Adhyaya 132

Verse 1

ऋषय ऊचुः त्वया सूतज तत्रस्थं याज्ञवल्क्यस्य कीर्तितम् । तीर्थं वररुचेश्चैव वैनायक्यं प्रविद्यते

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதபுத்ரா! அங்கு உள்ள யாஜ்ஞவல்க்ய தீர்த்தத்தை நீர் புகழ்ந்து உரைத்தீர்; வரருசியின் தீர்த்தமும், வையநாயக (கணபதி தொடர்புடைய) தீர்த்தமும் அறியப்பட்டுள்ளன.

Verse 2

कात्यायनस्य न प्रोक्तं किञ्चित्तत्र महामते । किं वा तेन कृतं नैव किं वा ते विस्मृतिं गतम्

ஓ மகாமதே! அங்கே காத்யாயனரைப் பற்றி எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. அவர் அங்கே ஒன்றும் செய்யவில்லையா, அல்லது அது உமது நினைவிலிருந்து மறந்துவிட்டதா?

Verse 3

तस्मादाचक्ष्व नः शीघ्रं यदि किंचिन्महात्मना । क्षेत्रेत्र निर्मितं तीर्थं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

ஆகையால், அந்த மகாத்மா இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும் ஏதேனும் தீர்த்தத்தை நிறுவியிருந்தால், எமக்கு விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । तेन वास्तुपदंनाम तत्र तीर्थविनिर्मितम् । कात्यायनेन विप्रेण सर्वकामप्रदं नृणाम्

சூதர் கூறினார்—அவர் அங்கே ‘வாஸ்துபத’ எனும் பெயருடைய தீர்த்தத்தை நிறுவினார்; பிராமணர் காத்யாயனர் நிறுவிய அது மனிதர்க்கு எல்லாக் காமங்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 5

चत्वारिंशत्त्रिभिर्युक्ता देवता यत्र पंच च । पूज्यंते पूजिताश्चापि सिद्धिं यच्छंति तत्क्षणात्

அங்கே நாற்பத்து மூன்று மற்றும் மேலும் ஐந்து தேவதைகள் வழிபடப்படுகின்றனர்; வழிபட்டவுடன் அவர்கள் உடனே சித்தியை அருளுகின்றனர்.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कस्मात्ता देवताः सूत पूज्यंते तत्र संस्थिताः । नामतश्च विभागेन कीर्तयस्व पृथक्पृथक्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! அங்கே நிலைபெற்ற அந்த தேவதைகள் எதற்காக வழிபடப்படுகின்றனர்? அவர்களின் பெயர்களையும் வகைப்பாடுகளையும் கொண்டு ஒவ்வொன்றாகக் கூறுங்கள்.

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं किंचिन्महद्भूतं निर्गतं धरणीतलात् । अपूर्वं रौद्रमत्युग्रं कृष्ण दंतं भयानकम्

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பூமித்தளத்திலிருந்து ஒரு மாபெரும் பூதம் வெளிப்பட்டது; அது அபூர்வம், ரௌத்ரம், மிக உக்கிரம், கருந்தந்தம் உடையது, அச்சமூட்டுவது.

Verse 9

शंकुकर्णं कृशास्यं च ऊर्ध्वकेशं भयानकम् । देवानां नाशनार्थाय मानुषाणां विशेषतः । आकृष्टं दानवेंद्रेण मंत्रैः शुक्रप्रदर्शितैः । अवध्यं सर्वशस्त्राणामस्त्राणां च विशेषतः

அதற்கு முள் போன்ற காதுகள், ஒல்லியான முகம், மேலே நிமிர்ந்த கூந்தல்—மிக அச்சமூட்டுவது. தேவர்களை அழிக்கவும், குறிப்பாக மனிதர்களை நாசம் செய்யவும் அது வரவழைக்கப்பட்டது. சுக்ரர் கற்றுத்தந்த மந்திரங்களால் தானவத் தலைவன் அதை அழைத்தான்; அது எல்லா ஆயுதங்களாலும், குறிப்பாக தெய்வ அஸ்திரங்களாலும் கூட கொல்ல இயலாதது.

Verse 10

अथ देवाः समालोक्य तत्तादृक्सुभयावहम् । जघ्नुः शस्त्रैः शितैश्चित्रैः कोपेन महतान्विताः

அப்போது தேவர்கள் அந்த அச்சமூட்டும் உருவைக் கண்டு, பெருங்கோபம் கொண்டு, கூர்மையும் வியப்பும் தரும் ஆயுதங்களால் அதனைத் தாக்கினர்.

Verse 11

नैव शेकुस्तदंगेषु प्रहर्तुं यत्नमास्थिताः । भक्ष्यंते केवलं तेन शतशोऽथ सहस्रशः

அவர்கள் எவ்வளவு முயன்றும் அதன் அங்கங்களில் தாக்க இயலவில்லை; மாறாக அது அவர்களையே விழுங்கியது—நூறுகளாகவும் பின்னர் ஆயிரங்களாகவும்.

Verse 12

अथ ते यत्नमास्थाय सर्वे देवाः सवासवाः । ब्रह्माणमग्रतः कृत्वा तद्भूतमभिदुद्रुवुः

அப்போது இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் உறுதியெடுத்து, பிரம்மாவை முன்னணியில் நிறுத்தி, அந்தப் பூதத்தை நோக்கி பாய்ந்தனர்.

Verse 13

ततः संगृह्य यत्नेन सर्वगात्रेषु सर्वतः । तच्च पंचगुणैर्देवैः पातितं धरणीतले

அப்போது எல்லாத் திசைகளிலும் அதன் எல்லா அங்கங்களையும் முயன்று பற்றிக் கொண்டு, ஐம்பெரும் வலிமையுடைய தேவர்கள் அதை பூமித்தளத்தில் வீழ்த்தினர்।

Verse 14

उपविष्टास्ततस्तस्य सर्वे भूत्वा समंततः । प्रहारान्संप्रयच्छंति न लगंति च तस्य ते

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் அதைச் சுற்றி எல்லாப் புறமும் அமர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர்; ஆனால் அந்த அடிகள் அதன்மேல் படியவே இல்லை।

Verse 15

आथर्वणेन सूक्तेन जातं चामृतबिंदुना । तद्भूतं प्रेषितं दैत्यैर्मुंडेन च तदंतिकम्

ஆதர்வண மந்திரத்தாலும் அமிர்தத் துளியாலும் தோன்றிய அந்தக் கொடிய பூதத்தை, தைத்யர்கள்—முண்டன் மூலம்—அந்த இடத்திற்கே அனுப்பினர்।

Verse 16

एवं वर्षसहस्रांतं तत्तथैव व्यवस्थितम् । न मुंचंति भयात्ते तु न हंतुं शक्नुवंति च

இவ்வாறு அது அதே நிலையிலே ஆயிரம் ஆண்டுகள் இருந்தது. அச்சத்தால் அவர்கள் அதை விடவும் முடியவில்லை; கொல்லவும் இயலவில்லை।

Verse 17

तस्योदरे स्थितो ब्रह्मा शक्राद्या अमराश्च ये । चतुर्दिक्षु स्थिताः क्रुद्धा महद्यत्नेन संस्थिताः । ततस्ते दानवाः सर्वे मंत्रं चक्रुः परस्परम्

அதன் வயிற்றினுள் பிரம்மாவும், சக்ரன் முதலான அமரர்களும் இருந்தனர். நான்கு திசைகளிலும் நின்று, சினத்துடன் பெரும் முயற்சியால் உறுதியாகி, அந்த தானவர்கள் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசனை செய்தனர்।

Verse 18

अस्य भूतस्य रौद्रस्य शुक्रसृष्टस्य तत्क्षणात् । एक एवात्र निर्दिष्ट उपायो देवसंक्षयः

சுக்ரனால் கணநேரத்தில் படைக்கப்பட்ட இந்தக் கோபமிகு பூதத்திற்காக இங்கே ஒரே தீர்வு மட்டும் கூறப்பட்டது—அது தேவர்களின் அழிவை உண்டாக்குவது.

Verse 19

ततः शस्त्राणि तीक्ष्णानि दानवास्ते महाबलाः । मुंचंतो विविधान्नादान्समाजग्मुः सहस्रशः

பின்னர் அந்த மகாபலமுடைய தானவர்கள் கூரிய ஆயுதங்களை எறிந்து, பலவகை போர்முழக்கங்களை எழுப்பி, ஆயிரக்கணக்காகக் கூடினர்.

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे विष्णुरागतस्तत्र तत्क्षणात् । आह भूतं तदा विष्णुर्वचसा ह्लादयन्निव

அந்த இடைவெளியில் விஷ்ணு கணநேரத்தில் அங்கே வந்தார். அப்போது விஷ்ணு, தம் சொற்களால் அதனைத் தணிக்கிறவர் போல, அந்தப் பூதத்தை உரைத்தார்.

Verse 21

यो यस्मिन्संस्थितो गात्रे देवस्तव समुद्भवे । तत्र पूजां समादाय तस्मात्त्वां तर्पयिष्यति

ஓ தோன்றிய பூதமே! உன் உடலின் எந்த எந்த அங்கத்தில் எந்த தேவன் நிலைத்திருக்கிறானோ, அவன் அங்கேயே பூஜையை ஏற்று, அந்தப் பூஜையால் உன்னைத் திருப்திப்படுத்துவான்.

Verse 22

नैवंविधा तु लोकेऽस्मिन्पूजा देवस्य संस्थिता । कस्यचिद्यादृशी तेऽद्य मया संप्रतिपादिता

இந்த உலகில் தேவபூஜை இவ்விதமாக எங்கும் நிறுவப்படவில்லை; இன்று நான் உனக்குச் சொன்னதுபோல.

Verse 23

ततस्तेन प्रतिज्ञातमविकल्पेन चेतसा । एवं तेऽहं करिष्यामि परं मे वचनं शृणु

அப்போது அவன் அசையாத மனத்துடன் உறுதி கூறினான்—“உனக்காக நான் இப்படியே செய்வேன்; இனி என் அடுத்த சொல்லைக் கேள்.”

Verse 24

यदि कश्चिन्न मे पूजां करिष्यति कदाचन । कथंचिन्मानवः कश्चित्स मे भक्ष्यो भविष्यति

எந்த மனிதனும் எப்போதாவது என் பூஜையை செய்யாமல் விட்டால், ஏதோ ஒரு வழியால் அவன் என் உணவாகிவிடுவான்.

Verse 25

सूत उवाच । बाढमित्येव च प्रोक्ते ततो देवेन चक्रिणा । तद्भूतं निश्चलं जातं हर्षेण महतान्वितम्

சூதர் கூறினார்—சக்கரதாரி தேவன் ‘பாடம்’ (ததாஸ்து) என்று சொன்னபோது, அந்த பூதம் பேரானந்தத்தால் நிறைந்து அசையாமல் நின்றது.

Verse 26

ततो देवाः समुत्थाय तत्त्यक्त्वा शस्त्रपाणयः । जघ्नुश्च निशितैः शस्त्रैः पलायनसमुत्सुकान् । लज्जाहीनान्गतामर्षान्दीनवाक्यप्रजल्पकान्

பின்னர் தேவர்கள் எழுந்து, ஆயுதங்களை ஏந்தி, கூர்மையான ஆயுதங்களால் ஓடத் துடித்தவர்களை—வெட்கமற்ற, கோபம் தணிந்த, துயரச் சொற்களைப் புலம்பியவர்களை—வீழ்த்தினர்.

Verse 27

ततः स्वस्थः स भूत्वा तु हरिर्दैत्यैर्निपातितैः । प्रोवाच पद्मजं नाम भूतस्यास्य कुरुष्व भोः

தைத்யர்கள் வீழ்ந்தபின் ஹரி அமைதியடைந்து பத்மஜனிடம் கூறினார்—“ஐயா, இந்த பூதத்திற்கு ஒரு பெயர் இடு.”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । अनेन तव वाक्यस्य प्रोक्तं वाक्यं हरे यतः । वास्त्वेतदिति यस्माच्च तस्माद्वास्तु भविष्यति

பிரம்மா கூறினார்—ஹே ஹரி! உன் இவ்வாக்கினால் ‘இதுவே வாஸ்து’ என்ற சொல் நிறுவப்பட்டது; ஆகவே இது நிச்சயமாக ‘வாஸ்து’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும்.

Verse 29

एवमुक्त्वा हृषीकेश आहूय विश्वकर्मणे । विधानं कथयामास पूजार्थं विस्तरान्वितम्

இவ்வாறு கூறி ஹ்ருஷீகேசன் விஸ்வகர்மனை அழைத்து, பூஜைக்குரிய விதிமுறைகளை விரிவாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 30

एतस्मिन्नंतरे प्राह याज्ञवल्क्यसुतः सुधीः । विश्वकर्माणमाहूय प्रथमं द्विजसत्तमाः

அந்நேரத்தில் யாஜ்ஞவல்க்யரின் ஞானமிகு புதல்வன் உரைத்தான்; மேலும் சிறந்த இருபிறப்பினர் முதலில் விஸ்வகர்மனை அழைத்தனர்.

Verse 31

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ममाश्रमपदं कुरु । अनेनैव विधानेन प्रोक्तेन तु महामते

‘ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில் எனக்கொரு ஆசிரம வாசஸ்தலத்தை அமைத்திடு—ஹே மகாமதி! இவ்விதமே கூறப்பட்ட முறையின்படி.’

Verse 32

ततोहं सकलं बुद्ध्वा वृद्धिं नेष्यामि भूतले । बालावबोधनार्थाय तस्मादागच्छ सत्वरम्

‘பின்னர் நான் அனைத்தையும் உணர்ந்து பூமியில் அதன் வளர்ச்சியை ஏற்படுத்துவேன்; ஆகவே அறியாதோரின் போதனையும் விழிப்பும் பொருட்டு விரைந்து வா.’

Verse 33

ततः संप्रेषयामास तं ब्रह्मापि तदंतिकम् । विश्वकर्माणमाहूय स्वसुतस्य हिते स्थितः

அதன்பின் பிரம்மாவும் அவனை அந்த இடத்திற்கே அனுப்பினார்; விஸ்வகர்மனை அழைத்து, தம் புதல்வனின் நலனில் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 34

विश्वकर्मापि तत्रैत्य वास्तुपूजां यथोदिताम् । चकार ब्रह्मणा प्रोक्तां यादृशीं सकलां ततः

பின்னர் விஸ்வகர்மனும் அங்கு வந்து, பிரம்மா கூறியபடியே அனைத்தும் நிறைவாக, விதிப்படி வாஸ்து-பூஜையைச் செய்தார்.

Verse 35

कात्यायनोऽपि तां सर्वां दृष्ट्वा चक्रे सहस्रशः । तदा विश्वहितार्थाय शालाकर्मादि पूर्विकाम्

காத்யாயனரும் அந்த முழு விதியைப் பார்த்து, உலக நலனுக்காக சாலா-கர்மம் முதலிய முன்னோட்டங்களுடன் அதை ஆயிரமுறை செய்தார்.

Verse 36

एवं वास्तुपदं जातं तस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तमाः । अस्मिन्क्षेत्रे नरः पापात्स्पृष्टो मुच्येत कर्मणा

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் வாஸ்துபதம் தோன்றியது. இக்க்ஷேத்திரத்தில் பாவம் தொட்டவரும் விதிப்படி செய்யும் கர்மத்தால் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 37

तथा न प्राप्नुयाद्दोषं गृहजातं कथंचन । शिल्पोत्थं कुपदोत्थं च कुवास्तुजमथापि च

அதேபோல் வீட்டினால் உண்டாகும் எந்தக் குறையும் எவ்விதத்திலும் ஏற்படாது—தவறான சிற்பத்தால், அசுபமான பதவின்யாசத்தால், அல்லது குவாஸ்துவால் உண்டானதாயினும்.

Verse 38

वैशाखस्य तृतीयायां शुक्लायां रोहिणीषु च । तत्पदं निहितं तत्र वास्तोस्तेन महात्मना

வைசாக மாதம் சுக்லப் பக்கத்தின் மூன்றாம் திதியில், ரோஹிணி நட்சத்திரம் நிலவியபோது, அந்த மகாத்மா அங்கே வாஸ்துவின் புனித ‘பதம்’ நிறுவினார்।

Verse 39

तस्मिन्नपि च यः पूजां तेनैव विधिना नरः । तस्य यः कुरुते सम्यक्स भूपत्वमवाप्नुयात्

அங்கேயும் யார் அதே விதிமுறையின்படி பூஜை செய்து, அதை முறையாக நிறைவேற்றுகிறாரோ, அவர் பூபத்வம்—அரசாட்சியை—அடைவார்।

Verse 40

गृहं दोषान्वितं प्राप्य शिल्पादिभिरुपद्रुतम् । तस्योपसंगमं प्राप्य समृद्धिं याति तद्दिने

குறைகளால் நிறைந்தும், கட்டிடக் கலை முதலிய பிழைகளால் பாதிக்கப்பட்டும் உள்ள வீடும், அந்த (வாஸ்து-பதம்/சடங்கு) தொடர்பைப் பெற்றவுடன், அதே நாளில் செழிப்பை அடையும்।

Verse 132

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये वास्तुपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वात्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ‘வாஸ்துபதோற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।