Adhyaya 142

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति पुण्यं गणपतित्रयम् । स्वर्गदं मर्त्यदं पुण्यं तथान्यन्नरकापहम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே கணபதியின் மூன்று புனிதத் தலங்களும் உள்ளன. அவை ஸ்வர்கம் அளிப்பவை, மானுட வாழ்வில் செழிப்பு தருபவை, மேலும் நரக வீழ்ச்சியை நீக்குபவை.

Verse 2

हंतृ वै सर्वविघ्नानां पूजितं सुरदानवैः । सर्वकामप्रदं चैव विद्याकीर्तिविवर्धनम्

அவரே எல்லா தடைகளையும் அழிப்பவர்; தேவர்கள், தானவர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படுபவர். அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளி, கல்வியும் புகழும் வளரச் செய்பவர்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । त्रिविधाः पुरुषाः सूत जायंतेत्र महीतले । उत्तमा मध्यमाश्चान्ये तथा चान्येऽधमाः स्थिताः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, இந்த பூமியில் மனிதர்கள் மூன்று வகையாகப் பிறக்கின்றனர்: சிலர் உத்தமர், சிலர் மத்தியர், இன்னும் சிலர் அதமராகவே நிலைத்திருப்பர்.

Verse 4

उत्तमाः प्रार्थयंति स्म मोक्षमेव हि केवलम् । गता यत्र निवर्तंते न कथंचिद्धरातले

உத்தமர்கள் மோக்ஷத்தையே மட்டும் வேண்டுகின்றனர். அந்த நிலையை அடைந்த பின் அவர்கள் எவ்விதத்திலும் பூமியுலகிற்கு மீண்டும் திரும்பார்.

Verse 5

मध्यमाः स्वर्गमार्गं च दिव्यान्भोगान्मनोरमान् । अप्सरोभिः समं क्रीडां यज्ञाद्यैः कर्मभिः कृताम्

மத்தியர்கள் ஸ்வர்கப் பாதையையும் மனமகிழ் தெய்வீக இன்பங்களையும் நாடுவர்—யாகம் முதலிய கர்மங்களால் பெறப்பட்டவை—மேலும் அப்ஸரஸ்களுடன் விளையாடுதலையும் விரும்புவர்.

Verse 6

अधमा मर्त्यलोकेत्र रमंते विषयात्मकाः । विषकीटकवत्तत्र रतिं कृत्वा गरीयसीम्

அதமர்கள் இம்மர்த்தியுலகில் விஷயங்களில் ஆசைப்பட்டு மகிழ்கின்றனர். விஷத்தினை நாடும் பூச்சிகளைப் போல அங்கே மிகுந்த பற்றை ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

Verse 7

स्वर्गमोक्षौ परित्यज्य तत्कस्मान्मर्त्य इष्यते । येनासौ प्रार्थ्यते मर्त्यैर्मर्त्यदो गणनायकः

ஸ்வர்க்கமும் மோட்சமும் விட்டு மர்த்தியநிலை ஏன் விரும்பப்படுகிறது? ஏனெனில் அந்த மர்த்தியநிலையாலேயே மர்த்தியர்கள் மர்த்தியவரம் அளிக்கும் கணநாயகன் ஸ்ரீகணேசனை வேண்டுகின்றனர்.

Verse 8

केन संस्थापितास्ते च तस्मिन्क्षेत्रे गजाननाः । कस्मिन्काले च द्रष्टव्याः सर्वं विस्तरतो वद

அந்த க்ஷேத்திரத்தில் அந்த கஜானனத் தெய்வங்கள் யாரால் நிறுவப்பட்டன? மேலும் எந்தக் காலத்தில் தரிசிக்க வேண்டும்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 9

सूत उवाच । पूर्वं तप्त्वा तपस्तीव्रं मर्त्यलोके द्विजोत्तमाः । ततो गच्छंति संहृष्टाः स्वेच्छया त्रिदिवं प्रति । मोक्षमार्गं तथैवान्ये ध्यानाविष्कृतमानसाः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! முதலில் மர்த்தியுலகில் கடுந்தவம் செய்து, பின்னர் மகிழ்ந்து தம் விருப்பத்தால் ஸ்வர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர். மற்றவர்களும் தியானத்தால் மனம் தெளிவடைந்து மோட்சமார்க்கத்தில் செல்கின்றனர்.

Verse 10

ततः स्वर्गे समाकीर्णे कदाचिन्मनुजोत्तमैः । देवेषु क्षिप्यमाणेषु समंतात्तत्प्रभावतः

பின்னர் ஒருகாலத்தில் ஸ்வர்க்கம் மனிதர்களில் சிறந்தவர்களால் நிரம்பியது; அவர்களின் பிரபாவத்தால் தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒதுக்கப்படத் தொடங்கினர்.

Verse 11

गत्वा स्वयं सहस्राक्षः सर्वैर्देवगणैः सह । प्रोवाच शंकरं गौर्या सार्धमेकासनस्थितम्

அப்போது ஆயிரக்கண் இந்திரன் தானே எல்லா தேவர்கணங்களுடனும் சென்று, கௌரியுடன் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த சங்கரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 12

इन्द्र उवाच । तपःप्रभावसंसिद्धैर्मानवैः परमेश्वर । अस्माकं व्याप्यते सर्वं महिमानं गृहादिकम्

இந்திரன் கூறினான்—பரமேஸ்வரா, தவத்தின் வலிமையால் सिद्धி பெற்ற மனிதர்களால் எங்கள் எல்லா மகிமையும்—எங்கள் வாசஸ்தலங்கள் முதலியன—முழுதும் பரவி மேலோங்கி வருகிறது।

Verse 13

तस्मात्कृत्वा प्रसादं नः कंचिच्चिंतय सांप्रतम् । उपायं येन तिष्ठामः सौख्येनात्र शिवालये

ஆகையால் எங்களுக்கு அருள் புரிந்து, இப்பொழுதே ஒரு வழியை யோசித்தருளுங்கள்; அதனால் நாம் இச் சிவாலயத்தில் நிம்மதியாகத் தங்கலாம்।

Verse 14

अथ श्रुत्वा विरूपाक्षस्तेषां तद्वचनं द्विजाः । पार्वत्याः पार्श्वसंस्थाया मुखचन्द्रं समैक्षयत्

அவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், ஓ த்விஜர்களே, விரூபாக்ஷன் (சிவன்) தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த பார்வதியின் நிலவுபோன்ற முகத்தை நிலைத்துப் பார்த்தான்।

Verse 15

निजगात्रं ततो देवी सुसंमर्द्य मुहुर्मुहुः । मलमाहृत्य तं कृत्स्नं चक्रे नागमुखं ततः

பின்னர் தேவி தன் உடலை மீண்டும் மீண்டும் நன்றாக உரசி, அதிலிருந்து வந்த முழு மலம் (உரித்தெடுத்த துகள்கள்) அனைத்தையும் சேர்த்து, அதிலிருந்து பாம்பு முகமுடைய ஒரு உருவை அமைத்தாள்।

Verse 16

चतुर्हस्तं महाकायं लंबोदरसमन्वितम् । सुकौतुककरं तेषां सर्वेषां च दिवौकसाम्

அது நான்கு கரங்களுடன், மாபெரும் உடலுடன், தொங்கும் வயிற்றுடன் இருந்தது; வானுலக வாசிகள் அனைவரிடமும் பெரும் வியப்பை எழுப்பியது.

Verse 17

ततः स विनयादाह देवीं शिखरवासिनीम् । यदर्थमंब सृष्टोऽहं तत्कार्यं वद मा चिरम्

அப்போது அவன் பணிவுடன் சிகரத்தில் வாசிக்கும் தேவியிடம் கூறினான்—“அம்மையே! எந்த நோக்கத்திற்காக நான் படைக்கப்பட்டேன்? அந்தக் காரியத்தை தாமதமின்றி சொல்லுங்கள்.”

Verse 18

त्रैलोक्ये त्वत्प्रसादेन नासाध्यं विद्यते मम

மூன்று உலகங்களிலும் உமது அருளால் எனக்கு இயலாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 19

श्रीदेव्युवाच । मर्त्यलोके नरा ये च स्वर्गमोक्षपराः सदा । तेषां विघ्नं त्वया कार्यं शुभकृत्येषु चैव हि

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—மனிதலோகத்தில் எவர் எப்போதும் ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் நாடுகிறார்களோ, அவர்களின் சுப காரியங்களில் நீ நிச்சயமாகத் தடைகளை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 20

सरितां पतयस्त्रिंशच्छंकवः सप्तसप्ततिः । महासरोजषष्टिश्च निखर्वाणां च विंशतिः

நதிகளின் தலைவர்கள் முப்பது; சங்கவர்கள் எழுபத்தேழு; மஹாசரோஜர்கள் அறுபது; நிகர்வர்கள் இருபது இருந்தனர்.

Verse 21

अर्बुदायुतसंयुक्ताः कोट्यो नवतिपञ्च च । लक्षाश्च पंचपंचाशत्सहस्राः पंचविंशतिः । शतानि नवषष्टिश्च गणाश्चान्येऽत्र संस्थिताः

இங்கே அர்புதம், அயுதம் உடன் தொண்ணூற்று ஐந்து கோடி, ஐம்பத்து ஐந்து லட்சம், இருபத்து ஐந்து ஆயிரம், அறுபத்து ஒன்பது நூறு—மேலும் பிற கணங்களும் தங்கியிருந்தனர்।

Verse 22

येषां नदी स्मृतः पूर्वो महाकालस्तथा परः । ते सर्वे वशगास्तुभ्यं प्रभवंतु गणोत्तमाः

புனித நதி முதற் சரணமெனவும், மகாகாலன் பரம முடிவெனவும் நினைவுடைய அந்தச் சிறந்த கணங்கள் எல்லாம் வெளிப்பட்டு உன் ஆணைக்கீழ் நிலைத்திருப்பாராக, ஓ கணோத்தமா।

Verse 23

आधिपत्यं मया दत्तं तव वत्स कुरुष्व तत् । सर्वेषां गणवृंदानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

குழந்தையே, நான் உனக்கு அதிகாரத்தை அளித்தேன்—அதை ஏற்று நடத்து. எல்லாக் கணவிருத்தங்களின் மேலாதிக்கத்தில் உறுதியாக நிலைபெறு।

Verse 24

एवमुक्त्वाथ सा देवी समानीयौषधीभृतान् । हेमकुंभान्सुतीर्थांभः परिपूर्णान्महोदयान्

இவ்வாறு கூறி தேவி மூலிகைத் தாங்கியவர்களை அழைத்து, சிறந்த தீர்த்த நீரால் நிரம்பிய, மிகச் சுபமும் ஒளிமிக்கதுமான பொற்குடங்களை வரவழைத்தாள்।

Verse 25

तस्याभिषेचनं चक्रे स्वयमेव सुरेश्वरी । गीतवाद्यविनोदेन नृत्यमंगलजैः स्वनैः

சுரேஸ்வரி தாமே அவனுக்கு அபிஷேகம் செய்தாள்—பாடலும் வாத்தியங்களும் அளிக்கும் இன்பத்துடன், நடனத்தால் எழும் மங்கள ஒலிகளோடு।

Verse 26

त्रयस्त्रिंशत्स्मृताः कोटयो देवानां याः स्थिता दिवि । ताः सर्वास्तत्र चागत्य तस्य चक्रुश्च मंगलम्

வானுலகில் வாசிப்பவர்களெனப் புகழப்படும் முப்பத்துமூன்று கோடி தேவர்கள்—அனைவரும் அங்கே வந்து அவனுக்குப் புனித மங்களச் சடங்குகளும் ஆசிகளும் செய்தனர்।

Verse 27

अथ तस्य ददौ तुष्टो भगवान्वृषभध्वजः । कुठारं निशितं हस्ते सदा वै श्रेष्ठमायुधम्

அப்போது திருப்தியுற்ற வृषபத்வஜன் (சிவன்) அவன் கையில் ஏந்துவதற்காக கூர்மையான கோடாரியை அளித்தான்—அது எப்போதும் சிறந்த ஆயுதம்.

Verse 28

पात्रं मोदकसंपूर्णमक्षयं चैव पार्वती । भोजनार्थे महाभागा मातृस्नेहपरायणा

மகாபாக்கியவளும் தாய்மையின் அன்பில் நிலைத்தவளுமான பார்வதி, அவன் உணவிற்காக மோதகங்களால் நிரம்பிய அழியாத பாத்திரத்தை அளித்தாள்।

Verse 29

मूषकं कार्तिकेयस्तु वाहनार्थं प्रहर्षितः । भ्रातरं मन्यमानस्तु बन्धुस्नेहेन संयुतः

கார்த்திகேயன் மகிழ்ந்து, உறவுப் பாசத்துடன், அவனைத் தன் சகோதரனெனக் கருதி வாகனமாக ஒரு மூஷகத்தை அளித்தான்।

Verse 30

ज्ञानं दिव्यं ददौ ब्रह्मा तस्मै हृष्टेन चेतसा । अतीतानागतं चैव वर्तमानं च यद्भवेत्

பிரம்மா மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவனுக்கு தெய்வீக ஞானத்தை அருளினார்—கடந்தது, வரவிருப்பது, மற்றும் நிகழ்காலத்தில் இருப்பது அனைத்தையும் அறியுமாறு.

Verse 31

प्रज्ञां विष्णुः सहस्राक्षः सौभाग्यं चोत्तमं महत् । सौभाग्यं कामदेवस्तु कुबेरो विभवादिकम्

விஷ்ணு விவேகமிகு பிரஞ்ஞையை அருளினார்; ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) மிகச் சிறந்த மாபெரும் சௌபாக்கியத்தை வழங்கினார். காமதேவன் மனோகர ஈர்ப்புடன் கூடிய சௌபாக்கியத்தைத் தந்தான்; குபேரன் தன-வைபவம் முதலிய செல்வச் செழிப்பை அருளினான்.

Verse 32

प्रतापं भगवान्सूर्यः कांतिमग्र्यां निशाकरः

பகவான் சூரியன் பிரதாபமும் தேஜஸும் அருளினார்; நிசாகரன் (சந்திரன்) சிறந்த காந்தியை வழங்கினான்.

Verse 33

तथान्ये विबुधाः सर्वे ददुरिष्टानि भूरिशः । आत्मीयानि प्रतुष्ट्यर्थं देव्या देवस्य च प्रभोः

அவ்வாறே மற்ற எல்லா தேவர்களும், தேவியும் பரமேஸ்வரனும் மகிழ்வதற்காக, தத்தம் விருப்பமான பல அருள்வரங்களை மிகுதியாக அளித்தனர்.

Verse 34

एवं लब्धवरः सोऽथ गणनाथो द्विजोत्तमाः । देवकृत्यपरो नित्यं चक्रे विघ्नानि भूतले

இவ்வாறு வரங்களால் நிறைந்த அந்த கணநாதன்—ஓ த்விஜோத்தமா—தேவர்களின் காரியத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, பின்னர் பூமியில் தடைகளை உருவாக்கினான்.

Verse 35

धर्मार्थं यतमानानां मोक्षाय सुकृताय च । ततो भूमितलेऽभ्येत्य गणेशस्तत्र यः स्मृतः

தர்மம், மோக்ஷம், நற்கருமம் ஆகியவற்றிற்காக முயல்வோருக்காக கணேசன் பூமித்தளத்திற்கு இறங்கி வந்தான்; அங்கேயே அவர் நினைவிற்குரியவனாகவும் வணக்கத்திற்குரியவனாகவும் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 36

वैमानिकैः समभ्येत्य स्थापितस्तत्र स द्विजाः । येन स्वर्गार्थिनो लोकाः पूजां तस्य प्रचक्रिरे । प्रथमं सर्वकृत्येषु विघ्ननाशाय तत्पराः

விமானிக தேவர்களுடன் வந்து அவர் அங்கே நிறுவப்பட்டார், ஓ த்விஜர்களே. ஆகவே ஸ்வர்கத்தை நாடுவோர் அவரை வழிபடத் தொடங்கினர்; எல்லாச் செயல்களின் தொடக்கத்திலும் அவரை முதலில் வைத்து, தடைகள் நீங்கத் துடிப்புடன் இருப்பர்।

Verse 37

एतस्मिन्नेव काले च चमत्कारपुरोद्भवैः । ब्राह्मणैर्ब्रह्मविज्ञानतत्परैर्मोक्षहेतुभिः । ईशानः स्थापितस्तत्र मोक्षदो य उदाहृतः

அதே காலத்தில், சமத்காரபுரத்தில் பிறந்து, பிரம்மஞானத்தில் ஈடுபட்டு, மோட்சத்தின் காரணத்தில் முனைந்த பிராமணர்கள் அங்கே ‘மோட்சதாதா’ எனப் புகழப்படும் ஈசானனை நிறுவினர்।

Verse 38

स्वर्गं वाञ्छद्भिरेवान्यैः स्वर्गद्वारप्रदस्तथा । हेरंबः स्थापितस्तत्र सत्यनामा यथोदितः

அதேபோல் ஸ்வர்கத்தை விரும்பிய பிறர் அங்கே ஹேரம்பனை நிறுவினர்—அவர் ஸ்வர்கவாசலத்தை அளிப்பவர்; கூறப்பட்டபடி அவரது பெயர் ‘சத்தியநாமன்’ என உண்மையாய் விளங்குகிறது।

Verse 39

तथान्यैर्मर्त्यदो नाम गणैशस्तत्र यः स्थितः । येन स्वर्गाच्च्युता यांति न कदा नरकादिकम् । तिर्यक्त्वं वा कृमित्वं वा स्थावरत्वमथापि वा

அதேபோல் பிறர் அங்கே கணேசனை ‘மர்த்த்யத’ என்ற நாமத்தில் நிறுவினர். அவரால் ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்களும் நரகாதி நிலைகளுக்குச் செல்லார்; மிருகப் பிறவி, புழுப் பிறவி, நிலைபெற்ற அசைவற்ற பிறவியும்கூட அடையார்।

Verse 40

एतस्मात्कारणात्तत्र क्षेत्रे पुण्ये द्विजोत्तमाः । हेरम्बो मर्त्यदो जातः स्वर्गिणां मर्त्यदः सदा

இந்தக் காரணத்தினாலே, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்தப் புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தில் ஹேரம்பன் ‘மர்த்த்யத’ ஆனான்; ஸ்வர்கத்தை அடைந்தோர்க்கு அவர் எப்போதும் ‘மர்த்த்யத’ ஆகவே விளங்குகிறார்।

Verse 41

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुण्यं हेरंबसंभवम् । आख्यानं सर्वविघ्नानि यन्निहन्ति श्रुतं नृणाम्

இவை அனைத்தும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டன—ஹேரம்பனின் அவதாரப் புண்ணியக் கதையிது. இதைச் செவிமடுத்தால் மனிதரின் எல்லா தடைகளும் அழியும்.

Verse 42

एतन्माघचतुर्थां यः शुक्लायां पूजयेन्नरः । न तस्य वत्सरं यावद्विघ्नं सञ्जायते क्वचित्

மாசி (மா஘) மாதத்தின் சுக்லபட்ச சதுர்த்தியில் யார் (ஹேரம்ப/கணேசனை) வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு ஒரு ஆண்டு முழுவதும் எங்கும் தடையில்லை.