Adhyaya 148

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तं निःस्पृहं ज्ञात्वा गृहं प्रति निजात्मजम् । पिंगला दुःखसंयुक्ता व्यासमेतदुवाच ह

சூதர் கூறினார்—தன் மகன் ஆசையற்றவனாய் இனி இல்லத்திற்குத் திரும்பாதவன் என்று அறிந்து, துயரால் நிறைந்த பிங்கலா வியாசரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 2

अहं तपश्चरिष्यामि पुत्रार्थं द्विजसत्तम । अनुज्ञां देहि मे येन तोषयामि महेश्वरम् । पुत्रो येन भवेन्मह्यं वंशवृद्धिकरः परः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! புத்திரப் பெறுதற்காக நான் தவம் செய்வேன். எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்; அதனால் நான் மகேஸ்வரனை மகிழ்விப்பேன்; அவருடைய அருளால் என் குலத்தை வளர்க்கும் சிறந்த மகன் எனக்குப் பிறக்கட்டும்.

Verse 3

एवं सा निश्चयं कृत्वा लब्ध्वानुज्ञां मुनेस्ततः । क्षेत्रमेतत्समासाद्य तपस्तेपे पतिव्रता

இவ்வாறு உறுதி செய்து, முனிவரின் அனுமதியைப் பெற்ற பின்பு, அந்தப் பதிவிரதை இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து தவம் செய்தாள்.

Verse 4

संस्थाप्य शंकरं देवं तदग्रे निर्मलोदकम् । कृत्वा वापीं सुविस्तीर्णां स्नानात्पातकनाशनीम्

சங்கர தேவனை நிறுவி, அவர்முன் தூய நீரை வைத்தாள்; மேலும் நீராடினால் பாவம் நீங்கும் வகையில் அகன்ற, விரிந்த புனிதக் குளத்தையும் அமைத்தாள்.

Verse 5

ततस्तस्या गतस्तुष्टिं भगवांस्त्रिपुरांतकः । वरदोऽस्मीति तां प्राह प्रहृष्टेनांतरात्मना

அப்போது பகவான் திரிபுராந்தகன் அவளால் திருப்தியடைந்தார்; உள்ளம் மகிழ்ந்து அவளிடம்—“நான் வரம் அளிப்பவன்” என்று கூறினார்.

Verse 6

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रे वरं वरय सुव्रते । यः स्थितो हृदये नित्यं नादेयं विद्यते मम

ஸ்ரீமஹாதேவன் கூறினார்—ஓ பத்திரே! நான் உன்னால் முற்றிலும் மகிழ்ந்தேன். ஓ சுவிரதையே! வரம் கேள். எவன் எப்போதும் என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கிறானோ, அவனுக்காக என்னிடம் ‘அளிக்க இயலாதது’ எதுவும் இல்லை.

Verse 7

वटिकोवाच । सुतं देहि सुरश्रेष्ठ मम वंशविवर्धनम् । चित्ताह्लादकरं नित्यं सुशीलं विनयान्वितम्

வடிகி கூறினாள்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! என் குலத்தை வளர்க்கும் ஒரு மகனை அருள்வீராக; எப்போதும் மனத்தை மகிழ்விப்பவனாக, நல்லொழுக்கமும் பணிவும் உடையவனாக இருக்கட்டும்।

Verse 8

श्रीमहादेव उवाच । भविष्यति न संदेहस्तव पुत्रः सुशोभने । यादृक्त्वया महाभागे प्रार्थितस्तद्विशेषतः

ஸ்ரீமஹாதேவர் கூறினார்—ஒளிவிடும் பெண்ணே! ஐயமில்லை; பாக்கியவதியே, நீ சிறப்பாக வேண்டியபடியே உனக்கு மகன் பிறப்பான்।

Verse 9

अन्यापि मानुषी याऽत्र वाप्यां स्नात्वा समाहिता । पञ्चम्यां वत्सरं यावच्छुक्लपक्षे ह्युपस्थिते । पूजयिष्यति मल्लिंगं यच्चाद्य स्थापितं त्वया

இங்கே இந்த தீர்த்தக் குளத்தில் நீராடி மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சுக்லபட்சத்தின் பஞ்சமி நாளில் ஒரு ஆண்டு முழுவதும், இன்று நீ நிறுவிய மல்லிங்கத்தை வழிபடும் எந்தப் பெண்ணும்—

Verse 10

साथ लप्स्यति सत्पुत्रं दत्त्वा फलमनुत्तमम् । या च दौर्भाग्यसंयुक्ता तृतीयादिवसेऽत्र वै

—அவள் ஒப்பற்ற பலனைப் பெற்று நல்ல மகனை அடைவாள். மேலும் துர்பாக்கியத்தால் பீடிக்கப்பட்ட பெண், திருதியா முதலான திதிகளில் இங்கே வந்து—

Verse 11

स्नात्वाऽत्र सलिले पश्चान्मल्लिंगं पूजयिष्यति । सा सौभाग्य समोपेता वर्षांते च भविष्यति

இங்கே உள்ள நீரில் நீராடி பின்னர் மல்லிங்கத்தை வழிபடுவாள்; அவள் நல்வாழ்வுச் செல்வம் பெற்றவளாக ஆகுவாள்—ஆண்டு முடிவில் நிச்சயமாக।

Verse 12

यः पुनः पुरुषश्चात्र स्नात्वा मां पूजयिष्यति । सकामो लप्स्यते कामान्विकामो मोक्षमेव च

இங்கே நீராடி என்னை வழிபடுகிறவன், சகாமனாக இருந்தால் விரும்பிய பயன்களை அடைவான்; நிஷ்காமனாக இருந்தால் மோக்ஷத்தை மட்டுமே பெறுவான்।

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । साऽपि लेभे सुतं व्यासात्कपिंजलमिति श्रुतम्

இவ்வாறு கூறிய பின் மகாதேவர் கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். அவளும் வ்யாசரால் ஒரு மகனைப் பெற்றாள்; அவன் ‘கபிஞ்ஜல’ எனப் பெயர்பெற்றவன் என்று கேள்வி.

Verse 14

यादृक्तेन पुरा प्रोक्तो देवदेवेन शूलिना । येनैव स्थापिता चात्र देवी केलीवरी पुरा । सर्वसिद्धिप्रदा लोके तत्र याऽराधिता पुरा

தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி முன்பு எவ்வாறு உரைத்தாரோ—அவரே இங்கே ஒருகாலத்தில் கேளீவரி தேவியை நிறுவினார்—அவ்வாறே அங்கு பழங்காலத்தில் ஆராதிக்கப்பட்ட அந்த தேவி உலகில் எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்பவளாகப் புகழப்படுகிறாள்।