Adhyaya 278

Verse 1

सूत उवाच । ये चान्ये भास्करा स्तत्र संति ब्राह्मणसत्तमाः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिताः

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, அங்கே ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரத்தில் யாஜ்ஞவல்க்யர் பிரதிஷ்டை செய்த பாஸ்கரனின் (சூரியனின்) பிற வடிவங்களும் உள்ளன।

Verse 2

यस्तान्पूजयते भक्त्या हृदि कृत्वाऽभिवांछितान् । सप्तम्यां चैव सप्तम्यां लभते नात्र संशयः

யார் பக்தியுடன் அவர்களை வழிபட்டு, உள்ளத்தில் விரும்பிய நோக்கத்தைத் தாங்குகிறாரோ, அவர் சப்தமி நாளில் அதே வரத்தைப் பெறுவார்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 3

ऋषय उचुः । एक एव स्थितः सूर्यो दृश्यते च नभस्तले । तत्कथं द्वादशैते च तत्र क्षेत्रे प्रतिष्ठिताः । कस्मिन्काले तथा कृत्ये किमर्थं सूतनन्दन

ரிஷிகள் கூறினர்—வானத்தில் சூரியன் ஒருவனாகவே காணப்படுகிறான்; அப்படியிருக்க, அந்த க்ஷேத்ரத்தில் இப் பன்னிரண்டு எவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டனர்? எந்த காலத்தில், எந்தச் செயலில், எதற்காக, ஓ சூதநந்தன?

Verse 4

सूत उवाच । आसीत्पूर्वं कृतिर्नाम शुनःशेपसमुद्भवः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் சுனஃசேபரின் வம்சத்தில் பிறந்த ‘க்ருதி’ என்னும் ஒருவர் இருந்தார்.

Verse 5

तस्य पुत्रः शुनः पुत्रो बभूव मुनिसत्तमः । चारायणः सुतस्तस्य वभूव मुनिसत्तमः

அவருக்கு ‘சுன’ என்னும் மகன் பிறந்தான்; அவன் முனிவர்களில் சிறந்தவன் ஆனான். அவனுடைய மகன் ‘சாராயண’னும் முனிவர்களில் முதன்மையானவன் ஆனான்.

Verse 6

कस्यचित्त्वथ कालस्य ब्रह्मा लोक पितामहः । सावित्रीशापनिर्दग्धो ह्यवतीर्णो धरातले

பின்னர் ஒரு காலத்தில், உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா, சாவித்ரியின் சாபத்தால் தகைந்து, பூமியில் அவதரித்தார்.

Verse 7

गायत्री च यदा विप्रास्तेनोढा यज्ञकर्मणि । प्राक्स्थितां च परित्यज्य सर्वदेवसमागमे । कालात्ययो भवेन्नैव सावित्र्यागमने स्थिरे

ஓ விப்ரர்களே, யாகக் கிரியைக்காக காயத்ரி மணம் செய்யப்பட்டபோது, முன்பே புறப்பட்ட சாவித்ரியை ஒதுக்கி, எல்லாத் தேவர்களும் கூடிய சபையில் தீர்மானிக்கப்பட்டது; சாவித்ரியின் வருகை எதிர்பார்க்கப்பட்டாலும் காலத் தாமதம் எவ்விதமும் அனுமதிக்கப்படவில்லை.

Verse 8

ततस्तस्य समादेशाद्गायत्री गोपकन्यका । शक्रेण च समानीता दिव्यलक्षणलक्षिता

அதன்பின் அவருடைய ஆணையினால், கோபகன்னிகை வடிவில் தோன்றிய காயத்ரியை, சக்ரன் (இந்திரன்) அழைத்து வந்தான்; அவள் தெய்வீக இலக்கணங்களால் விளங்கினாள்.

Verse 9

गोपकन्यां च तां ज्ञात्वा गोश्च वक्त्रेण पद्मजः । प्रवेश्याकर्षयामास गुह्येन च ततः परम्

அவளை கோபகன்னி என அறிந்து பத்மஜன் (பிரம்மா) அவளை பசுவின் வாய்மூலம் உள்ளே புகச் செய்து, பின்னர் மறைமுறையால் தன்னிடம் இழுத்துக் கொண்டான்।

Verse 10

ब्राह्मणानां गवां चैव कुलमेकं द्विधा स्थितम् । एकत्र मन्त्रास्तिष्ठंति हविरेकत्र संस्थितम्

பிராமணர்களுக்கும் பசுக்களுக்கும் குலம் ஒன்றே; அது இரு வடிவில் நிலைகொள்கிறது—ஒரிடத்தில் மந்திரங்கள் உறைகின்றன, மற்றிடத்தில் ஹவிஸ் (ஆஹுதி) நிறுவப்பட்டுள்ளது।

Verse 11

तेन तां ब्राह्मणीं कृत्वा पश्चात्तस्याः परिग्रहम् । गृह्योक्तविधिना चक्रे पुरःस्थोऽपि पितामहः

இவ்வாறு அவளை பிராமணியாக்கி, பின்னர் பிதாமகன் (பிரம்மா) முன்னிலையில் அமர்ந்திருந்தபோதும், கிருஹ்ய விதிப்படி அவளின் பரிக்ரஹம் (மனைவி ஏற்றல்) செய்தான்।

Verse 12

पत्नीशालोपविष्टायां ततस्तस्यां द्विजोत्तमाः । सावित्री समनुप्राप्ता देवपत्नीभिरावृता

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! அவள் மனைவிப் பவிலியனில் அமர்ந்திருந்தபோது, தேவர்களின் மனைவியரால் சூழப்பட்ட சாவித்ரி அங்கு வந்தடைந்தாள்।

Verse 13

ततस्तां सा समालोक्य रशनासमलंकृताम् । दौर्भाग्यदुःखमापन्ना शशाप च विधिं ततः

பின்னர் அவளை இடைக்கச்சால் (ரஷனா) அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகக் கண்டு, துர்பாக்கியத் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சாவித்ரி அப்போது விதி (பிரம்மா) மீது சாபம் இட்டாள்।

Verse 14

सावित्र्युवाच । यस्मात्त्वया परित्यक्ता निर्दोषाहं पितामह । पितामहोऽसि मे नूनमद्यप्रभृति संगमे

சாவித்ரி கூறினாள்—ஓ பிதாமஹா! குற்றமற்ற என்னை நீ கைவிட்டாய்; ஆகவே இன்று முதல் சங்கமம் பற்றிய விஷயத்தில் நீ எனக்குத் திண்ணமாக ‘பிதாமஹன்’ மட்டுமே ஆவாய்।

Verse 15

मनुष्याणां भवेत्कृत्यमन्यनारीपरिग्रहः । एतत्त्वया कृतं यस्मान्मा नुषस्त्वं भविष्यसि

மனிதர்களுக்கு பிறருடைய பெண்ணை ஏற்றுக்கொள்வது மகாபாபச் செயல். நீ இதைச் செய்ததால் நீ மனிதனாக ஆகுவாய்।

Verse 16

कामार्तश्च विशेषेण मम वाक्यादसंशयम्

என் சொல்லினால் ஐயமில்லை—நீ குறிப்பாகக் காமத்தால் துன்புறுவாய்।

Verse 17

एवमुक्त्वा तु सावित्री त्यक्त्वा तं यज्ञमंडपम् । गिरेः शिखरमारूढा तपश्चक्रे महत्ततः

இவ்வாறு கூறி சாவித்ரி அந்த யாகமண்டபத்தை விட்டு, மலைச் சிகரத்தில் ஏறி, பின்னர் மகத்தான தவம் செய்தாள்।

Verse 18

पितामहोऽपि तच्छापाच्चारायणनिवेशने । अवतीर्णो धरापृष्ठे कालेन महता ततः

அந்த சாபத்தினால் பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூட நீண்ட காலத்திற்குப் பின் சாராயண நிவாசத்தில் பூமியின் மேற்பரப்பில் அவதரித்தான்।

Verse 19

स यदा यौवनं भेजे मानुषं च पुरा स्थितः । तथातथा च तापेन कामोत्थेन प्रपीड्यते

அவன் மனித யௌவனத்தை அடைந்தபோது, முன்பு வேறு நிலையிலிருந்தாலும், காமத்தால் எழும் தகதகப்பால் மீண்டும் மீண்டும் துன்புற்றான்।

Verse 20

ततोऽसौ वीक्षते नारीं कन्यां वाथ तपस्विनीम् । अविकल्पमना भेजे रूपसौभाग्यगर्वितः

பின்பு அவன் ஒரு பெண்ணைக் கண்டான்—கன்னியோ அல்லது தவஸ்வினியோ—அழகும் நற்பேறும் என்ற அகந்தையால் மயங்கி, கட்டுப்பாடற்ற மனத்துடன் அவளிடம் சாய்ந்தான்।

Verse 21

ततस्तं ब्यसनार्तं च दृष्ट्वा चारायणो मुनिः । स्वयं निःसारयामास प्रकोपेन निजाश्रमात्

அவனைத் துன்பவிபத்தால் வாடுவதாகக் கண்ட முனி சாராயணர், கோபத்துடன் தம் ஆசிரமத்திலிருந்து தாமே அவனை வெளியேற்றினார்।

Verse 22

स च पित्रा परित्यक्तो भ्रममाणस्ततस्ततः । चमत्कारपुरं प्राप्तः शाकल्यो यत्र तिष्ठति

தந்தையால் கைவிடப்பட்ட அவன், இடமிடமாக அலைந்து, சாகல்யர் வாழ்ந்த சமத்காரபுரத்தை அடைந்தான்।

Verse 23

नाम्ना ब्राह्मणशार्दूलो नागरो वेदपारगः । वृतः शिष्य सहस्रेण वेदविद्यां प्रचारयन्

அங்கே ‘பிராஹ்மணசார்தூல’ எனப் பெயருடைய நாகர பிராமணர் ஒருவர் இருந்தார்; வேதங்களில் தேர்ந்தவர்; ஆயிரம் சீடர்களால் சூழப்பட்டு வேதவித்தையைப் பரப்பினார்।

Verse 24

अथ तं स प्रणम्योच्चैः शिष्यत्वं समुपागतः । वेदाध्ययनसंपन्नो बभूवाथ चिरादपि

அப்போது அவன் பக்தியுடன் உயர்ந்த குரலில் வணங்கி, சீடத்துவத்தை ஏற்றான். காலப்போக்கில் அவனும் வேதஅத்தியயனத்தில் தேர்ச்சி பெற்றான்.

Verse 25

एतस्मिन्नेव काले नु आनर्ताधिपतिः स्वयम् । आगतस्तिष्ठते यत्र जलशायी हरिः स्वयम्

அதே நேரத்தில் ஆனர்த்தத்தின் அரசன் தானே வந்து, நீர்மேல் சயனிக்கும் ஜலசாயி ஹரி தாமே உறையும் அந்த இடத்தில் தங்கினான்.

Verse 26

चातुर्मास्यव्रतं तेन गृहीतं तत्पुरस्तदा । प्रार्थितस्तु ततो विप्राः शाकल्यस्तैन भूभुजा

அங்கே ஆண்டவரின் முன்னிலையில் அவன் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை ஏற்றான். பின்னர் அரசன் பிராமணர்களை—குறிப்பாக சாகல்யரை—தேவையான கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டினான்.

Verse 27

शांतिकं पौष्टिकं नित्यं त्वया कार्यं ममालये । यावत्तिष्ठाम्यहं चात्र प्रसादः क्रियतामिति

அவன் கூறினான்: “என் இல்லத்தில் நீ தினமும் சாந்திகமும் பௌஷ்டிகமும் செய்ய வேண்டும்; நான் இங்கே இருக்கும் வரையில் இந்த அருள் வழங்கப்படுக.”

Verse 28

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा दाक्षिण्येन द्विजोत्तमाः । एकैकं प्रेषयामास स्वशिष्यं तस्य मंदिरे

“அப்படியே” என்று சொல்லி, அந்த உயர்ந்த பிராமணன் கருணையால் தன் சீடர்களை ஒருவரொருவராக அந்த அரசனின் மாளிகைக்கு அனுப்பினான்.

Verse 29

स शांतिकं विधायाथ दत्त्वाशीः पार्थिवस्य च । संप्राप्य दक्षिणां तस्मात्पुनरेति च तं द्विजम्

அவன் சாந்திகர்மத்தைச் செய்து அரசனுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தான். பின்னர் அவனிடமிருந்து தக்ஷிணை பெற்றுக்கொண்டு மீண்டும் அந்தத் த்விஜ-ஆசாரியரிடம் திரும்பினான்.

Verse 30

शाकल्याय च तां दत्त्वा दक्षिणां निजमंदिरे । जगाम नित्यमेवं हि व्यवहारो व्यवस्थितः

அவன் அந்தத் தக்ஷிணையைத் தன் இல்லத்தில் ஷாகல்யரிடம் ஒப்படைத்து சென்றான். இவ்வாறு நாள்தோறும் நடைபெறும் இந்தச் சேவை-ஒழுங்கு உறுதியாக நிலைபெற்றது.

Verse 31

अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते शाकल्येन विसर्जितः । शांत्यर्थं याज्ञवल्क्यस्तु पार्थिवस्यनिवेशनम्

மற்றொரு நாளில், ஷாகல்யரால் அனுப்பப்பட்ட யாஜ்ஞவல்க்யர் சாந்தி-காரியத்திற்காக அரசனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 32

तस्य भूपस्य रूपाढया मंथरास्ति विलासिनी । रात्रौ च कामिता तेन कामाढयेन सुकामिनी

அந்த அரசனுக்கு மந்தரா எனும் அழகுச்செல்வம் நிறைந்த ஒரு விலாசினி இருந்தாள். இரவில் காமம் நிறைந்த அரசன் அவளை விரும்பினான்; அவளும் காதல்-வேட்கையுடன் இருந்தாள்.

Verse 33

भावैर्वात्स्यायनप्रोक्तैः समालिंगनपूर्वकैः । स तया विविधैः कृत्तो मयूरपदकादिभिः । शरीरे चाधरे चैव तथा मणिप्रवालकैः

வாத்ஸ்யாயனர் கூறிய ரதி-கலைகளை, அணைப்பு முதலியவற்றுடன் தொடங்கி, அவள் மயூரபதகம் போன்ற பலவகைச் சின்னங்களை அவன் உடலிலும் அவன் உதடுகளிலும் பதித்தாள்; மணியும் பவளமும் பதித்த தடங்களாலும் குறியிட்டாள்.

Verse 34

संप्राप्तोऽध्ययनार्थाय यावच्छाकल्यसन्निधौ । तावत्संप्रेषितस्तेन शांत्यर्थं भूपमंदिरे

அத்தியயனத்திற்காக அவர் சாகல்யரின் அருகில் வந்த அதே வேளையில், சாந்தி-கிரியை பொருட்டு அரச மாளிகைக்கு அவரால் அனுப்பப்பட்டார்.

Verse 35

सोऽपि संप्रेषितस्तेन गत्वा तं पार्थिवालयम् । शांतिकं च ततश्चक्रे यथोक्तविधिना द्विजाः

அவரால் அனுப்பப்பட்ட அந்தப் பிராமணன் அரசரின் இல்லத்திற்குச் சென்று, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, விதிப்படி அங்கே சாந்தி-கிரியை செய்தான்.

Verse 36

शांतिकस्यावसाने तु प्रगृह्य कलशोदकम् । पंचांगैः कल्पितं रुद्रैः स्वयमेवाभिमंत्रितैः

சாந்தி-கிரியை முடிந்தபின், அவர் கலசநீரை எடுத்தார்—பஞ்சாங்கப் பொருட்களால் அமைக்கப்பட்டதும், ருத்ர மந்திரங்களால் தாமே அபிமந்திரிக்கப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 37

साक्षतं सुमनोयुक्तं समादाय गतस्ततः । संतिष्ठते नृपो यत्र आनर्तो त्रतसंयुतः

பின்னர் அவர் அக்ஷதமும் மலர்களும் எடுத்துக்கொண்டு, பரிவாரத்துடன் நின்றிருந்த ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 38

द्यामालेखीति मंत्रं स प्रोच्चार्य विधिपूर्वकम् । छंदर्षिसहितं चैव यावत्क्षिपति मस्तके । तावन्निरीक्षितस्तेन नखलेखाविकर्तितः

‘த்யாமாலேகீ…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தைச் சந்தஸ்-ரிஷியுடன் விதிப்படி உச்சரித்து அரசன் தலைமேல் இட்டான்; அதே கணத்தில் அவன் கவனிக்கப்பட்டான்—அவன் உதடு நகக் கீறலால் வெட்டப்பட்டதுபோல் சிதைந்திருந்தது.

Verse 39

खंडितेनाधरेणैव ततोऽभूद्दुर्मना नृपः

அப்போது பிளந்து விகாரமடைந்த உதட்டினால் அரசன் மிகுந்த துயரத்தில் மனம் தளர்ந்தான்।

Verse 40

विटप्रायं तु तं दृष्ट्वा मलिनांबरधारिणम् । तं प्रोवाच विहस्योच्चै देहि विप्राऽक्षताञ्जलम्

அவனைத் துயர்நிலையில், அழுக்கான ஆடை அணிந்தவனாகக் கண்டு ஒருவர் சிரித்தபடி உரக்கச் சொன்னார்—“ஓ விப்ரா, அக்ஷதத்தின் அஞ்சலியைத் தா.”

Verse 41

मंदुरायां स्थितं यच्च काष्ठमेतत्प्रदृश्यते । याज्ञवल्क्यस्ततो दृष्ट्वा सकोपस्तमुपाद्रवत्

“தொழுவத்தில் கிடக்கும் இந்த மரத்துண்டு காணப்படுகிறது…” என்று கண்ட யாஜ்ஞவல்க்யர் கோபமுற்று அவன் மீது பாய்ந்தார்।

Verse 42

क्षिप्त्वा तत्र जलं विप्राः साक्षतं गृहमागमत् । अगृह्य दक्षिणां तस्य पार्थिवस्य यथास्थिताम्

அங்கே நீரைத் தெளித்து, அக்ஷதத்துடன் பிராமணர்கள் தம் இல்லம் திரும்பினர்; அரசன் வைத்திருந்த தக்ஷிணையை அவர்கள் ஏற்கவில்லை।

Verse 43

एतस्मिन्नंतरे तस्य धवकाष्ठस्य सर्वतः । निष्क्रांता विविधाः शाखाः पल्लवैः समलंकृताः

இதற்கிடையில் அந்த தவமரத்துண்டிலிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் பலவகை கிளைகள் முளைத்து, புதிய தளிர்களால் அழகுபெற்றன।

Verse 44

तद्दृष्ट्वा विस्मितः सोऽथ आनर्ताधिपतिर्नृपः । पश्चात्तापं परं चक्रे धिङ्मयैवमनुष्ठितम्

அதைக் கண்ட ஆனர்த்தநாட்டின் அரசன் பெரிதும் வியந்தான். பின்னர் ஆழ்ந்த பச்சாத்தாபத்தில் மூழ்கி—“அய்யோ, நான் இவ்வாறு நடந்தேன்; எனக்கு நாணமே!” என்றான்.

Verse 45

स नूनं विबुधः कोऽपि विप्ररूपेण संगतः । येनेदृशः प्रभावोऽयं तस्य मंत्रस्य संस्थितः

நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு தெய்வீகப் பெருமான் பிராமண வடிவில் இங்கு வந்துள்ளார்; அவராலேயே இந்த மந்திரம் இத்தகைய அதிசயப் பெருமையுடன் நிறுவப்பட்டது.

Verse 46

यद्यहं प्रतिगृह्णामि तस्य मन्त्रोदितं जलम् । जरामरणहीनस्तु तद्भवाभि न संशयः

அவர் மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அந்த நீரை நான் ஏற்றுக் கொண்டால், முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாக ஆகுவேன்; இதில் எனக்கு ஐயமில்லை.

Verse 47

एवं चिंतयतस्तस्य तद्दिनं विस्मितस्य च । पार्थिवस्य द्विजश्रेष्ठा जातं वर्षशतोपमम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அவ்வாறு வியப்புடன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அரசனுக்கு அந்த ஒரே நாள் நூறு ஆண்டுகள்போல் நீண்டதாகத் தோன்றியது.

Verse 48

दिवसे तु समाक्रांते कथंचित्तस्य भूपतेः । विभावरी क्षयं याति कथंचिन्नैव शारदी

அரசனுக்கு எப்படியோ பகல் வந்தபோது, இரவும் எப்படியோ முடிவுற்றது; ஆனால் அது வழக்கமான முறையில் கழியவில்லை.

Verse 49

ततः प्रभातसमये समुत्थाय महीपतिः । आह्वयामास शाकल्यं पुरुषैराप्तकारिभिः

பின்னர் விடியற்காலத்தில் அரசன் எழுந்து, தன் நம்பிக்கையுள்ள பணியாளர்களால் சாகல்யரை அழைப்பித்தான்।

Verse 50

ततः प्रोवाच विनयात्सादरं प्रांजलिः स्थितः । कल्ये शिष्यः समायातो यस्त्वदीयो ममांतिकम्

அப்போது அவன் பணிவுடன், கைகூப்பி மரியாதையுடன் நின்று கூறினான்—“இன்றுக் காலை உங்கள் சீடன் எனக்கு அருகில் வந்தான்।”

Verse 51

शांत्यर्थं प्रेषणीयस्तु सोऽद्यापि च द्विजोत्तम । तस्योपरि परा भक्तिर्मम जाताऽद्य केवलम्

ஓ த்விஜோத்தமரே, சாந்திக்கருமத்திற்காக அவரை இன்றும் அனுப்ப வேண்டும்; இன்று எனக்கு அவர்மேலே பரம பக்தி மட்டும் எழுந்துள்ளது।

Verse 53

गच्छ वत्स त्वमद्यैव पार्थिवस्य निवेशनम् । शांत्यर्थं तेन भूयोऽपि त्वमेवाशुनिमंत्रितः

“குழந்தையே, இன்று உடனே அரசனின் இல்லத்திற்குச் செல்; சாந்திக்காக அவர் மீண்டும் உன்னையே விரைவாக அழைத்துள்ளார்।”

Verse 54

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं यास्यामि तद्धर्म्ये शांत्यर्थं द्विजपुंगव । अनादरेण दृष्टोऽहं नाशीर्मे च समाहृता

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—“ஓ த்விஜபுங்கவரே, அந்தச் சாந்திக்கருமத்திற்காக நான் அங்கே செல்லமாட்டேன்; என்னை அவமரியாதையுடன் பார்த்தார்கள், எனக்கு உரிய மரியாதை செய்யவில்லை।”

Verse 55

काष्ठोपरि मया दत्ता तस्य वाक्यादसंशयम् । तस्मात्प्रेषय चान्यं त्वं गुरो शिष्यं विचक्षणम् । आनर्तं रंजयेद्यस्तु विवेकेन समन्वितम्

அவருடைய சொற்களின் வலிமையால், ஐயமின்றி என்னை வெறும் மரத்தின்மேல் அமர வைத்தனர். ஆகவே, குருவின் மற்றொரு விவேகமிக்க, கூர்மையான சீடனை அனுப்பு; அவன் ஆனர்த்த அரசனை முறையாகத் திருப்திப்படுத்தி நல்வழி காட்டுவான்.

Verse 56

शाकल्य उवाच । राजाऽदेशः सदा कार्यः पुरुषैर्देशवासिभिः । योगक्षेमविधानाय तथा लाभाय केवलम्

சாகல்யர் கூறினார்—நாட்டில் வாழும் மக்கள் எப்போதும் அரசனின் ஆணையை நிறைவேற்ற வேண்டும்; அது அவர்களின் யோகக்ஷேமப் பாதுகாப்புக்கும், லாப-செழிப்புக்கும் ஏற்படுத்தப்பட்டதே.

Verse 57

प्रतिकूलो भवेद्यस्तु पाथिवानां स मन्दधीः । न तस्य जायते सौख्यं कथंचिद्द्विजसत्तम

அரசர்களுக்கு விரோதமாக இருப்பவன் மந்தபுத்தியுடையவன்; ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, அவனுக்கு எவ்விதத்திலும் இன்பம் பிறக்காது.

Verse 58

ये जात्यादि महोत्सेकान्न नरेंद्रानुपासते । तेषामामरणं भिक्षा प्रायश्चित्तं विनिर्मितम्

பிறப்பு முதலிய பெருமிதத்தில் மிதந்து அரசர்களை வணங்கி சேவிக்காதவர்களுக்கு, மரணம் வரை பிச்சை எடுப்பதே பிராயச்சித்தமாக விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 59

एवं तयोर्विवदतोस्तदा वै गुरुशिष्ययोः । भूयोऽपि तत्र संप्राप्ताः पुरुषाः पार्थिवेरिताः

இவ்வாறு குருவும் சீடனும் வாதாடிக் கொண்டிருந்த வேளையில், அரசனால் அனுப்பப்பட்ட ஆட்கள் மீண்டும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 60

प्रोचुश्च त्वरया युक्ताः शाकल्यं प्रांजलिस्थिताः । शिष्यं तं प्रेषय क्षिप्रं राजा मार्गं प्रतीक्षते

அவர்கள் விரைந்து, கைகூப்பி நின்று, சாகல்யரிடம் கூறினர்— “அந்த சீடனை உடனே அனுப்புங்கள்; அரசன் வழியில் காத்திருக்கிறான்।”

Verse 61

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि यदा गच्छति नैव सः । तदा संप्रेषयामास उद्दालकमथारुणिम्

மீண்டும் மீண்டும் கூறியும் அவன் செல்லாதபோது, சாகல்யர் அருணியின் மகன் உத்தாலகனை அனுப்பினார்।

Verse 62

शिष्यं विनयसंपन्नं कृतांजलिपुटं स्थितम् । गच्छ वत्स समादेशात्सांप्रतं नृपमंदिरम्

பணிவுடன், கைகூப்பி நின்ற சீடனை நோக்கி அவர் கூறினார்— “மகனே, என் ஆணையின்படி இப்போதே அரசமாளிகைக்குச் செல்।”

Verse 63

शांतिकर्म विधायाथ स्वाध्यायं च ततः कुरु

முதலில் சாந்திகர்மத்தைச் செய்து, அதன் பின் ஸ்வாத்யாயம்—வேதப் பாராயணமும் பயிலும் செய்।

Verse 64

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तं पार्थिवालयम् । चकार शांतिकं कर्म विधिदृष्टेन कर्मणा

அவன் “அப்படியே” என்று ஒப்புக்கொண்டு அரசன் இல்லத்திற்குச் சென்று, விதிப்படி சாந்திகர்மத்தைச் செய்தான்।

Verse 65

ततः कलशतोयं स साक्षतं सुमनोन्वितम् । गृहीत्वोपाद्रवत्तत्र यत्र राजा व्यवस्थितः

பின்னர் அவன் கலசநீரை அக்கதையுடன் (அட்சதை) மலர்களுடன் எடுத்துக்கொண்டு, அரசன் இருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாக ஓடினான்।

Verse 66

राजोवाच । स्वकीयमन्त्रलिंगेन अभिषेकं तु यच्छ भोः । काष्ठस्यास्य यदग्रे ते प्रोत्थितं तिष्ठते द्विज

அரசன் கூறினான்—ஓ த்விஜரே! உமது சொந்த மந்திரமும் லிங்கமும் கொண்டு அபிஷேகம் செய்யும்; இந்த மரத்துண்டின் முன்புறத்தில் வெளிப்பட்டு நிற்கின்ற அதற்கே அபிஷேகம் செய்।

Verse 67

ततस्तेन शुभं मंत्रं प्रोच्याभीष्टं जलं स्वयम् । अभिषिच्य च तत्काष्ठं ततश्च स्वगृहं ययौ

பின்னர் அவன் மங்கள மந்திரத்தை உச்சரித்து, தானே விரும்பிய நீரை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த மரத்துண்டிற்கு அபிஷேகம் செய்து, பின்பு தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 68

तावद्रूपं च तत्काष्ठं दृष्ट्वाऽनर्तो महीपतिः । विषादसहितश्चैव पश्चात्तापसमन्वितः

அவ்வேளை அந்த மரத்துண்டில் அந்த வடிவத்தைப் பார்த்த அரசன் கலங்கினான்; துயரத்தால் நிறைந்து, பின்வருத்தத்தால் சுமையுற்றான்।

Verse 69

भूयस्तु प्रेषयामास याज्ञवल्क्यकृते तदा । अन्यं दूतं विदग्धं च शाकल्यस्य द्विजाश्रयम्

பின்னர் யாஜ்ஞவல்க்யரின் காரணமாக, பிராமணர்களின் அடைக்கலமான ஷாகல்யரிடம், திறமையான இன்னொரு தூதனை அனுப்பினான்।

Verse 70

वेदना कायसंस्था मे वर्तते द्विजसत्तम । शांत्यर्थं प्रेषया क्षिप्रं तं शिष्यं पूर्वसंचितम्

ஓ த்விஜசத்தமா! என் உடலில் வேதனை நிறைந்துள்ளது. அமைதிக்காக முன்பே தயார் செய்யப்பட்ட அந்த சீடனை விரைவில் அனுப்புங்கள்.

Verse 71

अपमानं कृतं तस्य मया कल्ये द्विजोत्तम । तेन मे सहसा व्याधिराशीर्वादमनिच्छतः

ஓ த்விஜோத்தமா! நேற்று நான் அவனை அவமதித்தேன். அதனால் எனக்கு திடீரென நோய் வந்தது—அவன் ஆசீர்வதிக்க விரும்பாதபோதும்.

Verse 72

तस्मात्प्रेषय मे शीघ्रं येन मे स्वस्थता भवेम् । असकृत्प्रोच्यमानोऽपि यदा नैव स गच्छति

ஆகையால் அவனை விரைவில் என்னிடம் அனுப்புங்கள்; நான் நலமடைய வேண்டும். மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாலும் அவன் வராவிட்டால்…

Verse 73

याज्ञवल्क्यस्ततः शिष्यमन्यं प्रोवाच सादरम् । ततस्तं मधुकं पैग्यं प्रेषयामास तद्गृहे

அப்போது யாஜ்ஞவல்க்யர் மரியாதையுடன் மற்றொரு சீடனை அழைத்துப் பேசினார்; பின்னர் மதுக பைக்யனை அந்த வீட்டிற்கு அனுப்பினார்.

Verse 74

तेनापि विहितं तच्च यथोद्दालकनिर्मितम् । आशीर्वादो नृपोद्देशाद्दत्तः काष्ठस्य तस्य च

அவனும் உத்தாலகர் செய்ததுபோலவே அதைச் செய்தான். மேலும் அரசனின் வேண்டுகோளின்படி அந்த மரத்துண்டுக்கும் ஆசீர்வாதம் அளிக்கப்பட்டது.

Verse 76

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि याज्ञवल्क्यो व्रजेन्न हि । यदा तदा बहुगुणमन्यं शिष्यं प्रदिष्टवान्

மீண்டும் மீண்டும் வேண்டப்பட்டாலும் யாஜ்ஞவல்க்யர் அங்கே செல்லவில்லை. அப்போது அவர் பல நற்குணங்கள் நிறைந்த மற்றொரு சீடனை நியமித்தார்.

Verse 77

प्रचूडं भागवित्तिं च सोऽपि गत्वा यथा पुरा । चकार शांतिकं कर्म यथा ताभ्यां पुरा कृतम्

அவனும் முன்புபோலப் பிரசூடமும் பாகவித்தியும் சென்றடைந்து, அவர்கள் முன்பு செய்ததுபோலவே சாந்திகர்மத்தைச் செய்தான்.

Verse 78

ततः शांत्युदकं तस्मिन्प्राक्षिपच्चैव दारुणि । मंत्रवच्च तथाप्येव तद्रूपं च व्यवस्थितम्

பின்னர் அவன் அந்தக் கொடுமையான பொருளின் மீது சாந்த்யுதகத்தைத் தெளித்தான்; மந்திரத்துடன் செய்தாலும் அதன் வடிவம் அப்படியே நிலைத்திருந்தது.

Verse 79

तद्रूपमपि तत्काष्ठं दृष्ट्वा भूयोऽपि पार्थिवः । अन्यं संप्रेषयामास याज्ञवल्क्यकृते नरम्

அந்த மரத்துண்டு அதே வடிவில் இருப்பதைக் கண்டு, அரசன் மீண்டும் யாஜ்ஞவல்க்யரை அழைத்து வர மற்றொருவரை அனுப்பினான்.

Verse 80

प्रणम्य स द्विजश्रेष्ठः शाकल्यं च द्विजोत्तमम् । शांत्यर्थं मम हर्म्ये त्वं कल्ये शिष्यं समादिश । येन मे जायते शांतिः शरीरस्य द्विजोत्तम

வணங்கி அந்தச் சிறந்த பிராமணன், இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்த சாகல்யரிடம் கூறினான்—“சாந்திக்காக நாளை என் அரண்மனைக்கு ஒரு சீடனை அனுப்ப ஆணையிடுங்கள்; அவனால் என் உடலுக்கு அமைதி உண்டாகட்டும், ஓ த்விஜோத்தமா.”

Verse 81

ततः प्रोवाच शाकल्यो याज्ञवल्क्यं द्विजोत्तमाः । भूयोऽपि शृण्वतस्तस्य आनर्तस्य महीपतेः

அதன்பின், ஆனர்த்த நாட்டரசன் மீண்டும் கேட்கின்றபோது, இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்த சாகல்யர் யாஜ்ஞவல்க்யரிடம் உரைத்தார்।

Verse 82

याज्ञवल्क्य द्रुतं गच्छ ममादेशान्नृपालयम् । राज्ञोस्य रोगनाशाय शांतिकं कुरु पुत्रक

“யாஜ்ஞவல்க்யா, என் ஆணையின்படி விரைந்து அரசமாளிகைக்குச் செல். இவ்வரசனின் நோய் நீங்கச் சாந்திகர்மத்தைச் செய், மகனே.”

Verse 83

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं तत्र गमिष्यामि गुरो मैवं ब्रवीहि माम् । अपमानः कृतोऽनेन गुरो मम महीभुजा

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—“குருவே, நான் அங்கே செல்லமாட்டேன்; என்னிடம் இப்படிச் சொல்லாதீர். ஆசிரியரே, அந்த அரசன் என்னை அவமதித்தான்.”

Verse 84

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स कोपं परमं गतः । अब्रवीद्भर्त्समानस्तु याज्ञवल्क्यं ततः परम्

அவன் சொற்களைக் கேட்டதும் அவர் பேர்கோபமடைந்தார்; பின்னர் யாஜ்ஞவல்க்யரை கண்டித்துத் தொடர்ந்து உரைத்தார்।

Verse 85

एकमप्यक्षरं यस्तु गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा चानृणी भवेत्

குரு சீடனுக்கு ஒரு எழுத்தையேனும் உபதேசித்தால், அந்தக் கடனைத் தீர்க்க பூமியில் எத்தகைய பொருளையும் தந்தாலும் கடனற்றவன் ஆக இயலாது।

Verse 86

यस्मात्त्वं शिष्यतां गत्वा मम वाक्यं करोषि न । तस्मात्त्वां योजयिष्यामि ब्रह्म शापेन सांप्रतम्

நீ சீடநிலையை அடைந்தும் என் வாக்கை நிறைவேற்றவில்லை; ஆகவே இப்போது உன்னை பிராமண சாபத்தால் கட்டுப்படுத்துவேன்.

Verse 87

याज्ञवल्क्य उवाच । अन्यायेन हि चेच्छापं गुरो मम प्रदास्यसि । अहमप्येव दास्यामि प्रतिशापं तवाधुना

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—குருவே, நீர் அநியாயமாக எனக்கு சாபம் இட விரும்பினால், இக்கணமே நானும் உமக்கு எதிர்சாபம் உரைப்பேன்.

Verse 88

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः । उत्पथे वर्तमानस्य परित्यागो विधीयते

குருவே ஆனாலும் அகந்தையுடன், செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது அறியாமல், தவறான பாதையில் நடந்தால்—அவரை விலகுதல் விதியாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 89

तस्मात्त्वं हि मया त्यक्तः सांप्रतं हि न मे गुरुः । अविशषेण शिष्यार्थं यदादेशं प्रयच्छसि

ஆகவே நான் உம்மை விலக்கினேன்; இப்போது நீர் என் குரு அல்ல. எனினும் சீடரின் நலனுக்காக நீர் அளிக்கும் உபதேசத்தை வேறுபாடு இன்றி எனக்குத் தாரும்.

Verse 90

यावंतस्ते स्थिताः शिष्यास्तावद्भिर्दिवसैरहम् । तवादेशं करिष्यामि नोचेद्यास्यामि दूरतः

உம்மிடம் சீடர்கள் இருக்கும் நாட்கள் எத்தனைவோ, அத்தனை நாட்கள் நான் உமது ஆணையைப் பின்பற்றுவேன்; இல்லையெனில் நான் தூரம் சென்று விடுவேன்.

Verse 91

शाकल्य उवाच । यदि गच्छसि चान्यत्र तत्त्वं विद्यां परित्यज । यां मया पाठितः पाप व्रज पश्चात्कुशिष्य भोः

சாகல்யர் கூறினார்—நீ வேறிடத்திற்குச் சென்றால், நான் உனக்குக் கற்பித்த தத்துவவித்தையைத் துறந்து விடு. ஓ பாவியே, ஓ கெட்ட சீடனே, விலகு; பின்னே சென்று அகன்று போ.

Verse 92

मयाभिमंत्रितं तोयं क्षुरिकामुण्डसंभवम् । पिब तस्याः प्रभावेण शीघ्रमेव त्यजिष्यसि । जठरान्मामकीं विद्यां त्वयाधीता पुरा तु या

இந்த நீரை நான் மந்திரங்களால் அபிமந்திரித்தேன்; இது ‘க்ஷுரிகாமுண்ட’த்திலிருந்து தோன்றியது. இதைப் பருகு; இதன் வலிமையால் நீ விரைவில் உன் வயிற்றிலிருந்து என்—முன்பு என்னிடமிருந்து கற்ற—வித்தையை வாந்தியாய் வெளியேற்றி துறப்பாய்.

Verse 93

एवमुक्त्वा स चामंत्र्य मंत्रैराथर्वणैर्जलम् । पानाय प्रददौ तस्मै वांत्यर्थं सद्विजोत्तमः

இவ்வாறு கூறி, அந்த சிறந்த இருபிறப்பாளர் அதர்வண மந்திரங்களால் நீரை அபிமந்திரித்து, வாந்தி வரச் செய்வதற்காக அவனுக்குப் பருக அளித்தார்.

Verse 94

याज्ञवल्क्योऽपि तत्पीत्वा जलं तेनाभिमंत्रितम् । वांतिं कृत्वा सहान्नेन तद्विद्यां तां परित्यजत्

யாஜ்ஞவல்க்யரும் அவனால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அந்த நீரைப் பருகி, உணவுடன் சேர்ந்து வாந்தி செய்து, அந்தப் பெற்ற வித்தையைத் துறந்தார்.

Verse 95

ततो मूढत्वमापन्नो विश्वामित्रह्रदं शुभम् । गत्वा स्नातो विधानेन शुचि र्भूत्वा समाहितः

பின்னர் அவர் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, புனிதமான விஸ்வாமித்ர ஹ்ரதத்திற்குச் சென்றார். விதிப்படி நீராடி, தூய்மையடைந்து, மனம் ஒருமுகமாக அமைந்தார்.

Verse 96

चकार मूर्तीस्ता भक्त्या रवेर्द्वादशसंख्यया । प्रतिष्ठाप्य ततः सर्वाः पूजयामास भक्तितः

அவன் பக்தியுடன் ரவி (சூரியன்) என்பவரின் பன்னிரண்டு திருவுருவங்களைச் செய்தான். பின்னர் அவை அனைத்தையும் பிரதிஷ்டை செய்து, மனமார்ந்த பக்தியுடன் வழிபட்டான்.

Verse 97

धाता मित्रोऽर्यमा शक्रो वरुणः सांब एव च । भगो विवस्वान्पूषा च सविता दशमस्तथा । एकादशस्तथा त्वष्टा विष्णुर्द्वादश उच्यते

தாதா, மித்ரன், அர்யமன், சக்ரன், வருணன் மற்றும் சாம்பன்; பகன், விவஸ்வான், பூஷன், மேலும் பத்தாவது வடிவமாக சவிதா; பதினொன்றாவது த்வஷ்டா, பன்னிரண்டாவது விஷ்ணு—இவ்வாறு இங்கே சூரியனின் பன்னிரண்டு வடிவங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 98

एवं द्वादशधा सूर्यः स्थापितोऽत्र विपश्चिता । आराधितस्ततो नित्यं गन्धपुष्पानुलेपनैः

இவ்வாறு அந்த ஞானி இங்கே சூரியனைப் பன்னிரண்டு வடிவங்களாக பிரதிஷ்டை செய்தான். பின்னர் தினமும் நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் அவரை ஆராதித்தான்.

Verse 99

ततः कालेन महता गत्वा प्रत्यक्षतां रविः । प्रोवाच सुन्दरं प्रीत्या वाक्यमेतन्मुनिं प्रति

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின் ரவி (சூரியன்) நேரில் வெளிப்பட்டார். மகிழ்ந்து அவர் முனிவரிடம் இவ்வழகிய வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 100

याज्ञवल्क्य प्रतुष्टोऽहं तव ब्राह्मणसत्तम । इष्टं ददामि ते ब्रूहि यद्यत्संप्रति वांछितम्

“யாஜ்ஞவல்க்யா, பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, நான் உன்னால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன். உன் விருப்பமான வரத்தை அளிக்கிறேன்—இப்போது நீ விரும்புவது என்னவோ சொல்.”

Verse 101

याज्ञवल्क्य उवाच । वरं ददासि चेन्मह्यं वेदपाठे नियोजय । मां विभो येन शिष्यत्वं तव गच्छामि सांप्रतम्

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ஓ ஆண்டவனே! நீர் எனக்கு வரம் அளிப்பீராயின், என்னை வேதப் பாராயணமும் வேதஅத்தியயனமும் செய்ய நியமியுங்கள்; அதனால் இப்பொழுதே உமது சீடத்துவத்தை அடைவேன்.

Verse 102

आदित्य उवाच । मया पर्यटनं कार्यं सदैव द्विजसत्तम । मेरोः प्रदक्षिणार्थाय लोकालोककृते द्विज

ஆதித்யன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! நான் எப்போதும் பயணம் செய்ய வேண்டியவன்; மேருவை வலம்வருவதற்காகவும், உலகங்களும் ‘லோகாலோக’ எல்லையும் ஒழுங்குறுவதற்காகவும், ஓ பிராமணனே.

Verse 103

तत्कथं योजयामि त्वां वेदपाठेन स द्विज

அப்படியானால், ஓ இருபிறப்பே! உம்மை வேதப் பாராயணத்தில் நான் எவ்வாறு நியமிப்பேன்?

Verse 104

तस्मात्त्वं लघुतां गत्वा मम मुख्यहयस्य च । श्रवणे तिष्ठ मद्वाक्यात्तेजसा चैव येन मे

ஆகையால் நீ நுண்ணுருவம் கொண்டு என் முதன்மை குதிரையின் காதில் புகு; என் வாக்கினாலும் என் தேஜஸாலும் தாங்கப்பட்டு, அந்தச் செவிப்பாதையில் நிலைத்திரு.

Verse 105

न दह्यसि महाभाग तत्र स्थोऽध्ययनं कुरु । स तथेति प्रतिज्ञाय प्रविश्यादित्यवाजिनः

ஓ மகாபாகனே! அங்கே இருந்தால் நீ எரியமாட்டாய்; அங்கேயே இருந்து அத்தியயனம் செய். அவன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து ஆதித்யனின் குதிரையில் புகுந்தான்.

Verse 106

कर्णेऽपठत्ततो वेदांश्चतुरोऽपि च तन्मुखात् । अंगोपांगसमोपेतान्परिशिष्टसमन्वितान्

அப்போது அவன் காதின் வழியாக அந்த வாயிலிருந்தே நான்கு வேதங்களையும் கற்றான்—அங்கம், உபாங்கம் உடனும், பரிசிஷ்டங்களுடன் கூடியவையாகவும்।

Verse 107

ततः समाप्ते स प्राह प्रार्थयस्व विभो हि माम् । प्रदास्यामि न सन्देहस्तवाद्य गुरुदक्षिणाम्

படிப்பு முடிந்தபின் அவன் கூறினான்—“ஓ விபோ, என்னிடம் வேண்டுக; இன்று ஐயமின்றி உமது குருதக்ஷிணையை அளிப்பேன்।”

Verse 108

आदित्य उवाच । यानि सूक्तानि ऋग्वेदे मदीयानि द्विजोत्तम । सावनानि यजुर्वेदे सामानि च तृतीयके

ஆதித்யன் கூறினான்—“ஓ த்விஜோத்தமா, ரிக் வேதத்தில் எனக்குரிய சூக்தங்கள், யஜுர்வேதத்தில் சாவன மந்திரங்கள், மூன்றாம் வேதமான சாமவேதத்தில் சாமகானங்கள்—”

Verse 110

ये द्विजास्तानि सर्वाणि कीर्तयिष्यंति मे पुरः । ते सर्वे पाप निर्मुक्ताः प्रयास्यंति दिवालयम्

என் முன்னிலையில் அவையனைத்தையும் பாராயணம்/கீர்த்தனம் செய்கிற த்விஜர்கள் அனைவரும் பாவமின்றி விடுபட்டு விண்ணுலகத் தாமத்தை அடைவார்கள்।

Verse 111

व्याख्यास्यंति पुनर्ये च मम भक्तिपरायणाः । ते यास्यंति द्विजा मुक्तिं सत्यमेतन्मयोदितम्

மேலும் என் பக்தியில் நிலைத்திருந்து மீண்டும் இவற்றை விளக்கிப் போதிக்கும் த்விஜர்கள் முக்தியை அடைவார்கள்; இது நான் உரைத்த உண்மையே।

Verse 112

सूत उवाच । एवं वेदान्पठित्वा स प्रदत्त्वा गुरुदक्षिणाम् । सूर्यायाभ्यागतो भूयश्चमत्कारपुरं प्रति

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு வேதங்களைப் பயின்று, குருவிற்கு குருதக்ஷிணை செலுத்தி, அவன் மீண்டும் சூரியதேவனை அணுகி, பின்னர் சமத்காரபுரம் நோக்கி புறப்பட்டான்।

Verse 113

ततः शाकल्यमभ्येत्य गुरुस्त्वं प्राङ् मम स्थितः । प्रार्थयस्व महाभाग दास्यामि गुरुदक्षिणाम्

பின்னர் சாகல்யரை அணுகி அவன் கூறினான்—நீங்கள் என் குரு; என் முன்னே நிற்கிறீர்கள். ஓ மகாபாகரே, வேண்டுங்கள்; நான் குருதக்ஷிணை அளிப்பேன்।

Verse 114

ज्येष्ठो भ्राता पिता चैव माता चैव गुरुस्तथा । वैरुद्ध्येनापि वर्तंते यद्येते द्विजसतम । तथापि पूजनीयाश्च पुरुषेण न संशयः

மூத்த சகோதரன், தந்தை, தாய், மேலும் குரு—ஓ த்விஜசிறந்தவரே—அவர்கள் எதிர்மையாக நடந்தாலும், மனிதன் அவர்களைத் தவறாது வணங்கி மதிக்க வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 115

सांगोपांगा मयाधीता वेदाश्चत्वार एव च । अधीताश्चैव सर्वेषां तेषामर्थोऽवधारितः

நான் அங்க-உபாங்கங்களுடன் கூடிய நான்கு வேதங்களையும் பயின்றேன்; அவை அனைத்தின் பொருளையும் நன்கு உணர்ந்து கொண்டேன்।

Verse 116

तत्त्वं वद महाभाग कां ते यच्छामि दक्षिणाम्

ஓ மகாபாகரே, உண்மையைச் சொல்லுங்கள்—நான் உமக்கு எந்த தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்?

Verse 117

शाकल्य उवाच । यानि वेदरहस्यानि सूर्येण कथितानि ते

சாகல்யர் கூறினார்—சூரியதேவன் உனக்குச் சொன்ன வேதத்தின் இரகசிய உபதேசங்கள் அவை.

Verse 118

यैः स्यात्पापप्रणाशश्च व्याख्यातैः पठितैस्तथा । तानि मे कीर्तय क्षिप्रमेषा मे गुरुदक्षिणा

படித்தும் விளக்கியும் கொண்டால் பாவம் நாசமாகும் அந்த உபதேசங்களை எனக்கு விரைவாகச் சொல்லுங்கள்; இதுவே என் குருதட்சிணை.

Verse 119

याज्ञवल्क्य उवाच । तदागच्छ मया सार्धं यत्र सूर्याः प्रतिष्ठिताः । मया द्वादश तेषां च कीर्तयिष्यामि चात्रतः

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—என்னுடன் வா; சூரியப் பிரதிமைகள் நிறுவப்பட்ட இடத்திற்குச் செல்வோம். அங்கேயே இப்பொழுதே அவற்றின் பன்னிரண்டு வடிவங்களையும் நான் விளக்குவேன்.

Verse 120

तच्छ्रुत्वा शिष्यसंयुक्तः शाकल्यस्तैश्च सद्द्विजैः । शिष्यैस्तिष्ठन्ति ये तत्र स्थापितास्तेन भास्कराः

இதைக் கேட்ட சாகல்யர், தம் சீடர்களுடனும் அந்தச் சத்பிராமணர்களுடனும் அங்கே சென்றார்; அவர் நிறுவிய பாஸ்கர வடிவங்கள் சீடர்கள் முன்னிலையில் அங்கே நிலைத்திருந்தன.

Verse 121

ततस्तु कीर्तयामास व्याख्यानं तत्पुरः स्थितः । वेदान्तानां च सर्वेषां यथोक्तं रविणा पुरा

பின்னர் அவர் அவர்கள் முன்னிலையில் நின்று, பழங்காலத்தில் ரவி கூறியதுபோல, எல்லா வேதாந்தங்களின் விளக்கத்தையும் உரைத்தார்.

Verse 122

अवसाने च तेषां तु चतुश्चरणसंभवैः । ब्राह्मणैर्याज्ञवल्क्यस्तु वेदान्तज्ञैः प्रतोषितः

அந்த உபதேசத்தின் முடிவில், நான்கு வேதப் பரம்பரையில் நிலைபெற்ற வேதாந்தஞானி பிராமணர்களால் யாஜ்ஞவல்க்யர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்।

Verse 123

प्रोक्तस्तव प्रसादेन वेदांतज्ञा वयं स्थिताः । श्रुताध्ययनसंपन्ना याचस्व गुरुदक्षिणाम्

உங்கள் அருளால் நாங்கள் வேதாந்தஞானிகளாக நிலைபெற்றோம்; கேள்வி-படிப்பில் நிறைவு பெற்றோம். ஆகவே குருதக்ஷிணையை வேண்டுங்கள்।

Verse 124

याज्ञवल्क्य उवाच । एतेषां भास्कराणां च मदीयानां पुरो द्विजाः । कीर्तयिष्यंति ये विप्रास्तेषां युष्मत्प्रसादतः । भूया स्वर्गगतिर्विप्रा एषा मे गुरु दक्षिणा

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! உங்கள் அருளால், நான் நிறுவிய இப் பாஸ்கரர்களின் பெருமையை உங்கள் முன்னிலையில் யார் பிராமணர் பாடி உரைப்பாரோ, அவர்க்கு மேலும் மேலும் ஸ்வர்க்கப் பயணம் உண்டாகுக. இதுவே என் குருதக்ஷிணை.

Verse 125

ये पुनर्भक्तिसंयुक्ताः करिष्यंति विचारणम् । तेषां तुर्यपदं यच्च जरामरणवर्जितम्

ஆனால் பக்தியுடன் சிந்தனை-விசாரணை செய்வோர்க்கு, முதுமையும் மரணமும் அற்ற அந்தத் துரியப் பதம் உண்டு।

Verse 126

ब्राह्मणा ऊचुः । भविष्यति कलौ विप्रा दौस्थ्यभावसमन्विताः । पठने नैव शक्ताश्च व्याख्यानस्य च का कथा

பிராமணர்கள் கூறினர்—கலியுகத்தில் விப்ரர்கள் வறுமை மற்றும் துன்பத்தால் சூழப்பட்டிருப்பர்; படிப்பதற்கே ஆற்றல் இல்லாது, விளக்கம் கூறுவது எப்படிச் சாத்தியம்?

Verse 127

तस्मात्सारस्वतं ब्रूहि वेदानां द्विजसत्तम । अपि दौस्थ्यसमायुक्ता येन ते कीर्तयंति च

ஆகையால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, வேதங்களின் சாரஸ்வத முறையை உரைக்க; அதனால் துன்பத்தில் உள்ளவர்களும் வேதங்களை ஓதி புகழ்ந்து உரைக்க இயலும்.

Verse 129

चित्रं देवानामिति च तथान्यत्तस्य वल्लभम् । हंसः शुचिषदित्युक्तं ततश्चापि प्रहर्षदम्

‘சித்ரம் தேவானாம்’ என்றும், அவருக்குப் பிரியமான இன்னொரு ஸ்தோத்திரமும்; ‘ஹம்ஸः ஶுசிஷத்’ எனப் புகழப்பட்டதும்; பின்னர் ஆனந்தம் தரும் அந்த ஸ்தவமும்—இவை ஓதப்படவேண்டும்.

Verse 130

पावमानं तथा सूक्तं ये पठिष्यंति बह्वृचः । इत्येषामाद्यमेवं तु ते यास्यंति परां गतिम्

பாவமான ஸூக்தத்தை ஓதுவோர் ஆகிய பஹ்வ்ருசர்கள் (ரிக் வேதப் பாடகர்கள்)—இவ்வாறு தொடங்கி—உயர்ந்த பரம நிலையைக் அடைவர்.

Verse 131

एकविंशतिसामानि आदित्येष्टानि यानि च । सामगाः कीर्तयिष्यंति येऽत्रस्थाः शुचयः स्थिताः

இங்கே உள்ள தூய்மையும் நிலைத்த தன்மையும் கொண்ட ஸாமகர்கள், ஆதித்ய இஷ்டிக்காக விதிக்கப்பட்ட இருபத்தொன்று ஸாமங்களைப் பாடுவர்.

Verse 132

निश्चयं तु परं धृत्वा येऽपि स्तोष्यंति भास्करम् । ततस्तेऽपि प्रयास्यंति निर्भिद्य रविमंडलम्

உயர்ந்த உறுதியைத் தாங்கி பாஸ்கரனைப் போற்றுவோரும், பின்னர் சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்து மேலே சென்று புறப்படுவர்.

Verse 133

क्षुरिकासंपुटं चैव सूर्यकल्पं तथैव च । शांतिकल्पसमायुक्तं कीर्तयिष्यंति ये द्विजाः

க்ஷுரிகா-ஸம்புடம், சூர்ய-கல்பம், மேலும் சாந்தி-கல்பத்துடன் இணைந்த பாடத்தை இருபிறப்பினர் கீர்த்தித்தால், அவர்களும் கூறப்பட்ட புண்ணியப் பயனை அடைவர்.

Verse 134

अथर्वपाठकास्तेऽपि प्रयास्यंति परां गतिम् । मूर्खा अपि समागत्य संप्राप्ते सूर्यवासरे

அதர்வவேதம் ஓதுவோரும் பரமகதியை அடைவர். கல்வியறிவில்லாதவர்களும் கூட, சூரியவாரம் (ஞாயிறு) வந்தபோது மட்டும் வந்து…

Verse 135

प्रणामं ये करिष्यंति श्रद्धया परया युताः । सप्तरात्रकृतात्पापान्मुक्तिं प्राप्संति ते द्विजाः

உயர்ந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் வணங்கி நமஸ்கரிப்போர் ஆகிய இருபிறப்பினர், ஏழு இரவுகளில் (கடந்த ஏழு நாட்களில்) செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 136

सूत उवाच । तथेति तैः प्रतिज्ञाते चतुश्चरणसंभवैः । ब्राह्मणैर्याज्ञवल्क्यस्तु विज्ञातो येन केन तु

சூதர் கூறினார்—வேதத்தின் நான்கு ‘பாத’ங்களிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் பிராமணர்கள் ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக்கொண்டு வாக்குறுதி அளித்தபின், எப்படியோ யாஜ்ஞவல்க்யர் அரசனுக்குத் தெரியவரலானார்.

Verse 137

विदेहेन ततः प्राप्तः श्रवणार्थं नराधिपः । वेदांतानां च सर्वेषां रत्नाख्येन महीभुजा

பின்னர் விதேஹ நாட்டின் மன்னன், ‘ரத்ன’ எனப் பெயருடைய அரசன், எல்லா வேதாந்தங்களின் உபதேசத்தையும் கேட்பதற்காக அங்கு வந்தான்.

Verse 138

तेनापि च परिज्ञाय माहात्म्यं सूर्यसं भवम् । ततः संस्थापितः सूर्यस्तस्मिन्स्थाने द्विजोत्तमाः

அவனும் சூரியனில் இருந்து எழும் மகிமையை நன்கு அறிந்து, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, அந்த இடத்திலேயே பகவான் சூரியனை நிறுவினான்।

Verse 139

तं चापि सूर्यवारेण यः प्रपश्यति मानवः । सप्तरात्रकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று அந்த (தெய்வப் பிரதிஷ்டையை) தரிசிக்கும் மனிதன், ஏழு இரவுகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 140

एतद्वः कथितं सर्वं माहात्म्यं सूर्यसंभवम् । यः शृणोति नरो भक्त्या अश्वमेधफलं लभेत्

உங்களுக்காக சூரியசம்பவமான இந்த முழு மகிமையையும் நான் கூறினேன். பக்தியுடன் இதை கேட்கும் மனிதன் அசுவமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 191

संक्रांतौ यत्प्रदानेन सूर्ये वा श्रवणेन तु । तत्फलं समवाप्नोति श्रुत्वा माहात्म्यमुतमम्

சங்கிராந்தியில் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலனோ, அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமை கேட்பதால் கிடைக்கும் பலனோ—இந்த உத்தம மகிமையை கேட்டாலே அதே பலன் பெறப்படும்।

Verse 278

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये द्वादशार्कोत्पत्तिरत्नादित्योत्पत्तिमाहात्म्ये याज्ञवल्क्यवृत्तांतवर्णनं नामाष्टसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவான ‘பன்னிரண்டு சூரியர் தோற்றம் மற்றும் ரத்னாதித்ய தோற்ற மகிமை’ பகுதியில் ‘யாஜ்ஞவல்க்ய வ்ருத்தாந்த வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 582

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वाऽथ निजमन्दिरम् । प्रोवाच याज्ञवल्क्यं च शांत्यर्थं श्लक्ष्णया गिरा

அவன் “ததாஸ்து” என்று ஒப்புக்கொண்டு தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் சமாதானத்திற்காக யாஜ்ஞவல்க்யரை மென்மையான சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 1293

याज्ञवल्क्य उवाच । रथं युञ्जंति सूक्तं यत्प्रथमं वित्तलक्षणम् । त्रिष्टुभेति च यत्सूक्तं तथाद्यं ब्राह्मणोत्तमाः

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்— ‘ரதம் யுஞ்ஜந்தி’ என்று தொடங்கும் ஸூக்தம் செல்வ-லட்சணமுடைய முதல் ஸூக்தம்; அதுபோல ‘திரிஷ்டுபேதி’ என்று தொடங்கும் ஸூக்தமும் முதல் ஸூக்தமே, ஓ பிராமணோத்தமர்களே.