன்னி எவ்வெவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் தவம் செய்தாளோ, அவ்வவ்வாறு அவளுடைய ஒப்பற்ற ஆன்மீகத் தேஜஸ் மேலும் மேலும் வளர்ந்தது.

Verse 65

एतस्मिन्नेव काले तु भगवाञ्छशिशेखरः

அதே நேரத்தில் பகவான் சசிசேகரர் (சந்திரசேகரர்) —

Verse 66

गौर्या सह प्रसन्नात्मा तस्या गोचरमागतः । मेघगंभीरया वाचा ततोवचनमब्रवीत्

கௌரியுடன் கூடி, மனம் மகிழ்ந்து, அவர் அவளின் பார்வைக்குள் வந்தார்; பின்னர் மேகமுழக்கம் போன்ற கனத்த குரலில் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 67

वत्से तपोनिवृत्तिं त्वं कुरुष्व वचनान्मम । प्रार्थयस्व मनोऽभीष्टं येन सर्वं ददामि ते

குழந்தையே, என் சொல்லின்படி நீ தவத்தை நிறுத்து. உன் மனத்திற்கு விருப்பமானதை வேண்டு; அந்த வரத்தால் நான் உனக்கு அனைத்தையும் அருள்வேன்.

Verse 68

ब्राह्मण्युवाच । अभीष्टमेतदेवं मे यत्त्वं दृष्टोऽसि शंकर । स्वप्नेऽपि दर्शनं देव दुर्लभं ते नृणां यतः

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—ஓ சங்கரா, என் ஒரே விருப்பம் இதுவே: நான் உமது தரிசனம் பெற்றேன். தேவரே, மனிதர்க்கு கனவில்கூட உமது தரிசனம் அரிது.

Verse 69

भगवानुवाच । न मे स्याद्दर्शनं व्यर्थं कथंचित्सुतपस्विनि । तस्माद्वरय भद्रं ते वरं येन ददाम्यहम्

பகவான் கூறினார்—ஓ உயர்ந்த தவசியே, என் தரிசனம் உனக்குப் பயனின்றி போகாது. ஆகவே, நலமுண்டாக, நீ வரம் தேர்ந்தெடு; அதை நான் அருள்வேன்.

Verse 70

ब्राह्मण्युवाच । एषा मे सुसखी साध्वी राजपुत्री यशस्विनी । ख्याता रत्नावतीनाम प्राणेभ्योऽपिगरीयसी

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—இவள் என் அன்புச் சखी; நற்குணமுடையவள், அரசகுமாரி, புகழ்மிக்கவள். ‘ரத்னாவதி’ எனப் பெயர்பெற்றவள்; எனக்கு உயிரைவிடப் பிரியமானவள்.

Verse 71

मम तुल्यं तपश्चक्रे शूद्रयोनावपि स्थिता । निवर्तते तु यद्येषा तपसस्तु निवर्तनम् । करोम्यद्य जगन्नाथ तदहं संशयं विना

சூத்ர குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும், இவள் எனக்கு இணையாகத் தவம் செய்தாள். இவள் இப்போது தவத்தை விட்டு விலகினால், ஓ ஜகந்நாதா, நானும் இன்று ஐயமின்றி என் தவத்தை நிறுத்துவேன்.

Verse 72

अस्याः स्नेहेन संत्यक्तो मया भर्ता सुरेश्वर । तस्माद्देव वरं देहि त्वमस्या मनसि स्थितम्

தேவர்களின் ஆண்டவனே! அவள்மேல் கொண்ட அன்பினால் நான் என் கணவரைத் துறந்தேன்; ஆகவே, அவள் உள்ளத்தில் நிலைத்த வரத்தை அவளுக்கு அருள்வாயாக।

Verse 73

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवाञ्छशिशेखरः । अब्रवीद्राजपुत्रीं तां मेघगंभीरया गिरा । वत्से मद्वचनादद्य तपस्त्वं त्यक्तुमर्हसि

சூதர் கூறினார்—அவள் சொற்களை கேட்ட பின், மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் பகவான் சசிசேகரர் அந்த அரசகுமாரியிடம் கூறினார்—குழந்தையே, இன்று என் ஆணையினால் நீ தவத்தை நிறுத்தலாம்।

Verse 74

वरं वरय कल्याणि नित्यं मनसि संस्थितम् । अदेयमपि दास्यामि सांप्रतं तव भामिनि

கல்யாணியே! நீ எப்போதும் மனத்தில் வைத்திருந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; ஒளிமிகு பெண்ணே, ‘அருள இயலாதது’ எனக் கருதப்படுவதையும் இப்போது நான் உனக்கு அளிப்பேன்।

Verse 75

रत्नावत्युवाच । एतज्जलाशयं पुण्यं पद्मिनीषण्ड मण्डितम्

ரத்னாவதி கூறினாள்—தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த நீர்த்தேக்கம் புனிதமாயிருப்பதாக।

Verse 76

यत्रैषा ब्राह्मणी साध्वी नित्यं च तपसि स्थिता । अस्या नाम्ना च विख्यातिं तीर्थमेतत्प्रपद्यताम्

இந்த இடத்தில் இச் சாத்வி பிராமணிப் பெண் எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்திருந்ததால், இத்தலம் அவளது பெயரால் புகழ்பெற்ற தீர்த்தமாக ஆகுக।

Verse 77

अत्र यः कुरुते स्नानं श्रद्धया परया युतः । तस्य भूयात्सदा वासो देवदेव त्रिविष्टपे औ

இங்கே பரம பக்தி-श्रத்தையுடன் நீராடுபவனுக்கு, தேவர்களின் தேவனே, திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் எந்நாளும் வாசம் உண்டாகுக।

Verse 78

मदीयं मम नाम्ना तु शूद्रासंज्ञं तु जायताम् । तस्य तुल्यप्रभावं तु तीर्थस्य प्रतिपद्यताम्

என் பெயராலேயே இன்னொரு தீர்த்தம் தோன்றுக; அது ‘சூத்ரா’ என அழைக்கப்படுக; மேலும் அது இத்தீர்த்தத்துக்கு ஒப்பான சக்தி உடையதாகுக।

Verse 79

आवाभ्यां नित्यशः कार्यं कुमारत्वे महत्तपः । आराध्यस्त्वं सुरश्रेष्ठो वाङ्मनःकर्मभिस्तथा

நாம் இருவரும் இளமையில் எப்போதும் மகத்தான தவம் செய்ய வேண்டும்; தேவர்களில் சிறந்தவனே, வாக்கு-மனம்-செயல் மூலமாக உம்மை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 80

एतस्मिन्नेव काले तु निर्भिद्य धरणीतलम् । लिंगं माहेश्वरं विप्रा निष्क्रांतं सूर्यसंनिभम्

அதே நேரத்தில் பூமித்தளத்தைப் பிளந்து, ஓ பிராமணர்களே, சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் மாஹேஸ்வர லிங்கம் வெளிப்பட்டது।

Verse 81

ततः प्रोवाच ते देवः स्वयमेव महेश्वरः । ताभ्यां सुतपसा तुष्टः सादरं भक्तवत्सलः

பின்னர், அந்த இருவரின் சிறந்த தவத்தால் மகிழ்ந்த பக்தவத்ஸலனான மகேஸ்வரன் தாமே நேரில் அன்புடன் உரைத்தான்।

Verse 82

एतत्तीर्थद्वयं ख्यातं त्रैलोक्येपि भविष्यति । शूद्रीनाम त्वदीयं तु ब्राह्मणी च सखी तव

இந்த இரு தீர்த்தங்களும் மூவுலகிலும் புகழ்பெறும். ஒன்றுக்கு உன் பெயரால் ‘சூத்ரீ’ என்று பெயர் வரும்; பிராமணியும் உன் தோழியாக இருந்து மற்ற தீர்த்தத்திற்கும் தன் பெயரை அளிப்பாள்।

Verse 83

तीर्थद्वयेऽपि यः स्नात्वा एतस्मिञ्छ्रद्धयाऽन्वितः । त्वत्तः पद्मानि संगृह्य अस्यास्तोयं च निर्मलम् । एतच्च मामकं लिंगं स्नापयित्वाऽर्चयिष्यति

யார் பக்தியுடன் இந்த இரு தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, உன்னிடமிருந்து தாமரை மலர்களைச் சேகரித்து, இத்தீர்த்தத்தின் தூய நீரை எடுத்துக் கொண்டு, என் இந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து வழிபடுகிறாரோ—அவர் எனக்கு மிகப் பிரியமான வழிபாட்டை நிறைவேற்றுகிறார்।

Verse 84

पश्चात्पद्मैश्चतुर्दश्यां शुक्लायां सोमवासरे । चैत्रे मासि च संप्राप्ते चिरायुः स भविष्यति

பின்னர் சைத்ர மாதத்தில் சுக்லபட்ச சதுர்தசி திங்கள் கிழமையில் வந்தால், தாமரை மலர்களால் அர்ப்பணித்து வழிபட்டால் அவர் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவார்।

Verse 85

सर्वपापविनिर्मुक्तो यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

அவர் எவ்வளவு பெரிய பாவியாக இருந்தாலும், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் முழுமையாக விடுதலை பெறுவார்।

Verse 86

एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । तत्र नित्यं च तपसि स्थिते सख्यावुभावपि

இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் பின்னர் கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். அங்கே அந்த இரு தோழிகளும் எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 87

यावत्कल्पशतं तावज्जरामरणवर्जि ते । अद्यापि गगने ते च दृश्येते तारकात्मके

நூறு கல்பங்கள் வரை அவர்கள் மூப்பு, மரணம் இன்றித் திகழ்ந்தனர். இன்றும் அவர்கள் வானில் நட்சத்திர வடிவில் காணப்படுகின்றனர்.

Verse 88

ततःप्रभृति तत्ख्यातं तीर्थयुग्मं धरातले । आगत्याथ नरो दूरात्ताभ्यां कृत्वा निमज्जनम्

அதன் பின் அந்தத் தீர்த்த இரட்டையம் பூமியில் புகழ்பெற்றது. பின்னர் ஒருவர் தொலைதூரத்திலிருந்து வந்து அவை இரண்டிலும் மூழ்கி நீராடினால்—

Verse 89

पूजयित्वा तु तल्लिंगं ततो याति दिवालयम् । महापातकयुक्तोऽपि तत्प्रभावादसंशयम्

அந்த லிங்கத்தை வழிபட்ட பின் அவன் தெய்வீகத் தாமத்திற்குச் செல்கிறான். பெரும் பாவங்களால் சூழப்பட்டவனாயினும் அதன் மகிமையால்—ஐயமில்லை.

Verse 90

एतस्मिन्नंतरे मर्त्ये नष्टा धर्मस्य च क्रिया । यज्ञदानकृता या च देवार्चनसमुद्भवा

இந்நேரத்தில் மானவரிடையே தர்மத்தின் செயல்முறை அழிந்தது—யாகம், தானம் ஆகியவற்றால் நிகழும் கருமங்களும், தேவர்ச்சனையால் தோன்றும் வழிபாட்டு நெறிகளும்.

Verse 91

व्याप्तस्तथाखिलः स्वर्गो मानवैः स्पर्धयान्वितैः । सार्धं देवैर्विमानस्थैरप्सरोगणसेवितैः

இவ்வாறு போட்டியுணர்வால் உந்தப்பட்ட மனிதர்களால் முழு சுவர்க்கமும் நிரம்பியது—விமானங்களில் இருப்போர் தேவர்களுடனும், அப்சரைக் கூட்டங்கள் சேவை செய்யவும்.

Verse 92

एतस्मिन्नेव काले तु धर्मराजः समाययौ । यत्र वेदध्वनिर्ब्रह्मा ब्रह्मलोकं समाश्रितः

அதே நேரத்தில் தர்மராஜன் அங்கு வந்தான்; வேதநாதம் முழங்கும் இடத்தில் பிரம்மா பிரம்மலோகத்தில் வாசமாயிருந்தார்.

Verse 93

अब्रवीद्दुःखितो दीनः क्षिप्त्वाग्रे पत्रकद्वयम् । एकं पापसमुद्भूतमन्यद्धर्मसमुद्भवम्

துயருற்று தாழ்ந்தவனாய் அவன் கூறி, முன்னே இரண்டு எழுத்துப் பத்திரங்களை எறிந்தான்—“ஒன்று பாபத்திலிருந்து, மற்றொன்று தர்மத்திலிருந்து தோன்றியது.”

Verse 94

चित्रेण लिखितं यच्च विचित्रेण तथा परम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे देवतीर्थयुगं स्थितम्

வண்ணமயமும் வியப்புமாயும் எழுதப்பட்டதிலே இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டது: ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் தெய்வத் தீர்த்தங்களின் இரட்டையொன்று உள்ளது.

Verse 95

शूद्राख्यं ब्राह्मणीनाम तथान्यत्पद्ममंडितम् । तथा तत्रास्ति लिंगं च पुण्यं माहेश्वरं महत्

ஒரு தீர்த்தம் ‘சூத்ரா’ என அழைக்கப்படுகிறது; மற்றொன்று தாமரை அலங்காரத்துடன் ‘பிராஹ்மணீ’ எனப் பெயர்பெற்றது; அங்கே மிகப் புனிதமான மகேஸ்வர லிங்கமும் நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 96

त्रयाणामथ तेषां च प्रभावात्सर्वमानवाः । अपि पापसमायुक्ताः प्रयांति त्रिदशालयम्

அந்த மூன்றின் மகிமையால் எல்லா மனிதரும்—பாவம் சுமந்தவராயினும்—திரிதசர்களின் ஆலயம், அதாவது ஸ்வர்க்கத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 97

शून्या मे नरका जाताः सर्वे ते रौरवादयः

என் நரகங்கள் அனைத்தும் வெறுமையாயின—ரௌரவம் முதலிய அனைத்தும்।

Verse 98

न कश्चिद्यजनं चक्रे न दानं न च तर्पणम् । देवतानां पितॄणां च मनुष्याणां विशेषतः

யாரும் யஜனம் செய்யவில்லை; தானமும் இல்லை; தர்ப்பணமும் இல்லை—தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும், குறிப்பாக மனிதர்களுக்கும் இல்லை।

Verse 99

तस्मान्मुक्तो मया सर्वो योऽधिकारस्तवोद्भवः । नियोजयस्व तत्रान्यं कञ्चिच्छक्ततमं ततः

ஆகையால் உன்னால் எழுந்த எல்லா அதிகார-கடமைகளிலிருந்தும் நான் விடுபட்டேன்; அங்கே என் இடத்தில் மிகத் திறமையுள்ள வேறொருவரை நியமி।

Verse 100

अप्रमाणं स्थितं सर्वमेतत्पत्रद्वयं मम । तच्छ्रुत्वा पद्मजः प्राह समानीय शतक्रतुम्

என் இவ்விரு பதிவேடுகளும் செல்லாதவையாகிவிட்டன. இதைக் கேட்ட பத்மஜன் (பிரம்மா) சதக்ரதுவை (இந்திரன்) வரவழைத்து கூறினான்।

Verse 101

गत्वा शीघ्रतमं मर्त्ये त्वं शक्र वचनान्मम । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तीर्थद्वयमनुत्तमम्

ஓ சக்ரா! என் ஆணையின்படி உடனே மর্ত்யலோகத்திற்குச் செல்—ஹாடகேஸ்வரஜ க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள அந்த ஒப்பற்ற இரு தீர்த்தங்களிடம்।

Verse 102

शूद्र्याख्यं ब्राह्मणीत्येव यच्च लिंगमनुत्तमम् । तत्रस्थं नाशय क्षिप्रं कृत्वा पांसुप्रवर्षणम्

‘சூத்ரா’ எனப்படும் தீர்த்தமும், ‘பிராஹ்மணீ’ எனப்படும் தீர்த்தமும், அங்கே நிலைத்துள்ள அந்த ஒப்பற்ற லிங்கமும்—தூசி மழை பொழியச் செய்து விரைவில் அதை அழித்திடு.

Verse 103

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा सत्वरं शक्रो गत्वा भूमितलं ततः । पांसुभिः पूरयामास ते तीर्थे लिंगमेव च

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்டவுடன் சக்ரன் (இந்திரன்) விரைந்து பூமித்தளத்திற்குச் சென்று, அந்தத் தீர்த்தத்தில் தூசி-மண்ணை நிரப்பி லிங்கத்தையும் மூடினான்.

Verse 104

अद्यापि कलिकालेऽस्मिन्द्वाभ्यां गृह्य सुमृत्तिकाम् । स्नात्वा च तिलकं कार्यं सर्वपापविशुद्धये

இன்றும் இந்த கலியுகத்தில், இரு கைகளாலும் சிறந்த புனித மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு நீராடி, பின்னர் அதைக் கொண்டு திலகம் இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்—எல்லாப் பாவங்களின் முழு சுத்திக்காக.

Verse 105

चतुर्दशीदिने प्राप्ते सोमवारे च संस्थिते । द्वाभ्यां यः कुरुते श्राद्धं श्रद्धया परया युतः । गयाश्राद्धेन किं तस्य मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत्

சதுர்தசி திதி வந்து அது திங்கட்கிழமையாய் அமையும்போது, அங்கே யார் இரு கைகளாலும் (அந்தப் புனித மண்ணுடன்) பரம நம்பிக்கையுடன் சிராத்தம் செய்கிறாரோ—அவருக்கு கயா-சிராத்தம் எதற்கு? என்று ஸ்வாயம்புவ மனு உரைத்தார்.

Verse 106

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । यथा सा ब्राह्मणी जाता शूद्री चापि तथापरा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன்—அந்தப் பெண் எவ்வாறு பிராஹ்மணீ ஆனாள், மேலும் மற்றொரு பெண் எவ்வாறு சூத்ரீ ஆனாளும்.

Verse 107

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या पठेद्वा द्विजसत्तमाः । सोऽपि तद्दिनजात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

இதை பக்தியுடன் கேட்பவனோ அல்லது ஓதுபவனோ, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அவனும் அந்த நாள்வரைச் சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 108

एवं नरो न कः सिद्धस्तस्य लिंगस्य पूजनात् । चिरायुश्च तथा जातो यथान्यो नात्र विद्यते

அவ்வாறு அந்த லிங்கத்தின் பூஜையால் எந்த மனிதன் சித்தி பெறாமல் இருப்பான்? மேலும் அவன் இங்கு ஒப்பற்றவனாக நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்।