Adhyaya 258

Verse 1

गालव उवाच । प्रवृत्तायां शैलपुत्र्यां महत्तपसि दारुणे । कन्दर्पेण पराभूतो विचचार महीं हरः

காலவர் கூறினார்—மலைமகள் (பார்வதி) மிகப் பெரியதும் கடுமையானதும் ஆன தவத்தில் ஈடுபட்டபோது, கந்தர்ப்பன் (காமன்) ஆட்கொண்டதால் ஹரன் (சிவன்) பூமியெங்கும் அலைந்தான்।

Verse 2

वृक्षच्छायासु तीर्थेषु नदीषु च नदेषु च । जलेन सिंचत्स्ववपुः सर्वत्रापि महेश्वरः

மரநிழல்களில், தீர்த்தங்களில், பெருநதிகளிலும் சிற்றாறுகளிலும்—மகேஸ்வரன் எங்கும் நீரால் தன் உடலைத் தெளித்து குளிர்வித்தான்।

Verse 3

तथापि कामाकुलितो न लेभे शर्म कर्हिचित् । एकदा यमुनां दृष्ट्वा जलकल्लोलमालिनीम्

ஆயினும் காமவேதனையால் கலங்கிய அவன் எந்நேரமும் அமைதி பெறவில்லை. ஒருநாள் அலைமாலைகளால் அலங்கரித்த யமுனையை அவன் கண்டான்।

Verse 4

विगाहितुं मनश्चक्रे तापार्तिं शमयन्निव । कृष्णं बभूव तन्नीरं हरकायाग्निवह्निना

தீவெப்ப வேதனையைத் தணிப்பதுபோல் அதில் இறங்க மனம் கொண்டான். ஹரனின் உடல்தீயின் தாக்கத்தால் அந்த நீர் கருமை நிறமாயிற்று।

Verse 5

साऽपि दिव्यवपुः पूर्वं श्यामा भूत्वा हराद्यतः

அவளும் தெய்வீக உடலுடையவள்; முதலில் கருநிறமடைந்து, பின்னர் ஹரன் (மகாதேவன்) அருளால் அவளது ரூபம் படிப்படியாக மாறியது।

Verse 6

स्तुत्वा नत्वा महेशानमुवाच पुनरेव सा । प्रसादं कुरु देवेश वशगास्मि सदा तव

மகேசானைத் துதித்து வணங்கி அவள் மீண்டும் கூறினாள்—“தேவேசா! அருள் புரிவாயாக; நான் எப்போதும் உன் ஆணைக்குட்பட்டவள்.”

Verse 7

ईश्वर उवाच । अस्मिंस्तीर्थवरेपुण्ये यः स्नास्यति नरो भुवि । तस्य पापसहस्राणि यास्यंति विलयं ध्रुवम् १

ஈசுவரன் கூறினான்—“இந்த மிகப் புனிதத் தீர்த்தத்தில் பூமியில் யார் நீராடுகிறாரோ, அவருடைய ஆயிரம் பாவங்கள் உறுதியாகக் கரைந்து போகும்.”

Verse 8

हरतीर्थमिति ख्यातं पुण्यं लोके भविष्यति । इत्युक्त्वा तां प्रणम्याथ तत्रैवांतरधीयत

“இது உலகில் ‘ஹரதீர்த்தம்’ எனப் புண்ணியத் தலமாகப் புகழ்பெறும்.” என்று சொல்லி அவளுக்கு வணங்கி அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 9

तस्यास्तीरे महेशोऽपि कृत्वा रूपं मनोहरम् । कामालयं वाद्यहस्तं कृतपुंड्रं जटाधरम्

அவளது கரையில் மகேசனும் மனோகரமான ரூபம் எடுத்தான்—காமாலயத்தில் வாசமாய், கையில் வாத்தியம் தாங்கி, புண்ட்ரத் திலகத்தால் குறியிடப்பட்டு, ஜடாமுடி தரித்தவனாய்।

Verse 10

स्वेच्छया मुनिगेहेषु दर्शयत्यंगचापलम् । क्वचिद्गायति गीतानि क्वचिन्नृत्यति छन्दतः

அவன் தன் விருப்பத்தால் முனிவர் ஆசிரமங்களில் உடல் சுறுசுறுப்பை வெளிப்படுத்தி, சிலவேளை பாடல்கள் பாடி, சிலவேளை சந்தத்திற்கேற்ப நடனம் ஆடினான்।

Verse 11

स च क्रुद्ध्यति हसति स्त्रीणां मध्यगतः क्वचित् । एवं विचरतस्तस्य ऋषिपत्न्यः समंततः

சிலவேளை பெண்களின் நடுவே சென்று அவன் கோபித்து, மீண்டும் சிரித்தான். இவ்வாறு அவன் உலாவியபோது முனிவர் மனைவியர் அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர்।

Verse 12

पत्युः शुश्रूषणं गेहे त्यक्त्वा कार्याण्यपि क्षणात् । तमेव मनसा चक्रुः पतिरूपेण मोहिताः

ஒரு கணத்தில் வீட்டுப் பணிகளையும் கணவன் சேவையையும் விட்டுவிட்டு, அவனை கணவன் வடிவென எண்ணி மயங்கிய அவர்கள் மனத்தை அவனிடமே நிலைநிறுத்தினர்।

Verse 13

भ्रमंत्यश्चैव हास्यानि चक्रुस्ता अपि योषितः । ततस्तु मुनयो दृष्ट्वा तासां दुःशीलभावनाम्

அலைந்து திரிந்த அந்தப் பெண்களும் சிரிப்பும் விளையாட்டும் செய்தனர். அப்போது முனிவர்கள் அவர்களின் தீய ஒழுக்கநிலையும் நடத்தையும் கண்டு உணர்ந்தனர்।

Verse 14

चुक्रुधुर्मुनयः सर्वे रूपं तस्य मनोहरम् । गृह्यतां हन्यतामेष कोऽयं दुष्ट उपागतः

அவனின் மனம்கவரும் உருவைக் கண்டும் எல்லா முனிவர்களும் கோபமுற்று, “பிடியுங்கள்! அடியுங்கள்! இங்கு வந்த இந்தத் தீயவன் யார்?” என்று கூவினர்।

Verse 15

इति ते गृह्य काष्ठानि यदोपस्थे ययुस्तदा । पलायितः स बहुधा भयात्तेषां महात्मनाम्

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் தடிகளை எடுத்துக்கொண்டு அவரை நோக்கிச் சென்றபோது, அந்த மகான்களின் பயத்தினால் அவர் பல திசைகளிலும் ஓடினார்.

Verse 16

यो जीवकलया विश्वं व्याप्य तिष्ठति देहिनाम् । न ज्ञायते न च ग्राह्यो न भेद्यश्चापि जायते

எவர் தனது ஜீவசக்தியால் உலகம் முழுவதும் வியாபித்து உயிரினங்களுக்குள் உறைகிறாரோ, அவரை அறியவோ, பற்றவோ அல்லது பிளக்கவோ இயலாது.

Verse 17

न शेकुस्ते यदा सर्वे ग्रहीतुं तं महेश्वरम् । तदा शिवं प्रकुपिता शेपुरित्थं द्विजातयः

அவர்கள் அனைவரும் அந்த மகேஸ்வரனைப் பிடிக்க இயலாதபோது, கோபமடைந்த அந்த அந்தணர்கள் சிவபெருமானை இவ்வாறு சபித்தனர்.

Verse 18

यस्माल्लिंगार्थमागत्य ह्याश्रमांश्चोरवत्कृतम् । परदारापहरणं तल्लिङ्गं पततां भुवि

லிங்கத்தின் பொருட்டு இங்கு வந்து ஆசிரமங்களில் திருடனைப் போல நடந்து கொண்டு, பிறர் மனைவியரைக் கவர்ந்தமையால், அந்த லிங்கம் பூமியில் விழக்கடவது!

Verse 19

सद्य एव हि शापं त्वं दुष्टं प्राप्नुहि तापस । एवमुक्ते स शापाग्निर्वज्ररूपधरो महान्

ஏ தீய தவசீ! இப்போதே இந்தச் சாபத்தை அடைவாயாக. என்று கூறியவுடன், அந்தப் பெரிய சாபத் தீயானது வஜ்ராயுத வடிவம் கொண்டு எழுந்தது.

Verse 20

तल्लिगं धूर्जटेश्छित्त्वा पातयामास भूतले । रुधिरौघपरिव्याप्तो मुमोह भगवान्विभुः

தூர்ஜடி (சிவன்) அவருடைய அந்த லிங்கத்தை வெட்டி அவன் அதை நிலத்தில் வீழ்த்தினான். இரத்தப் பெருக்கால் முழுதும் சூழப்பட்டு, எல்லாம் வல்ல இறைவன் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 21

वेदनार्त्तोज्ज्वलवपुर्महाशापाभिभूतधीः । तं तथा पतितं दृष्ट्वा त आजग्मुर्महर्षयः

வலியின் வேதனையால் அவரது உடல் தீப்பொறிபோல் எரிந்தது; மகாசாபம் அவரது மனத்தை ஆட்கொண்டது. அவர் அவ்வாறு வீழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து மகரிஷிகள் அங்கே விரைந்து வந்தனர்.

Verse 22

आकाशे सर्वभूतानि त्रेसुर्विश्वं चचाल ह । देवाश्च व्याकुला जाता महाभयमुपागताः

வானில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் நடுங்கின; முழு பிரபஞ்சமும் அதிர்ந்தது. தேவர்களும் கலங்கி, பெரும் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 23

ज्ञात्वा विप्रा महेशानं पीडिता हृदयेऽभवन् । शुशुचुर्भृशदुःखार्ता दैवं हि बलवत्तरम्

அவரை மகேசானன் என்று அறிந்ததும் அந்தப் பிராமணர்களின் உள்ளம் நெகிழ்ந்து அழுத்தமடைந்தது. கடும் துயரால் துடித்து அவர்கள் அழுதனர்—விதியே வலிமையானது.

Verse 24

किं कृतं भगवानेष देवैरपि स सेव्यते । साक्षी सर्वस्य जगतोऽस्माभिर्नैवोपलक्षितः

நாம் என்ன செய்தோம்? தேவர்களாலும் சேவிக்கப்படும் இந்தப் பகவான், உலகமெங்கும் சாட்சியாக இருப்பவர்—அவரை நாம் முற்றிலும் அறியவில்லை.

Verse 25

वयं मूढधियः पापाः परमज्ञानदुर्बलाः । कथमस्माभिर्यस्यात्मा श्रुतश्च न निवेदितः

நாங்கள் பாவிகள், மயக்கமுற்ற அறிவுடையோர், பரம ஞானத்தில் பலவீனமானோர். கேட்டும் கூட அவர்த் தத்துவத்தை ஏன் வெளிப்படுத்தவில்லை?

Verse 26

मयेदृशो गृहस्थाय ह्यात्माऽयं न निवेदितः । निर्विकारो निर्विषयो निरीहो निरुपद्रवः

என்னைப் போன்ற இல்லறத்தார்க்கு இந்த ஆத்மா வெளிப்படவில்லை—அது மாற்றமற்றது, விஷயங்களைத் தாண்டியது, ஆசையற்றது, கலக்கமற்றது.

Verse 27

निर्ममो निरहंकारो यः शंभुर्नोपलक्षितः । यस्य लोका इमे सर्वे देहे तिष्ठंति मध्यगाः

உரிமையுணர்வும் அகந்தையும் அற்ற அந்த ஶம்புவை நாம் அறியவில்லை; அவருடைய உடலில் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் மையத்தில் நிலைத்துள்ளன.

Verse 28

स एष जगतां स्वामी हरोऽस्माभिर्न वीक्षितः । इत्युक्त्वा ते ह्युपविष्टा यावत्तत्र समागताः

அவரே உலகங்களின் ஆண்டவன் ஹரன்; ஆனால் நாம் அவரைத் தரிசிக்கவில்லை. இவ்வாறு சொல்லி, மற்றவர்கள் வரும்வரை அவர்கள் அங்கே அமர்ந்திருந்தனர்.

Verse 29

तान्दृष्ट्वा सहसा त्रस्तः पुनरेव महेश्वरः । विप्रशापभयान्नष्टस्त्रिपुरारिर्दिवं ययौ

அவர்களைப் பார்த்ததும் மகேஸ்வரன் மீண்டும் திடீரென அஞ்சினார். பிராமணர்களின் சாபப் பயத்தால் மறைந்து, திரிபுராரி விண்ணுலகம் சென்றார்.

Verse 30

सृष्टिस्थिति विनाशानां कर्त्र्यै मात्रे नमोनमः

படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்தும் அன்னைத் தேவிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 32

सर्वै र्ज्ञाता रसाभिज्ञैर्मधुरास्वाददायिनी । त्वया विश्वमिदं सर्वं बलस्नेहसमन्वितम्

ரசத்தை அறிந்தோர் அனைவரும் உன்னை இனிய சுவை அளிப்பவளென அறிகின்றனர்; உன்னாலேயே இந்த முழு உலகம் வலமும் பாசமும் உடையதாகப் பரவி நிலைக்கிறது।

Verse 33

त्वं माता सर्वरुद्राणां वसूनां दुहिता तथा । आदित्यानां स्वसा चैव तुष्टा वांच्छितसिद्धिदा

நீ எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் தாய்; வசுக்களின் மகளும்; ஆதித்யர்களின் சகோதரியும் நீயே. திருப்தியடைந்தால் விரும்பிய சித்திகளை அருள்வாய்।

Verse 34

त्वं धृतिस्त्वं तथा पुष्टिस्त्वं स्वाहा त्वं स्वधा तथा । ऋद्धिः सिद्धिस्तथा लक्ष्मीर्धृतिः कीर्ति स्तथा मतिः

நீ திடத்தன்மை; நீ போஷணம்; நீ ஸ்வாஹா, நீ ஸ்வதா. நீ ரித்தி, சித்தி, லக்ஷ்மி; மேலும் பொறுமை, புகழ், நல்லறிவும் நீயே।

Verse 35

कांतिर्लज्जा महामाया श्रद्धा सर्वार्थसाधिनी । त्वया विरहितं किंचिन्नास्ति त्रिभुवनेष्वपि

நீ ஒளி; நீ நாணம்; நீ மகாமாயை; எல்லா நற்காரியங்களையும் நிறைவேற்றும் ஸ்ரத்தையும் நீயே. மூன்று உலகங்களிலும் உன்னைத் தவிர எதுவும் இல்லை।

Verse 36

वह्नेस्तृप्तिप्रदात्री च देवादीनाम् च तृप्तिदा । त्वया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजंगमम्

தேவி! நீ அக்னிக்கு திருப்தி அளிப்பவள்; தேவர்கள் முதலிய அனைவருக்கும் நிறைவை அருள்பவள். உன்னாலே இவ்வுலகம் முழுதும்—அசையும் அசையாததும்—வியாபித்துள்ளது.

Verse 37

पादास्ते वेदाश्चत्वारः समुद्राः स्तनतां ययुः । चंद्रार्कौ लोचने यस्या रोमाग्रेषु च देवताः

உன் பாதங்கள் நான்கு வேதங்கள்; சமுத்திரங்கள் உன் ஸ்தனங்களாயின. அவளுடைய கண்கள் சந்திரன் சூரியன்; அவளுடைய ரோமங்களின் முனைகளில் தேவர்கள் தங்குகின்றனர்.

Verse 38

शृङ्गयोः पर्वताः सर्वे कर्णयोर्वायवस्तथा । नाभौ चैवामृतं देवि पातालानि खुरास्तथा

உன் கொம்புகளில் எல்லாப் பர்வதங்களும்; உன் காதுகளில் காற்றுத் தெய்வங்கள். தேவி! உன் நாபியில் அமிர்தம் உள்ளது; உன் குளம்புகளில் பாதாளங்களும் உள்ளன.

Verse 39

स्कन्धे च भगवान्ब्रह्मा मस्तकस्थः सदाशिवः । हृद्देशे च स्थितो विष्णुः पुच्छाग्रे पन्नगास्तथा

உன் தோளில் பகவான் பிரம்மா நிற்கிறார்; உன் தலைமேல் சதாசிவன் உறைகிறார். உன் இதயப் பகுதியில் விஷ்ணு வாசம் செய்கிறார்; உன் வாலின் முனையில் பன்னகர்கள் தங்குகின்றனர்.

Verse 40

शकृत्स्था वसवः सर्वे साध्या मूत्रस्थितास्तव । सर्वे यज्ञा ह्यस्थिदेशे किन्नरा गुह्यसंस्थिताः

உன் மலப்பகுதியில் எல்லா வசுக்களும் உறைகின்றனர்; உன் மூத்திரத்தில் சாத்யர்கள் நிலைகொள்கின்றனர். உன் எலும்புகளில் எல்லா யாகங்களும் உள்ளன; உன் மறைபாகத்தில் கின்னரர்கள் தங்குகின்றனர்.

Verse 41

पितॄणां च गणाः सर्वे पुरःस्था भांति सर्वदा । सर्वे यक्षा भालदेशे किन्नराश्च कपोलयोः

பித்ருக்களின் கூட்டங்கள் அனைத்தும் எப்போதும் உனக்கு முன்னே பிரகாசிக்கின்றன. யக்ஷர்கள் அனைவரும் உன் நெற்றியிலும், கின்னரர்கள் உன் கன்னங்களிலும் உள்ளனர்.

Verse 42

सर्वदेवमयी त्वं हि सर्वभूतविवृद्धिदा । सर्वलोकहिता नित्यं मम देहहिता भव

நீயே அனைத்து தெய்வங்களின் வடிவமாவாய், அனைத்து உயிர்களையும் வளர்ப்பவள். எப்போதும் அனைத்து உலகங்களுக்கும் நன்மை செய்பவளே, என் உடலுக்கும் நன்மை செய்வாயாக.

Verse 43

प्रणतस्तव देवेशि पूजये त्वां सदाऽनघे । स्तौमि विश्वार्तिहन्त्रीं त्वां प्रसन्ना वरदा भव

தேவர்களின் தலைவியே! பாவமற்றவளே! உன்னை வணங்கி எப்போதும் பூஜிக்கிறேன். உலகின் துன்பங்களை அழிப்பவளே, உன்னை துதிக்கிறேன்; மனம் மகிழ்ந்து வரம் அளிப்பவளாக ஆவாயாக.

Verse 44

विप्रशापाग्निना दग्धं शरीरं मम शोभने । स्वतेजसा पुनः कर्त्तुमर्हस्यमृतसंभवे

அழகியவளே! அந்தணரின் சாபத் தீயினால் என் உடல் எரிந்துவிட்டது. அமுதத்தில் தோன்றியவளே! உனது சொந்தத் தேஜஸினால் அதை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவர நீ தகுந்தவள்.

Verse 45

इत्युक्त्वा ता परिक्रम्य तस्या देहे लयं गतः । साऽपि गर्भे दधाराथ सुरभिस्तदनन्तरम्

இவ்வாறு கூறி, அவளை வலம் வந்து, அவளுடைய உடலில் ஐக்கியமானான். அதன்பின் சுரபி அவனைத் தன் கருவில் தாங்கினாள்.

Verse 46

कालातिक्रमयोगेन सर्वव्याकुलतां ययौ । यस्मिन्प्रनष्टे देवेशे विप्रशापभयावृते

காலம் கடந்தபோது எல்லா உயிர்களும் மிகுந்த கலக்கத்துக்கு ஆளாயின; பிராமண சாபத்தின் அச்சத்தால் சூழப்பட்ட தேவாதிபதி மறைந்தார்.

Verse 47

देवा महार्तिं प्रययुश्चचाल पृथिवी तथा । चंद्रार्कौ निष्प्रभौ चैव वायुरुच्चण्ड एव च

தேவர்கள் பெருந்துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்; பூமியும் நடுங்கியது. சந்திரன், சூரியன் ஒளியிழந்தனர்; காற்றும் மிகக் கடுமையாயிற்று.

Verse 48

समुद्राः क्षोभमग मंस्तस्मिन्काले द्विजोत्तम

அந்நேரத்தில், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, கடல்கள் பெரும் கலக்கத்துடன் கொந்தளித்தன.

Verse 49

यस्मिञ्जगत्स्थावरजंगमादिकं काले लयं प्राप्य पुनः प्ररोहति । तस्मिन्प्रनष्टे द्विजशापपीडिते जयद्धतप्राय मवर्तत क्षणात्

எவரில் நிலைபெறும்-நடமாடும் அனைத்துலகமும் நியதிக்காலத்தில் லயமடைந்து மீண்டும் எழுகின்றதோ, அந்த இறைவன் பிராமண சாபத்தால் துன்புற்று மறைந்தபோது, கணநேரத்தில் உலகம் அழிவின் விளிம்பில் இருப்பதுபோல் ஆனது.

Verse 258

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये हरशापो नामाष्टपंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயி உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாக ‘ஹரசாப’ எனப்படும் 258ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 311

या त्वं रसमयैर्भावैराप्यायसि भूतलम् । देवानां च तथासंघान्पितॄणामपि वै गणान्

ஓ தேவி! நீ ரஸமயமான பாவங்களால் பூமித்தளத்தைப் போஷிக்கிறாய்; அதுபோல தேவர்களின் சங்கங்களையும் பித்ருக்களின் கூட்டங்களையும் திருப்திப்படுத்துகிறாய்.