Adhyaya 214

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योपि च तत्रास्ति विश्वामित्रप्रतिष्ठितः । गणनाथो द्विजश्रेष्ठाः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम्

சூதர் கூறினார்—“அங்கே விச்வாமித்ரர் பிரதிஷ்டை செய்த இன்னொரு தெய்வமும் உள்ளது—கணநாதன். ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! அவர் மனிதர்க்கு எல்லா சித்திகளையும் அருள்வார்.”

Verse 2

माघमासे चतुर्थ्यां च शुक्लायां पूजयेत्तु यः । स च संवत्सरं यावत्सर्वै विघ्नैर्विमुच्यते ओ

மாசி (மாஹ) மாதத்தின் சுக்லபட்ச சதுர்த்தியில் யார் அவரை வழிபடுகிறாரோ, அவர் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் எல்லா தடைகளிலிருந்தும் விடுபடுவார்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । गणनाथस्य चोत्पत्तिं सांप्रतं सूत नो वद । कथमेष समुत्पन्नः किं माहात्म्यः प्रकीर्तितः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதரே, இப்போது கணநாதரின் தோற்றத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். இவர் எவ்வாறு தோன்றினார்? இவரது மஹாத்மியம் என்னவென்று புகழப்படுகிறது?

Verse 4

सूत उवाच । एष चोत्पादितो गौर्या निजांगमलतः स्वयम् । क्रीडार्थं मानुषैरंगैर्मातंगाननशोभितः

சூதர் கூறினார்—கௌரி தேவி தம் உடலின் அங்கமலத்திலிருந்து இவரைத் தாமே உருவாக்கினாள். விளையாட்டிற்காக மனிதர்போன்ற அங்கங்களுடன் அமைத்து, யானைமுகத்தால் அழகுபடுத்தினாள்.

Verse 5

चतुर्हस्तसमोपेत आखुवाहनगस्तथा । कुठारहस्तश्च तथा मोदकाशनतोषकृत्

அவர் நான்கு கரங்களுடன் விளங்குகிறார்; மூஷகத்தை வாகனமாகக் கொண்டு செல்கிறார். கையில் கோடாரியைத் தாங்கி, மோதகங்களை உண்டு மகிழ்கிறார்.

Verse 6

सर्वसिद्धिप्रदो लोके भक्तानां च विशेषतः । एष पूर्वं प्रभोः कार्ये संग्रामे तारकामये

அவர் உலகில் எல்லா சித்திகளையும் அருள்பவர்; குறிப்பாக பக்தர்களுக்கு. முன்பு ஆண்டவனின் காரியத்திற்காக, தாரகாசுரன் தொடர்பான போரில்,

Verse 7

संग्राममकरोद्रौद्रं न कृतं यच्च केनचित् । निहता दानवाः सर्वे संख्यया परिवर्जिताः

அவர் மிகக் கொடுமையான போரைக் கொண்டாடினார்; இதற்கு முன் யாரும் செய்யாதது. எல்லா தானவர்களும் கொல்லப்பட்டனர்—எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டோர்.

Verse 8

ततः शक्रेण तुष्टेन प्रोक्तः संग्रामभूमिपः । क्षत विक्षतसर्वांगो रुधिरेण परिप्लुतः

அப்போது திருப்தியுற்ற சக்ரன் (இந்திரன்) போர்க்களத்தில் அவனை நோக்கி உரைத்தான்—அவனுடைய உடல் முழுதும் காயமுற்று, இரத்தத்தில் முழுகியிருந்தது।

Verse 9

अस्मदर्थे त्वया युद्धं यत्कृतं सुगजानन । निहता दानवाः सर्वे संख्यया परिवर्जिताः

‘எங்களுக்காக, ஓ உயர்ந்த கஜானனே, நீ இந்தப் போரை நிகழ்த்தினாய். தானவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்—எண்ணிக்கைக்கு அப்பால்.’

Verse 10

तस्मात्त्वं सर्वदेवानामपि पूज्यो भविष्यसि । किंपुनर्मानुषाणां च ये नित्यं विघ्नसंप्लुताः

‘ஆகையால் நீ எல்லாத் தேவர்களாலும் கூட வணங்கத்தக்கவனாவாய்; எப்போதும் தடைகளால் சூழப்பட்ட மனிதர்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டுமா?’

Verse 11

ये त्वां संपूजयिष्यंति कार्यारंभेषु सर्वतः । कार्यसिद्धिर्न संदेहस्तेषां भूयाद्गिरा मम

‘எந்த முயற்சியின் தொடக்கத்திலும் உன்னை வழிபடுவோர்க்கு காரியசித்தி உறுதி—சந்தேகம் இல்லை; இது என் வாக்கு.’

Verse 12

एवमुक्त्वा सहस्राक्षो विससर्जाथ तं तदा । संमान्य बहुमानेन गौरीशंकरपार्श्वतः

இவ்வாறு கூறி ஆயிரக்கண் கொண்டவன் (இந்திரன்) அப்போது அவனை விடைபெறச் செய்தான்; கௌரியும் சங்கரனும் அருகில், மிகுந்த மரியாதையுடன் அவனைப் போற்றி.

Verse 13

अयमर्थः पुरा पृष्टो रोहिताश्वेन धीमता । सर्वविप्रविनाशार्थं मार्कंडेयं महामुनिम्

இவ்விஷயமே முன்பு அறிவுடைய ரோஹிதாஶ்வனால், எல்லா பிராமணர்களின் நாசம் நீங்குவதற்காக, மகாமுனி மார்கண்டேயரிடம் கேட்கப்பட்டது।

Verse 14

तमेवार्थं महाभागाः कथयिष्ये यथार्थतः । तच्छृणुध्वं पुरावृत्तं सर्वं सर्वे समाहिताः

மகாபாக்யவான்களே, அதே விஷயத்தை நான் உண்மையாய் உரைப்பேன்; ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனத்துடன் முழு பழங்கதை அனைத்தையும் கேளுங்கள்।

Verse 15

रोहिताश्व उवाच । भगवन्नत्र ये मर्त्याः सर्वे विघ्नसमन्विताः । शुभकृत्येषु सर्वेषु जायंते शुचयोऽपि च

ரோஹிதாஶ்வன் கூறினான்—பகவனே, இங்குள்ள மானவர்கள் அனைவரும் தடைகளால் சூழப்பட்டுள்ளனர்; எல்லா நற்காரியங்களிலும் தூயவர்களுக்குக் கூட இடையூறுகள் எழுகின்றன।

Verse 16

प्रारब्धेषु च कार्येषु धर्मजेषु विशेषतः । तानि विघ्नानि जायन्ते यैस्तत्कार्यं न सिध्यति

குறிப்பாக தர்மத்திலிருந்து பிறந்த செயல்கள் தொடங்கியபோது, அந்தச் செயல் நிறைவேறாதபடி செய்யும் தடைகள் எழுகின்றன।

Verse 17

तस्माद्विघ्नविनाशाय किंचिन्मे व्रतमा दिश । व्रतं वा नियमो वाऽथ तपो वा दानमेव च

ஆகவே தடைகள் அழிய எனக்கு ஏதாவது அனுஷ்டானத்தை அருளுங்கள்—விரதமோ, நியமமோ, தவமோ அல்லது தானமோ எதுவாயினும்।

Verse 18

सकृच्चीर्णेन येनात्र यावज्जीवति मानवः । तावन्न जायते विघ्नमाजन्ममरणांतिकम्

இங்கே இதை ஒருமுறை செய்தாலே, அந்த மனிதன் உயிரோடு இருக்கும் வரை—பிறப்பு முதல் மரணத்தின் முடிவு வரை—எந்தத் தடையும் அடையான்।

Verse 19

मार्कण्डेय उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि सर्वविघ्नविनाशनम् । व्रतं सर्वगुणोपेतं सर्वपापप्रणाशनम् । विश्वामित्रेण सञ्चीर्णं यत्पुरा भावितात्मना

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இங்கே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்: எல்லா தடைகளையும் அழிக்கும், எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த, எல்லாப் பாவங்களையும் ஒழிக்கும் ஒரு விரதத்தை; இதை முன்காலத்தில் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் விஸ்வாமித்ரர் அனுஷ்டித்தார்।

Verse 20

विश्वामित्र इति ख्यातो गाधिपुत्रः प्रतापवान् । वसिष्ठेन समं तस्य वैरमासीन्महात्मनः

அவர் காதியின் வல்லமையுடைய புதல்வன்; ‘விஸ்வாமித்ரன்’ என்று புகழ்பெற்றார். அந்த மகாத்மாவுக்கு வசிஷ்டருடன் பகை ஏற்பட்டது।

Verse 21

ब्राह्मण्यार्थे न सम्प्रोक्तः कथंचित्स महातपाः । ब्राह्मणस्त्वं वसिष्ठेन ततो वैरमजायत

அவர் பெருந்தபஸ்வி ஆனாலும், பிராமணத்துவம் குறித்து வசிஷ்டர் எவ்விதத்திலும் அவரை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை; அதனால் பகை எழுந்தது।

Verse 22

रोहिताश्व उवाच । कस्मान्न प्रोक्तवान्विप्रो वसिष्ठस्तु कथंचन । ब्राह्मणः स परं प्रोक्तोब्रह्मादिभिरपि स्वयम्

ரோஹிதாஸ்வர் கூறினார்—வசிஷ்டர் ஏன் எவ்விதத்திலும் அவரை ‘பிராமணன்’ என்று அறிவிக்கவில்லை? ஏனெனில் அவர் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தாமே ‘உயர்ந்த பிராமணன்’ என்று அறிவித்தவரே.

Verse 23

मार्कण्डेय उवाच । क्षत्रियश्च स्थितः पूर्वं विश्वामित्रो महीपतिः । मृगयासु परिभ्रांतो वसिष्ठस्य तदाऽश्रमम् । प्रविष्टः क्षुत्पिपासार्त्तः स तेनाथ प्रपूजितः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த அரசன் விஸ்வாமித்ரன் வேட்டையில் அலைந்து, அப்போது வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான். பசி தாகத்தால் வாடிய அவனை, வசிஷ்டர் முறையாக அதிதி-சத்காரம் செய்து போற்றி வழிபட்டார்.

Verse 24

तस्यासीन्नन्दिनीनाम धेनुः कामदुघा सदा । सा सूते वाञ्छितं सद्यो यद्वसिष्ठोऽभिवाञ्छति

அவரிடம் ‘நந்தினி’ எனும் பசு இருந்தது; அது எப்போதும் காமதேனுவைப் போல விருப்பங்களை நிறைவேற்றும். வசிஷ்டர் எதை விரும்பினாரோ, அதை உடனே உண்டாக்கித் தரும்.

Verse 25

तत्प्रभावात्स भूपालः सभृत्यबलवाहनः । तेन तृप्तिपरा नीतो मिष्टान्नैर्विविधैस्ततः

அவளுடைய சக்தியால் அந்த அரசன், தன் பணியாளர்கள், படை, வாகனங்கள் உடன், பலவகை இனிய சிறந்த உணவுகளால் முழு திருப்தியடைந்தான்.

Verse 26

पार्थिवोऽयमिति ज्ञात्वा ह्यर्घ्याद्यैर्भोजनैः स च । सोऽपि दृष्ट्वा प्रभावं तं सर्वं धेनोश्च संभवम् । प्रार्थयामास तां मूल्यैर्गजवाजिसमु द्भवैः

‘இவர் அரசன்’ என்று அறிந்து வசிஷ்டர் அர்க்யம் முதலான உபசாரங்களாலும் உணவாலும் அவரை மரியாதை செய்தார். அரசனும் அந்த அற்புத சக்தியைக் கண்டு, எல்லாம் அந்தப் பசுவிலிருந்தே தோன்றுகிறது என்று உணர்ந்து, யானை-குதிரை முதலியவற்றை விலையாகக் கொடுத்து அந்தப் பசுவை வேண்டத் தொடங்கினான்.

Verse 27

न ददौ स तदा विप्रः साम्ना दानेन वा पुनः । भेदेन च ततो दण्डं योजयामास वै नृपः

அப்போது அந்தப் பிராமணர் சமாதானத்தாலும் தானத்தாலும் எவ்விதத்திலும் அவளை அளிக்கவில்லை. ஆகவே அரசன் பேதமும் தண்டமும் நாடி, வலுக்கட்டாயத் தண்டனை விதிக்க முனைந்தான்.

Verse 28

कालयामास तां धेनुं ततः कोपात्स पार्थिवः

அப்போது கோபமுற்ற அரசன் அந்தப் பசுவை விரட்டியடித்தான்.

Verse 29

साऽब्रवीन्नीयमानाऽथ वसिष्ठं किं त्वया विभो । दत्ताहमस्य नृपतेर्यन्मां नयति यत्नतः

அவளை இழுத்துச் செல்லும்போது அவள் வசிஷ்டரிடம்—“ஹே விபோ! நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்? இவன் இவ்வளவு முயன்று என்னை அழைத்துச் செல்கிறான்; என்னை இந்நரேசனுக்குத் தானமாக அளித்தீர்களா?” என்று கூறினாள்.

Verse 30

वसिष्ठ उवाच । न मया त्वं महाभागे दत्ता चास्य महीपतेः । बलान्नयति यद्येष तस्माद्युक्तं समाचर

வசிஷ்டர் கூறினார்—“ஹே மகாபாகே! நான் உன்னை இவ்வரசனுக்குத் தானமாக அளிக்கவில்லை. இவன் வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்கிறானெனில், தக்கதையே செய்.”

Verse 31

तच्छ्रुत्वा कोपसंयुक्ता नन्दिनी धेनुरुत्तमा । जृंभां चकार तत्सैन्यं समुद्दिश्य नृपोद्भवम्

இதைக் கேட்டதும் கோபம் கொண்ட சிறந்த பசுவான நந்தினி, அந்த அரசப் படையை நோக்கி பேருருவெடுத்து வெளிப்பட்டாள்.

Verse 32

धूमावर्तिस्ततो जाता तस्या वक्त्रात्ततः परम् । ततो ज्वाला महारौद्रास्ततो योधाः सहस्रशः

அப்போது அவள் வாயிலிருந்து புகைச் சுழல் எழுந்தது; அதன் பின் மிகக் கொடிய ஜ்வாலைகள் தோன்றின; பின்னர் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 33

नानाशस्त्रधरा रौद्रा यमदूता यथा च ते । पुलिन्दा बर्बराभीराः किराता यवनाः शकाः

பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, யமதூதரைப் போலக் கொடூரராய் அவர்கள் தோன்றினர்—புலிந்தர், பர்பரர், ஆபீரர், கிராதர், யவனர், சகர்।

Verse 34

ते प्रोचुस्तां वदास्माकं कस्मात्सृष्टा वयं शुभे

அவர்கள் அவளிடம் கூறினர்—“ஓ சுபே! எதனால் நாங்கள் படைக்கப்பட்டோம்? எங்களுக்குச் சொல்.”

Verse 35

नन्दिन्युवाच । एते मां ये बलात्पापा नयंति नृपसेवकाः । तान्निघ्नन्तु समादेशान्नान्यद्वांछामि किंचन

நந்தினி கூறினாள்—“இந்தப் பாவி அரசசேவகர்கள் என்னை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்கிறார்கள்; ஆணைப்படி இவர்களை வீழ்த்துங்கள். வேறொன்றும் எனக்கு வேண்டாம்.”

Verse 36

ततस्तैस्तस्य तत्सैन्यं विश्वामित्रस्य सूदितम् । युध्यमानं महाराज दशरात्रेण संयुगे

அப்போது, ஓ மகாராஜா! பத்து இரவுகள் நீண்ட போரில் போராடிக் கொண்டிருந்த விஸ்வாமித்ரரின் அந்தப் படை அவர்களால் நசுக்கப்பட்டது.

Verse 37

विश्वामित्रोऽपि तद्दृष्ट्वा ब्राह्म्यं बलमनुत्तमम् । प्रतिज्ञामकरोत्तत्र तारेण सुस्वरेण च

விஸ்வாமித்ரரும் அந்த ஒப்பற்ற பிராமணப் பலத்தைக் கண்டு, அங்கே தெளிவான இனிய குரலில் ஒரு விரதத்தை எடுத்தார்.

Verse 38

अथाहं संभविष्यामि ब्राह्मणो नात्र संशयः । ममापि जायते येन प्रभावश्चेदृशोऽद्भुतः

இப்போது நான் பிராமணனாக ஆகுவேன்—இதில் ஐயமில்லை—எனக்குள்ளும் இத்தகைய அதிசயமான ஆன்மிகப் பிரபாவம் எழும்புமாறு।

Verse 39

तस्मात्तपः करिष्यामि यदसाध्यं सुरैरपि । स्वपुत्रं स्वे पदे धृत्वा ततश्चक्रे तपो महत्

ஆகையால் தேவர்களாலும் அடைய முடியாத தவத்தை நான் செய்வேன். தன் மகனைத் தன் பதவியில் அமர்த்தி, பின்னர் அவர் மகத்தான தவத்தை மேற்கொண்டார்।

Verse 40

ब्राह्मण्यार्थं महारौद्रं सुमहद्दुष्करं तपः । ब्राह्मण्यं तेन नैवाप्तं वैलक्ष्यं परमं गतः

பிராமண்யத்திற்காக அவர் மிகக் கடுமையான, மிகப் பெரிய, அரிதான தவத்தைச் செய்தார். ஆனால் அதனால் பிராமண்யம் பெறாமல், அவர் பேரவலத்தில் ஆழ்ந்தார்।

Verse 41

ततः कैलासमासाद्य देवदेवं महेश्वरम् । सम्यगाराधयामास गौरीयुक्तं महेश्वरम्

பின்னர் கைலாசத்தை அடைந்து, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனை—கௌரியுடன் கூடிய மகேஸ்வரனை—முறையாக வழிபட்டார்।

Verse 42

अहं तपः करिष्यामि ब्राह्मण्यस्य कृते प्रभो । त्वदीये पर्वतश्रेष्ठे कैलासे शरणं गतः

பிரபோ, பிராமண்யத்திற்காக நான் தவம் செய்வேன். உமது சொந்தமான பர்வதச் சிறந்த கைலாசத்தில் நான் சரணடைந்தேன்।

Verse 43

तस्माद्विघ्नस्य मे रक्षां देवदेवः प्रयच्छतु । यथा नो नाशमायाति तपः सर्वं कृतं महत्

ஆகையால் தேவர்களின் தேவன் எனக்கு இடையூறுகளிலிருந்து பாதுகாப்பளிப்பானாக; நான் செய்த இந்த மகத்தான தவம் அழிவுறாதிருக்கட்டும்.

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । शुद्ध्यर्थं चैव यत्कार्यं कार्येस्मिन्नृपसत्तम । विनायकसमुद्भूतां तत्त्वं पूजां समाचर

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! இக்காரியத்தின் தூய்மைக்காக விநாயகத் தத்துவத்திலிருந்து எழும் பூஜையை முறையாகச் செய்.

Verse 45

येन ते जायते सिद्धिः सम्यग्ब्राह्मण्यसंभवा

அதனால் நீ சித்தியை அடைவாய்; அந்தச் சித்தி முறையான பிராமண்யம் (தர்மத் தூய்மை) மூலமே உண்டாகும்.

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । तद्वदस्व सुरश्रेष्ठ तथा तस्य करोम्यहम् । पूर्वं पूजां गणेशस्य सर्वविघ्नप्रशान्तये

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! அதைச் சொல்; நான் அப்படியே செய்வேன். எல்லா இடையூறுகளும் தணிய முதலில் கணேசனைப் பூஜிப்பேன்.

Verse 47

श्रीभगवानुवाच । एष गौर्या पुरा कृत्वा निजांगोद्वर्तनं कृतः । निर्मलेन कृतः पश्चान्नराकारश्चतुर्भुजः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் கௌரி தன் உடலிலிருந்து உரசி எடுத்த உபட்டனப் பசையால் இவரை உருவாக்கினாள்; பின்னர் அந்தத் தூயப் பொருளால் இவர் மனித வடிவமும் நான்கு கரங்களும் உடையவரானார்.

Verse 49

ततोऽहमनया प्रोक्तः सजीवः क्रियतामयम् । पुत्रको मे यथा भावी लोके पूज्य तमो विभो

அப்போது அவள் என்னை நோக்கி— ‘இவனை உயிருடன் ஆக்குக. இவன் என் புதல்வனாகி உலகில் வணங்கப்படுக, ஓ ஆண்டவா’ என்றாள்.

Verse 50

ततो मयापि संस्पृष्टः सृष्टिसूक्तेन पार्थिव । जीवसूक्तेन सम्यक्स प्राणवान्समजायत

பின்னர், அரசே, நான் அவனை ஸ்ருஷ்டி-ஸூக்தத்தால் தொடந்து, ஜீவ-ஸூக்தத்தால் முறையாகத் தொடந்தேன்; அதனால் அவன் பிராணவானானான்.

Verse 51

ततो मया प्रहृष्टेन प्रोक्ता देवी हिमाद्रिजा । चतुर्थीदिवसे प्राप्ते मयाऽद्यायं विनिर्मितः

பின்னர் மகிழ்ந்து நான் ஹிமாலயப் புதல்வி தேவியிடம்— ‘சதுர்த்தி நாள் வந்தபோது, இன்று நான் இதனை முறையாக உருவாக்கி வெளிப்படுத்தினேன்’ என்றேன்.

Verse 52

पुत्रस्तव महाभागे जीवसूक्तप्रभावतः । एष सर्वागणानां च मदीयानां सुरेश्वरि । भविष्यति सदाऽध्यक्ष स्तस्माच्च गणनायकः

மகாபாக்யவதி தேவராணியே, ஜீவ-ஸூக்தத்தின் வல்லமையால் இவன் உன் புதல்வனாவான். என் அனைத்து கணங்களுக்கும் எப்போதும் தலைவராய் இருப்பான்; ஆகவே ‘கணநாயகன்’ எனப் புகழ்பெறுவான்.

Verse 53

पठ्यमानेन यश्चैनं जीवसूक्तेन सुन्दरि । पूजयिष्यति सद्भक्त्या चतुर्थीदिवसे शुभे

அழகியவளே, புனித சதுர்த்தி நாளில், ஜீவ-ஸூக்தம் பாராயணம் நடைபெறும்போது, உண்மைப் பக்தியுடன் இவனை வழிபடுவோர்…

Verse 54

तस्य सर्वेषु कृत्येषु सर्वविघ्रानि कृत्स्नशः । प्रयास्यंति क्षयं देवि तमः सूर्योदये यथा

அவனுடைய எல்லா செயல்களிலும், தேவி, எல்லா தடைகளும் முற்றிலும் அழிகின்றன—சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல.

Verse 55

नमो लंबोदरायेति नमो गणविभो तथा । कुठारधारिणे नित्यं तथा वाक्संगताय च

லம்போதரனுக்கு வணக்கம், கணங்களின் தலைவனுக்கு வணக்கம். கோடாரி தாங்குபவனுக்கு எந்நாளும் வணக்கம்; வாக்கிற்கு ஒழுங்கும் இசைவும் அருளுபவனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 56

नमो मोदकभक्षाय नमो दन्तैकधारिणे

மோதகங்களை உண்ணுபவனுக்கு வணக்கம்; ஒற்றைத்தந்தம் தாங்குபவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 57

एभिर्मन्त्रैः समभ्यर्च्य पश्चान्मोद कजंशुभम् । नैवेद्यं च प्रदातव्यं ततश्चार्घ्यं निवेदयेत्

இந்த மந்திரங்களால் முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் மங்களமான மோதகங்களை நைவேத்யமாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அதன் பின் அர்க்யம் (மரியாதை நீர்ப்படையல்) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 58

अहं कर्म करिष्यामि यत्किचिच्छंभुसंभवम् । अविघ्नं तत्र कर्तव्यं सर्वदैव त्वया विभो

சம்பு (சிவன்) தொடர்பாக எத்தகைய செயல் எழுந்தாலும் அதை நான் செய்வேன்; வல்லவனே, அது எப்போதும் உம்மால் தடையின்றி நிறைவேறச் செய்யப்படுக.

Verse 59

ततस्तु ब्राह्मणानां च भोजनं मोदकोद्भवम् । यथाशक्त्या प्रदातव्यं वित्तशाठ्यं विवर्जयेत्

பின்னர் பிராமணர்களுக்கு மோதகங்களுடன் கூடிய போஜனத்தை இயன்ற அளவு அளிக்க வேண்டும்; செல்வத்தில் கஞ்சத்தனமும் வஞ்சகமும் விலக்குக।

Verse 60

एवमुक्तं मया पूर्वं स्वयमेव नृपोत्तम । गणनाथं समुद्दिश्य गौर्याः पुरत एव च

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இதை நான் முன்பே கூறினேன்—கணநாதனை நோக்கி, மேலும் கௌரியின் நேர்முன்னிலையிலேயே।

Verse 61

ततः प्रहृष्टा सा देवी वाक्यमेतदुवाच ह । अद्यप्रभृति यः पुत्रं मदीयं गणनाय कम्

அப்போது அந்த தேவி மகிழ்ந்து இவ்வாறு கூறினாள்—‘இன்றுமுதல் என் புதல்வன் கணநாயகனை (வழிபடுவோர்)…’।

Verse 62

अनेन विधिना सम्यक्चतुर्थ्यां पूजयिष्यति । तस्य विघ्नानि सर्वाणि नाशं यास्यंत्यसंशयम्

இந்த முறையின்படி சதுர்த்தியில் முறையாக வழிபடுவோரின் எல்லா தடைகளும் ஐயமின்றி அழியும்।

Verse 63

स्मृत्वा वा पूजयित्वा वा यः कार्याणि करिष्यति । भविष्यंति न संदेहस्ततोस्याविचलानि च

நினைத்தாலோ வழிபட்டாலோ எவர் தம் காரியங்களைச் செய்வாரோ, அவை ஐயமின்றி நிறைவேறி நிலையாக இருக்கும்।

Verse 64

न सन्देहस्ततोऽस्य श्रीरचलैव भविष्यति

இதில் ஐயமில்லை; அதன் பின் அவனுடைய திருச்செல்வம் நிச்சயமாக அசையாததாக இருக்கும்।

Verse 65

श्रीभगवानुवाच । तस्मात्त्वं हि महाभाग चतुर्थ्यां सम्यगाचर । विनायकोद्भवां पूजां येनाभीष्टेन युज्यसे

திருப்பெருமான் அருளினார்—ஆகையால், ஓ பெரும்பாக்கியவனே, சதுர்த்தியை முறையாக அனுஷ்டி செய். விநாயகத்திலிருந்து எழும் வழிபாட்டைச் செய்து, உன் அபீஷ்டப் பலனுடன் இணைவாய்।

Verse 66

मार्कण्डेय उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महीपतिः । गणनाथसमुद्भूतां पूजां कृत्वा यथोचिताम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அவரது சொற்களை கேட்ட அரசன் விசுவாமித்திரன், கணநாதன் (கணேசன்) சார்ந்த முறையான வழிபாட்டை உரியவாறு செய்தான்।

Verse 67

तपश्चचार विपुलं सर्वविघ्नविवर्जितम् । ब्राह्मण्यं च ततः प्राप्तं सर्वेषामपि दुर्लभम् ओ

பின்னர் அவன் எல்லா இடையூறுகளும் அற்ற பெருந்தவத்தை மேற்கொண்டான்; அதன் பின் அனைவருக்கும் அரிதான பிராமண்யம் (ஆன்மிக உயர்நிலை) பெற்றான்।

Verse 68

तस्मात्त्वं हि महाभाग विनायकसमुद्भवाम् । पूजां कुरु चतुर्थ्यां च संप्राप्तायां विशेषतः । संप्राप्नोषि महाभोगान्हृदिस्थान्नात्र संशयः

ஆகையால், ஓ பெரும்பாக்கியவனே, விநாயகத்துடன் தொடர்புடைய வழிபாட்டைச் செய்—சதுர்த்தி வந்தபோது சிறப்பாக. நீ மனத்தில் விரும்பிய மகாபோகப் பலன்களை நிச்சயமாகப் பெறுவாய்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 69

यो यं काममभिध्याय गणनाथं प्रपूजयेत् । स तं सर्वमवाप्नोति महेश्वरवचो यथा

எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து கணநாதனைப் பூஜிப்பாரோ, அவர் அதையெல்லாம் பெறுவார்—மகேஸ்வரன் வாக்கின்படி.

Verse 70

अपुत्रो लभते पुत्रं धनहीनो महद्धनम् । शत्रूञ्जयति संग्रामे स्मृत्वा तं गणनायकम्

மகன் இல்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; செல்வமற்றவன் பெருஞ்செல்வம் பெறுவான்; அந்த கணநாயகனை நினைத்தால் போரில் பகைவரை வெல்வான்.

Verse 71

या नारी पतिना त्यक्ता दुर्भगा च विरूपिता । सा सौभाग्यमवाप्नोति गणनाथस्य पूजया

கணவரால் கைவிடப்பட்ட, துர்பாக்கியமுற்றும் உருவழிந்தும் உள்ள பெண் கூட கணநாதன் பூஜையால் நல்வாழ்வை அடைவாள்.

Verse 72

य इदं पठते नित्यं शृणुयाद्वा समाहितः । न विघ्नं जायते तस्य सर्वकृत्येषु सर्वदा

இதை தினமும் பாராயணம் செய்வோரும், ஒருமனத்துடன் கேட்போரும்—அவருடைய எல்லா செயல்களிலும் எப்போதும் தடையில்லை.

Verse 214

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रोपाख्यानप्रसंगेन गणपतिपूजाविधिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், விஸ்வாமித்ர உபாக்யானப் பிரசங்கத்துடன் கணபதி பூஜாவிதியின் மாஹாத்ம்யத்தை விளக்கும் 214ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.