Adhyaya 249

Verse 1

वाण्युवाच । तुलसी रोपिता येन गृहस्थेन महाफला । गृहे तस्य न दारिद्र्यं जायते नात्र संशयः

வாணி கூறினாள்—மிகுந்த பலன் தரும் துளசியை எந்த இல்லறத்தார் நட்டாரோ, அவருடைய இல்லத்தில் வறுமை பிறக்காது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

तुलस्या दर्शनादेव पापराशिर्निवर्तते । श्रियेऽमृतकणोत्पन्ना तुलसी हरिवल्लभा

துளசியை காணும் மட்டும் பாவக்குவியல் பின்வாங்கி அகலும். ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)க்காக அமிர்தத் துளியிலிருந்து தோன்றிய துளசி, ஹரிக்கு மிகவும் பிரியமானவள்.

Verse 3

पिबन्त्या रुचिरं पानं प्राणिनां पापहारिणी । यस्या रूपे वसेल्लक्ष्मीः स्कन्धे सागरसंभवा

அவளின் இனிய பானத்தை அருந்தினால் உயிர்களின் பாவங்களை அவள் அகற்றுவாள். அவளின் வடிவில் லக்ஷ்மி வாசம் செய்கிறாள்; அவளின் தோளில் கடலில் பிறந்த தேவி (ஸாகரஸம்பவா) தங்குகிறாள்.

Verse 4

पत्रेषु सततं श्रीश्च शाखासु कमला स्वयम् । इन्दिरा पुष्पगा नित्यं फले क्षीराब्धिसंभवा

அவளுடைய இலைகளில் எப்போதும் ஸ்ரீ வாசம் செய்கிறாள்; கிளைகளில் தானே கமலா விளங்குகிறாள். மலர்களில் நித்தம் இந்திரா உறைகிறாள்; கனியில் பாற்கடலில் பிறந்த தேவி வாசம் செய்கிறாள்.

Verse 5

तुलसी शुष्ककाष्ठेषु या रूपा विश्वव्यापिनी । मज्जायां पद्मवासा च त्वचासु च हरिप्रिया

உலகமெங்கும் பரவி நிற்கும் வடிவமுடைய அந்தத் துளசி, உலர்ந்த மரத்திலும் உறைகிறாள். அதன் மஜ்ஜையில் பத்மவாசா (லக்ஷ்மி), வெளிப்பட்டையில் ஹரிப்ரியா—ஹரிக்குப் பிரியமானவள்—விளங்குகிறாள்.

Verse 6

सर्वरूपा च सर्वेशा परमानन्ददायिनी । तुलसी प्राशको मर्त्यो यमलोकं न गच्छति

அவள் எல்லா வடிவங்களும் கொண்டவள், எல்லோருக்கும் ஈசுவரி, பரமானந்தம் அருள்பவள். துளசியை உண்ணும் மனிதன் யமலோகம் செல்லான்.

Verse 7

शिरस्था तुलसी यस्य न याम्यैरनुभूयते । मुखस्था तुलसी यस्य निर्वाणपददायिनी

யாருடைய தலையில் துளசி இருக்கிறதோ, அவரை யமதூதர்கள் பிடிக்கமாட்டார்கள். யாருடைய வாயில் துளசி இருக்கிறதோ, அது நிர்வாணப் பதத்தை அருளும்.

Verse 8

हस्तस्थातुलसीयस्य स तापत्रयवर्जितः । तुलसी हृदयस्था च प्राणिनां सर्वकामदा

யாருடைய கையில் துளசி இருக்கிறதோ, அவர் மும்மூன்று தாபங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார். துளசி இதயத்தில் உறைந்து உயிர்களின் நியாயமான விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறாள்.

Verse 9

स्कन्धस्था तुलसी यस्य स पापैर्न च लिप्यते । कण्ठगा तुलसी यस्य जीवन्मुक्तः सदा हि सः

யாருடைய தோளில் துளசி தங்குகிறதோ அவர் பாவங்களால் மாசுபடார். யாருடைய கழுத்தில் துளசி அணியப்பட்டிருக்கிறதோ அவர் வாழ்ந்தபடியே என்றும் முக்தர்.

Verse 10

तुलसीसंभवं पत्रं सदा वहति यो नरः । मनसा चिन्तितां सिद्धिं संप्राप्नोति न संशयः

எவர் எப்போதும் துளசியிலிருந்து பிறந்த இலை ஒன்றை தாங்கி இருப்பாரோ, அவர் மனத்தில் எண்ணிய சாதனையை ஐயமின்றி அடைவார்.

Verse 11

तुलसींसर्वकायार्थसाधिनीं दुष्टवारिणीम् । यो नरः प्रत्यहं सिञ्चेन्न स याति यमालयम्

எவர் தினந்தோறும் துளசிக்கு நீர் ஊற்றுகிறாரோ—அவள் எல்லா நன்மை நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றி தீமையைத் தடுக்கிறாள்—அவர் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்லார்.

Verse 12

चातुर्मास्ये विशेषेण वन्दितापि विमुक्तिदा । नारायणं जलगतं ज्ञात्वा वृक्षगतं तथा

சாதுர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாக அவளை வணங்கினாலே முக்தி கிடைக்கும்—நாராயணன் நீரில் இருப்பதையும், அதுபோல மரத்தில் (துளசியில்) இருப்பதையும் அறிந்து.

Verse 13

प्राणिनां कृपया लक्ष्मीस्तुलसीवृक्षमाश्रिता । चातुर्मास्ये समायाते तुलसी सेविता यदि

உயிர்கள்மீது கருணையால் லக்ஷ்மி துளசி மரத்தை அடைக்கலமாக கொண்டாள். சாதுர்மாஸ்யம் வந்தபோது துளசியை முறையாக சேவித்தால்—

Verse 14

तेषां पापसहस्राणि यांति नित्यं सहस्रधा । गोविन्दस्मरणं नित्यं तुलसीवनसेवनम्

அவர்களின் ஆயிரக் கணக்கான பாபங்கள் தினந்தோறும் ஆயிரமடங்காக நீங்குகின்றன; கோவிந்தனை இடையறாது நினைதலும், துளசி வனத்தைத் தொடர்ந்து சேவித்தலும் (புனிதம் அளிக்கும்).

Verse 15

तुलसीसेचनं दुग्धै श्चातुर्मास्येऽतिदुर्लभम् । तुलसीं वर्द्धयेद्यस्तु मानवो यदि श्रद्धया

புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் பாலால் துளசியை நீர்ப்பாய்ச்சுதல் மிக அரிதும் மகாபுண்ணியமும் ஆகும்; யார் பக்தியுடன் துளசியை வளர்த்து போஷிக்கிறாரோ, அவர் சிறப்பு ஆன்மிகப் பலன் பெறுவார்।

Verse 16

आलवालांबुदानैश्च पावितं सकलं कुलम् । यथा श्रीस्तुलसीसंस्था नित्यमेव हि वर्द्धते

துளசியின் வேரடிப் பாத்திரத்தில் நீர் அர்ப்பணிப்பதால் முழுக் குலமும் தூய்மையடைகிறது; துளசி-நிறுவல் இடையறாது போஷிக்கப்படுவதுபோல், ஸ்ரீயான செல்வமும் நிலையாக வளர்கிறது।

Verse 17

तथातथा गृहस्थस्य कामवृद्धिः प्रजायते । ब्रह्मचारीगृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा

அவ்வாறே இல்லறத்தாரின் தர்மசம்மதமான விருப்பங்களும் நோக்கங்களும் செழிக்கின்றன; பிரம்மச்சாரி, இல்லறத்தார், வானப்ரஸ்தர், யதி—எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் இச்சேவை பலன் தரும்।

Verse 18

तथा प्रकृतयः सर्वास्तुलसीसेवने रताः । श्रद्धया यदि जायन्ते न तासां दुःखदो हरिः

அதேபோல் எல்லா இயல்புகளும் பக்தியுடன் துளசி சேவையில் ஈடுபட்டால், அவர்களுக்கு ஹரி துயரமளிப்பவர் அல்ல; அவர் பக்தர்களின் துயரை அழிப்பவர்।

Verse 19

एको हरिः सकलवृक्षगतो विभाति नानारसैस्तु परिभावितमूर्तिरेव । वृक्षाधिवासमगमत्कमला च देवी दुःखादिनाशनकरी सततं स्मृताऽपि

ஹரி ஒருவனே; ஆயினும் எல்லா மரங்களிலும் உள்ளார்ந்து ஒளிர்கிறான்; பலவகைச் சாறுகளால் வடிவம் பெற்றதுபோல் தோன்றுகிறான். கமலா தேவி (லக்ஷ்மி)யும் மரங்களில் வாசம் செய்கிறாள்; அவளை நினைத்தாலே எப்போதும் துயராதிகளை அழிப்பவளாகிறாள்.

Verse 249

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठ नाग रखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने तुलसीमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तर द्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் (நாகர) காண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத் தீர்த்தமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாய்ய உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில் உள்ள சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யமும் பைஜவன உபாக்யானமும் சார்ந்து ‘துலஸீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று நாற்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.