Adhyaya 114

Verse 1

सूत उवाच । सोऽपि विप्रो द्विजश्रेष्ठा विस्फोटकपरिप्लुतः । लज्जया परया युक्तो गत्वा किंचिद्वनांतरम्

சூதர் கூறினார்—இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரான அந்தப் பிராமணனும் கொப்புளங்கள், புண்களால் முழுதும் மூடப்பட்டான். மிகுந்த வெட்கத்தால் கலங்கி, வனத்தின் ஒரு தனிமையான இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 2

ततो वैराग्यमापन्नो रौद्रे तपसि संस्थितः । त्यक्त्वा गृहादिकं सर्वं स्नेहं दारसुतोद्भवम्

பின்னர் வைராக்யம் அடைந்து, அவர் கடும் தவத்தில் நிலைத்தார். வீடு முதலிய அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, மனைவி-மக்களால் உண்டாகும் பற்றையும் துறந்தார்।

Verse 3

नियमैः संयमैश्चैव शोषयन्नात्मनस्तनुम् । किंचिज्जलाश्रयं गत्वा स्थापयित्वा महेश्वरम्

நியமங்களாலும் கட்டுப்பாடுகளாலும் தன் உடலைக் குன்றச் செய்தார். பின்னர் ஒரு நீர்நிலையருகே சென்று அங்கே மகேஸ்வரன் (சிவன்) திருவுருவை நிறுவினார்।

Verse 4

ततः कालेन महता तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மகேஸ்வரர் அவன்மேல் திருப்தியடைந்தார். தரிசனம் அளித்து, “உனக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டு” என்றார்.

Verse 5

त्रिजात उवाच । मातृदोषादहं देव वैलक्ष्यं परमं गतः । मध्ये ब्राह्मणमुख्यानामानर्त्ताधिपतेस्तथा

திரிஜாதன் கூறினான்—“தேவா! தாயின் குற்றத்தால் நான் மிகுந்த அவமானத்திற்குள்ளானேன்—முக்கிய பிராமணர்களின் நடுவிலும், அதுபோல ஆனர்த்த அரசனின் முன்னிலும்.”

Verse 6

अहं शक्नोमि नो वक्तुं कस्यचिद्दर्शितुं विभो । त्रिजातोऽस्मीति विज्ञाय भूरिविद्यान्वितोऽपि च

“விபோ! நான் யாரிடமும் பேச இயலவில்லை; யாருக்கும் என்னை வெளிப்படுத்தவும் இயலவில்லை; மிகுந்த கல்வி இருந்தாலும், ‘திரிஜாதன்’ என்று அறிந்தவுடன் மக்கள் என்னைத் தவிர்க்கின்றனர்.”

Verse 7

तस्मात्सर्वोत्तमस्तेषामहं चैव द्विजन्मनाम् । यथा भवामि देवेश तथा नीतिर्विधीयताम्

“ஆகையால், தேவேசா! அந்த இருபிறப்பாளர்களில் நான் மிகச் சிறந்தவனாக ஆகுமாறு வழியை அருள்வீராக.”

Verse 8

श्रीभगवानुवाच । चमत्कारपुरे विप्रा ये वसंति द्विजोत्तम । तेषां सर्वोत्तमो नूनं मत्प्रसादाद्भविष्यसि

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே! சமத்காரபுரத்தில் வாழும் பிராமணர்களில் நீ என் அருளால் நிச்சயமாக முதன்மையானவனாக இருப்பாய்.”

Verse 9

तस्मात्कालं प्रतीक्षस्व कञ्चित्त्वं ब्राह्मणोत्तम । समये समनुप्राप्ते त्वां च नेष्यामि तत्र वै

ஆகையால், ஹே பிராமணோத்தமா, சிறிது காலம் காத்திரு. உரிய காலம் வந்தபோது நிச்சயமாக உன்னை அங்கே அழைத்துச் செல்வேன்.

Verse 10

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । ब्राह्मणोऽपि तपस्तेपे तथा संपूजयन्हरम्

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் பின்னர் கண்முன்னிருந்து மறைந்தான். பிராமணனும் தவம் செய்து, விதிப்படி ஹரன் (சிவன்) வழிபாட்டைத் தொடர்ந்து செய்தான்.

Verse 11

कस्यचित्त्वथ कालस्य मत्कारपुरे द्विजाः । मौद्गल्यान्वयसंभूतो देवरातोऽभवद्द्विजः

சில காலத்திற்குப் பின், ஹே இருமுறை பிறந்தவர்களே, மட்காரபுரம் என்னும் நகரில் மௌத்கல்ய வம்சத்தில் பிறந்த தேவராதன் என்ற ஒரு த்விஜன் இருந்தான்.

Verse 12

तस्य पुत्रः क्रथोनाम यौवनोद्धतविग्रहः । सदा गर्वसमायुक्तः पौरुषे च व्यवस्थितः

அவனுக்கு கிரதன் என்ற மகன் இருந்தான்—இளமை மயக்கத்தில் அகந்தையுடன் திகழும் உடலுடையவன்; எப்போதும் பெருமிதம் நிறைந்தவன்; ஆண்மைக் காட்சியில் உறுதியானவன்.

Verse 13

स कदाचिद्ययौ विप्रो नागतीर्थं प्रति द्विजाः । श्रावणस्यासिते पक्षे पंचम्यां पर्यटन्वने

ஒருமுறை அந்தப் பிராமணன், ஹே த்விஜர்களே, நாகதீர்த்தத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; ஆவணி மாதக் கிருஷ்ணபட்சப் பஞ்சமியன்று காட்டில் அலைந்து திரிந்தபடி.

Verse 14

अथापश्यत्स नागेन्द्रतनयं भूरिवर्च्चसम् । रुद्रमालमिति ख्यातं जनन्या सह संगतम्

அப்போது அவன் நாகேந்திரனின் புதல்வனை, மிகுந்த ஒளியால் பிரகாசிப்பவனை—‘ருத்ரமாலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவனை—தன் தாயுடன் சேர்ந்திருப்பதாய் கண்டான்।

Verse 15

अथाऽसौ तं समालोक्य सुलघुं सर्प पुत्रकम् । जलसर्पमिति ज्ञात्वा लगुडेन व्यपोथयत्

பின்பு அவன் அந்த மிகச் சிறிய பாம்புக் குழந்தையைப் பார்த்து, அதை வெறும் நீர்ப்பாம்பு என எண்ணி, தடியால் அடித்தான்।

Verse 16

हन्यमानेन तेनाथ प्रमुक्तः सुमहान्स्वनः । हा मातस्तात तातेति विपन्नोऽस्मि निरागसः

அவன் அடிக்கப்படும்போது மிகப் பெரிய அலறல் எழுந்தது—“அம்மா! அப்பா! அப்பா!”—“நான் குற்றமற்றவனாய் இருந்தும் அழிகிறேன்!”

Verse 17

सोऽपि श्रुत्वाऽथ तं शब्दं ब्राह्मणो मानुषोद्भवम् । सर्पस्य भयसंत्रस्तः सत्वरं स्वगृहं ययौ

மனிதக் குரல்போன்ற அந்த அழைப்பைக் கேட்ட பிராமணன் பாம்பு-பயத்தால் நடுங்கி, விரைந்து தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 18

अथ सा जननी तस्य निष्क्रांता सलिलाश्रयात् । यावत्पश्यति तीरस्थं तावत्पुत्रं निपातितम्

அப்போது அவன் தாய் நீரிலிருந்த தன் வாசஸ்தலத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள்; கரையை நோக்கிப் பார்த்தவுடனே, தன் மகன் அடிபட்டு விழுந்திருப்பதை கண்டாள்।

Verse 19

ततो मूर्च्छामनुप्राप्ता दृष्ट्वा पुत्रं तथाविधम् । यष्टिप्रहारनिर्भिन्नं सर्वांगरुधिरोक्षितम्

அப்போது தன் மகனை அந்த நிலையிலே கண்டு—தடியின் அடிகளால் குத்துண்டு, உடலெங்கும் இரத்தம் நனைந்தவனாக—அவள் மயக்கமடைந்தாள்।

Verse 20

अथ लब्ध्वा पुनः संज्ञां प्रलापानकरोद्बहून् । करुणं शोकसंतप्ता वाष्पपर्याकुलेक्षणा

பின்னர் மீண்டும் உணர்வு பெற்ற அவள் பல கருணைமிகு புலம்பல்களைச் செய்தாள்; துயரால் வாடி, கண்ணீர் மங்கலால் கலங்கிய கண்களுடன் நடுங்கினாள்।

Verse 21

हाहा पुत्र परित्यक्त्वा मां च क्वासि विनिर्गतः । अनावृत्तिकरं स्थानं किं स्नेहो नास्ति ते मयि

“அய்யோ மகனே! என்னை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்? மீளாத அந்த இடத்திற்கே போய்விட்டாயா? என்மேல் உனக்கு பாசமில்லையா?”

Verse 22

केन त्वं निहतः पुत्र पापेन च दुरात्मना । निष्पापोऽपि च पुत्र त्वं कस्य क्रुद्धोऽद्यवै यमः

“மகனே! உன்னை யார் கொன்றார்—எந்தப் பாவி தீயவன்? நீ நிர்ப்பாவி; இன்று யமன் யார்மேல் கோபம்கொண்டான்?”

Verse 23

सपुरस्य सराष्ट्रस्य सकुटुंबस्य दुर्मतेः । येन त्वं निहतोऽद्यापि पंचम्यां पूजितो न च

“உன்னை கொன்ற அந்த தீயமதி—தன் நகரம், நாடு, முழுக் குடும்பத்தோடு—பஞ்சமி நாளிலும் வணங்கப்படாதவனாக இருக்கட்டும்।”

Verse 24

रजसा क्रीडयित्वाऽद्य समागत्य चिरादथ । कामेनोत्संगमागत्य ग्लानिं नैष्यति चांबरम्

தூளில் விளையாடி நீ நீண்ட நேரம் கழித்து மாலையில் வந்து; பின்னர் ஆசையுடன் என் மடியில் ஏறி உன் ஆடையை அழுக்காக்கி சுருக்கிவிடுவாய்.

Verse 25

गद्गदानि मनोज्ञानि जनहास्यकराणि च । त्वया विनाऽद्य वाक्यानि को वदिष्यति मे पुरः

தடுமாறி வரும், மனம் கவரும், மக்களைச் சிரிக்க வைக்கும் அந்த வார்த்தைகள்—இன்று நீ இல்லாமல் என் முன் அவற்றை யார் சொல்வார்?

Verse 26

पितुरुत्संगमाश्रित्य कूर्चाकर्षणपूर्वकम् । कः करिष्यति पुत्राऽद्य सतोषं भवता विना

தந்தையின் மடியைச் சார்ந்து, முதலில் அவரது சிகையை இழுத்து—மகனே, இன்று நீ இல்லாமல் அதை யார் செய்து எனக்கு நிறைவு தருவார்?

Verse 27

निषिद्धोऽसि मया वत्स त्वमायातोऽनुपृष्ठतः । मर्त्यलोकमिमं तात बहुदोषसमाकुलम्

குழந்தையே, நான் தடுத்தேன்; ஆனாலும் நீ பின்னே பின்னே வந்தாய். மகனே, இந்த மর্ত்யலோகம் பல குற்றங்களால் நிறைந்தது.

Verse 28

एवं विलप्य नागी सा संक्रुद्धा शोककर्षिता । तं मृतं सुतमादाय जगामानंतसंनिधौ

இவ்வாறு புலம்பிய அந்த நாகி கோபமும் துயரமும் கொண்டு; தன் இறந்த மகனைத் தூக்கிக்கொண்டு அனந்தனின் சன்னிதிக்கு சென்றாள்.

Verse 29

ततस्तदग्रतः क्षिप्त्वा तं मृतं निजबालकम् । प्रलापानकरोद्दीना वियुक्ता कुररी यथा

அப்போது அவள் தன் இறந்த சிறு குழந்தையை அவன் முன்னே எறிந்து வைத்து, மிகுந்த துயரத்தில் மீண்டும் புலம்பினாள்—துணை பிரிந்த குரரீப் பறவை போல।

Verse 30

नागराजोऽपि तं दृष्ट्वा स्वपुत्रं विनिपातितम् । जगाम सोऽपि मूर्च्छां च पुत्रशोकेन पीडितः

நாகராஜனும் தன் மகன் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டு, மகன் துயரால் வாடி மயக்கத்தில் விழுந்தான்।

Verse 31

ततः सिक्तो जलैः शीतैः संज्ञां लब्ध्वा स कृच्छ्रतः । प्रलापान्कृपणांश्चक्रे प्राकृतः पुरुषो यथा

பின்னர் குளிர்ந்த நீர் தெளிக்கப்பட்டதும், அவன் சிரமத்துடன் உணர்வு பெற்றான்; சாதாரண மனிதன் போல இரங்கத்தக்க புலம்பல்களைச் செய்தான்।

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे नागाः सर्वे तत्र समागताः । रुरुदुर्दुःखिताः संतो बाष्पपर्याकुलेक्षणाः

இதற்கிடையில் எல்லா நாகர்களும் அங்கே கூடினர்; துயருற்று அவர்கள் அழுதனர், கண்ணீர் நிரம்பி கண்கள் கலங்கி நடுங்கின।

Verse 33

वासुकिः पद्मजः शंखस्तक्षकश्च महाविषः । शंखचूडः सचूडश्च पुंडरीकश्च दारुणः

அங்கே வாசுகி, பத்மஜன், சங்கன், தக்ஷகன், மகாவிஷன், சங்கசூடன், சசூடன், மேலும் கொடுமையான புண்டரீகன்—இந்நாகர்கள் அனைவரும் வந்தனர்।

Verse 34

अञ्जनो वामनश्चैव कुमुदश्च तथा परः । कम्बलाश्वतरौ नागौ नागः कर्कोटकस्तथा

அஞ்சனன், வாமனன், குமுதன் மற்றும் இன்னொருவன்; கம்பலன், அச்வதரன் எனும் இரு நாகர்கள்; மேலும் நாகன் கர்கோடகனும்—(அங்குச் சேர்ந்தனர்).

Verse 35

पुष्पदंतः सुदंतश्च मूषको मूषकादनः । एलापत्रः सुपत्रश्च दीर्घास्यः पुष्पवाहनः

புஷ்பதந்தன், சுதந்தன், மூஷகன், மூஷகாதனன், ஏலாபத்ரன், சுபத்ரன், தீர்காஸ்யன், புஷ்பவாஹனன்—(இந்நாகர்களும் அங்கு வந்தனர்).

Verse 36

एते चान्ये तथा नागास्तत्राऽयाताः सहस्रशः । पुत्रशोकाभिसतप्तं ज्ञात्वा तं पन्नगाधिपम्

இவர்களும் இன்னும் பல நாகர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் அங்கு வந்தனர்; பன்னகாதிபதி மகன் துயரால் எரிகிறான் என்பதை அறிந்து.

Verse 37

ततः संबोध्य ते सर्वे तमीशं पवनाशनम् । पूर्ववृत्तैः कथोद्भेदैर्दृष्टांतैर्विविधैरपि

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ‘பவனாசனன்’ எனும் அந்த ஈசனொத்த தலைவனை விழிப்பூட்டி ஆறுதல் கூறினர்—முன்னைய நிகழ்வுக் கதைகள், உரைநடைக் குறிப்புகள், பலவகை எடுத்துக்காட்டுகளால்.

Verse 38

एवं संबोधितस्तैस्तु चिरात्पन्नगसत्तमः । अग्निदाह्यं ततश्चक्रे तस्य पुत्रस्य दुःखितः

இவ்வாறு அவர்கள் அறிவுறுத்தி ஆறுதல் கூறியபின்பும், நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் அந்தச் சிறந்த பன்னகன்—மகன் துயரால் வாடி—தன் மகனுக்கான அக்னிதாகம் (தகனச் சடங்கு) செய்ய ஏற்பாடு செய்தான்.

Verse 39

जलदानस्य काले च सर्पान्सर्वानुवाच सः । सर्वान्नागान्प्रदानार्थं तोयस्य समुपस्थितान्

ஜலதான நேரத்தில் அவன் எல்லாச் சர்ப்பங்களையும் நோக்கி உரைத்தான்—நீர் அர்ப்பணிக்கக் கூடி வந்த எல்லா நாகர்களையும் அழைத்தான்.

Verse 40

नाहं तोयं प्रदास्यामि स्वपुत्रस्य कथंचन । भवद्भिः प्रेरितोऽप्येवं तथान्यैरपि बांधवैः

என் சொந்த மகனுக்கே கூட எந்த நிலையிலும் நீர் அளிக்கமாட்டேன்—நீங்கள் தூண்டினாலும், மற்ற உறவினர்கள் வற்புறுத்தினாலும் கூட.

Verse 41

यावत्तस्य न दुष्टस्य मम पुत्रांतकारिणः । सदारपुत्रभृत्यस्य विहितो न परिक्षयः

என் மகனை கொன்ற அந்தத் தீயவனுக்கு—அவன் மனைவி, பிள்ளைகள், பணியாளர்கள் உடனும்—அழிவு விதிக்கப்படும் வரை நான் (நீர்தானம்) செய்யமாட்டேன்.

Verse 42

एवमुक्त्वा ततः शेषः शोधयामास तं द्विजम् । येन संसूदितः पुत्रो दंडकाष्ठेन पाप्मना

இவ்வாறு கூறிய பின், சேஷன் அந்தத் த்விஜனைத் தேடி அறிய முயன்றான்—அந்தப் பாவி மரத்தண்டால் மகனை கொன்றிருந்தான்.

Verse 43

ततः प्रोवाच तान्नागान्पार्श्वस्थान्पन्नगाधिपः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यांतु मे सुहृदुत्तमाः

அப்போது பன்னகாதிபதி அருகில் நின்ற நாகர்களை நோக்கி கூறினான்—“என் சிறந்த நண்பர்களே, ஹாடகேஸ்வரத் தலத்திற்குச் செல்லுங்கள்.”

Verse 44

पुत्रघ्नं तं निहत्याऽशु सकुटुम्बपरिग्रहम् । चमत्कारपुरं सर्वं भक्षणीयं ततः परम्

அந்த புத்ரஹந்தகனை அவன் முழுக் குடும்பத்தோடு விரைந்து கொன்று விடுங்கள்; அதன் பின் சாமத்காரபுரம் நகரமுழுவதையும் விழுங்கி விடுங்கள்।

Verse 45

तत्रैव वसतिः कार्या समस्तैः पन्नगोत्तमैः । यथा भूयो वसेन्नैव तथा कार्यं च तत्पुरम्

மிகச் சிறந்த பன்னகங்களே! நீங்கள் அனைவரும் அங்கேயே வாசம் செய்யுங்கள்; அந்த நகரம் இனி ஒருபோதும் குடியிருப்பாகாதபடி செய்து விடுங்கள்।

Verse 46

एवमुक्तास्ततस्तेन नागाः प्राधान्यतः श्रुताः । गत्वाथ सत्वरं तत्र प्रथमं तं द्विजोत्तमम्

அவன் இவ்வாறு கூறியதும், முதன்மை நாகர்கள் அவன் சொற்களை ஏற்று விரைந்து அங்கே சென்று, முதலில் அந்தத் தலைசிறந்த பிராமணனை அணுகினர்।

Verse 47

देवरातसुतं सुप्तं भक्षयित्वा ततः परम् । तत्कुटुंबं समग्रं च क्रोधेन महतान्विताः

தேவராதனின் மகனை உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது விழுங்கிய பின், பெருங்கோபம் கொண்ட அவர்கள் அவன் முழுக் குடும்பத்தையும் விழுங்கினர்।

Verse 48

ततोऽन्यानपि संक्रुद्धा बालान्वृद्धान्कुमारकान् । भक्षयामासुः सर्वे ते तिर्यग्योनिगता अपि

பின்னர் அவர்கள் கோபம் கொண்டு மற்றவர்களையும்—குழந்தைகள், முதியோர், இளைஞர்கள்—எல்லோரையும் விழுங்கினர்; விலங்கு யோனியில் பிறந்தவர்களாயினும் அவர்கள் அவ்வாறே செய்தனர்।

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे जातः पुरे तत्र सुदारुणः । आक्रंदो ब्राह्मणेंद्राणां सर्पभक्षणसंभवः

அந்நேரத்தில் அந்த நகரில் மிகக் கொடிய நிகழ்வு ஏற்பட்டது; பாம்புகள் விழுங்கியதனால் முன்னோர் பிராமணர்களிடையே கருணைமிகு அலறல் எழுந்தது।

Verse 50

तत्र भूमौ तथाऽन्यच्च यत्किंचिदपि दृश्यते । तत्सर्वं पन्नगैर्व्याप्तं रौद्रैः कृष्णवपुर्धरैः

அங்கே நிலத்திலும் காணப்பட்ட அனைத்திலும், கோபச் சுபாவமுடைய கருநிற உடல்தரித்த நாகங்கள் முழுவதும் பரவி இருந்தன।

Verse 51

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः केचिन्मृत्युवशं गताः । विषसं घूर्णिताः केचित्पतिता धरणीतले

அந்நேரத்தில் சிலர் மரணத்தின் வசமாகினர்; சிலர் விஷத்தால் மயங்கி நிலத்தின்மேல் விழுந்தனர்।

Verse 52

अन्ये गृहादिकं सर्वं परित्यज्य सुतादि च । वित्रस्ताः परिधावंति वनमुद्दिश्य दूरतः

மற்றவர்கள் வீடு முதலிய அனைத்தையும், பிள்ளை-உறவினரையும் விட்டுவிட்டு, அச்சத்துடன் தொலைவிலுள்ள வனத்தை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 53

अन्ये मंत्रविदो विप्राः प्रयतंते समंततः । मंदं धावंति संत्रस्ता गृहीत्वौषधयः परे

சில மந்திரவித்தை அறிந்த பிராமணர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் முயன்றனர்; மற்றவர்கள் அச்சமுற்று மருந்துச் செடிகளை எடுத்துக்கொண்டு மெதுவாக ஓடினர்।

Verse 54

एवं तत्पुरमुद्दिश्य सर्वे ते पन्नगोत्तमाः । प्रचरंति यथा कश्चिन्न तत्र ब्राह्मणो वसेत्

இவ்வாறு அந்த நகரத்தை நோக்கி அந்தச் சிறந்த நாகர்கள் அப்படியே உலாவினர்; அங்கே எந்தப் பிராமணனும் குடியிருக்க இயலவில்லை।

Verse 55

अथ शून्यं पुरं कृत्वा सर्वे ते पन्नगोत्तमाः । व्यचरन्स्वेच्छया तत्र तीर्थेष्वायतनेषु च

பின்னர் நகரத்தை வெறுமையாக்கி, அந்தச் சிறந்த நாகர்கள் தம் விருப்பம்போல் அங்கே தீர்த்தங்களிலும் புனித ஆலயங்களிலும் உலாவினர்।

Verse 56

न कश्चित्पन्नगः क्षेत्रात्त्यक्त्वा निर्याति बाह्यतः । प्रविशेन्न परः कश्चित्तत्र क्षेत्रे च मानवः

அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை விட்டுப் போய் எந்த நாகமும் வெளியே செல்லவில்லை; மேலும் வேறு எந்த மனிதனும் அந்தப் பகுதியில் நுழையவில்லை।

Verse 57

व्यवस्थैवं समुद्भूता सर्पाणां मानुषैः सह । वधभक्षणजा न्योन्यं बाह्याभ्यंतरसंभवा

இவ்வாறு நாகங்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையில் ஒரு ஒழுங்கு ஏற்பட்டது; அது பரஸ்பரக் கொலைவும் உண்ணுதலும் காரணமாக, வெளியிலும் உள்ளிலும் நிகழ்ந்தது।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे शेषो मुक्त्वा दुःखं सुतोद्भवम् । प्रहृष्टः प्रददौ तोयं तस्य जातिभिरन्वितः

இதற்கிடையில் சேஷநாகன் மகனால் உண்டான துயரிலிருந்து விடுபட்டு மகிழ்ந்து, தன் நாககுலத்துடன் சேர்ந்து நீரை அருளினார்।

Verse 59

अथ ते ब्राह्मणाः केचित्सर्पेभ्यो भयविह्वलाः । सशोका दिङ्मुखान्याशु ते सर्वे संगता मिथः

அப்போது சில பிராமணர்கள் பாம்புகளின் பயத்தால் கலங்கி, துயருற்றவர்களாய், உடனே திசைகளின் பக்கம் முகங்களைத் திருப்பி, அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் கூடினர்.

Verse 60

ततो वनं समाजग्मुस्त्रिजातो यत्र संस्थितः । हरलब्धवरो हृष्टः सुमहत्तपसि स्थितः

பின்னர் அவர்கள் திரிஜாதன் தங்கியிருந்த வனத்திற்குச் சென்றனர்; அவன் ஹரன் (சிவன்) அருளிய வரம் பெற்ற மகிழ்ச்சியுடன், மிகப் பெரிய தவத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தான்.

Verse 61

स दृष्ट्वा ताञ्जनान्सर्वांस्तथा दुःखपरिप्लुतान् । पुत्रदारादिकं स्मृत्वा रुदतः करुणं बहु

அந்த அனைவரையும் துயரால் மூழ்கியவர்களாகக் கண்டு, தன் மகன், மனைவி முதலியவர்களை நினைத்து, அவன் மிகுந்த கருணையுடன் பெரிதும் அழுதான்.

Verse 62

सोऽपि दुःखसमायुक्तो दृष्ट्वा तान्स्वपुरोद्भवान् । ब्राह्मणेंद्रांस्ततः प्राह बाष्पव्याकुललोचनः

தன் நகரத்திலிருந்து வந்தவர்களைப் பார்த்ததும் அவனும் துயரால் நிரம்பினான்; பின்னர் கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் பிராமணர்களின் தலைவர்களிடம் பேசினான்.

Verse 63

शृण्वंतु ब्राह्मणाः सर्वे वचनं मम सांप्रतम् । मया विनिर्गतेनैव तत्पुरात्तोषितो हरः

“அனைத்து பிராமணர்களும் இப்போது என் சொற்களை கேளுங்கள். நான் அந்த நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டதாலேயே தேவன் ஹரன் (சிவன்) திருப்தியடைந்தான்.”

Verse 64

तेन मह्यं वरो दत्तो वांछितो द्विजसत्तमाः । गृहीतो न मयाद्यापि प्रार्थयिष्यामि सांप्रतम्

ஆகையால், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, எனக்கு விரும்பிய வரம் அளிக்கப்பட்டது. அதை நான் இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; இப்போது நான் வேண்டுகின்றேன்।

Verse 65

यथा स्यात्संक्षयस्तेषां नागानां सुदुरात्मनाम् । यैः कृतं नः पुरं कृत्स्नमुद्रसं पापकर्मभिः

யாருடைய பாவச் செயல்களால் எங்கள் முழு நகரமும் பாழடைந்து மக்கள் இன்றியாகிவிட்டதோ, அந்த மிகத் தீய நாகர்கள் அழிவுறட்டும்।

Verse 66

एवमुक्त्वाऽथ विप्रः स त्रिजातः परमेश्वरम् । प्रार्थयामास मे देव तं वरं यच्छ सांप्रतम्

இவ்வாறு கூறி அந்தத் திரிஜாத பிராமணன் பரமேஸ்வரனை வேண்டினான்— “என் தேவா, அந்த வரத்தை இப்பொழுதே அருள்வாயாக।”

Verse 67

ततः प्रोवाच देवेशः प्रार्थयस्व द्रुतं द्विज । येनाभीष्टं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

அப்போது தேவேசன் கூறினான்— “விரைவாக வேண்டு, ஓ இருபிறப்போனே; அது மிக அரிதானதாயினும் உன் விருப்பத்தை நான் அருள்வேன்।”

Verse 68

त्रिजात उवाच । नागैरस्मत्पुरं कृत्स्नं कृतं जनविवर्जितम् । तत्तस्मात्ते क्षयं यांतु सर्वे वृषभवाहन

திரிஜாதன் கூறினான்— “நாகர்கள் எங்கள் முழு நகரத்தையும் மக்கள் இன்றியாக்கினர். ஆகவே, ஓ வृषபவாஹனனே, அவர்கள் அனைவரும் அழிவுறட்டும்।”

Verse 69

येन तत्पूर्यते विप्रैर्भूयोऽपि सुरसत्तम । ममापि जायते कीर्तिः स्वस्थानोद्धरणोद्भवा

அந்த நகரம் மீண்டும் பிராமணர்களால் நிரம்பும்படியாக, ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே; என் சொந்த இடத்தின் மீட்பிலிருந்து பிறக்கும் புகழும் எனக்குப் பிறக்கட்டும்.

Verse 70

श्रीभगवानुवाच । नायुक्तं विहितं विप्र पन्नगैस्तैर्महात्मभिः । निर्दोषश्चापि पुत्रोऽत्र येषां विप्रेण सूदितः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிராமணனே, அந்த மகாத்ம நாகர்கள் விதித்த அந்த விதி பொருத்தமல்ல; ஏனெனில் இங்கே குற்றமற்ற மகனும் பிராமணனின் கையால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 71

विशेषेण द्विजश्रेष्ठ संप्राप्ते पंचमीदिने । तत्राऽपि श्रावणे मासि पूज्यंते यत्र पन्नगाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, குறிப்பாக பஞ்சமி திதி வந்தபோது—மிகவும் சிறப்பாக ஸ்ராவண மாதத்தில்—அந்த இடத்தில் நாகர்கள் வழிபடப்படுகின்றனர்.

Verse 72

तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि सिद्धमंत्रमनुत्तमम् । यस्योच्चारणमात्रेण सर्प्पाणां नश्यते विषम्

ஆகையால் உனக்கு ஒப்பற்ற, सिद्धமான மந்திரத்தை நான் கூறுகிறேன்; அதன் உச்சரிப்பு மட்டும் போதுமானது—பாம்புகளின் விஷம் அழியும்.

Verse 73

तं मंत्रं तत्र गत्वा त्वं तद्विप्रैरखिलैर्वृतः । श्रावयस्व महाभाग तारशब्देन सर्वशः

ஓ பாக்கியவானே, அங்கே சென்று அந்த எல்லா பிராமணர்களாலும் சூழப்பட்டு, ‘தார’ ஒலியுடன் அந்த மந்திரத்தை எங்கும் ஒலிக்கச் செய்.

Verse 74

तं श्रुत्वा ये न यास्यंति पातालं पन्नगाधमाः । युष्मद्वाक्याद्भविष्यंति निर्विषास्ते न संशयः

இதைக் கேட்டும் பாதாளத்திற்குச் செல்லாத கீழ்மையான பாம்புகள், உங்கள் வாக்கின் வலிமையால் விஷமற்றவையாகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 75

त्रिजात उवाच । ब्रूहि तं मे महामंत्रं सर्वतीक्ष्णविनाशनम् । येन गत्वा निजं स्थानं सर्पानुत्सादयाम्यहम्

திரிஜாதன் கூறினான்—அனைத்து கடும் அபாயங்களையும் அழிக்கும் அந்த மகாமந்திரத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நான் என் இடத்திற்குச் சென்று பாம்புகளை அடக்குவேன்.

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । गरं विषमिति प्रोक्तं न तत्रास्ति च सांप्रतम् । मत्प्रसादात्त्वया ह्येतदुच्चार्यं ब्राह्मणोत्तम

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—‘கர’ எனப்படும் விஷம் இப்போது அங்கே நிலைக்காது. என் அருளால், ஓ பிராமணோத்தமா, இதை நீயே உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 77

न गरं न गरं चैतच्छ्रुत्वा ये पन्नगाधमाः । तत्र स्थास्यंति ते वध्या भविष्यंति यथासुखम्

‘விஷமில்லை, விஷமில்லை’ என்று கேட்டதும் அந்த கீழ்மையான பாம்புகள் அங்கேயே தங்கும்; அவை வதைக்கத் தகுதியானவையாகி, தக்கபடி நடத்தப்படும்.

Verse 78

अद्यप्रभृति तत्स्थानं नगराख्यं धरातले । भविष्यति सुविख्यातं तव कीर्तिविवर्धनम्

இன்றுமுதல் பூமியில் அந்த இடம் ‘நகர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்; அது மிகப் பிரசித்தமடைந்து உன் கீர்த்தியை வளர்க்கும்.

Verse 79

तथान्योपि च यो विप्रो नागरः शुद्धवंशजः । नगराख्येन मंत्रेण अभिमंत्र्य त्रिधा जलम्

அதேபோல் மற்றொரு பிராமணன்—நாகரன், தூய குலத்தில் பிறந்தவன்—‘நாகர’ எனும் மந்திரத்தால் நீரை மூன்று முறை அபிமந்திரித்து…

Verse 80

प्राणिनं काल संदष्टमपि मृत्युवशंगतम् । प्रकरिष्यति जीवाढ्यं प्रक्षिप्य वदने स्वयम्

காலத்தால் கடிக்கப்பட்டு மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் சென்ற உயிரினத்தையும்—இந்த மும்மொழி மந்திரத்தைத் தானே வாயில் வைத்தால்—அது மீண்டும் உயிரூட்டி உயிர்வளம் அளிக்கும்।

Verse 81

अन्यत्रापि स्थितो मर्त्यो मंत्रमेतं त्रिरक्षरम् । यः स्मरिष्यति संसुप्तो न हिंस्यः स्यादहेर्हि सः

வேறிடத்தில் இருந்தாலும், இந்த மும்மொழி மந்திரத்தை நினைப்பவன்—தூக்கத்திலும்—பாம்பால் எப்போதும் தீங்கு அடையான்।

Verse 82

स्थावरं जंगमं वापि कृत्रिमं वा गरं हि तत् । तदनेन च मंत्रेण संस्पृष्टं त्वमृतायितम्

அசைவற்றதிலிருந்தோ அசைவுள்ளதிலிருந்தோ வந்த விஷமாயினும், செயற்கையாகத் தயாரித்ததாயினும்—இந்த மந்திரத் தொடுதலால் அது அமிர்தம் போல ஆகிறது।

Verse 83

अजीर्णप्रभवा रोगा ये चान्ये जठरोद्भवाः । मंत्रस्यास्य प्रभावेन सर्वे यांति द्रुतं क्षयम्

அஜீரணத்தால் உண்டாகும் நோய்களும், வயிற்றிலிருந்து எழும் பிற துன்பங்களும்—இந்த மந்திரத்தின் பிரபாவத்தால்—அனைத்தும் விரைவில் அழிகின்றன।

Verse 84

एवमुक्त्वाऽथ तं विप्रं भगवान्वृषभध्वजः । जगामादर्शनं पश्चाद्यथा दीपो वितैलकः

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணனிடம் கூறி, வृषபத்வஜனான பகவான் (சிவன்) பின்னர் கண்முன்னிருந்து மறைந்தார்—எண்ணெய் தீர்ந்த விளக்கு அணைவதுபோல்।

Verse 85

त्रिजातोऽपि समं विप्रैर्हतशेषैस्तु तैर्द्रुतम् । जगाम संप्रहृष्टात्मा चमत्कारपुरं प्रति

அப்போது திரிஜாதனும்—மீதமிருந்த அபாயத்தை விரைவில் வென்ற அந்தப் பிராமணர்களுடன்—மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் சமத்காரபுரம் நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 86

एवं ते ब्राह्मणाः सर्वे त्रिजातेन समन्विताः । न गरं न गरं प्रोच्चैरुच्चरंतः समाययुः

இவ்வாறு திரிஜாதனுடன் சென்ற அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் உரத்த குரலில் மீண்டும் மீண்டும்—“விஷமில்லை, விஷமில்லை!” என்று கூறிக்கொண்டே சென்றனர்।

Verse 87

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं यत्तद्व्याप्तं समंततः । रौद्रैराशीविषैः क्रूरैः शेषस्यादेशमाश्रितेः

ஹாடகேஸ்வரரின் அந்தப் புனிதத் தலம் எங்கும் பயங்கரமான, கொடிய விஷப்பாம்புகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; அவை சேஷனின் ஆணைப்படி நடந்தன।

Verse 88

अथ ते पन्नगाः श्रुत्वा सिद्धमंत्र शिवोद्भवम् । निर्विषास्तेजसा हीनाः समन्तात्ते प्रदुद्रवुः

பின்னர் அந்தப் பாம்புகள் சிவனிடமிருந்து தோன்றிய सिद्ध மந்திரத்தை கேட்டவுடன், விஷமும் ஒளிமையும் இழந்து எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பறந்தன।

Verse 89

वल्मीकान्केचिदासाद्य चित्ररंध्रांतरोद्भवान् । अन्ये चापि प्रजग्मुश्च पातालं दंदशूककाः

சில தந்தசூகப் பாம்புகள் விசித்திர உள்ள்பாதைகள் கொண்ட புற்றுகளுக்குள் புகுந்தன; மற்ற ஊர்வன நாகங்களும் பாதாளலோகத்திற்குச் சென்றன।

Verse 90

ये केचिद्भयसंत्रस्ता वार्द्धक्येन निपीडिताः । वालत्वेन तथा चान्ये शक्नुवंति न सर्पितुम्

சிலர் பயத்தால் நடுங்கினர்; சிலர் முதுமையால் நெருக்கப்பட்டனர்; இன்னும் சிலர் இளமை காரணமாக ஊர்ந்து செல்லவும் இயலவில்லை।

Verse 91

ते सर्वे ब्राह्मणेन्द्रैस्तैः कृतस्य प्रतिकारकैः । निहताः पन्नगास्तत्र दंडकाष्ठैः सहस्रशः

அங்கே அந்தப் பன்னகங்கள் அனைத்தும், செய்ததற்கான பரிகாரத்தை நிறைவேற்றிய தலைசிறந்த பிராமணர்களால், குச்சிகளால் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டன।

Verse 92

एवमुत्साद्य तान्सर्वान्ब्राह्मणास्ते गतव्यथाः । तं त्रिजातं पुरस्कृत्य स्थानकृत्यानि चक्रिरे

இவ்வாறு அனைவரையும் அழித்து, அந்தப் பிராமணர்கள் துயரமின்றி ஆனார்கள்; திரிஜாதனை முன்னிலைப்படுத்தி அந்தத் தலத்தின் புனிதக் கடமைகளைச் செய்தனர்।

Verse 93

एवं तन्नगरं जातमस्मात्कालादनंतरम् । देवदेवस्य भर्गस्य प्रसादेन द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! தேவர்களின் தேவனான பர்கனின் அருளால், இதன் பின்னர் விரைவில் அந்த நகரம் உருவாயிற்று।

Verse 94

एतद्यः पठते नित्यमाख्यानं नगरोद्भवम् । न तस्य सर्पजं क्वापि कथंचिज्जायते भयम्

நகரத்தின் தோற்றத்தைச் சொல்லும் இவ்வாக்கியத்தை பக்தியுடன் தினமும் பாராயணம் செய்பவனுக்கு எங்கும் எவ்விதத்திலும் பாம்பினால் உண்டாகும் அச்சம் ஏற்படாது.

Verse 114

इति श्रीस्कादे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नगरसंज्ञोत्पत्तिवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘நகர-ஸஞ்ஞையின் தோற்றவிளக்கம்’ எனும் 114ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.