Adhyaya 221

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । एतस्मात्कारणात्कश्चित्तस्मिन्नहनि पार्थिव । ददाति नैव च श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य कर्हिचित् । वंशच्छेदभयाद्राजन्सत्यमेतन्मयोदितम्

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—இந்தக் காரணத்தினால், அரசே, அந்த நாளில் பித்ருக்களை நினைத்து எவரும் தானம் அளிப்பதுமில்லை, எப்போதும் சிராத்தமும் செய்வதுமில்லை; வம்சச்சேதப் பயத்தினால். அரசே, நான் சொன்னது உண்மையே.

Verse 2

श्राद्धं विनापि दातव्यं तद्दिने मधुना सह । पायसं ब्राह्मणाग्र्येभ्यः सघृतं तृप्तिकारणात्

முறையான சிராத்தம் செய்யாவிட்டாலும், அந்த நாளில் தேனுடன் கூடிய தானம் அவசியம் செய்ய வேண்டும். பித்ருத் திருப்திக்காக சிறந்த பிராமணர்களுக்கு நெய் சேர்த்த பாயசம் (கீர) அளிக்க வேண்டும்.

Verse 3

खड्गमांसं कालशाकं मांसं वाध्रीणसोद्भवम् । प्रदेयं ब्राह्मणेभ्यश्च तत्समंतादुदाहृतम्

கட்கம் (காண்டாமிருகம்/கண்டம்) மாம்சம், ‘காலசாகம்’ எனப்படும் கீரை, மேலும் ‘வாத்ரீணஸ’ எனப்படும் விலங்கிலிருந்து பெறும் மாம்சம்—இவையும் பிராமணர்களுக்கு அளிக்கத் தக்கவை; இங்கு இது முழுமையாக அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 4

त्रिःपिबश्चेंद्रियक्षीणः सर्वयूथानुगस्तथा । एष वाध्रीणसः प्रोक्तः पितॄणां तृप्तिदः सदा

‘திரிஃபிப’, ‘இந்திரியங்கள் குன்றியவன்’, ‘எல்லாக் கூட்டங்களையும் பின்தொடர்வவன்’—இவ்வாறு ‘வாத்ரீணஸ’ வர்ணிக்கப்படுகின்றான்; அவன் எப்போதும் பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிப்பவன் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 5

तस्याभावेऽपि दातव्यं क्षीरौदनमनुत्तमम् । तस्मिन्नहनि विप्रेभ्यः पितॄणां तुष्टये नृप

அது கிடைக்காவிட்டாலும், மிகச் சிறந்த க்ஷீரௌதனம் (பால்-சாதம்) தானமாக அளிக்க வேண்டும். அரசே, அந்த நாளில் பித்ருத் துஷ்டிக்காக பிராமணர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.

Verse 6

तस्याभावेऽपि दातव्यं जलं तिलविमिश्रितम् । सदर्भं सहिरण्यं च हिरण्यशकलान्वितम्

அதுவும் இல்லையெனில் எள்ளு கலந்த நீரைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தர்ப்பைப் புல்லுடன், பொன்னுடன், பொன்னின் சிறு துண்டுகளுடன் கூடியதாக।

Verse 7

यच्छ्रेयो जायते पुंसः पक्षश्राद्धेन पार्थिव । कृतेन तत्फलं कृत्स्नं तस्मिन्नहनि पार्थिव

அரசே! பக்க்ஷ-ஸ்ராத்தம் செய்வதால் மனிதனுக்கு எத்தகைய நன்மை உண்டாகிறதோ, அந்த நாளில் இவ்வழிபாட்டைச் செய்தால் அதன் முழுப் பலனும் கிடைக்கும், அரசே।

Verse 8

पितॄनुद्दिश्य चाऽज्येन मधुना पायसेन च । कालशाकेन मधुना खड्गमांसेन वा नृप

அரசே! பித்ருக்களை நோக்கி நெய், தேன், பாயசம் கொண்டு அர்ப்பணம் செய்யலாம்; அல்லது காலசாகம் மற்றும் தேன் கொண்டு, அல்லது காண்டாமிருகத்தின் மாம்சத்தாலும் செய்யலாம்।

Verse 9

श्राद्धं विनापि दत्तेन श्रुतिरेषा पुरातनी । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पित्र्यर्क्ष्ये समुपस्थिते । त्रयोदश्यां नभस्यस्य हस्तगे दिननायके

இது பழமையான ஸ்ருதி: முறையான ஸ்ராத்தம் இல்லாவிட்டாலும் அளிக்கப்படும் தானம் தர்மவலிமை உடையதாகும். ஆகவே பித்ரு-நக்ஷத்திரம் வந்தபோது—நபஸ்ய மாதத்தின் திரயோதசியில், சூரியன் ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்தில் இருக்கும் நாளில்—மிகுந்த முயற்சியுடன் தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

दरिद्रेणापि दातव्यं हिरण्यशकलान्वितम् । तोयं तिलैर्युतं राजन्पितॄणां तुष्टिमिच्छता

அரசே! பித்ருக்களின் திருப்தியை விரும்புபவன் ஏழையாயினும், எள்ளு கலந்த நீரைப் பொன்னின் சிறு துண்டுகளுடன் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 11

आनर्त उवाच । मांसं विगर्हितं विप्र यतः शास्त्रे निगद्यते । तस्मात्तत्क्रियते केन श्राद्धं कीर्तय मेऽखिलम्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! சாஸ்திரங்களில் மாம்சம் நிந்திக்கப்படுகின்றது; அப்படியிருக்க, ஸ்ராத்தத்தில் அது யாரால், எவ்வாறு செய்யப்படுகிறது? முழு ஸ்ராத்த விதியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 12

स्वमांसं परमांसेन यो वर्धयति निर्दयः । स नूनं नरकं याति प्रोक्तमेतन्महर्षिभिः

கருணையின்றி பிறரின் மாம்சத்தால் தன் மாம்சத்தை வளர்ப்பவன் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்கிறான்—என்று மகரிஷிகள் உரைத்தனர்।

Verse 13

त्वं च तस्य प्रभावं मे प्रजल्पसि द्विजो त्तम । विशेषाच्छ्राद्धकृत्ये च तदेवं मम संशयः

ஓ த்விஜோத்தமரே! அதன் பலனை, குறிப்பாக ஸ்ராத்தக் கிரியையில், நீங்கள் எனக்குச் சொல்கிறீர்கள்; அதனால் இதுவே என் சந்தேகம்।

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग मांसं सद्भिर्विगर्हितम् । श्राद्धे प्रयुज्यते यस्मात्तत्तेऽहं वच्मि कारणम्

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—ஓ மகாபாகனே! இது உண்மை; சத்புருஷர்கள் மாம்சத்தை நிந்தித்துள்ளனர். ஆயினும் ஸ்ராத்தத்தில் அது பயன்படுகிறது; அதன் காரணத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 15

यदा चारंभिता सृष्टिर्ब्रह्मणा लोककारिणा । संपूज्य च पितॄन्देवान्नांदीमुखपुरःसरान् । तदा खड्गः समुत्पन्नः पूर्वं वाध्रीणसश्च यः

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா படைப்பைத் தொடங்கியபோது, நாந்தீமுகர்களை முன்னணியாகக் கொண்டு தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் முறையாகப் பூஜித்த பின்—அப்போது முதலில் கட்கம் (காண்டாமிருகம்/காண்டாமான்) மற்றும் வாத்ரீணசமும் தோன்றின.

Verse 16

ततो ये पितरो दिव्या ये च मानुषसम्भवाः । जगृहुस्ते ततः सर्वे बलिभूतमिवात्मनः

அப்போது தெய்வப் பித்ருக்களும் மனிதப் பிறப்பினரான பித்ருக்களும்—அனைவரும் அவர்களைத் தமக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பலிபோல் ஏற்றுக் கொண்டனர்।

Verse 17

तानुवाच ततो ब्रह्मा एतौ तु पितरो मया । युष्मभ्यं कल्पितौ सम्यग्बलिभूतौ प्रगृह्यताम्

பின்பு பிரம்மா அவர்களிடம் கூறினார்—“ஓ பித்ருக்களே! இவ்விருவரையும் உங்களுக்காக நான் முறையாக நியமித்தேன்; பலியாகிய இவர்களை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।”

Verse 18

एताभ्यां परमा प्रीतिर्युष्मभ्यं संभविष्यति । मम वाक्यादसंदिग्धं परमेतौ नरो भुवि

“இவ்விருவரால் உங்களுக்கு உன்னதமான மகிழ்ச்சி உண்டாகும். என் வாக்கினால்—ஐயமின்றி—இவ்விருவரும் பூமியில் உயிரினங்களில் முதன்மையாவர்.”

Verse 19

नैव संप्राप्स्यते पापं युष्मदर्थंहनन्नपि । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्यं भूतिमिच्छता

“உங்களுக்காக கொன்றாலும் பாவம் சேராது. ஆகையால் செல்வம் விரும்புவோர் எல்லா முயற்சியாலும் இதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.”

Verse 20

खड्गवाध्रीणसोद्भूतं मांसं श्राद्धे सुतृप्तिदम् । तौ चापि परमौ दिव्यौ स्वर्गं लोकं गमिष्यतः

கட்கமும் வாத்ரீணசமும் ஆகியவற்றிலிருந்து உண்டான மாம்சம் ஸ்ராத்தத்தில் அர்ப்பணித்தால் மிகுந்த திருப்தி அளிக்கும்; மேலும் அவ்விருவரும் பரம தெய்வீகராய் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் செல்வர்।

Verse 21

श्राद्धदस्य परं श्रेयो भविष्यति सुदुर्लभम् । पितॄणां चाक्षया तृप्तिर्भवेद्द्वादशवार्षिकी

ஸ்ராத்தத்தில் தானம் செய்பவனுக்கு அரிதாகப் பெறப்படும் பரம நன்மை உண்டாகும்; பித்ருக்களுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் அழியாத திருப்தி கிடைக்கும்.

Verse 22

एतस्मात्कारणाच्छस्तं मांसमाभ्यां नराधिप । तस्मिन्नहनि नान्यत्र विनियोगोऽस्य कीर्तितः

இதனால், அரசே, இவ்விரண்டின் இறைச்சியை (ஸ்ராத்தத்தில்) பயன்படுத்துதல் சிறந்ததாக விதிக்கப்பட்டது; அந்த நாளில் இதை வேறு எதற்கும் பயன்படுத்தல் கூறப்படவில்லை—இதன் பயன்பாடு அந்தச் சடங்கிற்கே என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 23

रोहिताश्व उवाच । अप्राप्तखड्गमांसस्य तथा वाध्रीणसस्य च । कथं श्राद्धं भवेद्विप्र पितॄणां तृप्तिका रकम्

ரோஹிதாஷ்வன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! காண்டாமிருகத்தின் (கட்க) இறைச்சியும், அதுபோல வாத்ரீணஸத்தின் இறைச்சியும் கிடைக்காவிட்டால், பித்ருக்களுக்கு திருப்தி தரும் ஸ்ராத்தம் எவ்வாறு நடைபெறும்?

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच । मधुना सह दातव्यं पायसं पितृतुष्टये । तेन वै वार्षिकी तृप्तिः पितॄणां चोपजायते

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பித்ருக்களின் திருப்திக்காக தேனுடன் பாயசம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதனால் பித்ருக்களுக்கு ஒரு ஆண்டு முழுவதும் திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 25

आजं च पिशितं राजञ्छिशुमारसमुद्भवम् । मांसं प्रतुष्टये प्रोक्तं वत्सरं मासवर्जितम्

மேலும் அரசே! ஆட்டிறைச்சியும், சிசுமாரத்திலிருந்து உண்டான இறைச்சியும் சிறப்பு திருப்திக்காக கூறப்பட்டுள்ளது—ஒரு மாதம் விலக்கி ஒரு ஆண்டு வரை.

Verse 26

तदभावे वराहस्य दशमासप्रतुष्टिदम् । मांसं प्रोक्तं महाराज पितॄणां नात्र संशयः

அது கிடைக்காவிடில், வராகத்தின் மாம்சம் பித்ருக்களுக்கு பத்து மாதங்கள் திருப்தி அளிப்பதாகச் சொல்லப்பட்டது, ஓ மகாராஜா—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 27

आरण्यमहिषोत्थेन तृप्तिः स्यान्नवमासिकी । रुरोश्चैवाष्टमासोत्था एणस्य सप्तमासिका

காட்டெருமை மாம்சத்தால் ஒன்பது மாதத் திருப்தி உண்டாகும்; ருரு மான் மாம்சத்தால் எட்டு மாதம்; ஏண மான் மாம்சத்தால் ஏழு மாதம்।

Verse 28

शम्बरोर्मासषट्कं च शशकस्य तु पञ्चकम् । चत्वारः शल्लकस्योक्तास्त्रयो वा तैत्तिरस्य च

சம்பர மாம்சத்தால் ஆறு மாதத் திருப்தி; முயல் (சசக) மாம்சத்தால் ஐந்து மாதம்; சல்லக மாம்சத்தால் நான்கு மாதம்; தைத்திர மாம்சத்தாலும் மூன்று மாதம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 29

मासद्वयं च मत्स्यस्य मासमेकं कपिञ्जले । नान्येषां योजयेन्मांसं पितृकार्ये कथंचन

மீன் மாம்சத்தால் இரண்டு மாதத் திருப்தி; கபிஞ்ஜல மாம்சத்தால் ஒரு மாதம். பிற உயிர்களின் மாம்சத்தை பித்ருகாரியத்தில் எவ்விதத்திலும் சேர்க்கக் கூடாது।

Verse 30

एतेषामेव मांसानि पावनानि नृपोत्तम

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, இவற்றின் மாம்சங்களே பாவனமானவை (தூய்மையளிப்பவை) என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 31

आनर्त उवाच । कस्मादेते पवित्राः स्युर्येषां मांसं प्रचोदितम् । श्राद्धे च तन्ममाचक्ष्व यथावद्द्विजसत्तम

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஸ்ராத்தக் கிரியையில் மாம்சம் விதியாகச் சொல்லப்பட்ட இவர்கள் எவ்வாறு புனிதர் எனக் கருதப்படுகின்றனர்? ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, ஸ்ராத்தத்தின் பொருளில் இதை எனக்கு முறையாக விளக்குக।

Verse 32

भर्तृयज्ञ उवाच । सृष्टिं प्रकुर्वता तेन पशवो लोककारिणा । खड्गवाध्रीणसादीनां पश्चात्सृष्टाः स्वयंभुवा

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—உலகநலன் செய்பவனான ஸ்வயம்பூ பகவான் படைப்பை நிகழ்த்துகையில், காண்டாமிருகம், புலி முதலிய உயிர்கள் படைக்கப்பட்ட பின் யாகத்திற்குரிய (மேத்ய) மிருகங்கள் தோன்றின।

Verse 33

एकादशप्रमाणेन ततश्चान्ये नृपोत्तम । अजश्च प्रथमं सृष्टः स तथा मेध्यतां गतः

பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவரே, பதினொன்று அளவின்படி மற்றவையும் படைக்கப்பட்டன; ஆடு முதலில் படைக்கப்பட்டு, அது மேத்யம்—யாகப் புனிதத்திற்குத் தகுதி உடையது—எனக் கருதப்பட்டது।

Verse 34

तथैते प्रथमं सृष्टाः पशवोऽत्र नराधिप । सस्यानि सृजता तेन तिलाः पूर्वं च निर्मिताः

அவ்வாறே, அரசே, இம்மிருகங்கள் இங்கே ஆதியில் படைக்கப்பட்டன. அவர் தானியங்களைப் படைத்தபோது, முதலில் எள்ளு (திலம்) உருவாக்கப்பட்டது।

Verse 35

श्राद्धार्थं व्रीहयः सृष्टा वन्येषु च प्रियंगवः । गोधूमाश्च यवाश्चैव माषा मुद्राश्च वै नृप

ஸ்ராத்தத்திற்காக நெல் (அரிசி) படைக்கப்பட்டது; காட்டுத் தானியங்களில் பிரியங்கு என்பதும். மேலும் கோதுமை, யவம் (பார்லி), மாஷம் (உளுந்து), முத்கம் (பாசிப்பயறு), அரசே।

Verse 36

नीवाराश्चापि श्यामाकाः प्रवक्ष्यामि यथाक्रमम् । तृप्तिं मांसेन वाञ्छंति मांसं मांसेन वर्जितम्

நீவாரமும் ச்யாமாகமும் ஆகிய தானியங்களையும் நான் முறையாக விளக்குகிறேன். அவர்கள் ‘மாம்ஸ’த்தால் திருப்தியை நாடுவர்; ஆனால் இங்கு ‘மாம்ஸ’ம் என்பது ஹிம்சையால் உண்டான மாம்சம் அற்ற தூய உணவாகும்.

Verse 37

पुष्पजात्यो यदा सृष्टास्तदा प्राक्छतपत्रिका । सृष्टा तेन च मुख्या सा श्राद्धकर्मणि सर्वदा

மலர்களின் பல வகைகள் படைக்கப்பட்டபோது, முதலில் சதபத்ரிகை படைக்கப்பட்டது. அவராலே அது எப்போதும் ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் முதன்மையாக்கப்பட்டது.

Verse 38

धातूनि सृजता तेन रूप्यं सृष्टं स्वयंभुवा । तेन तद्विहितं श्राद्धे दक्षिणायां प्रतृप्तये

உலோகங்களைப் படைக்கும் போது ஸ்வயம்பூ வெள்ளியைப் படைத்தான். ஆகவே ஸ்ராத்தத்தில் முழுத் திருப்திக்காக அதை தக்ஷிணையாக விதித்தான்.

Verse 39

राजतेषु च पात्रेषु यद्द्विजेभ्यः प्रदीयते । पितृभ्यस्तस्य नैवाऽन्तो युगान्तेऽपि प्रजायते

வெள்ளிப் பாத்திரங்களில் இருபிறப்போர்க்கு எது வழங்கப்படுகிறதோ, அது பித்ருக்களுக்கான அர்ப்பணமாகி யுகாந்தத்திலும் முடிவுறாது.

Verse 40

अभावे रूप्यपात्राणां नामापि परिकीर्तयेत् । तुष्यंति पितरो राजन्कीर्तनादपि वै यतः

வெள்ளிப் பாத்திரங்கள் இல்லையெனில், குறைந்தது அவற்றின் பெயரையாவது உச்சரிக்க வேண்டும். அரசே, பித்ருக்கள் கீர்த்தன-ஸ்மரணத்தாலேயும் மகிழ்வர்.

Verse 41

रसांश्च सृजता तेन मधु सृष्टं स्वयंभुवा । तेन तच्छस्यते श्राद्धे पितॄणां तुष्टिदायकम्

ரசங்களைப் படைத்தபோது சுயம்பூ தானே தேனைப் படைத்தான். ஆகையால் சிராத்தத்தில் தேன் போற்றப்படுகிறது; அது பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிக்கிறது.

Verse 42

यच्छ्राद्धं मधुना हीनं तद्रसैः सकलैरपि । मिष्टान्नैरपि संयुक्तं तत्पितॄणां न तृप्तये

தேன் இல்லாத சிராத்தம் எல்லா சுவைகளும் இனிப்புணவுகளும் சேர்ந்திருந்தாலும் பித்ருக்களின் திருப்திக்குக் காரணமாவதில்லை.

Verse 43

अणुमात्रमपि श्राद्धे यदि न स्याद्धि माक्षिकम् । नामापि कीर्तयेत्तस्य पितॄणां तुष्टये यतः

சிராத்தத்தில் அணுவளவும் தேனீத் தேன் இல்லையெனில், குறைந்தது அதன் பெயரையாவது சொல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் அது பித்ருக்களின் திருப்திக்குக் காரணம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 44

शाकानि सृजता तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिनौ । कालशाकं पुरः सृष्टं तेन तत्तृप्तिदायकम्

பரமேஷ்டி பிரம்மா கீரை வகைகளைப் படைத்தபோது முதலில் காலசாகத்தைப் படைத்தான்; ஆகையால் அது (சிராத்தத்தில்) திருப்தி அளிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 45

कालं हि सृजता तेन कुतपः प्राग्विनिर्मितः । तस्मात्कुतप काले च श्राद्धं कार्यं विजानता । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिं पितॄणामात्मनः सुखम्

காலத்தைப் படைத்தபோது அவர் முன்பே குதபம் (சுப காலம்) அமைத்தார். ஆகவே அறிந்தவன் குதபக் காலத்திலேயே சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்—பித்ருக்களின் நிலையான திருப்தியும் தன் நலமும் வேண்டினால்.

Verse 46

वीरुधः सृजता तेन विधिना नृपसत्तम । दर्भास्तु प्रथमं सृष्टाः श्राद्धार्हास्तेन ते स्मृताः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்த விதாதா தாவரங்களைப் படைத்தபோது முதலில் தர்பைப் புல் படைக்கப்பட்டது; ஆகவே அது ஸ்ராத்தத்திற்கு மிகத் தகுதியானதாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 47

श्राद्धार्हान्ब्राह्मणांस्तेन सृजता पद्मयोनिना । दौहित्राः प्रथमं सृष्टाः श्राद्धार्हास्तेन ते स्मृताः

தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரம்மா ஸ்ராத்தத்திற்கு உரிய பிராமணர்களை உருவாக்கியபோது முதலில் தௌஹித்ரர்கள் (மகளின் மகன்) படைக்கப்பட்டனர்; ஆகவே அவர்கள் ஸ்ராத்தத்திற்கு சிறப்பாகத் தகுதியானவர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 48

अपि शौचपरित्यक्तं हीनांगाधिकमेव वा । दौहित्रं योजयेच्छ्राद्धे पितॄणां परितुष्टये

தௌஹித்ரன் சௌசம் குறைந்தவனாக இருந்தாலும், உறுப்புகளில் குறைவு அல்லது அதிகம் இருந்தாலும், பித்ருக்களின் பரிபூரண திருப்திக்காக ஸ்ராத்தத்தில் மகளின் மகனை சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 49

पशून्विसृजता तेन पूर्वं गावो विनिर्मिताः । तेन तासां पयः शस्तं श्राद्धे सर्पिर्विशेषतः

அவர் மிருகங்களைப் படைத்தபோது முதலில் பசுக்கள் உருவாக்கப்பட்டன; ஆகவே ஸ்ராத்தத்தில் அவற்றின் பால் புகழப்படுகிறது—சிறப்பாக நெய்.

Verse 50

तस्माच्छ्राद्धे घृतं शस्तं प्रदत्तं पितृतुष्टये

ஆகவே ஸ்ராத்தத்தில் நெய் அர்ப்பணம் மிகச் சிறந்தது; அது பித்ருக்களுக்கு திருப்தியை அளிக்கிறது.

Verse 51

प्रजाश्च सृजता तेन पूर्वं दृष्टा द्विजोत्तमाः । तस्मात्प्रशस्तास्ते श्राद्धे पितृतृप्तिकराः सदा

அவன் உயிர்களைப் படைத்தபோது முதலில் சிறந்த த்விஜர்கள் தோன்றினர். ஆகையால் ஸ்ராத்தத்தில் அவர்கள் போற்றப்படுகின்றனர்; அவர்கள் எப்போதும் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துவர்.

Verse 52

देवांश्च सृजता तेन विश्वेदेवाः कृताः पुरः । तेन ते प्रथमं पूज्याः प्रवृत्ते श्राद्धकर्मणि

அவன் தேவர்களைப் படைக்கத் தொடங்கியபோது விஸ்வேதேவர்கள் முதலில் உருவாக்கப்பட்டனர். ஆகையால் ஸ்ராத்தக் கிரியை தொடங்கும்போது முதலில் அவர்களையே வழிபட வேண்டும்.

Verse 53

ते रक्षंति ततः श्राद्धं यथावत्परितर्पिताः । छिद्राणि नाशयंति स्म श्राद्धे पूर्वं प्रपूजिताः

முறையாக அர்ப்பணங்களால் திருப்தியடைந்த பின் அவர்கள் ஸ்ராத்தத்தைப் பாதுகாப்பர். ஸ்ராத்தத்தில் முதலில் வழிபடப்பட்டால், அதில் தோன்றும் குறைகள் மற்றும் விடுபாடுகளை அவர்கள் அழிப்பர்.

Verse 54

एतैर्मुख्यतमैः सृप्तैः फूरा श्राद्धं विनिर्मितम् । स्वयं पितामहेनैव ततो देवा विनिर्मिताः

இந்த முதன்மையானவர்களைத் திருப்திப்படுத்தியபின் ஸ்ராத்தத்தின் முழு வடிவம் நிறுவப்பட்டது. அதன் பின் பிதாமஹன் பிரம்மா தாமே மற்ற தேவர்களை உருவாக்கினார்.

Verse 55

तेन ते सर्वलोकेषु गताः ख्यातिं पुरा नृप

அதனால், அரசே, அவர்கள் பழங்காலத்திலேயே எல்லா உலகங்களிலும் புகழைப் பெற்றனர்.

Verse 56

एतच्छ्राद्स्य सत्रत्वं मया ते परिकीर्तितम् । पितॄणां परमं गुह्यं दत्तस्याक्षयकारकम्

இந்த ஸ்ராத்தத்தின் சத்திரம் போன்ற இயல்பை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இது பித்ருக்களுக்கு மிகப் பரம ரகசியம்; இதில் அளிக்கப்படும் தானம் அక్షயப் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 57

यश्चैतत्कीर्तयेच्छ्राद्धे क्रियमाणे नृपोत्तम । विप्राणां भोक्त्तुकामानां तच्छ्राद्धं त्वक्षयं भवेत्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஸ்ராத்தம் நடைபெறும் போது, பிராமணர்கள் உணவுக்குத் தயாராகும் சமயத்தில் யார் இதை ஓதுகிறாரோ, அவருடைய அந்த ஸ்ராத்தம் பலனில் அక్షயமாகும்.

Verse 58

यश्चैतच्कृणुयाद्राजन्सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । विहितस्य भवेत्पुण्यं यच्छ्राद्धस्य तदाप्नुयात्

அரசே! யார் இதை முறையான நம்பிக்கையுடன் செய்கிறாரோ, அவர் விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஸ்ராத்தத்தின் புண்ணியத்தைப் பெறுகிறார்; அந்த ஸ்ராத்தம் அளிக்க வேண்டிய முழுப் பலனையும் அடைகிறார்.

Verse 221

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे सृष्ट्युत्पत्तिकालिकब्रह्मोत्सृष्टश्राद्धार्हवस्तुपरिगणनवर्णनं नामैकविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ஸ்ராத்தகல்பப் பகுதியில், ‘படைப்புக் காலத்தில் பிரம்மா உபதேசித்த ஸ்ராத்தத்திற்குத் தகுந்த பொருட்களின் கணக்கீட்டு விளக்கம்’ எனும் 221ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.