Adhyaya 61

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । शर्मिष्ठातीर्थमित्युक्तं त्वया यच्च महामते । कथं जातं महाभाग किंप्रभावं तु तद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாமதியே, நீங்கள் ‘சர்மிஷ்டா-தீர்த்தம்’ என்று கூறியது எவ்வாறு தோன்றியது? ஓ மகாபாக்யவானே, அதன் சக்தி/மகிமை என்ன? தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । आसीद्राजा वृकोनाम सोमवंश समुद्भवः । ब्रह्मण्यश्च शरण्यश्च सर्वलोकहिते रतः

சூதர் கூறினார்—சோமவம்சத்தில் தோன்றிய வ்ருகன் என்னும் அரசன் இருந்தான். அவன் பிராமணபக்தன், சரணடைந்தோர்க்கு அடைக்கலம், எல்லா உலகங்களின் நலனில் எப்போதும் ஈடுபட்டவன்.

Verse 3

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । सर्वलक्षणसंपन्ना पतिव्रतपरायणा

அவனுடைய மனைவி சாத்வி; உயிரினும் மேலாகப் பிரியமானவள். எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்தவள்; பதி-விரத தர்மத்தில் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவள்.

Verse 4

अथ तस्यां समुत्पन्ना प्राप्ते वयसि पश्चिमे । कन्यका दिवसे प्राप्ते सर्वशास्त्रविगर्हिते

பின்னர் அவள் வாழ்க்கையின் பிந்தைய வயதினை அடைந்தபோது, அவளுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது—எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் கண்டிக்கப்பட்ட நாளில்.

Verse 5

तत आनीय विप्रान्स ज्योतिर्ज्ञानविचक्षणान् । पप्रच्छ कीदृशी कन्या ममेयं संभविष्यति

அதன்பின் ஜோதிட அறிவில் தேர்ந்த பிராமணர்களை வரவழைத்து, “என் இந்தக் கன்னி எத்தகையவளாக இருப்பாள்?” என்று கேட்டான்.

Verse 6

ब्राह्मणा ऊचुः । या कन्या प्राप्नुयाज्जन्म चित्रासंस्थे दिवाकरे । चंद्रे वापि चतुर्दश्यां सा भवेद्विषकन्यका

பிராமணர்கள் கூறினர்—“சூரியன் சித்ரா நட்சத்திரத்தில் இருக்கும் போது, அல்லது சந்திரன் சதுர்தசி திதியில் இருக்கும் போது பிறக்கும் கன்னி ‘விஷகன்னி’ என அழைக்கப்படுவாள்.”

Verse 7

यस्तस्याः प्रतिगृह्णाति पाणिं पार्थिवसत्तम । षण्मासाभ्यंतरे मृत्युं स प्राप्नोति नरो ध्रुवम्

அரசருள் சிறந்தவனே! எவன் அவளது கையை மணவாழ்விற்காக ஏற்றுக்கொள்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக ஆறு மாதங்களுக்குள் மரணத்தை அடைவான்.

Verse 8

यस्मिन्सा जायते हर्म्ये षण्मासाभ्यंतरे च तत् । करोति विभवैर्हीनं धनदस्याप्यसंशयम्

அவள் எந்த மாளிகையில் பிறக்கிறாளோ, அந்த மாளிகையை அவள் ஆறு மாதங்களுக்குள் செல்வமற்றதாக ஆக்கிவிடுவாள்; அது குபேரனுடையதாயினும் ஐயமில்லை.

Verse 9

सेयं तव सुता राजन्यथोक्ता विष कन्यका । पैतृकं श्वाशुरीयं च हनिष्यति गृहद्वयम्

அரசே! கூறப்பட்டதுபோல உன் இந்த மகள் விஷகன்னி; அவள் தந்தை வீடும் மாமனார் வீடும் என இரு இல்லங்களையும் அழித்துவிடுவாள்.

Verse 10

तस्मादिमां परित्यज्य सुखी भव नराधिप । श्रद्दधासि वचोऽस्माकं हित मुक्तं यदि प्रभो

ஆகையால், மனிதரின் அதிபதியே! அவளை விட்டு நீ சுகமாய் இரு; அரசே, உன் நலனுக்காகச் சொன்ன எங்கள் வார்த்தைகளில் நீ நம்பிக்கை வைத்தால்.

Verse 11

राजोवाच । त्यक्ष्यामि यदि नामैतां धारयिष्यामि वा गृहे । अन्यदेहोद्भवं कर्म फलिष्यति तथापि मे

அரசன் கூறினான்—நான் அவளை விட்டு விட்டாலும், இல்லத்தில் வைத்தாலும், முன்பிறவி (வேறு உடல்) யில் உண்டான என் கர்மம் எனக்குப் பலன் தரும்.

Verse 12

शुभं वा यदि वा पापं न तु शक्यं प्ररक्षितुम् । तस्मात्कर्म पुरस्कृत्य नैव त्यक्ष्यामि कन्यकाम्

நன்மையாயினும் பாவமாயினும் அதை உண்மையில் தடுக்க இயலாது. ஆகவே கர்மத்தை முன்னிறுத்தி இக்கன்னியை நான் கைவிடமாட்டேன்.

Verse 13

येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः । तेनतेनैव भूयः स प्राप्नोति सकलं फलम्

எந்த எந்த உடலால் ஒருவர் எந்த எந்த செயலைச் செய்கிறாரோ, அதே அதே உடலாலேயே அவர் மீண்டும் அந்தச் செயலின் முழுப் பலனையும் உறுதியாக அடைகிறார்.

Verse 14

यस्यां यस्यामवस्थायां क्रियतेऽत्र शुभाशुभम् । तस्यां तस्यां ध्रुवं तस्य फलं तद्भुज्यते नरैः

இங்கே ஒருவர் எந்த எந்த நிலையிலே நன்மையோ தீமையோ செய்கிறாரோ, அந்த அந்த நிலையிலேயே அதன் பலன் மனிதர்களால் உறுதியாக அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 15

न नश्यति पुराकर्म कृतं सर्वेंद्रियैरिह । अकृतं जायते नैव तस्मान्नास्ति भयं मम

முன்கர்மம் அழிவதில்லை; இங்கே எல்லா இந்திரியங்களாலும் செய்யப்பட்ட செயல்கள் ஒருபோதும் மறையாது. செய்யாதது தோன்றாது; ஆகவே எனக்கு அச்சமில்லை.

Verse 16

आयुः कर्म च वित्तं च विद्या निधनमेव च । पञ्चैतानि हि सृज्यन्ते गर्भस्थस्यैव देहिनः

ஆயுள், கர்மம், செல்வம், கல்வி, மேலும் மரணம்—இந்த ஐந்தும் உடலுடையவன் கருவிலிருக்கும் போதே நிச்சயமாக அமைக்கப்படுகின்றன.

Verse 17

यथा वृक्षेषु वल्लीषु कुसुमानि फलानि च । स्वकालं नातिवर्तंते तद्वत्कर्म पुराकृतम्

மரங்களிலும் கொடிகளிலும் மலரும் கனியும் தத்தம் காலத்திலேயே பழுக்கின்றன; காலத்தை மீறாதது போல, முன்செய்த கர்மமும் தன் காலத்திலேயே பலன் தரும்।

Verse 18

येनैव यद्यथा पूर्वं कृतं कर्म शुभाशुभम् । स एव तत्तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मनः

ஒருவன் முன்பு எவ்வாறு நல்வினை அல்லது தீவினை செய்தானோ, அவனே அதே முறையில் அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்; அது அவனுக்கே நித்தம் விதிக்கப்பட்டதுபோல்।

Verse 19

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् । तथैवं कोटिमध्यस्थं कर्तारं कर्म विन्दति

ஆயிரம் பசுக்களில் கன்று தன் தாயைத் தேடி கண்டுபிடிப்பதுபோல், கர்மமும் கோடிகளின் நடுவில் இருந்தாலும் செய்பவனையே தேடி அடையும்।

Verse 20

अन्यदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषो भुवि । बलेन प्रज्ञया वापि समर्थः कर्तुमन्यथा

மற்றொரு தேகத்தில் (மற்றொரு பிறவியில்) செய்த கர்மத்தை இவ்வுலகில் யாரும் வலத்தாலும் அறிவாலும் மாற்ற இயலாது।

Verse 21

अन्यथा शास्त्रगर्भिण्या धिया धीरो महीयते । स्वामिवत्प्राक्कृतं कर्म विदधाति तदन्यथा

ஆயினும், சாஸ்திரம் ஊன்றிய அறிவால் திடமுடையவன் போற்றப்படுகிறான்; ஏனெனில் அவன் ஆண்டவன் போல் முன்செய்த கர்மத்தின் இயக்கத்தை அடக்கி, அதை வேறு வழிக்குத் திருப்ப வல்லவன்।

Verse 22

स्वकृतान्युपतिष्ठंति सुखदुःखानि देहिनाम् । हेतुभूतो हि यस्तेषां सोऽहंकारेण बध्यते

உடலுடைய உயிர்களுக்கு இன்பமும் துன்பமும் தம் செய்த கர்மங்களாலேயே வருகின்றன. ‘நானே செய்பவன்’ எனும் அகங்காரத்தால் காரணமென எண்ணுபவன் அகங்காரப் பந்தத்தில் கட்டுப்படுகிறான்.

Verse 23

सुशीघ्रमभिधावन्तं निजं कर्मानुधावति । शेते सह शयानेन तिष्ठन्तमनुतिष्ठति

மனிதன் எவ்வளவு விரைவாக ஓடினாலும், அவனுடைய சொந்த கர்மம் அவனை மிகச் சீக்கிரம் பின்தொடர்கிறது. அவன் படுத்தால் அது கூட உடன் படுக்கும்; அவன் நின்றால் அது கூட அருகில் நிற்கும்.

Verse 25

येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा । नरः स बद्धो रज्ज्वेव बलात्तत्रैव नीयते

எந்த கர்மத்தால் எங்கு இன்பமோ துன்பமோ அனுபவிக்க வேண்டுமோ, அந்த மனிதன் கயிற்றால் கட்டப்பட்டவன் போல கட்டுண்டு, வலுக்கட்டாயமாக அதே இடத்திற்கே இட்டுச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 26

प्रमाणं कर्मभूतानां सुखदुःखोपपादने । सावधानतया यच्च जाग्रतां स्वपतामपि

இன்பத் துன்பங்களை உண்டாக்குவதில் கர்மமே அளவுகோலும் தீர்மானகரமும் ஆகும். அது தவறாத நியமத்துடன்—மனிதன் விழித்திருந்தாலும் உறங்கினாலும்—செயல்படுகிறது.

Verse 27

तैलक्षये यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति । कर्मक्षये तथा जंतुर्निर्वाणमधिगच्छति

எண்ணெய் தீர்ந்தால் விளக்கு அணைந்து நிர்வாணத்தை அடைவதுபோல், கர்மம் தீர்ந்தால் உயிரும் நிர்வாணம்—அமைதி நிறை நிறுத்தம்—அடைகிறது.

Verse 28

न मन्त्रा न तपो दानं न तीर्थं न च संयमः । समर्था रक्षितुं जंतुं पीडितं पूर्वकर्मभिः

மந்திரமும் அல்ல, தவமும் அல்ல, தானமும் அல்ல, தீர்த்தசேவையும் அல்ல, சுயக்கட்டுப்பாடும் அல்ல—முன்வினையால் துன்புறும் உயிரை காக்க வல்லவை அல்ல।

Verse 29

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम् । तथा कर्म च कर्ता च नात्र कार्या विचारणा

நிழலும் வெயிலும் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பதுபோல், கர்மமும் கர்த்தாவும் இணைந்தவை; இதில் மேலும் விவாதம் வேண்டாம்।

Verse 30

अन्नपानानि जीर्यंति यत्र भक्ष्यं च भक्षितम् । तस्मिन्नेवोदरे गर्भः कथं नाम न जीर्यति

எந்த வயிற்றில் உணவும் நீரும், உண்ட பொருளும் செரிகிறதோ, அதே வயிற்றில் கரு எப்படிச் செரியாமல் இருக்கும்?

Verse 31

तस्मात्कर्मकृतं सर्वं देहिनामत्र जायते । शुभं वा यदि वा पापमिति मे निश्चयः सदा

ஆகையால் உடலுடையோர்க்கு இங்கு தோன்றுவது அனைத்தும் கர்மத்தால் உண்டாகிறது—நல்லதாயினும் பாவமாயினும்; இதுவே என் நிலையான உறுதி।

Verse 32

अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति । जीवत्यनाथोऽपि वने विसर्जितः कृतप्रयत्नोऽपि गृहे न जीवति

காக்கப்படாததும் விதியின் காவல் இருந்தால் நிலைத்திருக்கும்; நன்றாகக் காக்கப்பட்டதும் விதி தாக்கினால் அழியும். காட்டில் விட்ட அனாதையும் வாழ்கிறது; வீட்டில் பெருமுயற்சி செய்தவனும் வாழாமல் போகலாம்।

Verse 61

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “விஷகன்னியின் தோற்றம் வர்ணனம்” எனப்படும் அறுபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।