Adhyaya 164

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे पुष्पः प्रहृष्टेनान्तरात्मना । चंडशर्मगृहं गत्वा दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் புஷ்பன் பேரானந்தம் நிறைந்த உள்ளத்துடன் சண்டசர்மனின் இல்லத்திற்குச் சென்று “திஷ்டி! திஷ்டி!” என்று உரைத்தான்.

Verse 2

विवर्णवदनं दृष्ट्वा वाष्पपूर्णेक्षणं तदा । बान्धवैः सहितं सर्वैर्दारैर्भृत्यैस्तथा सुतैः

அப்போது அவனை வெளிறிய முகத்துடனும் கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடனும் கண்டான்; அவன் எல்லா உறவினர்கள், மனைவி, பணியாளர்கள், மகன்கள் சூழ நின்றான்.

Verse 3

पुष्प उवाच । तवार्थे च मया सूर्यः कायत्यागेन तोषितः । पतितत्त्वं न ते काये तत्प्रसादाद्भविष्यति

புஷ்பன் கூறினான்—உன் நலனுக்காக நான் என் உடலை அர்ப்பணித்து சூரியதேவனைத் திருப்திப்படுத்தினேன். அவரின் அருளால் உன் உடலில் வீழ்ச்சி அல்லது அழிவு ஏற்படாது.

Verse 4

तव पुत्राश्च पौत्राश्च ये भविष्यंति वंशजाः । नागराणां च ते सर्वे भविष्यंति गुणाधिकाः

உன் மகன்கள், பேரன்கள், இனி பிறக்கும் எல்லா வம்சத்தாரும்—அனைவரும் நாகரராகி உயர்ந்த நற்குணங்களால் விளங்குவர்.

Verse 5

तस्मादुत्तिष्ठ गच्छामो नदीं पुण्यां सरस्वतीम् । तस्यास्तटे निवासाय कृत्वा चैवाश्रमं द्विज

ஆகையால் எழுந்திரு; நாம் புனிதமான சரஸ்வதி நதிக்குச் செல்வோம். ஓ இருபிறப்பாளனே, அவள் கரையில் வாழ்வதற்காக ஒரு ஆசிரமத்தை அமைப்போம்.

Verse 6

त्वया सह वसिष्यामि अहमेव न संशयः । अस्ति मे विपुलं वित्तं ये चान्ये तेऽनुयायिनः

நானே உன்னுடன் சேர்ந்து வாழ்வேன்—இதில் ஐயமில்லை. எனக்கு மிகுந்த செல்வம் உண்டு; மேலும் மற்றவர்களும் உன் பின்தொடர்வோர், பணியாளர்கள் ஆவர்.

Verse 7

तान्सर्वान्पोषयिष्यामि त्यज्यतां मानसो ज्वरः । तच्छ्रुत्वा चण्डशर्मा तु पुत्रैर्बंधुभिरन्वितः

“அவர்களையெல்லாம் நான் போஷிப்பேன்; மனத்தின் காய்ச்சலை விட்டுவிடுங்கள்.” இதைக் கேட்டுச் சண்டசர்மா தன் மகன்களும் உறவினர்களும் உடன் (நடந்தான்).

Verse 8

सरस्वतीं समुद्दिश्य निष्क्रांतो नगरात्ततः । स्थानं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्कृत्य सुदुःखितः

அப்போது சரஸ்வதியை மனத்தில் நோக்கி அவன் நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டான். மிகுந்த துயருடன் அந்தப் புனிதத் தலத்தை வலம் வந்து வணங்கினான்.

Verse 9

बाष्पपूर्णेक्षणो दीन उत्तराभिमुखो ययौ । पुष्पेण सहितश्चैव मुहुर्मुहुः प्रबोधितः

கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்ப, தாழ்மையுடன் அவன் வடக்கு நோக்கி சென்றான். புஷ்பமும் உடன் இருந்து, அவனை மீண்டும் மீண்டும் தூண்டி விழிப்பூட்டினான்.

Verse 10

ततः सरस्वतीं प्राप्य पुण्यां शीतजलां नदीम् । सेवितां मुनिसंघैस्तां लोलकल्लोलमालिनीम्

பின்னர் அவன் புனிதமும் குளிர்ந்த நீருமுடைய சரஸ்வதி நதியை அடைந்தான்—முனிவர்கள் கூட்டம் சேவிக்கும், விளையாடும் அலைமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதைக் கண்டான்.

Verse 11

तस्या दक्षिणकूले स निवासमकरोत्तदा । पुष्पस्य मतिमास्थाय बन्धुभिः सकलैर्वृतः

அவளின் தென் கரையில் அவர் அப்போது வாசம் செய்தார்; புஷ்பனின் ஆலோசனையை ஏற்று, எல்லா உறவினர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தார்।

Verse 12

तस्यासीन्नगरस्थस्य प्रतिज्ञा चण्डशर्मणः । सप्तविंशति भिर्लिंगैर्दृष्टैभोक्ष्याम्यहं सदा

நகரில் வாழ்ந்த சண்டசர்மாவின் விரதம் இதுவே—“இருபத்தேழு லிங்கங்களை தரிசித்த பிறகே நான் எப்போதும் உணவு உண்ணுவேன்।”

Verse 13

तां च संस्मरतस्तस्य प्रतिज्ञां पूर्वसंचिताम् । हृदयं दह्यते तस्य दिवानक्तं द्विजोत्तमाः

முன்னரே உறுதியாகச் சேமித்த அந்த விரதத்தை நினைத்தவுடன், அவனுடைய இதயம் பகலும் இரவும் எரிந்தது, ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 14

स च स्नात्वा सरस्वत्यां शुचिर्भूत्वा समाहितः । षडक्षरस्य मन्त्रस्य जपं चक्रे पृथक्पृथक्

அவர் சரஸ்வதியில் நீராடி தூய்மையடைந்து மனம் ஒருமுகப்படுத்தி, ஷடாக்ஷர மந்திரத்தை ஒவ்வொரு முறைவும் தனித்தனியாகத் தெளிவாக ஜபித்தார்।

Verse 15

नाम चोच्चार्य लिंगस्य नमस्कारान्तमादधे । कर्दमेन द्विजश्रेष्ठाः पंचांगुलशतेन च

லிங்கத்தின் நாமத்தை உச்சரித்து இறுதியில் நமஸ்காரம் செய்தார்; மேலும், ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே, ஐந்து விரல் அளவின் நூறு மடங்கு அளவான களிமண்ணையும் எடுத்தார்।

Verse 16

संस्थाप्य पूजयेद्भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । प्राणरुद्राञ्जपन्पश्चाच्छ्रद्धया परया युतः

அதை முறையாக நிறுவி, பக்தியுடன் மலர்கள், தூபம், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர் பரமச் சிரத்தையுடன் பிராணருத்ரர்களின் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

दुःस्थितं सुस्थितं वापि शिवलिंगं न चालयेत् । इति मत्वा द्विजेन्द्रोऽसौ नैव तानि विसर्जयेत्

சிவலிங்கம் தவறாக அமைந்திருந்தாலும் சரியாக அமைந்திருந்தாலும் அதை அசைக்கக் கூடாது—என்று கருதி அந்தத் த்விஜசிரேஷ்டன் அவற்றை விட்டு விடவில்லை.

Verse 19

उपर्युपरि तेषां च कर्दमेन द्विजोत्तमाः । चक्रे लिंगानि नित्यं स सप्तविंशतिसंख्यया

அவற்றின் மேல் மேல் அந்தத் த்விஜோத்தமன் களிமண்ணால் தினமும் இருபத்தேழு எண்ணிக்கையில் லிங்கங்களை உருவாக்கினான்.

Verse 20

अथ तुष्टो महादेवस्तस्य भक्त्यतिरेकतः । निर्भिद्य धरणीपृष्ठं तस्य लिंगमदर्शयत्

அப்போது அவனுடைய அளவற்ற பக்தியால் மகிழ்ந்த மகாதேவன் பூமியின் மேற்பரப்பை பிளந்து அவனுக்கு தன் லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 21

अब्रवीत्सादरं तं च मेघगम्भीरया गिरा । चण्डशर्मन्प्रतुष्टोस्मि तव भक्त्याऽनया द्विज

பின்னர் அவர் மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் மரியாதையுடன் கூறினார்—“ஓ சண்டசர்மன், ஓ த்விஜனே! உன் இந்த பக்தியால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்.”

Verse 22

तस्माल्लिंगमिदं नित्यं पूजयस्व प्रभक्तितः । सप्तविंशतिलिंगानां यतः फलमवाप्स्यसि

ஆகையால் இந்த லிங்கத்தை தினமும் பரமபக்தியுடன் வழிபடு; இதனால் இருபத்தேழு லிங்கங்களை வழிபட்டதற்குச் சமமான பலன் உனக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 23

अन्योपि च नरो भक्त्या यश्चैनं पूजयिष्यति । सप्तविंशतिलिंगानां सोऽपि श्रेयोऽभिलप्स्यति

மேலும் வேறு எந்த மனிதனும் பக்தியுடன் இதை (லிங்கத்தை) வழிபட்டால், அவனும் இருபத்தேழு லிங்கப் பூஜைக்கு இணையான உயர்ந்த நன்மையை அடைவான்.

Verse 24

एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । चंडशर्मापि तं हृष्टः पूजयामास तत्त्वतः

இவ்வாறு கூறிய பின் பகவான் கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். சண்டசர்மனும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, தத்துவமும் விதியும் அறிந்து அந்த லிங்கத்தை முறையாக வழிபட்டான்.

Verse 25

प्रासादं कारयामास तस्य लिंगस्य शोभनम् । नाम चक्रे ततस्तस्य विचार्य च मुहुर्मुहुः

அவன் அந்த லிங்கத்திற்காக அழகிய பிராசாதம் (ஆலயம்) கட்டுவித்தான். பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து அதற்கு ஒரு பெயரையும் வைத்தான்.

Verse 26

नगरस्थित लिंगानां यस्मात्संस्मरणात्स्थितः । नागरेश्वरसंज्ञस्तु तस्मादेष भविष्यति

நகரத்தில் உள்ள லிங்கங்களை நினைவு கூறுவதால் இது நிறுவப்பட்டு நிலைத்திருக்கிறது; ஆகவே இதற்கு ‘நாகரேஸ்வர’ என்ற பெயர் உண்டாகும்.

Verse 27

सूत उवाच । एवं संस्थाप्य तल्लिंगं चंडशर्मा द्विजोत्तमाः । आराधयामास तदा पुष्पधूपानुलेपनैः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அந்த லிங்கத்தை நிறுவி, பிராமணர்களில் சிறந்த சண்டசர்மன் அப்போது மலர்கள், தூபம், சாந்து-அனுலேபனம் முதலியவற்றால் முறையாக ஆராதனை செய்தான்.

Verse 28

सप्तविंशतिलिंगानां प्राप्नोति च तथा फलम् । पूजितानां द्विजश्रेष्ठा नगरे यानि तानि च

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! நகரத்தில் வழிபடப்படும் இருபத்தேழு லிங்கங்களைப் பூஜித்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே புண்ணியத்தை அவன் அடைகிறான்.

Verse 29

ततः कालेन महता नागरेश्वरतुष्टितः । शिवलोकं गतः साक्षाद्यानमध्ये निवेशितः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் நாகரேஸ்வரரை மகிழ்வித்து, அவன் நேரடியாக சிவலோகத்திற்குச் சென்று, தெய்வ விமானத்தின் நடுவில் நிறுவப்பட்டான்.

Verse 30

पुष्पोपि स्थापयामास पुष्पादित्यमथापरम् । पुण्ये सरस्वतीतीरे ततः पूजापरोऽभवत्

புஷ்பனும் ‘புஷ்பாதித்ய’ எனும் மற்றொரு தெய்வத்தை நிறுவினான். புண்ணியமான சரஸ்வதி கரையில் பின்னர் அவன் முழுவதும் பூஜையில் ஈடுபட்டான்.

Verse 31

तस्यापि दर्शनं गत्वा प्रीत्या वचनमब्रवीत् । पुष्प तुष्टोस्मि भद्रं ते वरं प्रार्थय सुव्रत

அவனைத் தரிசிக்கச் சென்று (தெய்வம்) அன்புடன் கூறியது—“புஷ்பா! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு நலம் உண்டாக. ஓ நல்ல விரதனே, வரம் கேள்.”

Verse 32

अदेयमपि दास्यामि तस्मात्प्रार्थय मा चिरम्

பொதுவாக அளிக்கத் தகாததையும் நான் அளிப்பேன்; ஆகவே கேள்—தாமதம் செய்யாதே।

Verse 33

पुष्प उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । तद्देहि याचमानस्य मम यद्धृदि संस्थितम्

புஷ்பன் கூறினான்—ஓ தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், என் இதயத்தில் நிலைத்திருப்பதையே வேண்டுகின்ற எனக்கு அருளி அளி।

Verse 34

चमत्कारपुरे देव तव या मूर्तयः स्थिताः । द्वादशैव प्रमाणेन पूज्याः सर्वदिवौकसाम्

ஓ தேவா! சமத்காரபுரத்தில் நிலைத்துள்ள உமது திருமேனிகள் அளவில் பன்னிரண்டு; அவை விண்ணுலக வாசிகள் அனைவராலும் வழிபடப்படுகின்றன।

Verse 35

तासां पूजाफलं कृत्स्नं संप्राप्नोतु नरो भुवि । यः पूजयति मूर्तिं ते यैषा संस्थापिता मया

என் மூலம் நிறுவப்பட்ட உமது இந்தத் திருமேனியை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவர் அந்த எல்லா திருமேனிகளின் வழிபாட்டின் முழுப் பயனையும் பூமியில் பெறுவாராக।

Verse 36

नागरादित्य इत्येषा ख्याता भवतु भूतले । येयं सरस्वतीतीरे प्रासादे स्थापिता मया

சரஸ்வதி நதிக்கரையிலுள்ள கோயில் மாளிகையில் நான் நிறுவிய இந்தத் திருமேனி, பூமியில் ‘நாகராதித்ய’ எனப் புகழ்பெறுவதாக।

Verse 37

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं रविः । दीपवद्ब्राह्मणश्रेष्ठास्तदद्भुतमिवा भवत्

சூதர் கூறினார்— ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து ரவி (சூரியன்) பின்னர் கண் முன்னிருந்து மறைந்தான். ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, அது விளக்கு திடீரென அணைந்ததுபோல் அதிசயமாகத் தோன்றியது.

Verse 38

ततः कालेन महता पुष्पोपि द्विजसत्तमाः । सूर्यलोकमनुप्राप्तो विमानेन सुवर्चसा

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின், ஓ இருபிறப்புச் சிறந்தோரே, புஷ்பனும் ஒளிமிகு விமானத்தில் ஏறி சூரியலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 39

शाकम्भरीति विख्याता भार्याऽसीच्चंडशर्मणः । तया संस्थापिता दुर्गा सरस्वत्याः शुभे तटे

‘சாகம்பரீ’ எனப் புகழ்பெற்ற அவள் சண்டசர்மனின் மனைவியாக இருந்தாள்; அவளாலே சரஸ்வதியின் புனிதக் கரையில் துர்காதேவி நிறுவப்பட்டாள்.

Verse 41

पुत्रि तुष्टास्मि भद्रं ते शाकंभरि प्रगृह्यताम् । वरं यत्ते सदाभीष्टं मत्प्रसादादसंशयम्

‘மகளே, நான் உன்னால் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக, ஓ சாகம்பரீ. வரம் ஏற்றுக்கொள்—நீ எப்போதும் விரும்புவது என் அருளால் ஐயமின்றி கிடைக்கும்.’

Verse 42

शाकम्भर्युवाच । चतुःषष्टिगणा देवि मातृणां ये व्यवस्थिताः । चमत्कारपुरे ख्याता हास्यात्तुष्टिं व्रजंति याः

சாகம்பரீ கூறினாள்— ‘தேவி, மாத்ருகணங்களின் அறுபத்துநான்கு குழுக்கள் முறையாக நிலைபெற்றுள்ளன; சமத்காரபுரத்தில் புகழ்பெற்று, நகைப்பினால் திருப்தியடைவோர்—’

Verse 43

या रात्रौ बलिदानेन जाते वृद्धौ ततः परम् । तत्सर्वं जायतां पुण्यं यस्ते मूर्तिं प्रपूजयेत्

இரவில் பலி-தானத்தால் பின்னர் உண்டாகும் எந்த உயர்வும், அது அனைத்தும் புண்ணியமாகி, உமது திருமேனியை முறையாக வழிபடுவோருக்கே சேர்வதாக।

Verse 44

अत्रागत्य नदीतीरे यैषा संस्थापिता मया

இங்கு வந்து நதிக்கரையில் நான் இந்த தேவீ-வடிவத்தை நிறுவினேன்।

Verse 45

श्रीदेव्युवाच । आश्विनस्य सिते पक्षे महानवमिसंज्ञिते । यो ममाग्रे समागत्य पूजयिष्यति भक्तितः

திருமகள் தேவியார் கூறினாள்— ‘ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் “மகாநவமி” எனப்படும் நாளில், யார் என் முன்னே வந்து பக்தியுடன் பூஜிப்பாரோ—’

Verse 46

तस्य कृत्स्नं फलं सद्यो भविष्यति न संशयः । नागरस्य विशेषेण सत्यमेतन्मयोदितम्

‘அவனுக்கு முழுப் பலனும் உடனே உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை. குறிப்பாக இந்த நாகரக் க்ஷேத்திரத்தில் இது நிச்சயமானது; இதை நான் அறிவிக்கிறேன்।’

Verse 47

एवमुक्त्वा तु सा देवी ततश्चादर्शनं गता । तस्या नाम्ना च सा देवी प्रोक्ता शाकम्भरी भुवि

இவ்வாறு கூறிய பின் அந்த தேவி மறைந்தாள். மேலும் பூமியில் அவள் தன் பெயராலேயே ‘சாகம்பரி’ என்று அழைக்கப்பட்டாள்.

Verse 48

वृद्धेरनंतरं तस्या यः पूजां कुरुते नरः । तस्य वृद्धेर्न विघ्नः स्यात्कदाचिद्द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே, செல்வம் பெற்ற பின் அவளை வழிபடுகிறவன், அவனுடைய செல்வவளர்ச்சிக்கு எந்நாளும் தடையில்லை।

Verse 164

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नागरेश्वरनागरादित्यशाकम्भर्युत्पत्तिवर्णनंनाम चतुःषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட தொகுப்பில், ஆறாம் பிரிவான நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வரத் தலமகிமையில் ‘நாகரேஸ்வரன், நாகராதித்யன், சாகம்பரியின் தோற்றவிவரம்’ எனும் 164ஆம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது।