Adhyaya 85

Verse 1

ऋषय ऊचुः । माधव्याः पद्मया दत्तो यः शापस्तस्य यत्फलम् । परिणामोद्भवं सर्वं श्रुतमस्माभिरद्य तत्

ரிஷிகள் கூறினர்—பத்மா (லக்ஷ்மி) மாதவிக்கு அளித்த சாபத்தின் பலனும், அதன் முழுப் பரிணாமமும் இன்று நாம் முழுமையாகக் கேட்டறிந்தோம்।

Verse 2

तेन यत्कमला शप्ता ब्राह्मणेन महात्मना । सा कथं गज वक्त्राऽथ पुनर्जाता शुभानना

அந்த மகாத்மா பிராமணரின் சாபத்தால் கமலா எவ்வாறு யானைமுகத்தாளானாள்? பின்னர் எவ்வாறு மீண்டும் சுபமுகத்துடன் பிறந்தாள்?

Verse 3

सूत उवाच । शापेन तस्य विप्रस्य तत्क्षणादेव सा द्विजाः । गजवक्त्रा समुत्पन्ना महाविस्मयकारिणी

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினரே! அந்தப் பிராமணரின் சாபத்தால் அவள் உடனே யானைமுகத்தாளாக ஆனாள்; அது பேர்வியப்பை உண்டாக்கியது.

Verse 4

सा प्रोक्ता हरिणा तिष्ठ किञ्चित्कालांतरे शुभे । अनेनैव तु रूपेण यावत्स्याद्द्वापरक्षयः

அப்போது ஹரி அவளிடம் கூறினார்—‘சுபமான ஒரு கால இடைவெளி வரை, இந்த வடிவிலேயே நிலைத்திரு; துவாபர யுகம் முடியும் வரை.’

Verse 5

ततोऽहं मेदिनीपृष्ठे ह्यवतीर्य समुद्रजे । तपः शक्त्या करिष्यामि भूयस्त्वां तु शुभाननाम्

‘பின்னர், ஓ கடல்பிறந்தவளே! நான் பூமியின் மேற்பரப்பில் அவதரித்து, தவவலிமையால் உன்னை மீண்டும் சுபமுகத்தாளாக ஆக்குவேன்.’

Verse 6

अवज्ञायाथ सा तस्य तद्वाक्यं शार्ङ्गधन्विनः । शुभास्यत्वकृते तेपे तपस्तीव्रं सुहर्षिता

ஆனால் சார்ங்கதன்வி (விஷ்ணு) கூறிய அந்த வார்த்தையைப் பொருட்படுத்தாமல், அவள் மகிழ்ச்சியுடன் சுபமுகம் பெறுவதற்காக கடுந்தவம் செய்தாள்.

Verse 7

एतत्क्षेत्रं समासाद्य त्रिकालं स्नानमाचरत् । ब्रह्माणं तोषयामास दिवारात्रिमतंद्रिता

அப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அவள் மும்முறையும் ஸ்நானம் செய்தாள். பகல்-இரவு சோர்வின்றி பக்திநியமத்தால் பிரம்மனை மகிழ்வித்தாள்॥

Verse 8

तामुवाच ततो ब्रह्मा वर्षांते तुष्टिमागतः । वरं प्रार्थय तुष्टोऽहं तव केशववल्लभे

ஆண்டு முடிவில் முழுதும் திருப்தியடைந்த பிரம்மா அவளிடம் கூறினார்— “கேசவனின் பிரியமானவளே! வரம் கேள்; நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்.”

Verse 9

लक्ष्मीरुवाच । गजास्याहं कृता देव शापं दत्त्वा सुदारुणम् । ब्राह्मणेन सुक्रुद्धेन कस्मिश्चित्कारणांतरे

லக்ஷ்மி கூறினாள்— “தேவா! ஏதோ காரணத்தால் மிகக் கோபமுற்ற ஒரு பிராமணன் எனக்கு மிகக் கொடிய சாபம் அளித்தான்; அதனால் நான் யானைமுகியாக ஆனேன்.”

Verse 10

तस्मात्तद्रूपिणीं भूयो मां कुरुष्व पितामह । यदि मे तुष्टिमापन्नो नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम्

“ஆகவே பிதாமஹனே! என்னை மீண்டும் அந்த முன்னைய ரூபமாக ஆக்குங்கள். நீங்கள் என்மேல் திருப்தியடைந்தால், வேறொன்றும் நான் வேண்டேன்.”

Verse 11

ब्रह्मोवाच । भविष्यति शुभं वक्त्रं मत्प्रसादादसंशयम् । तव भद्रे विशेषेण तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज

பிரம்மா கூறினார்— “என் அருளால் ஐயமின்றி உன் முகம் மீண்டும் மங்களமாகும், நற்குணமுடையவளே, சிறப்பாக. ஆகவே நீ உன் இல்லத்திற்குச் செல்.”

Verse 12

महत्त्वं ते मया दत्तमद्यप्रभृति शोभने । महालक्ष्मीति ते नाम तस्मादत्र भविष्यति

அழகியவளே! இன்றுமுதல் நான் உனக்கு மகத்துவம் அருளினேன்; ஆகையால் இங்கு உன் பெயர் ‘மஹாலக்ஷ்மி’ ஆகும்.

Verse 13

गजवक्त्रां नरो यस्त्वां पूजयिष्यति भक्तितः । स गजाधिपतिर्भूपो भविष्यति च भूतले

யார் உன்னை யானைமுக வடிவில் பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ, அவர் பூமியில் யானைகளின் அதிபதியான அரசனாவார்.

Verse 14

द्वितीयादिवसे यस्त्वां महालक्ष्मीरिति ब्रुवन् । श्रीसूक्तेन सुभक्त्याऽथ देवि संपूजयिष्यति

தேவி! இரண்டாம் நாளிலிருந்து ‘மஹாலக்ஷ்மி’ என்று உச்சரித்து, ஸ்ரீஸூக்தத்தால் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் உன்னை முறையாகப் பூஜிப்பவன்.

Verse 15

सप्तजन्मांतराण्येव न भविष्यति सोऽधनः । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो विरराम ततः परम्

ஏழு பிறவிகள்வரை அவன் வறியவனாக மாட்டான். இவ்வாறு கூறி நான்முகப் பிரம்மா பின்னர் மௌனமானார்.

Verse 16

साऽपि हृष्टा गता देवी यत्र तिष्ठति केशवः

அந்த தேவியும் மகிழ்ந்து, கேசவன் வாசிக்கும் இடத்திற்குச் சென்றாள்.