Adhyaya 4

Verse 1

। सूत उवाच । त्रिशंकुरिति संचिन्त्य विश्वामित्रं महामुनिम् । मनसा सुचिरं कालं ततश्चक्रे विनिश्चयम्

சூதர் கூறினார்—திரிசங்கு என்றும் மகாமுனி விஸ்வாமித்ரரையும் மனத்தில் நீண்ட காலம் சிந்தித்து, பின்னர் உறுதியான முடிவை எடுத்தான்.

Verse 2

विश्वामित्रं परित्यज्य नान्योस्ति भुवनत्रये । यः कुर्यान्मे परित्राणं दुःखादस्मात्सुदारुणात्

‘விஸ்வாமித்ரரைத் தவிர மூவுலகிலும் வேறு யாருமில்லை; இந்த மிகக் கொடிய துயரிலிருந்து என்னை மீட்க வல்லவர் அவர் ஒருவரே.’

Verse 3

कुरुक्षेत्रं समुद्दिश्य प्रतस्थे स ततः परम् । सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो मार्गपृच्छापरायणः

பின்னர் அவன் குருக்ஷேத்திரத்தை நோக்கி புறப்பட்டான். மிகுந்த சோர்வுடன், பசி தாகத்தால் வாடி, வழி கேட்டு கேட்டு முன்னே சென்றான்.

Verse 4

ततः कालेन संप्राप्य कुरुक्षेत्रं स पार्थिवः । यत्नेनान्वेषयामास विश्वामित्राश्रमं ततः

காலப்போக்கில் அந்த அரசன் குருக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான். பின்னர் முயற்சியுடன் விஸ்வாமித்ரரின் ஆசிரமத்தைத் தேடத் தொடங்கினான்.

Verse 5

एवं चान्वेषमाणेन तेन भूमिभृता तदा । सुदूरादेव संदृष्टं नीलद्रुमकदम्बकम्

இவ்வாறு தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த மன்னன் அப்போது வெகு தூரத்திலிருந்தே நீலநிறத் தண்டுகளையுடைய கடம்ப மரங்களின் கூட்டத்தைக் கண்டான்।

Verse 6

उपरिष्टाद्बकैर्हंसैर्भ्रममाणैः समंततः । आटिभिर्मद्गुभिश्चैव समन्ताज्जलपक्षिभिः

மேலிலும் எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் சுழன்ற கொக்குகளும் அன்னங்களும், மேலும் ஆடி, மத்கு முதலான நீர்ப்பறவைகளும் அந்தப் பகுதியை எங்கும் நிரப்பின.

Verse 7

स मत्वा सलिलं तत्र पिपासार्तो महीपतिः । प्रतस्थे सत्वरो हृष्टो जलवातहृतक्लमः

அங்கே நீர் உள்ளது என எண்ணி, தாகத்தால் வாடிய அந்த மன்னன் உடனே மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டான்; நீரருகின் குளிர்காற்று அவன் களைப்பை நீக்கியது।

Verse 8

अथापश्यन्मनोहारि सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । आश्रमं नदितीरस्थं मनःशोकविनाशनम्

பின்பு அவன் மனம் கவரும், மென்மையான உயிர்களால் போற்றப்படும், நதிக்கரையில் அமைந்த, உள்ளத்தின் துயரை நீக்கும் ஆசிரமத்தைக் கண்டான்।

Verse 9

पुष्पितैः फलितैर्वृक्षैः समंतात्परिवारितम् । विविधैर्मधुरारावैर्नादितं विहगोत्तमैः

அது எங்கும் மலர்ந்து கனிந்த மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; மேலும் சிறந்த பறவைகளின் பலவகை இனிய குரல்களால் முழங்கியது।

Verse 10

क्रीडंति नकुलाः सर्पैरूलूका यत्र वायसैः । मूषकैर्वृषदंशाश्च द्वीपिनो विविधैर्मृगैः

அங்கே நரிகள் (நகுலம்) பாம்புகளோடு விளையாடின; ஆந்தைகள் காகங்களோடு; எலிகள் ‘வ்ருஷதம்ஷ’ எனப்படும் உயிர்களோடு; சிறுத்தைகளும் பலவகை மான்களோடு—அந்த புனிதத் தலத்தில் பகைமை அடங்கியது।

Verse 11

अथापश्यन्नदीतीरे स तपस्विगणावृतम् । स्वाध्यायनिरतं दांतं विश्वामित्रं तपोनिधिनम्

பின்பு அவன் நதிக்கரையில் தவஸ்விகளின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, தமனமுடையவராகிய—தபோநிதி விஸ்வாமித்ரரை கண்டான்।

Verse 12

तेजसा तपसातीव दीप्यमानमिवानलम् । चीरवल्कलसंवीतं शालवृक्षं समाश्रितम्

அவன் கடுந்தவத்தின் ஒளியால் தீயைப் போலப் பிரகாசித்தான்; பட்டை ஆடையும் சிதைந்த துணிகளும் அணிந்து, சால மரத்தைச் சார்ந்து அமர்ந்திருந்தான்।

Verse 13

अथ गत्वा स राजेन्द्रो दूरस्थोऽपि प्रणम्य तम् । अष्टांगेन प्रणामेन स्वनाम परिकीर्तयन्

அப்போது அரசன் முன்னே சென்று, தூரத்திலிருந்தே அவரை வணங்கி, அஷ்டாங்க நமஸ்காரமாகத் தண்டவத் செய்து, பக்தியுடன் தன் பெயரை அறிவித்தான்।

Verse 14

तथान्यानपि तच्छिष्यान्कृताञ्जलिपुटः स्थितः । यथाक्रमं यथाज्येष्ठं श्रद्धया परया युतः

அதேபோல் அவன் கைகூப்பி நின்று, மற்ற சீடர்களுக்கும்—வரிசையின்படியும் மூத்தமைக்கேற்பவும்—உயர்ந்த பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 15

धूलिधूसरितांगं तं ते तु दृष्ट्वा महीपतिम् । चंडाल इति मन्वानाश्चिह्नैर्गात्रसमुद्भवैः

தூளால் மங்கிய அங்கங்களையுடைய அந்த மன்னனைப் பார்த்த அவர்கள், உடலில் தோன்றிய குறிகளைக் கொண்டு அவனை ‘சாண்டாளன்’ என எண்ணினர்.

Verse 16

भर्त्सयामासुरेवाथ वचनैः परुषाक्षरैः । धिक्छब्दैश्च तथैवान्ये याहियाहीति चासकृत्

அப்போது அவர்கள் கடுமையான சொற்களால் அவனைத் திட்டினர்; மற்றவர்கள் ‘திக்’ என்று கூச்சலிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் ‘போ, போ’ என்று கத்தினர்.

Verse 17

कस्त्वं पापेह संप्राप्तो मुनीनामाश्रमोत्तमे । वेदध्वनिसमाकीर्णे साधूनामपि दुर्लभे

அவர்கள் கூறினர்—“ஓ பாவி! நீ யார், முனிவர்களின் இந்தச் சிறந்த ஆசிரமத்திற்குள் வந்தாய்? இது வேத ஒலியால் நிறைந்தது; சாதுக்களுக்கும் அரிதானது.”

Verse 18

तस्माद्गच्छ द्रुतं यावन्न कश्चित्तापसस्तव । दत्त्वा शापं करोत्याशु प्राणानामपि संक्षयम्

“ஆகையால் விரைந்து போ; இல்லையேல் ஏதாவது தவசி உன்னைச் சபித்து, உடனே உன் உயிர் மூச்சையும் அழித்துவிடுவான்.”

Verse 19

त्रिशंकुरुवाच । त्रिशंकुर्नाम भूपोऽहं सूर्यवंशसमुद्भवः । शप्तो वसिष्ठपुत्रैश्च चंडालत्वे नियोजितः

திரிசங்கு கூறினார்—“நான் சூரியவம்சத்தில் பிறந்த திரிசங்கு என்னும் அரசன். வசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் என்னைச் சபித்து, சாண்டாள நிலையிலே நியமித்தனர்.”

Verse 20

सोऽहं शरणमापन्नः शापमुक्त्यै द्विजोत्तमाः । विश्वामित्रं जगन्मित्रं नान्या मेऽस्ति गतिः परा

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! சாபமோசனத்திற்காக நான் சரணடைந்தேன். உலகின் நண்பன் விஶ்வாமித்ரரே எனது ஒரே ஆதாரம்; எனக்கு இதற்கு மேல் வேறு பரம சரணம் இல்லை.

Verse 21

विश्वामित्र उवाच । वसिष्ठस्य भवान्याज्यस्तत्पुत्राणां विशेषतः । तत्कस्मादीदृशे पापे तैस्त्वमद्य नियोजितः

விஶ்வாமித்ரர் கூறினார்: நீ வசிஷ்டருக்கும், குறிப்பாக அவருடைய புதல்வர்களுக்கும், வணக்கத்திற்குரியவன். அப்படியிருக்க இன்று அவர்கள் ஏன் உன்னை இத்தகைய பாவநிலைக்குள் இட்டனர்?

Verse 22

कोऽपराधस्त्वया तेषां कृतः पार्थिवसत्तम । प्राणद्रोहः कृतः किं वा दारधर्षणसंभवः

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ அவர்களுக்கு எதிராக எந்தக் குற்றம் செய்தாய்? உயிர்க்கொலை செய்தாயா, அல்லது பிறருடைய மனைவி தொடர்பான அநியாயம் ஏதாவது நிகழ்ந்ததா?

Verse 23

त्रिशंकुरुवाच । अनेनैव शरीरेण स्वर्गाय गमनं प्रति । मया संप्रार्थितो यज्ञो वसिष्ठान्मुनिसत्तमात्

திரிசங்கு கூறினார்: இந்த உடலோடே சொர்க்கம் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையால், அதற்காக முந்திய முனிவரான வசிஷ்டரிடம் யாகம் செய்யுமாறு நான் வேண்டினேன்.

Verse 24

तेनोक्तं न स यज्ञोऽस्ति येन स्वर्गे प्रगम्यते । अनेनैव शरीरेण मुक्त्वा देहांतरं नृप

அவர் என்னிடம் கூறினார்: ‘ஓ அரசனே! இந்த உடலோடே—உடலை விட்டுப் பிற உடல் எடுக்காமல்—சொர்க்கம் அடையச் செய்யும் யாகம் எதுவும் இல்லை.’

Verse 25

तच्छ्रुत्वा स मया प्रोक्तो यदि मां न नयिष्यति । स्वर्गं चानेन कायेन सद्यो यज्ञप्रभावतः

அதைக் கேட்ட நான் அவனிடம் கூறினேன்—யாகத்தின் வல்லமையால் இவ்வுடலோடே உடனே என்னைச் சொர்க்கத்திற்குக் கொண்டு செல்லாவிட்டால், அப்பொழுது…

Verse 26

तदन्यं गुरुमेवाद्य कर्ताहं नास्ति संशयः । एतज्ज्ञात्वा मुनिः प्राह यत्क्षेमं तत्समाचर

இன்றே அவனையே நான் குருவாக ஏற்றுக் கொள்வேன்—இதில் ஐயமில்லை. இதை அறிந்த முனிவர் கூறினார்—உன் நலமும் ஆன்மிகக் காப்பும் தருவதைச் செய்।

Verse 27

ततोऽहं तेन संत्यक्तस्तत्पुत्रान्प्राप्य निष्ठुरान् । प्रोक्तवानथ तत्सर्वं यद्वसिष्ठस्य कीर्तितम्

பின்னர் அவன் என்னைத் துறந்தான்; அவனுடைய கடுமையான புதல்வர்களைச் சந்தித்து, வசிஷ்டர் உரைத்து அறிவித்த அனைத்தையும் நான் அவர்களிடம் கூறினேன்।

Verse 28

ततस्तैः शोकसंतप्तैः शप्तोस्मि मुनिसत्तम । नीतश्चेमां दशां पापां चंडालत्वे नियोजितः

அதன்பின் துயரால் தகித்த அவர்கள் என்னைச் சபித்தனர், முனிவருள் சிறந்தவரே; இப்பாவநிலைக்குத் தள்ளி சாண்டாள நிலையிலே நியமித்தனர்।

Verse 29

सोऽहं त्वां मनसा ध्यात्वा सुदूरादिहरागतः । आशां गरीयसीं कृत्वा कुरुक्षेत्रे मुनीश्वर

ஆகையால் நான் மனத்தால் உம்மைத் தியானித்து மிகத் தொலைவிலிருந்து இங்கே வந்தேன்; முனிவரின் ஈசனே, குருக்ஷேத்திரத்தில் உம்மேல் உயர்ந்த நம்பிக்கையை வைத்து।

Verse 30

नासाध्यं विद्यते किंचित्त्रिषु लोकेषु ते मुने । तस्मात्कुरु प्रतीकारं दुःखितस्य ममाधुना

ஓ முனிவரே! மூன்று உலகங்களிலும் உமக்கு இயலாதது எதுவும் இல்லை. ஆகவே இப்போது துயருற்ற எனக்கு நிவாரணம் அருள்வீராக.

Verse 31

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः । वसिष्ठस्पर्धयोवाच मुनिमध्ये व्यवस्थितः

சூதர் கூறினார்—அவனது சொற்களை கேட்ட மునீஸ்வரன் விஸ்வாமித்ரர், வசிஷ்டருடன் போட்டியால் தூண்டப்பட்டு, முனிவர்கள் நடுவே நின்று உரைத்தார்.

Verse 32

अहं त्वां याजयिष्यामि तेन यज्ञेन पार्थिव । गच्छसि त्रिदिवं येन इष्टमात्रेण तत्क्षणात्

ஓ அரசனே! அந்த யாகவிதியால் நான் உன்னை யாகம் செய்யச் செய்வேன்; இஷ்டி நிறைவேறும் கணமே நீ த்ரிதிவம் (சுவர்க்கம்) அடைவாய்.

Verse 33

त्वमेवं विहितो भूप वासिष्ठैरंत्यजस्तु तैः । मया भूयोऽपि भूपालः कर्तव्यो नात्र संशयः

ஓ மன்னனே! வசிஷ்டரின் अनुயாயர்கள் உன்னை இவ்வாறு அந்த்யஜனாக ஆக்கினர்; ஆனால் நான் உன்னை மீண்டும் அரசனாக்குவேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 34

तस्मादागच्छ भूपाल तीर्थयात्रां मया सह । कुरु तीर्थप्रभावेण येन त्वं स्याः शुचिः पुनः

ஆகவே, ஓ அரசனே! என்னுடன் தீர்த்தயாத்திரைக்கு வா. தீர்த்தங்களின் பிரபாவத்தால் நீ மீண்டும் தூய்மையடையுமாறு செயல் புரி.

Verse 35

तथा यज्ञक्रियार्हश्च चंडालत्वविवर्जितः । नास्ति तत्पातकं यच्च तीर्थस्नानान्न नश्यति

அப்போது நீ மீண்டும் யாகக் கிரியைகளுக்குத் தகுதியானவனாகி, சாண்டாளத் தன்மையிலிருந்து விடுபடுவாய். தீர்த்தங்களில் நீராடுவதால் அழியாத பாவம் ஒன்றும் இல்லை.

Verse 36

सूत उवाच । एवं स निश्चयं कृत्वा गाधिपुत्रो मुनीश्वरः । त्रिशंकुं पृष्ठतः कृत्वा तीर्थयात्रामथाव्रजत्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தீர்மானித்து, காதியின் புதல்வனான முனிவரேந்தர் விஸ்வாமித்ரர், திரிசங்குவை பின்னால் உடன் அழைத்துக் கொண்டு தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டார்.

Verse 37

कुरुक्षेत्रं सरस्वत्यां प्रभासे कुरुजांगले । पृथूदके गयाशीर्षे नैमिषे पुष्करत्रये

அவர் குருக்ஷேத்திரம், சரஸ்வதி பகுதி, பிரபாசம், குருஜாங்கலம்; மேலும் ப்ருதூதகம், கயாசீர்ஷம், நைமிஷம், மூவகை புஷ்கரம் ஆகிய தீர்த்தங்களைத் தரிசித்தார்.

Verse 38

वाराणस्यां प्रयागे च केदारे श्रवणे नदे । चित्रकूटे च गोकर्णे शालिग्रामेऽचलेश्वरे

அவர் வாராணசி, பிரயாகம், கேதாரம், ஸ்ரவணா நதி, சித்ரகூடம், கோகர்ணம்; மேலும் சாலிகிராமம், அசலேஸ்வரம் ஆகிய புனிதத் தலங்களுக்கு சென்றார்.

Verse 39

शुक्लतीर्थे सुराज्याख्ये दृषद्वति नदे शुभे । अथान्येषु सुपुण्येषु तीर्थेष्वायतनेषु च

அவர் சுக்லதீர்த்தம், சுராஜ்யம் எனப்படும் தலம், புனிதமான த்ருஷத்வதி நதி ஆகியவற்றிற்குச் சென்றார்; மேலும் பிற மிகப் புண்ணிய தீர்த்தங்களையும் திருத்தலங்களையும் தரிசித்தார்.

Verse 40

एवं तस्य नरेंद्रस्य सार्धं तेन महात्मना । अतिक्रांतो महान्कालो भ्रममाणस्य भूतले

இவ்வாறு அந்த மகாத்மாவுடன் சேர்ந்து பூமியில் அலைந்த அந்த அரசனுக்கு நீண்ட காலம் கடந்தது.

Verse 41

मुच्यते न च पापेन चंडालत्वेन स द्विजाः । एवंविधेषु तीर्थेषु स्नातोपि च पृथक्पृथक्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அவன் பாவத்திலிருந்தும் விடுபடவில்லை; சாண்டாள நிலையிலிருந்தும் அல்ல—இத்தகைய தீர்த்தங்களில் பலமுறை தனித்தனியாக நீராடினாலும்.

Verse 42

ततः क्रमात्समायातः सोऽर्बुदं पर्वतं प्रति । तत्रारुह्य समालोक्य पापघ्नमचलेश्वरम्

பின்னர் காலப்போக்கில் அவன் அர்புத மலைக்குச் சென்றான்; அங்கே ஏறி பாவநாசகனான அசலேஸ்வரனைத் தரிசித்தான்.

Verse 43

यावदायतनात्तस्मान्निर्गच्छति मुनीश्वरः । तावत्तेनेक्षितो नाममार्कंडो मुनिसत्तमः

முனீஸ்வரர் அந்த ஆலயத்திலிருந்து புறப்படத் தொடங்கியபோது, மார்கண்டேயர் எனும் முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவரைக் கண்டார்.

Verse 44

सोऽपि दृष्ट्वा जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम् । प्रोवाचाथ कुतः प्राप्तः सांप्रतं त्वं मुनीश्वर

உலகின் நண்பனான முனீஸ்வர விஸ்வாமித்ரரைப் பார்த்த மார்கண்டேயர் கூறினார்—“ஓ முனீஸ்வரரே! இப்பொழுது எங்கிருந்து வந்தீர்?”

Verse 45

कोऽयं तवानुगो रौद्रो दृश्यते चांत्यजाकृतिः । एतत्सर्वं समाचक्ष्व पृच्छतो मम सन्मुने

உம்மைத் தொடர்ந்து வரும் இந்தக் கொடிய துணைவன் யார்? அவன் அந்த்யஜன் வடிவில் தோன்றுகிறான். ஓ நற்குரு முனிவரே, நான் கேட்கிறேன்—இவை அனைத்தையும் தெளிவாகச் சொல்லும்.

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । एष पार्थिवशार्दूलस्त्रिशंकुरिति विश्रुतः । वसिष्ठस्य सुतैर्नीतश्चंडालत्वं प्रकोपतः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—இவன் அரசர்களில் புலி; ‘திரிசங்கு’ என்று புகழ்பெற்றவன். வசிஷ்டரின் புதல்வர்களின் கோபத்தால் இவன் சாண்டாள நிலையிற்குத் தள்ளப்பட்டான்.

Verse 47

मया चास्य प्रतिज्ञातं सप्तद्वीपवतीं महीम् । प्रभ्रमिष्याम्यहं यावन्मेध्यत्वं त्वमुपेष्यसि

மேலும் நான் அவனிடம் உறுதி கூறினேன்—ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமியெங்கும், நீ மேத்யத்துவம் (யாகாதிக்கு உரிய தூய்மை) அடையும் வரை நான் சுற்றித் திரிவேன்.

Verse 48

भ्रांतोऽहं भूतले यानि तीर्थान्यायतनानि च । नचैष मेध्यतां प्राप्तः परिश्रांतोस्मि सांप्रतम्

பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும் புனிதத் தலங்களிலும் நான் அலைந்தேன்; ஆயினும் இவன் மேத்யத்துவத்தை அடையவில்லை. இப்போது நான் மிகுந்த சோர்வடைந்தேன்.

Verse 49

तस्मात्सर्वां महीं त्यक्त्वा लज्जया परया युतः । द्वीपान्महार्णवांस्त्यक्त्वा संप्रयास्याम्यतः परम्

ஆகையால் நான் ஆழ்ந்த வெட்கத்துடன் இந்த முழுப் பூமியையும் விட்டு, தீவுகளையும் பேர்கடல்களையும் பின்னால் விட்டுவிட்டு, இங்கிருந்து அப்பாற்பட்ட இடத்திற்குப் புறப்படுவேன்.

Verse 50

मा वसिष्ठस्य पुत्राणामुपहासपदं गतः । प्रतिज्ञारहितो विप्र सत्यमेद्ब्रवीम्यहम्

வசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் இகழும் பொருளாக நான் ஆகாதிருக்கட்டும். ஓ பிராமணரே, நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்—என் பிரதிஞ்ஞையின்றி நான் காணப்படக் கூடாது.

Verse 51

श्रीमार्कंडेय उवाच । यद्येवं मुनिशार्दूल कुरुष्व वचनं मम । सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं मा त्यक्त्वा कुत्रचिद्व्रज

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்படியானால், முனிவர்களில் புலியே, என் சொல்லை நிறைவேற்று. ஏழு தீவுகளுடன் உள்ள இந்தப் பூமியை விட்டுப் பிற இடத்திற்குச் செல்லாதே.

Verse 52

एतस्मात्पर्वतात्क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्ति नैरृतदिग्भागे देशे चानर्तसंज्ञके

இந்த மலையிலிருந்து தென்-மேற்கு திசையில், அனர்த்தம் எனப்படும் நாட்டில் ‘ஹாடகேஸ்வர’ என்று அழைக்கப்படும் ஒரு புனிதத் தலம் உள்ளது.

Verse 53

तत्राद्यं स्थापितं लिंगं हाटकेन सुरोत्तमैः । यत्तत्संकीर्त्यते लोके पाताले हाटकेश्वरम्

அங்கே ஹாடகன் தேவர்களில் சிறந்தவர்களுடன் முதன்முதலில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான். அதுவே உலகில் ‘பாதாள ஹாடகேஸ்வரம்’ என்று புகழப்படுகிறது.

Verse 54

पातालजाह्नवीतोयं यत्रैवास्ति द्विजोत्तम । उद्धृते शंभुना लिंगे विनिष्क्रांतं रसातलात्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அங்கேயே ‘பாதாள-ஜாஹ்னவி’ எனப்படும் நீர் உள்ளது. சம்பு லிங்கத்தை உயர்த்தியபோது, அந்த நீர் ரசாதலத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது.

Verse 55

तत्र प्रविश्य यत्नेन पातालं वसुधाधिपः । करोतु जाह्नवीतोये स्नानं श्रद्धासमन्वितः

அங்கே முயற்சியுடன் பாதாளத்தில் நுழைந்து, பூமியின் அரசன் பக்தியுடன் ஜாஹ்னவீ (கங்கை) நீரில் நீராடுவானாக।

Verse 56

पश्चात्पश्यतु तल्लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । भविष्यति ततः शुद्धश्चंडालत्वविवर्जितः

பின்பு ‘ஹாடகேஸ்வர’ என அழைக்கப்படும் அந்த லிங்கத்தை தரிசிப்பானாக; அப்போது அவன் தூய்மையடைந்து சாண்டாளத் தன்மையிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 57

त्वमपि प्राप्स्यसि श्रेयः परं हृदयसंस्थितम् । ततोन्यदपि यत्किंचित्तत्रैव तपसि स्थितः

நீயும் இதயத்தில் நிலைபெற்ற பரம நன்மையை அடைவாய்; அதன் பின் வேறு எதைக் கேட்டாலும் அங்கேயே தவத்தில் நிலைத்து அதை பெறுவாய்।

Verse 58

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः । त्रिशंकुना समायुक्तो गतस्तत्र द्रुतं ततः

சூதர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மునிவரன் விஸ்வாமித்ரர், திரிசங்கு உடன் சேர்ந்து உடனே விரைந்து அந்த இடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 59

पाताले देवमार्गेण प्रविश्य नृपसत्तमम् । त्रिशंकुं स्नापयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

தேவமார்க்கம் வழியாக பாதாளத்தில் நுழைந்து, அவர் அரசர்களில் சிறந்த திரிசங்குவை விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட கருமத்தால் நீராட்டினார்।

Verse 60

स्नातमात्रोथ राजा स हाटकेश्वदर्शनात् । चंडालत्वेन निर्मुक्तो बभूवार्कसमद्युतिः

ச্নானம் செய்த உடனே அந்த அரசன் ஹாடகேஸ்வரரின் தரிசனத்தால் சாண்டாளத்துவத்திலிருந்து விடுபட்டு சூரியனைப் போல ஒளிவீசினான்।

Verse 61

ततस्तं स मुनिः प्राह प्रणतं गतकल्मषम् । दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र चंडालत्वेन सांप्रतम्

அப்போது முனிவர், வணங்கி நின்று மாசற்றவனான அவனை நோக்கி—“ராஜேந்திரா, நல்வாழ்த்தால் இப்போது நீ சாண்டாளத்துவத்திலிருந்து விடுபட்டாய்” என்றார்।

Verse 62

दिष्ट्या प्राप्तः परं तेजो दिष्ट्या प्राप्तः परं तपः । तस्माद्यजस्व सत्रेण विधिवद्दक्षिणावता

நல்வாழ்த்தால் நீ பரமத் தேஜஸை அடைந்தாய்; நல்வாழ்த்தால் பரமத் தவத்தையும் அடைந்தாய். ஆகவே விதிப்படி, உரிய தக்ஷிணையுடன் சத்ர யாகத்தைச் செய்।

Verse 63

येन संप्राप्स्यसे सिद्धिं नित्यं या हृदये स्थिता । त्वत्कृते प्रार्थयिष्यामि स्वयं गत्वा पितामहम्

அதனால் நீ எப்போதும் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் சித்தியை அடைவாய். உன் பொருட்டு நான் தானே சென்று பிதாமஹன் பிரம்மாவை வேண்டுவேன்।

Verse 64

मखांशं सर्वदेवाद्यो येन गृह्णाति ते मखे । तस्मादत्रैव संभारान्सर्वान्यज्ञसमुद्भवान् । आनय ब्रह्मलोकाच्च यावदागमनं मम

யாரால் எல்லாத் தேவர்களிலும் முதன்மையான பிரம்மா உன் யாகத்தில் தன் பங்கைக் கொள்கிறாரோ—ஆகவே யாகத்திற்குரிய எல்லாச் சமக்ரிகளையும் இங்கேயே கொண்டு வா; மேலும் என் வருகை வரை பிரம்மலோகத்திலிருந்தும் அவற்றை கொண்டு வரச் செய்।

Verse 65

बाढमित्येव सोऽप्याह स मुनिः संशितव्रतः । पितामहमुपागम्य प्रणिपत्याब्रवीद्वचः

“ஆமாம்,” என்று கூறி, உறுதியான விரதமுடைய அந்த முனிவர் பிதாமகன் பிரம்மாவை அணுகி வணங்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 66

याजयिष्याम्यहं भूपं त्रिशंकुं प्रपितामह । मानुषेण शरीरेण येन गच्छति ते पदम्

“ஓ ப்ரபிதாமக பிரம்மா! நான் அரசன் திரிசங்குவை யாகம் செய்யச் செய்வேன்; அதனால் அவன் மனித உடலோடு உங்கள் பதத்தை அடைவான்.”

Verse 67

तस्मादागच्छ तत्र त्वं यज्ञवाटं पितामह । सर्वैः सुरगणैः सार्धं शिवविष्णुपुरःसरैः

“ஆகையால், ஓ பிதாமகா! நீங்கள் அங்கு யாகவாடத்துக்கு வாருங்கள்—முன்னணியில் சிவனும் விஷ்ணுவும் இருக்க, எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து।”

Verse 68

प्रगृहाण स्वहस्तेन यज्ञभागं यथोचितम् । सशरीरो दिवं याति येनासौ त्वत्प्रसादतः

“உங்கள் கையாலே முறையாக யாகப் பங்கினை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் அருளால் அவன் அதனால் உடலோடு சொர்க்கம் செல்வான்।”

Verse 69

ब्रह्मोवाच । न यज्ञकर्मणा स्वर्गःस्वेन कायेन लभ्यते । मुक्त्वा देहांतरं ब्रह्मंस्तस्मान्मैवं वदस्व माम्

பிரம்மா கூறினார்—“யாகக் கருமங்களால் தன் இதே உடலோடு சொர்க்கம் கிடையாது. உடலை விட்டு வேறொரு உடலை ஏற்றபின்பே அது பெறப்படும்; ஆகவே, ஓ பிராமணா, என்னிடம் இவ்வாறு சொல்லாதே।”

Verse 70

वयमग्निमुखाः सर्वे हविर्गृह्णामहे मखे । वेदोक्तविधिना सम्यग्यजमानहिताय वै

நாங்கள் அனைவரும் அக்னியை வாயாகக் கொண்டு யாகத்தில் ஹவிஸை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். வேதத்தில் கூறிய முறையின்படி முற்றிலும், யஜமானனின் நலனுக்காகவே.

Verse 71

तस्माद्वह्निमुखे भूयः स जुहोति हविर्द्विज । ततः संप्राप्स्यति स्वर्गं त्वत्प्रसादादसंशयम्

ஆகையால், ஓ த்விஜனே! அவன் மீண்டும் அக்னியின் வாயில் ஹவிஸை ஹோமம் செய்யட்டும். அப்பொழுது உன் அருளால் ஐயமின்றி ஸ்வர்கத்தை அடைவான்.