Adhyaya 48

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैवास्य समुद्देशे हरिश्चंद्रस्य भूपतेः । आश्रमो ऽस्ति सुविख्यातो नानाद्रुमसमावृतः

சூதர் கூறினார்—அதே பகுதியில், அங்கேயே, அரசன் ஹரிச்சந்திரனுடைய புகழ்பெற்ற ஆசிரமம் ஒன்று உள்ளது; அது பலவகை மரங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 2

यत्र तेन तपस्तप्तं संस्थाप्योमामहेश्वरौ । यच्छता विविधं दानं ब्राह्मणेभ्योऽभिवांछितम्

அங்கே அவர் தவம் செய்தார்; உமா-மகேஸ்வரரை நிறுவி, பிராமணர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியபடி பலவகை தானங்களை அளித்தார்.

Verse 3

आसीद्राजा हरिश्चंद्रस्त्रिशंकुतनयः पुरा । अयोध्याधिपतिः श्रीमान्सूर्यवंशसमुद्भवः

முன்னொரு காலத்தில் திரிசங்கு மகனாகிய, சூரியவம்சத்தில் பிறந்த, புகழ்மிக்க அயோத்தியின் அரசன் ஹரிச்சந்திரன் இருந்தான்.

Verse 4

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं ध्रुवम् । तस्मिञ्छासति धर्मेण न च चौरकृतं भयम्

அவருடைய நாட்டில் பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை, காலமல்லா மரணமும் இல்லை; அவர் தர்மப்படி ஆட்சி செய்ததால் திருடர்களால் உண்டாகும் அச்சமும் இல்லை।

Verse 5

कालवर्षी सदा मेघः सस्यानि प्रचुराणि च । रसवंति च तोयानि सर्वर्तुफलिता द्रुमाः

மேகங்கள் காலத்திற்கேற்றபடி எப்போதும் மழை பொழிந்தன; பயிர்கள் மிகுதியாக விளைந்தன; நீர் இனிமையும் உயிர்ச் சத்தும் கொண்டது; மரங்கள் எல்லா பருவங்களிலும் கனிந்தன।

Verse 6

दंडस्तत्राभवद्वास्तौ गृहरोधोऽक्षदेवने । एको दोषाकरश्चंद्रः प्रियदोषाश्च कौशिकाः

அங்கே ‘குற்றம்’ என்பவை பெயரளவிலேயே—வீட்டில் தண்டம் ஒரு பொருளாக மட்டும்; ‘வீட்டு அடைப்பு’ சூதாட்ட விளையாட்டிலேயே; இரவை உருவாக்குவது சந்திரன் ஒருவனே; இரவினை விரும்புவது ஆந்தைகளே।

Verse 7

स्नेहक्षयश्च दीपेषु विवाहे च करग्रहः । वृत्तभंगस्तथा गद्ये दानोत्थितिर्गजानने

‘எண்ணெய் குறைதல்’ விளக்குகளில் மட்டும்; ‘கைபிடித்தல்’ திருமணத்தில் மட்டும்; ‘யாப்பு முறிவு’ உரைநடையில் மட்டும்; ‘தானத்தால் எழுதல்’ கஜானனன் ஸ்ரீகணேசனிடமே மட்டும்।

Verse 8

तस्यैवं गुणयुक्तस्य सार्वभौमस्य भूपतेः । एक एव महानासीद्दोषः पुत्रविवर्जितः

அத்தகைய நற்குணங்கள் நிறைந்த அந்தச் சக்கரவர்த்திக்கு ஒரே பெரிய குறை இருந்தது—அவர் புத்திரன் இன்றியவர்.

Verse 9

ततः पुत्रकृते गत्वा चकार सुमहत्तपः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे लिंगं संस्थाप्य भक्तितः

பின்னர் புத்ரப் பெறுதற்காக அவர் சென்று மிகக் கடுந்தவம் செய்தார். சமத்காரபுரம் எனும் புண்ணியத் தலத்தில் பக்தியுடன் சிவலிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 10

पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे वर्षास्वाकाशसंस्थितः । जलाश्रयश्च हेमंते स ध्यायति महेश्वरम्

கோடையில் பஞ்சாக்னித் தவம் செய்து, மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் தங்கி, குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கியவாறே அவர் மகேஸ்வரன் (சிவன்) மீது தியானம் செய்தார்।

Verse 11

ततो वर्षसहस्रांते तस्य तुष्टो महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूत्समं गौर्या गणसंघैः समावृतः

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில், அவனில் மகிழ்ந்த மகேஸ்வரன், கௌரியுடன், கணங்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டவனாக அவன் முன் நேரில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 13

ततस्तं प्रणिपत्योच्चैः स्तुत्वा सूक्तैः श्रुतैरपि । प्रोवाच विनयोपेतः कृतांजलिपुटः स्थितः

அப்போது அவர் அவரை வணங்கி, வேதச் ச்ருதி-சூக்தங்களால் உரத்த குரலில் ஸ்தோத்திரம் செய்தார். பின்னர் பணிவுடன், கைகூப்பி நின்றபடி உரைத்தார்।

Verse 14

त्वत्प्रसादात्सुरश्रेष्ठ यत्किंचिद्धरणीतले । तदस्ति मे गृहे सर्वं वांछितं स्वेन चेतसा

தேவர்களில் சிறந்தவரே! உங்கள் அருளால் பூமியில் உள்ள எதுவாயினும், என் மனம் விரும்பிய அனைத்தும் என் இல்லத்தில் ஏற்கெனவே உள்ளது।

Verse 19

यस्मात्त्वया महामूर्ख न प्रणामः कृतो मम । हरादनंतरं तस्माच्छापं दास्याम्यहं तव

ஓ மகாமூடனே! ஹரன் (சிவன்) உடனடியாக அடுத்ததாக நிற்கும் என்னை நீ வணங்கவில்லை; ஆகையால் உனக்கு நான் சாபம் அளிப்பேன்।

Verse 20

तव संलप्स्यते पुत्रो यथोक्तः शूलपाणिना । परं तन्मृत्युजं दुःखं त्वं शिशुत्वेपि लप्स्यसे

சூலபாணி (சிவன்) கூறியபடியே உனக்கு மகன் நிச்சயம் பிறப்பான்; ஆனால் மரணத்தால் உண்டாகும் கடும் துயரை அவன் சிறுவனாக இருக்கும்போதே நீ அனுபவிப்பாய்।

Verse 21

एवमुक्त्वा भगवती सार्धं देवेन शंभुना । अदर्शनं ययौ पश्चात्तथान्यैरपि पार्श्वगैः

இவ்வாறு கூறிய பின், பகவதி தேவி தேவன் சம்புவுடன், மற்ற பரிவாரங்களுடனும் சேர்ந்து, பின்னர் கண் முன்னிருந்து மறைந்தாள்।

Verse 22

सोऽपि राजा वरं लब्ध्वा शापं च तदनंतरम् । न जगाम गृहं भूयश्चकार सुमहत्तपः

அந்த அரசனும் வரம் பெற்ற பின் உடனே சாபமும் பெற்றான்; வீட்டிற்குச் செல்லாமல் மீண்டும் மிகப் பெரிய தவம் செய்தான்।

Verse 23

एकासनं समारूढौ कृत्वा गौरी महेश्वरौ । ततश्चाराधयामास समं पुष्पानुलेपनैः

கௌரி மகேஸ்வரருக்காக ஒரே ஆசனம் அமைத்து இருவரையும் ஒன்றாக அமர வைத்தான்; பின்னர் மலர்களாலும் நறுமண அநுலேபனங்களாலும் இருவரையும் இணைந்து வழிபட்டான்।

Verse 24

विशेषेण ददौ दानं ब्राह्मणेभ्यो महीपतिः । भूमिशायी प्रशांतात्मा षष्ठकालकृताशनः

சிறப்பான பக்தியுடன் அந்த மன்னன் பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்தான். தரையில் படுத்து, மனம் அமைதியாய் இருந்து, ஆறாம் காலத்தில் மட்டும் உணவு கொண்டான்.

Verse 25

ततः संवत्सरस्यांते भगवान्वृषभध्वजः । पार्वत्या सहितो भूयस्तस्य संदर्शनं गतः

பின்னர் ஆண்டின் முடிவில், வृषபத்வஜனான பகவான் பார்வதியுடன் கூடி மீண்டும் அவனுக்குத் தரிசனம் அளிக்க வந்தார்.

Verse 26

ततः स नृपतिस्ताभ्यां युगपद्विधिपूर्वकम् । कृत्वा नतिं ततो वाक्यं विनयादिदमब्रवीत्

அப்போது அரசன் முறையோடு இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் வணங்கி, பணிவுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 27

पुरा देवि मयानंदपूरे व्याकुल चेतसा । न नता त्वं न मे कोपं तस्मात्त्वं कर्तुमर्हसि

தேவி! முன்பு ஆனந்தபுரத்தில் என் மனம் கலங்கியதால் உமக்கு வணங்கவில்லை; ஆகவே என்மேல் கோபம் கொள்ள வேண்டாம்.

Verse 28

देहार्धधारिणी देवि सदा त्वं शूलधारिणः । तदैकस्मिन्नते कस्मान्न नता त्वं वदस्व मे

தேவி! நீர் சூலதாரியான சிவனின் அர்த்தாங்கி; எப்போதும் அவரோடு ஒன்றாய் இருப்பவர். அப்படியிருக்க, நான் அவருக்கே மட்டும் வணங்கியபோது நீர் ஏன் வணக்கத்தை ஏற்கவில்லை? சொல்லும்.

Verse 30

तथापि च पृथक्त्वेन मया त्वं तु नता सह । एकासनं समारूढा तत्समं देवि पूजिता

ஆயினும், தேவியே, நான் உம்மை தனித்தும் வணங்கினேன்; சிவனுடன் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்ததால் உம்மையும் சமமாகப் பூஜித்தேன்।

Verse 31

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यः पुरोक्तः पुरारिणा । सोस्तु वै सफलः सद्यो वरः पुत्रकृते मम

ஆகையால் என்மேல் அருள் புரிவாயாக; திரிபுராரியான சிவன் முன்பு உரைத்த வரம் என் புதல்வன் பொருட்டு உடனே பலிக்கட்டும்।

Verse 32

यया वंशधरः पुत्रो दीर्घायुर्दृढविक्रमः । त्वत्प्रसादाद्भवेद्देवि तथा त्वं कर्तुमर्हसि

தேவியே, உமது அருளால் வம்சத்தைத் தாங்கும், நீண்ட ஆயுளும் உறுதியான வீரமும் உடைய புதல்வன் பிறக்குமாறு அருள் செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

श्रीदेव्युवाच । नान्यथा मे वचो राजञ्जायतेऽत्र कथंचन । तस्माद्बालोऽपि ते पुत्रः पंचत्वं समुपैष्यति

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—அரசே, இங்கு என் வாக்கு எவ்விதத்திலும் மாறாது; ஆகவே உன் மகன் குழந்தையாயிருந்தாலும் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைவான்।

Verse 34

दर्शयित्वा तु ते दुःखमल्पमृत्युसमुद्भवम् । भूयः संप्राप्स्यति प्राणानचिरान्मे प्रसादतः

ஆனால் சிறு மரணத்தால் உனக்குண்டான துயரை காட்டிய பின், என் அருளால் அவன் விரைவில் மீண்டும் உயிர் பெறுவான்।

Verse 35

भविष्यति च दीर्घायुस्ततो वंशधरो जयी । सार्वभौमप्रधानश्च दानी यज्वा च धर्मवित्

அதன்பின் அவன் நீண்ட ஆயுளுடையவனாக, குலத்தைத் தாங்குபவனாக, வெற்றியாளனாக இருப்பான். சக்கரவர்த்திகளில் முதன்மை, தானசீலன், யாகநிஷ்டன், தர்மஞானி ஆவான்.

Verse 36

तस्माद्राजन्गृहं गत्वा कुरु राज्यमभीप्सितम् । संप्राप्स्यसि सुतं श्रेष्ठं यादृशं कीर्तितं मया

ஆகையால், அரசே, இல்லத்திற்குச் சென்று நீ விரும்பும் அரசாட்சியை ஏற்று நடத்து. நான் கூறியபடியே நீ சிறந்த மகனைப் பெறுவாய்.

Verse 37

अन्योऽपि मानवो यो मां रूपेणा नेनसंस्थिताम् । पूजयिष्यति चात्रैव समं देवेन शंभुना

மேலும், யாரேனும் மனிதன் என்னை இங்கே இவ்வுருவிலேயே நிலைத்தவளாகக் கருதி வழிபட்டால், அவனுக்கு தேவன் சம்புவை வழிபட்டதற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 38

तस्याहं संप्रदास्यामि पुत्रान्हृदयवांछितान् । तथान्यदपि यत्किंचिदचिरान्नात्र संशयः

அத்தகைய பக்தனுக்கு நான் இதயம் விரும்பும் மக்களை அருள்வேன்; மேலும் அவன் நாடும் பிற எதையும் விரைவில் அளிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 39

श्रीमहादेव उवाच । भूय एव नृपश्रेष्ठ मत्तः प्रार्थय वांछितम् । न वृथा दर्शनं मे स्यात्सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

ஸ்ரீ மகாதேவர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, மீண்டும் என்னிடமிருந்து உன் விருப்பத்தை வேண்டு. என் தரிசனம் வீணாகாது; இதை உனக்கு உண்மையாய் சொல்கிறேன்.

Verse 40

हरिश्चंद्र उवाच । कृतकृत्योस्मि देवेश सर्वमस्ति गृहे मम । पुत्रं त्यक्त्वा त्वया सोऽपि दत्तो वंशधरो जयी

ஹரிச்சந்திரன் கூறினான்—தேவேசனே! நான் கృతகೃತ்யன்; என் இல்லத்தில் எல்லாச் செல்வமும் நிறைந்துள்ளது. புதல்வின்மை என்ற குறை நீங்கி, நீ அருளிய வம்சதாரியான வெற்றியுடைய புதல்வனைப் பெற்றேன்।

Verse 41

तथापि न तवादेशो व्यर्थः कार्यः कथंचन । एतस्मात्कारणाद्देव याचयिष्यामि वांछितम्

ஆயினும் உமது ஆணை எவ்விதத்திலும் வீணாகக் கூடாது. ஆகையால், தேவரே! நான் விரும்பிய வரத்தை வேண்டுகின்றேன்।

Verse 42

राजसूयकृतेऽस्माकं सदा बुद्धिः प्रवर्तते । निषेधयंति मां सर्वे मन्त्रिणः सुहृदस्तदा

ராஜசூய யாகம் செய்யவே என் மனம் எப்போதும் முனைகிறது. ஆனால் அச்சமயம் என் அமைச்சர்களும் நல்வாழ்த்தாளர்களும் அனைவரும் என்னைத் தடுக்கின்றனர்।

Verse 43

सर्वैस्तैर्जायते यज्ञः पार्थिवैः करदीकृतैः । युद्धं विना करं तेऽपि न यच्छन्ति यतो विभो

அந்த யாகம் எல்லா அரசர்களையும் கப்பம் செலுத்தும் அடிமை அரசர்களாக ஆக்கினாலே நிறைவேறும். போர் இன்றி அவர்களும் கப்பம் தரார்—ஆகையால், விபோ!

Verse 44

ततो युद्धार्थिनं मां ते वारयंति हितैषिणः । कृतोत्साहं मखप्राप्तौ नीतिमार्गसमाश्रिताः

ஆகவே நான் போரை நாடும் போது அந்த நல்வாழ்த்தாளர்கள் என்னைத் தடுக்கின்றனர். யாகத்தை அடைய நான் உற்சாகமாயிருந்தாலும், அவர்கள் நெறி-அரசியல் ஆலோசனையின் பாதையைப் பற்றிக் கொள்கிறார்கள்।

Verse 45

तस्मात्तव प्रसादेन राजसूयो भवेन्मखः । अविघ्नः सिद्धिमायातु मम नान्यद्वृणोम्यहम्

ஆகையால் உமது அருளால் ராஜசூய யாகம் நிகழ்க. அது தடையின்றி நிறைவேறி வெற்றி பெறுக; எனக்கு வேறு எதுவும் வேண்டாம்.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शन हरः । सोऽपि लब्धवरो भूपः स्वमेव भवनं गतः

சூதர் கூறினார்— ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று ஹரன் (சிவன்) வாக்குறுதி அளித்து கண்முன்னிருந்து மறைந்தான். வரம் பெற்ற அரசனும் தன் அரண்மனைக்கே திரும்பினான்.

Verse 47

एवं तेन नरेन्द्रेण पूर्वं तत्र विनिर्मितौ । उमामहेश्वरौ पश्चान्निर्मितावितरैरपि

இவ்வாறு அந்த மன்னன் முதலில் அங்கே உமா-மகேஸ்வரரை நிறுவினான்; பின்னர் பிறரும் அவர்களை அமைத்து பிரதிஷ்டை செய்தனர்.

Verse 48

यस्ताभ्यां कुरुते पूजां संप्राप्ते पंचमी दिने । फलैः सर्वेषु गात्रेषु यावत्संवत्सरं द्विजाः । सुतं प्राप्नोति सोऽभीष्टं स्ववंशोद्धरणक्षमम्

ஓ த்விஜர்களே! பஞ்சமி திதியில் அந்த உமா-மகேஸ்வரருக்கு பூஜை செய்து, ஒரு வருடம் முழுவதும் கனிகளால் அர்ப்பணம் செய்பவன், தன் குலத்தை உயர்த்த வல்ல விரும்பிய மகனைப் பெறுவான்.

Verse 529

यस्तं नमति देवेशं तेन त्वं सर्वदा नता । नतायां त्वयि देवेशो नतः स्यादिति मे मतिः

யார் அந்த தேவேசனை வணங்குகிறாரோ, அதனால் நீயும் எப்போதும் வணங்கப்பட்டவளாகிறாய். உன்னை வணங்கினால் தேவேசனும் வணங்கப்படுகிறான்—இது என் கருத்து.