Tirtha Mahatmya
Tirtha Mahatmya
This section is oriented to sacred-place glorification (māhātmya) and locates the episode in the Ānarta region (आनर्तविषय), described as a hermitage-forest landscape populated by ascetics and marked by a distinctive ethic of non-hostility among animals—an idealized purāṇic ecology used to frame ritual authority, transgression, and restoration.
Adhyayas in Tirtha Mahatmya
279 chapters to explore.
Adhyaya 1
हाटकेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा — Establishment of the Hāṭakeśvara Liṅga
ບົດທີ 1 ເລີ່ມດ້ວຍຄຳຖາມຂອງພວກລິສີວ່າ ເປັນຫຍັງ “ລິງຄະ” ຂອງພຣະສິວະຈຶ່ງຖືກບູຊາເປັນພິເສດ ເຫນືອກວ່າຮູບຫຼືອະວະອື່ນໆຂອງເທວະ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການໃນປ່າອານັຣຕະ: ພຣະສິວະ (ທຣິປຸຣານຕະກະ) ເສົ້າໂສກຈາກການພັດພາກັບສະຕີ ເຂົ້າໄປຫາອາສຣົມນັກຕະປະໃນຮູບທີ່ລ້ຳເສັ້ນ—ໂປ່ໂລ້ນ ແລະຖືຖ້ວຍກະໂຫຼກເພື່ອຂໍທານ. ແມ່ຍິງນັກຕະປະຖືກດຶງດູດ ຈົນລະທິ້ງວຽກປະຈຳ; ນັກຕະປະຊາຍເຫັນວ່າເປັນການລົບກວນລະບຽບອາສຣົມ ແລະສາບໃຫ້ລິງຄະຂອງພຣະສິວະຫຼຸດລົງ. ລິງຄະນັ້ນທະລຸດິນ ລົງໄປສູ່ປາຕາລະ ເຮັດໃຫ້ໂລກທັງສາມສັ່ນຄອນ ແລະເກີດນິມິດຮ້າຍ. ເທວະທັງຫຼາຍໄປຫາພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ຊີ້ເຫດ ແລະນຳໄປພົບພຣະສິວະ; ພຣະສິວະບໍ່ຍອມຟື້ນຄືນ ຈົນກວ່າເທວະ ແລະພວກດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຈະບູຊາດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ເທວະຈຶ່ງປອບໃຈວ່າ ສະຕີຈະເກີດໃໝ່ເປັນເກົາຣີ ທິດາຂອງພູຫິມາລະຍະ. ພຣະພຣະຫມາໄດ້ບູຊາລິງຄະໃນປາຕາລະ ແລະພຣະວິສນຸກັບເທວະອື່ນໆກໍບູຊາຕາມ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປະທານພອນ ແລະສະຖາປະນາລິງຄະຄືນ; ພຣະພຣະຫມາສ້າງລິງຄະຄຳ ແລະຕິດຕັ້ງ ປະກາດໃຫ້ຮູ້ວ່າໃນປາຕາລະຈະໂດງດັງນາມ “ຮາຖະເກສະວະຣະ”. ທ້າຍບົດກ່າວຊັດວ່າ ການບູຊາລິງຄະເປັນປະຈຳດ້ວຍສັດທາ—ແຕະ, ເບິ່ງ, ແລະສັນລະເສີນ—ເປັນການນັບຖືຫຼັກທິດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະໃຫ້ຜົນບຸນອັນມົງຄຸນ.
Adhyaya 2
त्रिशङ्कु-तत्त्वप्रश्नः तथा तीर्थस्नान-प्रभावः (Triśaṅku’s Inquiry and the Efficacy of Tīrtha Bathing)
ອັດທະຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍສູຕະພັນລະນາເຫດການສຳຄັນໃນພູມສັນຖານອັນສັກສິດ: ເມື່ອລິງຄະໜຶ່ງຖືກຖອນອອກ ນ້ຳຊື່ຈະຫນາວີ (ຄື ຄົງຄາ) ກໍຜຸດຂຶ້ນຈາກປາຕາລາຜ່ານຊ່ອງນັ້ນ ແລະຖືກສັນລະເສີນວ່າຊຳລະບາບໄດ້ທົ່ວໂລກ ແລະບັນດານພອນຕາມແນວຕີຣຖະມະຫາຕະມະ. ຕໍ່ມາສູຕະກ່າວວ່າຈະເລົ່າເລື່ອງອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະນຳເຂົ້າພະຣາຊາຕຣິຊັງກຸ ຜູ້ເຄີຍຕົກສູ່ສະຖານະຈັນດາລາ ແຕ່ໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍສົມຄວນແກ່ກະສັດຄືນມາຫຼັງອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ. ບັນດາຣິສີທີ່ຊຸມນຸມກັນຂໍໃຫ້ອະທິບາຍເຫດປັດໃຈຂອງການຕົກຕ່ຳຂອງຕຣິຊັງກຸ. ສູຕະຍອມເລົ່ານິທານເກົ່າອັນຊຳລະບາບ ແລະສະຫຼຸບສາຍພັນກັບຄຸນຄວາມດີຂອງພະອົງ: ສືບສາຍສຸຣຍະວົງ, ເປັນສິດຂອງວະສິດຖະ, ປະກອບຍັດຍາກຳໃຫຍ່ເປັນນິດ (ອັກນິສຕໂຕມ ແລະອື່ນໆ), ມອບທັກສິນາຄົບຖ້ວນ, ໃຫ້ທານກວ້າງຂວາງແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ດີແລະຜູ້ຂັດສົນ, ຮັກສາວຣະຕະ, ຄຸ້ມຄອງຜູ້ມາພຶ່ງພາ, ແລະປົກຄອງດ້ວຍລະບຽບ. ຕໍ່ມາເປັນບົດສົນທະນາໃນລາຊະສຳນັກ: ຕຣິຊັງກຸຂໍຍັດຍາກຳທີ່ຈະນຳພະອົງໄປສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍປັດຈຸບັນ. ວະສິດຖະປະຕິເສດ ໂດຍກ່າວວ່າການໄດ້ສະຫວັນຈາກພິທີເຊັ່ນນີ້ເກີດຫຼັງຈາກໄດ້ຮ່າງກາຍໃໝ່ ແລະທ້າໃຫ້ຍົກຕົວຢ່າງການຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍ. ຕຣິຊັງກຸຍືນຍັນອຳນາດຂອງຣິສີ ແລະຂູ່ວ່າຈະຫາຜູ້ປະກອບພິທີຄົນອື່ນ; ວະສິດຖະຫົວເຮາະແລະອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຕາມໃຈ. ບົດຮຽນຂອງອັດທະຍາຍນີ້ຄືຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງຄວາມປາຖະໜາທາງພິທີ, ຂໍ້ຈຳກັດທາງຄຳສອນ, ແລະພະລັງການປ່ຽນແປງຂອງການອາບນ້ຳຕີຣຖະ.
Adhyaya 3
Triśaṅku’s Curse, Social Degradation, and Renunciation (त्रिशङ्कु-शापः अन्त्यजत्वं च वनप्रवेशः)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າວ່າ ກະສັດຕຣິຊັງກຸ ຫຼັງຈາກໄດ້ໄປຂໍພຣະິສີ ວະສິດຖະ ແລ້ວ ກໍໄປຫາບຸດຂອງທ່ານ ເພື່ອຂໍໃຫ້ຊ່ວຍຈັດພິທີຍັດ ໃຫ້ຕົນໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍ. ພວກິສີປະຕິເສດ ແລະເມື່ອກະສັດຂູ່ວ່າຈະຫາຜູ້ປະກອບພິທີຄົນອື່ນ ພວກເຂົາກໍເວົ້າຄໍາຮຸນແຮງ ແລະສາບໃຫ້ກະສັດກາຍເປັນ ອັນຕະຍະ/ຈັນດາລະ ຜູ້ຖືກສັງຄົມດູຖູກ. ການປ່ຽນແປງຖືກພັນລະນາດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍທາງກາຍ ແລະຄວາມອັບອາຍຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ ພ້ອມການຖືກກໍ່ກວນ ແລະຖືກຂັບໄລ່. ຕຣິຊັງກຸໂສກເສົ້າຕໍ່ການພັງທະລາຍຂອງກົດລະບຽບວົງຕະກູນ ຢ້ານການເຜີຍໜ້າກັບຄອບຄົວ ແລະຜູ້ພຶ່ງພາ ແລະຄິດຈະທໍາລາຍຕົນເອງ ໂດຍພິຈາລະນາຜົນຂອງຄວາມທະເຍີທະຍານ. ຕອນກາງຄືນ ທ່ານກັບໄປທີ່ປະຕູເມືອງທີ່ຖືກປະລະ ເອີ້ນລູກຊາຍ ແລະລັດຖະມົນຕີມາ ແລ້ວເລົ່າເລື່ອງຄໍາສາບ. ສານຫຼວງຮ້ອງໄຫ້ ຕໍານິຄວາມເຂັ້ມງວດຂອງິສີ ແລະສະເໜີຈະແບ່ງປັນຊະຕາກໍາຂອງກະສັດ. ກະສັດແຕ່ງຕັ້ງລູກຊາຍຄົນໃຫຍ່ ຫຣິຊັນດຣະ ໃຫ້ສືບຕໍ່ລາຊະອໍານາດ ແລະປະກາດຄວາມຕັ້ງໃຈວ່າ ຈະໄປຫາຄວາມຕາຍ ຫຼືການຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍ. ຈາກນັ້ນທ່ານເຂົ້າປ່າບໍາເນົາ ໃນຂະນະທີ່ລັດຖະມົນຕີຈັດພິທີຕັ້ງຫຣິຊັນດຣະຂຶ້ນຄອງລາຊ ດ້ວຍສຽງດົນຕີແລະສັນຍານພິທີການ।
Adhyaya 4
त्रिशङ्कु-विश्वामित्र-तीर्थयात्रा तथा हाटकेश्वरशुद्धिः (Triśaṅku and Viśvāmitra: Pilgrimage Circuit and Purification at Hāṭakeśvara)
ສູຕະເລົ່າເຖິງ ພຣະຕຣິຊັງກຸ ຜູ້ຖືກລູກຫຼານຂອງ ວະສິດຖະ ສາບໃຫ້ຕົກເປັນສະຖານະ “ຈັນດາລາ” ແລະຈຶ່ງຕັ້ງໃຈໃຫ້ ວິສວາມິດຕະ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາພຽງຜູ້ດຽວ. ພຣະອົງເດີນທາງເຖິງ ກຸຣຸເກດຕຣະ ໄປພົບອາສຣົມຂ້າງແມ່ນ້ຳຂອງວິສວາມິດຕະ ແຕ່ຖືກສາວົກຕຳນິເນື່ອງຈາກບໍ່ຮູ້ຈັກເພາະເຄື່ອງໝາຍໃນກາຍ. ພຣະຕຣິຊັງກຸຈຶ່ງແຈ້ງຕົນ ແລະເລົ່າວ່າ ການຂໍພິທີຍັດເພື່ອຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍ ຖືກປະຕິເສດ ຈົນຖືກທິ້ງແລະຖືກສາບ. ວິສວາມິດຕະ ຜູ້ຢູ່ໃນຄວາມແຂ່ງຂັນກັບສາຍຂອງວະສິດຖະ ຮັບປາກວ່າຈະແກ້ໄຂໂດຍການເດີນທາງສັກກະລະຕີຣຖະ ເພື່ອຟື້ນຄວາມບໍລິສຸດ ແລະສິດໃນພິທີກຳ. ມີການລາຍຊື່ສະຖານທີ່ສັກສິດຫຼາຍແຫ່ງ—ກຸຣຸເກດຕຣະ, ສະຣັສວະຕີ, ປຣະພາສະ, ໄນມິສະ, ປຸສກະຣະ, ວາຣານະສີ, ປຣະຍາກ, ເກດາຣ, ແມ່ນ້ຳສຣະວະນາ, ຈິຕຣະກູຏ, ໂກກະຣະນະ, ຊາລີກຣາມ ແລະອື່ນໆ—ແຕ່ພຣະຕຣິຊັງກຸຍັງບໍ່ພົ້ນມົນທິນຈົນຮອດ ອາຣບຸດ. ທີ່ນັ້ນ ມາຣະກັນເດຍ ຊີ້ນຳໄປຫາ ຮາຏະເກສວະຣະ-ລິງຄະ ໃນແດນອະນັຣຕະ ທີ່ເຊື່ອມກັບປາຕາລະ ແລະນ້ຳຈາຫນະວີ. ເມື່ອເຂົ້າທາງໃຕ້ດິນ ອາບນ້ຳຕາມພິທີ ແລະໄດ້ດາຣຊັນຮາຏະເກສວະຣະ ກໍພົ້ນຈາກສະຖານະຈັນດາລາ ແລະກັບຄືນສູ່ຄວາມສະຫວ່າງ. ວິສວາມິດຕະຈຶ່ງສອນໃຫ້ຈັດພິທີຍັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະໄປທູນຂໍພຣະພຣະຫມາ ໃຫ້ຍອມຮັບພິທີຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງກາຍ; ແຕ່ພຣະຫມາຕອບດ້ວຍຫຼັກທຳວ່າ ສະຫວັນບໍ່ອາດໄດ້ດ້ວຍຍັດໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັກສາຮ່າງກາຍເກົ່າ ໂດຍເນັ້ນວິທີວິເທດ ແລະກົດທົ່ວໄປຂອງການລະທິ້ງຮ່າງກາຍ។
Adhyaya 5
Triśaṅku’s Dīrghasatra under Viśvāmitra: Ritual Authority, Public Yajña, and the Quest for Svarga
ສູຕະເລົ່າວ່າ ວິສວາມິຕຣະ ຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລ້ວປະກາດອໍານາດແຫ່ງຕະປະສະຂອງຕົນ ໂດຍຮັບຈັດພິທີຍັດຍະວິເທດໃຫ້ ຕຣິສັງກຸ ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ແລະມີດັກຊິນາອັນອຸດົມ. ທ່ານຈັດສະຖານທີ່ພິທີໃນປ່າອັນເປັນມົງຄຸນ ແຕ່ງຕັ້ງພຣາຫມະນ໌ຜູ້ປະກອບພິທີຫຼາຍຕໍາແໜ່ງ (ອັດວັຣຍຸ, ໂຫຕຣ, ພຣະຫມາ, ອຸດຄາຕຣ ແລະຜູ້ຊ່ວຍ) ເພື່ອໃຫ້ພິທີຄົບຖ້ວນ. ພິທີກາຍເປັນຍັດຍະສາທາລະນະອັນໃຫຍ່: ນັກຮຽນພຣາຫມະນ໌, ນັກໂຕ້ວາທີ, ຄົນຄອບຄົວ, ຄົນທຸກຍາກ ແລະຜູ້ບັນເທີງ ພາກັນມາ. ສຽງໂຫ່ຮ້ອງໃຫ້ແຈກທານ ແລະຈັດອາຫານລ້ຽງ ສະທ້ອນຄວາມເປັນທີ່ເຫັນໄດ້ຂອງຍັດຍະແລະດານ. ມີການພັນນາຄວາມອຸດົມ: ກອງເຂົ້າ, ຄໍາ, ເງິນ, ແກ້ວມະນີ ດັ່ງພູ; ງົວ, ມ້າ, ຊ້າງ ນັບບໍ່ຖ້ວນຖືກຕຽມເພື່ອໃຫ້ທານ. ແຕ່ຄວາມຕຶງຕັນທາງເທວະວິທະຍາເກີດຂຶ້ນ: ເທວະທັງຫຼາຍບໍ່ຮັບເຄື່ອງບູຊາໂດຍຕົນເອງ; ມີແຕ່ອັກນິ ຜູ້ເປັນປາກຂອງເທວະ ຮັບອາຫຸຕິ. ຜ່ານໄປ 12 ປີ ຜົນທີ່ຕຣິສັງກຸປາຖະໜາຍັງບໍ່ສໍາເລັດ. ຫຼັງອາບນ້ໍາອະວະພຣຶຖະ ແລະຈ່າຍຄ່າຕອບແທນແກ່ພຣາຫມະນ໌ຜູ້ປະກອບພິທີ ຕຣິສັງກຸຂອບໃຈວິສວາມິຕຣະທີ່ຟື້ນສະຖານະ ແລະລົບຄວາມເປັນຈັນດາລາ ແຕ່ຍັງໂສກເສົ້າເພາະບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຮ່າງເດີມ. ກົວການເຢາະເຍີ້ຍ ແລະກົວວ່າຄໍາຂອງວະສິດຖະຈະເປັນຈິງ, ທ່ານຈຶ່ງຕັດສິນໃຈສະຫຼະລາຊະອໍານາດ ເຂົ້າປ່າເພື່ອບໍາເພັນຕະປະສະ, ປ່ຽນແນວຄໍາສອນຈາກພິທີກຳໄປສູ່ການບໍາເພັນພະຍາຍາມທາງອະສະເກດ.
Adhyaya 6
Viśvāmitra’s Hymn to Śiva and the Resolve to Create a New Sṛṣṭi (Triśaṅku Episode)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການສົນທະນາລະຫວ່າງກະສັດແລະລະສີ ໃນກອບການເລົ່າຂອງສູຕະ. ຫຼັງຈາກຟັງເລື່ອງຂອງ ຕຣິສັງກຸ (Triśaṅku) ວິສວາມິຕຣະ (Viśvāmitra) ໄດ້ປອບໃຈກະສັດ ແລະສັນຍາວ່າຈະນໍາພຣະອົງຂຶ້ນສະຫວັນໂດຍຮ່າງກາຍເດີມ ຊູ້ງເນັ້ນພະລັງຂອງ saṅkalpa ແລະການໂຕ້ຖຽງອໍານາດພິທີກຳ. ວິສວາມິຕຣະຍິ່ງທ້າທາຍລະບຽບເທວະດາ ໂດຍປະກາດວ່າດ້ວຍ tapas ລາວສາມາດເລີ່ມສ້າງ sṛṣṭi ໃໝ່ຂອງຕົນໄດ້. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປສູ່ພຣະສາດສະໜາແຫ່ງຄວາມພັກດີ: ລາວເຂົ້າໄປຫາພຣະສິວະ (Śiva/Śaṅkara/Śaśiśekhara) ກະທໍານະມັດສະການ ແລະຂັບຮ້ອງສະຕຸຕິທີ່ຮວບຮວມຄຸນລັກສະນະຂອງເທວະດາຫຼາຍພຣະອົງໄວ້ໃນພຣະສິວະ. ພຣະສິວະປະທານພອນ; ວິສວາມິຕຣະຂໍ “sṛṣṭi-māhātmya” ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ພຣະອົງເສດັດຈາກໄປ ແລະວິສວາມິຕຣະຢູ່ໃນສະມາທິ ກ່ອນຈະສ້າງການກໍ່ກໍາເນີດ 4 ປະເພດເພື່ອແຂ່ງຂັນ.
Adhyaya 7
Viśvāmitra’s Secondary Creation and the Resolution of Triśaṅku’s Ascent (विश्वामित्र-सृष्टि तथा त्रिशङ्कु-प्रकरण)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການອັນອັດສະຈັນຂອງວິສວາມິຕຣະ: ດ້ວຍພະລັງສະມາທິແລະສັງກັລປະອັນແຂງກ້າ ທ່ານໄດ້ລົງໄປໃນນ້ຳ ແລະສ້າງ «ສັນທະຍາຄູ່» ຫຼືຄວາມພົບພາກຕອນຮຸ່ງ-ຕອນແລງທີ່ຊ້ອນກັນ ຊຶ່ງກ່າວວ່າຍັງປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ຈາກນັ້ນທ່ານສ້າງສັດແລະໂຄງສ້າງຟ້າສະຫວັນອີກຊຸດໜຶ່ງ—ຫມູ່ເທວະ, ສັດອາກາດ, ດາວ, ດາວເຄາະ, ມະນຸດ, ນາກ, ຣາກສະສະ, ພືດພັນ ແມ່ນກະທັ້ງສັບຕະຣິຊິ ແລະ ທຣຸວະ—ເຮັດໃຫ້ໂລກເປັນສອງຊັ້ນ. ຄຳພີພັນລະນາວ່າ ມີພຣະອາທິດສອງດວງ ພຣະຈັນສອງດວງ ແລະດາວເຄາະ-ກຸ່ມດາວສອງຊຸດ ຈົນເກີດຄວາມສັບສົນເນື່ອງຈາກລະບຽບຟ້າສອງຝ່າຍທີ່ແຂ່ງກັນ. ອິນທຣະ (ສັກຣະ) ຕົກໃຈ ຈຶ່ງນຳເທວະທັງຫຼາຍໄປຫາພຣະພຣະຫມາ (ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ) ສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຫລອງແນວເວດ ແລະຂໍໃຫ້ຊ່ວຍຢຸດຢັ້ງກ່ອນທີ່ການສ້າງໃໝ່ຈະກົດທັບໂລກເກົ່າ. ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວກັບວິສວາມິຕຣະ ໃຫ້ຢຸດເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເທວະພິນາດ. ວິສວາມິຕຣະຕັ້ງເງື່ອນໄຂວ່າ ຕ້ອງໃຫ້ທຣິສັງກຸ ຂຶ້ນສູ່ໂລກເທວະໄດ້ດ້ວຍຮ່າງກາຍເດີມ. ພຣະພຣະຫມາຍອມຮັບ ພາທຣິສັງກຸໄປສູ່ພຣະພຣະຫມາໂລກ/ຕຣິວິສຕະປະ ແລະສັນລະເສີນການກະທຳອັນບໍ່ເຄີຍມີ ແຕ່ກ່າວຂໍ້ຈຳກັດວ່າ ລະບຽບທີ່ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນຈະມັ່ນຄົງ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າຂ່າຍພິທີຍັດຍະ. ຈົບຕອນດ້ວຍການທີ່ພຣະພຣະຫມາຈາກໄປກັບທຣິສັງກຸ ແລະວິສວາມິຕຣະຍັງຕັ້ງມັ່ນໃນຕະປະສະຖານຂອງຕົນ.
Adhyaya 8
Hāṭakeśvara-māhātmya and the Nāga-bila: Indra’s Purification Narrative (हाटकेश्वर-माहात्म्य)
ສູຕະເລົ່າເຖິງການເກີດຂຶ້ນຂອງຕີຣຖະອັນລືຊື່ໃນສາມໂລກ ທີ່ຜູກພັນກັບການຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນອັນອັດສະຈັນຂອງ ຕຣິສັງກຸ ໂດຍພະລັງຕະປະຂອງ ວິສວາມິຕຣະ. ບົດນີ້ກ່າວວ່າສະຖານທີ່ນີ້ບໍ່ຖືກຄວາມເສື່ອມຂອງກະລິຍຸກກະທົບ ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກ; ການອາບນ້ຳ ແລະ ການຕາຍຢູ່ຕີຣຖະນີ້ນຳໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະສິວະ ແລະຄວາມເມດຕາຄອບຄຸມເຖິງສັດທັງຫຼາຍ. ແຕ່ເມື່ອຜູ້ຄົນພຶ່ງພາພຽງ “ອາບນ້ຳຄັ້ງດຽວ ແລະ ບູຊາລິງຄະ” ພິທີຍັດຍະ ແລະ ຕະປະອື່ນໆກໍຫຼຸດຖອຍ ທຳໃຫ້ເທວະດາກັງວົນເລື່ອງສ່ວນແບ່ງຍັດຍະຈະຂາດ. ອິນທຣະຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ປິດກັ້ນສະຖານທີ່ດ້ວຍຝຸ່ນ; ຕໍ່ມາຈອມປວກກາຍເປັນ “ນາກະບິລະ” ເປັນທາງຜ່ານຂອງນາກລະຫວ່າງປາຕາລະ ແລະ ໂລກມະນຸດ. ເລື່ອງຫັນໄປຫາບາບພຣະຫມັນຫັດຕະຍາຂອງອິນທຣະ ຫຼັງຈາກຂ້າ ວຣິຕຣະ ດ້ວຍກົນລະຍຸດ (ພ້ອມພື້ນຫຼັງຕະປະ ພອນ ແລະ ຄວາມຂັດແຍ້ງກັບເທວະດາ). ອິນທຣະເດີນທາງໄປຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງກໍບໍ່ຫາຍມົນທິນ ຈົນມີສຽງທິບບອກໃຫ້ລົງປາຕາລະທາງນາກະບິລະ; ທ່ານອາບນ້ຳໃນ ປາຕາລະ-ຄັງຄາ ແລະ ບູຊາ ຮາຖະເກສະວະ ກໍກັບມາບໍລິສຸດ ແລະ ສະຫວ່າງໄສທັນທີ. ທ້າຍບົດມີຄຳສັ່ງໃຫ້ປິດທາງຜ່ານຄືນ ເພື່ອປ້ອງກັນການເຂົ້າອອກບໍ່ຄວບຄຸມ ແລະ ມີຟະລະສຣຸຕິສັນຍາຜົນສູງສຸດແກ່ຜູ້ອ່ານ ແລະ ຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາ.
Adhyaya 9
Nāga-bila-pūraṇa and Raktaśṛṅga-sthāpanā at Hāṭakeśvara-kṣetra (नागबिलपूरणं रक्तशृङ्गस्थापनं च)
ບົດທີ 9 ເປັນຕຳນານສະຖານທີ່ທີ່ຈັດຮູບແບບແນ່ນອນ ອະທິບາຍວ່າ ຊ່ອງທາງໃຕ້ດິນອັນອັນຕະລາຍ (mahān nāga-bila) ທີ່ກະເສດຮາຖາເກສະວະຣາຊາ ຖືກປິດຜະນຶກ ແລະຕໍ່ມາຖືກສັກສິດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຣະອິນທຣາສັ່ງໃຫ້ລົມສຳວັດຕະກະ ເຕີມຫຼຸມດ້ວຍຝຸ່ນ ແຕ່ວາຍຸປະຕິເສດ ໂດຍລະລຶກເຫດການເກົ່າທີ່ການກົດຄຸມລິງຄະເຄີຍນຳໃຫ້ຕົນຖືກຄຳສາບ ຈົນກາຍເປັນຜູ້ພາກິ່ນປົນປົວ ແລະຢ້ານກົວພຣະສິວະ (ຕຣິປຸຣາຣິ). ພຣະອິນທຣາຄິດພິຈາລະນາ ຈົນເທວະເຈຍາ (ພຣະພຶຫັດສະປະຕິ) ຊີ້ແນະໃຫ້ອາໄສອຳນາດພູຫິມາລະຍະ: ບຸດສາມອົງຂອງຫິມາລະຍະ—ໄມນາກະ (ຊ່ອນໃນທະເລ), ນັນດິວັດທະນະ (ກ່ຽວກັບຮອຍແຕກທີ່ຍັງບໍ່ສົມບູນໃກ້ອາສຣົມຂອງວະສິດຖະ), ແລະ ຣັກຕະສຣິງຄະ—ໂດຍຣັກຕະສຣິງຄະເປັນຜູ້ດຽວທີ່ປິດໄດ້ຜົນ. ພຣະອິນທຣາວອນຂໍຫິມາລະຍະ; ຣັກຕະສຣິງຄະຂັດຂືນ ເນື່ອງຈາກໂລກມະນຸດຫຍາບກະດ້າງ ແລະຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງທຳມະ ພ້ອມທັງເພາະປີກຂອງຕົນເຄີຍຖືກພຣະອິນທຣາຕັດ. ແຕ່ພຣະອິນທຣາບັງຄັບໃຫ້ຍອມ ແລະສັນຍາການປ່ຽນແປງທັງທຳມະຊາດແລະພິທີກຳ: ຕົ້ນໄມ້, ຕີຣຖະ, ວິຫານ, ແລະອາສຣົມຂອງລະສີຈະເກີດຂຶ້ນ; ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບກໍຈະຖືກຊຳລະໂດຍການປະທັບຢູ່ຂອງຣັກຕະສຣິງຄະ. ຣັກຕະສຣິງຄະຖືກສະຖາປະນາລົງໃນ nāga-bila ຈົນຈົມເຖິງປາຍດັງ ແລະຖືກປະດັບດ້ວຍພືດພັນແລະນົກ. ພຣະອິນທຣາປະທານພອນ: ກະສັດໃນອະນາຄົດຈະສ້າງເມືອງເທິງສີສະຂອງຣັກຕະສຣິງຄະເພື່ອສະຫວັດດີຂອງພຣາຫມະນ; ພຣະອິນທຣາຈະນະມັດສະການຮາຖາເກສະວະຣາໃນວັນກຣິສນະ-ຈະຕຸຣທະສີ ເດືອນໄຈຕຣະ; ແລະພຣະສິວະຈະປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງວັນກັບເທວະດາ ໃຫ້ກະເສດນີ້ມີຊື່ສຽງໃນສາມໂລກ. ທ້າຍບົດຢືນຢັນວ່າ ຕີຣຖະ, ສະຖານບູຊາ ແລະຖິ່ນພຳນັກຂອງນັກຕະປະ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈິງເທິງບ່ອນທີ່ຖືກປິດນັ້ນ.
Adhyaya 10
Śaṅkhatīrtha-prabhāvaḥ (The Efficacy of Śaṅkhatīrtha) — Chapter 10
ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການຂອງກະສັດ ກະມັດກາຣາ ແຫ່ງດິນແດນອານັຣຕະ. ໃນຍາມອອກລ່າສັດ ພຣະອົງເຫັນກວາງແມ່ກຳລັງໃຫ້ນົມລູກຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ຢ່າງສະຫງົບ ແລະດ້ວຍຄວາມຮື້ນເຮືອງຈຶ່ງຍິງດ້ວຍລູກສອນ. ກວາງແມ່ທີ່ບາດເຈັບຫນັກໄດ້ກ່າວວ່າ ນາງບໍ່ໄດ້ເສຍໃຈຕໍ່ຄວາມຕາຍຂອງຕົນເທົ່າກັບຄວາມອ່ອນໄຫວຂອງລູກທີ່ຍັງພຶ່ງນົມ. ນາງໄດ້ຊີ້ແຈງຂໍ້ຈຳກັດທາງທຳມະຂອງກະສັດໃນການລ່າສັດ: ບໍ່ຄວນຂ້າສັດທີ່ກຳລັງຜະສົມພັນ, ກຳລັງນອນ, ກຳລັງໃຫ້ນົມ/ກິນອາຫານ, ຫຼືຢູ່ໃນພາວະອ່ອນແອ (ຮວມທັງສັດທີ່ພຶ່ງນ້ຳ) ເພາະຜູ້ຂ້າຈະຕິດບາບ. ດ້ວຍເຫດນີ້ນາງຈຶ່ງສາບແຊ່ງໃຫ້ກະສັດເກີດໂຣກຄຸດຖະ (kuṣṭha) ຄ້າຍໂຣກເຮື້ອນ. ກະສັດອ້າງວ່າການຫຼຸດຈຳນວນສັດປ່າເປັນໜ້າທີ່ຮາຊະທຳມະ ແຕ່ກວາງແມ່ຍອມຮັບແຕ່ຫຼັກການທົ່ວໄປ ແລະຍືນຢັນວ່າກໍລະນີນີ້ລະເມີດຂໍ້ຫ້າມ. ເມື່ອນາງຕາຍ ກະສັດກໍເກີດໂຣກທັນທີ ແລະຕັ້ງໃຈປະພຶດຕະປະສະ (tapas) ກັບການບູຊາພຣະສິວະເພື່ອແກ້ໄຂ. ພຣະອົງວາງໃຈເທົ່າທຽມຕໍ່ມິດແລະສັດຕູ ແລະອອກເດີນທາງໄປຕີຣຖະ. ຕໍ່ມາໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳຈາກພຣາຫມະນະໃຫ້ໄປຍັງ ສັງຂະຕີຣຖະ (Śaṅkhatīrtha) ໃນຮາຖະເກສະວະ-ເຂດ ອັນລືຊື່ວ່າທຳລາຍໂຣກ. ເມື່ອອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງຫາຍຂາດທັນທີ ແລະມີຮັດສະຫມີ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງການກູ້ພົ້ນຂອງຕີຣຖະ ແລະຈັນຍາຂອງຄວາມສຳລວມລະວັງ.
Adhyaya 11
शंखतीर्थोत्पत्तिमाहात्म्य एवं चमत्कारभूपतिना ब्राह्मणेभ्यो नगरदानवर्णनम् (Origin and Glory of Śaṅkhatīrtha; the King Camatkāra’s Gift of a Town to Brahmins)
ພວກລິສີຖາມສູຕະເຖິງການທີ່ພະຣາຊາ ຈະມັດກາຣະ ພົ້ນຈາກໂລກເຮື້ອ (ໂລກຜິວໜັງຮ້າຍ), ກ່ຽວກັບບຣາຫມັນຜູ້ນໍາທາງ, ແລະສະຖານທີ່ກັບອານຸພາບຂອງ ສັງຄະຕີຣຖະ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາໄດ້ທ່ອງໄປຫາຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງ ຊອກຫາຢາແລະມົນຕຣາ ແຕ່ບໍ່ພົບທາງຮັກສາ. ໃນດິນແດນມີບຸນຍິ່ງ ພະອົງຢູ່ຢ່າງສົມຖະ ແລະພົບບຣາຫມັນນັກຈາລິກ ຈຶ່ງຂໍວິທີທັງມະນຸດຫຼືເທວະ ເພື່ອດັບທຸກຂອງຕົນ. ບຣາຫມັນກ່າວວ່າ ສັງຄະຕີຣຖະຢູ່ໃກ້ນັ້ນ ເປັນຕີຣຖະທີ່ທໍາລາຍໂລກໄພທົ່ວໂລກ ໂດຍພິເສດເມື່ອອາບນ້ໍາພ້ອມອົດອາຫານ ໃນເດືອນໄຈຕຣະ ຄືນວັນຈັນທຣະທີ 14 (ຈະຕຸຣທະສີ) ເມື່ອດວງຈັນຢູ່ນັກສັດ ຈິຕຣາ. ພວກເຂົາເລົ່າກໍາເນີດຕີຣຖະ: ພີ່ນ້ອງນັກຕະປະ ລິຂິຕະ ແລະ ສັງຄະ; ສັງຄະເອົາໝາກໄມ້ຈາກອາສຣົມວ່າງຂອງລິຂິຕະ ແລະຮັບຜິດແທນ; ລິຂິຕະໂກດ ຕັດມືຂອງເຂົາ. ສັງຄະບໍາເນັດຕະປະຢ່າງແຮງ ພຣະສິວະປາກົດ ປະທານໃຫ້ມືກັບຄືນ ແລະສ້າງຕີຣຖະໃນນາມຂອງສັງຄະ ພ້ອມສັນຍາວ່າຜູ້ອາບນ້ໍາຈະໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການບູຊາສຣາດທະໃນຄືນນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸຣຸດພໍໃຈ. ຕາມຄໍາແນະນໍາ ບຣາຫມັນນໍາພະຣາຊາໄປອາບນ້ໍາໃນເວລາຖືກຕ້ອງ ພະອົງຫາຍປ່ວຍ ແລະສະຫວ່າງໄສ. ດ້ວຍຄວາມກະຕັນຍູແລະຈິດປະຖິ້ມ ພະອົງຈະຖວາຍອານາຈັກແລະຊັບສິນ ແຕ່ບຣາຫມັນຂໍເພີຍເມືອງທີ່ປອດໄພມີກໍາແພງແລະຄູນ້ໍາ ສໍາລັບຄອບຄົວນັກຮຽນຜູ້ອຸທິດໃຫ້ການສຶກສາແລະພິທີ. ພະຣາຊາຈຶ່ງສ້າງເມືອງຢ່າງດີ ແລະແຈກຈ່າຍຂອງມີຄ່າໃຫ້ບຣາຫມັນຜູ້ສົມຄວນຕາມຊາສຕຣະ ຈາກນັ້ນມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມວາງໃຈແລະທາງຕະປະຫນັກຂຶ້ນ.
Adhyaya 12
Śaṅkha-tīrtha: Brāhmaṇa-nagarī-nivedana and Rakṣaṇa-upadeśa (शंखतीर्थे ब्राह्मणनगरनिवेदन-रक्षणोपदेशः)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ກະສັດ ວະສຸທາປາລ ໄດ້ສ້າງນະຄອນອັນຫຼູຫລາ ປຽບເທົ່າກັບ ປຸຣັນດະຣະ-ປຸຣະ ຂອງພຣະອິນທຣາ. ນະຄອນນັ້ນປະດັບດ້ວຍເຮືອນເຮືອນດັ່ງແກ້ວມະນີ, ພະລາຊວັງຜະລິດຈາກຜົນຶກໃສປຽບດັ່ງຍອດເຂົາໄກລາສ, ທຸງທິວ, ປະຕູຄຳ, ສະລອຍນ້ຳມີຂັ້ນບັນໄດແກ້ວ, ສວນ, ບໍ່ນ້ຳ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ສາທາລະນະຄົບຖ້ວນ. ເມື່ອຈັດພ້ອມແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ “ນິເວດຍ” ຖວາຍມອບນະຄອນນີ້ແດ່ພຣາຫມັນຜູ້ສູງສົງ ແລະຖືກກ່າວວ່າໄດ້ສຳເລັດພຣະທຳໜ້າທີ່. ຢູ່ທີ່ ສັງຂະ-ຕີຣຖະ ພຣະອົງເອີ້ນລູກ ຫຼານ ແລະຂ້າລາຊການມາ ເພື່ອອອກຄຳສັ່ງການປົກຄອງ: ນະຄອນທີ່ຖວາຍແລ້ວນີ້ຕ້ອງຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອໃຫ້ພຣາຫມັນທັງປວງພໍໃຈ. ບົດສອນຕໍ່ມາຊີ້ໃຫ້ເຫັນຜົນຕາມທຳ: ຜູ້ປົກຄອງທີ່ຄຸ້ມຄອງພຣາຫມັນດ້ວຍພັກຕິ ຈະໄດ້ຮັບລັດສະໝີພິເສດ ຄວາມບໍ່ພ່າຍແພ້ ຄວາມຮັ່ງມີ ອາຍຸຍືນ ສຸຂະພາບ ແລະວົງສານເຈິດຈ້າ ໂດຍພຣາຫມັນອະນຸກຣະຫະ; ຜູ້ທີ່ປະພຶດດ້ວຍຄວາມປອງຮ້າຍ ຈະປະສົບທຸກ ພ່າຍແພ້ ແຍກຈາກຄົນຮັກ ເຈັບໄຂ້ ຖືກຕຳນິ ວົງສານຂາດຕອນ ແລະສຸດທ້າຍຕົກສູ່ໂລກຂອງພຣະຍະມະ. ທ້າຍບົດ ກະສັດເຂົ້າສູ່ຕະປະສະຍາ ແລະລູກຫຼານປະຕິບັດຕາມ ໃຫ້ທຳແຫ່ງການອຸປະຖຳຄຸ້ມຄອງດຳລົງຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 13
अचलेश्वर-प्रतिष्ठा-माहात्म्य (The Māhātmya of Acaleśvara: Establishment and Proof-Sign)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ກະສັດອົງໜຶ່ງໄດ້ມອບອານາຈັກແລະເມືອງໃຫ້ລູກຊາຍ ແລ້ວບໍລິຈາກຖິ່ນຖານໃຫ້ແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າປະພຶດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດເພື່ອບູຊາພຣະມະຫາເທວ. ຕະປະສະຂອງພຣະອົງເພີ່ມພູນຕາມການອົດອາຫານ: ກິນແຕ່ໝາກໄມ້, ຕໍ່ມາໃບໄມ້ແຫ້ງ, ຕໍ່ມານ້ຳຢ່າງດຽວ, ແລະສຸດທ້າຍອາໄສແຕ່ລົມ ເປັນເວລາຍາວນານ. ພຣະມະເຫສະວະຣະພໍໃຈ ຈຶ່ງປາກົດແລະປະທານພອນ. ກະສັດທູນຂໍໃຫ້ພື້ນທີ່ບຸນອັນສູງສຸດທີ່ກ່ຽວກັບຫະຕະເກສະວະຣະ ຍິ່ງບໍລິສຸດຂຶ້ນໂດຍການທີ່ພຣະເທວະສະຖິດຢູ່ຖາວອນ. ພຣະມະຫາເທວຮັບປາກວ່າຈະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນສາມໂລກວ່າ “ອະຈະເລສະວະຣະ” ພ້ອມປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນມັ່ນຄົງແກ່ຜູ້ເບິ່ງພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ. ຍັງກ່າວເຖິງພິທີພິເສດ: ໃນວັນຂຶ້ນ 14 ເດືອນມາຆະ ຜູ້ສ້າງ “ຄຣິຕະ-ກັມບະລະ” (ຜ້າ/ຊັ້ນບູຊາດ້ວຍເນີຍໃສ) ຖວາຍແກ່ລິງຄະ ຈະໄດ້ທຳລາຍບາບທຸກວັຍ. ກະສັດຖືກຊີ້ນຳໃຫ້ປະດິດຕັ້ງລິງຄະເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ຕະຫຼອດ. ຫຼັງຈາກພຣະອົງຫາຍໄປ ກະສັດກໍ່ສ້າງວິຫານງາມ. ສຽງຈາກຟ້າໃຫ້ເຄື່ອງໝາຍຢືນຢັນ: ເງົາຂອງລິງຄະຈະຢູ່ນິ່ງ ບໍ່ປ່ຽນຕາມທິດເຫມືອນປົກກະຕິ. ກະສັດເຫັນເຄື່ອງໝາຍນັ້ນແລ້ວຮູ້ສຶກສຳເລັດ; ຄຳພີກ່າວວ່າເງົາອັນອັດສະຈັນນັ້ນຍັງເຫັນໄດ້ຈົນທຸກມື້ນີ້. ອີກຫຼັກຖານໜຶ່ງ: ຜູ້ທີ່ຈະຕາຍໃນ 6 ເດືອນ ຈະບໍ່ສາມາດເຫັນເງົານັ້ນ. ນິທານສຸດທ້າຍຢືນຢັນວ່າ ພຣະມະຫາເທວສະຖິດຢູ່ໃກ້ຈາມັດກາຣະປຸຣະເປັນອະຈະເລສະວະຣະ; ຕີຣະຖະນີ້ໃຫ້ສົມປາດຖະນາ ແລະໃຫ້ມຸກຕິ; ແມ່ນແຕ່ອຸປະສັກແຫ່ງກິເລດທີ່ມີຮູບກາຍ ຍັງຖືກສັ່ງໃຫ້ກັ້ນຄົນບໍ່ໃຫ້ໄປ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອານຸພາບພິເສດຂອງສະຖານທີ່ນີ້។
Adhyaya 14
Cāmatkārapura-pradakṣiṇā-māhātmya (Theological Account of Circumambulation at Cāmatkārapura)
ບົດນີ້ ສູຕະໄດ້ຖ່າຍທອດນິທານສອນໃຈ. ຊາຍວາຍສະຍະ (vaiśya) ຜູ້ທຸກຍາກ ແລະເປັນຄົນໃບ້ ດຳລົງຊີວິດໂດຍເປັນຄົນເລີ້ຍງງົວ. ໃນເດືອນ Caitra ວັນ kṛṣṇapakṣa caturdaśī ງົວຕົວໜຶ່ງຫາຍໄປໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ; ເຈົ້າຂອງກ່າວໂທດ ແລະບັງຄັບໃຫ້ນຳກັບມາທັນທີ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ຄົນເລີ້ຍງງົວອອກໄປປ່າໂດຍບໍ່ໄດ້ກິນ ຖືໄມ້ເທົ້າ ແລະຕາມຮອຍຕີນ; ໃນການຄົ້ນຫານັ້ນ ລາວໄດ້ເດີນວົນຮອບຂອບເຂດທັງໝົດຂອງ Cāmatkārapura ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ—ເປັນ pradakṣiṇā ຢ່າງບັງເອີນ. ພໍຄ່ຳຄືນສິ້ນສຸດ ລາວພົບງົວ ແລະນຳກັບຄືນ. ຄຳພີອະທິບາຍວ່າ ເວລາຕາມປະຕິທິນນີ້ແມ່ນຍາມທີ່ເທວະດາມາຊຸມນຸມຢູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດ ເຮັດໃຫ້ຜົນບຸນຂອງການກະທຳເພີ່ມພູນ. ຕໍ່ມາ ຄົນເລີ້ຍງງົວ (ອົດອາຫານ, ຮັກສາຄວາມງຽບ, ບໍ່ອາບນ້ຳ) ແລະງົວນັ້ນຕາຍຕາມການເວລາ; ລາວເກີດໃໝ່ເປັນລູກຂອງກະສັດແຫ່ງ Daśārṇa ແລະຈື່ຈຳຊາດກ່ອນໄດ້. ເມື່ອເປັນກະສັດ ລາວກັບມາທຸກປີພ້ອມມະນະຕຣີ ເພື່ອເຮັດ pradakṣiṇā ຢ່າງຕັ້ງໃຈ—ເດີນທ້າວ, ອົດອາຫານ, ແລະຖືມອນ. ບັນດາລະສີມາຮອດ pāpa-haraṇa tīrtha ທີ່ກ່ຽວກັບ Viśvāmitra ແລະຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງອຸທິດໃຈໃຫ້ພິທີນີ້ ທັງໆທີ່ມີ tīrtha ແລະເທວະສະຖານຫຼາຍ. ກະສັດເປີດເຜີຍເລື່ອງຊາດກ່ອນ; ລະສີສັນລະເສີນ ແລະພາກັນເຮັດ pradakṣiṇā ຈົນໄດ້ siddhi ພິເສດ ທີ່ກ່າວວ່າຍາກຈະໄດ້ແມ່ນກະທັ້ງດ້ວຍ japa, yajña, dāna ແລະການບຳເນັດ tīrtha ອື່ນໆ. ທ້າຍສຸດ ກະສັດແລະມະນະຕຣີກາຍເປັນສັດທິບົດຟ້າ ປາກົດເປັນດວງດາວໃນຟ້າ ເປັນການຢືນຢັນຜົນບຸນຂອງການວົນຮອບ Cāmatkārapura.
Adhyaya 15
Vṛndā’s Rescue, Māyā-Encounter with Hari, and the Etiology of Vṛndāvana (तुलसी-वृंदावन-प्रादुर्भाव)
ອັດຍາຍນີ້ (ຕາມທີ່ນາຣະດະຖ່າຍທອດ) ສະແດງລໍາດັບຂອງການປົກປ້ອງ, ການລວງລໍ້ດ້ວຍມາຍາ, ຄໍາສາບ, ແລະການກາຍເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ. ພຣະຫາຣິ/ນາຣາຍະນະ ປາກົດໃນຮູບນັກຕະປະ ມີເຄື່ອງໝາຍຂອງຜູ້ຖືພຣະວິນັຍ ເພື່ອປະຈັນໜ້າຣາກສະ ແລະຊ່ວຍເຫຼືອນາງຜູ້ທຸກທ້ອນ ຄື ວຣິນດາ/ວຣິນດາຣິກາ. ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາຜ່ານປ່າອັນອັນຕະລາຍ ເຂົ້າສູ່ອາສຣົມອັນພິເສດ ທີ່ພັນລະນາດ້ວຍຄວາມອຸດົມເກີນຈິງ—ນົກກາຍຄໍາ, ແມ່ນ້ໍາດັ່ງນ້ໍາອະມຣິຕະ, ຕົ້ນໄມ້ໄຫຼນ້ໍາເຜິ້ງ—ເພີ່ມຄວາມອັດສະຈັນແບບຕີຣຖະ. ຈຸດຫັນສໍາຄັນເກີດຂຶ້ນໃນ “ຈິຕຣະສາລາ” ເມື່ອດ້ວຍມາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ວຣິນດາຖືກນໍາໃຫ້ພົບຮູບຄົນທີ່ຄ້າຍສາມີ ແລະເກີດຄວາມໃກ້ຊິດ. ຫຼັງນັ້ນ ພຣະຫາຣິເປີດເຜີຍພຣະອົງ ປະກາດການຕາຍຂອງຈາລັນທະຣະ ແລະກ່າວວ່າ ໃນສັດຈະສູງສຸດ ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະຫາຣິ ບໍ່ແຕກຕ່າງ. ວຣິນດາຕອບກັບດ້ວຍການຕໍ່ວ່າທາງຈັນຍາ ແລະສາບວ່າ: ເຊັ່ນທີ່ນາງຖືກຫຼອກດ້ວຍມາຍາຂອງນັກຕະປະ ພຣະຫາຣິກໍຈະພົບການຫຼອກລວງທີ່ຄ້າຍກັນ. ທ້າຍສຸດ ວຣິນດາຕັ້ງໃຈບໍາເພັນຕະປະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຖອນຈິດດ້ວຍໂຍຄະ ທໍາທຸກກະກິລິຍາ ແລະສິ້ນຊີວິດ. ອັດຍາຍປິດດ້ວຍຄໍາອະທິບາຍຕົ້ນກໍາເນີດ: ສະຖານທີ່ທີ່ນາງລະທິ້ງຮ່າງກາຍ ກາຍເປັນ ວຣິນດາວະນະ ໃກ້ກົວວັຣດະນະ ແລະການກາຍຮູບຂອງນາງຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມສັກສິດຂອງພື້ນຖິ່ນນັ້ນ.
Adhyaya 16
रक्तशृङ्गसांनिध्यसेवनफलश्रैष्ठ्यवर्णनम् (Exposition on the Supremacy of the Fruits of Serving the Proximity of Raktaśṛṅga)
ອັດຍາຍ 16 ທີ່ສູຕະເວົ້າ ຍົກຍ້ອງໃຫ້ເອົາໃຈໃສ່ການຢູ່ໃກ້ ແລະຮັບໃຊ້ສານນິດຂອງ ຣັກຕະສຣິງກະ (Raktaśṛṅga) ໃນກະເສດຕະສັກສິດທີ່ເກີດຈາກ ຫາຏະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara-sambhava kṣetra) ເປັນສິ່ງສູງສຸດ. ຜູ້ມີປັນຍາຄວນລະກິດອື່ນໆ ແລ້ວອຸທິດໃຈຮັບໃຊ້ການປະທັບຢູ່ຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາ. ຕໍ່ມາໄດ້ຈັດລຳດັບບຸນຜົນໂດຍການປຽບທຽບ: ທານ (dāna), ພິທີກຳ (kriyākāṇḍa), ຍັດຍະຢ່າງ ອັກນິສະໂຕມ (Agniṣṭoma) ພ້ອມຄ່າບູຊາຄົບຖ້ວນ, ວຣະຕະເຂັ້ມງວດເຊັ່ນ ຈັນດຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa) ແລະ ກຣິຈຊຣະ (Kṛcchra), ພ້ອມທັງຕີຣຖະມີຊື່ສຽງເຊັ່ນ ປຣະພາສະ (Prabhāsa) ແລະ ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ກໍບໍ່ເທົ່າແມ່ນແຕ່ 1/16 ຂອງບຸນຜົນໃນກະເສດຕະນີ້. ຍັງຍົກຕົວຢ່າງວ່າ ຣາຊະຣິສີຫຼາຍອົງເຄີຍບັນລຸສິດທິ (siddhi) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ສັດ, ນົກ, ງູ, ແລະສັດດຸຮ້າຍ ເມື່ອຖືກເວລາທຳລາຍ ກໍກ່າວວ່າຈະໄດ້ເຖິງຖິ່ນພຳນັກເທວະດາໂດຍອາໄສຄວາມຜູກພັນກັບສະຖານທີ່. ທ້າຍສຸດ ອະທິບາຍຫຼັກການຊຳລະບາບແບບຂັ້ນຕອນ: ຕີຣຖະຊຳລະໄດ້ໂດຍການຢູ່ອາໄສ; ແຕ່ກະເສດຕະຫາຏະເກສະວະຣະ ຊຳລະໄດ້ແມ່ນແຕ່ການລະລຶກ, ແລະຍິ່ງແຮງຂຶ້ນໂດຍການເຫັນ ແລະໂດຍສະເພາະການສຳຜັດ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມສັກສິດຜ່ານການພົບພາດ້ວຍກາຍໃຈ.
Adhyaya 17
चमत्कारपुर-क्षेत्रप्रमाण-वर्णनम् तथा विदूरथ-नृपकथा (Chamatkārapura Kṣetra Boundaries and the Tale of King Vidūratha)
ບົດທີ 17 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຂໍໃຫ້ສູຕະອະທິບາຍເມືອງສັກສິດ «ຈະມັດກາຣະປຸຣະ» ຢ່າງແນ່ນອນ: ຂອບເຂດ/ຂະໜາດ (ປຣະມານ) ແລະການນັບລາຍຊື່ຕີຣຖະ ແລະສະຖານບູຊາທີ່ໃຫ້ບຸນ. ສູຕະກ່າວວ່າ ຄະເສຕຣະນີ້ກວ້າງຫ້າໂກຣຊາ ແລະກຳນົດຈຸດອ້າງອີງຕາມທິດ: ທິດຕາເວັນອອກມີ ກະຍາຊິຣະ, ທິດຕາເວັນຕົກມີ ຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ, ແລະທິດໃຕ້-ເໜືອມີສະຖານທີ່ຂອງ ໂກກັຣເນສະວະຣະ. ຍັງເວົ້າເຖິງຊື່ເກົ່າ «ຮາຖາເກສະວະຣະ» ແລະກິດຕິສຽງວ່າເປັນບ່ອນທຳລາຍບາບ. ຕໍ່ມາ ຄຳບັນຍາຍຫັນຈາກການກຳນົດຂອບເຂດໄປສູ່ນິທານຕົ້ນເຫດ: ຕາມຄຳຂໍຂອງພຣາຫມັນ ສູຕະເລີ່ມເລົ່າເລື່ອງພຣະຣາຊາ «ວິດູຣະຖະ». ການລ່າສັດຂອງພຣະອົງກາຍເປັນການໄລ່ຕາມອັນອັນຕະລາຍ ຜ່ານພູມປະເທດທີ່ຮຸນແຮງຂຶ້ນ: ປ່າມີໜາມ, ບໍ່ມີນ້ຳ, ບໍ່ມີເງົາ, ຮ້ອນຈັດ ແລະມີສັດຮ້າຍຄຸກຄາມ. ພຣະອົງພັດພາກອອກຈາກກອງທັບ ເມື່ອຍລ້າຫນັກ ຈົນສຸດທ້າຍມ້າລົ້ມລົງ—ເປັນຕອນທີ່ປູທາງໃຫ້ການເປີດເຜີຍຕໍ່ໄປເຖິງຄວາມສັກສິດ ແລະນັຍທາງທຳຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ.
Adhyaya 18
प्रेतसंवादः — विदूरथस्य प्रेतैः सह संवादः तथा जैमिन्याश्रमप्रवेशः (Dialogue with Pretas and Entry into Jaimini’s Āśrama)
ບົດນີ້ເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາ ວິດູຣະຖະ ເດີນທາງໃນປ່າອັນລຳບາກ ດ້ວຍຄວາມຫິວແລະຫິວນ້ຳຈົນໝົດແຮງ ແລ້ວໄດ້ພົບພຣີຕະ (preta) ສາມຕົນທີ່ນ່າຢ້ານ. ໃນການສົນທະນາຢ່າງເປັນລຳດັບ ພຣີຕະໄດ້ແນະນຳຕົນດ້ວຍນາມກຳ (Māṃsāda, Vidaivata, Kṛtaghna) ແລະອະທິບາຍກຳທີ່ນຳໃຫ້ຕົນຕົກຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ: ການປະພຶດອະທຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ລະເລີຍການບູຊາ, ບໍ່ຮູ້ຄຸນ, ແລະການລະເມີດຈັນຍາບັນອື່ນໆ. ຕໍ່ມາ ຄຳສອນຂະຫຍາຍເປັນຄູ່ມືຈັນຍາບັນພິທີໃນເຮືອນ ໂດຍລາຍການສະຖານະການທີ່ກ່າວວ່າພຣີຕະ “ກິນ” ເຄື່ອງບູຊາຫຼືອາຫານ: ເຮັດ śrāddha ຜິດເວລາ, dakṣiṇā ບໍ່ພໍ, ເຮືອນຂາດສິຣິມົງຄຸນ, ລະເລີຍ vaiśvadeva, ບໍ່ເຄົາລົບແຂກ, ອາຫານບໍ່ບໍລິສຸດ ຫຼືປົ່ນເປື້ອນ. ຍັງລະບຸການກະທຳທີ່ນຳໄປສູ່ພຣີຕະພາວະ—ລ່ວງລະເມີດຄູ່ຄອງຜູ້ອື່ນ, ລັກຂໂມຍ, ນິນທາ, ທອດທິ້ງຄຳສັນຍາ, ໃຊ້ຊັບຜູ້ອື່ນຜິດທາງ, ຂັດຂວາງທານແກ່ພຣາຫມະນ, ແລະທິ້ງຄູ່ຄອງຜູ້ບໍ່ມີຜິດ—ພ້ອມຍົກຍ້ອງຄຸນທຳປົກປ້ອງ: ເຫັນຄູ່ຄອງຜູ້ອື່ນເປັນແມ່, ການໃຫ້ທານ, ຄວາມເສມພາກ, ກະລຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ, ມຸ່ງສູ່ຍັດຍາ/ຕີຣຖະ, ແລະວຽກສາທາລະນະເຊັ່ນຂຸດບໍ່ນ້ຳ ແລະສ້າງອ່າງນ້ຳ. ພຣີຕະຂໍໃຫ້ເຮັດ Gayā-śrāddha ເປັນພິທີແກ້ໄຂສຳຄັນ. ພະຣາຊາເດີນຕໍ່ໄປທາງເໜືອ ພົບອາສຣົມສະງົບຂ້າງທະເລສາບ ແລະໄດ້ພົບພຣະຣິສີ ໄຈມິນິ ກັບນັກຕະປະ. ທ່ານໄດ້ຮັບນ້ຳແລະໝາກໄມ້ ເລົ່າຄວາມທຸກຂອງຕົນ ແລະເຂົ້າຮ່ວມພິທີຍາມແລງ; ພາບຄືນຄ່ຳຖືກພັນກັບການເຕືອນໃຈເຖິງອັນຕະລາຍທາງສິນທຳໃນຍາມຄືນ.
Adhyaya 19
सत्योपदेशः—गयाशीर्षे श्राद्धेन प्रेतमोक्षणम् (Instruction on Truthfulness—Preta-Liberation through Śrāddha at Gayāśiras)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາ ວິດູຣະຖະ ຫຼັງຈາກໄດ້ພົບກັບບໍລິວານທີ່ກຳລັງເສົ້າໂສກ ແລະໄດ້ພັກໃນປ່າກັບພວກລະສີ ກໍກັບໄປທາງ ມາຫິສະມະຕີ ແລ້ວອອກເດີນທາງຈາລິກໄປຍັງ ກະຍາຊິຣະ (Gayāśiras)។ ທີ່ນັ້ນພະອົງເຮັດພິທີ śrāddha ດ້ວຍສັດທາ. ໃນນິມິດຝັນ ມີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ Māṃsāda ປາກົດເປັນຮູບເທວະ ແລະປະກາດວ່າໄດ້ພົ້ນຈາກສະພາບເປຣຕະ ເນື່ອງຈາກພິທີຂອງພະຣາຊາ. ຕໍ່ມາ ເປຣຕະອີກຕົນໜຶ່ງ ຊື່ Kṛtaghna (ຜູ້ອະກະຕັນຍູ; ກ່ຽວກັບການລັກຊັບສົມບັດສະໜອງນ້ຳ) ປາກົດຍັງທຸກທໍລະມານ ແລະກ່າວວ່າບາບເປັນອຸປະສັກກັ້ນການພົ້ນ. ລາວສອນວ່າການພົ້ນຂຶ້ນກັບ satya (ຄວາມຈິງ/ຄວາມສັດຊື່) ໂດຍຍົກຍ້ອງ satya ເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ເປັນຕະປະ ເປັນປັນຍາ ແລະເປັນຫຼັກຄ້ຳຈຸນລະບຽບໂລກ; ຖ້າຂາດ satya ການບຳເນັດທີ່ທີຣຖະ, ທານ, svādhyāya ແລະການຮັບໃຊ້ຄູອາຈານ ຈະເປັນໝັນ. ເປຣຕະນັ້ນຍັງໃຫ້ຄຳແນະນຳທາງພູມສັນຖານ-ພິທີຢ່າງລະອຽດ: ທີ່ Cāmatkārapura ໃນເຂດ Hāṭakeśvara ມີ Gayāśiras ຖືກຊ່ອນໃຕ້ຊາຍ; ໃຕ້ຕົ້ນ plakṣa ໃຫ້ໃຊ້ darbha, ຜັກປ່າ ແລະງາປ່າ ເຮັດ śrāddha ໃຫ້ໄວ. ພະຣາຊາປະຕິບັດຕາມ ຂຸດບໍ່ນ້ຳນ້ອຍໆ ແລະສຳເລັດພິທີ; ທັນໃດນັ້ນ Kṛtaghna ໄດ້ຮູບເທວະ ແລະໄປດ້ວຍພາຫະນະສະຫວັນ. ຕອນທ້າຍ ບໍ່ນ້ຳນັ້ນມີຊື່ສຽງວ່າເປັນແຫຼ່ງປະໂຫຍດແກ່ບັນພະບຸລຸດຕະຫຼອດ; ເຮັດ śrāddha ທີ່ນັ້ນໃນວັນດວງຈັນດັບຂອງປັກເປຣຕະ ໂດຍໃຊ້ kālaśāka, ງາປ່າ ແລະ darbha ທີ່ຕັດແລ້ວ ຈະໄດ້ຜົນເຕັມຂອງ Kṛtaghna-preta-tīrtha; ພວກ pitṛ ຫຼາຍຊັ້ນຖືກກ່າວວ່າຢູ່ປະຈຳ ແລະຄວນເຮັດ śrāddha ຕາມເວລາອັນຄວນ ຫຼືແມ່ນນອກປະເພນີປະຕິທິນ ເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
Adhyaya 20
Pitṛ-kūpikā-śrāddha, Gokarṇa-gamana, and Bālamaṇḍana-tīrtha Śuddhi (पितृकूपिका-श्राद्धम्, गोकर्णगमनम्, बालमण्डनतीर्थशुद्धिः)
ສູຕະເລົ່າເຫດການວ່າ ພຣະຣາມ ພ້ອມດ້ວຍ ພຣະສີຕາ ແລະ ລັກສະມະນະ ໃນຍາມຖືກເນລະເທດຢູ່ປ່າ ໄດ້ມາຮອດສະຖານທີ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ປິຕຣິ-ກູປິກາ»។ ຫຼັງຈາກປະຕິບັດພິທີຍາມແລງ ພຣະຣາມຝັນເຫັນພຣະທະສະຣະຖະ ມີໃບໜ້າຍິ້ມແຍ້ມ ແລະ ປະດັບປະດາງາມ ຈຶ່ງປຶກສາພຣາຫມະນະ. ພຣາຫມະນະຕີຄວາມວ່າ ນັ້ນແມ່ນການຮ້ອງຂໍຈາກບັນພະບຸລຸດໃຫ້ທຳ «ສຣາດທະ» ແລະ ກຳນົດເຄື່ອງບູຊາຢ່າງສົມຖະ ຕາມຂອງທີ່ຫາໄດ້ໃນປ່າ: ເຂົ້ານີວາຣະ, ຜັກປ່າ, ຫົວຮາກ, ແລະ ງາ. ພຣະຣາມເຊີນພຣາຫມະນະມາຮັບພິທີ ແລະ ປະກອບສຣາດທະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ໃນຂະນະພິທີ ພຣະສີຕາຖອນຕົວດ້ວຍຄວາມສຸພາບອ່ອນນ້ອມ; ຕໍ່ມານາງອະທິບາຍວ່າ ນາງຮູ້ສຶກເຫັນພຣະທະສະຣະຖະ ແລະ ບັນພະບຸລຸດອື່ນໆ ປະທັບຢູ່ໃນພຣາຫມະນະ ຈຶ່ງເກີດຄວາມລະມັດລະວັງທາງພິທີ-ຈັນຍາ. ພຣະຣາມແກ້ໄຂຄວາມຕຶງຕັນນັ້ນ ໂດຍຢືນຢັນເຈດຕະນາອັນບໍລິສຸດຂອງນາງ. ຕໍ່ມາ ລັກສະມະນະຮູ້ສຶກວ່າຕົນຖືກຫຼຸດຄ່າເຫມືອນຜູ້ຮັບໃຊ້ ເກີດໂທສະ ແລະ ຄິດຈະເຮັດຜິດໃນໃຈ; ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍກັບຄືນສູ່ຄວາມປອງດອງ ເປັນການຊ່ອມແປງທາງທຳ. ພຣະລະສີມາຣະກັນເດຍະມາຮອດ ແລະ ຊີ້ນຳໃຫ້ໄປສູ່ການຊຳລະດ້ວຍຕີຣຖະ ໂດຍໃຫ້ອາບນ້ຳທີ່ «ບາລະມັນດະນະ-ຕີຣຖະ» ໃກ້ອາສຣົມຂອງທ່ານ ເຊິ່ງກ່າວວ່າຊຳລະໄດ້ແມ່ນແຕ່ຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງ ແມ່ນກະທັ້ງການລ່ວງເກີນໃນໃຈ. ບົດຈົບດ້ວຍການໄປຕີຣຖະ, ໄດ້ດາຣະຊັນພິຕາມະຫາ, ແລະ ເດີນທາງຕໍ່ໄປທາງໃຕ້ ເຊື່ອມໂຍງສະຖານທີ່-ພິທີ-ການຟື້ນຟູຈັນຍາເຂົ້າດ້ວຍກັນ។
Adhyaya 21
बालसख्यतीर्थप्रादुर्भावः — Origin of Bālasakhya Tīrtha and Brahmā’s Grace to Mārkaṇḍeya
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກພຣາຫມັນຖາມສູຕະເຖິງພຣະລິສີ ມາຣະກັນເດຍ ແລະສະຖານທີ່ທີ່ປະດິດຕັ້ງບູຊາພຣະພຣະຫມາ (ປິຕາມະຫາ) ພ້ອມທັງອາສຣົມຂອງລິສີ. ສູຕະເລົ່າເຖິງຊີວິດຂອງລິສີ ມຣຶກັນດຸ ຢູ່ໃກ້ເມືອງຈະມັດກາຣະປຸຣະ, ການເກີດຂອງບຸດຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງນາມ ມາຣະກັນເດຍ, ແລະພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ລັກສະນະກາຍມາທຳນາຍວ່າເດັກຈະຕາຍໃນ 6 ເດືອນ. ມຣຶກັນດຸຈຶ່ງຝຶກລູກໃຫ້ມີວິໄນ ແລະໃຫ້ກ່າວນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣາຫມັນ ແລະລິສີຜູ້ເດີນທາງ. ເມື່ອເດັກນ້ອຍນະມັດສະການຊ້ຳໆ ລິສີຫຼາຍອົງອວຍພອນ “ອາຍຸຍືນ” ແຕ່ວະສິດຖະເຕືອນວ່າເດັກຈະຕາຍໃນວັນທີ 3 ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມລຳບາກໃນຄວາມຈິງຂອງພອນ. ລິສີທັງຫມົດຈຶ່ງຕົກລົງວ່າມີແຕ່ພຣະພຣະຫມາເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຫຼີກລ້ຽງຊະຕາກຳໄດ້; ພວກເຂົາເດີນທາງໄປບຣະຫມະໂລກ ສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັນລະເສີນແຫ່ງເວດ ແລະທູນຂໍ. ພຣະພຣະຫມາປະທານພອນໃຫ້ມາຣະກັນເດຍພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ ແລະສົ່ງພວກເຂົາກັບ ພ້ອມກຳຊັບວ່າບິດາຢ່າໃຫ້ຕາຍດ້ວຍຄວາມໂສກກ່ອນໄດ້ເຫັນລູກ. ລິສີກັບມາ ວາງເດັກໄວ້ໃກ້ອາສຣົມທີ່ອັກນິຕີຣຖະ ແລ້ວສືບຕໍ່ຈາລິກທີ່ສັກສິດ. ມຣຶກັນດຸແລະພັນລະຍາເຊື່ອວ່າລູກຫາຍ ແລະຈື່ງຈະເຜົາຕົນເອງດ້ວຍຄວາມໂສກ ແຕ່ເດັກກັບຄືນມາ ເລົ່າເຖິງການກະທຳຂອງລິສີ ແລະພອນຂອງພຣະພຣະຫມາ. ມຣຶກັນດຸຈຶ່ງບູຊາລິສີ ແລະຕາມຄຳແນະນຳໄດ້ປະດິດຕັ້ງພຣະພຣະຫມາໃນບ່ອນນັ້ນ ໃຫ້ທັງລິສີແລະພຣາຫມັນອື່ນໆມາບູຊາ. ສະຖານທີ່ນີ້ໄດ້ຊື່ວ່າ “ບາລະສະຂະຍາ” (ໝູ່ມິດຂອງເດັກ) ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເດັກນ້ອຍ ຮັກສາໂລກ ຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານ ແລະປ້ອງກັນການລົບກວນຈາກ ກຣະຫະ/ພູດ/ປິສາຈ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ພຽງອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາກໍໄດ້ຜົນທາງທຳສູງ ແລະອາບໃນເດືອນ ເຈຍສຖະ ຈະພົ້ນທຸກຂ໌ຕະຫຼອດປີ.
Adhyaya 22
बालमण्डनतीर्थोत्पत्तिः — Origin of the Bālamaṇḍana Tīrtha and the Śakreśvara Observance
ບັນດາລະສີຖາມເຖິງຕີຣຖະໜຶ່ງ ທີ່ເລົ່າກັນວ່າ ພຣະລັກສະມະນະ ແລະ ພຣະອິນທຣາ ໄດ້ພົ້ນຈາກບາບ «ສະວາມິ-ດໂຣຫະ» (ການທໍລະຍົດຕໍ່ຜູ້ເປັນເຈົ້າ/ຜູ້ເຫນືອກວ່າອັນຊອບທໍາ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າຕໍ່ເຖິງຕໍານານກໍ່ກໍາເນີດ ໂດຍອ້າງສາຍວົງຂອງດັກສະ ແລະ ພຣະກັສຍະປະມີພັນລະຍາສໍາຄັນສອງອົງ ຄື ອະດິຕິ ແລະ ດິຕິ ຜູ້ໃຫ້ກໍາເນີດເທວະ ແລະ ໄດຕະຍະທີ່ແຂງແຮງ ຈົນເກີດການປະທະກັນ. ດິຕິປະຕິບັດວຣະຕະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເພື່ອໄດ້ລູກຊາຍທີ່ເຫນືອກວ່າເທວະ; ພຣະສິວະປະທານພອນ. ພຣະອິນທຣາຢ້ານກົວລູກທີ່ຖືກພະຍາກອນ ຈຶ່ງໄປຮັບໃຊ້ດິຕິ ແລະ ຄອຍຫາຄວາມຜິດພາດໃນພິທີ. ເມື່ອນາງຫຼັບໃນເວລາຄອດ ພຣະອິນທຣາເຂົ້າໄປໃນຄັນ ຕັດທາຣົກເປັນ 7 ແລ້ວຕັດອີກ 7 ຈົນເກີດເດັກ 49. ແຕ່ເມື່ອດິຕິໄດ້ຟັງການສາລະພາບຢ່າງຈິງໃຈ ນາງກໍ່ປ່ຽນຜົນໃຫ້ເປັນມົງຄຸນ: ເດັກເຫຼົ່ານັ້ນກາຍເປັນ «ມາຣຸດ» ພົ້ນຈາກສະຖານະໄດຕະຍະ ເປັນພັນທະມິດຂອງພຣະອິນທຣາ ແລະ ມີສິດໄດ້ຮັບສ່ວນໃນຍັດຍະ. ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ «ບາລະມັນດະນະ» (ປະດັບດ້ວຍເດັກ) ແລະ ມີຄໍາຮັບຮອງປົກປ້ອງແມ່ທ້ອງ ຜູ້ອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນ ແລະ ດື່ມນ້ໍາໃນເວລາຄອດ. ເພື່ອຊໍາລະບາບຈາກການທໍລະຍົດຕໍ່ແມ່/ຜູ້ເຫນືອກວ່າ ພຣະອິນທຣາໄດ້ສ້າງລິງຄະຂອງພຣະສິວະ «ສັກເຣສະວະຣະ» ແລະ ບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ 1,000 ປີ; ພຣະສິວະປະທານການລົບບາບໃຫ້ພຣະອິນທຣາ ແລະ ຂະຫຍາຍຜົນບຸນໃຫ້ມະນຸດຜູ້ອາບນ້ໍາ ແລະ ບູຊາທີ່ນັ້ນ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການເຮັດສຣາດທະ ຕັ້ງແຕ່ ອາສວິນ ຂຶ້ນ 10 ຫາ 15 ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບນ້ໍາທຸກຕີຣຖະ ແລະ ຄຸນຄ່າຄ້າຍອັສວະເມດະ; ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນພຣະອິນທຣາສະຖິດຢູ່ ເຮັດໃຫ້ຕີຣຖະທັງປວງເຫມືອນມາຮວມກັນ. ທ້າຍບົດອ້າງສອງຄາຖາຂອງນາຣະດະ ສັນລະເສີນວ່າ ອາບນ້ໍາທີ່ບາລະມັນດະນະ ແລະ ໄດ້ເຫັນສັກເຣສະວະຣະ ໃນຊ່ວງອາສວິນ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.
Adhyaya 23
मृगतीर्थमाहात्म्य (Mṛgatīrtha Māhātmya — The Glory of the Deer-Tīrtha)
ສູຕະໄດ້ພັນລະນາສະຖານທີ່ສັກສິດອັນສູງສົ່ງຊື່ ມຣິກະຕີຣຖະ (Mṛgatīrtha) ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກຂອງເຂດສັກສິດນັ້ນ. ທ່ານກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດມີສັດທາຖືກຕ້ອງ ໄປອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ວັນຈະຕຸດະສີຂ້າງຂາວເດືອນໄຈຕຣະ (Caitra-śukla-caturdaśī) ຈະບໍ່ຕົກໄປເກີດເປັນສັດ ແມ່ນແຕ່ມີບາບໜັກ; ນີ້ແມ່ນອຳນາດຊຳລະແລະຍົກຈິດຂອງຕີຣຖະ. ພວກຣິສີຈຶ່ງຂໍໃຫ້ເລົ່າຕົ້ນກຳເນີດ ແລະຜົນອັນຈຳເພາະຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ໃນປ່າໃຫຍ່ ນາຍພານໄດ້ໄລ່ຕາມຝູງກວາງ; ກວາງທັງຫຼາຍຢ້ານກົວ ແລະຖືກລູກສອນບາດເຈັບ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນອ່າງນ້ຳເລິກ. ດ້ວຍພະລັງຂອງນ້ຳນັ້ນ ກວາງໄດ້ບັນລຸສະພາບເປັນມະນຸດ ແລະຍັງກ່າວວ່າ ຄວາມປະນີດພາຍນອກກໍເກີດຈາກການອາບນ້ຳຢ່າງດຽວ. ຕໍ່ມາໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ນ້ຳນີ້ສືບເນື່ອງກັບເຫດການປາກົດກ່ອນໜ້າ (liṅga-bheda-udbhava) ເຄີຍຖືກຝຸ່ນກົກຄຸມ ແລ້ວກັບປາກົດອີກຄັ້ງຜ່ານຮູຮັງມົດ ຕາມພຣະບັນຊາ ແລະຄ່ອຍໆປະຈັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຍົກຕົວຢ່າງອີກວ່າ Triśaṅku ແມ່ນຢູ່ໃນສະພາບຕ່ຳຕ້ອຍທາງສັງຄົມ ແຕ່ອາບນ້ຳທີ່ນີ້ແລ້ວໄດ້ຮູບທິບຄືນ. ດັ່ງນັ້ນ ທັງນາຍພານແລະກວາງ ຜູ້ອາບນ້ຳທີ່ມຣິກະຕີຣຖະ ຈະພົ້ນຈາກມົນທິນບາບ ແລະໄດ້ສະຖານະສູງ—ເປັນແບບຮຽນທີ່ຜູກພິທີກຳ ເວລາປະຕິທິນ ແລະອຳນາດຂອງຕຳນານເຂົ້າເປັນທິດສະດີຕີຣຖະອັນກົງກັນ.
Adhyaya 24
विष्णुपद-तीर्थमाहात्म्यम् (The Māhātmya of the Viṣṇupada Tīrtha)
ບົດນີ້ເປັນການສະແດງ tīrtha-māhātmya ທີ່ສູຕະເລົ່າເຖິງສະຖານທີ່ສັກສິດຊື່ ວິສນຸປາດ (Viṣṇupada) ອັນເປັນ tīrtha ມົງຄຸນສູງສຸດ ແລະລ້າງບາບກຳໄດ້. ໃນຍາມປ່ຽນອາຍະນະໃຕ້-ເໜືອ ຜູ້ມີສັດທາບູຊາຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເຮັດ ātma-nivedana ດ້ວຍສະມາທິ ຈະໄດ້ຮັບ parama pada ອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ. ບັນດາຣິສີຂໍໃຫ້ເລົ່າກຳເນີດ ແລະຜົນຂອງການເຫັນ ການສຳຜັດ ແລະການອາບນ້ຳ. ສູຕະເລົ່າເຫດການ ຕຣິວິກຣະມະ: ເມື່ອພຣະວິສນຸຜູກມັດບາລີ ແລະກ້າວສາມກ້າວຄອບຄຸມສາມໂລກ ກໍເກີດການແຕກຮ້າວຂອງຈັກກະວານ ແລະນ້ຳບໍລິສຸດໄຫຼລົງມາ ກາຍເປັນ ຄົງຄາ (Gaṅgā) ທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ວິສນຸປະດີ (Viṣṇupadī) ຊຳລະພື້ນຖິ່ນໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຜົນບຸນຖືກລຽນລຳດັບ: ອາບນ້ຳຖືກພິທີແລ້ວສຳຜັດຮອຍພຣະບາດ ນຳໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ; ເຮັດ śrāddha ທີ່ນັ້ນໄດ້ຜົນດັ່ງກາຍາ; ອາບນ້ຳເດືອນ Māgha ໄດ້ຜົນດັ່ງປຣະຍາກ. ການປະພຶດປະຈຳ ແລະການຈົມກະດູກກໍຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍເສີມທາງຫຼຸດພົ້ນ. ການອາບນ້ຳຄັ້ງດຽວໃນນ້ຳວິສນຸປະດີ ຖືກປຽບວ່າເທົ່າກັບຜົນຂອງ tīrtha ຫຼາຍແຫ່ງ ທານ ແລະຕະປະສະ ໂດຍອ້າງກາຖາຂອງນາຣະດະ. ທ້າຍສຸດມີມັນຕຣາສຳລັບພິທີອາຍະນະ: ຂໍໃຫ້ຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸເປັນທີ່ພຶ່ງ ຖ້າຄວາມຕາຍມາໃນຫົກເດືອນ ແລ້ວບູຊາພຣາຫມັນ ແລະກິນຮ່ວມກັນເພື່ອປິດພິທີດ້ວຍຄຸນທຳ.
Adhyaya 25
विष्णुपदीगङ्गाप्रभावः — The Efficacy of the Viṣṇupadī Gaṅgā
ສູຕະເລົ່າເລື່ອງໜຶ່ງເພື່ອສອນທາງທຳ ໃນຮູບແບບຂອງ ຄຸນຄ່າແຫ່ງຄົງຄາ (Gaṅgā-māhātmya)។ ພຣາຫມັນຜູ້ມີວິໄນ ຊື່ Caṇḍaśarman ຈາກເມືອງ Camatkārapura ຖືກພັນທະນາດ້ວຍຄວາມຕິດພັນໃນວັຍໜຸ່ມ; ຄືນໜຶ່ງເມື່ອຫິວນ້ຳ ນາງຄະນິກາ (courtesan) ເຂົ້າໃຈຜິດ ໃຫ້ເຫຼົ້າແທນນ້ຳ. ເມື່ອຮູ້ວ່າເປັນການລ່ວງລະເມີດສຳລັບພຣາຫມັນ ລາວໄປຫາສະພາພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ແລະໄດ້ຍິນຄຳຊີ້ນຳຈາກທຳມະສາດ: ໃຫ້ດື່ມນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ສີດັ່ງໄຟ ຕາມປະລິມານທີ່ດື່ມເຫຼົ້າ. ໃນຂະນະກຳລັງຈັດພິທີ ພໍ່ແມ່ມາຮອດ; ພໍ່ຄົ້ນຄວ້າຄຳພີທຳ ແລະຄິດເຖິງວິທີຮຸນແຮງ ແຕ່ກໍແນະນຳໃຫ້ເຮັດທານ ແລະໄປຈາລິກທີ່ສັກສິດເປັນທາງເລືອກ. ລູກຊາຍຍືນຍັນຈະເຮັດພິທີຕາມກົດ (ມີການກ່າວເຖິງ mauñjī-homa) ແລະພໍ່ແມ່ຕັດສິນໃຈຈະເຂົ້າໄຟຮ່ວມກັນ. ໃນວິກິດນັ້ນ ິສີ Śāṇḍilya ມາຮອດໃນທາງຈາລິກ ຕຳໜິວ່າບໍ່ຄວນເລືອກຄວາມຕາຍໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ ເມື່ອມີການຊຳລະບາບທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້; ແລະກ່າວວ່າຕະບະຫນັກໆ ກຳນົດໄວ້ສຳລັບບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຄົງຄາ. ທ່ານຈຶ່ງນຳໃຫ້ໄປຫາ Viṣṇupadī Gaṅgā; ດ້ວຍການອາຈະມະນະ ແລະອາບນ້ຳ ທີ່ນັ້ນ Caṇḍaśarman ບໍລິສຸດທັນທີ ແລະມີສຽງຈາກຟ້າ (Bhāratī) ຢືນຢັນ. ບົດນີ້ສະຫຼຸບຍ້ອງຍໍຄົງຄາທີ່ຊາຍແດນຕາເວັນຕົກຂອງດິນແດນສັກສິດ ເປັນ “ຜູ້ທຳລາຍບາບ” ແລະສອນວ່າຕີຣຖະນີ້ຊ່ວຍລົບບາບໄດ້ແກ່ທຸກຄົນ.
Adhyaya 26
हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्योपदेशः (Instruction on the Glory of Hāṭakeśvara Kṣetra)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການເລົ່າຂອງສູຕະ ແລະປ່ຽນບ່ອນເຫດການໄປສູ່ບໍລິບົດເຂດແດນໃຕ້–ເໜືອ. ທີ່ເມືອງມະຖຸຣາ ຂ້າງແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ ມີພຣາຫມັນຜູ້ມີກຽດສອງຄົນຊື່ ໂກກະຣະນະ; ເນື່ອງຈາກຄຳສັ່ງທາງການຂອງພຣະຍະມະ (ທັມມະຣາຊາ) ທູດໄດ້ນຳພຣາຫມັນຜິດຄົນ (ຜູ້ຍັງມີອາຍຸຍືນ) ມາແທນຜູ້ທີ່ຄວນຖືກນຳໄປ, ພຣະຍະມະຈຶ່ງແກ້ໄຂ ແລະເກີດການສົນທະນາດ້ານຈັນຍາ ແລະຫຼັກກຳ. ພຣາຫມັນຜູ້ທຸກຍາກຈົນຢາກຕາຍ ຖາມເຖິງຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະກົນໄກຜົນກຳ. ພຣາຫມັນຂໍໃຫ້ຈັດປະເພດນະລົກ; ພຣະຍະມະຈຶ່ງລຽງລຳດັບ 21 ນະລົກ (ຮວມທັງ ໄວຕະຣານີ) ແລະຜູກໂຍງແຕ່ລະບ່ອນກັບການລະເມີດເຊັ່ນ ລັກຂໂມຍ, ທໍລະຍົດ, ໃຫ້ການພະຍານເທັດ, ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ. ຈາກການບອກໂທດ ບົດສອນຫັນໄປສູ່ຈັນຍາປະຕິບັດ: ການໄປຈາລິກ, ການບູຊາເທວະດາ ແລະຕ້ອນຮັບແຂກ, ທານອາຫານ–ນ້ຳ–ທີ່ພັກ, ການສຳລວມຕົນ, ການຮຽນຮູ້, ແລະວຽກສາທາລະນະ (ຂຸດບໍ່ນ້ຳ, ສ້າງສະລອງ, ສ້າງສະຖານບູຊາ) ເປັນວິໄນປົກປ້ອງ. ທ້າຍສຸດ ພຣະຍະມະເຜີຍ “ຄຳສອນລັບ” ແຫ່ງການພົ້ນທຸກ: ການມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ໃນຮາຖະເກສະວະກະເສດຕຣະ ແຫ່ງອານັຣຕະ ແມ່ນກ່າວວ່າຊຳລະບາບໜັກໄດ້ ແລະນຳໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະສິວະ ແມ່ນແມ່ນຢູ່ໄມ່ດົນ. ໂກກະຣະນະທັງສອງບູຊາ ຕັ້ງລິງຄະທີ່ເຂດແດນ ເຮັດຕະປະສະ ແລະໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນ; ການຕື່ນບູຊາຕະຫຼອດຄືນວັນທີ 14 ຂອງເດືອນຈັນ ຖືກສັນລະເສີນວ່າໃຫ້ຜົນຕັ້ງແຕ່ລູກຫຼານ ແລະຊັບສິນ ຫາມົກສະ. ບົດຈົບດ້ວຍຜົນອານິສົງກວ້າງ: ການຢູ່ອາໄສ, ການເຮັດນາ, ການອາບນ້ຳ ແລະແມ່ນແຕ່ສັດຕາຍໃນກະເສດຕຣະນີ້ກໍມີກຸສົນ; ຜູ້ປະພຶດຜິດທຳຖືກກ່າວວ່າຕົກຈາກສະພາບມົງຄຸນຊ້ຳໆ.
Adhyaya 27
युगप्रमाण-स्वरूप-माहात्म्यवर्णनम् (Yuga Measures, Characteristics, and Their Theological Significance)
ບົດ 27 ເປັນການອະທິບາຍທາງທະວີວິທະຍາທີ່ຈັດຮູບແບບເປັນຂັ້ນໆ ຜ່ານການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. ບັນດາລິສີຖາມ ສູຕະ ໃຫ້ອະທິບາຍຍຸກທັງສີ່ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ: ໄລຍະເວລາທີ່ວັດໄດ້ (ປຣະມານ), ລັກສະນະປະຈໍາ (ສະວະຣູປ), ແລະ “ມາຫາຕະມະຍະ” ຄືຄວາມໝາຍທາງສາສະໜາ-ຈິດທໍາ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າສະຖານການເກົ່າ: ພຣະອິນທຣາ (ສັກຣະ) ນັ່ງໃນສະພາກັບເທວະດາ ແລະສັດອື່ນໆ ແລ້ວຖາມ ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ກ່ຽວກັບກໍາເນີດ ແລະມາດຕະຖານຂອງຍຸກ. ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ອະທິບາຍຍຸກທັງສີ່ຕາມລໍາດັບ. ໃນ ກຣິຕະຍຸກ ທໍາມະສົມບູນ (ສີ່ຂາ), ອາຍຸມະນຸດຍາວ, ສັງຄົມແລະພິທີກໍາເປັນລະບຽບ, ບໍ່ມີໂລກໄພ ນະຣະກ ຫຼືສະພາບເປຣຕະ; ຜູ້ຄົນປະກອບພິທີໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນສ່ວນຕົວ. ໃນ ເຕຣຕາຍຸກ ທໍາມະຫຼຸດລົງ (ສາມຂາ), ການແຂ່ງຂັນ ແລະສາສະໜາທີ່ອີງຕາມຄວາມປາຖະໜາເພີ່ມຂຶ້ນ; ຍັງມີການແບ່ງປະເພດກ່ຽວກັບການເກີດຂອງກຸ່ມທີ່ຖືກກັນອອກຈາກສັງຄົມ ຈາກການສົມລົດປົນກັນ (ຕາມກອບຂອງຂໍ້ຄວາມ). ໃນ ດວາປະຣະຍຸກ ທໍາມະແລະບາບສົມດຸນ (ສອງກັບສອງ), ຄວາມຄລຸມເຄືອເພີ່ມ ແລະຜົນພິທີກໍາຂຶ້ນກັບເຈດຕະນາ. ໃນ ກະລິຍຸກ ທໍາມະເຫຼືອນ້ອຍ (ຂາດຽວ), ຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນສັງຄົມພັງທະລາຍ, ອາຍຸສັ້ນ, ຄວາມວຸ້ນວາຍທາງທໍາມະຊາດແລະຈິດທໍາຮຸນແຮງ, ສະຖາບັນສາສະໜາເສື່ອມຖອຍ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ: ການສວດທ່ອງ ຫຼືຟັງຄໍາສອນເລື່ອງຍຸກນີ້ ກ່າວວ່າຊ່ວຍລ້າງບາບໄດ້ຂ້າມຫຼາຍຊາດ.
Adhyaya 28
Hāṭakeśvara-kṣetra: Tīrthānāṃ Kali-bhaya-śaraṇya (Hāṭakeśvara as a refuge of tīrthas from Kali)
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງ ສູຕະ (Sūta) ຕໍ່ຫມູ່ລະສີ. ໃນສະພາເທວະ ຕີຣຖະທີ່ມີຮູບກາຍ (ລວມທັງ ປຣະພາສະ ແລະອື່ນໆ) ກັງວົນຕໍ່ການເຂົ້າມາຂອງ ກະລິຍຸກ ແລະຂໍສະຖານທີ່ຄຸ້ມຄອງເພື່ອໃຫ້ພະລັງບຸນຂອງຕົນຍັງມີຜົນ ແຕ່ບໍ່ຖືກເປື້ອນໂດຍການສຳຜັດບໍ່ບໍລິສຸດ. ອິນທຣະ (Śakra) ມີເມດຕາ ໄດ້ປຶກສາ ບຣິຫັສປະຕິ (Bṛhaspati) ເພື່ອຊອກຫາກະເສດຣະທີ່ “ກະລິບໍ່ແຕະຕ້ອງ” ເປັນທີ່ພຶ່ງຮ່ວມຂອງຕີຣຖະທັງຫມົດ. ບຣິຫັສປະຕິໄດ້ຊີ້ໄປຫາກະເສດຣະອັນສູງສຸດຊື່ ຮາຖະເກສະວະຣ (Hāṭakeśvara) ກ່າວວ່າເກີດຈາກ “ການຕົກລົງ” (pātana) ຂອງ ລິງຄະ ພຣະສິວະ (Śūlin) ແລະຍັງຜູກພັນກັບຕະປະສະຂອງ ວິສວາມິຕຣະ ເພື່ອພຣະຣາຊາ ຕຣິສັງກຸ (Triśaṅku)។ ເລື່ອງລາວລະລຶກວ່າ ຕຣິສັງກຸ ໄດ້ລະທິ້ງສະພາບທີ່ຖືກຕຳນິ ແລະໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນພ້ອມຮ່າງກາຍ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ເປັນຈຸດແຫ່ງການກັບຄືນທາງຈິດທຳ ແລະພິທີກຳ. ບົດນີ້ຍັງອະທິບາຍການຄຸ້ມຄອງ: ເຄີຍມີລົມແຮງ ສຳວັຣຕະກະ (Saṃvartaka) ພັດຝຸ່ນໃຫ້ເຕັມຕີຣຖະຕາມຄຳສັ່ງຂອງອິນທຣະ; ໃນກະລິຍຸກ ຮາຖະເກສະວະຣ ປົກປ້ອງດ້ານລຸ່ມ ແລະ ອະຈະເລສະວະຣ (Acaleśvara) ປົກປ້ອງດ້ານເທິງ. ພື້ນທີ່ຖືກກຳນົດເປັນ 5 ໂກຣຊະ (krośa) ແລະປະກາດວ່າພົ້ນຈາກອຳນາດຂອງກະລິ. ດັ່ງນັ້ນ ຕີຣຖະທັງຫມົດຈຶ່ງຍ້າຍມາຢູ່ນີ້ໃນຮູບ “ອຳສະ” (aṃśa) ແລະທ້າຍບົດໄດ້ກ່າວວ່າມີຕີຣຖະຈຳນວນຫາທີ່ສິ້ນສຸດບໍ່ໄດ້ ພ້ອມຈະລົງບັນຊີຊື່ ທີ່ຕັ້ງ ແລະຜົນ; ແລະມີຜົນບຸນວ່າ ແຕ່ຟັງເລື່ອງຕີຣຖະເຫຼົ່ານີ້ກໍຊຳລະບາບໄດ້ ເຊັ່ນດຽວກັບການພິຈາລະນາ, ອາບນ້ຳ, ໃຫ້ທານ, ແລະການສຳຜັດ.
Adhyaya 29
Siddheśvara-liṅga Māhātmya and the Śaiva Ṣaḍakṣara: Longevity, Release from Curse, and Ahiṃsā-Instruction
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍສູຕະພັນລະນາກ່ຽວກັບກະເສດຕຣະອັນມີຊື່ສຽງ ທີ່ບັນດາລິສີ ນັກຕະປະ ແລະກະສັດມາຊຸມນຸມເພື່ອບໍາເນີນຕະປະ ແລະສະແຫວງຫາສິດທິ. ໃນຮາຖາເກສະວະ-ກະເສດຕຣະ ມີສິດເທສະວະ-ລິງຄະ ເປັນຈຸດສໍາຄັນ ທີ່ກ່າວວ່າ ການລະນຶກເຖິງ ການເບິ່ງດາຣະຊັນ ແລະການສຳຜັດ ສາມາດປະທານຄວາມສໍາເລັດ. ຕໍ່ມາໄດ້ນໍາເຂົ້າມັນຕຣາສາຍວະ ṣaḍakṣara (ຫົກພະຍາງ) ໃນບົດບາດຂອງດັກຊິນາມູຣຕິ ແລະເຊື່ອມຈໍານວນຈະປະກັບການຍືດອາຍຸ ຈົນລິສີທັງຫຼາຍປະຫລາດໃຈ. ສູຕະເລົ່າເຫດການທີ່ເຫັນຈິງ: ພຣາຫມັນຊື່ ວັດສະ ມີຮູບລັກຄືຄົນໜຸ່ມແມ່ນວ່າອາຍຸຫຼາຍ ແລະກ່າວວ່າ ຄວາມໜຸ່ມຄົງທົນ ປັນຍາກວ້າງຂວາງ ແລະສຸຂະພາບດີ ເກີດຈາກການຈະປະ ṣaḍakṣara ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃກ້ສິດເທສະວະ. ນິທານຊ້ອນຕໍ່ມາ: ຊາຍໜຸ່ມມັ່ງຄັ່ງລົບກວນງານບູຊາພຣະສິວະ ຖືກຄໍາສາບຂອງສາວົກໃຫ້ກາຍເປັນງູ; ພາຍຫຼັງໄດ້ຮັບຄໍາສອນວ່າ ṣaḍakṣara ຊໍາລະບາບໜັກໄດ້, ແລະເມື່ອວັດສະຕີງງູນ້ໍາ ຮູບເທວະກໍຖືກປ່ອຍອອກ ເກີດການຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍບົດຫັນໄປສູ່ຄໍາສອນຈິດທໍາ: ໃຫ້ລະການຂ້າງູ, ຍືນຢັນອະຫິṃສາເປັນທໍາສູງສຸດ, ວິຈານເຫດຜົນການກິນເນື້ອ, ແລະແບ່ງປະເພດການຮ່ວມມືໃນຄວາມເບື້ອງຮ້າຍ. ພ້ອມທັງຮັບຮອງຜົນ: ການຟັງ/ອ່ານສະເໝີ ແລະການປະຕິບັດມັນຕຣາ ເປັນການຄຸ້ມຄອງ ສ້າງບຸນ ແລະຊໍາລະບາບ.
Adhyaya 30
Siddheśvara at Camatkārapura: Hamsa’s Tapas, Liṅga-Pūjā, and Ṣaḍakṣara-Mantra Phala
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມວ່າ ເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ ພຣະສິດເທສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທຢູ່ສະຖານທີ່ນັ້ນ. ສູຕະເລົ່າເລື່ອງເກົ່າຂອງສິດທະຊື່ ຫັມສະ ຜູ້ທຸກໃຈເນື່ອງຈາກບໍ່ມີລູກ ແລະອາຍຸເຖົ້າລົງ. ລາວໄປຂໍຄໍາແນະນໍາຈາກ ພຣະບຣິຫັສປະຕິ (ບຸດຂອງອັງຄິຣະສ) ເພື່ອຮູ້ວິທີທີ່ໄດ້ຜົນ—ການຈາລິກບຸນ, ວຣະຕະ, ຫຼືພິທີສັນຕິ—ໃນການໄດ້ລູກ. ຫຼັງຈາກພິຈາລະນາ ບຣິຫັສປະຕິໃຫ້ໄປຍັງກະເສດ Camatkārapura ແລະໃຫ້ປະຕິບັດຕະປັສຢາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍກ່າວວ່ານີ້ແມ່ນທາງມົງຄຸນເພື່ອໄດ້ບຸດຜູ້ຄວນຄ່າສາມາດສືບສານວົງສາ. ຫັມສະໄປຮອດ ແລະບູຊາລິງຄະຕາມພິທີ ພ້ອມທັງປະຕິບັດຄວາມເຄັ່ງຄັດທັງກາງວັນກາງຄືນ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ດົນຕີ ແລະອົບຮົມຕົນ; ມີວຣະຕະເຊັ່ນ cāndrāyaṇa, kṛcchra, prājāpatya/parāka ແລະອົດອາຫານເປັນເດືອນໆ. ຄົບພັນປີ ພຣະມະຫາເທວະປາກົດພ້ອມພຣະອຸມາ ປະທານດາຣະຊັນ ແລະໃຫ້ຂໍພອນ. ຫັມສະຂໍບຸດເພື່ອຟື້ນຟູວົງສາ. ພຣະສິວະຍັງສະຖາປະນາໃຫ້ລິງຄະຢູ່ຄົງທົນ ແລະປະກາດຄໍາສັນຍາວ່າ ຜູ້ໃດບູຊາທີ່ນີ້ດ້ວຍພັກຕິຈະໄດ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ; ຜູ້ທີ່ເຮັດຈະປະຈາກດ້ານໃຕ້ຂອງລິງຄະຈະໄດ້ ṣaḍakṣara ມັນຕຣະ ແລະຜົນເຊັ່ນ ອາຍຸຍືນ ແລະບຸດ. ຫຼັງນັ້ນພຣະອົງຫາຍໄປ; ຫັມສະກັບບ້ານແລະໄດ້ລູກ. ທ້າຍບົດກໍກໍາຊັບໃຫ້ເຄົາລົບຢ່າງລະມັດລະວັງ—ການແຕະ, ບູຊາ, ກົ້ມກາບ ແລະສະດຸດຈະປະ ṣaḍakṣara ຢ່າງມີພະລັງ—ສໍາລັບຜູ້ປາດຖະໜາສິ່ງທີ່ໄດ້ຍາກ.
Adhyaya 31
Nāgatīrtha–Nāgahṛda Māhātmya (श्रावणपञ्चमी-व्रत, नागपूजा, श्राद्ध-फलश्रुति)
ບົດທີ 31 ສັນລະເສີນຄຸນຄ່າອັນສູງສົ່ງຂອງ Nāgatīrtha ທີ່ກ່າວວ່າການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນຊ່ວຍລົບລ້າງຄວາມຢ້ານກົວງູ. ໂດຍສະເພາະ ການອາບນ້ຳໃນວັນ Śrāvaṇa pañcamī (ໂດຍພິເສດໃນ kṛṣṇa pakṣa) ຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງຈາກອັນຕະລາຍງູ ທັງຕໍ່ຕົນເອງແລະສາຍຕະກູນ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍເຫດຜົນທາງຕຳນານ: ນາກໃຫຍ່ໆ ນຳໂດຍ Śeṣa ເຄີຍບຳເນັດຕະປະສະຍາ ພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນຈາກຄຳສາບຂອງແມ່, ແລະລູກຫຼານທີ່ເພີ່ມພູນກາຍເປັນພະຍຸພິບັດຕໍ່ມະນຸດ. ສັດທັງຫຼາຍຮ້ອງທຸກຕໍ່ Brahmā; ພຣະອົງຕັກເຕືອນນາກຜູ້ນຳ 9 ອົງໃຫ້ຄວບຄຸມລູກຫຼານ. ເມື່ອບໍ່ສຳເລັດ Brahmā ຈຶ່ງວາງລະບຽບໂດຍກຳນົດຖິ່ນຢູ່ໃຕ້ດິນ ແລະກຳນົດເວລາ pañcamī ເປັນວັນທີ່ອອກມາເທິງໂລກ, ພ້ອມຂໍ້ຫ້າມວ່າບໍ່ໃຫ້ທຳຮ້າຍຜູ້ບໍ່ມີຜິດ ໂດຍພິເສດຜູ້ທີ່ມີມົນຕຣາແລະສະຫມຸນໄພຄຸ້ມຄອງ. ບົດຍັງກ່າວເຖິງຜົນພິທີ: ການບູຊານາກໃນ Śrāvaṇa pañcamī ໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ; śrāddha ທີ່ນີ້ມີອານຸພາບພິເສດ ທັງສຳລັບຜູ້ປາດຖະໜາບຸດຫຼານ ແລະກໍລະນີຕາຍເນື່ອງຈາກງູ ທີ່ກ່າວວ່າສະຖານະ preta ຈະຢູ່ຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຈະໄດ້ທຳພິທີຖືກຕ້ອງທີ່ນີ້. ມີເລື່ອງຕົວຢ່າງ: ກະສັດ Indrasena ຕາຍດ້ວຍງູກັດ; ລູກຊາຍທຳພິທີທົ່ວໄປທີ່ອື່ນບໍ່ເຫັນຜົນ ແລ້ວໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃນຄວາມຝັນໃຫ້ທຳ śrāddha ທີ່ Camatkārapura/Nāgahṛda; ຫຼັງຈາກຫາພຣາຫມະນ໌ຜູ້ຮັບປະທານ śrāddha ຢ່າງຫຍຸ້ງຍາກ Devasharmā ຈຶ່ງຍອມຮັບ ແລະມີສຽງຢືນຢັນການພົ້ນທຸກຂອງພໍ່. ທ້າຍສຸດ phalāśruti ກ່າວວ່າການຟັງ/ອ່ານໃນ pañcamī ລົບຄວາມຢ້ານງູ, ລົດບາບ (ຮວມທັງບາບຈາກການບໍລິໂພກ) ແລະໃຫ້ຜົນ śrāddha ເທົ່າກັບ Gayā, ພ້ອມທັງແກ້ໄຂຂໍ້ບົກພ່ອງຈາກວັດຖຸ, ຄວາມອ່ອນແອຂອງວຣະຕະ, ຫຼືຜູ້ປະກອບພິທີ ເມື່ອອ່ານ māhātmya ນີ້ໃນເວລາ śrāddha.
Adhyaya 32
सप्तर्ष्याश्रम-माहात्म्य तथा लोभ-निरोधोपदेशः (Glory of the Saptarṣi Āśrama and Instruction on Restraining Greed)
ສູຕະເລົ່າເຖິງຄວາມສັກສິດຂອງອາສຣົມສັບຕະຣິສີອັນມີຊື່ສຽງ ຢູ່ໃນເຂດສະຖານທີ່ມົງຄຸນ. ກ່າວເຖິງວັນປະຕິບັດຕາມປະຕິທິນ: ອາບນ້ຳໃນວັນເພັງເດືອນ Śrāvaṇa (ວັນທີ 15) ໄດ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ, ແລະ ການເຮັດ śrāddha ດ້ວຍອາຫານປ່າງ່າຍໆ ມີບຸນສະເໝີກັບຍັດຍາກຳໂສມະອັນໃຫຍ່. ໃນ Bhādrapada śukla-pañcamī ມີພິທີບູຊາຕາມລຳດັບ ດ້ວຍມັນຕຣາເອີ້ນນາມ Atri, Vasiṣṭha, Kaśyapa, Bharadvāja, Gautama, Kauśika (Viśvāmitra), Jamadagni ແລະ Arundhatī. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫິວໂຫຍ: ຄວາມແຫ້ງແລ້ງ 12 ປີ ເຮັດໃຫ້ຂົນທຳສັງຄົມພັງທະລາຍ; ພຣະຣິສີທີ່ອົບອົດຖືກລໍ້ໃຫ້ລ່ວງທຳ. ກະສັດ Vṛṣādarbhi ມາທົດສອບ ແລະ ພຣະຣິສີປະຕິເສດການຮັບຂອງຈາກລາຊາ (pratigraha) ເພາະເຫັນວ່າເປັນອັນຕະລາຍທາງຈິດທຳ. ກະສັດຊ່ອນຄຳໃນໝາກ udumbara ແຕ່ພຣະຣິສີບໍ່ຮັບ ແລະ ສອນເຖິງ aparigraha (ບໍ່ຍຶດຕິດ), ຄວາມພໍໃຈ, ແລະ ຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຂະຫຍາຍບໍ່ມີທີ່ສິ້ນ. ໃນ Camatkārapura-kṣetra ພວກທ່ານພົບນັກບວດມີໜ້າໝາ (ພາຍຫຼັງເປີດເຜີຍວ່າແມ່ນ Indra/Purandara) ຜູ້ຍຶດກ້ານບົວທີ່ເກັບໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄຳປະຕິຍານ ແລະ ຄຳຕັກເຕືອນທາງຈິດທຳ. Indra ເຜີຍວ່າເປັນການທົດສອບ ຊົມເຊີຍຄວາມບໍ່ໂລບ ແລະ ປະທານພອນ. ພຣະຣິສີຂໍໃຫ້ອາສຣົມມີຄວາມສັກສິດຖາວອນເປັນທີ່ລ້າງບາບ; Indra ອະນຸຍາດວ່າ śrāddha ທີ່ນັ້ນໃນເດືອນ Śrāvaṇa ຈະສຳເລັດຈຸດປະສົງ ແລະ ພິທີທີ່ບໍ່ມີຄວາມຢາກນຳໄປສູ່ mokṣa. ພຣະຣິສີຢູ່ປະຕິບັດຕະປະ ໄດ້ສະພາບອະມະຕະ ແລະ ສ້າງ Śiva-liṅga; ການເຫັນແລະບູຊາໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ, ພ້ອມຄຳຮັບຮອງຜົນບຸນວ່າການເລົ່າອາສຣົມນີ້ເພີ່ມອາຍຸ ແລະ ທຳລາຍບາບ।
Adhyaya 33
अगस्त्याश्रम-माहात्म्य तथा विंध्य-निग्रहः (Agastya’s Hermitage: Sanctity, the Vindhya Episode, and the Solar Observance)
ສູຕະໄດ້ພັນລະນາອາສຣົມອັນສັກສິດຂອງລະສີ ອະກັດສະຕະ ທີ່ມີການນະມັດສະການພຣະມະຫາເທວ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງສະເໝີ. ໃນວັນ ໄຈຕຣະ ຂຶ້ນ 14 ຄ່ຳ (Caitra śukla caturdaśī) ກ່າວວ່າ ທິວາກະຣະ (ພຣະສູຣະຍະ) ຈະມາຮອດ ແລະບູຊາພຣະສັງກະຣະ. ຜູ້ມີພັກຕິທີ່ບູຊາພຣະສັງກະຣະທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຄວາມໃກ້ຊິດກັບພຣະເຈົ້າ; ແລະ śrāddha ທີ່ເຮັດດ້ວຍສັດທາ ຈະທຳໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ ດຸດດັ່ງພິທີປິຕຣິຢ່າງເຕັມຮູບແບບ. ບັນດາລະສີຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງພຣະອາທິດຈຶ່ງວຽນຮອບອາສຣົມອະກັດສະຕະ; ສູຕະເລົ່າເລື່ອງວິນທະຍະ: ພູວິນທະຍະແຂ່ງຂັນກັບສຸເມຣຸ ແລະຂັດຂວາງເສັ້ນທາງຂອງພຣະອາທິດ ຈົນຄຸກຄາມລະບຽບໂລກ (ການນັບເວລາ ລະດູການ ແລະວົງຈອນພິທີ). ພຣະສູຣະຍະປອມໂຕເປັນພຣາຫມັນໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ; ອະກັດສະຕະສັ່ງໃຫ້ວິນທະຍະຫຼຸດຄວາມສູງ ແລະຢູ່ແບບນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານເດີນທາງໄປທາງໃຕ້. ຕໍ່ມາ ອະກັດສະຕະຕັ້ງລິງຄະ ແລະໃຫ້ພຣະສູຣະຍະບູຊາທຸກປີໃນວັນຈັນທຣະທີ່ກຳນົດນັ້ນ ພ້ອມຄຳສັນຍາວ່າ ມະນຸດຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະໃນວັນນັ້ນ ຈະໄດ້ເຖິງໂລກພຣະສູຣະຍະ ແລະໄດ້ບຸນທີ່ນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍບົດ ສູຕະຢືນຢັນການມາຢ້ຽມຊ້ຳໆຂອງພຣະອາທິດ ແລະເຊີນໃຫ້ຖາມຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 34
अध्याय ३४ — देवासुरसंग्रामे शंभोः परित्राणकथनम् (Chapter 34: Śambhu’s Intervention in the Deva–Dānava Battle)
ອັດທະຍາຍ 34 ເລີ່ມດ້ວຍພວກຣິສີຖາມສູຕະເຖິງເລື່ອງເກົ່າທີ່ກ່ຽວກັບມຸນີ ແລະ “ມະຫາສະມຸດນ້ຳນົມ” (payasāṃ-nidhi) ເຮັດໃຫ້ສູຕະເລົ່າວິກິດໃນອະດີດ. ດານະວະຜູ້ມີອຳນາດ ຊື່ ກາເລຍ/ກາລິເກຍ ເກີດຂຶ້ນ ທຳລາຍກຳລັງຂອງເທວະ ແລະ ສັ່ນຄອນຄວາມສະຖຽນຂອງໂລກທັງສາມ. ພຣະວິສນຸເຫັນຄວາມທຸກຂອງເທວະ ຈຶ່ງວອນຂໍພຣະມະເຫສະວະ (Maheśvara) ໃຫ້ອອກປະຈັນໜ້າໂດຍດ່ວນ. ເທວະນຳໂດຍ ພຣະວິສນຸ, ຣຸດຣະ, ແລະ ອິນທຣະ ຈັດທັບເຂົ້າສູ່ສົງຄາມອັນສັ່ນສະເທືອນໂລກ. ຕອນສຳຄັນແມ່ນ ອິນທຣະປະຈັນໜ້າກັບ ກາລະປຣະພາ: ວັດຊຣະຖືກຍຶດ ແລະ ອິນທຣະຖືກຕີລົງດ້ວຍຄອນໃຫຍ່ ຈົນເທວະຖອຍຫນີດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ພຣະວິສນຸຂີ່ກຣຸດາ ຕອບໂຕ້ ຕັດຜ່າຕາຂ່າຍອາວຸດ ແລະ ກະຈາຍດານະວະ, ແຕ່ຖືກ ກາລະຂັນຈະ ທຳຮ້າຍພຣະວິສນຸ ແລະ ກຣຸດາ. ພຣະວິສນຸປ່ອຍ ສຸດັຣຊະນະຈັກຣະ ແຕ່ດານະວະກໍພະຍາຍາມຮັບມືໂດຍກົງ ເຮັດໃຫ້ສະພາບຕຶງຕັນ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສິວະ (Tripurāntaka) ເຂົ້າມາຢ່າງຂາດຂັ້ນ ປັກດ້ວຍ śūla ສັງຫານດານະວະຜູ້ຈູ່ໂຈມ ແລະ ຂັບລ້າງຜູ້ນຳດານະວະຫຼາຍຄົນ ລວມທັງ ກາລະປຣະພາ ແລະ ຜູ້ມີນາມຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ “ກາລະ-”. ເມື່ອຫົວໜ້າສັດຕູຖືກທຳລາຍ ອິນທຣະ ແລະ ພຣະວິສນຸກໍກັບຄືນຄວາມມັ່ນໃຈ ສັນລະເສີນພຣະມະຫາເທວະ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍຂັບໄລ່ດານະວະໃຫ້ຫນີໄປ ບາດເຈັບ ແລະ ຂາດຜູ້ນຳ ໄປຂໍພຶ່ງພາຢູ່ສຳນັກຂອງ ວຣຸນະ. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຄຸ້ມຄອງຂອງເທວະ ແລະ ການຟື້ນຟູລະບຽບທຳມະ ໂດຍການຮ່ວມແຮງຂອງເທວະ ແລະ ການເຂົ້າມາທຳໃຫ້ສະຖຽນຂອງພຣະສິວະເປັນຈຸດສຸດທ້າຍ.
Adhyaya 35
अगस्त्येन सागरशोषणं तथा कालेयदानवनिग्रहः (Agastya Dries the Ocean and the Suppression of the Kāleya Asuras)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງວິກິດໃຫຍ່ເມື່ອພວກດາຍຕະ “ກາເລຍະ” ໄປອາໄສຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດ ແລະໃຊ້ກົນລະຍຸດທຳລາຍທຳມະ: ຕອນກາງຄືນພວກເຂົາໂຈມຕີນັກຕະປະ, ຜູ້ປະກອບຍັດຍະ (yajña) ແລະຊຸມຊົນຜູ້ຮັກທຳມະ ຈົນພິທີກຳທົ່ວໂລກຖືກລົ້ມລົງ. ເທວະທັງຫຼາຍຂາດສ່ວນແບ່ງຈາກຍັດຍະ ຈຶ່ງເກີດຄວາມທຸກຮ້ອນ ແລະເຫັນວ່າບໍ່ອາດປະຫັດປະຫານສັດຕູໄດ້ເມື່ອຍັງມີສະໝຸດເປັນເກາະກຳບັງ. ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຊອກຫາລະສີອະກັດສະຕະ (Agastya) ຢູ່ເຂດສັກສິດ ຈາມັດກາຣະປຸຣະ. ອະກັດສະຕະຕ້ອນຮັບເທວະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຮັບປາກວ່າຈະເຮັດໃຫ້ສະໝຸດແຫ້ງໃນທ້າຍປີ ໂດຍອາໄສພະລັງວິທະຍາ (vidyā-bala) ແລະອຳນາດທີ່ສຳພັນກັບໂຢກິນີ. ທ່ານຈັດຕັ້ງພີຖະ (pīṭha) ປະກອບພິທີບູຊາກຸ່ມໂຢກິນີ (ເນັ້ນຮູບກຸມາຣີ) ເຄົາລົບຜູ້ພິທັກທິດ ແລະກະເສດຣະປາລະ ພ້ອມທັງປະນີປະນອມເທວະດາຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນອາກາດ ຜູ້ຖືວິທະຍາ “ແຫ້ງ”. ເມື່ອໄດ້ພອນສຳເລັດ ອະກັດສະຕະຂໍໃຫ້ເທວີນັ້ນເຂົ້າໄປໃນປາກ ແລະທ່ານດື່ມສະໝຸດຈົນແຫ້ງ. ເມື່ອພື້ນສະໝຸດກາຍເປັນດິນ ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງອອກຮົບ ແລະປາລາດາຍຕະທີ່ຖືກເປີດເຜີຍ; ຜູ້ຫຼືອຮອດຫນີລົງໄປໃຕ້ດິນ. ເທວະຂໍໃຫ້ຄືນນ້ຳ ແຕ່ອະກັດສະຕະອະທິບາຍວ່າສະໝຸດຈະຖືກເຕີມຄືນໃນອະນາຄົດ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບກະສັດສະກາຣະ, ລູກ 60,000 ຄົນທີ່ຂຸດຄົ້ນ, ແລະພະຣາຊາພະກີຣະຖະຜູ້ນຳແມ່ນ້ຳຄັງຄາ (Gaṅgā) ມາ ໃຫ້ໄຫຼເຕີມສະໝຸດ. ທ້າຍສຸດ ທ່ານຂໍໃຫ້ພີຖະທີ່ຮວບຮວມໄວ້ຢູ່ຈາມັດກາຣະປຸຣະຢູ່ຖາວອນ; ການບູຊາໃນວັນອັດຖະມີ ແລະຈະຕຸຣະດະສີ ຈະໃຫ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ. ເທວະຍອມຮັບ ຕັ້ງຊື່ພີຖະໜຶ່ງວ່າ “ຈິຕເຣສະວະຣະ” ແລະຮັບຮອງວ່າແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີພາລະບາບ ກໍສາມາດບັນລຸເປົ້າໝາຍໄດ້ໄວ ພາຍໃນກອບພິທີ-ເທວະວິທະຍາຂອງບົດນີ້.
Adhyaya 36
चित्रेश्वरपीठ-मन्त्रजप-माहात्म्य (Glorification of Mantra-Japa at the Citreśvara Pīṭha)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາ ເມື່ອບັນດາລຶສີຖາມເຖິງຂະໜາດ ແລະ ອານຸພາບຂອງ «ຈິເຕຣສະວະຣະ ພີຖ» ທີ່ເວົ້າກັນວ່າ ອະກັສຕະຍະ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງ. ສູຕະຕອບດ້ວຍການຍົກຍ້ອງມະຫິມາຂອງສະຖານທີ່ນີ້ຢ່າງສູງສຸດ ແລະ ລຽງລຳດັບຜົນທີ່ເກີດຈາກການຈະປະມັນຕຣະ (mantra-japa) ທີ່ນັ້ນ. ການຈະປະທີ່ຈິເຕຣສະວະຣະ ພີຖ ໃຫ້ສິດທິແກ່ໂຍຄີ, ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ (ໄດ້ລູກ, ການຄຸ້ມຄອງ, ບັນເທົາທຸກ), ໄດ້ຄວາມເມດຕາຈາກສັງຄົມ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ຄວາມສຳເລັດໃນການເດີນທາງ. ຍັງຊ່ວຍລົດອັນຕະລາຍເຊັ່ນ ໂລກໄພ, graha-pīḍā (ອິດທິພົນດາວ), ການຮົບກວນຈາກພູດ, ພິດ, ງູ, ສັດປ່າ, ການລັກຂໂມຍ, ຄະດີຄວາມ ແລະ ສັດຕູ. ຕໍ່ມາ ລຶສີຖາມວ່າ ຈະປະໃຫ້ເກີດຜົນໄດ້ແນວໃດ; ສູຕະເລົ່າປະເພນີທີ່ຕົນໄດ້ຍິນຈາກພໍ່ ໃນເລື່ອງສົນທະນາທີ່ກ່ຽວກັບ ດຸຣວາສະ. ຄຳສອນກຳນົດຂັ້ນຕອນ: ເລີ່ມດ້ວຍ lakṣa-japa, ເພີ່ມຈຳນວນຕາມລຳດັບ, ແລະ ເຮັດ homa ຕາມສັດສ່ວນ daśāṁśa ພ້ອມປັບເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ເໝາະກັບພິທີມົງຄຸນ. ທ້າຍບົດ ຍັງກ່າວເຖິງການປັບຂະໜາດການປະຕິບັດຕາມຍຸກ (ກຣິຕະ, ເຕຣຕາ, ດວາປະຣະ, ກະລິ) ແລະ ພາບຂອງຜູ້ປະຕິບັດທີ່ສຳເລັດຜົນ ມີອຳນາດໃນການກະທຳເພີ່ມຂຶ້ນ. ມະຫິມາຖືກວາງໄວ້ເປັນລະບົບມີກົດກາ ແລະ ການຄວບຄຸມ ບໍ່ແມ່ນປາຏິຫານແບບບັງເອີນ.
Adhyaya 37
Durvāsā, Suśīla, and the Establishment of the Duḥśīla-Prāsāda (Śiva Shrine Narrative)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການຊຸມນຸມຂອງພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ທີ່ກໍາລັງອະທິບາຍພຣະເວດ ສົນທະນາພິທີກຳ ແລະໂຕ້ຖຽງກັນດ້ວຍຄວາມຖືຕົນ. ນັກບວດດູຣວາສາ (Durvāsā) ມາຂໍຄໍາແນະນໍາເພື່ອຫາສະຖານທີ່ສ້າງອາຍະຕະນະ/ປຣາສາດຂອງພຣະສິວະ ແຕ່ທຸກຄົນກັບບໍ່ຕອບ ເນື່ອງຈາກຫມົກມຸ່ນໃນການໂຕ້ຖຽງ. ດູຣວາສາເຫັນຄວາມອວດດີ ແລະສາບແຊ່ງໂດຍຕິຕຽນ “ຄວາມເມົາ” ສາມຢ່າງ: ຄວາມຮູ້, ຊັບສິນ, ແລະຊາດຕະກູນ ພ້ອມທຳນາຍຄວາມແຕກແຍກຍາວນານໃນສັງຄົມ. ພຣາຫມັນເຖົ້າຊື່ ສຸສີລະ (Suśīla) ຕາມໄປຂໍອະໄພ ແລະຖວາຍດິນເພື່ອສ້າງວິຫານ. ດູຣວາສາຮັບໄວ້ ປະກອບພິທີມົງຄຸນ ແລະສ້າງສະຖານບູຊາພຣະສິວະ. ແຕ່ກຸ່ມພຣາຫມັນອື່ນໆໂກດເຄືອງ ຂັບໄລ່ສຸສີລະອອກຈາກສັງຄົມ ແລະກ່າວຮ້າຍໂຄງການວິຫານ ໂດຍເອີ້ນວ່າ “ບໍ່ສົມບູນ” ທັງຊື່ແລະກຽດສັກ. ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນ ວິຫານທີ່ຜູກພັນກັບນາມ “ດຸຫສີລະ” (Duḥśīla) ກໍ່ກາຍເປັນທີ່ໂດງດັງ: ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນ (darśana) ກໍລ້າງບາບໄດ້ ແລະຜູ້ເຫັນລິງຄະກາງໃນວັນ Śuklāṣṭamī ດ້ວຍຈິດພິຈາລະນາ ຈະບໍ່ປະສົບນະລົກ.
Adhyaya 38
धुन्धुमारेश्वर-माहात्म्य (The Māhātmya of Dhundhumāreśvara)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ຣິສີ ເພື່ອບັນທຶກການຍົກຍ້ອງໃຫ້ສະຖານທີ່ແຫ່ງໜຶ່ງເປັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ. ກະສັດ ທຸນທຸມາຣາ ໄດ້ຕິດຕັ້ງ ລິງຄະ ແລະສັ່ງສ້າງ ປຣາສາດ ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ພ້ອມທັງປະພຶດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນອາສຣົມໃກ້ໆ. ໃກ້ນັ້ນຍັງມີ ວາປີ (ສະລອງ/ບໍ່ນ້ຳ) ທີ່ຖືກກ່າວວ່າບໍລິສຸດ ເປັນມົງຄຸນ ແລະເທົ່າທຽມກັບຕີຣຖະທັງປວງ. ມີການກ່າວຟະລະສຣຸຕິວ່າ: ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ເຫັນ ທຸນທຸມາເຣສະວະຣະ ຈະບໍ່ປະສົບ “ດຸຣກະ” ຫຼືຄວາມທຸກຍາກໃນນະຣົກແຫ່ງອານາເຂດພຣະຍະມະ. ຕາມຄຳຖາມຂອງຣິສີ ສູຕະໄດ້ບອກເຖິງສາຍຕະກູນ (ສູຣຍະວົງສະ), ການເອີ້ນນາມ Kuvalayāśva, ແລະກຽດຊື່ທີ່ເກີດຈາກການປາບໄດຕະຍະ ທຸນທຸ ໃນແດນມາຣຸ. ຕອນທ້າຍ ພຣະສິວະປາກົດພຣະອົງໂດຍກົງ ພ້ອມພຣະເກົາຣີ ແລະຄະນະບໍລິວານ ເພື່ອປະທານພອນ. ກະສັດຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນລິງຄະຕະຫຼອດໄປ; ພຣະສິວະຮັບຮອງ ແລະກຳນົດໃຫ້ Caitra śukla caturdaśī ເປັນວັນສຳຄັນ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍດ້ວຍການຢືນຢັນວ່າ ການອາບນ້ຳແລະບູຊາລິງຄະ ນຳໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະສິວະ ແລະກະສັດສະຖິດຢູ່ນັ້ນໃນຖານະຜູ້ມຸ່ງສູ່ມົກສະ.
Adhyaya 39
चमत्कारपुर-क्षेत्रमाहात्म्यं तथा ययाति-लिङ्गप्रतिष्ठा (Cāmatkārapura Kṣetra-Māhātmya and Yayāti’s Liṅga Consecration)
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງສູຕະ ກ່ຽວກັບກະເສດຕຣະອັນສັກສິດທາງເໜືອຂອງ Dhundhumāreśvara ທີ່ພຣະຣາຊາ Yayāti ໄດ້ສ້າງແລະປະຕິສະຖາປະນາ “ລິງຄະອັນຍອດຢ້ຽມ” ແຫ່ງພຣະສິວະ. ພຣະມະເຫສີ Devayānī ແລະ Śarmiṣṭhā ຖືກກ່າວເຖິງວ່າຮ່ວມໃນກຸສົນນີ້ ແລະລິງຄະນັ້ນໃຫ້ຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ (sarva-kāma-phala)។ ເມື່ອອິ່ມໃຈຈາກຄວາມສຸກໂລກີ ພຣະອົງມອບອຳນາດໃຫ້ພຣະຣາຊະບຸດ ແລະສະແຫວງຫາຄຸນຄ່າທີ່ສູງກວ່າ. ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ພຣະອົງເຂົ້າພົບິສີ Mārkaṇḍeya ເພື່ອຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງແຍກແຍະວ່າ ທີ່ທ່ອງທ່ຽວສັກສິດ (tīrtha) ແລະກະເສດຕຣະໃດ ເປັນຫົວໃຈ ແລະຊຳລະບາບໄດ້ຍິ່ງທີ່ສຸດ. ິສີກ່າວວ່າ Cāmatkārapura ແມ່ນກະເສດຕຣະ “ປະດັບດ້ວຍ tīrtha ທັງປວງ” ແລະມີແມ່ນ້ຳ Gaṅgā (Viṣṇupadī) ເປັນຜູ້ລຶບບາບ ພ້ອມດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ຂອງເທວະດາທັງຫຼາຍ। ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຫີນສັກສິດຍາວ 52 ຫັດສະ ທີ່ Pitāmaha ປ່ອຍໄວ້ເພື່ອຄວາມປິຕິຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ແລະກົດແຫ່ງການເພີ່ມພູນ: ກຸສົນທີ່ບ່ອນອື່ນຕ້ອງໃຊ້ເວລາໜຶ່ງປີ ທີ່ນີ້ສຳເລັດໄດ້ໃນໜຶ່ງມື້. ດັ່ງນັ້ນ Yayāti ເດີນທາງພ້ອມພຣະມະເຫສີ ປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະຂອງ Śiva (Śūlin) ແລະບູຊາດ້ວຍສັດທາ; ສຸດທ້າຍພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນໃນວິມານອັນງາມສະຫງ່າ ຖືກ kinnara ແລະ cāraṇa ສັນລະເສີນ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດ 12 ດວງ ເປັນຜົນບຸນສະຫຼຸບຂອງບົດນີ້।
Adhyaya 40
Brahmī-Śilā, Sarasvata-Hrada, and the Ānandeśvara Sthala Narrative (ब्रह्मीशिला–सारस्वतह्रद–आनन्देश्वरकथा)
ບັນດາລິສີຖາມເຖິງ “ຫີນພຣະພຣະຫມາ” ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ກ່າວວ່າຊ່ວຍທໍາລາຍບາບ ແລະນໍາໄປສູ່ຄວາມພົ້ນທຸກ ວ່າຖືກຕັ້ງໄວ້ແນວໃດ ແລະມີອານຸພາບຢ່າງໃດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຣະພຣະຫມາຄິດເຫັນວ່າໃນສະຫວັນບໍ່ມີຂອບເຂດພິທີກຳ ແລະພິທີສາມສັນທະຍາ (tri-sandhyā) ຈໍາເປັນຕ້ອງມີໃນໂລກ ຈຶ່ງໂຍນຫີນໃຫຍ່ລົງສູ່ພື້ນດິນ ໄປຕົກທີ່ ຈາມັດກາຣະປຸຣ (Cāmatkārapura) ໃນທົ່ງສັກສິດອັນມົງຄຸນ. ເມື່ອເຫັນວ່າພິທີຕ້ອງໃຊ້ນໍ້າ ພຣະພຣະຫມາເຊີນ ພຣະສະຣັສວະຕີ. ແຕ່ນາງຢ້ານການສຳຜັດຂອງມະນຸດ ຈຶ່ງບໍ່ປາດຖະໜາຈະໄຫຼຢູ່ໂລກຢ່າງເປີດເຜີຍ; ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງສ້າງ “ມະຫາຫຣະດ” ທີ່ມະນຸດເຂົ້າບໍ່ເຖິງ ໃຫ້ນາງພັກອາໄສ ແລະແຕ່ງຕັ້ງນາກາໃຫ້ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ມະນຸດແຕະຕ້ອງ. ລິສີ ມັງກະນະກະ ມາຮອດ ແມ່ນຖືກງູມັດໄວ້ກໍຍັງໃຊ້ປັນຍາລົບລ້າງພິດ ອາບນໍ້າ ແລະທໍາພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ. ຕໍ່ມາເມື່ອມືເຈັບ ນໍ້າຍາງພືດໄຫຼອອກ ລາວເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນໝາຍແຫ່ງສິດທິ ແລະເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິຈົນໂລກສັ່ນສະເທືອນ. ພຣະສິວະມາໃນຮູບພຣາຫມັນ ສະແດງໝາຍທີ່ສູງກວ່າ (ຂີ້ເຖົ່າເກີດຂຶ້ນ) ແນະນໍາໃຫ້ຢຸດເຕັ້ນເພາະທໍາລາຍຕະປະສະ ແລະປະທານການປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ນາມ “ອານັນເທສະວະຣະ” ແລະສະຖານທີ່ໄດ້ຊື່ “ອານັນດະ”. ບົດນີ້ອະທິບາຍກໍາເນີດງູນໍ້າທີ່ບໍ່ມີພິດ, ອານຸສົງຂອງການອາບໃນທະເລສາບສະຣັສວະຕະ ແລະການແຕະ “ຈິຕຣະສິລາ”. ຕໍ່ມາຍັງເລົ່າວ່າ ອິນທຣະເຄີຍໃຫ້ຝຸ່ນເຕີມທະເລສາບ ຕາມຄໍາຫ່ວງໃຍຂອງຍະມະ ເພາະກົວວ່າຜູ້ຄົນຈະຂຶ້ນສະຫວັນງ່າຍເກີນໄປ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ທີ່ນັ້ນຍັງມີໂອກາດໄດ້ສິດທິດ້ວຍຕະປະສະ ແລະການບູຊາລິງຄະທີ່ມັງກະນະກະຕັ້ງໄວ້—ໂດຍສະເພາະໃນວັນ Māgha śukla caturdaśī—ໃຫ້ຜົນບຸນຢ່າງຍິ່ງ.
Adhyaya 41
अशून्यशयन-व्रतं तथा जलशायी-जनार्दन-माहात्म्यम् | Ashūnyaśayana Vrata and the Māhātmya of Jalaśāyī Janārdana
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າທາງທຳມະໂດຍສູຕະ ຕາມຄຳຖາມຂອງລຶສີ. ເລີ່ມດ້ວຍການຍືນຢັນວ່າມີສະຖານທີ່ສັກສິດອັນລືຊື່ທາງເໜືອ ທີ່ປະທັບຂອງ «ຈະລະຊາຍີ» (ພຣະວິສນຸບັນທົມເຫນືອນ້ຳ) ຜູ້ກຳຈັດອຸປະສັກແຫ່ງຄຸນທຳ. ການນະມັດສະການຖືກເຊື່ອມກັບພິທີ «ຊະຍະນ–ໂບທະນະ» ຄືການໃຫ້ຮາຣິເຂົ້ານອນ ແລະປຸກຕື່ນ ດ້ວຍການອົດອາຫານ ແລະພັກຕິ. ວັນຫຼັກຄື ດວິຕີຍາ (ວັນທີ 2) ໃນປັກຂ້າງມືດ ເອີ້ນວ່າ «ອະຊູນຍະຊະຍະນາ» ເປັນວັນທີ່ພຣະອົງຜູ້ນອນໃນນ້ຳຮັກພິເສດ. ເມື່ອຖືກຖາມເຖິງຕົ້ນກຳເນີດ ແລະວິທີປະຕິບັດ ເລື່ອງຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ປະຫວັດຕຳນານ: ກະສັດໄດຕະຍະ ບາສກະລີ ຊະນະອິນທຣະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ; ພວກເຂົາໄປພຶ່ງພາພຣະວິສນຸທີ່ ສເວຕະດວີປ ທີ່ພຣະອົງຢູ່ໃນໂຍກະນິດຣາ ເຫນືອເສສະ ພ້ອມພຣະລັກສະມີ. ພຣະວິສນຸຊີ້ນຳໃຫ້ອິນທຣະເຮັດຕະປັສຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນກະເສດຕຣະຊື່ «ຈາມັດກາຣະປຸຣະ» ແລະຂະຫຍາຍແຫຼ່ງນ້ຳໃຫ້ເປັນດັ່ງສເວຕະດວີປ. ທີ່ນັ້ນມີການບູຊາພຣະອົງ 4 ເດືອນ (ຈາຕຸຣມາສະຍະ) ເລີ່ມຈາກ ອະຊູນຍະຊະຍະນາ ດວິຕີຍາ. ດ້ວຍວຣະຕະນີ້ ອິນທຣະໄດ້ເທຊະ; ພຣະວິສນຸສົ່ງ ສຸດັຣຊະນະ ໄປກັບອິນທຣະ ຈົນບາສກະລີພ່າຍແພ້ ແລະລະບຽບໂລກຖືກຟື້ນຄືນ. ທ້າຍບົດມີຜົນບຸນກ່າວວ່າ ພຣະວິສນຸຈະປະທັບຢູ່ທະເລສາບສັກສິດນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ; ຜູ້ບູຊາດ້ວຍສັດທາ—ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ—ຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດສູງ ແລະສິ່ງປາຖະໜາ; ພ້ອມທັງມີການຜູກໂຍງສະຖານທີ່ນີ້ກັບ ດວາຣະກາ ໃນກອບເລື່ອງອີກດ້ວຍ.
Adhyaya 42
Viśvāmitra-kuṇḍa Māhātmya and Household-Ethics Discourse (विश्वामित्रकुण्डमाहात्म्य तथा स्त्रीधर्मोपदेशः)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນທາງທຳສອງພາກ. ພາກທໍາອິດ ສູຕະໄດ້ພັນລະນາກ່ຽວກັບກຸນດະ (kuṇḍa) ອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະລິສີ ວິສວາມິຕຣະ ທີ່ຊ່ວຍສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ ແລະຊຳລະບາບ. ການອາບນ້ຳໃນວັນ ໄຈຕຣະ-ສຸກລະ-ຕຣິຕີຍາ ຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ຄວາມງາມ ແລະສິຣິມົງຄຸນພິເສດ; ສໍາລັບແມ່ຍິງ ນໍາໄປສູ່ການມີບຸດຫຼານ ແລະໂຊກດີ. ຕໍ່ມາ ຄວາມສັກສິດຂອງຕີຣຖະນີ້ຖືກອະທິບາຍຜ່ານນ້ຳພຸເກົ່າແກ່ ທີ່ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ຖືກກ່າວວ່າຕັ້ງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ; ຜູ້ອາບນ້ຳໄດ້ພົ້ນຈາກຄວາມຜິດທັນທີ. ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດທີ່ນັ້ນໃຫ້ຜົນບໍ່ຮູ້ຈົບ; ທານ ຄໍາບູຊາ ແລະການສວດສະດຸດີໃຫ້ບຸນບໍ່ສິ້ນ. ມີຕົວຢ່າງການປ່ຽນແປງ: ກວາງເພດຍິງຖືກລູກສອນນາຍພານ ແລ້ວເຂົ້ານ້ຳແລະຕາຍ; ດ້ວຍອານຸພາບນ້ຳ ນາງກາຍເປັນ ເມນະກາ ອັບສະຣາ ແລະກັບມາອາບນ້ຳໃນວັນດຽວກັນຕາມປະຕິທິນ. ພາກທີສອງ ເປັນຄໍາຊີ້ນໍາຈັນຍາບັນຄອບຄົວ: ເມນະກາພົບພຣະລິສີ ວິສວາມິຕຣະ ແລະຖາມເຖິງ strī-dharma ແລະການປະພຶດຄູ່ສົມລົດ—ຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ, ຈັນຍາການເວົ້າ, ການຮັບໃຊ້, ຄວາມສະອາດ, ການກິນຢ່າງມີວິໄນ, ການດູແລຜູ້ພຶ່ງພາ, ການເຄົາລົບຄູອາຈານ, ການສົ່ງຕໍ່ຄໍາພີ ແລະການຄົບຄົນທີ່ເໝາະສົມ—ເພື່ອປະສານມາຫາຕະມະ ພິທີການ ແລະຈັນຍາເຂົ້າກັນໃນທາງທຳ.
Adhyaya 43
ब्रह्मचर्य-रक्षा संवादः (Dialogue on Protecting Brahmacarya and Śaiva Vow-Discipline)
ບົດ 43 ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີ–ຈັນຍາບັນ ຢ່າງກະຊັບ ໃນບ່ອນທີ່ເປັນ tīrtha ອັນບໍລິສຸດ ເຊິ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນທີ່ພຶ່ງພາຕາມທຳມະ. ເມນະກາ ເຂົ້າໄປຫາພຣາຫມະນ–ນັກບຳເນັດ ແລະບອກວ່ານາງເປັນໜຶ່ງໃນນາງຟ້າຜູ້ຢູ່ໃນກຸ່ມ divaukasaṃ veśyāḥ ພ້ອມທັງເຜີຍຄວາມປາຖະໜາ. ນາງກ່າວວ່ານັກບຳເນັດຄ້າຍກັບກາມະເທວ ແລະອະທິບາຍອາການສັ່ນໄຫວທາງກາຍ–ໃຈຈາກຄວາມຫຼົງໄຫຼ. ນາງພະຍາຍາມກົດດັນດ້ວຍທາງເລືອກບັງຄັບ: ຖ້າບໍ່ຮັບນາງ ນາງຈະຕາຍ ແລະເຂົາຈະຖືກຕຳນິດເພາະບາບທຳຮ້າຍຜູ້ຍິງ. ນັກບຳເນັດຕອບກັບດ້ວຍການປົກປ້ອງວິໄນຂອງວຣະຕະ: ຕົນແລະຄະນະເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະ ອຸທິດໃຫ້ພຣະສິວະ ແລະຮັກສາ brahmacarya. ເຂົາກ່າວວ່າ brahmacarya ແມ່ນຮາກຖານຂອງວຣະຕະທັງປວງ ໂດຍສະເພາະສຳລັບຜູ້ນັບຖືພຣະສິວະ; ແມ່ນແຕ່ການບຳເນັດຫນັກໜ່ວງກໍອາດຖືກລົບລ້າງໂດຍການຮ່ວມເພດພຽງຄັ້ງດຽວສຳລັບຜູ້ປະຕິບັດສາຍ Pāśupata. ເຂົາຍັງຈັດວ່າການຄົບຫາ—ການແຕະຕ້ອງ, ຢູ່ໃກ້ຊິດດົນ, ແມ່ນແຕ່ການສົນທະນາ—ລ້ວນມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຈັນຍາບັນ ເພື່ອຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດຂອງວຣະຕະ ບໍ່ແມ່ນການຕຳນິຄົນ. ທ້າຍສຸດ ເຂົາສັ່ງໃຫ້ນາງອອກໄປໄວໆ ໄປຫາສິ່ງທີ່ນາງປາຖະໜາຢູ່ບ່ອນອື່ນ ເພື່ອຮັກສາວິໄນຂອງນັກບຳເນັດ ແລະບັນຍາກາດທາງທຳມະຂອງ tīrtha.
Adhyaya 44
Viśvāmitrakunda-utpatti and Viśvāmitreśvara-māhātmya (विश्वामित्रकुण्डोत्पत्ति–विश्वामित्रेश्वरमाहात्म्य)
ບົດທີ 44 ເປັນຄໍາເລົ່າຂອງ ສູຕະ ໃນຮູບແບບສົນທະນາທາງທິດສະດີທາງທຳ. ເມນະກາ ທ້າທາຍຈຸດຍືນຂອງ ວິສວາມິດຣະ ແລະ ວິສວາມິດຣະ ໄດ້ຕັກເຕືອນຢ່າງເຂັ້ມງວດເຖິງການຍຶດຕິດ ແລະ ອັນຕະລາຍຂອງການພົວພັນກັບກາມະ, ໂດຍສະເພາະສໍາລັບຜູ້ຖືວຣະຕະ (vratin) ຜູ້ຢູ່ໃນຄໍາປະຕິຍານ. ເລື່ອງລາວຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ການສາບແຊ່ງຕອບໂຕ: ເມນະກາ ສາບໃຫ້ ວິສວາມິດຣະ ມີອາການແກ່ກ່ອນໄວ; ວິສວາມິດຣະ ກໍສາບກັບໃນທໍານອງດຽວກັນ. ແຕ່ຈຸດຫັນສໍາຄັນຄື ຕີຣຖະນີ້: ເມື່ອທັງສອງລົງອາບນ້ໍາໃນກຸນດະ, ນ້ໍາໄດ້ຊໍາລະ ແລະ ຟື້ນຟູຮູບຮ່າງໃຫ້ກັບຄືນດັ່ງເດີມ, ສະແດງອານຸພາບການຊໍາລະແລະການຟື້ນຟູອັນອັດສະຈັນ. ເມື່ອຮູ້ຄຸນຄ່າມາຫາດມະຍະຂອງຕີຣຖະ, ວິສວາມິດຣະ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງ ສິວະລິງຄະ ຊື່ “ວິສວາມິດເຣສະວະຣະ” ແລະ ປະພຶດຕະປະສະຍາ. ບົດກ່າວວ່າ ການອາບນ້ໍາ (snāna) ແລະ ບູຊາລິງຄະ ນໍາໄປສູ່ການເຂົ້າເຖິງພະສິວະ, ການໄດ້ຮັບເທວະໂລກ ແລະ ຄວາມສຸກຮ່ວມກັບບັນພະບຸລຸດ; ທ້າຍສຸດປະກາດຊື່ສຽງຂອງຕີຣຖະທົ່ວທຸກພົບພູມ ແລະ ອານຸພາບທໍາລາຍບາບ.
Adhyaya 45
पुष्करत्रयमाहात्म्यं (The Māhātmya of the Three Puṣkaras)
ບົດນີ້ກ່າວເຖິງການຊີ້ບອກຕີຣຖະ ແລະອານຸສົງຂອງ «ປຸສກະຣະ-ຕຣະຍະ» (ນ້ຳປຸສກະຣະ 3 ສາຍ)។ ສູຕະເລົ່າວ່າ ິສີ ວິສວາມິຕຣະ ບໍ່ສາມາດໄປຮອດປຸສກະຣະຫຼັກທີ່ໄກ ຈຶ່ງຊອກຫາສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເທົ່າທຽມ ໃນເດືອນກາຣຕຕິກະ ໃນຍາມກຣິຕຕິກາ-ໂຍກະ. ສຽງຈາກຟ້າບອກເຄື່ອງໝາຍ: ດອກບົວຫັນຂຶ້ນແມ່ນ ເຈຍສຖະ-ປຸສກະຣະ, ຫັນຂ້າງແມ່ນ ມັດຍະມະ, ແລະຫັນລົງແມ່ນ ກະນິສຖະ. ຕໍ່ມາກໍກຳນົດພິທີຕາມເວລາ: ອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າ/ທ່ຽງ/ຕອນແລງ ຜ່ານນ້ຳທັງສາມ ແລະຍືນຢັນອຳນາດຊຳລະບາບຢ່າງແຮງກ້າຂອງການແຕະນ້ຳ ແລະການເຫັນປຸສກະຣະ. ມີເລື່ອງທົດສອບ: ກະສັດ ບຣິຫັດບະລະ ໄປລ່າສັດ ເຂົ້ານ້ຳ ແລະຈັບດອກບົວອັນອັດສະຈັນທີ່ໂຜ່ຂຶ້ນໃນຍາມສັນທິ; ສຽງຈາກຈັກກະວານດັງຂຶ້ນ ດອກບົວຫາຍໄປ ແລະກະສັດເກີດໂລກເລື້ອນ (leprosy) ເນື່ອງຈາກແຕະຂອງສັກສິດໃນສະພາບບໍ່ສົມຄວນ (ອຸຈຈິດ/ບໍ່ບໍລິສຸດ). ວິສວາມິຕຣະແນະນຳໃຫ້ບູຊາພຣະສູຣຍະ; ກະສັດຕັ້ງຮູບພຣະອາທິດ ແລະບູຊາຢ່າງມີວິໄນ ໂດຍສະເພາະວັນອາທິດ; ໃນໜຶ່ງປີກໍຫາຍ ແລະເມື່ອສິ້ນຊີວິດໄດ້ໄປສູ່ຖິ່ນພຣະສູຣຍະ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ: ອາບນ້ຳເດືອນກາຣຕຕິກະທີ່ປຸສກະຣະໄດ້ໄປພຣະພຣະມະໂລກ; ເຫັນຮູບພຣະສູຣຍະທີ່ຕັ້ງໄວ້ໄດ້ສຸຂະພາບ ຫຼືສົມປາດຖະນາ; ປ່ອຍງົວພໍ່ພັນ (ວຶສໂສດສະກະ) ທີ່ປຸສກະຣະໄດ້ບຸນໃຫຍ່; ແລະການອ່ານ/ຟັງບົດນີ້ນຳໃຫ້ສຳເລັດປາດຖະນາ ແລະຍົກຍ້ອງສູງສົ່ງ.
Adhyaya 46
सारस्वततीर्थमाहात्म्य — Glory of the Sārasvata Tīrtha (Sarasvatī Tirtha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຂໍໃຫ້ສູຕະກ່າວລາຍຊື່ຕີຣຖະໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ເພື່ອເຫັນຄວາມເປັນລະບົບ. ສູຕະແນະນຳ “ສາຣັສວະຕະຕີຣຖະ” ອັນມີກຽດສູງ ໂດຍກ່າວວ່າການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ສາມາດປ່ຽນຜູ້ທີ່ພູດບໍ່ຊັດ ຫຼືບົກພ່ອງໃນຄຳເວົ້າ ໃຫ້ເປັນຜູ້ມີວາຈາປັນຍາ ແລະບັນດາຄວາມປາຖະໜາຈົນເຖິງໂລກສູງສຸດກໍສຳເລັດໄດ້. ຕໍ່ມາເປັນເລື່ອງກະສັດບະລະວັດທະນະ: ພຣະໂອຣົດ “ອຳບຸວີຈິ” ເຕີບໃຫຍ່ເປັນຄົນໃບ້. ຫຼັງຈາກພຣະບິດາສິ້ນພຣະຊົນໃນສົງຄາມ ບັນດາອຳມາດຕັ້ງເດັກໃບ້ເປັນກະສັດ ແຕ່ອານາຈັກກັບວຸ່ນວາຍ ເພາະຜູ້ແຂງແຮງຂົ່ມເຫັງຜູ້ອ່ອນແອ. ອຳມາດໄປພົບວະສິດຖະ ແລະໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ນຳກະສັດໄປອາບນ້ຳທີ່ສາຣັສວະຕະຕີຣຖະ ໃນຮາຏະເກສະວະຣາຊະ-ເຂດ. ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ກະສັດໄດ້ຄືນຄຳເວົ້າຢ່າງຊັດເຈນທັນທີ ແລະຮູ້ອານຸພາບຂອງແມ່ນ້ຳ ຈຶ່ງປັ້ນຮູບສາຣັສວະຕີສີ່ກອນຈາກດິນຄົງຝັ່ງ ຕັ້ງໄວ້ເທິງຫີນສະອາດ ແລະບູຊາດ້ວຍທູບ ແລະນ້ຳຫອມ. ພຣະອົງສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິຍາວ ຊີ້ວ່າເທວີສະຖິດໃນວາຈາ ປັນຍາ ການຮັບຮູ້ ແລະພະລັງຫຼາຍປະການທີ່ຄ້ຳຈຸນສັດທັງປວງ. ສາຣັສວະຕີປາກົດ ປະທານພອນ ແລະຮັບປາກວ່າຈະສະຖິດຢູ່ໃນຮູບທີ່ຕັ້ງໄວ້; ຜູ້ອາບນ້ຳແລະບູຊາໃນວັນອັດຖະມີ ແລະຈະຕຸຣະທະສີ ໂດຍພິເສດດ້ວຍດອກໄມ້ສີຂາວ ແລະວິໄນແຫ່ງພັກຕິ ຈະສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວອີກວ່າ ຜູ້ບູຊາຈະເປັນຄົນມີວາຈາແລະສະຕິປັນຍາຂ້າມຊາດ, ວົງຕະກູນພົ້ນຈາກຄວາມໂງ່, ການຟັງທຳມະຕໍ່ໜ້າເທວີໄດ້ຜົນສະຫວັນຍາວນານ, ແລະການຖວາຍຂອງຂວັນດ້ານການຮຽນ (ປຶ້ມ ຄຳພີທຳມະ) ພ້ອມການສຶກສາເວດະໃນພຣະນາງ ເທົ່າກັບຜົນຂອງຍັດຍາກໃຫຍ່ເຊັ່ນ ອັສວະເມດະ ແລະ ອັກນິສຕົມະ.
Adhyaya 47
महाकाल-जागर-माहात्म्य (Glory of the Mahākāla Night-Vigil in Vaiśākhī)
ອັດທະຍາຍນີ້ສະແດງມາຫາຕະມະຂອງການຢາມຄ່ຳຄືນ (jāgara) ບູຊາພຣະມະຫາກາລ ໃນເດືອນໄວສາຂີ ພາຍໃນກອບຂອງຕີຣຖະ. ພວກຣິສີຂໍໃຫ້ເລົ່າຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມະຫາກາລໃຫ້ລະອຽດ ແລະ ສູຕະໄດ້ເລົ່າແບບຢ່າງຂອງກະສັດ ຣຸດຣະເສນ ວົງອິກສະວາກຸ ຜູ້ເດີນທາງໄປກະເສດຕຣະ ຈະມັດກາຣະປຸຣ ທຸກປີ ດ້ວຍຂະບວນນ້ອຍໆ ເພື່ອຢາມຄືນຢູ່ໜ້າພຣະມະຫາກາລ. ພຣະອົງຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ), ຮ້ອງເພງແລະຟ້ອນດ້ວຍພັກຕິ, ສວດມົນ ແລະ ສຶກສາເວດ; ພໍຮຸ່ງເຊົ້າກໍອາບນ້ຳຊຳລະ ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ໃຫ້ທານຢ່າງຫຼາຍແກ່ພຣາຫມະນ, ນັກບຳເນັດ ແລະ ຜູ້ທຸກຍາກ. ຄຳພີກ່າວວ່າ ການປະຕິບັດນີ້ນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແກ່ລັດ ແລະ ທຳໃຫ້ສັດຕູສະລາຍໄປ. ເມື່ອສະພາພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ຖາມເຖິງເຫດແລະຜົນຂອງການຢາມຄືນ ກະສັດໄດ້ເລົ່າຊາດກ່ອນ: ເຄີຍເປັນພໍ່ຄ້າຍາກຈົນຢູ່ວິດິຊາ ໃນຍາມແຫ້ງແລ້ງຍາວນານ ຈຶ່ງອົບພະຍົບກັບເມຍໄປທາງສໍຣາດ ແລະ ມາຮອດໃກ້ຈະມັດກາຣະປຸຣ ພົບທະເລສາບເຕັມດ້ວຍດອກບົວ. ພະຍາຍາມເອົາດອກບົວໄປຂາຍເພື່ອອາຫານແຕ່ບໍ່ສຳເລັດ ຈຶ່ງເຂົ້າພັກໃນວັດພັງ ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງບູຊາ ຈຶ່ງຮູ້ຈັກພິທີຢາມຄືນມະຫາກາລ. ທັງສອງເລືອກບູຊາດ້ວຍດອກບົວແທນການຄ້າ ແລະ ດ້ວຍຄວາມຫິວໂຫຍກໍຢູ່ຕື່ນຈົນເຊົ້າ; ພໍ່ຄ້າເສຍຊີວິດໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ເມຍໄດ້ກະທຳສະຕີ (ເຜົາຕົນ). ດ້ວຍອານຸພາບພັກຕິນັ້ນ ລາວເກີດໃໝ່ເປັນກະສັດແຫ່ງການຕີ ແລະ ນາງເກີດເປັນເຈົ້າຍິງຜູ້ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ ໄດ້ກັບມາພົບກັນຜ່ານພິທີສະວະຍຳວະຣະ. ທ້າຍສຸດ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍຮ່ວມຢືນຢັນ ແລະ ສະຖາປະນາການຢາມຄືນປະຈຳປີ ພ້ອມກ່າວຜົນວ່າ ມາຫາຕະມະນີ້ທຳລາຍບາບ ແລະ ເຂົ້າໃກ້ທາງຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 48
Hariścandra-āśrama and Umā–Maheśvara Pratiṣṭhā (Harishchandra’s Austerity, Boon, and Pilgrimage Merit)
ສູຕະໄດ້ພັນລະນາອາສຣົມອັນມີຊື່ສຽງໃນແດນຂອງພະຣາຊາ ຫຣິສຈັນດຣະ ທີ່ມີໄມ້ໃຫຍ່ຫຼາຍ ໃຫ້ຮົ່ມເຢັນ. ພະອົງໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະອຸປະຖຳພຣາຫມະນດ້ວຍທານຕາມປາຖະໜາ. ພະອົງເປັນກະສັດວົງສຸຣະຍະວົງສະ ຜູ້ປົກຄອງດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແຕ່ຂາດຢ່າງດຽວຄື ບໍ່ມີລູກຊາຍ. ເພື່ອຂໍຜູ້ສືບສັນຕະວົງ ພະອົງໄດ້ໄປປະພຶດຕະປະສະຢາໃນກະເສດຕະ ຈາມັດກາຣະປຸຣະ ແລະສ້າງລິງຄະດ້ວຍພັກຕິ. ພຣະສິວະປາກົດພ້ອມພຣະເກົາຣີ ແລະບໍລິວານ; ເນື່ອງຈາກການຂາດການນົບນ້ອມທີ່ຖືກຕ້ອງຕໍ່ພຣະເທວີ ຈຶ່ງເກີດຄວາມຂັດແຍ່ງ ແລະມີຄຳສາບວ່າ ລູກຊາຍຈະນຳຄວາມໂສກເສົ້າຈາກຄວາມຕາຍ ແມ່ນແຕ່ໃນວັຍເດັກ. ແຕ່ພະຣາຊາຍັງຄົງບູຊາ ຖວາຍເຄື່ອງສັກກາຣະ ຖືສິນອາສະເກດ ແລະເຮັດທານເພີ່ມເຕີມ. ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະປາຣະວະຕີ ປາກົດອີກຄັ້ງ; ພຣະເທວີຊີ້ແຈງວ່າ ຄຳຂອງນາງຍັງຄົງເປັນຈິງ: ເດັກຈະຕາຍ ແຕ່ຈະຟື້ນຄືນຊີວິດໄວໆດ້ວຍພຣະກະຣຸນາ ແລະຈະມີອາຍຸຍືນ ມີໄຊ ເໝາະສົມເປັນຜູ້ສືບວົງ. ບົດຍັງກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດບູຊາ ອຸມາ–ມະເຫສະວະຣະ ທີ່ນັ້ນ ໂດຍສະເພາະໃນວັນ ປັນຈະມີ ຈະໄດ້ລູກຕາມປາຖະໜາ ແລະສຳເລັດເປົ້າໝາຍອື່ນໆ. ພະຣາຊາຍັງຂໍໃຫ້ພິທີ ຣາຊະສູຍະ ສຳເລັດໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ; ພຣະສິວະຮັບຮອງ ແລະພະອົງກໍກັບໄປ ທິ້ງແບບຢ່າງແຫ່ງສະຖານສັກສິດນີ້ໃຫ້ຜູ້ມີສັດທາພາຍຫຼັງ.
Adhyaya 49
Kalaśeśvara-māhātmya: Kalaśa-nṛpateḥ Durvāsasaḥ śāpena vyāghratva-prāptiḥ (कलेशेश्वरमाहात्म्य—कलशनृपतेर्दुर्वाससः शापेन व्याघ्रत्वप्राप्तिः)
ສູຕະໄດ້ພັນລະນາສະຖານທີ່ສັກສິດຂ້າງສະໜອງນ້ຳ ຊື່ ກະລະເສສະວະຣະ (Kalaśeśvara) ວ່າເປັນຕີຣຖະ (tīrtha) ມີບຸນຫຼາຍ “ທຳລາຍບາບທັງປວງ”; ຜູ້ໄດ້ເຫັນດ້ວຍດັຣຊະນະ (darśana) ຈະພົ້ນຈາກ pāpa ໄດ້. ຕໍ່ມາເລົ່ານິທານອະທິບາຍມູນເຫດຂອງສະຖານທີ່ນີ້. ກະສັດສາຍຢະດຸ (Yadu) ຊື່ ກະລະສະ (Kalaśa) ເປັນຜູ້ທຳຍັຊະນະ (yajña) ເກັ່ງ, ໃຈບຸນໃຫ້ທານ, ແລະອຸທິດເພື່ອປະຊາຊົນ. ເມື່ອລະດູວຣະຕະ ຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ຂອງິສີ ດຸຣວາສະ (Durvāsas) ສິ້ນສຸດ, ກະສັດໄດ້ຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີອາຄັນຕຸກະ: ຕ້ອນຮັບ, ກົ້ມກາບ, ລ້າງຕີນ, ແລະຖວາຍອັຣຄະຍະ (arghya) ພ້ອມຖາມຄວາມປາດຖະໜາ. ດຸຣວາສະຂໍອາຫານເພື່ອ pāraṇa; ກະສັດຈັດອາຫານຫຼາຍຢ່າງ ມີເນື້ອສັດປະກອບ. ຫຼັງກິນແລ້ວ ດຸຣວາສະຮູ້ວ່າມີເນື້ອ ແລະເຫັນວ່າເປັນການລະເມີດຂໍ້ຈຳກັດຂອງວຣະຕະ ຈຶ່ງໂກດ ແລະສາບໃຫ້ກະສັດກາຍເປັນເສືອ. ກະສັດອ້ອນວອນວ່າເຮັດໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຜິດພາດໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ. ດຸຣວາສະອະທິບາຍວ່າ ນອກເຫນືອຈາກກໍລະນີ śrāddha ແລະ yajña, ພຣາຫມະນຜູ້ຮັກສາວຣະຕະບໍ່ຄວນກິນເນື້ອ ໂດຍສະເພາະໃນທ້າຍ Cāturmāsya; ກິນແລ້ວຜົນວຣະຕະຈະເສຍໄປ. ແຕ່ທ່ານໃຫ້ທາງພົ້ນແບບມີເງື່ອນໄຂ: ເມື່ອງົວ ນັນດິນີ (Nandinī) ຂອງກະສັດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນລິງຄະ (liṅga) ທີ່ເຄີຍບູຊາດ້ວຍບານ (bāṇa-arcita liṅga) ການຫຼຸດພົ້ນຈະມາໄວ. ດຸຣວາສະຈາກໄປ; ກະສັດກາຍເປັນເສືອ ສູນເສຍຄວາມຈື່ຈຳ ແລະເຂົ້າປ່າໃຫຍ່, ໃນຂະນະທີ່ຂຸນນາງຮັກສາອານາຈັກຄອຍວັນສາບສິ້ນ. ບົດນີ້ຈຶ່ງເຊື່ອມອຳນາດຕີຣຖະກັບຄວາມລະອຽດທາງຈິດທຳໃນການຕ້ອນຮັບ ແລະກົດວຣະຕະ ພ້ອມທາງພົ້ນຜ່ານການເຜີຍແຜ່ຂອງສະຖານສັກສິດ.
Adhyaya 50
नन्दिनी-धेनोः सत्यव्रतं तथा लिङ्ग-स्नापन-माहात्म्यम् (Nandinī’s Vow of Truth and the Significance of Bathing the Liṅga)
ບົດນີ້ເລົ່າເຫດການທາງຈິດທຳແລະເທວະວິທະຍາ ໃນປ່າໃກ້ກັບໂກກຸລາ. ງົວແມ່ຊື່ ນັນດິນີ ຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ໄດ້ເດີນໄປຮອດຊາຍປ່າ ແລະພົບລິງຄະພຣະສິວະທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງ ດັ່ງດວງອາທິດສິບສອງດວງ. ດ້ວຍພະກະຕິອັນໝັ້ນຄົງ ນາງຢືນຢູ່ໃກ້ລິງຄະ ແລະຫຼັ່ງນົມຈຳນວນຫຼາຍເພື່ອເຮັດສະນາປະນະ (ອາບນ້ຳລິງຄະ) ຢ່າງສະງົບໃນປ່າ. ຕໍ່ມາ ເສືອທີ່ນ່າຢ້ານກົວໄດ້ມາຮອດ ແລະເຫັນນັນດິນີ. ນາງບໍ່ໄດ້ໂສກເສົ້າເພາະຊີວິດຕົນ ແຕ່ເປັນຫ່ວງລູກງົວທີ່ຖືກຜູກໄວ້ໃນໂກກຸລາ ຊຶ່ງຕ້ອງພຶ່ງນົມຂອງນາງ. ນາງຂໍໃຫ້ເສືອອະນຸຍາດໃຫ້ໄປໃຫ້ນົມ ແລະຝາກຝັງລູກງົວໃຫ້ຜູ້ອື່ນ ແລ້ວຈະກັບຄືນ. ເສືອສົງໄສວ່ານາງຈະກັບມາຈາກ “ປາກແຫ່ງຄວາມຕາຍ” ຫຼືບໍ່. ນັນດິນີຈຶ່ງກ່າວສັດຕະວຣະຕະ ແລະສາບານຢ່າງໜັກແນ່ນ: ຖ້າບໍ່ກັບຄືນ ຂໍໃຫ້ຕົນຮັບມົນທິນຂອງບາບໜັກ ເຊັ່ນ ບຣາຫມະຫັດຕະຍາ, ການຫລອກລວງພໍ່ແມ່, ການປະພຶດກາມບໍ່ບໍລິສຸດ, ການຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ຄວາມອະກະຕັນຍູ, ການເຮັດຮ້າຍງົວ/ສາວ/ພຣາຫມັນ, ການປຸງອາຫານຟຸ່ມເຟືອຍ ແລະການກິນເນື້ອຢ່າງຜິດ, ການຜິດວຣະຕະ, ຄຳມຸສາ ແລະຄຳຮ້າຍ. ບົດນີ້ຊີ້ວ່າ ພະກະຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ແລະຄວາມຈິງ ແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້; ການບູຊາຈຶ່ງຖືກຮັບຮອງໂດຍຄວາມຊື່ສັດແລະສິນທຳ ໃນຍາມຄັບຂັນທີ່ສຸດ.
Adhyaya 51
कलशेश्वर-लिङ्गमाहात्म्ये नन्दिनी-सत्यव्रत-व्याघ्रमोक्षः (Kalāśeśvara Liṅga Māhātmya: Nandinī’s Vow of Truth and the Tiger’s Liberation)
ສູຕະເລົ່າເຫດການທາງຈິດທຳທີ່ເປັນການທົດສອບຄຳສັດຈະ ໃນພູມສັນຖານອັນສັກສິດ. ນັນດິນີ ແມ່ງົວ ຖືກເສືອຈັບໃນປ່າ ແຕ່ນາງຂໍປ່ອຍຊົ່ວຄາວ ໂດຍສາບານວ່າຈະກັບຄືນຫຼັງຈາກໄດ້ໃຫ້ນົມ ແລະປົກປ້ອງລູກງົວ. ນາງກັບໄປຫາລູກ ອະທິບາຍວິກິດ ແລະສອນຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ແມ່ ພ້ອມຈັນຍາບັນໃນປ່າ: ເຕືອນໃຫ້ຫຼີກຈາກຄວາມໂລບ (lobha), ຄວາມປະມາດ (pramāda), ແລະການໄວ້ໃຈບໍ່ຮອບຄອບ (viśvāsa). ລູກງົວຂໍໄປນຳ ຍົກຍ້ອງແມ່ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ ແຕ່ນັນດິນີຍືນຍັນຈະປົກປ້ອງລູກ ແລະຝາກໄວ້ໃຫ້ຝູງງົວດູແລ. ນັນດິນີຂໍອະໄພຈາກງົວອື່ນໆ ແລະມອບໝາຍໃຫ້ຊຸມຊົນຊ່ວຍດູແລລູກກຳພ້າ. ແມ່ນແຕ່ຝູງງົວພະຍາຍາມອ້າງວ່າ ໃນຍາມຄັບຂັນ ການບໍ່ຮັກສາຄຳສາບານອາດເປັນ “ຄວາມບໍ່ຈິງທີ່ບໍ່ເປັນບາບ” ແຕ່ນັນດິນີກ່າວວ່າ ສັດຈະແມ່ນຮາກຖານຂອງທຳມະ ແລະນາງກັບໄປຫາເສືອ. ເສືອເຫັນຄວາມສັດຊື່ ກໍສຳນຶກຜິດ ແລະຂໍຄຳສອນເພື່ອຄວາມດີທາງວິນຍານ ແມ່ນວ່າຊີວິດຕ້ອງພຶ່ງພາຄວາມຮຸນແຮງ. ນັນດິນີສອນວ່າໃນກະລິຍຸກ ການໃຫ້ທານ (dāna) ເປັນຫົວໃຈ ແລະຊີ້ໄປຫາລິງຄະອັນມີອຳນາດ (ເຊື່ອມກັບການປະຕິສະຖາປະນາຂອງບານາ). ນາງແນະນຳໃຫ້ເສືອເຮັດປະທັກສິນາ ແລະການກາບໄຫວ້ທຸກມື້; ເມື່ອໄດ້ດາຣຊັນລິງຄະ ເສືອກໍພົ້ນຈາກຮູບສັດ ເປີດເຜີຍວ່າເປັນກະສັດຖືກສາບ (ກະລາຊາ ວົງໄຮຫະຍະ) ແລະຍົກຍ້ອງສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ຄະເມັດກາຣະປຸຣະ-ເກສຕຣະ ເປັນທີ່ຮວມຕີຣຖະທັງປວງ ແລະບັນດານພອນ. ທ້າຍບົດມີຜົນບຸນ: ຖວາຍດີປະໃນເດືອນກາຣຕິກ ແລະບູຊາດ້ວຍສິລະປະແຫ່ງພັກຕິໃນເດືອນມາຣກະຊີຣສະ ຕໍ່ໜ້າລິງຄະ ຈະທຳໃຫ້ບາບຫມົດໄປ ແລະໄດ້ເຖິງສິວະໂລກ; ການອ່ານຫຼືຟັງມາຫາຕະມະຍະກໍໄດ້ບຸນເທົ່າກັນ.
Adhyaya 52
Rudrakoṭi–Rudrāvarta Māhātmya (Kapilā–Siddhakṣetra–Triveṇī Context)
ອັດທະຍາຍນີ້ (ບົດ 52) ທີ່ສູຕະເລົ່າ ໄດ້ວາງແຜນພູມສັນຖານສັກສິດຮອບສະຖານບູຊາ: ກະສັດອົງໜຶ່ງຕິດຕັ້ງພຣະອຸມາ–ມະເຫສະວະຣະ ແລະສ້າງວັດ ມີສະລອງນ້ຳບໍລິສຸດຢູ່ດ້ານໜ້າ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງນັບລຽງສະຖານທີ່ໄດ້ບຸນຕາມທິດ: ວາປີ (ບໍ່/ສະລອງນ້ຳ) ທີ່ຊຳລະບາບຢ່າງແຮງໃກ້ອະຄັດສະຕະຍະກຸນ (ທິດຕາເວັນອອກ), ແມ່ນ້ຳກະປິລາ (ທິດໃຕ້) ທີ່ຜູກພັນກັບສິດທິຈາກສາມຄະຍະຂອງກະປິລະ, ແລະສິດທະເຂດ ທີ່ສິດທະຈຳນວນຫຼາຍບັນລຸຄວາມສຳເລັດ. ຍັງກ່າວເຖິງ ວາຍສະນະວີ-ສິລາ ຮູບສີ່ດ້ານ ທີ່ທຳລາຍບາບ. ບົດນີ້ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຕຣິເວນີ: ສະຣັສວະຕີຢູ່ກາງລະຫວ່າງຄັງຄາ ແລະ ຍະມຸນາ, ແລະຕຣິເວນີໄຫຼຜ່ານດ້ານໜ້າ ປະທານທັງຄວາມຜາສຸກໂລກີ ແລະ ມົກຂະ. ມີຄຳແນະນຳພິທີສົບ: ການເຜົາສົບ ແລະພິທີກຳທີ່ຕຣິເວນີ ຖືກກ່າວວ່ານຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍສະເພາະສຳລັບພຣາຫມັນ, ແລະມີເຄື່ອງໝາຍຄ້າຍ goṣpada ເປັນຫຼັກຖານທ້ອງຖິ່ນ. ທ້າຍສຸດເປັນຕຳນານ ຣຸດຣະໂກຕິ/ຣຸດຣາວັດຕະ: ພຣາຫມັນຈາກອິນເດຍໃຕ້ປາຖະໜາຈະໄດ້ດາຣະຊັນກ່ອນ ແຕ່ມະເຫສະວະຣະປາກົດເປັນ “ໂກຕິ” ຫຼາຍຮູບ ຈຶ່ງເກີດຊື່ສະຖານທີ່. ການປະພຶດທີ່ກຳນົດມີ: ໄປນະມັດສະການໃນວັນຈະຕຸຣະດະສີ (ເດືອນ ອາສາດ, ກາຣຕິກ, ມາຄ, ໄຈຕຣ), ພິທີສຣາດທະ, ອົບພະວາດອາຫານແລະຕື່ນຍາມຄືນ, ຖວາຍງົວກະປິລາແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຄວນ, ຈະປະມັນຕຣະ ṣaḍakṣara ແລະສະຕະຣຸດຣີຍະ, ພ້ອມການຮ້ອງເພງ/ຟ້ອນລຳເປັນການບູຊາກໍ່ບຸນ.
Adhyaya 53
Ujjayinī-Mahākāla Pīṭha and the Bhṛūṇagarta Tīrtha: Expiation Narrative of King Saudāsa
ບົດນີ້ສອດປະສານເນື້ອຫາທາງທີຣຖະສອງສາຍ. ກ່ອນອື່ນ ຍົກຍ້ອງ ອຸຈຈະຍິນີ (Ujjayinī) ເປັນພີຖະທີ່ພວກສິດທະມາຢ້ຽມຢາມ ແລະພຣະມະຫາເທວະປະທັບເປັນ ມະຫາກາລ (Mahākāla). ມັນກ່າວເຖິງກຸສົນໃນເດືອນ ໄວສາຂະ (Vaiśākha): ການເຮັດ śrāddha, ການບູຊາແນວທິດໃຕ້ (dakṣiṇā-mūrti), ການນົບນ້ອມຍົກຍ້ອງໂຢກິນີ, ອົບອາຫານ, ແລະຢາມຄ່ຳຄືນໃນວັນເຕັມດວງຈັນ ໂດຍສັນຍາວ່າຊ່ວຍຍົກບັນພະບຸລຸດ ແລະພົ້ນຈາກແກ່ແລະຕາຍ. ຕໍ່ມາ ນຳເຂົ້າສູ່ ພຣູນະກັຣຕະ (Bhṛūṇagarta) ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າກວ້າງໃຫຍ່ ແລະທຳລາຍບາບ. ເລື່ອງຂອງກະສັດ ສະອຸດາສະ (Saudāsa) ຜູ້ເຄົາລົບພຣາຫມັນ ແຕ່ຖືກພົວພັນກັບຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຢ່າງໜັກ: ຣາກສະສະບອດຕາດພິທີຍັດຍາວ, ການຫລອກໃຫ້ຖວາຍເນື້ອຕ້ອງຫ້າມ ຈົນໄດ້ຮັບຄຳສາບຂອງ ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha), ກາຍເປັນຣາກສະ ແລະກໍ່ຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ພຣາຫມັນແລະພິທີກຳ. ພາຍຫຼັງເມື່ອຂ້າ ກຣູຣະບຸດທິ (Krūrabuddhi) ຈຶ່ງພົ້ນ ແລະກັບເປັນມະນຸດ ແຕ່ຍັງມີອາການມົນທິນຈາກ brahmahatyā: ກິ່ນເໝັນ, ຕະເຈສຫຼຸດ, ແລະຖືກຄົນຫລີກເວັ້ນ. ດ້ວຍການຊີ້ນຳໃຫ້ເດີນທາງທີຣຖະ ແລະສຳລວມຕົນ ພຣະອົງຕົກລົງໃນຫລຸມນ້ຳທີ່ຄະເສດຣະ (ໃນບົດເລົ່າກ່ຽວກັບ Chamatkārapura) ແລະຂຶ້ນມາດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງສະອາດ. ສຽງຈາກອາກາດຢືນຢັນວ່າໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍໂດຍອຳນາດຂອງທີຣຖະ. ບົດນີ້ຍັງອະທິບາຍກຳເນີດຂອງ ພຣູນະກັຣຕະ ວ່າກ່ຽວກັບການປະທັບຢູ່ຢ່າງປິດບັງຂອງພຣະສິວະ ແລະກຳນົດຜົນຕາມປະຕິທິນ ໂດຍເນັ້ນ śrāddha ໃນວັນ Kṛṣṇa-caturdaśī ວ່າຊ່ວຍກູ້ບັນພະບຸລຸດ ແລະເຊີນຊວນໃຫ້ອາບນ້ຳ ແລະໃຫ້ທານດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ.
Adhyaya 54
नलनिर्मितचर्ममुण्डामाहात्म्यवर्णनम् / The Māhātmya of Carmamuṇḍā Established by Nala
ບົດນີ້ຖືກກອບໂດຍການເລົ່າຂອງ ສູຕະ (Sūta) ແລະພາຍໃນໄດ້ພັນລະນາເຖິງ ພຣະເທວີ ກາຣະມະມຸນດາ (Carmamuṇḍā) ຜູ້ປະທັບຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ ທີ່ຕາມປະເພນີກ່າວວ່າ ກະສັດຜູ້ມີສັດທາ ນະລະ (Nala) ເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງ. ຕໍ່ມາໄດ້ສະຫຼຸບຊີວະປະຫວັດຂອງນະລະ: ຄຸນທຳໃນຖານະກະສັດແຫ່ງ ນິສະທະ (Niṣadha), ການອະພິເສກກັບ ດະມະຍັນຕີ (Damayantī), ແລະຄວາມວິບັດທີ່ເກີດຈາກການພະນັນ ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງ ກາລີ (Kali). ເມື່ອເສຍອານາຈັກ ແລະແຍກຈາກພຣະມະເຫສີໃນປ່າ ນະລະເດີນທາງພະເລີນພະເລີນຈາກປ່າໜຶ່ງໄປອີກປ່າໜຶ່ງ ຈົນມາຮອດ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ (Hāṭakeśvara-kṣetra). ໃນວັນ ມະຫານະວະມີ (Mahānavamī) ອັນເປັນເວລາພິທີກຳອັນມີພະລັງ ເພາະຂາດປັດໃຈ ຈຶ່ງປັ້ນຮູບພຣະເທວີດ້ວຍດິນ ແລະບູຊາດ້ວຍໝາກໄມ້ ແລະຫົວຮາກ. ນະລະຍັງສະດຸດີພຣະເທວີດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຍາວ ມີນາມຫຼາຍປະການ ເນັ້ນຄວາມຄອບຄຸມທົ່ວສາກົນ ແລະພະລັງອັນດຸດັນແຕ່ປົກປ້ອງ. ພຣະເທວີປາກົດພຣະອົງ ຊົມເຊີຍຄວາມສັດທາ ແລະປະທານພອນ. ນະລະຂໍໃຫ້ໄດ້ກັບຄືນພົບພາກັບພຣະມະເຫສີຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ. ຕໍ່ມາມີຄຳກ່າວເຖິງຜົນ: ຜູ້ໃດສັນລະເສີນພຣະເທວີດ້ວຍບົດນີ້ ຈະໄດ້ຮັບຜົນຕາມປາດຖະໜາໃນວັນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ບົດຈົບດ້ວຍຄຳລົງທ້າຍ ລະບຸວ່າເປັນຕອນໜຶ່ງໃນ Nāgarakhaṇḍa ພາກ Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya.
Adhyaya 55
नलेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Naleśvara Māhātmya: The Glory of Naleśvara)
ບົດທີ 55 ເລົ່າເຖິງມາຫາດມະຍະ (māhātmya) ຂອງ “ນເລສະວະຣະ” (Naleśvara) ອັນເປັນພຣະສິວະປາງໜຶ່ງ ທີ່ພຣະຣາຊານະລະໄດ້ສ້າງສະຖາປະນາ. ສູຕະກ່າວເຖິງການປະທັບຢູ່ອັນໃກ້ຊິດຂອງພຣະເທວະ ແລະຢືນຢັນວ່າ ການໄດ້ດາຣະຊັນ (darśana) ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ຊ່ວຍລ້າງບາບ ແລະເກືອບກຽວກັບການບັນລຸທາງມຸກຕິ. ຄຳພີລຽງລາຍຊື່ໂຣກຜິວໜັງ ແລະອາການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ທີ່ເຊື່ອວ່າຈະບັນເທົາໄດ້ດ້ວຍການເບິ່ງພຣະອົງ ແລະການອາບນ້ຳໃນກຸນດານ້ຳໃສ ຢູ່ໜ້າສະຖານສັກສິດ ທີ່ປະດັບດ້ວຍສັດນ້ຳ ແລະດອກບົວ. ຕໍ່ມາເປັນບົດສົນທະນາ: ພຣະສິວະພໍໃຈກັບການສະຖາປະນາ ແລະປະທານພອນ; ພຣະນະລະຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ຕະຫຼອດເພື່ອປະໂຫຍດປະຊາຊົນ ແລະກຳຈັດໂຣກໄພ. ພຣະສິວະກຳນົດວິທີເຂົ້າເຖິງຕາມເວລາ ໂດຍພິເສດໃນວັນຈັນ (Somavāra) ຍາມຮຸ່ງ (pratyūṣa) ແລະກຳນົດພິທີ: ອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາແລ້ວຈຶ່ງດາຣະຊັນ; ໃນທ້າຍຄືນວັນຈັນໃຫ້ທາດິນຈາກກຸນດາລົງກາຍ; ແລະບູຊາແບບບໍ່ຫວັງຜົນ (niṣkāma pūjā) ດ້ວຍດອກໄມ້ ທູບ ແລະນ້ຳຫອມ. ທ້າຍບົດ ພຣະສິວະອັນຕະທານ, ພຣະນະລະກັບສູ່ອານາຈັກ, ພຣາຫມັນສາບານຈະບູຊາສືບຕໍ່ຫຼາຍຊົນລຸ້ນ, ແລະຕັກເຕືອນວ່າຜູ້ປາດຖະໜາສຸກດີຍືນຍາວຄວນໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບດາຣະຊັນ ໂດຍພິເສດໃນວັນຈັນ.
Adhyaya 56
Vaṭāditya (Sāmbāditya) Darśana and Saptamī-Vrata Phala — “वटादित्यदर्शन-सप्तमीव्रतफलम्”
ບົດທີ 56 ເປັນການສະແດງທາງເທວະວິທະຍາທີ່ອີງໃສ່ຕີຣຖະ ໂດຍສູຕະເປັນຜູ້ເລົ່າ. ຕອນເລີ່ມກ່າວເຖິງອານຸພາບຂອງການດາຣຊະນະ (darśana) ພຣະສາມບາດິຕະ/ສຸເຣສະວະຣະ: ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈະສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈ; ໂດຍສະເພາະ ຜູ້ບູຊາໃນວັນ Māgha śukla saptamī ທີ່ຕົງກັບວັນອາທິດ ຈະຫຼີກພົ້ນຈາກຄວາມຕົກນະລົກ. ຕໍ່ມາຍົກຕົວຢ່າງພຣະລິສີ-ພຣາຫມັນ ນາມ ກາລະວະ (Gālava) ຜູ້ມີວິໄນໃນການຮຽນ ມີຈິດໃຈສະຫງົບ ຊຳນານພິທີກຳ ແລະຮູ້ຄຸນ. ແຕ່ເມື່ອແກ່ຊະລາກໍຍັງບໍ່ມີລູກຊາຍ ຈຶ່ງເກີດຄວາມໂສກ. ທ່ານລະທິ້ງຄວາມຫ່ວງໃຍໃນເຮືອນ ໄປບຳເນັດບູຊາພຣະອາທິດຢ່າງຍາວນານ ຕັ້ງຮູບພຣະຕາມວິທີ pañcarātra ແລະປະພຶດຕະປະສະຍາ: ວິໄນຕາມລະດູ ການຄວບຄຸມອິນຊີ ແລະການອົດອາຫານ. ຄົບ 15 ປີ ພຣະອາທິດປາກົດໃກ້ຕົ້ນວະຕະ (banyan) ປະທານພອນ ແລະໃຫ້ລູກຊາຍເພື່ອສືບສາຍຕະກູນ ອັນເຊື່ອມໂຍງກັບວຣະຕະວັນສັບຕະມີ. ລູກນັ້ນໄດ້ນາມ ວະເຕສະວະຣະ (Vaṭeśvara) ເນື່ອງຈາກໄດ້ຮັບພອນໃກ້ຕົ້ນວະຕະ; ຕໍ່ມາສ້າງວິຫານງາມ ແລະພຣະອົງຖືກຮູ້ຈັກກວ້າງຂວາງວ່າ ວາຕາດິຕະ (Vātāditya) ຜູ້ປະທານລູກຫຼານ. ຕອນທ້າຍກ່າວຖຶງຜົນບຸນ: ຜູ້ຄອບຄົວບູຊາຢ່າງເປັນລະບຽບໃນວັນສັບຕະມີ/ວັນອາທິດ ພ້ອມ upavāsa (ອົດອາຫານ) ຈະໄດ້ລູກຊາຍດີເລີດ; ການບູຊາໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນ ຖືກວາງເປັນທາງໄປສູ່ໂມກສະ. ຄາຖາທີ່ນາຣະດະກ່າວ ຍັງເນັ້ນເລື່ອງລູກຫຼານ ແລະຍົກການອຸທິດນີ້ເຫນືອວິທີອື່ນໆ ສຳລັບຈຸດປະສົງນັ້ນ.
Adhyaya 57
Bhīṣma at Śarmiṣṭhā-tīrtha: Expiation, Śrāddha Eligibility, and Shrine-Foundation
ສູຕະເລົ່າວ່າ ໃນກະເສດຕະນີ້ ພີສະມະ (Bhīṣma) ໄດ້ອັນເຊີນຮູບພຣະອາທິຕະ (Āditya) ມາປະດິດສະຖານ ໂດຍໄດ້ຮັບຄຳຍິນຍອມຈາກພຣາຫມັນ. ບົດນີ້ຍ້ອນຄວາມຂັດແຍ້ງເກົ່າຂອງພີສະມະກັບພຣະປະຣະສຸຣາມະ ແລະຄຳສາບານຂອງອຳບາ ຈົນພີສະມະກັງວົນເຖິງຜົນກຳຂອງການກະທຳແລະຄຳເວົ້າ. ພີສະມະໄປຖາມິສີມາຣະກັນເດຍະ ວ່າ “ການຕາຍທີ່ເກີດຈາກການຍຸຍົງດ້ວຍຄຳເວົ້າ ຈະເປັນບາບບໍ?” ິສີຕອບວ່າ ຄວາມຜິດຈະຕິດຕາມເມື່ອການກະທຳຫຼືການຍຸຍົງຂອງເຮົາ ທຳໃຫ້ຜູ້ອື່ນ (ຮວມທັງຍິງ ແລະພຣາຫມັນ) ລະທິ້ງຊີວິດ ແລະໃຫ້ຝຶກຄວາມອົດກັ້ນ ບໍ່ໃຫ້ເຮັດໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໂກດ. ຕໍ່ມາ ຄຳສອນໄດ້ທຽບຄວາມຫນັກໜ່ວງຂອງ strī-vadha (ການຂ້າຍິງ) ກັບບາບຮ້າຍທີ່ກະທົບພຣາຫມັນ ແລະກ່າວວ່າ ທານ, ຕະປະ, ວຣະຕະ ບໍ່ພໍເທົ່າກັບ tīrtha-sevā (ການຮັບໃຊ້ສະຖານທີ່ສັກສິດ). ພີສະມະເດີນທາງໄປກາຍາສິຣະ (Gayaśiras) ເພື່ອເຮັດ śrāddha ແຕ່ສຽງຟ້າປະກາດວ່າທ່ານບໍ່ມີສິດ ເນື່ອງຈາກການເກີດພົວພັນກັບ strī-hatyā ແລະຊີ້ໃຫ້ໄປ Śarmiṣṭhā-tīrtha ທາງທິດຂອງວຣຸນະ. ພຣະຄຳພີກຳນົດໃຫ້ອາບນ້ຳໃນວັນ Kṛṣṇāṅgāraka-ṣaṣṭhī (ວັນທີ 6 ຕົງກັບວັນອັງຄານ) ເພື່ອພົ້ນບາບນັ້ນ. ເມື່ອອາບນ້ຳແລະເຮັດ śrāddha ດ້ວຍສັດທາ ສຽງນັ້ນ—ທີ່ຮູ້ວ່າແມ່ນພຣະສັນຕະນຸ (Śantanu)—ປະກາດວ່າພີສະມະບໍລິສຸດ ແລະໃຫ້ກັບໄປປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນໂລກ. ພີສະມະຈຶ່ງສ້າງສະຖານບູຊາເປັນກຸ່ມ: ອາທິຕະ, ຮູບທີ່ກ່ຽວກັບວິສນຸ, ສິວະລິງຄະ, ແລະທຸຣຄາ; ມອບໃຫ້ພຣາຫມັນດູແລພິທີບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ ແລະວາງປະຕິທິນງານບຸນ—ວັນທີ 7 ຂອງພຣະອາທິດ, ວັນທີ 8 ຂອງສິວະ, ໝາຍເຫດການນອນ/ຕື່ນຂອງວິສນຸ, ແລະວັນທີ 9 ຂອງທຸຣຄາ—ພ້ອມດົນຕີສັກສິດ ແລະການສະເຫຼີມສະຫຼອງ ສັນຍາຜົນສູງແກ່ຜູ້ປະຕິບັດສະໝໍ້ສະເໝີ។
Adhyaya 58
शिवगंगामाहात्म्यवर्णनम् (Śiva-Gaṅgā Māhātmya: Theological Discourse on the Sanctity of Śiva-Gaṅgā)
ບົດນີ້ກ່າວເຖິງການສັກສິດສະຖານທີ່ໃນຂອບເຂດຮາຖະເກສະວະຣະ-ເກດຕຣະ ແລະຍົກຕົວຢ່າງດ້ານຈັນຍາບັນ. ກ່ອນອື່ນ ພຣະແມ່ຄົງຄາ “ຜູ້ໄຫຼໄປສາມທາງ” (tripathagāminī) ຖືກສ້າງຕັ້ງຕາມພິທີໃກ້ຊິວະລິງຄະ ຫຼັງຈາກຕິດຕັ້ງເທວະຈະຕຸດສະຕະຍະ (ເທວະ 4 ພຣະອົງ) ແລ້ວ. ພີສະມະ ເປັນຜູ້ຖ່າຍທອດທີ່ນ່າເຊື່ອຖື ກ່າວຟະລະສຣຸຕິວ່າ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ແລ້ວໄດ້ເຫັນ/ນົບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ ຈະພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ໄປສູ່ຊິວະໂລກ. ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມີຄຳເຕືອນທາງຈັນຍາທຳ: ການສາບານບໍ່ຈິງທີ່ຕີຣຖະນີ້ ຈະນຳໄປສູ່ໂລກຂອງຍະມະຢ່າງວ່ອງໄວ ເພາະສະຖານທີ່ສັກສິດຂະຫຍາຍທັງບຸນແລະບາບຕາມຄວາມຈິງ. ຕໍ່ມາເລົ່າເລື່ອງເຕືອນ: ຊາຍໜຸ່ມກຳເນີດຊູດຣະ ຊື່ ເປົານດຣະກະ ຂໂຈກປຶ້ມຂອງໝູ່ເພື່ອນເປັນຫຼິ້ນ ແລ້ວປະຕິເສດ; ຫຼັງອາບນ້ຳໃນນ້ຳພາຄີຣະທີ ກໍເຂົ້າຮ່ວມການສາບານ. ຜົນກຳມະເກີດໄວ—ໂລກກຸດຖະ, ຖືກສັງຄົມທອດທິ້ງ, ແລະຄວາມພິການ—ອັນເນື່ອງຈາກ “ການຂໂຈກຄຳພີ” ແລະຄຳເວົ້າບໍ່ຊອບ. ທ້າຍສຸດສອນວ່າ ແມ່ນແຕ່ເວົ້າຫຼິ້ນກໍບໍ່ຄວນສາບານ ໂດຍສະເພາະຕໍ່ໜ້າພະຍານສັກສິດ ເນັ້ນຈັນຍາຂອງການເດີນທາງຈາລິກ: ການຄຸ້ມຄອງຄຳເວົ້າແລະການປະພຶດ.
Adhyaya 59
विदुरकृत-देवत्रयप्रतिष्ठा तथा अपुत्रदुःख-प्रशमनम् (Vidura’s Triadic Consecration and the Remedy for Childlessness)
ສູຕະເລົ່າປະເພນີວ່າ ວິດຸຣະ ຜູ້ກ່ຽວພັນກັບເມືອງຫັສຕິນາປຸຣະ ໄດ້ຖາມເຖິງສະພາບຫຼັງຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ບໍ່ມີລູກຊາຍ (ອະປຸຕຣະ)។ ິສີ ກາລະວະ ຕອບໂດຍຈັດປະເພດ «ລູກ» 12 ຢ່າງທີ່ຖືກຍອມຮັບໃນທຳມະວິນັຍ ແລະກ່າວວ່າ ຖ້າບໍ່ມີການສືບຕໍ່ທາງລູກຫຼານໃນຮູບແບບໃດໆ ຈະນຳໄປສູ່ຄວາມທຸກທໍລະມານ. ວິດຸຣະເສົ້າໃຈ ແລະໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ສ້າງ «ຕົ້ນລູກ» ໂດຍປູກຕົ້ນອັສວັດຖະ ໃຫ້ເປັນອົງພຣະວິສນຸ ຢູ່ສະຖານທີ່ມີບຸນສູງ ໃກ້ຣັກຕະສຣິງກະ ແລະເຂດສັກສິດ ຫາຖາເກສວະຣະ. ວິດຸຣະໄດ້ປູກ ແລະປະຕິສະຖາປະນາຕົ້ນອັສວັດຖະ ດ້ວຍພິທີຄ້າຍການອຸທິດຕົວ ໃຫ້ເປັນຕົວແທນລູກ. ຕໍ່ມາທ່ານສ້າງສະຖານບູຊາສາມພຣະອົງ: ຕັ້ງລິງຄະມາເຮສວະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃຕ້ຕົ້ນໄຊ (banyan) ແລະຕັ້ງພຣະວິສນຸ ໃຕ້ຕົ້ນອັສວັດຖະ ພ້ອມກັບການນັບຖືພຣະສູຣະຍະ. ທ່ານມອບໝາຍໜ້າທີ່ພິທີກຳໃຫ້ພຣາຫມັນທ້ອງຖິ່ນ ຜູ້ຮັບປາກຈະສືບຕໍ່ຕາມວົງຕະກູນ. ບົດນີ້ກຳນົດວັນບູຊາ: ວັນອາທິດໃນເດືອນມາຄະ ວັນສັບຕະມີ ສຳລັບພຣະສູຣະຍະ; ວັນຈັນ ແລະໂດຍພິເສດ ອັດຖະມີຂ້າງຂຶ້ນ ສຳລັບພຣະສິວະ; ແລະການບູຊາພຣະວິສນຸຢ່າງຕັ້ງໃຈໃນພິທີ «ບັນທົມ/ຕື່ນ». ຕໍ່ມາ ລິງຄະຖືກດິນກົກກຸມ (ເຊື່ອມໂຍງກັບ ປະກາສາສະນະ/ອິນທຣະ) ແລະມີສຽງບໍ່ມີຮ່າງກາຍບອກບ່ອນຢູ່. ວິດຸຣະຈຶ່ງຟື້ນຟູພື້ນທີ່ ອຸປະຖຳການກໍ່ສ້າງປຣາສາດ (ວັດ/ສະຖານບູຊາ) ແລະຈັດຕັ້ງວຣິຕຕິ (ທຶນອຸປະຖຳປະຈຳ) ໃຫ້ພຣາຫມັນ ກ່ອນຈະກັບໄປອາສຣະມຂອງຕົນ.
Adhyaya 60
Narāditya-pratiṣṭhā and the Mahitthā Devatā: Installation, Worship-Times, and Phala
ບົດທີ 60 ເປັນການສົນທະນາແບບຖາມ–ຕອບ: ບັນດາລະສີຖາມເຖິງການກໍຕັ້ງ “ມະຫິດຖາ/ມະຫິດຖະ” ແລະການສ້າງຕັ້ງຂອງນາງ. ສູຕະເລົ່າປະເພນີທີ່ເອີ້ນ “ໂຊສະນີ ວິດຍາ” ອໍານາດໃຫ້ແຫ້ງ/ເຫື່ອຍຫ່ຽວ ທີ່ຜູກພັນກັບອະກັດສະຕະ ແລະອໍານາດມັນຕຣາອະຖັຣວະນະ; ຈາກນັ້ນ “ມະຫິດຖາ” ປາກົດເປັນເທວະຕາຜູ້ປະທານພອນ ໃນກະເສດທີ່ເອີ້ນ “ຈະມັດກາຣະປຸຣະ”។ ບົດນີ້ຍັງຈັດວາງແຜນທີ່ຕີຣຖະຢ່າງເປັນລະບຽບ: ລາຍຊື່ເທວະຕາທີ່ຖືກປະຕິສະຖາ ແລະຜົນບຸນ—ສູຣຍະໃນນາມ “ນະຣາທິຕຍະ” (ບັນເທົາໂລກ ແລະຄຸ້ມຄອງ), ຈະນາຣະດະນະໃນນາມ “ໂກວັຣທະນະທະຣະ” (ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະສຸຂະພາບຝູງງົວ), ນະຣະສິງຫະ, ວິນາຍະກະ (ກໍາຈັດອຸປະສັກ), ແລະ ນະຣະ–ນາຣາຍະນະ. ຄວາມແມ່ນຍໍາດ້ານປະຕິທິນຖືກເນັ້ນ: ການເບິ່ງເຫັນ ຫຼື ບູຊາໃນຕິຖິສໍາຄັນ ໂດຍສະເພາະ ທວາດະສີ ແລະ ຈະຕຸຣຖີ ໃນໄລຍະ ກາຣຕິກະ ຝ່າຍສຸກລະ ຖືກວ່າມີອານຸພາບສູງ. ຕົວຢ່າງສໍາຄັນແມ່ນການເດີນທາງຕີຣຖະຂອງອາຣຈຸນະ ໄປຫາທົ່ງນາມທີ່ກ່ຽວກັບ ຮາຖະເກສະວະຣະ; ທ່ານປະຕິສະຖາສູຣຍະ ແລະເທວະຕາອື່ນໆ ໃນວິຫານທີ່ງາມ, ບໍລິຈາກຊັບສິນໃຫ້ພຣາຫມະນະທ້ອງຖິ່ນ, ແລະມອບໝາຍໃຫ້ພວກເຂົາຈື່ຈໍາ–ບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການຟັງມາຫາຕະມະຍະນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດບາບ; ການຖວາຍຂອງເຊັ່ນ ໂມດະກະ ໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ໃຫ້ຜົນສົມປາດຖະນາ ແລະພົ້ນອຸປະສັກ।
Adhyaya 61
विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Narrative of the Viṣakanyā) — Śarmiṣṭhā-tīrtha Context
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີທັງຫຼາຍຂໍໃຫ້ອະທິບາຍເກືອບ «Śarmiṣṭhā-tīrtha» ວ່າມີກຳເນີດແນວໃດ ແລະມີອານຸພາບຢ່າງໃດ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການໃນລາຊະວົງ: ພຣະຣາຊາ Vṛka ແຫ່ງວົງສົມະ ເປັນຜູ້ມີທຳ ແລະຫ່ວງໃຍປະຊາຊົນ, ມີມະເຫສີຜູ້ດີງາມ ແຕ່ໄດ້ປະສູດທິດາໃນເວລາດາວຊະຕາບໍ່ເປັນມົງຄຸນ. ພຣະຣາຊາໄດ້ປຶກສາພຣາຫມັນຜູ້ຊຳນານດ້ານ jyotiṣa ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າເດັກນ້ອຍນັ້ນເປັນ viṣakanyā ພ້ອມເຕືອນຜົນຮ້າຍ: ຜົວໃນອະນາຄົດຈະຕາຍໃນ 6 ເດືອນ ແລະເຮືອນທີ່ນາງຢູ່ຈະຕົກທຸກຍາກ ຈົນກະທົບທັງຄອບຄົວເກີດ ແລະຄອບຄົວແຕ່ງ. ແຕ່ພຣະຣາຊາບໍ່ຍອມປະຖິ້ມ ແລະຍົກຫຼັກກຳຢ່າງໝັ້ນຄົງ: ກຳເກົ່າຈະສຸກງອມເປັນຜົນ ບໍ່ມີໃຜປົກປ້ອງຫຼືລົບລ້າງກຳຜົນໄດ້ດ້ວຍກຳລັງ, ປັນຍາ, ມັນຕຣາ, ຕະປະ, ທານ, ຕີຣຖະ ຫຼືການສຳລວມຢ່າງດຽວ. ພຣະຣາຊາໃຊ້ອຸປະມາ: ລູກງົວຊອກຫາແມ່ຂອງຕົນໃນຝູງງົວ, ແລະໂຄມໄຟດັບເມື່ອນ້ຳມັນໝົດ, ເພື່ອຢືນຢັນຄວາມແນ່ນອນຂອງກຳ ແລະການສິ້ນທຸກເມື່ອກຳໝົດ. ທ້າຍບົດປິດດ້ວຍຄຳພັງເພີຍເກືອບຊະຕາແລະຄວາມພາຍາຍາມ ເພື່ອສອນໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕາມທຳ ແຕ່ຮູ້ທັນສາຍຕໍ່ເນື່ອງຂອງກຳເກົ່າ.
Adhyaya 62
शर्मिष्ठातीर्थमाहात्म्य (Śarmiṣṭhā-tīrtha Māhātmya) — The Glory of Śarmiṣṭhā Tīrtha
ບົດນີ້ເປັນເລື່ອງອະທິບາຍຕາມຫຼັກກຳ ເຖິງການເກີດຂຶ້ນ ແລະອານຸພາບຊ່ວຍຊຳລະຂອງ «ສະຣະມິດຖາ-ຕີຣຖະ» ໃນກອບຂອງ ຕີຣຖະມາຫາຕມະ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ກະສັດອົງໜຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບ «ນາງສາວພິດ» (viṣakanyā) ແມ່ນຈະມີຄຳເຕືອນກໍຕາມ. ຕໍ່ມາເກີດວິກິດການເມືອງ ສັດຕູບຸກຕີ ກະສັດອອກຮົບແລ້ວສິ້ນພະຊົນ; ປະຊາຊົນຕົກໃຈ ໂທດໃຫ້ນາງພິດ ແລະຮ້ອງຂໍໃຫ້ປະຫານ ພ້ອມຂັບໄລ່. ເມື່ອໄດ້ຍິນການຕຳນິຂອງຜູ້ຄົນ ນາງຈຶ່ງຕັ້ງໃຈປະເສີດຄ້າຍຜູ້ສະຫຼະໂລກ ແລະໄປຮອດທົ່ງສັກສິດທີ່ກ່ຽວກັບ ຫາຖາເກສະວະຣະ ຈົນຄວາມຈື່ຈຳຊາດກ່ອນປາກົດ. ຊາດກ່ອນນາງເຄີຍເປັນຍິງຜູ້ຖືກກົດຂີ່; ໃນຍາມຮ້ອນແຫ້ງແລ້ງ ນາງໄດ້ໃຫ້ນ້ຳອັນຫາຍາກແກ່ງົວທີ່ກຳລັງຫິວນ້ຳ ດ້ວຍເມດຕາ—ກຸສົນນັ້ນເປັນເມັດພັນແຫ່ງບຸນ. ແຕ່ກຳອີກສາຍໜຶ່ງເຮັດໃຫ້ນາງເປັນ «ນາງພິດ»: ນາງເຄີຍເຮັດໃຫ້ຮູບທອງຂອງ ເກົາຣີ/ປາຣະວະຕີ ແຕກຫັກ ແລະແຍກຊິ້ນເພື່ອຂາຍ. ເພື່ອຂໍການປົດປ່ອຍ ນາງປະຕິບັດຕະປັດສະຍາ ແລະບູຊາເທວີຕາມລະດູ ດ້ວຍການອົບພະສົມ, ຖວາຍຂອງ, ແລະຄວາມເຂັ້ມງວດ. ເມື່ອ ສາຈີ (ອິນດຣານີ) ມາທົດສອບພ້ອມຈະໃຫ້ພອນ ນາງປະຕິເສດ ແລະປະກາດວ່າຂໍພຶ່ງພາພຣະປາຣະວະຕີພຽງອົງດຽວ. ສຸດທ້າຍ ປາຣະວະຕີປາກົດພ້ອມພຣະສິວະ ຮັບສັນລະເສີນ ໃຫ້ພອນ ແປງນາງເປັນຮູບທິບ ແລະສ້າງສະຖານທີ່ນັ້ນເປັນອາສຣົມຂອງພຣະເທວີ. ພະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳທີ່ນີ້ໃນວັນ Māgha-śukla-tṛtīyā ໃຫ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ ໂດຍສະເພາະແກ່ຍິງ; ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກກໍຖືກຊຳລະໂດຍການອາບນ້ຳແລະທານຕາມພິທີ, ການອ່ານແລະຟັງບົດນີ້ກໍນຳໄປສູ່ບຸນແລະຄວາມໃກ້ຊິດກັບໂລກຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 63
सोमेश्वर-प्रादुर्भावः (Someshvara Liṅga: Origin Narrative and Observance)
ບົດທີ 63 ເລົ່າປະຫວັດກໍ່ກຳເນີດຂອງຕີຣຖະ “ໂສເມສະວະຣະ” ແລະ ລິງຄະອັນມີຊື່ສຽງທີ່ກ່າວວ່າ ພຣະຈັນ (ໂສມະ) ເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງ. ມີການກຳນົດວຣະຕະຕາມເວລາ—ບູຊາພຣະສິວະໃນວັນຈັນຕິດຕໍ່ກັນຕະຫຼອດ 1 ປີ—ເພື່ອພົ້ນຈາກໂຣກຮ້າຍແຮງ ຮວມທັງໂຣກຊູບຜອມ (ຢັກສະມາ) ແລະ ໂຣກເຮື້ອຮັງອື່ນໆ. ເລື່ອງກໍ່ກຳເນີດຄວາມທຸກຂອງໂສມະ: ໂສມະແຕ່ງງານກັບລູກສາວ 27 ຄົນຂອງດັກສະ (ນັກສັດຕຣະ) ແຕ່ກັບຮັກແລະລຳເອີຍຣົຫິນີພຽງຜູ້ດຽວ ຈົນຄົນອື່ນຮ້ອງທຸກ. ດັກສະຕັກເຕືອນຕາມທຳມະ ໂສມະສັນຍາຈະແກ້ໄຂແຕ່ກໍກັບໄປເຮັດຊ້ຳ ຈຶ່ງຖືກສາບໃຫ້ເປັນໂຣກຊູບຜອມ. ໂສມະຊອກຫາຢາ ແລະ ໝໍຫຼາຍຢ່າງກໍບໍ່ສຳເລັດ ຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ການສະຫຼະ ແລະ ຈາລິກຕີຣຖະ ຈົນມາຮອດປຣະພາສະເຂດ ໄດ້ພົບລະສີ ໂຣມະກະ. ໂຣມະກະສອນວ່າ ຄຳສາບບໍ່ອາດລົບລ້າງໂດຍກົງ ແຕ່ອາດບັນເທົາຜົນໄດ້ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ: ໃຫ້ໂສມະສ້າງລິງຄະຕາມຕີຣຖະຕ່າງໆ (ກ່າວເຖິງ 68) ແລະ ບູຊາດ້ວຍສັດທາ. ພຣະສິວະປາກົດ ປະສານກັບດັກສະ ແລະ ກຳນົດການແກ້ໄຂແບບວົງຈອນ: ໂສມະຈະເພີ່ມແລະຫຼຸດເປັນຄື່ງໆຕາມປັກສະ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຈິງຂອງຄຳສາບ ແລະ ໃຫ້ຄວາມຜ່ອນຄາຍ. ໂສມະຂໍໃຫ້ພຣະສິວະສະຖິດໃນລິງຄະທີ່ຕັ້ງໄວ້ ແລະ ພຣະອົງປະທານຄວາມໃກ້ຊິດພິເສດໃນວັນຈັນ. ບົດຈົບດ້ວຍການຢືນຢັນການປາກົດຂອງໂສເມສະວະຣະຕາມຕີຣຖະທັງຫຼາຍ.
Adhyaya 64
Chamatkārī Devī—Pradakṣiṇā-Phala and the Jātismara King
ບົດທີ 64 ເປັນການເລົ່າເລື່ອງທາງທີຣະຖະ ໂດຍສູຕະ. ກ່າວເຖິງເທວີຜູ້ມີອິດທິປາຕິຫານ “ຈະມັດກາຣີ ເທວີ” (Chamatkārī Devī) ທີ່ກະສັດຜູ້ໜຶ່ງ (Chamatkāra-narendra) ສະຖາປະນາດ້ວຍສັດທາ ເພື່ອປົກປ້ອງເມືອງໃໝ່ ແລະປະຊາຊົນ ໂດຍສະເພາະພຣາຫມະນຜູ້ມີພັກຕິ. ບົດນີ້ວາງແນວທາງພິທີ-ຈິດທຳ: ບູຊາໃນວັນມະຫານະວະມີ (Mahānavamī) ໄດ້ຄວາມກ້າຫານບໍ່ຢ້ານກົວຕະຫຼອດ 1 ປີ ພົ້ນຈາກພະຍາດ ສັດຮ້າຍ ສັດຕູ ໂຈນ ແລະອັນຕະລາຍຕ່າງໆ. ໃນວັນສຸກລາອັດຖະມີ (Śuklāṣṭamī) ຜູ້ບູຊາດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ແລະຈົ່ງໃຈ ຈະໄດ້ສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ; ຜູ້ປະຕິບັດແບບບໍ່ຫວັງຜົນ (niṣkāma) ຈະໄດ້ຄວາມສຸກ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເທວີ. ເລື່ອງຕົວຢ່າງແມ່ນກະສັດຈິດຣະຣະຖະ (Citraratha) ແຫ່ງດະຊາຣະນ (Daśārṇa) ຜູ້ເຮັດປຣະດັກຊິນາ (pradakṣiṇā) ຢ່າງຫຼາຍໃນວັນສຸກລາອັດຖະມີ. ເມື່ອພຣາຫມະນຖາມເຫດຜົນ ພຣະອົງເຜີຍວ່າຊາດກ່ອນເຄີຍເປັນນົກແກ້ວຢູ່ໃກ້ສະຖານບູຊາ; ດ້ວຍການເຂົ້າອອກຮັງທຸກມື້ ເຮັດໃຫ້ເກີດການວຽນຮອບໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ, ຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະເກີດໃໝ່ເປັນກະສັດຜູ້ຈື່ຈຳຊາດ (jātismara). ບົດຈົບດ້ວຍການສະຫຼຸບວ່າ ປຣະດັກຊິນາດ້ວຍພັກຕິ ລ້າງບາບ ໃຫ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ ໜຸນເສີມທາງຫຼຸດພົ້ນ ແລະຜູ້ຮັກສາປະຕິບັດ 1 ປີ ຈະບໍ່ຕົກໄປເກີດໃນຄັນຕ່ຳ (tiryaṅ) ອີກ.
Adhyaya 65
Ānarteśvara–Śūdrakeśvara Māhātmya (Merit of the Ānarteśvara and Śūdrakeśvara sites)
ສູຕະເລົ່າເຖິງສະລອງນ້ຳທີ່ເທວະດາສ້າງ ແລະການສະຖາປະນາລິງຄະນາມ «ອານາເຣເທສວະຣະ» ໂດຍພຣະຣາຊາອານາເຣຕ (ເອີ້ນອີກວ່າ ສຸຫະຍະ)។ ກ່າວວ່າຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນວັນ ອັງກາຣະກ-ສະສະຖີ ຈະໄດ້ສິດທິ (siddhi) ເທົ່າກັບທີ່ພຣະຣາຊາໄດ້ບັນລຸ; ພວກຣິສີຈຶ່ງຖາມວ່າສິດທິນັ້ນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານຕົວຢ່າງ: ພໍ່ຄ້າ ສິດທະເສນະ ມີຂະບວນການຄ້າທີ່ທິ້ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຊູດຣະທີ່ເມື່ອຍລ້າໄວ້ໃນທະເລຊາຍອັນວ່າງເປົ່າ. ຕອນກາງຄືນ ຊູດຣະໄດ້ພົບ «ກະສັດເປຣຕະ» ພ້ອມບໍລິວານ; ພວກເຂົາຂໍການຕ້ອນຮັບ ແຕ່ກັບນຳອາຫານແລະນ້ຳມາໃຫ້ ແລະເຫດການນີ້ເກີດຊ້ຳໆທຸກຄືນ. ກະສັດເປຣຕະອະທິບາຍວ່າຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຍາມຄືນເກີດຈາກອິດທິພົນຂອງຕະປະສີຜູ້ຖືມະຫາວຣະຕະ (mahāvrata-dhara) ຢູ່ຮາຖະເກສວະຣະ ໃກ້ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ–ຢະມຸນາ; ທ່ານໃຊ້ກະໂຫຼກຖ້ວຍ (kapāla) ໃນພິທີຊຳລະຍາມຄືນ. ເປຣຕະຂໍໃຫ້ບົດກະໂຫຼກນັ້ນເປັນຜົງ ແລ້ວໂຍນລົງຈຸດບັນຈົບ ແລະຂໍໃຫ້ເຮັດສຣາດທະທີ່ ກະຢາສິຣະ ຕີຣຖະ ຕາມຊື່ໃນຫໍ່ເອກະສານ. ຊູດຣະໄດ້ຮັບການນຳທາງໄປຫາຊັບສິນທີ່ຊ່ອນໄວ້ ເພື່ອໃຊ້ໃນພິທີ, ສຳເລັດພິທີກະໂຫຼກ ແລະສຣາດທະ, ເຮັດໃຫ້ເປຣຕະທັງຫຼາຍໄດ້ສະພາບຫຼັງຄວາມຕາຍທີ່ດີຂຶ້ນ. ລາວຢູ່ຕໍ່ໃນກະເສດຕຣະ ແລະສ້າງລິງຄະ «ຊູດຣະເກສວະຣະ». ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງ: ອາບນ້ຳແລະບູຊາຊຳລະບາບ, ການໃຫ້ທານແລະເລີ້ຍງອາຫານໃຫ້ຄວາມພໍໃຈແກ່ບັນພະບຸລຸດຍາວນານ, ແມ່ນແຕ່ຖວາຍຄຳນ້ອຍໆກໍເທົ່າກັບຍັດຍາການໃຫຍ່, ແລະການອົດອາຫານຈົນຕາຍທີ່ນີ້ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນການພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່।
Adhyaya 66
रामह्रद-माहात्म्यम् (Glory of Rāmahrada) — Jamadagni, the Cow of Plenty, and Ancestral Tarpaṇa
ອັດທະຍາຍ 66 ເລີ່ມດ້ວຍ ສູຕະ ກ່າວເຖິງສະຖານທີ່ສັກສິດອັນລືອຊື່ ຄື ທະເລສາບ ຣາມະຫຣະດ (Rāmahrada) ທີ່ເວົ້າກັນວ່າ ພິຕະຣະ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຈາກການຖວາຍຕັຣປະນະ ທີ່ກ່ຽວກັບເລືອດ (rudhira)។ ບັນດາຣິສີຈຶ່ງທ້ວງຕິງຕາມທຳນຽມວ່າ ຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດຄວນເປັນນ້ຳບໍລິສຸດກັບງາ ແລະຂອງບໍລິສຸດອື່ນໆ ບໍ່ແມ່ນເລືອດທີ່ມັກຜູກພັນກັບສັດທີ່ບໍ່ຄວນ; ພ້ອມຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງ ຈາມະດັກນະຍະ (ປະຣະສຸຣາມ) ຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ສູຕະອະທິບາຍວ່າ ນັ້ນເກີດຈາກສັດຈະວິນັຍ ແລະຄວາມໂກດ ເນື່ອງຈາກການຂ້າຣິສີ ຈາມະດັກນິ ຢ່າງບໍ່ຍຸດຕິທຳ ໂດຍກະສັດໄຫຫະຍະ ສະຫະສຣາຣຊຸນ (ກາຣຕະວີຣຍະ ອາຣຊຸນ)។ ຕໍ່ມາ ເລື່ອງລາວຂະຫຍາຍອອກ: ຈາມະດັກນິ ຕ້ອນຮັບກະສັດເປັນແຂກກຽດຕິຍົດ ແລະໃຊ້ອຳນາດຂອງງົວອັນອັດສະຈັນ (ໂຮມະເທນຸ/ຄາມະເທນຸ) ຈັດຫາອາຫານ ແລະການຕ້ອນຮັບອັນຟຸ່ມເຟືອຍໃຫ້ກະສັດກັບກອງທັບ. ກະສັດຢາກໄດ້ງົວເພື່ອອຳນາດການເມືອງແລະການສົງຄາມ ແຕ່ຈາມະດັກນິ ປະຕິເສດ ໂດຍກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ງົວທົ່ວໄປກໍບໍ່ຄວນຖືກລະເມີດ ແລະການເຮັດໃຫ້ງົວເປັນສິນຄ້າແມ່ນອະທຳຢ່າງໜັກ. ຄົນຂອງກະສັດຈຶ່ງຂ້າຈາມະດັກນິ; ອຳນາດຂອງງົວປະກົດເປັນຜູ້ພິທັກ (ພຸລິນດາ) ຂັບໄລ່ກອງທັບຫຼວງ ເຮັດໃຫ້ກະສັດຕ້ອງຖອນທັບ ແລະປ່ອຍງົວໄວ້ ພ້ອມຄຳເຕືອນວ່າ “ຣາມະ ບຸດຂອງຈາມະດັກນິ ຈະມາ.” ອັດທະຍາຍນີ້ຈຶ່ງເຊື່ອມຄຸນຄ່າພິທີຕັຣປະນະຂອງຕີຣຖະ ກັບບົດຮຽນທາງທຳ ເກືອບກັບການຕ້ອນຮັບແຂກ, ຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ນັກບວດ, ແລະຂອບເຂດສິດອຳນາດຂອງກະສັດ.
Adhyaya 67
हैहयाधिपतिवधः पितृतर्पणप्रतिज्ञा च (Slaying of the Haihaya lord and the vow concerning ancestral offering)
ສູຕະເລົ່າເຫດການວ່າ ພຣະຣາມ (ປະຣະສຸຣາມ) ມາຮອດອາສຣົມພ້ອມພີ່ນ້ອງ ແລະເຫັນອາສຣົມຖືກທຳລາຍ ພ້ອມທັງງົວຂອງຄອບຄົວບາດເຈັບ. ພຣະອົງໄດ້ຟັງຈາກລະສີວ່າ ພໍ່ຖືກຂ້າ ແລະແມ່ຖືກຟັນທະລຸດ້ວຍອາວຸດຫຼາຍແຫ່ງ. ພຣະອົງໂສກເສົ້າ ແລະປະກອບພິທີສົບຕາມວິທີວິເທດ. ລະສີຊັກຊວນໃຫ້ເຮັດຕັຣປະນະ (ຖວາຍນ້ຳອຸທິດ) ແກ່ຜູ້ລ່ວງລັບ ແຕ່ພຣະຣາມປະຕິເສດ ແລະປະກາດສັດທາຄຳສາບານຕາມທຳມະແຫ່ງການຕອບແທນ: ເພາະພໍ່ຖືກຂ້າໂດຍບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແລະແມ່ມີບາດແຜອາວຸດຫຼາຍ, ຖ້າບໍ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນ “ປາສະຈາກກະສັດຕຣິຍະ” ກໍເປັນໂທດ. ພຣະອົງກ່າວວ່າຈະບຳເລີງພໍ່ບໍ່ໃຊ້ນ້ຳ ແຕ່ໃຊ້ເລືອດຂອງຜູ້ກໍ່ການ. ສົງຄາມໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນກັບກອງໄຫຫະຍະ ແລະກຸ່ມປ່າ; ກະສັດໄຫຫະຍະອ່ອນແຮງ ຈັບຄັນທະນູ ດາບ ຫຼືຄອນບໍ່ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ອາວຸດທິບ ແລະມັນຕຣາກໍລົ້ມເຫຼວດ້ວຍຊະຕາ. ປະຣະສຸຣາມເຂົ້າປະຈັນ ຕັດແຂນ ຕັດຫົວ ເກັບເລືອດ ແລະສັ່ງໃຫ້ນຳໄປເທລົງໃນຫຼຸມທີ່ຈັດໄວ້ທີ່ ຮາຖາເກສະວະ-ເຂດ ເພື່ອບຳເລີງພໍ່ ເປັນການເຊື່ອມເລື່ອງຮົບກັບເຫດຜົນພິທີໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ ແລະຈັນຍາບັນແຫ່ງຄຳສາບານ.
Adhyaya 68
पितृतर्पण-प्रतिज्ञापूरणम् (Fulfilment of the Vow through Ancestral Oblations)
ອັດທະຍາຍ 68 ສືບຕໍ່ຄໍາບອກເລົ່າໂດຍ ສູຕະ ເປັນຜູ້ບັນຍາຍ. ຫຼັງຈາກ ພາຣຄະວະ (ປະຣະສຸຣາມ) ສ້າງລະບຽບໂລກທີ່ບໍ່ມີກະສັດຕຣິຍະ ດ້ວຍການລົງໂທດອັນຮຸນແຮງ ພຣະອົງເກັບເລືອດແລ້ວນໍາໄປສູ່ຫຼຸມ (garta) ທີ່ກ່ຽວກັບກໍ່ກໍາເນີດແຫ່ງບັນພະບຸລຸດ (paitṛkī/pitṛ-sambhavā). ເລື່ອງຈາກສົງຄາມຫັນໄປສູ່ພິທີກຳ: ພາຣຄະວະ ອາບນໍ້າໃນເລືອດ ຈັດເຕັມງາ (tila) ຫຼາຍໆ ແລະເຮັດພິທີ ປິຕຣະ-ຕັຣປະນະ (pitr̥-tarpaṇa) ດ້ວຍທ່າອະປະສະວຽ (apasavya) ຕໍ່ໜ້າພຣາຫມະນ ແລະນັກບໍລິສຸດເປັນພະຍານ ເພື່ອສໍາເລັດຄໍາປະຕິຍານ ແລະໄດ້ເປັນ “ວິໂສກະ” ປາດຈາກຄວາມໂສກ. ໃນໂລກທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າບໍ່ມີກະສັດຕຣິຍະ ພຣະອົງເຮັດອັດສະວະເມດະ (aśvamedha) ແລະຖວາຍແຜ່ນດິນທັງໝົດເປັນດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ແກ່ພຣາຫມະນ. ພຣາຫມະນກ່າວຫຼັກການວ່າ “ຜູ້ປົກຄອງຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນຖືກຈື່ຈໍາ” ແລະສັ່ງບໍ່ໃຫ້ພຣະອົງຢູ່ໃນດິນແດນຂອງພວກເຂົາ. ຕໍ່ມາມີການຂູ່ຈະເຮັດໃຫ້ທະເລແຫ້ງດ້ວຍອາວຸດໄຟ; ທະເລຢ້ານກົວແລ້ວຖອນຕົວຕາມປາດຖະນາ.
Adhyaya 69
रामह्रद-माहात्म्य (Rāmahrada Māhātmya: The Glory of Rāma’s Sacred Lake)
ສູຕະເລົ່າເຖິງວິກິດທາງສັງຄົມແລະພິທີກຳ ເມື່ອສາຍພັນກະສັດ (ກະສັດຕຣິຍ) ຂາດຫາຍ. ເພື່ອຟື້ນຟູວົງສາ, ຍິງກະສັດຕຣິຍໄດ້ມີບຸດກັບພຣາຫມັນ (ກະເສຕຣະຈະ) ແລະບຸດເຫຼົ່ານັ້ນກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງແນວນັກຮົບ ຂະຫຍາຍອຳນາດ ແລະກົດຂີ່ພຣາຫມັນ. ພຣາຫມັນຈຶ່ງໄປຫາພາຣຄະວະຣາມ (ປະຣະຊຸຣາມ) ຂໍໃຫ້ຄືນດິນທີ່ເຄີຍຖວາຍໃນບົດບາດອັສວະເມທ ແລະຂໍຄວາມຍຸດຕິທຳຕໍ່ກະສັດຕຣິຍຜູ້ກົດຂີ່. ຣາມໂກດແຄ້ນ ນຳພັນມິດເຊັ່ນ ຊາບະຣະ, ພຸລິນດະ, ເມດະ ໄປທຳລາຍກະສັດຕຣິຍ ແລະກ່າວວ່າເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນປາສະຈາກກະສັດຕຣິຍ ຊ້ຳໆ ສາມຄັ້ງເຈັດ. ພຣະອົງເກັບເລືອດຈຳນວນຫຼາຍເຕີມລົງໃນຫຸບຫຼຸມ ແລະປະກອບພິທີປິຕຣິ-ຕັຣປະນະ ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ; ຈາກນັ້ນຄືນດິນໃຫ້ພຣາຫມັນ ແລະເດີນທາງໄປຫາທະເລ. ໃນຕັຣປະນະຄັ້ງທີ 21 ມີສຽງບັນພະບຸລຸດບໍ່ມີຮ່າງກາຍສັ່ງໃຫ້ຢຸດການກະທຳທີ່ຖືກຕຳນິ ແລະປະກາດວ່າພວກທ່ານພໍໃຈແລ້ວ ພ້ອມປະທານພອນ. ຣາມຂໍໃຫ້ຕີຣຖະນີ້ມີຊື່ສຽງຕາມນາມຂອງພຣະອົງ ປອດຈາກ “ໂທດເລືອດ” ແລະເປັນທີ່ພັກຂອງດູກດຳບັນ. ປິຕຣິປະກາດວ່າຫຸບຕັຣປະນະນັ້ນຈະໂດງດັງໃນສາມໂລກວ່າ “ຣາມຫຣະດ” ແລະຜູ້ໃດທຳປິຕຣິ-ຕັຣປະນະທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນດຸດດັ່ງອັສວະເມທ ພ້ອມຄວາມເກີນສູງ. ຍັງກຳນົດເວລາວ່າ ໃນວັນຈະຕຸຣະດະຊີ ຂ້າງແຮມ ເດືອນພາດຣະປະດາ ຖ້າເຮັດສຣາດທະດ້ວຍສັດທາໃຫ້ຜູ້ຕາຍດ້ວຍອາວຸດ ຈະຊ່ວຍຍົກຂຶ້ນໄດ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢູ່ສະພາບເປຣຕະ ຫຼືນະຣົກ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນກວ້າງຂວາງ: ສຣາດທະສຳລັບການຕາຍບໍ່ທັນເວລາ (ງູ, ໄຟ, ພິດ, ການຖືກມັດ) ທີ່ນີ້ເປັນທາງຫຼຸດພົ້ນ; ການອ່ານຫຼືຟັງໄດ້ຜົນດຸດດັ່ງ Gayā-śrāddha, Pitṛmedha ແລະ Sautrāmaṇī.
Adhyaya 70
Śakti-prakṣepaḥ and Tārakāsura Narrative (Kārttikeya-Śakti and the Origin-Logic of a Purifying Kuṇḍa)
ບົດທີ 70 ເລີ່ມດ້ວຍ ສູຕະ ກ່າວເຖິງ «ສັກຕິ» (ອາວຸດ/ພະລັງ) ອັນເກີ່ຍວພັນກັບ ພຣະກາຣຕິເກຍ ແລະ ກຸນດານ້ຳໃສໃຫຍ່ ທີ່ເວົ້າວ່າເກີດຂຶ້ນຈາກພະລັງນັ້ນ. ການອາບນ້ຳ ແລະ ບູຊາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຖືກພັນລະນາວ່າ ລ້າງບາບໄດ້ທັນທີ ແລະ ນຳໄປສູ່ຄວາມພົ້ນທຸກ. ນັກລຶສີຈຶ່ງຖາມເຖິງເວລາ ເຫດຜົນ ແລະ ອານຸພາບຂອງສັກຕິນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ສູຕະ ນຳເຂົ້າຕຳນານກ່ອນເກີດ: ຕາຣະກາ ດານະວະຜູ້ມີອຳນາດ ສືບສາຍຈາກ ຮິຣັນຍາກຊະ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຮຸນແຮງທີ່ ໂກກັນນະ ຈົນ ພຣະສິວະ ປາກົດ ແລະ ປະທານພອນໃຫ້ເກືອບຈະບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ໃນຫມູ່ເທວະ (ໂດຍນັຍວ່າ ພຣະສິວະຈະບໍ່ຂ້າເຂົາເອງ). ຕາຣະກາ ຈຶ່ງກໍ່ສົງຄາມຍາວນານກັບເທວະ ແລະ ເທວະພ່າຍແພ້ຊ້ຳໆ. ອິນທຣະ ໄປປຶກສາ ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ ຜູ້ຊີ້ແນະຕາມເຫດຜົນທາງທຳມະ: ພຣະສິວະບໍ່ອາດທຳລາຍຜູ້ຮັບພອນຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງໃຫ້ກຳເນີດພຣະບຸດຂອງພຣະສິວະ ແລະ ແຕ່ງຕັ້ງເປັນເສນານີ ເພື່ອປາບຕາຣະກາ. ພຣະສິວະກັບ ພາຣະວະຕີ ເຂົ້າສູ່ ໄກລາສ; ເທວະສົ່ງ ວາຍຸ ໄປລົບກວນ. ພຣະສິວະກັກເກັບວີຣະຍະອັນແຮງກ້າ ແລະ ໃຫ້ ອັກນິ ຮັບໄວ້ ແຕ່ທົນບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງວາງລົງໃນປ່າກົກອ້ອຍ/ກົກຫຍ້າ (ຊາຣະສະຕັມບະ). ການມາຂອງ 6 ກຣິຕຕິກາ ເປັນຜູ້ອຸປະຖຳເມັດນັ້ນ ປູທາງໃຫ້ການປະສົບກຳເນີດ ສະກັນດະ/ກາຣຕິເກຍ ແລະ ຜູກພັນບຸນຕີຣະຖະກັບສາຍເຫດອັນສັກສິດຂອງກຸນດານ້ຳນັ້ນ.
Adhyaya 71
स्कन्दाभिषेकः तारकवधश्च — Consecration of Skanda and the Slaying of Tāraka; Stabilization of Raktaśṛṅga
ສູຕະເລົ່າເຫດການທາງເທວະວິທະຍາທີ່ເນັ້ນພຣະກຸມາຣ (ສະກັນດະ) ໃນພູມສັນຖານສັກສິດທ້ອງຖິ່ນ. ສະກັນດະເກີດມາມີຮັດສະມີອັນພິເສດ; ກຣິຕຕິກາທັງຫຼາຍມາຮອດ ແລະພຣະອົງຂະຫຍາຍຮູບເປັນຫຼາຍໜ້າ ຫຼາຍແຂນ ເພື່ອຮັບນົມ ແລະກອດກັບພວກນາງ. ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ພຣະສິວະ, ພຣະອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ ຊຸມນຸມກັນ ບັນຍາກາດເປັນງານສະເຫຼີມສະຫຼອງມີດົນຕີ ແລະການຟ້ອນລຳສະຫວັນ. ເທວະທັງຫຼາຍຕັ້ງນາມພຣະອົງວ່າ “ສະກັນດະ” ເຮັດພິທີອະພິເສກ ແລະພຣະສິວະແຕ່ງຕັ້ງເປັນເສນາປະຕິ. ສະກັນດະໄດ້ຮັບສັກຕິ (śakti) ອັນບໍ່ພ່າຍແພ້, ພາຫະນະນົກຢູງ ແລະອາວຸດທິບຈາກເທວະຫຼາຍພວກ. ນຳໂດຍສະກັນດະ ເທວະທັງຫຼາຍໄປປະຈັນໜ້າກັບຕາຣະກະ ເກີດສົງຄາມໃຫຍ່ ແລະສຸດທ້າຍສະກັນດະປ່ອຍສັກຕິທະລຸຫົວໃຈຂອງຕາຣະກະ ຢຸດຢັ້ງພະຍັນຕະລາຍ. ຫຼັງຊະນະ ພຣະອົງຕິດຕັ້ງສັກຕິທີ່ມີຮອຍເລືອດໄວ້ທີ່ “ເມືອງດີທີ່ສຸດ” (purōttama) ໃຫ້ພູຣັກຕະສຣິງຄະ (Raktaśṛṅga) ໝັ້ນຄົງ ແລະຖືກປົກປ້ອງ. ຕໍ່ມາເກີດແຜ່ນດິນໄຫວ: ພູເຄື່ອນໄຫວເຮັດໃຫ້ Camatkārapura ເສຍຫາຍ ແລະທຳຮ້າຍພຣາຫມະນະ ຜູ້ປະທ້ວງແລະຂູ່ຈະສາບ. ສະກັນດະປອບໃຈດ້ວຍເຫດຜົນທາງທຳມະ—ການກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທຸກຄົນ—ແລະສັນຍາຈະຟື້ນຟູ. ພຣະອົງຊຸບຊີວິດພຣາຫມະນະທີ່ຕາຍດ້ວຍອະມຣິຕະ (amṛta) ແລະເຮັດໃຫ້ພູຢຸດເຄື່ອນໂດຍວາງສັກຕິໄວ້ຍອດພູ ພ້ອມມອບໝາຍເທວີ 4 ອົງ—Āmbavṛddhā, Āmrā, Māhitthā, Camatkarī—ໃຫ້ຄຸ້ມຄອງທິດທັງ 4. ພຣາຫມະນະຈຶ່ງປະທານພອນ: ເມືອງນັ້ນຈະໂດງດັງນາມ Skandapura (ແລະເອີ້ນ Camatkārapura ດ້ວຍ) ມີການບູຊາສະກັນດະ ເທວີ 4 ແລະນັບຖືສັກຕິເປັນພິເສດໃນວັນຂຶ້ນ 6 ເດືອນໄຈຕຣ; ຜົນບຸນກ່າວວ່າ ຜູ້ບູຊາດ້ວຍສັດທາໃນ Caitra-śukla-ṣaṣṭhī ຈະໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຈາກສະກັນດະ ແລະຫຼັງພິທີຖືກຕ້ອງ ການແຕະ/ຖູຫຼັງກັບສັກຕິ ສຳພັນກັບການພົ້ນໂລກໄຂ້ເຈັບໜຶ່ງປີ.
Adhyaya 72
हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कौरवपाण्डवतीर्थयात्रा (Hāṭakeśvara-Kṣetra Māhātmya: The Kaurava–Pāṇḍava Pilgrimage Episode)
ບົດ 72 ເປັນການສົນທະນາ ໃນທີ່ ສູຕະ ຕອບຄໍາຖາມຂອງລິສີທັງຫຼາຍ ວ່າ ທຣິຕຣາສະຕຣະ ໄດ້ຕິດຕັ້ງລິງຄະ ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ ເມື່ອໃດ ແລະ ແນວໃດ. ຕອນຕົ້ນກ່າວເຖິງບໍລິບົດວົງສານຸວົງ ແລະ ການແຕ່ງງານ: ບານຸມະຕີ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນ ແລະ ຄຸນທຳ ຖືກຍົກໃຫ້ແຕ່ງເຂົ້າສາຍ ທາຣຕຣາສະຕຣະ ພ້ອມການເກີດຂຶ້ນຂອງຍາດະວະ ແລະ ການອ້າງເຖິງ ພຣະວິສນຸ. ຕໍ່ມາ ກອຣະວະ (ມີ ພີສະມະ, ໂດຣນະ ແລະ ອື່ນໆ) ກັບ ປານະດະວະ 5 ອົງ ພ້ອມບໍລິວານ ເດີນທາງໄປຫາ ດວາຣະວະຕີ, ເຂົ້າສູ່ແດນ ອານັຣຕະ ອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ມາຮອດກະເສດຕຣະທີ່ລືອຊາ ຊໍາລະບາບ ອັນສຳພັນກັບ ພຣະຮາຖະເກສະວະຣະ. ພີສະມະ ຊີ້ແຈງຄວາມພິເສດຂອງສະຖານທີ່ ແລະ ແນະນໍາໃຫ້ພັກ 5 ມື້, ອ້າງວ່າຕົນເຄີຍພົ້ນຈາກບາບໜັກ ແລະ ເປັນໂອກາດເບິ່ງ ຕີຣຖະ ແລະ ອາຍະຕະນະ. ທຣິຕຣາສະຕຣະ ພ້ອມລູກຊາຍຫຼາຍຄົນ ແລະ ຜູ້ນໍາພັນທະມິດ (ກັຣນະ, ສະກຸນິ, ກຣິປະ ແລະ ອື່ນໆ) ຈັດລະບຽບກອງທັບບໍ່ໃຫ້ລົບກວນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນເຂດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພະສຽງສະຫວັດດີວິດ ແລະ ຄວັນພິທີ. ບົດນີ້ລຽງລໍາດັບວິນັຍການຈາລິກຕີຣຖະ: ອາບນ້ໍາຕາມກົດ, ໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ຂັດສົນ ແລະ ນັກບໍາເນັດ, ເຮັດ ສຣາດທະ ແລະ ຕັຣປະນະ ດ້ວຍນ້ໍາປົນງາ, ໂຮມ, ຈະປະ, ສະວາດຫຍາຍ, ແລະ ບູຊາສະຖານບໍລິສຸດດ້ວຍຂອງຖວາຍ ທຸງ ການຊໍາລະ ພວງດອກໄມ້ ແລະ ທານຫຼາຍຢ່າງ (ສັດ, ພາຫະນະ, ງົວ, ຜ້າ, ຄໍາ). ທ້າຍສຸດ ທຸກຄົນກັບໄປຄ່າຍ ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈຕໍ່ຕີຣຖະ ແລະ ນັກບໍາເນັດຜູ້ມີວິນັຍ; ແລະ ຄໍານໍາກ່າວວ່າ ລິງຄະທີ່ຕິດຕັ້ງນີ້ ເປັນທາງພົ້ນບາບ ສໍາລັບຜູ້ໄດ້ເຫັນ ຮວມທັງ ທຸຣະໂຢທະນະ.
Adhyaya 73
धृतराष्ट्रादिकृतप्रासादस्थापनोद्यमवर्णनम् (Preparations for Palace-Temples and Liṅga Installation by Dhṛtarāṣṭra and Others)
ບົດທີ 73 ເລົ່າເຖິງການເຄື່ອນຍ້າຍອອກຈາກເມືອງດວາຣະວະຕີ ຫຼັງພິທີອະພິເສກອັນໂດງດັງຂອງ ທຸຣະໂຢທະນະ ກັບ ພານຸມະຕີ ທີ່ມີດົນຕີ ການສະດອງພຣະເວດ ແລະງານມະໂຫລານຂອງປະຊາຊົນ. ໃນວັນທີ 9 ຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງກຸຣຸ–ປານະດະວະ ໄດ້ກ່າວບູຊາພຣະວິສນຸ (ປຸນດະຣີກາກສ/ມາທະວະ) ດ້ວຍຄວາມອາໄລບໍ່ຢາກຈາກ ແຕ່ອະທິບາຍຄວາມຈໍາເປັນວ່າ ໃນການເດີນທາງຜ່ານແດນອະນັຣຕະ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດສັກສິດ ອັນອັດສະຈັນ ມີລິງຄະສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະຮູບແບບສະຖາປັດຕະຍະກໍາຫຼາກຫຼາຍ ທີ່ຜູກພັນກັບວົງສາຍ ແລະສັດທິພະພາບສູງ. ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະສ້າງລິງຄະຂອງຕົນໃນທີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງຂໍອະນຸຍາດອອກເດີນທາງ ແລະສັນຍາຈະກັບມາຮັບຟັງອີກ. ພຣະວິສນຸຮັບຮອງວ່າເຂດນັ້ນມີບຸນກຸສົນສູງສຸດ ແລະຍອມໄປດ້ວຍເພື່ອດາຣະສະນະ ແລະພິທີປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະ. ເມື່ອໄປຮອດ ກຸຣຸ ປານະດະວະ ແລະຢາດະວະ ໄດ້ເຊີນພຣາຫມັນ ແລະຂໍອະນຸມັດພ້ອມຂໍໃຫ້ເປັນຜູ້ນໍາພິທີ. ພຣາຫມັນປຶກສາກັນເລື່ອງພື້ນທີ່ຈໍາກັດ ແລະສິ່ງກໍ່ສ້າງທີ່ເທວະສ້າງໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍຕັດສິນວ່າບໍ່ຄວນປະຕິເສດເມື່ອເປັນການຂໍເພື່ອທໍາມະ. ຈຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ແຕ່ລະກະສັດສ້າງປຣາສາດອັນງາມ ແຍກຕ່າງກັນຕາມລໍາດັບ ແລະບົດຈົບລົງດ້ວຍການທີ່ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ເລີ່ມຕົ້ນການກໍ່ສ້າງຕາມແຜນການ.
Adhyaya 74
कौरवपाण्डवयादवकृतलिङ्गप्रतिष्ठावृत्तान्तवर्णनम् (Account of Liṅga Consecrations Performed by the Kauravas, Pāṇḍavas, and Yādavas)
ສູຕະເລົ່າເຫດການໃນກອບມະຫາຕະມະຍະຂອງ ຮາຖາເກສະວະ-ເຂດ (Hāṭakeśvara-kṣetra) ທີ່ເນັ້ນເລື່ອງການປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະ. ທ້າວ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ກະສັດຜູ້ມີລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນ ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ສ້າງຕັ້ງລິງຄະ 101 ອົງໃນສະຖານທີ່ນັ້ນ. ພານດະວະທັງຫ້າຮ່ວມກັນປະຕິສະຖາປະນາ 5 ລິງຄະ ແລະຍັງມີການຕິດຕັ້ງທີ່ກ່ຽວກັບ ດຣໍປະດີ, ກຸນຕີ, ຄານທາຣີ, ພານຸມະຕີ ສະທ້ອນການມີສ່ວນຮ່ວມດ້ວຍສັດທາຂອງຄອບຄົວກະສັດຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ຕໍ່ມາ ບຸກຄົນສຳຄັນໃນບັນຍາກາດກຸຣຸເກດຕຣະ ເຊັ່ນ ວິດຸຣະ, ຊາລະຍະ, ຢຸຢຸດສຸ, ບາຫລີກະ, ກັນນະ, ຊະກຸນິ, ໂດຣນະ, ກຣິປະ, ອັສວັດຖາມັນ ໄດ້ປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະຂອງຕົນແຕ່ລະອົງ ດ້ວຍ “ປະຣະມາ ພັກຕິ” ແລະເຊື່ອມກັບ “ວະຣ-ປຣາສາດ” (ພຣະວິຫານອັນປະເສີດ). ຍັງກ່າວວ່າ ວິສນຸ ກໍປະຕິສະຖາປະນາລິງຄະໃນປຣາສາດສູງມີຍອດດັ່ງພູ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກຸ່ມສາດວະຕະ/ຢາດະວະ (ສາມບະ, ບະລະພະດຣະ, ປຣະດຍຸມນະ, ອະນິຣຸດທະ ແລະອື່ນໆ) ຕັ້ງລິງຄະຫຼັກ 10 ອົງດ້ວຍສັດທາ. ທ້າຍສຸດ ທຸກຄົນພໍໃຈ ພັກອາໄສຢູ່ດົນ ແລະໃຫ້ທານຢ່າງຫຼາຍ (ຊັບສິນ, ບ້ານ, ນາ, ງົວ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ຄົນຮັບໃຊ້) ກ່ອນຈະລາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຄຳກ່າວເຖິງຜົນບຸນລະບຸວ່າ ຜູ້ບູຊາລິງຄະເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ຈະສຳເລັດປາຖະໜາ ແລະລິງຄະຂອງ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບໂດຍພິເສດ.
Adhyaya 75
Hāṭakeśvara-liṅga-pratiṣṭhā and the Devayajana Merit-Statement (हाटकेश्वरलिङ्गप्रतिष्ठा तथा देवयजनमाहात्म्यम्)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າປະຫວັດສັກສິດໃນອະດີດ ວ່າ ພຣະຣຸດຣະໄດ້ປະທານເຂດສັກສິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າໃຫ້ແກ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະເຂດນັ້ນກ່ຽວພັນກັບການສະຖາປະນາລິງຄະນາມ «ຮາຖະເກສະວະຣະ»। ຕໍ່ມາ ພຣະສຳພູໄດ້ມອບເຂດນັ້ນໃຫ້ພຣະສະກັນດະ/ສັນມຸຂະ (ກາຣຕິເກຍ) ເພື່ອປົກປ້ອງພຣາຫມະນະຈາກຂໍ້ດ່າງພ້ອຍທີ່ຖືກກ່າວວ່າເກີດໃນຍຸກກະລິ. ຕາມຄຳຂໍຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະບິດາ ພຣະຄັງເກຍ (ນາມເອີ້ນຂອງກາຣຕິເກຍ) ໄດ້ມາພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ມີຂໍ້ກ່າວດ້ານປະຕິທິນ-ພິທີກຳວ່າ ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດດັຣຊະນະແດ່ພຣະເຈົ້າໃນເດືອນກາຣຕິກາ ໃນຍາມທີ່ກົງກັບນັກສັດກຣິຕຕິກາ ຈະໄດ້ອານຸສົງຫຼາຍຊາດ ເຊັ່ນ ເກີດໃໝ່ເປັນພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ທັນ ແລະມີຄວາມຮັ່ງມີ. ບົດນີ້ຍັງພັນລະນາພຣະວິຫານ/ວັງອັນສະຫງ່າງາມຂອງພຣະມະຫາເສນະ ວ່າສູງໂດດເດັ່ນເຫັນຊັດ. ເມື່ອເທວະດາໄດ້ຍິນຂ່າວ ກໍມາດ້ວຍຄວາມສົນໃຈ ເຫັນນະຄອນອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ແລະເຮັດຍັດຍະໃນເຂດທາງເໜືອ ແລະທາງຕາເວັນອອກ ພ້ອມມອບດັກຊິນາແກ່ປຸໂຣຫິດຕາມຄວນ. ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ «ເທວະຍະຊະນະ» ແລະຖືກປະກາດຊັດວ່າ ຍັດຍະທີ່ປະກອບຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ນີ້ ໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບຍັດຍະຮ້ອຍຄັ້ງທີ່ເຮັດຢູ່ບ່ອນອື່ນ.
Adhyaya 76
Bhāskara-traya Māhātmya (The Glory of the Three Solar Manifestations: Muṇḍīra, Kālapriya, and Mūlasthāna)
ບົດນີ້ ສູຕະໄດ້ກ່າວເຖິງ «ພາສະກະຣະ-ຕຣິຕະຍະ» ຄື ພຣະອາທິດ 3 ປາງອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ການໄດ້ເຫັນ (darśana) ຕາມເວລາອັນຖືກຕ້ອງ ອາດນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ທັງສາມມີນາມວ່າ ມຸນດີຣ (Muṇḍīra) ກາລະປຣິຍະ (Kālapriya) ແລະ ມູລະສະຖານ (Mūlasthāna) ສຳພັນກັບ ທ້າຍຄືນ/ອະຮຸນ, ທ່ຽງວັນ, ແລະ ຍາມແລງ/ຄ່ຳ. ຣິສີທັງຫຼາຍຖາມເຖິງຕຳແໜ່ງ ແລະ ກຳເນີດຂອງພຣະອາທິດທັງສາມໃນ ຮາຖະເກສະວະຣາຊ-ເກດຕຣະ (Hāṭakeśvaraja-kṣetra)។ ສູຕະເລົ່າເລື່ອງພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງປ່ວຍຄຸດຖະ (kuṣṭha) ຮ້າຍແຮງ ແລະ ພັນລະຍາຜູ້ສັດຊື່. ພວກເຂົາພະຍາຍາມຮັກສາຫຼາຍວິທີແຕ່ບໍ່ສຳເລັດ. ນັກເດີນທາງຄົນໜຶ່ງເລົ່າວ່າ ຕົນເຄີຍຫາຍປ່ວຍໂດຍບູຊາພຣະອາທິດທັງສາມຕາມລຳດັບ 3 ປີ ດ້ວຍການອົດອາຫານ, ສຳລວມອິນຊີ, ຮັກສາວັນອາທິດ, ຕື່ນຍາມ ແລະ ສັນລະເສີນ. ພຣະອາທິດປາກົດໃນຄວາມຝັນ ບອກເຫດກຳ (ລັກຄຳ) ແລະ ຊຳລະໂລກ ພ້ອມສອນໃຫ້ບໍ່ລັກ ແລະ ໃຫ້ທານຕາມກຳລັງ। ພຣາຫມັນກັບພັນລະຍາເດີນທາງໄປຫາມຸນດີຣ; ເມື່ອອ່ອນແຮງຈົນຄິດຈະຕາຍ ພັນລະຍາກໍບໍ່ຍອມປະຖິ້ມ. ໃນຂະນະຈັດກອງໄຟສົບ ມີບຸກຄົນສະຫວ່າງໄສ 3 ຄົນປາກົດ ເປັນພຣະອາທິດທັງສາມ ຮັກສາໃຫ້ຫາຍ ແລະ ຮັບປາກຈະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຫາກຜູ້ສັດທາສ້າງວິຫານ 3 ຫຼັງເພື່ອໃຫ້ໄດ້ດາຣະຊະນະທຸກສາມການ. ພຣາຫມັນຈຶ່ງປະດິດສະຖານຮູບທັງສາມ (ໃນວັນອາທິດ) ບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ ແລະ ທູບ ຕາມຈຸດຕໍ່ຂອງສາມເວລາ ແລະ ໃນບັ້ນປາຍຊີວິດໄດ້ເຖິງຖິ່ນພຳນັກຂອງພາສະກະຣະ. ຜົນບຸນສະຫຼຸບວ່າ ການເຫັນທັນເວລາຂອງຕຣິຕະຍະ ຊ່ວຍໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຍາກ ແລະ ເນັ້ນການປັບປຸງຈິດໃຈດ້ານຈັນຍາບັນ।
Adhyaya 77
हाटकेश्वर-क्षेत्रे शिव-सती-विवाहकथनम् (Śiva–Satī Marriage Narrative at Hāṭakeśvara-kṣetra)
ອັດທະຍາຍ 77 ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ພວກລຶສີຖາມສູຕະ ເລື່ອງຄວາມຄ້າຍຈະຂັດແຍ້ງຂອງເວລາ/ສະຖານທີ່: ກ່າວວ່າພຣະສິວະ ແລະ ອຸມາ/ປາຣະວະຕີ ສະຖິດຢູ່ກາງເວທີ (vedimadhya) ແຕ່ການອະພິເສກກໍຖືກຈື່ຈຳວ່າເຄີຍເກີດກ່ອນທີ່ Oṣadhiprastha ແລະ ຖືກຂະຫຍາຍເລື່ອງທີ່ Hāṭakeśvara-kṣetra. ສູຕະແກ້ໄຂໂດຍເລົ່າວົງຈອນເກົ່າໃນມັນວັນຕະຣະກ່ອນໆ ແລ້ວຈຶ່ງເລົ່າພິທີມົງຄຸນທີ່ກ່ຽວກັບທັກສະ (Dakṣa). ທັກສະຈັດການຕຽມພິທີຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ກຳນົດເວລາມົງຄຸນ: ເດືອນໄຈຕຣະ ຂ້າງຂຶ້ນ ວັນທີ 13 (Caitra śukla trayodaśī), ນັກສັດຕຣະ ພະຄະ (Bhaga-nakṣatra), ແລະ ວັນອາທິດ. ພຣະສິວະເສດັດມາພ້ອມຂະບວນເທວະ ແລະ ສັດທິບພະອື່ນໆ ຢ່າງຫຼາຍ. ຕໍ່ມາເກີດເຫດການດ້ານຈັນຍາ-ເທວະວິທະຍາ: ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຖືກກາມະຄອບງຳ ພະຍາຍາມເບິ່ງໃບໜ້າຂອງສະຕີທີ່ຖືກປິດບັງ; ໂດຍຄວັນຈາກພິທີໄຟ ຈຶ່ງໄດ້ເຫັນ ແລະ ຖືກພຣະສິວະຕຳໜິ ພ້ອມກຳນົດການຊຳລະບາບ. ເມັດພັນທີ່ຕົກລົງກາຍເປັນຕົ້ນເຫດໃຫ້ເກີດລຶສີນ້ອຍຂະໜາດນິ້ວໂປ້ (Vālakhilya) ຜູ້ຂໍສະຖານທີ່ບໍລິສຸດເພື່ອຕະປັດ ແລະ ໄດ້ຮັບສິດທິ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ຍົກຂຶ້ນເປັນທິດສະດີສະຖານທີ່: ພຣະສິວະຮັບປາກວ່າຈະສະຖິດຢູ່ກາງເວທີພ້ອມພຣະມະເຫສີ ເພື່ອຊຳລະສັດທັງຫຼາຍ. ການໄດ້ເຫັນພຣະອົງໃນເວລາທີ່ກຳນົດ ກ່າວວ່າລະລາຍບາບ ແລະ ນຳມາຊຶ່ງມົງຄຸນ ຮວມທັງຄວາມຜາສຸກທາງສັງຄົມອັນເກີດຈາກພິທີມົງຄຸນ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງດ້ວຍໃຈເຄົາລົບ ແລະ ບູຊາພຣະວຣິສະພະທະວະຈະ (Vṛṣabhadhvaja) ຈະສຳເລັດພິທີກ່ຽວກັບການແຕ່ງງານໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ।
Adhyaya 78
रुद्रशीर्षतीर्थमाहात्म्यम् (Rudraśīrṣa Tīrtha Māhātmya)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາ: ພວກຣິສີຖາມຫາສະຖານທີ່ທີ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນັກບຳເນັດວາລະຂິລຍະ ເຄີຍປະຕິບັດຕະປັດ; ສູຕະຈຶ່ງຊີ້ແຈງພູມທັດສັກສິດຕາມທິດ ມີສະຖານປະທັບ/ສະຖານບູຊາຊື່ «ຣຸດຣະຊີຣສ» ແລະ ກຸນດະ (ສະລອງນ້ຳ) ຄູ່ກັນ. ຕໍ່ມາເກີດເຫດການດ້ານສິນທຳ-ພິທີກຳ: ແມ່ຍິງພຣາຫມັນຄົນໜຶ່ງຖືກຈັບໄດ້ວ່າມີຄວາມສຳພັນຜິດທຳນຽມ ແລະ ຖືກກ່າວຫາ; ເພື່ອພິສູດຄວາມບໍລິສຸດ ນາງເຮັດ «divya-graha» (ການທົດສອບສາທາລະນະ) ຕໍ່ໜ້າຜູ້ເຖົ້າ ແລະ ເທວະດາ. ພຣະອັກນິອະທິບາຍວ່າ ການຊຳລະຂອງນາງບໍ່ແມ່ນເພາະການກະທຳນັ້ນຖືກຮັບຮອງ ແຕ່ເພາະອຳນາດສັກສິດຂອງຣຸດຣະຊີຣສ ແລະ ນ້ຳກຸນດະ; ສັງຄົມກໍຕຳນິຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງຜົວ ແລະ ເຕືອນວ່າ ຖ້າເຂົ້າໃກ້ດ້ວຍກາມ-ໂມຫະ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍວິໄນ ທຳມະຄູ່ຄອງອາດແຕກສະລາຍໃນບໍລິເວນນັ້ນ. ຕົວຢ່າງທີສອງເວົ້າເຖິງພຣະຣາຊາວິດູຣະຖະ ຜູ້ໂກດແຄ້ນແລ້ວໃຫ້ຖົມກຸນດະ ແລະ ທຳລາຍສິ່ງກໍ່ສ້າງ. ມີຄຳສາບຕອບກັນວ່າ ຜູ້ໃດຟື້ນຟູກຸນດະແລະວິຫານ ຈະຮັບພາລະກຳຂອງການລ່ວງລະເມີດທາງກາມທີ່ເກີດຢູ່ນັ້ນ. ທ້າຍບົດກຳນົດໃຫ້ບູຊາ ແລະ ຈະປະ «ຣຸດຣະຊີຣສ» ໃນວັນ Māgha Śukla Caturdaśī ຈຳນວນ 108 ເພື່ອໄດ້ຜົນຕາມປາຖະໜາ ຊຳລະບາບປະຈຳວັນ ແລະ ເຖິງ «paramā gati» ຕາມພະລະສຣຸຕິ.
Adhyaya 79
Vālakhilya-Muni-Avajñā, Garuḍotpatti, and the Liṅga–Kuṇḍa Phala (वालखिल्यमुन्यवज्ञा–गरुडोत्पत्तिः–लिङ्गकुण्डफलम्)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການລາຍງານຂອງສູຕະແກ່ບັນດາຣິສີຜູ້ສອບຖາມ. ເລີ່ມດ້ວຍການກ່າວເຖິງລິງຄະອັນມີຊື່ສຽງຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງດິນແດນສັກສິດ ເປັນຜູ້ຊໍາລະບາບແລະຄວາມຜິດພາດ. ໃນຍະຊະນະຂອງດັກຊະທີ່ຈັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພວກມຸນີວາລະຂິລຍະແບກສະມິດ (ໄມ້ເຊື້ອໄຟ) ໄປຊ່ວຍ ແຕ່ຖືກຂັດຂວາງໂດຍຫຼຸມນ້ໍາຂັງຢູ່ກາງທາງ. ອິນທຣະ (ສັກຣະ) ຜ່ານໄປຫາພິທີ ເຫັນພວກທ່ານລໍາບາກ ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ແລະຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ກໍກະໂດດຂ້າມ ເຮັດໃຫ້ມຸນີຖືກຫມິ່ນປະມາດ. ພວກມຸນີຈຶ່ງຕັ້ງປະຕິຍານ ໃຊ້ມັນຕຣາອະຖະວັນ ແລະກະລະສະທີ່ປະພອມໃນມັນດະລະ ເພື່ອສ້າງ “ສັກຣະ” ທົດແທນ; ລາງຮ້າຍປາກົດແກ່ອິນທຣະ ແລະທ່ານໄປຂໍຄໍາຊີ້ນໍາຈາກພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ. ບຣິຫັດສະປະຕິອະທິບາຍວ່າ ນີ້ແມ່ນຜົນຂອງການບໍ່ເຄົາລົບນັກຕະປະ. ອິນທຣະຈຶ່ງໄປພຶ່ງດັກຊະ ແລະດັກຊະໄດ້ເຈລະຈາກັບມຸນີ: ພະລັງທີ່ເກີດຈາກມັນຕຣາຈະບໍ່ຖືກລົບລ້າງ ແຕ່ຈະຖືກຫັນໄປໃຫ້ຜູ້ເກີດໃໝ່ກາຍເປັນກະຣຸດາ—ພາຫະນະຂອງພຣະວິສນຸ—ບໍ່ແມ່ນຄູ່ແຂ່ງຂອງອິນທຣະ. ທ້າຍສຸດມີການປອງດອງ ແລະກ່າວຜົນບຸນວ່າ ການບູຊາລິງຄະ ແລະການເຮັດໂຮມະໃນກຸນດະທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ບໍ່ວ່າດ້ວຍສັດທາ ຫຼືດ້ວຍນິສກາມ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ ແລະຄວາມສໍາເລັດທາງວິນຍານອັນຫາຍາກ.
Adhyaya 80
Suparṇākhyamāhātmya (The Glory of Suparṇa/Garuḍa) — Garuḍa’s Origin, Pilgrimage Quest, and Vaiṣṇava Audience
ອັດຍາຍ 80 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຖາມເຖິງຄໍາກ່າວກ່ອນໜ້າວ່າ ກະຣຸດະ (ສຸປັນ) ຜູ້ມີເຕຊະແລະວີຣະຍະອັນພິເສດ ເກີດຂຶ້ນຈາກພິທີໂຮມະຂອງລິສີ. ສູຕະອະທິບາຍຫຼັກເຫດພິທີກຳ: ກະລະສະນ້ໍາທີ່ຖືກປະພອມດ້ວຍມົນຕຣາອະຖັຣວະ ແລະອານຸພາບຂອງວາລະຂິລະຍະ ຖືກກັດຊະຍະປະນໍາມາ ແລ້ວສັ່ງໃຫ້ວິນະຕາດື່ມນ້ໍາທີ່ຊໍາລະດ້ວຍມົນຕຣາ ເພື່ອໃຫ້ເກີດບຸດຜູ້ມີພະລັງ. ວິນະຕາດື່ມທັນທີ ແລະໃຫ້ກໍາເນີດກະຣຸດະ ຜູ້ນ່າຢ້ານຕໍ່ນາຄາ ແລະຕໍ່ມາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແຫ່ງໄວສະນະວະ—ເປັນພາຫະນະຂອງພຣະວິສະນຸ ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍໃນທຸງລົດສົງຄາມ. ຕໍ່ມາມີຄໍາຖາມອີກຢ່າງ: ກະຣຸດະເສຍປີກແລະໄດ້ຄືນຢ່າງໃດ ແລະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ພໍໃຈໄດ້ແນວໃດ. ເລື່ອງນໍາເຂົ້າພຣາຫມະນະມິດຈາກວົງສາບຣຶກຄຸ ຜູ້ກໍາລັງຫາເຈົ້າບ່າວທີ່ເໝາະສົມໃຫ້ລູກສາວຊື່ ມາດະວີ; ກະຣຸດະພາພວກເຂົາເດີນທາງຄົ້ນຫາທົ່ວໂລກຢ່າງຍາວນານ ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການເລືອກຄູ່ດ້ວຍເກນບາງຢ່າງເທົ່ານັ້ນ—ຄວາມງາມ, ຊາດຕະກູນ, ຊັບສິນ—ໂດຍຂາດຄຸນທຳຮວມ ບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ການເດີນທາງຫັນໄປສູ່ພູມສັນຖານສັກສິດ: ພວກເຂົາມາຮອດດິນແດນທີ່ມີອານຸພາບໄວສະນະວະ ແລະພົບນາຣະດະ ຜູ້ນໍາທາງໄປຫາ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ ບ່ອນທີ່ຈະນາຣະດະນະປະທັບຢູ່ໃນຮູບ “ຈະລະຊາຍີ” ຕາມໄລຍະກໍານົດ. ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ເຕຊະໄວສະນະວະອັນລົ້ນເຫຼືອ ກະຣຸດະແລະນາຣະດະເຕືອນພຣາຫມະນະໃຫ້ຢູ່ຫ່າງ ແລະກະທໍາການນົບນ້ອມ ຈົນໄດ້ຮັບການເຂົ້າເຝົ້າ. ນາຣະດະຖ່າຍທອດຄໍາຮ້ອງທຸກຂອງແຜ່ນດິນຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ວ່າຖືກກົດຂີ່ເຫມືອນດັ່ງທັນດະໂດຍອໍານາດຮ້າຍ (ເຊັ່ນ ກັມສະ ແລະອື່ນໆ) ແລະຂໍໃຫ້ພຣະວິສະນຸອະວະຕານລົງມາຟື້ນຄວາມສົມດຸນ. ພຣະວິສະນຸຮັບຄໍາ ແລະຕອນທ້າຍພຣະອົງຫັນມາຖາມກະຣຸດະວ່າ ມາດ້ວຍເຫດໃດ—ເປັນການປູທາງສູ່ຕອນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 81
माधवी-शापकथा तथा शाण्डिली-ब्रह्मचर्य-प्रसङ्गः (Mādhavī’s Curse Episode and the Śāṇḍilī Brahmacarya Discourse)
ອັດທະຍາຍ 81 ເປີດເຜີຍຜ່ານການສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. ກຣຸດາເລົ່າເຖິງມິດພຣາຫມັນສາຍພຣຶກຸ ແລະລູກສາວຊື່ ມາທະວີ ຜູ້ຫາຄູ່ຄອງທີ່ເໝາະສົມບໍ່ໄດ້. ກຣຸດາຈຶ່ງວອນຂໍພຣະວິສນຸ ເພາະພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ສົມດ້ວຍຄຸນທຳແລະຮູບງາມ. ພຣະວິສນຸຂໍໃຫ້ນຳນາງມາໃຫ້ເຫັນດ້ວຍພຣະເນດ ເພື່ອຄຳນຶງເຖິງຄວາມກັງວົນເລື່ອງລັດສະຫມີເທວະ. ຕໍ່ມາເກີດຄວາມຕຶງຕັນໃນພິທີພາຍໃນເຮືອນ: ພຣະລັກສະມີເຫັນການເຂົ້າໃກ້ຂອງນາງເປັນຄູ່ແຂ່ງ ແລະປ່ອຍຄຳສາບໃຫ້ນາງເປັນ «ອັດສະວະມຸຂີ» (ໜ້າມ້າ) ຈົນຊຸມຊົນຕົກໃຈ ແລະພຣາຫມັນບໍ່ພໍໃຈ. ມີສຽງພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງອະທິບາຍວ່າ ການຂໍດ້ວຍຄຳເວົ້າບໍ່ເທົ່າກັບການເປັນຄູ່ສົມລົດແທ້ ຈຶ່ງຄວນພິຈາລະນາຂອບເຂດຂອງຄຳສາບ ແລະຊີ້ໄປຫາຄວາມສຳພັນໃນຊາດຫນ້າ. ຕອນທ້າຍ ກຣຸດາເຫັນແມ່ເຖົ້າຜູ້ປະຫລາດຢູ່ໃກ້ພຣະວິສນຸ; ພຣະອົງກ່າວວ່ານາງແມ່ນ ຊານຑິລີ ຜູ້ມີຊື່ສຽງດ້ານປັນຍາແລະພຣະຫມະຈັນຍະ. ເມື່ອກຣຸດາກ່າວດ້ວຍຄວາມສົງໄສເກືອບຫຍາບຄາຍຕໍ່ຜູ້ຍິງແລະຕັນຫາວັຍໜຸ່ມ ຜົນກໍເກີດທັນທີ: ປີກຂອງລາວຫາຍໄປ ຈົນບໍ່ສາມາດເຄື່ອນໄຫວ—ເປັນຄຳເຕືອນດ້ານຈັນຍາບັນເລື່ອງຄຳເວົ້າ ອະຄະຕິ ແລະການບໍ່ເຄົາລົບຄຸນທຳຂອງຜູ້ຖືພຣະຫມະຈັນຍະ.
Adhyaya 82
Garuda’s Atonement and the Merit of Worship at the Supaṛṇākhyā Shrine (गरुडप्रायश्चित्तं सुपर्णाख्यदेवमाहात्म्यं)
ອັດຍາຍນີ້ສະແດງຄຳສອນທາງເທວະວິທະຍາແບບຮັດກຸມ 3 ຊ່ວງ. ຊ່ວງທຳອິດ ພຣະວິສນຸເຫັນກະຣຸດອ່ອນແຮງຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ ປີກຫຼຸດລົງ ແລະສອບຖາມຫາເຫດປັດໃຈທີ່ເກີນກຳລັງກາຍ. ຊ່ວງທີສອງ ພຣະວິສນຸເຂົ້າພົບນາງສານດິລີ ຜູ້ຖືຕະປະສະ ແລະນາງອະທິບາຍວ່າ ນີ້ແມ່ນການຫ້າມປະຕິບັດດ້ວຍອຳນາດຕະປະສະ-ສັກຕິ ເພື່ອຕອບໂຕ້ການດູຖູກຜູ້ຍິງໂດຍທົ່ວໄປ; ເກີດຈາກຈິດຕັ້ງໃຈ ບໍ່ແມ່ນການກະທຳທາງກາຍ. ພຣະວິສນຸຂໍຄືນດີ ແຕ່ນາງກຳນົດວິທີແກ້ໄຂວ່າ ຕ້ອງບູຊາພຣະສັງກະຣາ (ພຣະສິວະ) ເພາະການຟື້ນຄືນຂຶ້ນກັບພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ. ຊ່ວງທີສາມ ກະຣຸດປະຕິບັດພິທີວິນັຍຍາວນານ: ຖືແນວປາສຸປະຕະ, ຕະປະສະ cāndrāyaṇa ແລະ kṛcchra, ອາບນ້ຳວັນລະສາມເທື່ອ, ວິນັຍອາບຂີ້ເຖົ່າ, ສວດມົນຮຸດຣະ ແລະບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ. ທ້າຍສຸດ ພຣະມະເຫສະວະປະທານພອນ: ໃຫ້ຢູ່ປະຈຳທີ່ລິງຄະ ແລະຟື້ນປີກກັບຄວາມສະຫງ່າງາມເທວະພາບທັນທີ. ອັດຍາຍຍັງກ່າວຜົນບຸນວ່າ ຄົນມີມົນທິນກໍຍົກຕົນໄດ້ດ້ວຍການບູຊາຕໍ່ເນື່ອງ; ການໄປດາຣະຊັນໃນວັນຈັນກໍມີບຸນ; ແລະການປະຕິບັດ prāyopaveśana ທີ່ສະຖານສັກສິດນີ້ ຖືວ່າຕັດຂາດການເກີດໃໝ່.
Adhyaya 83
सुपर्णाख्यमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Supaṇākhya Shrine)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າອັດສະຈັນເກົ່າແກ່ທີ່ຖືກຮັກສາໄວ້ໃນປະເພນີປູຣານະ. ກະສັດເວນຸ (Veṇu) ແຫ່ງລາຊະວົງສຸລິຍະ ຖືກພັນລະນາວ່າປະພຶດອະທຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ: ຂັດຂວາງການບູຊາແລະຍັດຍະ, ຍຶດຄືນທານຂອງພຣາຫມັນ, ທຳຮ້າຍຜູ້ອ່ອນແອ, ກັບຕາລະບຽບຍຸດຕິທຳໂດຍປົກປ້ອງໂຈນ, ແລະບັງຄັບໃຫ້ຄົນນັບຖືຕົນເປັນສູງສຸດ. ດ້ວຍຜົນກຳ ພຣະອົງຖືກໂລກເຮື້ອຮັງຮ້າຍແຮງ (leprosy) ແລະລາຊະວົງກໍລົ້ມສະລາຍ; ບໍ່ມີທາຍາດ ບໍ່ມີຜູ້ພຶ່ງພາ ຖືກໄລ່ອອກ ແລະເດີນພະເນຈອນຢ່າງຫິວໂຫຍ ແລະຫິວນ້ຳ. ເມື່ອໄປຮອດພຣາສາດ/ວັດ Supaṇākhya ໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດ ພຣະອົງຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຫນື່ອຍລ້າ ແລະການອົດອາຫານໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ. ດ້ວຍອຳນາດຂອງສະຖານທີ່ ພຣະອົງໄດ້ຮູບກາຍເທວະ ຂຶ້ນລົດຟ້າ ໄປຮອດໂລກຂອງພຣະສິວະ ແລະໄດ້ຮັບການສັກກາລະຈາກອັບສະຣາ, ຄັນທະວະ, ກິນນະຣະ. ພາຣະວະຕີຖາມພຣະສິວະວ່າຜູ້ໃໝ່ນີ້ແມ່ນໃຜ; ພຣະສິວະອະທິບາຍວ່າ ຜູ້ໃດສະລະຊີວິດໃນສະຖານສິຣິມົງຄົນນີ້—ໂດຍສະເພາະໃນສະພາບຄ້າຍ prāyopaveśa (ຢຸດກິນ)—ຈະໄດ້ບຸນວິນຍານຢ່າງພິເສດ; ແມ່ນກະທັ້ງແມງໄມ້ ນົກ ແລະສັດທີ່ຕາຍໃນພຣາສາດກໍໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ຜູ້ປາຖະໜາມຸກຕິຈຶ່ງມາແຕ່ໄກ ເພື່ອປະຕິບັດ prāyopaveśana ດ້ວຍສັດທາ ແລະໄດ້ຄວາມສຳເລັດສູງສຸດ; ບົດນີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນ “ຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ” ໃນ māhātmya ຂອງ Śrīhāṭakeśvara-kṣetra.
Adhyaya 84
Mādhavī’s Transformation at Hāṭakeśvara-kṣetra (माधवी-रूपपरिवर्तन-प्रसङ्गः)
ບັນດາລິດສີຂໍໃຫ້ເລົ່າລາຍລະອຽດເກືອບທຸກຢ່າງກ່ຽວກັບ ມາທະວີ ຜູ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນດັ່ງນ້ອງສາວທີ່ຜູກພັນກັບ ພຣະວິສນຸ ແລະເຫດໃດນາງຈຶ່ງມີໃບໜ້າຄ້າຍມ້າ ພ້ອມທັງການບຳເນັດຕະປະສະຍາຂອງນາງ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບຂ່າວສານທິບທີ່ກ່ຽວກັບ ນາຣະດະ ພຣະວິສນຸໄດ້ປຶກສາກັບເທວະທັງຫຼາຍເພື່ອການອະວະຕານລົງມາ ໃຫ້ໂລກເບົາພາລະ ແລະທຳລາຍອຳນາດອັນກົດຂີ່. ໃນຍຸກທະວາປະ ການເກີດໃນເຮືອນຂອງ ວາສຸເທວະ ຖືກບັນທຶກ: ພຣະເຈົ້າເກີດແຕ່ ເທວະກີ; ບະລະພັດຣະ (ບະລະຣາມ) ເກີດແຕ່ ໂຣຫິນີ; ແລະ ມາທະວີ ເກີດແຕ່ ສຸປຣະພາ ໂດຍປາກົດຮູບໜ້າມ້າ ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວແລະຊຸມຊົນເສົ້າໃຈ. ເມື່ອບໍ່ມີຜູ້ໃດຍອມເປັນຄູ່ຄອງ ພຣະວິສນຸເຫັນຄວາມໂສກ ຈຶ່ງນຳມາທະວີພ້ອມບະລະເທວະໄປຍັງ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ ເພື່ອບູຊາຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ດ້ວຍວຣະຕະ ການໃຫ້ທານ ແລະການຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ ພຣະວິສນຸໄດ້ປະນີປະນອມພຣະພຣະຫມາ ແລະໄດ້ພອນ: ມາທະວີຈະກາຍເປັນຜູ້ມີໃບໜ້າມົງຄຸນ ແລະຈະຮູ້ຈັກໃນນາມ “ສຸພັດຣາ” ເປັນທີ່ຮັກຂອງສາມີ ແລະເປັນແມ່ຂອງວິລະຊົນ. ຍັງມີຄຳສັ່ງໃຫ້ບູຊາໃນເດືອນມາຄະ ວັນທະວາດະສີ ດ້ວຍກິ່ນຫອມ ດອກໄມ້ ແລະນ້ຳມັນຫອມ; ຜົນບຸນຖືກສັນຍາ ແມ່ນແມ່ຍິງທີ່ຖືກທິ້ງ ຫຼືບໍ່ມີລູກ ຖ້າບູຊາດ້ວຍສັດທາຕາມລຳດັບສາມມື້. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນການຟັງຫຼືອ່ານດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ຊຳລະບາບໄດ້ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ເກີດໃນມື້ດຽວ.
Adhyaya 85
Mahalakṣmī’s Restoration from the Gajavaktra Form (गजवक्त्रा-महालक्ष्मी-माहात्म्य / Narrative of Curse, Tapas, and Boon)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນຮູບແບບຖາມ–ຕອບ: ພວກລຶສີຖາມສູຕະເຖິງຜົນຂອງຄຳສາບ (śāpa) ທີ່ປັດມາໃຫ້ແກ່ມາທະວີ ແລະໂດຍສະເພາະວ່າ ກະມະລາ/ລັກສະມີ ຖືກພຣາຫມັນຜູ້ໂກດສາບໃຫ້ກາຍເປັນຮູບ “ໜ້າຊ້າງ” (gajavaktra) ແລ້ວຈຶ່ງກັບຄືນໄດ້ໜ້າອັນເປັນມົງຄຸນແນວໃດ. ສູຕະເລົ່າການປ່ຽນຮູບທັນທີຈາກອຳນາດຄຳສາບ ແລະກ່າວເຖິງພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ທີ່ຊີ້ນຳໃຫ້ນາງຢູ່ໃນຮູບນັ້ນຈົນສິ້ນຍຸກດວາປະຣະ ແລ້ວຈຶ່ງຈະຟື້ນຄືນໂດຍພະລັງທິບ. ລັກສະມີປະກອບຕະປັດຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນ: ອາບນ້ຳສາມເວລາ (trikāla-snāna) ທີ່ກະເສດຕຣະ ແລະບູຊາພຣະພຣະຫມາ ທັງກາງວັນກາງຄືນບໍ່ຮູ້ເຫນື່ອຍ. ເມື່ອຄົບປີ ພຣະພຣະຫມາພໍໃຈ ແລະປະທານພອນ; ນາງຂໍພຽງແຕ່ໃຫ້ກັບຄືນຮູບໜ້າມົງຄຸນເກົ່າ. ພຣະພຣະຫມາປະທານການຟື້ນຄືນ ແລະຍັງມອບນາມ “ມະຫາລັກສະມີ” ໃຫ້ແກ່ບ່ອນນີ້ ເພື່ອສ້າງອັດຕະລັກການບູຊາໃນຕີຣຖະ. ມີຄຳກ່າວເຖິງຜົນ: ຜູ້ບູຊານາງໃນຮູບໜ້າຊ້າງ ຈະໄດ້ອຳນາດໂລກີ ເປັນກະສັດດັ່ງ “ເຈົ້າແຫ່ງຊ້າງ”; ຜູ້ບູຊາໃນວັນທີສອງ ໂດຍເອີ້ນ “ມະຫາລັກສະມີ” ພ້ອມ Śrīsūkta ຈະພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກຕະຫຼອດ 7 ຊາດ. ທ້າຍເລື່ອງ ເທວີກັບໄປຫາທີ່ປະທັບຂອງເກສະວະ (Keśava) ຢືນຢັນຄວາມສອດຄ່ອງກັບວິສນຸ ແຕ່ກໍຮັກສາບົດບາດຂອງພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ປະທານພອນໃນການຮັບຮອງຕີຣຖະ.
Adhyaya 86
सप्तविंशतिका-दुर्गा माहात्म्यम् (Glory of Saptaviṃśatikā Durgā and the Regulation of Lunar Fortune)
ບົດນີ້ເປັນຕຳນານກ່ຽວກັບຕີຣຖະ ໂດຍມີເທວີ “ສັບຕະວິṃຊະຕິກາ” ຜູ້ສຳພັນກັບນັກສັດ 27 ເປັນສູນກາງ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ລູກສາວຂອງດັກສະ ຜູ້ເປັນເຮືອນດາວຈັນ (ນັກສັດ) ແລະໄດ້ແຕ່ງງານກັບໂສມະ ຕ້ອງທຸກໃຈເນື່ອງຈາກໂຣຫິṇī ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກເກີນກວ່າຜູ້ອື່ນ. ລູກສາວທີ່ເຫຼືອຈຶ່ງຮູ້ສຶກວ່າຕົນຖືກຄວາມອັບມົງຄຸນຄອບງຳ ແລະໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາໃນກະເສດຣະ ພ້ອມທັງຕັ້ງທຸຣຄາ ແລະບູຊາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ເທວີພໍໃຈ ແລະປະທານພອນໃຫ້ໄດ້ຄືນສູ່ “ສໍພາກຍະ” (ຄວາມເປັນມົງຄຸນໃນຊີວິດຄູ່) ພ້ອມທັງພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ການຖືກຜົວລະທິ້ງ. ຕໍ່ມາມີຄຳແນະນຳວຣະຕະ: ບູຊາໃນວັນທີ 14 ດ້ວຍການອົດອາຫານ ແລະສັດທາ, ປະພຶດວິໄນ 1 ປີດ້ວຍໃຈດຽວ, ແລະຫ້າມອາຫານບາງຢ່າງເຊັ່ນ ຂອງເຄັມ/ດ່າງ ເພື່ອສະແດງຄວາມເຂັ້ມງວດ. ຍັງກຳນົດເວລາສຳຄັນ: ເດືອນອັສວິນ ຂ້າງຂຶ້ນ ວັນທີ 9 ບູຊາຕອນທ່ຽງຄືນ ຈະໄດ້ມົງຄຸນແຮງ ແລະຍືນຍາວ. ເນື້ອເລື່ອງຍັງຜູກກັບຕຳນານດວງຈັນ: Śūlapāṇi ຖາມດັກສະເຖິງໂຣຄ “ຣາຊະຍັກສະມາ” ຂອງໂສມະ; ດັກສະອະທິບາຍຄຳສາບຂອງຕົນ; ແລະພຣະສິວະແກ້ໄຂດຸນຍະພາບໂລກ ໂດຍປະກາດໃຫ້ໂສມະປະພຶດຕໍ່ພັນລະຍາທຸກນາງຢ່າງເທົ່າທຽມ ເກີດເປັນຂ້າງຂຶ້ນ-ຂ້າງແຮມ. ທ້າຍບົດຢືນຢັນວ່າ ເທວີຍັງສະຖິດຢູ່ໃນກະເສດຣະ ເປັນຜູ້ປະທານສໍພາກຍະແກ່ສະຕຣີ ແລະກຳນົດໃຫ້ສວດອ່ານດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດໃນວັນທີ 8 ເພື່ອໄດ້ຮັບສໍພາກຍະ.
Adhyaya 87
Somaprāsāda-māhātmya (Glory of the Lunar Temple)
ບົດທີ 87 ເປັນການສົນທະນາທີ່ ສູຕະ ບັນຍາຍເຖິງສະຖານສັກສິດອັນມົງຄຸນຂອງ ໂສມະ (ພຣະຈັນ) ທີ່ກ່າວວ່າ ເຫັນພຽງແຕ່ຄັ້ງດຽວກໍສາມາດລົບລ້າງບາບໜັກ (pātaka) ໄດ້. ບັນດາຣິສີຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງ ຈັນທຣະມາ ຈຶ່ງເປັນທີ່ພຶ່ງຮ່ວມ (samāśraya) ຂອງເທວະທັງຫຼາຍ. ສູຕະຕອບດ້ວຍເຫດຜົນທາງຈັກກະວານແລະພິທີກຳ: ໂລກນີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າ “Somamaya”; ພືດຢາ ແລະ ພືດຜົນກະສິກຳ ມີໂສມະຊຶມຊາບ, ແລະເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຜ່ານໂສມະ. ຍັດຍະໂສມະ ເຊັ່ນ Agniṣṭoma ກໍຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກນີ້. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ຊີ້ນຳຈັນຍາທຳໃນການສ້າງ Somaprāsāda: ຕ້ອງເລືອກເວລາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ (Somavāra ແລະເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນ) ແລະຈິດໃຈທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍສັດທາຈະເພີ່ມພູນບຸນ. ຖ້າສ້າງຜິດວິທີ ຈະມີຜົນຮ້າຍ. ທ້າຍສຸດ ກ່າວວ່າ Somaprāsāda ມີນ້ອຍ—ສ້າງໂດຍ ອຳບາຣີສະ, ທັນທຸມາຣະ, ແລະ ອິກສະວາກຸ—ຊີ້ຄວາມຫາຍາກ ແລະປິດດ້ວຍ phalaśruti ວ່າ ການອ່ານຫຼືຟັງ ຊ່ວຍທຳລາຍບາບ.
Adhyaya 88
अम्बावृद्धामाहात्म्यवर्णनम् / The Māhātmya of Ambā-Vṛddhā (Protective Goddesses of Hāṭakeśvara-kṣetra)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມສູຕະໃຫ້ຂະຫຍາຍຄວາມເກືອບກ່ຽວກັບ ອຳບາ-ວຣິດທາ ຜູ້ເຄີຍຖືກກ່າວເຖິງວ່າເປັນເທວະດາທ້ອງຖິ່ນ 1 ໃນ 4 ອົງຜູ້ຄຸ້ມຄອງເມືອງ ແລະໃຫ້ອະທິບາຍກຳເນີດຂອງການຢາຕຣາ ແລະພຣະພາວະ (ອານຸພາບ) ຂອງນາງ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ເມື່ອພຣະຣາຊາ ຈະມັດກາຣ ສ້າງເມືອງ ໄດ້ສະຖາປະນາເທວະດາ 4 ອົງດ້ວຍພິທີເພື່ອຄຸ້ມຄອງ. ໃນສາຍຣາຊະວົງ ມີຍິງ 2 ຄົນ—ອຳບາ ແລະ ວຣິດທາ—ໄດ້ແຕ່ງງານກັບກະສັດກາສີຕາມພິທີເວດ. ເມື່ອກະສັດຖືກສັງຫານໃນສົງຄາມກັບກາລະຍະວະນະ ມ່າຍສອງຄົນໄປຍັງ ຮາຕະເກສະວະຣ-ເກສຕຣະ ແລະປະຕິບັດຕະປະສະຍາ ກັບການບູຊາເທວີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໂດຍມີເຈດຕະນາຄຸ້ມຄອງຕໍ່ສັດຕູ. ຈາກພິທີໄຟເກີດຮູບປາກົດອັນດຸຮ້າຍຂອງເທວີ ແລະຕໍ່ມາເກີດກອງ “ແມ່” ຫຼາຍຮູບຫຼາຍລັກສະນະ ທີ່ຖືກພັນນາດ້ວຍລາຍລະອຽດ (ໃບໜ້າ ອະວະຍະວະ ພາຫະນະ ອາວຸດ ແລະກິລິຍາ) ພາກັນຂັບໄລ່ ແລະກິນກອງສັດຕູ ທຳລາຍແດນດິນຂອງເຂົາ ແລ້ວກັບຄືນໄປຢູ່ຖານຂອງຕົນ. ກອງເທວີຂໍອາຫານແລະທີ່ພັກ; ອຳບາ-ວຣິດທາ ຈຶ່ງກຳນົດຂໍ້ຫ້າມ ແລະເງື່ອນໄຂທາງຈິດທຳ-ພິທີກຳ ໃນຮູບແບບວ່າ “ໃຜເປັນຜູ້ກິນໄດ້” ເພື່ອເປັນແນວຂອບເຂດໃຫ້ມະນຸດ. ທ້າຍສຸດ ກະສັດສ້າງວິຫານ/ທີ່ປະທັບອັນໃຫຍ່ໃຫ້ເທວີ ແລະກ່າວຜົນບຸນວ່າ ເຫັນໃບໜ້າພຣະນາງຍາມອາລຸນ, ບູຊາໃນຕອນເລີ່ມ-ຕອນຈົບກິດການ, ແລະຖວາຍບູຊາໃນຕິຖີທີ່ກຳນົດ ຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ ສົມປາດຖະນາ ແລະຊີວິດທີ່ບໍ່ມີອຸປະສັກ (“ບໍ່ມີໜາມ”).
Adhyaya 89
Śrīmātuḥ Pādukā-māhātmya (Glory of the Divine Pādukās in Hāṭakeśvara-kṣetra)
ບົດທີ 89 ໃນ Nāgara Khaṇḍa ເລົ່າເຖິງວິກິດໃນ Hāṭakeśvara-kṣetra ແລະການແກ້ໄຂດ້ວຍພິທີກຳອັນມີນັຍທາງທິດສະດີ. ສູຕາກ່າວວ່າ ໃນເຮືອນຂອງພຣາຫມັນ ເດັກນ້ອຍເລີ່ມຫາຍໄປຕອນກາງຄືນ; ບັນດາເທວະດາພາກັນອອກຕະເວນຫາ “ຊ່ອງໂຫວ່/ຮອຍແຕກ” (chidra) ທີ່ເປັນທາງໃຫ້ອັນຕະລາຍເຂົ້າມາ. ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໄປຫາ ອຳບາ (ເທວີແມ່) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຂໍໃຫ້ປົກປ້ອງ ແລະກ່າວວ່າຖ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອ ຈະອົບພະຍົບອອກໄປ. ອຳບາມີເມດຕາ ຈຶ່ງຕີພື້ນດິນໃຫ້ເກີດຖ້ຳ (guhā) ແລະສະຖາປະນາ pādukā ອັນສັກສິດ (ຮອງທ້າວ/ຮອຍພຣະບາດ) ຂອງນາງໄວ້ພາຍໃນ. ນາງກຳນົດຂອບເຂດວ່າ ເທວະດາຜູ້ຕິດຕາມຕ້ອງຢູ່ພາຍໃນ; ຜູ້ໃດລະເມີດດ້ວຍຄວາມກະສັບກະສ່າຍ ຈະຕົກຈາກສະຖານະເທວະດາ. ເມື່ອເທວະດາຖາມວ່າໃຜຈະບູຊາ ອຳບາກ່າວວ່າ ໂຍຄີ ແລະຜູ້ມີພັກຕິຈະບູຊາ ແລະກຳນົດລຳດັບເຄື່ອງຖວາຍ (ລວມທັງເນື້ອ ແລະເຫຼົ້າ) ໂດຍສັນຍາວ່າຈະໄດ້ siddhi ອັນຫາຍາກ. ເມື່ອຮູບແບບບູຊານີ້ແຜ່ກວ້າງ ພິທີແບບເວດິກເຊັ່ນ agniṣṭoma ກໍຫຼຸດລົງ; ເທວະດາທີ່ເສຍສ່ວນຮັບຈາກຍັດຍະ ຈຶ່ງໄປທູນຕໍ່ ມະເຫສະວະຣ (Śiva). Śiva ຢືນຢັນຄວາມບໍ່ອາດລະເມີດໄດ້ຂອງອຳບາ ແລະວາງ “ວິທີສະດວກ” ໂດຍປະກົດສາວນ້ອຍສະຫວ່າງໄສ ໃຫ້ຮັກສາການບູຊາ pādukā ຜ່ານສາຍສືບທອດ ພ້ອມສອນມັນຕຣາ ແລະພິທີ. ທ້າຍບົດມີ phalaśruti ວ່າ ການບູຊາ pādukā ໂດຍສະເພາະດ້ວຍມືຂອງສາວນ້ອຍ ແລະການຟັງດ້ວຍໃຈຈົ່ງໃນວັນ caturdaśī ແລະ aṣṭamī ຈະໃຫ້ຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະຄວາມດີຫຼັງຄວາມຕາຍ ຈົນເຖິງ “ສະຖານະສູງສຸດ”។
Adhyaya 90
वह्नितीर्थोत्पत्तिः (Origin of Vahni/Agni Tīrtha) — Chapter 90
ບັນດາຣິສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ອະທິບາຍກ່ຽວກັບກຳເນີດ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ອັກນິຕີຣຖ ແລະ ພຣະຫມະຕີຣຖ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ໃນສະໄໝພຣະຣາຊາ ຊັນຕະນຸ ເກີດໄພແຫ້ງແລ້ງໃຫຍ່ ເນື່ອງຈາກ ອິນທຣະ ກັ້ນຝົນ ເພາະເຫັນວ່າການສືບທອດອຳນາດບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຄວາມອຶດຫິວແຜ່ກວ້າງ ພິທີຍັດຍະ ແລະ ຊີວິດທາງທຳມະກໍລົ້ມລົງ. ຣິສີ ວິສວາມິຕຣະ ເນື່ອງຈາກຫິວໂຫຍ ໄດ້ປຸງເນື້ອໝາ ເຮັດໃຫ້ ອັກນິ ຢ້ານການເກີດຄວາມກ່ຽວພັນກັບອາຫານຕ້ອງຫ້າມ ແລະ ຖອນຕົນອອກຈາກໂລກ. ເທວະດາພາກັນຊອກຫາອັກນິ; ຊ້າງ, ນົກແກ້ວ, ແລະ ກົບ ໄດ້ບອກບ່ອນຫລົບຊ່ອນຂອງອັກນິ ແຕ່ຖືກສາບໃຫ້ສຽງ/ລີ້ນຜິດຮູບ ເນື່ອງຈາກເຜີຍແຜ່ຄວາມລັບ. ສຸດທ້າຍ ອັກນິ ເຂົ້າໄປພັກພິງໃນອ່າງນ້ຳເລິກ ໃນທົ່ງ ຮາຖະເກສະວະຣະ ເຮັດໃຫ້ສັດນ້ຳຕາຍເນື່ອງຈາກຄວາມຮ້ອນ. ພຣະພຣະຫມາ ມາພົບອັກນິ ອະທິບາຍວ່າອັກນິຈຳເປັນຕໍ່ຈັກກະວານ (ຍັດຍະ→ຕາເວັນ→ຝົນ→ອາຫານ→ສັດທັງຫມົດ) ແລະ ໄດ້ໄກ່ເກ່ຍກັບອິນທຣະໃຫ້ຝົນກັບຄືນ. ພຣະຫມາປະທານພອນໃຫ້ອ່າງນ້ຳນັ້ນໂດງດັງເປັນ ວັຫນິຕີຣຖ/ອັກນິຕີຣຖ. ບົດນີ້ກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າ, ການສວດຈະປະ ອັກນິ-ສູກຕະ, ແລະ ການເບິ່ງດ້ວຍສັດທາ ໃຫ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບ ອັກນິສະໂຕມະ ແລະ ທຳລາຍບາບທີ່ສະສົມ. ຍັງຍົກຍ້ອງພິທີ ວະໂສຫ໌ທາຣາ (ຖວາຍນ້ຳມັນເນີຍຕໍ່ເນື່ອງ) ເປັນສ່ວນສຳຄັນໃຫ້ພິທີ ຊານຕິ, ເພົາສຕິກ, ແລະ ໄວສວະເທວະ ສົມບູນ ເພື່ອໃຫ້ອັກນິພໍໃຈ ແລະ ໃຫ້ຜູ້ຖວາຍບັນລຸຄວາມປາດຖະໜາ.
Adhyaya 91
अग्नितीर्थप्रशंसा (Agni-tīrtha Praise and the Devas’ Consolation)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ປອບໃຈແລະລະງັບຄວາມໂກດຂອງ ພາວະກະ (ອັກນິ) ແລ້ວຈຶ່ງຖອນຕົວ. ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ—ມີ ສັກຣະ, ວິສນຸ, ແລະ ສິວະ ເປັນຜູ້ນຳ—ກໍກັບໄປສູ່ທີ່ສະຖິດຂອງຕົນ. ອັກນິໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນພິທີ ອັກນິໂຫຕຣະ ຂອງດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຮັບຮອງເຄື່ອງບູຊາ (ຮະວິສ) ຕາມພິທີກຳ. ທີ່ນັ້ນໄດ້ກ່າວເຖິງການເກີດຂຶ້ນຂອງ ອັກນິຕີຣຖະ ອັນສູງສົ່ງ ແລະຜົນຂອງຕີຣຖະ: ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າ ຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ເກີດຈາກວັນ (dinaja). ເມື່ອເທວະກຳລັງຈາກໄປ ຜູ້ທຸກທ້ອນຊື່ ກະເຈນທຣະ, ສຸກະ, ແລະ ມັນດູກະ ໄດ້ເຂົ້າມາ ກ່າວວ່າພວກເຂົາຖືກອັກນິສາບ “ເພາະພວກທ່ານ” ແລະຂໍວິທີແກ້ໄຂເລື່ອງລີ້ນ (jihvā). ເທວະໄດ້ປອບໃຈວ່າ ແມ່ນແຕ່ລີ້ນຈະປ່ຽນໄປ ກໍຍັງມີຄວາມສາມາດ ແລະຈະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນວັງ; ມັນດູກະທີ່ຖືກໄຟເຮັດໃຫ້ “ບໍ່ມີລີ້ນ” ກໍຖືກສັນຍາວ່າ ຈະມີຮູບແບບການອອກສຽງຍາວນານ ແມ່ນແຕ່ເປັນ ‘vijihva’.
Adhyaya 92
ब्रह्मकुण्डमाहात्म्यवर्णनम् | Brahmakuṇḍa Māhātmya (Glorification of Brahma-Kuṇḍa)
ໃນອັດຍາຍນີ້ ສູຕາໄດ້ປ່ຽນຈາກເລື່ອງຂອງ ອັກນິຕີຣຖ ໄປສູ່ກໍ່ກຳເນີດ ແລະ ຄຸນຄ່າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ພຣະພຣົມກຸນດາ (Brahmakuṇḍa)។ ກ່າວວ່າ ລິສີ ມາຣະກັນເດຍ ເປັນຜູ້ສ້າງກຸນດານີ້ ໂດຍອັນເຊີນພຣະພຣົມາ ແລະ ສ້າງອ່າງນ້ຳບໍລິສຸດອັນສັກສິດ। ຕໍ່ມາມີຂໍ້ກຳນົດພິທີຕາມປະຕິທິນ: ໃນເດືອນ ກາຣຕິກາ ເມື່ອດວງຈັນຢູ່ໃນ ກຣິດຕິກາ (Kṛttikā-yoga) ຄວນຖືວຣະຕະ ບີສະມະ (Bhīṣma-vrata/Bhīṣma-pañcaka) ອາບນ້ຳໃນນ້ຳມົງຄຸນ ແລະ ບູຊາພຣະພຣົມາ (Padmayoni) ກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາພຣະວິສນຸ (Janārdana/Puruṣottama)។ ຜົນບຸນກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ຊູດຣະກໍອາດໄດ້ເກີດໃໝ່ສູງຂຶ້ນ ແລະ ພຣາຫມັນຜູ້ຖືວຣະຕະຈະໄດ້ເຖິງ ພຣະພຣົມໂລກ। ເລື່ອງຕົວຢ່າງເລົ່າວ່າ ຄົນເລີ້ຍງງົວຄົນໜຶ່ງໄດ້ຟັງຄຳສອນຂອງມາຣະກັນເດຍ ແລະ ຖືວຣະຕະດ້ວຍສັດທາ; ເມື່ອຕາຍໄປກໍເກີດໃໝ່ໃນຄອບຄົວພຣາຫມັນ ພ້ອມຄວາມຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ (jātismara)។ ດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ພໍ່ແມ່ເກົ່າ ລາວໄດ້ເຮັດພິທີສົບໃຫ້ພໍ່ເກົ່າ ແລະ ອະທິບາຍເຫດແຫ່ງການປ່ຽນແປງນັ້ນວ່າເກີດຈາກວຣະຕະແລະການອາບນ້ຳທີ່ກຸນດານີ້। ທ້າຍອັດຍາຍກ່າວວ່າ ກຸນດານີ້ມີຊື່ສຽງໃນທິດເໜືອ ແລະ ການອາບນ້ຳຊ້ຳໆຈະນຳໃຫ້ໄດ້ເກີດສູງສົ່ງຊ້ຳໆ ສຳລັບຜູ້ປະພຶດທຳດີ।
Adhyaya 93
गोमुखतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Gomukha Tīrtha Māhātmya—Account of the Glory of Gomukha)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງກຳເນີດ ການຖືກປິດບັງ ແລະການປາກົດຄືນຂອງ «ໂກມຸຂະ-ຕີຣຖະ» ໃນຮາຖາເກສະວະ-ເຂດ. ສູຕະເລົ່າອັດສະຈັນທ້ອງຖິ່ນ: ໃນວັນມງຄົລຕາມປະຕິທິນ ງົວຕົວໜຶ່ງທີ່ຫິວນ້ຳໄດ້ຖອນກໍ່ຫຍ້າອອກ ແລ້ວນ້ຳກໍ່ພຸ່ງອອກເປັນສາຍ ຂະຫຍາຍເປັນສະນ້ຳໃຫຍ່ ໃຫ້ງົວຫຼາຍຕົວໄດ້ດື່ມ. ຄົນເລີ້ຍງງົວທີ່ເຈັບໄຂ້ເຂົ້າໄປອາບນ້ຳ ແລ້ວຫາຍປ່ວຍທັນທີ ຮ່າງກາຍສົດໃສ; ຂ່າວກໍ່ແຜ່ກວ້າງ ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນໄດ້ຊື່ວ່າ «ໂກມຸຂະ». ຕໍ່ມາ ພວກຣິສີຖາມວ່ານ້ຳນີ້ມາແຕ່ໃສ; ສູຕະຈຶ່ງເລົ່າເຖິງກະສັດອຳບາຣີຊະ ຜູ້ບຳເນັດຕະປະເພື່ອລູກຊາຍທີ່ເປັນໂລກກຸສຖະ (kuṣṭha). ໂລກນັ້ນຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຜົນກຳຈາກອະດີດ—ເຄີຍຂ້າພຣາຫມະນະໂດຍເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນຜູ້ບຸກລຸກ (brahma-hatyā). ພຣະວິສນຸພໍໃຈ ໄດ້ນຳນ້ຳຈາກໃຕ້ດິນຂອງຈາຫນະວີ (ຄື ຄົງຄາ) ຜ່ານຮູລະອຽດ ແລະສັ່ງໃຫ້ຈົມອາບ; ລູກຊາຍຫາຍດີ ແລະຮູນັ້ນຖືກປິດບັງ. ພາຍຫຼັງ ນ້ຳຈຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍອີກຄັ້ງຜ່ານເຫດການ «ໂກມຸຂະ». ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຜົນບຸນ: ອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາຊ່ວຍລ້າງບາບ (pāpa) ແລະບັນເທົາໂລກບາງຢ່າງ; ການເຮັດ śrāddha ໃນເຂດຮາຖາເກສະວະເປັນການຊຳລະໜ້າທີ່ຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ. ການອາບນ້ຳຕອນຮຸ່ງອາທິດຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າມີອານຸພາບຮັກສາພິເສດ ແລະວັນອື່ນໆກໍ່ໄດ້ຜົນເມື່ອມີສັດທາ.
Adhyaya 94
लोहयष्टिमाहात्म्य (The Glory of Paraśurāma’s Iron Staff)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນຄໍາຕອບຂອງ ສູຕະ ຕໍ່ຄໍາຖາມຂອງພະລິສີ ກ່ຽວກັບໄມ້ທອນເຫຼັກທີ່ສ່ອງປະກາຍ (lohayaṣṭi) ຢູ່ໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຣະປະຣະສຸຣາມ (ຣາມ ພາຣກະວະ) ຫຼັງຈາກບໍລິຈາກພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ ແລະກໍາລັງມຸ່ງໄປທະເລເພື່ອອາບນ້ໍາ ໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາຈາກລິສີ ແລະພຣາຫມັນໃນຖິ່ນນັ້ນໃຫ້ວາງຂວານ (kuṭhāra) ເພາະຕາມຈິດທໍາ ຕາມທີ່ອາວຸດຍັງຢູ່ໃນມື ຄວາມໂກດອາດເກີດຂຶ້ນ ບໍ່ເໝາະກັບຜູ້ສໍາເລັດວຣະຕະ. ພຣະປະຣະສຸຣາມກັງວົນວ່າ ຖ້າປ່ອຍຂວານ ຜູ້ອື່ນອາດຈັບໄປໃຊ້ຜິດ ແລະຈະກາຍເປັນຜູ້ຄວນຖືກລົງໂທດ ເນື່ອງຈາກພຣະອົງບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ການລະເມີດ. ຈຶ່ງມີຂໍ້ຕົກລົງ: ຕາມຄໍາຂໍຂອງພຣາຫມັນ ພຣະອົງຫັກຂວານ ແລະຫຼໍ່ເປັນໄມ້ທອນເຫຼັກ ມອບໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເພື່ອຄຸ້ມຄອງ. ພຣາຫມັນສັນຍາຈະຮັກສາ ແລະບູຊາ ພ້ອມກ່າວຜົນບຸນ: ກະສັດທີ່ເສຍອານາຈັກຈະໄດ້ຄືນ, ນັກຮຽນແລະພຣາຫມັນໄດ້ປັນຍາສູງ ຫາກະທັ້ງຄວາມຮູ້ທົ່ວ, ຜູ້ບໍ່ມີລູກໄດ້ລູກ, ແລະການບູຊາພ້ອມອົບອາຫານຈະໄດ້ບຸນພິເສດ ໂດຍສະເພາະວັນທີ 14 ຂອງຂ້າງແຮມເດືອນອາສວິນ. ພຣະປະຣະສຸຣາມຈາກໄປ; ພຣາຫມັນສ້າງສະຖານບູຊາ ແລະຕັ້ງພິທີບູຊາປະຈໍາ ເຮັດໃຫ້ຄວາມປາດຖະໜາສໍາເລັດໄວ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ຂວານເດີມນັ້ນ ວິສະວະກັມມະນ ສ້າງຈາກເຫຼັກອະມະຕະ ທີ່ຊຶມຊາບພະລັງໄຟຂອງ ຣຸດຣະ.
Adhyaya 95
अजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनम् (Ajāpāleśvarī Māhātmya: The Glory of the Goddess Installed by King Ajāpāla)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງມະຫາອານຸພາບຂອງອາຊາປາເລສະວະຣີ (Ajāpāleśvarī) ແລະກໍ່ກຳເນີດການບູຊາໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ. ພຣະຣາຊາອາຊາປາລາ ກັງວົນວ່າການເກັບພາສີຢ່າງກົດຂີ່ທຳໃຫ້ປະຊາຊົນເດືອດຮ້ອນ ແຕ່ກໍຮູ້ວ່າລາຍຮັບຈຳເປັນຕໍ່ການປົກປ້ອງປະເທດ. ພຣະອົງຈຶ່ງຕັ້ງໃຈສ້າງອານາຈັກ “ບໍ່ມີໜາມ” ດ້ວຍຕະປະສະຍາ ແທນການບີບຄັ້ນພາສີ. ພຣະອົງໄປປຶກສາພຣະິສີວະສິດຖະ ເພື່ອຮູ້ຈັກຕີຣຖະທີ່ໃຫ້ຜົນໄວ ແລະເຮັດໃຫ້ມະຫາເທວະກັບເທວະທັງຫຼາຍພໍໃຈງ່າຍ; ວະສິດຖະຊີ້ໄປຫາ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ ທີ່ພຣະນາງຈັນຑິກາ ພໍໃຈໄວ. ພຣະຣາຊາປະຕິບັດການບູຊາຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ພຣະພົມຈັນ (brahmacarya), ຄວາມສະອາດ, ອາຫານຕາມລະບຽບ, ແລະອາບນ້ຳວັນລະສາມເທື່ອ. ພຣະເທວີປະທານອາວຸດແລະມັນຕຣາທີ່ປະກອບດ້ວຍປັນຍາ ເພື່ອຫ້າມອາຊະຍາກຳ, ລົດຜ່ອນບາບໜັກ (ເຊັ່ນ ການລ່ວງລະເມີດຄູ່ຄອງຂອງຜູ້ອື່ນ) ແລະຄວບຄຸມໂລກໄພ. ສັງຄົມຈຶ່ງມີຄວາມຢ້ານກົວນ້ອຍລົງ, ຄວາມຜິດຫຼຸດລົງ, ແລະຄວາມຜາສຸກເພີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອບາບແລະໂລກໄພຫຼຸດລົງ ອຳນາດຂອງພຣະຍະມະກໍເຫມືອນຈະວ່າງງານ ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງປຶກສາກັນ. ພຣະສິວະປາກົດໃນຮູບເສືອ ໃຫ້ພຣະຣາຊາຕ້ອງປ້ອງກັນ ແລ້ວຈຶ່ງເປີດເຜີຍພຣະອົງ ຊົມເຊີຍການປົກຄອງຕາມທຳມະອັນຫາຍາກ ແລະສັ່ງໃຫ້ພຣະຣາຊາກັບພຣະມະເຫສີໄປພາຕາລາ ສູ່ຮາຖະເກສະວະຣະ ແລະໃນເວລາທີ່ກຳນົດໃຫ້ນຳອາວຸດ-ມັນຕຣາຄືນສູ່ນ້ຳສັກສິດໃນ ເທວີ-ກຸນຑະ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າອາຊາປາລາຍັງສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບໍ່ແກ່ບໍ່ຕາຍ ບູຊາຮາຖະເກສະວະຣະ ແລະການປະດິດຕັ້ງພຣະເທວີເປັນຫຼັກສັກສິດຖາວອນ. ຍັງມີຄຳແນະນຳປະຕິທິນ: ບູຊາໃນວັນ ສຸກລະ-ຈະຕຸຣທະສີ (Śukla Caturdaśī) ແລະອາບນ້ຳທີ່ກຸນຑະ ໃຫ້ຜົນຄຸ້ມຄອງແລະສຸຂະພາບ ລົດໂລກໄພໄດ້ຫຼາຍ.
Adhyaya 96
अध्याय ९६ — दशरथ-शनैश्चरसंवादः, रोहिणीभेद-निवारणम्, राजवापी-माहात्म्यम् (Chapter 96: Daśaratha–Śanaiścara Dialogue; Prevention of Rohiṇī-Disruption; Glory of Rājavāpī)
ອັດທະຍາຍ 96 ແມ່ນການເລົ່າຂອງສູຕະແກ່ບັນດາຣິຊີ ທີ່ປະສົມປະສານລາຊະວົງສາ, ການອຸປະຖຳສະຖານທີ່ສັກສິດ, ແລະກໍລະນີຄຸນທຳ-ຈັກກະວານ. ຫຼັງຈາກພຣະຣາຊາ Ajapāla ລົງໄປ Rasātala ລູກຊາຍຂຶ້ນຄອງລາດ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນວ່າໃກ້ຊິດກັບເທວະດາ ແລະຮັກສາຄວາມສະຖຽນຂອງໂລກ ຈົນມີຄຳເວົ້າວ່າໄດ້ “ຊະນະ” Śanaiścara. ໃນສັດກເຂດທ້ອງຖິ່ນ ພຣະວິສນຸ/ນາຣາຍະນະ ພໍພຣະໄທ ແລະມີການສ້າງອາຄານງາມສົດ ພ້ອມຂຸດສະລະ/ບໍ່ນ້ຳຊື່ “Rājavāpī”. ກ່າວໄວ້ວ່າ ການເຮັດ śrāddha ທີ່ Rājavāpī ໃນວັນຂຶ້ນ/ແຮມ 5 ໂດຍສະເພາະໃນ pretapakṣa ຈະໃຫ້ກຽດສັກສີ ແລະຜົນບຸນທາງວິນຍານ. ຣິຊີທັງຫຼາຍຈຶ່ງຂໍຄຳອະທິບາຍວ່າ ເຮັດແນວໃດຈຶ່ງຫ້າມ Śanaiścara ບໍ່ໃຫ້ “ທຳລາຍ” ລົດຂອງ Rohiṇī ຕາມຄຳພະຍາກອນດາວທີ່ຈະນຳໄປສູ່ໄພແຫ້ງແລ້ງ ແລະອຶດຢາກ 12 ປີ ຈົນສັງຄົມລົ້ມສະລາຍ ແລະພິທີຍັດຍະຕາມເວດຖືກຂັດຂວາງ. ພຣະຣາຊາ Daśaratha ວົງສຸລິຍະ ບຸດຂອງ Aja ໄດ້ເຜີຍໂຕປະເຊີນ Śanaiścara ດ້ວຍລູກສອນເທວະທີ່ມີມັນຕຣາ ແລະສັ່ງໃຫ້ລະທິ້ງເສັ້ນທາງ Rohiṇī ໂດຍຍຶດປະໂຫຍດປະຊາຊົນ ແລະ dharma. Śanaiścara ຕົກໃຈ ຍອມຮັບວ່າບໍ່ເຄີຍມີໃຜເຮັດແບບນີ້ ອະທິບາຍເລື່ອງສາຍຕາອັນອັນຕະລາຍຂອງຕົນ ແລະປະທານພອນ. Daśaratha ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ທານ້ຳມັນໃນວັນຂອງ Śanaiścara ແລະຜູ້ບໍລິຈາກງາ/ເຫຼັກຕາມກຳລັງ ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກ; ອີກທັງຜູ້ເຮັດພິທີສະງົບພະຍຸດ້ວຍງາຮົມ, ໄມ້ເຊື້ອໄຟ, ແລະເມັດເຂົ້າ ໃນວັນນັ້ນ ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຍາວນານ. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຫຼຸບວ່າ ການອ່ານ ຫຼືຟັງເປັນປະຈຳ ຈະດັບທຸກທີ່ເກີດຈາກ Śanaiścara.
Adhyaya 97
दशरथकृततपःसमुद्योगवर्णनम् (Daśaratha’s Resolve for Austerities to Obtain Progeny)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ຫຼັງຈາກພະຣາຊາດະຊະຣະຖະໄດ້ກະທຳກິດອັນອັດສະຈັນ ພຣະອິນທຣ໌ (ສັກກະ) ໄດ້ເຂົ້າມາສັນລະເສີນ ແລະປະທານພອນ. ດະຊະຣະຖະບໍ່ຂໍຊັບສິນ ຫຼືຊັຍຊະນະ ແຕ່ຂໍມິດຕະພາບອັນຍືນຍົງກັບພຣະອິນທຣ໌ ເປັນພັນທະມິດໃນທຸກໜ້າທີ່ຕາມທຳ. ພຣະອິນທຣ໌ອະນຸຍາດ ແລະຂໍໃຫ້ພະອົງໄປປະຊຸມເທວະສະພາເປັນປະຈຳ; ດະຊະຣະຖະໄປທຸກມື້ຫຼັງພິທີຍາມແລງ ໄດ້ຟັງດົນຕີສະຫວັນ ເບິ່ງຟ້ອນຮຳ ແລະຟັງທຳນິທານຈາກເທວະຣິສີ. ເມື່ອພະອົງຈາກໄປ ບ່ອນນັ່ງຂອງພະອົງຖືກປະພອຍນ້ຳ (ອະພິຍຸກສະນະ) ເປັນພິທີຊ້ຳໆ. ພາຍຫຼັງ ນາຣະດະແຈ້ງເຫດ ເຮັດໃຫ້ດະຊະຣະຖະສົນໃຈ ແລະໄປຖາມພຣະອິນທຣ໌ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານວ່າການປະພອຍນ້ຳນັ້ນອາດຊີ້ບາບລັບ. ພະອົງຈຶ່ງລຽນລຳດັບຄວາມຜິດທີ່ອາດເກີດ: ທຳຮ້າຍພຣາຫມະນ, ຕັດສິນບໍ່ຍຸດຕິທຳ, ປ່ອຍໃຫ້ສັງຄົມວຸ່ນວາຍ, ຮັບສິນບົນ, ລະເລີຍຜູ້ມາຂໍພຶ່ງ, ແລະຂາດຕົກພິທີບູຊາ. ພຣະອິນທຣ໌ຕອບວ່າ ບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນກາຍ ໃນອານາຈັກ ໃນວົງສາ ໃນເຮືອນ ຫຼືໃນຂ້າຮັບໃຊ້; ແຕ່ອະກຸສົນທີ່ກຳລັງຈະມາຄື “ບໍ່ມີບຸດ” ອັນເປັນໜີ້ຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣິ-ຣິນ) ແລະຂັດຂວາງຄວາມກ້າວໜ້າສູ່ພົນລະພົບສູງ. ດັ່ງນັ້ນ ການປະພອຍນ້ຳແມ່ນພິທີປ້ອງກັນທີ່ກ່ຽວກັບບັນພະບຸລຸດ. ພຣະອິນທຣ໌ແນະນຳໃຫ້ພະອົງພາຍາຍາມເພື່ອໄດ້ບຸດ ເພື່ອສົມບູນພິທີຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ ແລະຫຼີກຄວາມເສື່ອມ. ດະຊະຣະຖະກັບໄປອະໂຍທະຍາ ມອບການປົກຄອງໃຫ້ລັດຖະມົນຕີ ແລະເລີ່ມຕະປະສະເພື່ອຂໍບຸດ ພ້ອມຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ໄປກາຣຕິເກຍປຸຣ ບ່ອນທີ່ພໍ່ຂອງພະອົງເຄີຍບຳເນັດຕະປະສະແລະສຳເລັດປາຖະນາ.
Adhyaya 98
राजस्वामिराजवापीमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Royal Well ‘Rājavāpī’ and its Merit-Discourse)
ສູຕະເລົ່າເຖິງກະສັດທະສະຣະຖະ ທີ່ເດີນທາງມາຮອດ ຮາຖາເກສະວະຣະ-ເຂດ ຫຼັງຈາກຖືກລັດຖະມົນຕີປະຕິເສດ. ພຣະອົງເຮັດການວຽນບູຊາດ້ວຍສັດທາ: ບູຊາເທວີທີ່ພໍ່ຂອງພຣະອົງໄດ້ປະດິດຕັ້ງ, ອາບນ້ຳໃນນ້ຳມົງຄຸນ, ໄປສັກກາລະສະຖານສຳຄັນ, ອາບນ້ຳຕາມຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງ ແລະ ໃຫ້ທານ. ພຣະອົງຍັງສັ່ງສ້າງວິຫານພຣະວິສນຸ (ຈັກຣີ) ປະດິດຕັ້ງຮູບວາຍສະນະວະ ແລະ ສ້າງບໍ່ນ້ຳ/ວາປີນ້ຳໃສ ທີ່ບັນດາສາທຸຊົນສັນລະເສີນ. ທີ່ສະຖານນ້ຳນັ້ນ ພຣະອົງປະຕິບັດຕະປະສະຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດເຖິງໜຶ່ງຮ້ອຍປີ. ຈາກນັ້ນ ພຣະຈະນາຣະດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ປາກົດໂດຍຂີ່ກະຣຸດ ມີເທວະຄະນະລ້ອມຮອບ ແລະ ປະທານພອນ. ທະສະຣະຖະຂໍລູກຊາຍເພື່ອຂະຫຍາຍວົງສາ; ພຣະວິສນຸສັນຍາວ່າຈະເກີດໃນຕະກູນຂອງພຣະອົງເປັນຮູບສີ່ປະການ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ກັບໄປປົກຄອງດ້ວຍທຳ. ວາປີນັ້ນໄດ້ຊື່ “ຣາຊະວາປີ”; ກຳນົດພິທີວ່າ ອາບນ້ຳແລະບູຊາໃນວັນຈັນທຣະຄະຕິທີ 5 (ປັນຈະມີ) ຕາມດ້ວຍການເຮັດສຣາດທະໜຶ່ງປີ ຈະໃຫ້ລູກຊາຍແກ່ຜູ້ບໍ່ມີລູກ. ເລື່ອງຈົບລົງໂດຍເຊື່ອມພອນນັ້ນກັບການເກີດຂອງລູກຊາຍສີ່ຄົນຂອງທະສະຣະຖະ—ຣາມ, ພະຣະຕະ, ລັກສະມະນະ, ສັດຣຸຄະນະ—ແລະການມອບທິດາໃຫ້ກະສັດໂລມະປາດ ພ້ອມທັງການສືບລາຊະສົມບັດ. ຍັງກ່າວເຖິງອະນຸສອນວິຫານທີ່ກ່ຽວກັບພຣະຣາມ ເຊັ່ນ ຣາເມສະວະຣະ, ລັກສະມະເນສະວະຣະ ແລະ ການປະດິດຕັ້ງຂອງສີຕາ.
Adhyaya 99
Rāma–Lakṣmaṇa Saṃvāda, Devadūta-Sandeśa, and Durvāsā-Āgamanam (Chapter 99)
ບົດທີ 99 ເປັນການສົນທະນາເພື່ອຊີ້ແຈງ. ພວກລຶສີຖາມສູຕະເຖິງຄວາມຄັດແຍ້ງທີ່ເຫັນໄດ້: ເຄີຍກ່າວວ່າ ພຣະຣາມ ພຣະສີຕາ ແລະ ພຣະລັກສະມະນະ ມາຮອດພ້ອມກັນ ແລະ ອອກໄປປ່າພ້ອມກັນ, ແຕ່ອີກຕອນກ່າວວ່າ ພຣະຣາມໄດ້ສ້າງ ຣາເມສະວະຣະ ແລະ ສິ່ງກໍ່ສ້າງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ “ຢູ່ທີ່ນັ້ນ” ໃນເວລາອື່ນ. ສູຕະຊີ້ແຈງວ່າ ເປັນຄົນລະວັນ ແລະ ຄົນລະໂອກາດ, ແລະ ຢືນຢັນວ່າ ຄວາມສັກສິດຂອງກະເສດຣະ ບໍ່ເສື່ອມຖອຍເລີຍ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປສູ່ບັນບົດຮາຊະສຳນັກໃນພາຍຫຼັງ. ພຣະຣາມຖືກກະທົບໂດຍຄຳຕຳນິຂອງປະຊາຊົນ ແຕ່ປົກຄອງດ້ວຍຄວາມສຳລວມ ແລະ ວິນັຍ (ກ່າວເຖິງ ພຣະຫມະຈັຣຍະ ຢ່າງຊັດເຈນ) ແລະ ສົນທະນາລັບກັບເທວະດູຕະ ຜູ້ນຳຄຳສັ່ງຂອງພຣະອິນທຣະ—ເຊີນໃຫ້ພຣະຣາມກັບໄປສູ່ໂລກເທວະ ຫຼັງຈາກສຳເລັດພາລະກິດກຳຈັດຣາວະນະ. ຄວາມລັບນັ້ນຖືກລົບກວນໂດຍການມາຂອງ ດຸຣວາສາ ຜູ້ຫິວຫຼັງຈາກຖືວຣະຕະ. ພຣະລັກສະມະນະຕ້ອງເລືອກລະຫວ່າງການຮັກສາຄຳສັ່ງຄວາມລັບຂອງກະສັດ ແລະ ການປ້ອງກັນຄຳສາບແຊ່ງຕໍ່ວົງສາ. ທ່ານເລືອກແຈ້ງພຣະຣາມ ເພື່ອໃຫ້ລຶສີເຂົ້າມາ ແລະ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບ. ພຣະຣາມສົ່ງເທວະດູຕະກັບໄປດ້ວຍຄຳສັນຍາວ່າຈະຕອບຮັບພາຍຫຼັງ, ແລະ ຕ້ອນຮັບດຸຣວາສາດ້ວຍ ອັຣຄະຍະ ແລະ ປາດະຍະ, ຖວາຍອາຫານຫຼາກຫຼາຍ. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການເປັນກະສັດຕ້ອງຮັບຜິດຊອບທັງຕໍ່ພຣະປະສົງຂອງເທວະ ແລະ ຄຳຮ້ອງຂອງນັກຕະປະສີ ໂດຍອາໄສທຳມະ ແລະ ການຕ້ອນຮັບແຂກ.
Adhyaya 100
Lakṣmaṇa-tyāga at Sarayū and the Ethics of Royal Truthfulness (लक्ष्मणत्यागः सरयूतटे)
ບົດທີ 100 ກ່າວເຖິງວິກິດການທາງທຳທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການຈາກໄປຂອງລືສີ Durvasas. ພຣະລັກໄດ້ຂໍໃຫ້ພຣະຣາມປະຫານຊີວິດຕົນເອງ ເພື່ອຮັກສາຄຳສັດຈະຂອງພຣະຣາມ. ຫຼັງຈາກປຶກສາກັບເສນາອາມາດ ແລະ ພຣາມ, ພຣະຣາມໄດ້ຕັດສິນໃຈເນລະເທດພຣະລັກ, ເຊິ່ງຖືວ່າເທົ່າກັບການຕາຍສຳລັບຜູ້ມີສິນທຳ. ພຣະລັກໄດ້ໄປທີ່ແມ່ນ້ຳ Sarayu, ປະຕິບັດໂຍຄະ ແລະ ລະສັງຂານຜ່ານ "ປະຕູພຣົມ". ພຣະຣາມມີຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຍິ່ງ, ແຕ່ມີສຽງຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີພິທີເຜົາສົບ ເພາະພຣະລັກໄດ້ບັນລຸເຖິງພຣົມມະໂລກແລ້ວ. ພຣະຣາມຈຶ່ງໄດ້ວາງແຜນມອບລາຊະສົມບັດໃຫ້ແກ່ ກຸສະ (Kusa) ແລະ ຈັດແຈງວຽກງານບ້ານເມືອງກັບພັນທະມິດ ເຊັ່ນ ວິພິສະນະ ແລະ ເຫຼົ່າວານອນ.
Adhyaya 101
सेतुमध्ये श्रीरामकृतरामेश्वरप्रतिष्ठावर्णनम् (Rāma’s Installation of the Rāmeśvara Triad in the Midst of the Setu)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ຫຼັງຈາກພັກຄ່ຳຄືນໜຶ່ງ ພຣະຣາມອອກເດີນທາງໃນຍາມອາລຸນ ໂດຍພຸສະປະກະວິມານ ພ້ອມຫົວໜ້າວານອນ ເຊັ່ນ ສຸກຣີວ ສຸເສນ ຕາຣາ ກຸມຸດ ອັງກະດ ແລະອື່ນໆ ໄປຮອດລັງກາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະໄດ້ຢ້ຽມຊົມສະຖານທີ່ຕ່າງໆ ທີ່ເຄີຍເປັນສະໜາມຮົບ. ວິພີຊະນະຮູ້ວ່າພຣະຣາມມາຮອດ ຈຶ່ງນຳມະນະຕຣີ ແລະຜູ້ຕິດຕາມອອກມາກົ້ມກາບ ແລະຕ້ອນຮັບພຣະອົງໃນລັງກາ. ໃນພະລາຊະວັງຂອງວິພີຊະນະ ພຣະຣາມປະທັບນັ່ງ ແລະວິພີຊະນະຖວາຍການຍອມຈຳນົນທັງອານາຈັກ ແລະກິດການໃນເຮືອນ ພ້ອມຂໍຄຳສອນ. ພຣະຣາມທຸກໃຈເພາະລັກສະມະນະ ແລະປາຖະໜາຈະເດີນສູ່ໂລກທິບ ຈຶ່ງປະທານຄຳສອນທາງທຳ-ການເມືອງ: ລາບຍົດຂອງກະສັດອາດເຮັດໃຫ້ເມົາມົນ ຈຶ່ງຕ້ອງບໍ່ຫຍິ່ງຍໂສ, ຄາລະວະເທວະດາ (ສັກກະ/ອິນທຣາ ແລະອື່ນໆ), ແລະຮັກສາເຂດແດນ—ຣາກສະສະບໍ່ໃຫ້ຂ້າມເສຕຸຂອງພຣະຣາມໄປເຮັດຮ້າຍມະນຸດ ແລະມະນຸດທັງຫຼາຍເປັນຜູ້ຢູ່ໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ. ວິພີຊະນະກັງວົນວ່າໃນຍຸກກະລິ ຜູ້ແສວງບຸນຈະມາເພື່ອດາຣະສັນ ແລະເພາະຄຳ/ທອງ ອາດເຮັດໃຫ້ຣາກສະສະລ່ວງລະເມີດ. ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມຜິດນັ້ນ ພຣະຣາມໃຊ້ລູກສອນຕັດຂາດທາງຜ່ານໃນພາກກາງ ໃຫ້ຍອດພູທີ່ໂດດເດັ່ນ ແລະສັນພູທີ່ມີລິງຄະຕົກລົງສູ່ທະເລ ກາຍເປັນທາງທີ່ຂ້າມບໍ່ໄດ້. ພຣະອົງພັກຢູ່ສິບຄືນ ເລົ່າເລື່ອງສົງຄາມ ແລະເມື່ອຈະກັບເມືອງ ທີ່ປາຍເສຕຸໄດ້ສະຖາປະນາມະຫາເທວະ ແລະດ້ວຍສັດທາ ຕິດຕັ້ງ “ຣາເມສະວະຣະຕຣະຍະ” ທີ່ຕົ້ນ-ກາງ-ປາຍ ເພື່ອວາງຫຼັກການບູຊາ ໃຫ້ການແສວງບຸນດຳລົງຢູ່ຍືນຍາວ.
Adhyaya 102
Hāṭakeśvara-kṣetra-prabhāvaḥ (The Glory of Hāṭakeśvara and the Foundations of Rāmeśvara–Lakṣmaṇeśvara)
ສູຕະເລົ່າເຫດການເມື່ອພຣະຣາມາເດີນທາງກັບສູ່ທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງໃນພຸສປະກະວິມານ ແຕ່ລົດຟ້າກັບຢຸດນິ່ງຢ່າງກະທັນຫັນ. ພຣະຣາມາຈຶ່ງຖາມເຫດ ແລະສົ່ງຮານຸມານ (ວາຍຸສຸຕະ) ໄປສືບຄົ້ນ. ຮານຸມານກ່າວວ່າ ຂ້າງລຸ່ມແມ່ນກະເສດຮາຖາເກສະວະຣະ ອັນເປັນມົງຄຸນ ທີ່ກ່າວກັນວ່າພຣະພຣະຫມາສະຖິດ ແລະມີຫມູ່ເທວະ—ອາທິຕະຍະ, ວາສຸ, ຣຸທຣະ, ອັສວິນ ພ້ອມສິດທະອື່ນໆ—ພຳນັກຢູ່; ດ້ວຍຄວາມສັກສິດໜາແນ່ນີ້ ພຸສປະກະຈຶ່ງບໍ່ອາດຜ່ານໄປໄດ້. ພຣະຣາມາລົງມາພ້ອມວານະຣະ ແລະຣາກສະສະ ຊົມຊອບຕີຣຖະ ແລະສະຖານບູຊາ ອາບນ້ຳ (ມີການເອີ້ນເຖິງກຸນດະທີ່ປະທານພອນ) ປະກອບພິທີຊຳລະມົນທິນ ແລະຖວາຍບູຊາບັນພະບຸລຸດ. ພຣະອົງຄິດຄຳນຶງເຖິງບຸນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງກະເສດນີ້ ແລະຕັ້ງໃຈສະຖາປະນາລິງຄະ ຕາມແນວຢ່າງເກົ່າທີ່ຜູກພັນກັບເກສະວະ ເພື່ອລະລຶກລັກສະມະນະ ຜູ້ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນ; ພ້ອມທັງປາດຖະໜາຮູບມົງຄຸນທີ່ເຫັນໄດ້ກັບນາງສີຕາ. ພຣະຣາມາສ້າງປຣາສາດ 5 ຫຼັງດ້ວຍສັດທາ ແລະຜູ້ອື່ນໆກໍຕັ້ງລິງຄະຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ. ຕອນທ້າຍມີຟະລະສຣຸຕິ: ການໄປດາຣະຊັນຕອນເຊົ້າເປັນປະຈຳ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການຟັງຣາມາຍະນະ; ແລະການສວດ/ອ່ານກິດຈະກຳຂອງພຣະຣາມາໃນວັນອັດຖະມີ ແລະຈະຕຸຣະດະສີ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອັສວະເມທະຍັດ.
Adhyaya 103
Ānarttīya-taḍāga Māhātmya and Kārttika Dīpadāna (आनर्त्तीयतडाग-माहात्म्यं तथा कार्तिकदीपदानम्)
ບົດ 103 ເປັນການຕອບຄໍາຖາມທີ່ລຽງລໍາດັບກ່ຽວກັບການສ້າງຕັ້ງສິ່ງສັກສິດ ແລະຜົນທາງພິທີ-ຈິດທຳ ໃນຂອບເຂດ kṣetra ໜຶ່ງ. ພວກລຶສີຖາມສູຕະໃຫ້ຂະຫຍາຍຄວາມເກືອບທັງໝົດເກືອບກ່ຽວກັບລິງຄະທີ່ວານະຣະ ແລະ ຣາກສະສະ ຕັ້ງໄວ້; ສູຕະຈັດແຜນພື້ນທີ່ຕາມທິດ: ສຸກຣີວະອາບນ້ໍາທີ່ Bālamaṇḍanaka ແລ້ວຕັ້ງ Mukha-liṅga, ກຸ່ມວານະຣະອື່ນໆກໍຕັ້ງ Mukha-liṅga ເພີ່ມ, ທາງຕາເວັນຕົກຣາກສະສະຕັ້ງລິງຄະສີ່ໜ້າ, ແລະທາງຕາເວັນອອກພຣະຣາມະຕັ້ງກຸ່ມປຣາສາດ 5 ທີ່ກ່າວວ່າທໍາລາຍບາບ. ທາງໃຕ້ມີ kūpikā ຊໍາລະມົນທິນໃກ້ Ānarttīya-taḍāga ແລະມີກົດເວລາຊັດເຈນ: ທໍາ śrāddha ໃນ Dakṣiṇāyana ໄດ້ບຸນດຸດອັສວເມດະ ແລະຍົກສະຖານະບັນພະບຸລຸດ; ຖວາຍປະທີບໃນເດືອນ Kārttika ປ້ອງກັນການຕົກນະລົກທີ່ລະບຸ ແລະລົບລ້າງທຸກຂ໌ເຊັ່ນຕາບອດຂ້າມຊາດ. ຕາມຄໍາຖາມຂອງລຶສີ, ສູຕະເລີ່ມກ່າວເຖິງມະຫິມາອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ຂອງ Ānarttīya-taḍāga ແລະຫັນໄປສູ່ເຫດການພຣະຣາມະພົບອະກັສຕະຍະ. ອະກັສຕະຍະເລົ່ານິມິດກາງຄືນ: ຜູ້ເດີນທາງດ້ວຍຍານຟ້າ (ອະດີດກະສັດ Śveta ແຫ່ງອານັຣຕະ) ກິນຮ່າງກາຍທີ່ເນົ່າເປື່ອຍຂອງຕົນຈາກສະໜອງນ້ໍາໃນຄືນ Dīpotsava ຊໍ້າໆ ແລ້ວໄດ້ສາຍຕາກັບຄືນຊົ່ວຄາວ—ເປັນອຸປະມາຂອງຜົນກຳ. ກະສັດສາລະພາບຄວາມຜິດ: ບໍ່ໃຫ້ທານ (ໂດຍສະເພາະອາຫານ), ຍຶດຮັບເພັດນິລະມະນີ, ແລະລະເລີຍການຄຸ້ມຄອງ; ພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍວ່າຈຶ່ງເກີດຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະຕາບອດແມ່ນແຕ່ໃນໂລກສູງ. ອະກັສຕະຍະແນະນໍາການແກ້ໄຂ: ຖວາຍສາຍຄໍຮັດຕະນະເປັນ anna-niṣkraya (ຊົດເຊີຍອາຫານ), ຖວາຍປະທີບຮັດຕະນະໃນເດືອນ Kārttika ແດ່ Dāmodara, ບູຊາ Yama/ Dharma-rāja ແລະໃຫ້ທານງາ-ຖົ່ວດໍາພ້ອມ brāhmaṇa-tarpaṇa. ກະສັດພົ້ນຈາກຄວາມຫິວ, ໄດ້ສາຍຕາບໍລິສຸດ, ແລະເຖິງ Brahma-loka ໂດຍອານຸພາບຂອງທີຣຖະ. ທ້າຍບົດຢືນຢັນຜົນ: ຜູ້ອາບນ້ໍາແລະຖວາຍປະທີບທີ່ສະໜອງນ້ໍາໃນ Kārttika ຈະພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ຮັບກຽດໃນ Brahma-loka; ສະຖານທີ່ນີ້ແມ່ນ Ānarttīya-taḍāga ພ້ອມ Viṣṇu-kūpikā ທີ່ກ່ຽວພັນ.
Adhyaya 104
Rākṣasa-liṅga-pratiṣṭhā, Kuśa–Vibhīṣaṇa-saṃvāda, and the Tri-kāla Worship of Rāmeśvara
ໃນ Nāgara Khaṇḍa ບົດ 104 ເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບການປົກຄອງແລະການເດີນທາງສັກສິດໃນຂອບເຂດ tīrtha. ບັນດາລຶສີຖາມ Sūta ໃຫ້ອະທິບາຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຜົນສະທ້ອນຂອງລິງຄະ (liṅga) ທີ່ຖືກຕັ້ງໂດຍຣາກສະສະດ້ວຍສັດທາ. Sūta ເລົ່າວ່າ ຣາກສະສະຜູ້ມີອຳນາດຈາກ Laṅkā ມາຮຸກຮານພາກຕາເວັນຕົກຂອງທົ່ງ Hāṭakeśvaraja ຊ້ຳໆ ກິນຜູ້ເດີນທາງແລະຊາວບ້ານ ກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຫວາດກົວ. ຜູ້ອົບພະຍົບໄປຮ້ອງທຸກຕໍ່ພຣະຣາຊາ Kuśa ທີ່ Ayodhyā ວ່າ ລິງຄະສີ່ໜ້າທີ່ຕັ້ງດ້ວຍມົນຕຣາຣາກສະສະ ເປັນຈຸດດຶງດູດການຮຸນແຮງ ແມ່ນແຕ່ບູຊາໂດຍບັງເອີນກໍວ່າຈະນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດທັນທີ. Kuśa ລະດົມກຳລັງ ຖືກພຣາຫມັນຕຳນິເລື່ອງຄວາມປະມາດ ຮັບຜິດຊອບ ແລະສົ່ງຂໍ້ຄວາມທີ່ເຂັ້ມງວດໄປຫາ Vibhīṣaṇa. ທູດໄປຮອດເຂດ Setu ແຕ່ການຂ້າມຕໍ່ໄປຖືກຂັດຂວາງເນື່ອງຈາກຂົວແຕກ. ຄຳບອກເລົ່າຂອງຊາວບ້ານກັບຍົກຍ້ອງວິໄນສັດທາຂອງ Vibhīṣaṇa: ລາວບູຊາ Rāmeśvara ສາມພາກເວລາ—ຕອນເຊົ້າທີ່ສານປະຕູ, ຕອນທ່ຽງທີ່ຊິ້ນ Setu ກາງນ້ຳ, ແລະຕອນກາງຄືນ—ສະແດງວ່າເປັນຜູ້ບູຊາມີລະບຽບ. Vibhīṣaṇa ມາຮອດ ສັນລະເສີນ Śiva ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນທີ່ເລິກຊຶ້ງ (Śiva ເປັນທຸກເທວະ ແລະສະຖິດໃນສັດທັງປວງ ເຊັ່ນໄຟໃນໄມ້ ແລະ ghee ໃນນົມສົ້ມ) ແລ້ວເຮັດ pūjā ດ້ວຍດອກໄມ້ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະດົນຕີ. ຫຼັງຈາກນັ້ນລາວຟັງຂໍ້ກ່າວຫາຂອງ Kuśa ຍອມຮັບວ່າເກີດອັນຕະລາຍໂດຍບໍ່ຮູ້ ສອບສວນແລະສາບແຊ່ງຣາກສະສະຜູ້ຜິດໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນສະພາບຫິວໂຫຍ ແລະຮັບປາກວ່າຈະຄວບຄຸມ. ຕໍ່ມາເກີດປັນຫາ: ທູດຊັກຊວນໃຫ້ຖອນລິງຄະອັນຕະລາຍອອກ ແຕ່ Vibhīṣaṇa ອ້າງຄຳສາບານຕໍ່ Rāma ແລະຫຼັກທຳວ່າ ລິງຄະ—ດີຫຼືເສຍ—ບໍ່ຄວນຍ້າຍ. ການແກ້ໄຂຈຶ່ງເປັນຄຳສັ່ງຂອງ Kuśa: ບໍ່ໃຫ້ “ຍ້າຍ” ແຕ່ໃຫ້ຖົມດິນກົບທີ່ຕັ້ງ ເພື່ອລົບລ້າງພະລັງອັນຕະລາຍ ໂດຍຍັງເຄົາລົບຂໍ້ຫ້າມ. Kuśa ຍັງກຳນົດຜົນກຳທາງຈິດທຳສຳລັບຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງ (ເຊື່ອມກັບການຂາດ śrāddha ແລະການໃຫ້/ກິນບໍ່ຖືກທຳ) ແລະສົ່ງຄຳຂໍໂທດໃຫ້ Vibhīṣaṇa ສຳລັບຄຳເວົ້າຮຸນແຮງ ພ້ອມຢືນຢັນຄວາມໄວ້ວາງໃຈ. ບົດຈົບລົງດ້ວຍການມອບຂອງຂວັນ ການປອງດອງ ແລະການຟື້ນຟູພື້ນທີ່ສັກສິດໃຫ້ສະຫງົບດ້ວຍການບູຊາທີ່ມີລະບຽບ ແລະພະຣາຊະພາລະກິດຂອງກະສັດ.
Adhyaya 105
राक्षसलिङ्गच्छेदनम् (Rākṣasa-liṅga-cchedanam) — “The Episode of the Severed/Damaged Rākṣasa Liṅgas”
ສູຕະເລົ່າເຫດການໃນຊ່ວງຈັງຫວະປະຕິທິນ (ກ່າວເຖິງດວງອາທິດຢູ່ໃນຕຸລາ) ເມື່ອພື້ນທີ່ສັກສິດທີ່ເຄີຍມີການປາກົດຂອງລິງຄະ ຖືກຝຸ່ນແລະຕະກອນກົດທັບຈົນຖືກປິດບັງ. ການທີ່ລິງຄະຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນ ກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຄຸ້ມຄອງປອດໄພ (ກະເສມ) ແກ່ກະເສດຕະ ແລະຍັງສົ່ງຜົນໄປຫາໂລກອື່ນໆ ເນື່ອງຈາກເຄື່ອງໝາຍທີ່ເຫັນໄດ້ໄດ້ຫາຍໄປ. ຕໍ່ມາໃນວົງຈັກຍຸກອື່ນ ກະສັດບຣິຫະດະສະວະ ຈາກດິນແດນຊາລະວະ ມາເຖິງ ແລະເຫັນພື້ນທີ່ກວ້າງທີ່ບໍ່ມີພະລາຊະວັງ ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະສ້າງ. ພຣະອົງເອີ້ນຊ່າງຫຼາຍຄົນ ໃຫ້ຂຸດຄົ້ນແລະກຳຈັດດິນຢ່າງເລິກ. ເມື່ອຂຸດລົງໄປ ລິງຄະສີ່ໜ້າຈຳນວນຫຼາຍກໍປາກົດ. ເມື່ອເຫັນວ່າດິນແດນນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍຮູບສັກສິດອັນມີອຳນາດ ກະສັດກໍລົ້ມຕາຍທັນທີ ແລະຊ່າງທີ່ຢູ່ນັ້ນກໍຕາຍຕາມ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ບໍ່ມີມະນຸດໃດກ້າສ້າງພະລາຊະວັງ ຫຼືແມ່ນຂຸດສະລະ ຫຼືບໍ່ນ້ຳ ໃນບ່ອນນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານແລະຄວາມເຄົາລົບ. ເລື່ອງນີ້ຈຶ່ງກາຍເປັນຄຳອະທິບາຍຕົ້ນກຳເນີດຂອງຂໍ້ຫ້າມທ້ອງຖິ່ນ ໃນທິຣຖະກະຖາຂອງຮາຖາເກສະວະ-ກະເສດຕະ.
Adhyaya 106
Luptatīrthamāhātmya-kathana (Theological Account of Lost Tīrthas)
ບັນດາຣິສີຖາມເຖິງຕີຣຖະ ແລະ ລິງຄະທີ່ກາຍເປັນ «ລຸບຕະ» (ຖືກປິດບັງ/ສູນຫາຍ) ເນື່ອງຈາກແຜ່ນດິນຖືກເຕັມໄປດ້ວຍຝຸ່ນ ແລະ ເປຣຕະ. ສູຕະຕອບວ່າມີສະຖານທີ່ສັກສິດນັບບໍ່ຖ້ວນຖືກກົດກັ້ນໄວ້ ແລະຍົກຕົວຢ່າງຫຼັກໆ: ຈັກຣະຕີຣຖະ (ບ່ອນທີ່ພຣະວິສນຸວາງຈັກຣະ) ແລະ ມາຕຣະຕີຣຖະ (ບ່ອນທີ່ພຣະກາຣຕິເກຍສະຖາປະນາພຣະແມ່ເທວີ). ຍັງກ່າວເຖິງວົງສາກະສັດ ແລະ ສາຍຣິສີອັນສູງສົ່ງ ທີ່ອາສຣົມ ຫຼື ລິງຄະຂອງພວກເຂົາຖືກປິດບັງໄປ. ຕໍ່ມາເກີດວິກິດເລື່ອງການຄຸ້ມຄອງພູມທັດ: ເປຣຕະພະຍາຍາມໃຫ້ຝຸ່ນຕົກເປັນຝົນເພື່ອຖົມດິນ ແຕ່ລົມແຮງທີ່ຜູກພັນກັບການປົກປ້ອງຂອງພຣະແມ່ ພັດກະຈາຍຝຸ່ນ ເຮັດໃຫ້ດິນບໍ່ອາດຖົມເຕັມ. ເປຣຕະໄປຮ້ອງທຸກຕໍ່ພຣະຣາຊາກຸສະ; ພຣະອົງບູຊາພຣະຣຸດຣະ. ພຣະຣຸດຣະອະທິບາຍວ່າບ່ອນນີ້ຖືກປົກປ້ອງໂດຍພຣະແມ່, ມີລິງຄະບາງອົງຕັ້ງດ້ວຍມັນຕຣະຣາກສະ ອັນອັນຕະລາຍຕໍ່ການແຕະ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ການເບິ່ງ, ແລະບໍ່ຄວນຖອນຮູບບູຊາອອກເນື່ອງຈາກຂໍ້ຈໍາກັດຕາມຄໍາພີ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງລິງຄະ. ເພື່ອປ້ອງກັນອັນຕະລາຍແກ່ນັກຕະປະ ແລະ ພຣາຫມະນ, ພຣະຣຸດຣະສັ່ງໃຫ້ພຣະແມ່ຍ້າຍອອກ; ພວກນາງຍອມຮັບແຕ່ຂໍທີ່ພໍເທົ່າກັນໃນກະເສດຣະດຽວກັນ ເນື່ອງຈາກສະກັນດະເປັນຜູ້ສະຖາປະນາ. ພຣະຣຸດຣະຈຶ່ງແຈກຢາຍພວກນາງໄປຢູ່ 68 ກະເສດຣະຂອງຣຸດຣະ ໃຫ້ໄດ້ຮັບການບູຊາອັນສູງສົ່ງ. ເມື່ອພຣະແມ່ຍ້າຍແລ້ວ ເປຣຕະຈຶ່ງຖົມດິນດ້ວຍຝຸ່ນໄດ້ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະພຣະຣຸດຣະກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ຄໍລະຟອນລະບຸວ່ານີ້ແມ່ນ ນາຄະຣະຂັນດະ, ຮາຖະເກສະວະຣະ-ກະເສດຣະ-ມາຫາຕະມະຍະ, ອັດຍາຍ 106 ວ່າດ້ວຍຕີຣຖະທີ່ສູນຫາຍ.
Adhyaya 107
हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्राह्मणचित्रशर्मलिङ्गस्थापनवृत्तान्तवर्णनम् (Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya: Account of Brāhmaṇa Citraśarman’s Liṅga Installation)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບກະເສດສັກສິດ ໖໘ (ອັດຖາສະສັດຖິ) ທີ່ສຳພັນກັບພຣະສິວະ ແລະເຫດໃດຈຶ່ງມາຮວມຢູ່ບ່ອນດຽວ. ສູຕະເລົ່າຊີວິດກ່ອນຂອງພຣາຫມັນ ຈິຕຣະຊະຣະມັນ ວົງວັດສະ ຢູ່ຄະມັດກາຣະປຸຣະ; ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ລາວຕັ້ງໃຈໃຫ້ຮາຖະເກສະວະ-ລິງຄະ ທີ່ກ່າວວ່າຢູ່ປາຕາລະ ປາກົດຂຶ້ນ ແລະບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຍາວນານ. ພຣະສິວະປາກົດ ປະທານພອນ ແລະຊີ້ນຳໃຫ້ຕັ້ງລິງຄະ; ຈິຕຣະຊະຣະມັນສ້າງປຣາສາດອັນງາມ ແລະບູຊາທຸກວັນຕາມພິທີສາດສະຕຣະ ຈົນລິງຄະໂດງດັງ ແລະດຶງດູດຜູ້ແສວງບຸນ. ພຣາຫມັນອື່ນໆເຫັນກຽດສັກຂອງລາວເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ຈຶ່ງເກີດຄວາມອິດສາ ແລະບຳເນັດຕະປະສະຮຸນແຮງເພື່ອໃຫ້ເທົ່າທຽມ ຈົນຖືກຄວາມທໍ້ໃຈພາໃຫ້ຈະເຂົ້າໄຟ. ພຣະສິວະເຂົ້າຫ້າມ ແລະໃຫ້ຂໍພອນ; ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ກະເສດ/ລິງຄະສັກສິດທັງຫມົດມາປະຈຸບັນຢູ່ນັ້ນເພື່ອດັບຄວາມຄັບແຄ້ນ. ຈິຕຣະຊະຣະມັນຄັດຄ້ານ ແຕ່ພຣະສິວະອະທິບາຍຈຸດປະສົງໃຫຍ່: ໃນກະລິຍຸກ ຕີຣຖະອາດຖືກຄຸກຄາມ ດັ່ງນັ້ນກະເສດສັກສິດຈະມາພັກພິງຢູ່ບ່ອນນີ້ ແລະຈະໃຫ້ກຽດແກ່ທັງສອງຝ່າຍ. ຈິຕຣະຊະຣະມັນໄດ້ຮັບພອນໃຫ້ຊື່ວົງຕະກູນຂອງລາວຖືກຈື່ຈຳໃນພິທີກຳ (ໂດຍສະເພາະ ຊຣາດທະ/ຕະຣປະນະ ການເອີ້ນຊື່) ຢ່າງຖາວອນ; ສ່ວນພຣາຫມັນອື່ນໆຖືກສັ່ງໃຫ້ສ້າງປຣາສາດ ແລະຕັ້ງລິງຄະຕາມໂຄດຣະແຕ່ລະສາຍ ຈົນເກີດເປັນສະຖານສັກສິດ ໖໘ ແຫ່ງ. ພຣະສິວະປະກາດຄວາມພໍໃຈ ແລະສະຫຼຸບວ່າບ່ອນນີ້ເປັນທີ່ພັກພິງອັນໝັ້ນຄົງຂອງກະເສດ ແລະເປັນແຫຼ່ງຜົນຊຣາດທະທີ່ “ບໍ່ເສື່ອມສູນ”.
Adhyaya 108
अष्टषष्टितीर्थवर्णनम् (Enumeration and Definition of the Sixty-Eight Tīrthas)
ບົດ 108 ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາລຶສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ກ່າວຊ້ຳອີກຄັ້ງໂດຍລະບຸຊື່ «ຕີຣຖະ 68 ແຫ່ງ» ແລະ ກະເສດຣະທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ ເພາະຄວາມຢາກຮູ້ ແລະ ຕ້ອງການບັນຊີອ້າງອີງທີ່ໃຊ້ງ່າຍ. ສູຕະຕອບດ້ວຍຄຳອະທິບາຍທາງທິດສະດີ ອີງໃສ່ການສົນທະນາ ພຣະສິວະ–ພຣະປາຣວະຕີ ທີ່ເຂົາໄກລາສ: ໃນຍຸກກາລີ ຕີຣຖະຖືກພັນລະນາວ່າຖອນຕົນລົງໄປສູ່ໂລກໃຕ້ ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດທົ່ວໄປ ແລະ ຈຶ່ງເກີດຄຳຖາມວ່າຄວາມສັກສິດຈະເຂົ້າເຖິງໄດ້ແນວໃດ. ພຣະສິວະໃຫ້ນິຍາມ «ຕີຣຖະ» ຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ບໍ່ຈຳກັດແຕ່ພູມສັນຖານ: ແມ່, ພໍ່, ການຄົບຫາສັດບຸລຸດ, ການຄິດທົບທວນທຳມະ, ຍະມະ-ນິຍະມະ, ແລະ ນິທານອັນສັກສິດ ລ້ວນເປັນຕີຣຖະ. ຍັງກ່າວອີກວ່າ ການໄດ້ເຫັນ, ການລະລຶກ, ຫຼື ການອາບນ້ຳ ກໍຊຳລະບາບໜັກໄດ້. ບົດນີ້ເນັ້ນເຈດຕະນາ: ການອາບນ້ຳຄວນເຮັດດ້ວຍສັດທາ ແລະ ຈິດບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ ໂດຍມຸ່ງໄປສູ່ການບູຊາ ພຣະມະເຫສະວະຣະ. ທ້າຍສຸດ ມີການລຽງລາຍຊື່ຕີຣຖະ/ກະເສດຣະສຳຄັນທົ່ວອິນເດຍ ເພື່ອເປັນພື້ນຖານໃຫ້ອະທິບາຍລາຍລະອຽດ «ແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ຢ່າງຍາວ».
Adhyaya 109
Tīrthas and the Kīrtana of Śiva’s Localized Names (तीर्थेषु शिवनामकीर्तनम्)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາແບບໄສວະ. ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ ພຣະອົງໄດ້ເປີດເຜີຍ “ສານະສະຫຼຸບແຫ່ງຕີຣຖະ” (tīrthasamuccaya) ແລະຢືນຢັນການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງໃນທຸກສະຖານທີ່ຈາລິກແຫ່ງບຸນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະດາ ແລະຜູ້ມີສັດທາ. ພຣະອົງອະທິບາຍວິທີແຫ່ງການພົ້ນທຸກ: ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະ ໄດ້ເຫັນເທວະຮູບ ແລະຂັບຮ້ອງ/ສວດນາມທີ່ຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ຜົນນຳໄປສູ່ໂມກສະ. ພຣະສີເທວີຂໍໃຫ້ລາຍຊື່ຄົບຖ້ວນວ່າ ຕີຣຖະໃດຕ້ອງສວດນາມໃດ. ພຣະອີສະວະຣະຈຶ່ງຕອບເປັນບັນຊີຈັບຄູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດຫຼາຍແຫ່ງກັບນາມ/ປາງຂອງພຣະສິວະ—ເຊັ່ນ ວາຣານາສີ—ມະຫາເທວະ; ປຣະຍາກ—ມະເຫສະວະຣະ; ອຸຈຊະຍິນີ—ມະຫາກາລ; ເກດາຣ—ອີສານ; ເນປານ—ປະສຸປາລະກະ; ສຣີໄສລ—ຕຣິປຸຣານຕະກະ. ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງ: ຟັງຫຼືສວດບັນຊີນີ້ທຳລາຍບາບ; ຜູ້ຮູ້ຄວນສວດສາມເວລາ (ເຊົ້າ-ທ່ຽງ-ແລງ) ໂດຍສະເພາະຜູ້ໄດ້ຮັບດິກສາຂອງພຣະສິວະ; ແລະແມ່ນແຕ່ເກັບໄວ້ເປັນຂໍ້ຄວາມໃນເຮືອນ ກໍກ່າວວ່າປ້ອງກັນຄວາມຮົ່ມເຮືອນຈາກພູຕະ-ເປຣຕະ, ໂລກໄພ, ງູ, ໂຈນ ແລະອັນຕະລາຍອື່ນໆ.
Adhyaya 110
अष्टषष्टितीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of the Sixty-Eight Tīrthas; the Supreme Eightfold Tīrtha Cluster)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາທາງທິດສະດີ ເມື່ອເທວີຖາມວ່າ ການໄປຈາລິກສະຫວັດດີຕາມຕີຣຖະຫຼາຍໆ ນັ້ນ ສໍາລັບມະນຸດແມ່ນຍາກແທ້ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີອາຍຸຍືນ ແລະນາງຂໍ “ສາຣະ” ຂອງຕີຣຖະທັງປວງ. ອີສະວະຣະຕອບວ່າ ມີຕີຣຖະອັດຖະກະ 8 ອັນສູງສຸດ—ໄນມິສະ, ເກດາຣະ, ປຸສະກະຣະ, ກຣຶມິຈັງກະລະ, ວາຣານະສີ, ກຸຣຸກເສດຕຣະ, ປຣະພາສະ, ແລະ ຮາຖະເກສະວະຣະ—ຜູ້ໃດອາບນ້ໍາດ້ວຍສັດທາ ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບຕີຣຖະທັງໝົດ. ເທວີຍັງຖາມຕໍ່ວ່າ ໃນກະລິຍຸກຄວນຍຶດຖືຢ່າງໃດ; ອີສະວະຣະຈຶ່ງຍົກຍ້ອງ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ ເປັນອັນດັບໜຶ່ງໃນ 8 ໂດຍກ່າວວ່າ ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າອະນຸຍາດ ແລະຕີຣຖະ-ເຂດອື່ນໆ ລ້ວນ “ມາປະຈຸບັນ” ຢູ່ນັ້ນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃນກະລິຍຸກ. ທ້າຍບົດ ສູຕະກ່າວວ່າ ການຟັງ ຫຼື ສະດຸດອ່ານບົດລວບລວມນີ້ ໃຫ້ບຸນເທົ່າກັບການອາບນ້ໍາທີ່ຕີຣຖະ ເປັນຟະລະສຣຸຕິ ເພື່ອສົ່ງເສີມການສຶກສາພຣະຄໍາພີ.
Adhyaya 111
दमयन्त्युपाख्याने—दमयन्त्या विप्रशापेन शिलात्वप्राप्तिः (Damayantī Episode—Petrification by a Brāhmaṇa’s Curse)
ໃນອັດທະຍາຍນີ້ ບັນດາລິດສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ນັບລາຍຊື່ໂຄດຣະ (gotra) ຂອງພຣາຫມັນທີ່ກ່ຽວພັນກັບ ສິວະ-ເຂດສັກສິດ ແລະຊີ້ແຈງຈໍານວນກັບລາຍລະອຽດ. ສູຕະຕອບໂດຍເລົ່າຄໍາສອນເກົ່າ: ກະສັດແຫ່ງອານັດຕະປ່ວຍໂລກເຮື້ອນ ແຕ່ໄດ້ຫາຍທັນທີຫຼັງອາບນ້ໍາທີ່ ສັງຂະ-ຕີຣຖະ ສະທ້ອນອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ ແລະພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ. ກະສັດປາຖະນາຈະຕອບແທນພວກຕະປະສີ ແຕ່ພວກເຂົາປະຕິເສດຂອງຂວັນວັດຖຸ ເນື່ອງຈາກວິໄນບໍ່ຍຶດຕິດ. ບົດສົນທະນາຈຶ່ງຫັນໄປຫາຫຼັກທໍາ: ຄວາມອະກະຕັນຍູແມ່ນບາບຫນັກພິເສດ ບໍ່ມີການຊໍາລະບາບທີ່ງ່າຍ. ເມື່ອລິດສີໄປຈາລິກກາດຕິກະທີ່ປຸສະກະຣະ ກະສັດສັ່ງໃຫ້ ດະມະຍັນຕີ ນໍາເຄື່ອງປະດັບໄປຖວາຍແກ່ພັນລະຍາຂອງລິດສີ ເພື່ອເປັນການຮັບໃຊ້ໂດຍບໍ່ລະເມີດວິໄນ. ແຕ່ບາງນາງຮັບເຄື່ອງປະດັບດ້ວຍຄວາມແຂ່ງຂັນ ໃນຂະນະທີ່ສີ່ນາງປະຕິເສດ. ເມື່ອລິດສີກັບມາ ອາສຣົມດູເຫມືອນຖືກບິດເບືອນໂດຍການປະດັບ ຈຶ່ງເກີດໂທສະ ແລະສາບ. ດະມະຍັນຕີກາຍເປັນຫີນທັນທີ ແລະກະສັດໂສກເສົ້າພ້ອມພະຍາຍາມຂໍຄືນດີ. ບົດຮຽນຄື ຂອບເຂດລະຫວ່າງການຖວາຍດ້ວຍສັດທາ ແລະການຮັກສາວິໄນຕະປະສີ: ການຕັ້ງໃຈດີອາດກາຍເປັນອະທັມ ຫາກກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຍຶດຕິດ ການແຂ່ງຂັນ ຫຼືລະເມີດຄໍາປະຕິຍານ.
Adhyaya 112
Ūṣarotpatti-māhātmya (The Māhātmya of the Origin of the Barren Tract) — Damayanty-upākhyāna Continuation
ບົດນີ້ເປັນການບັນຍາຍຂອງສູຕະ ທີ່ຈັດຮູບແບບເປັນຄໍາສອນດ້ານຈັນຍາທໍາ ແລະ ທິດສະດີທາງທຳ. ພຣາຫມັນນັກບໍາເພັນຕະປະ 68 ອົງ ເດີນກັບມາດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າ ແລະ ຫິວໂຫຍ ແຕ່ກັບເຫັນພັນລະຍາຂອງຕົນຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບດັ່ງທິບ. ພວກນັກຕະປະຕົກໃຈ ແລະ ສອບຖາມເຖິງການຜິດວິນັຍ; ພັນລະຍາຈຶ່ງເລົ່າວ່າ ພຣະນາງດະມະຍັນຕີ ມາດັ່ງຜູ້ອຸປະຖຳພຣະຣາຊາ ແລະ ມອບຂອງຂວັນເຫຼົ່ານັ້ນ. ນັກຕະປະຕໍ່ານິການຮັບຂອງຈາກກະສັດ (rāja-pratigraha) ວ່າເປັນໂທດໜັກສໍາລັບຜູ້ບໍາເພັນຕະປະ ແລະ ໃນຄວາມໂກດໄດ້ຕັກນ້ໍາໃສ່ຝາມືເພື່ອຈະສາບແຊ່ງກະສັດ ແລະ ແຜ່ນດິນ. ແຕ່ພັນລະຍາໄດ້ຂັດຂວາງ ໂດຍກ່າວວ່າ ຄອບຄົວະສະຖານ (gṛhasthāśrama) ແມ່ນເສັ້ນທາງ “ສູງສຸດ” ທີ່ໃຫ້ຜົນດີທັງໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ; ພວກນາງເນັ້ນຄວາມທຸກຍາກຍາວນານ ແລະ ຮ້ອງຂໍດິນດອນກັບອາຊີບຈາກກະສັດ ພ້ອມຂູ່ວ່າຈະເຮັດຮ້າຍຕົນ ເຊິ່ງຈະເປັນບາບຕົກແກ່ພຣາຫມັນ. ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນຈຶ່ງປ່ອຍນ້ໍາສາບແຊ່ງລົງພື້ນ; ນ້ໍາທີ່ຫົດລົງໄດ້ເຜົາດິນບາງສ່ວນ ເກີດເປັນດິນເຄັມ/ດິນແຫ້ງຮ້າງ (ūṣara) ທີ່ພືດຜົນບໍ່ງອກ ແລະ ກ່າວກັນວ່າແມ່ນກະທັ້ງການເກີດກໍບໍ່ມີ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນວ່າ ຖ້າປະກອບ śrāddha ທີ່ນັ້ນ ໃນເດືອນພາລກຸນາ ວັນເພັງທີ່ຕົງກັບວັນອາທິດ ຈະຊ່ວຍຍົກພົ້ນບັນພະບຸລຸດ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຕົກນະລົກຮ້າຍແຮງດ້ວຍກຳຂອງຕົນເອງກໍຕາມ.
Adhyaya 113
अग्निकुण्डमाहात्म्यवर्णनम् (Agni-kuṇḍa Māhātmya: Account of the Glory of the Fire-Pond) — त्रिजातकविशुद्धये (for the purification/verification regarding Trijāta)
ອັດທະຍາຍນີ້ ສູຕະເລົ່າເປັນຫຼາຍຉາກຂອງການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ. ຕອນຕົ້ນ ກະສັດໄດ້ເຂົ້າໄປນົບນ້ອມພຣາຫມັນຜູ້ຢູ່ຄອບຄົວ ແລະຕາມຄໍາຂໍ ກໍ່ສ້າງເມືອງມີກໍາແພງ ຈັດຕັ້ງເຮືອນຢູ່ ແລະມອບທານສະໜອງ ເພື່ອໃຫ້ສັງຄົມມີຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ວຍການອຸປະຖໍາແລະການປົກປ້ອງ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປຫາເຫດການເກົ່າຂອງພຣະຣາຊາປຣະພັນຈະນະ ແຫ່ງອານັຣຕະ. ນັກໂຫລາສາດວິນິດໄສວ່າ ດາວເຄາະຮ້າຍລ້ອມຮອບການປະສູດ ແລະແນະນໍາໃຫ້ເຮັດພິທີສານຕິ (śānti) ຊໍ້າໆ ໂດຍພຣາຫມັນ 16 ຄົນ. ແມ່ນວ່າເຮັດພິທີແລ້ວ ແຕ່ໄພພິບັດກັບໜັກຂຶ້ນ—ໂລກໄພ, ສັດລ້ຽງສູນເສຍ, ແລະພະຍຸການເມືອງ—ຈຶ່ງສືບຖາມຫາເຫດ. ພຣະອັກນິປາກົດເປັນບຸກຄົນ ແລະກ່າວວ່າ ພິທີຖືກປົ່ນເປື້ອນເນື່ອງຈາກມີ “ຕຣິຊາຕະ” ຢູ່ໃນຜູ້ປະກອບພິທີ. ເພື່ອຫຼີກການກ່າວໂທດຕົງໆ ພຣະອັກນິຈັດວິທີຊໍາລະພ້ອມກວດສອບ: ໃຫ້ທັງ 16 ອາບນ້ໍາໃນກຸນດະທີ່ເກີດຈາກນ້ໍາເຫື່ອຂອງພຣະອັກນິ; ຜູ້ບໍ່ບໍລິສຸດຈະປາກົດຕຸ່ມພອງ (visphoṭaka) ເປັນໝາຍ. ຈາກນັ້ນ ມີຂໍ້ຕົກລົງວ່າ ບ່ອນນ້ໍານີ້ຈະເປັນກົນໄກຊໍາລະທີ່ຖາວອນສໍາລັບພຣາຫມັນ; ຜູ້ບໍ່ມີສິດອາບຈະຖືກໝາຍ; ແລະຄວາມຊອບທໍາທາງສັງຄົມ-ພິທີກໍາຈະຖືກຢືນຢັນດ້ວຍການອາບແລະຄວາມບໍລິສຸດທີ່ເຫັນໄດ້. ທ້າຍສຸດ ກະສັດຫາຍປ່ວຍທັນທີເມື່ອຊໍາລະຖືກຕ້ອງ ແລະມີຄໍາສັນລະເສີນຜົນບຸນຂອງຕີຣຖະນີ້—ລວມທັງການອາບໃນເດືອນກາຣຕຕິກະ ແລະການພົ້ນຈາກບາບບາງປະການ—ໃຫ້ເຫັນວ່າເປັນສະຖາບັນພິທີ-ຈິດທໍາທີ່ຍືນຍົງ.
Adhyaya 114
नगरसंज्ञोत्पत्तिवर्णनम् / Origin Narrative of the Name “Nagara” (Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya)
ສູຕະເລົ່າເຖິງວິກິດແລະການຟື້ນຟູ ທີ່ມີສູນກາງເປັນພຣາຫມັນຕະປະສີຊື່ ຕຣິຈາຕະ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຂອງແມ່ ລາວຖືກອັບອາຍໃນສັງຄົມ ແລະໄປປະພຶດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ບູຊາພຣະສິວະໃກ້ແຫຼ່ງນ້ຳ. ພຣະສິວະປາກົດ ແລະປະທານພອນວ່າ ຕຣິຈາຕະຈະໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃນຫມູ່ພຣາຫມັນແຫ່ງ ຈາມັດກາຣະປຸຣະ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປທີ່ເມືອງນັ້ນ: ກຣະຖະ ລູກຊາຍຂອງ ເທວະຣາຕະ ຜູ້ຫຍິ່ງຍະໂສແລະຫຸນຫັນ ໄດ້ຕີແລະຂ້ານາກນ້ອຍ ຣຸດຣະມາລະ ໃນວັນ ສຣາວະນະ ກຣິສນະ-ປັນຈະມີ ໃກ້ ນາກະຕີຣຖະ. ພໍ່ແມ່ນາກ ແລະຊຸມຊົນງູທັງຫມົດຊຸມນຸມ ໂດຍ ເສສະ ເປັນຜູ້ນຳການຕອບໂຕ ກິນຜູ້ກໍ່ເຫດ ແລະທຳລາຍເມືອງ ຈາມັດກາຣະປຸຣະ ໃຫ້ກາຍເປັນເຂດຮ້າງ ທີ່ງູຄອບຄອງ ແລະຫ້າມມະນຸດເຂົ້າ. ພຣາຫມັນທີ່ຫວາດກົວໄດ້ໄປຫາ ຕຣິຈາຕະ ໃຫ້ຂໍພຣະສິວະທຳລາຍງູ. ພຣະສິວະບໍ່ຍອມລົງໂທດແບບບໍ່ເລືອກ ໂດຍຊີ້ວ່ານາກນ້ອຍບໍ່ມີຜິດ ແລະວັນປັນຈະມີໃນເດືອນສຣາວະນະເປັນວັນບູຊານາກ. ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານມັນຕຣາສິດທິ “ນ ກະຣັງ ນ ກະຣັງ” (ສາມອັກສອນ) ໃຫ້ຂັບພິດ ແລະໄລ່ງູ; ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ຈະອ່ອນແອ. ຕຣິຈາຕະກັບມາພ້ອມພຣາຫມັນທີ່ຍັງຫຼືອ ປະກາດມັນຕຣາ ງູຫນີຫຼືຖືກປະຫານ ແລະຖິ່ນນັ້ນໄດ້ຮູ້ຈັກວ່າ “ນາກະຣະ (Nagara)”; ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ສະດຸດຟັງຫຼືສະດຸດອ່ານເລື່ອງນີ້ ຈະພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວອັນເກີດຈາກງູ.
Adhyaya 115
त्रिजातेश्वरस्थापनं गोत्रसंख्यानकं च (Establishment of Trijāteśvara and the Enumeration of Gotras)
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າແບບຖາມ-ຕອບ. ບັນດາິສີຖາມສູຕະໃຫ້ບອກເຖິງ ຕຣິຈາຕາ: ຊື່, ກຳເນີດ, ໂຄດຣະ, ແລະເຫດໃດຈຶ່ງເປັນຜູ້ຄວນສັກກາລະ ແມ່ນແຕ່ຖືກໝາຍວ່າ “ຕຣິຈາຕາ” ຕາມສະຖານະເກີດ. ສູຕະຕອບວ່າ ທ່ານເກີດໃນສາຍສະກຸນຂອງິສີ ສາງກຣິຕຍະ, ມີນາມວ່າ ປຣະພາວະ ແລະຖືກເອີ້ນວ່າ ດັດຕະ ດ້ວຍ, ພ້ອມທັງຜູກພັນກັບສາຍຂອງ ນິມິ. ຕຣິຈາຕາໄດ້ຍົກຕັ້ງສະຖານທີ່ສັກສິດໃນຖິ່ນນັ້ນ ແລະສ້າງສະຖານບູຊາພຣະສິວະນາມ “ຕຣິຈາເຕສະວະຣະ”; ດ້ວຍການບູຊາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ທ່ານໄດ້ເຖິງສະຫວັນພ້ອມກາຍ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງພິທີ: ຜູ້ໃດທີ່ເບິ່ງເຫັນເທວະຮູບນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ແລະອາບນ້ຳຖວາຍໃນວັນ ວິສຸວະ ຈະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ ບໍ່ໃຫ້ການເກີດ “ຕຣິຈາຕາ” ກັບຄືນໃນສາຍຕະກູນ. ຈາກນັ້ນບົດສົນທະນາຫັນໄປຫາການຟື້ນຟູຊຸມຊົນ: ິສີຂໍໃຫ້ບອກຊື່ໂຄດຣະທີ່ເຄີຍສູນຫາຍແລ້ວຖືກສ້າງຄືນ. ສູຕະໄດ້ນັບລາຍຊື່ໂຄດຣະຫຼາຍກຸ່ມ (ເຊັ່ນ ກໍສິກ, ກາສຍະປະ, ພາຣະດວາຊະ, ກໍອຸນຑິນຍະ, ກັຣກະ, ຫາຣີຕະ, ໂກຕະມະ ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມຈຳນວນ, ອະທິບາຍການກະຈັດກະຈາຍເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ ນາຄະຈະ ແລະການກັບມາຮວມຕົວອີກຄັ້ງໃນສະຖານທີ່ນີ້. ທ້າຍສຸດມີຜົນບຸນ: ການອ່ານຫຼືຟັງບັນຊີໂຄດຣະ ແລະການເອີ້ນນາມິສີ ຊ່ວຍປ້ອງກັນການຂາດຕອນຂອງສາຍຕະກູນ, ບັນເທົາບາບຕາມວົງຈອນຊີວິດ, ແລະຫຼີກພົ້ນການພັດພາກຈາກສິ່ງທີ່ຮັກ.
Adhyaya 116
अम्बरेवती-माहात्म्य (Ambarevatī Māhātmya): स्थापना, शाप-वर, नवमी-पूजा-फल
ບົດ 116 ເປັນການສົນທະນາຖາມຕອບ: ພວກລະສີຖາມສູຕະເຖິງກຳເນີດ ສະພາບ ແລະອານຸພາບຂອງເທວີອັມບະເຣວະຕີ. ສູຕະເລົ່າເຫດວິກິດທີ່ນາຄາຖືກຊັກນຳໃຫ້ທຳລາຍເມືອງ ແລະຄວາມໂສກຂອງເຣວະຕີ (ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເສດ). ເພາະແກ້ແຄ້ນການຕາຍຂອງລູກ ເຣວະຕີກິນເຮືອນພຣາຫມັນໜຶ່ງ; ນ້ອງສາວພຣາຫມັນຜູ້ຖືຕະປະສະຍາ ຊື່ ພາດຕິກາ ຈຶ່ງສາບໃຫ້ເຣວະຕີຕ້ອງເກີດເປັນມະນຸດຢ່າງຖືກຕຳນິ ມີຜົວ ແລະປະສົບຄວາມໂສກຈາກສາຍຕະກູນ. ເຣວະຕີພະຍາຍາມທຳຮ້າຍນາງຜູ້ຖືຕະປະ ແຕ່ເຂົ້ວພິດບໍ່ອາດທະລຸໄດ້ ສະແດງພະລັງຕະປະ; ນາຄາອື່ນໆກໍລົ້ມເຫຼວ ແລະຖອນກັບດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັນຕໍ່ການຕັ້ງຄັນເປັນມະນຸດ ແລະການເສຍຮູບນາຄາ ເຣວະຕີເລືອກຢູ່ໃນກະເສດ ແລະບູຊາອັມບິກາ/ອັມບະເຣວະຕີ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ດົນຕີ ແລະສັດທາ. ເທວີປະທານພອນ: ການເກີດເປັນມະນຸດຈະເພື່ອຈຸດປະສົງທິບ, ນາງຈະກັບເປັນພັນລະຍາຂອງເສດໃນຮູບຣາມ, ເຂົ້ວຈະກັບຄືນ, ແລະການບູຊາໃນນາມນາງນຳຄວາມສຸກສະຫວັດດີ. ເຣວະຕີຂໍໃຫ້ມີການປະທັບຢູ່ຖາວອນໃນສະຖານທີ່ນັ້ນພາຍໃຕ້ນາມຂອງນາງ ແລະສັນຍາຈັດບູຊາທີ່ກ່ຽວກັບນາຄາເປັນປະຈຳ ໂດຍສະເພາະໃນວັນມະຫານະວະມີ (ເດືອນອາສວິນ ຂ້າງຂຶ້ນ). ຕອນທ້າຍກ່າວຜົນບຸນ: ຜູ້ບູຊາອັມບະເຣວະຕີດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດຕາມຕິຖີທີ່ກຳນົດ ຈະປ້ອງກັນໄພພິບັດຈາກວົງຕະກູນໄດ້ໜຶ່ງປີ ແລະຂັບໄລ່ອາການຮົບກວນຈາກຄຣາຫະ, ພູດ, ແລະປິສາຈາ.
Adhyaya 117
भट्टिकोपाख्यानम् (Bhaṭṭikā’s Legend) and the Origin of a Tīrtha at Kedāra
ອັດທະຍາຍ 117 ເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະແບບຖາມ–ຕອບ. ພວກລຶສີຖາມສູຕະວ່າ ເປັນຫຍັງເຂົ້ວພິດຂອງງູຈຶ່ງຫຼຸດອອກຈາກຮ່າງຂອງ ພັດຕິກາ ແລະສາເຫດເກີດຈາກ ຕະປັດ (tapas) ຫຼື ມັນຕຣາ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ນາງເປັນແມ່ໝ້າຍແຕ່ໜຸ່ມ ແລະບຳເນົາພະພັກດີຢູ່ເຄດາຣ ໂດຍຮ້ອງເພງບູຊາຕໍ່ເທວະທຸກມື້. ດ້ວຍອຳນາດຄວາມງາມ–ພັກດີຂອງເພງ ທັກສະກະ ແລະ ວາສຸກີ ມາໃນຮູບພຣາຫມັນ; ຕໍ່ມາ ທັກສະກະລັກພານາງໄປປາຕາລາ ໃນຮູບນາກອັນນ່າຢ້ານ. ພັດຕິກາຕ້ານການບັງຄັບດ້ວຍຄວາມຊັດເຈນທາງສິນທຳ ແລະກ່າວຄຳສາບແບບມີເງື່ອນໄຂ ໃຫ້ທັກສະກະຕ້ອງຫາທາງປອງດອງ. ຕໍ່ມາເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງກັບເມຍນາກທີ່ອິດສາ; ມີການເອີ້ນວິທະຍາຄຸ້ມຄອງ ແລະເມື່ອນາກິນີກັດ ເຂົ້ວຂອງນາງຫຼຸດອອກ—ເປັນຫົວໃຈຂອງຕຳນານຕອບຄຳຖາມແຕ່ຕົ້ນ. ນາງຍັງສາບໃຫ້ຜູ້ຮຸກຮານເປັນມະນຸດ ແລະກຳນົດຊະຕາອະນາຄົດ: ທັກສະກະຈະເກີດເປັນກະສັດໃນເສົາຣາສະຕຣາ, ແລະພັດຕິກາຈະເກີດໃໝ່ເປັນ ກເສມັງກະຣີ ເພື່ອກັບມາພົບກັນ. ເມື່ອກັບຮອດເຄດາຣ ນາງຖືກຊຸມຊົນສົງໄສເລື່ອງຄວາມບໍລິສຸດ. ນາງສະໝັກໃຈເຂົ້າພິທີພິສູດດ້ວຍໄຟ; ໄຟກັບກາຍເປັນນ້ຳ, ດອກໄມ້ຕົກລົງ, ແລະທູດເທວະປະກາດວ່ານາງບໍ່ມີມົນທິນ. ທ້າຍສຸດຈຶ່ງສ້າງຕີຣຖະຊື່ຕາມນາງ ແລະສັນຍາຜົນບຸນສູງແກ່ຜູ້ອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃນວັນ ວິສນຸ-ສະຍະນ/ໂບທະນ. ພັດຕິກາຍັງບຳເນົາຕະປັດຕໍ່ໄປ, ຕັ້ງຮູບ ຕຣິວິກຣະມະ ແລະພາຍຫຼັງຕັ້ງ ມະເຫສະວະຣະ-ລິງຄະ ພ້ອມວິຫານ.
Adhyaya 118
Kṣemaṅkarī–Raivateśvara Utpatti and Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya (क्षेमंकरी-रैवतेश्वर-उत्पत्तितीर्थमाहात्म्यवर्णन)
ບັນດາລະສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດຂອງເລື່ອງລາຊະວົງທີ່ຜູກພັນກັບ ສໍຣາດ/ອານັຣຕ ແລະການປາກົດຂອງຄວາມສັກສິດຄ້າຍເຄດາຣ ໃນບໍລິບົດພູຫິມາລະຍະ. ສູຕະໄດ້ເລົ່າການເກີດ ແລະການຕັ້ງຊື່ ກເຩມັງກະຣີ ອັນຜູກກັບນິຍາມ “ກເຩມ” ແມ່ນຄວາມຜາສຸກສະຫງົບທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນອານາຈັກ ໃນຍາມສົງຄາມ ແລະການພະຍົບ. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄດ້ຫັນໄປຫາພະຣາຊາ ໄຣວະຕະ ແລະຊີວິດຄູ່ຂອງພຣະອົງກັບ ກເຩມັງກະຣີ: ມີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຕ່ຂາດທາຍາດ ຈົນເກີດຄວາມກັງວົນຕໍ່ສາຍລາຊະວົງ. ພວກເຂົາມອບການປົກຄອງໃຫ້ອຳມາດ ແລະບຳເນັດຕະປະສະຍາ ຕັ້ງສະຖານບູຊາ ແລະນະມັດສະການ ພຣະແມ່ ກາຕະຍາຍນີ (ມະຫິສາສຸຣະມັຣດິນີ) ຈົນໄດ້ຮັບພຣະຣາຊະບຸດ ກເຩມະຊິດ ຜູ້ເພີ່ມພູນວົງສາ ແລະປາບສັດຕູ. ເມື່ອຈັດຕັ້ງການສືບທອດແລ້ວ ແລະຕັ້ງພຣະຣາຊະບຸດໃຫ້ຄອງລາດ ໄຣວະຕະໄດ້ໄປຍັງ ຮາຖະເກສະວະຣ-ເຂດ ສະຫຼະຄວາມຍຶດຕິດ ແລະຕັ້ງສິວະລິງຄະ ສ້າງວັດວາອາຮາມ. ລິງຄະນັ້ນໄດ້ນາມວ່າ ໄຣວະເຕສະວະຣ ເຊີນຊູວ່າ “ທຳລາຍບາບທັງປວງ” ແມ່ນແຕ່ໄດ້ເຫັນ. ກເຩມັງກະຣີຍັງສ້າງສະຖານບູຊາໃຫ້ ທຸຣຄາ ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ແລະພຣະແມ່ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນພາຍໃຕ້ນາມຂອງນາງ. ຍັງກ່າວເຖິງພິທີປະຈຳປີ: ການໄປເບິ່ງພຣະແມ່ໃນວັນອັຖະມີ ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນໄຈຕຣະ ຈະໄດ້ຜົນສຳເລັດຕາມປາດຖະໜາ.
Adhyaya 119
Mahīṣa-śāpa, Hāṭakeśvara-kṣetra-tapas, and the Tīrtha-Phala Discourse (महिषशाप-हाटकेश्वरक्षेत्रतपः-तीर्थफलप्रसङ्गः)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລຶສີຖາມ ສູຕະ ກ່ຽວກັບພື້ນຫຼັງທາງເທວະວິທະຍາທີ່ ເທວີ ກາຕະຍາຍນີ ເປັນຜູ້ປາບ ມະຫິສະ: ເປັນຫຍັງອະສຸຣະຈຶ່ງຢູ່ໃນຮູບຄວາຍ ແລະເປັນຫຍັງເທວີຈຶ່ງຂ້າ. ສູຕະເລົ່າຕົ້ນເຫດວ່າ ດາຍຕະຍະຜູ້ໜຶ່ງຊື່ «ຈິຕຣະ-ສະມະ» ເຄີຍງາມແລະກ້າຫານ ແຕ່ກັບຫຼົງໃນການຂີ່ຄວາຍ ຈົນລະທິ້ງພາຫະນະອື່ນ. ໃກ້ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ຈະຫນາວີ ຄວາຍຂອງລາວໄດ້ຢ່າງເຫຍື້ອມຢ່າງໃສ່ລຶສີຜູ້ກຳລັງເຂົ້າສະມາທິ ເຮັດໃຫ້ສະມາທິແຕກ; ລຶສີໂກດ ແລະສາບໃຫ້ລາວເປັນຄວາຍ (ມະຫິສ) ຕະຫຼອດອາຍຸ. ເມື່ອຫາທາງແກ້ ຜູ້ຖືກສາບໄປພົບ ສຸກຣະ ແລະໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ບູຊາ ມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມພັກດີອັນດຽວ ທີ່ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດສັກສິດ ຊຶ່ງກ່າວວ່າໃຫ້ສິດທິໄດ້ແມ່ນແຕ່ໃນຍຸກທີ່ລຳບາກ. ຫຼັງຕະປະສະຍາດົນນານ ພຣະສິວະປາກົດ ແລະປະທານພອນແບບຈຳກັດ: ສາບບໍ່ອາດຖອນໄດ້ ແຕ່ປະທານ «ສຸຂໂອປາຍ» ໃຫ້ຄວາມສຸກແລະສັດຕ່າງໆມາຮວມຢູ່ໃນກາຍຂອງລາວ. ເມື່ອຂໍຄວາມຄົງກະພັນ ພຣະສິວະບໍ່ໃຫ້ຢ່າງສົມບູນ; ສຸດທ້າຍລາວຂໍໃຫ້ຖືກຂ້າໄດ້ແຕ່ໂດຍຜູ້ຍິງ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ພຣະອົງກ່າວເຖິງຜົນຂອງຕີຣຖະ: ຜູ້ອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາ ແລະໄດ້ດາຣຊະນະ ຈະສຳເລັດຈຸດໝາຍ ກຳຈັດອຸປະສັກ ເພີ່ມພະລັງທາງຈິດ ແລະໂຣກໄຂ້ຈະທຸ່ມລົງ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງດາຍຕະຍະ: ລາວຮວບຮວມດານະວະ ບຸກໂຈມເທວະ ແລະຫຼັງສົງຄາມສະຫວັນອັນຍາວນານ ກອງທັບຂອງອິນທຣະອ່ອນແຮງ ຖອນຕົວ ເຮັດໃຫ້ ອະມະຣາວະຕີ ວ່າງເປົ່າຊົ່ວຄາວ. ດານະວະເຂົ້າຄອງ ສະເຫຼີມສະຫຼອງ ແລະຍຶດສ່ວນຍັດຍະ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງການສ້າງລິງຄະອັນໃຫຍ່ ແລະອາຄານຄ້າຍພຣະວິຫານດັ່ງ ໄກລາສະ ເພື່ອຕອກຢ້ຳຄວາມສັກສິດຂອງຕີຣຖະແຫ່ງນີ້.
Adhyaya 120
कात्यायनी-प्रादुर्भावः (Manifestation of Kātyāyanī and the Devas’ Armament Bestowal)
ສູຕະເລົ່າເຖິງວິກິດໃຫຍ່: ເທວະທັງຫຼາຍນຳໂດຍ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ພ່າຍແພ້ໃນສົງຄາມ ແລະ ອະສຸຣະ ມະຫິສະ ຕັ້ງອຳນາດເຫນືອໂລກທັງສາມ ຍຶດເອົາສິ່ງດີເລີດ—ພາຫະນະ ຊັບສົມບັດ ແລະ ຂອງມີຄ່າ—ເຮັດໃຫ້ຄວາມວຸ່ນວາຍໃນສາກົນເພີ່ມຂຶ້ນ. ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງປະຊຸມປຶກສາເພື່ອທຳລາຍເຂົາ; ນາຣະດະ ມາຮອດ ແລະ ລາຍງານການກົດຂີ່ຂອງອະສຸຣະຢ່າງລະອຽດ ຈົນເທວະໂກດແຄ້ນຫນັກ. ຄວາມໂກດນັ້ນກາຍເປັນປະກາຍໄຟຮ້ອນແຜ່ກວ້າງ ທຳໃຫ້ທິດທັງປວງມືດມົນ. ກາຣຕິເກຍ (ສະກັນດະ) ມາຖາມເຫດ ແລະ ນາຣະດະແຈ້ງເຖິງຄວາມອວດອ້າງບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະ ການປົດປ່ອຍຍຶດຂອງມີຄ່າຂອງຜູ້ອື່ນ. ຈາກກຳລັງໂກດຮ່ວມກັນຂອງເທວະ ແລະ ສະກັນດະ ເກີດຂຶ້ນເປັນນາງສາວສະຫວ່າງໄສ ມີໝາຍມົງຄຸນ ໄດ້ນາມວ່າ “ກາຕະຍາຍນີ”. ເທວະທັງຫຼາຍມອບອາວຸດແລະເຄື່ອງປ້ອງກັນຄົບຖ້ວນ—ວັຈຣະ, ສັກຕິ, ຄັນທະນູ, ຕຣິສູລ, ບ່ວງບາດ, ລູກສອນ, ເກາະ, ດາບ ແລະອື່ນໆ—ນາງປາກົດມີແຂນ 12 ເພື່ອຖືອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຮັບຮອງວ່າຈະສຳເລັດພາລະກິດ. ເທວະອະທິບາຍວ່າ ມະຫິສະບໍ່ອາດຖືກຂ້າໂດຍສັດທັງຫຼາຍ ໂດຍສະເພາະຜູ້ຊາຍ ນອກເສຍແຕ່ຜູ້ຍິງຄົນດຽວ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກໍ່ເກີດນາງເປັນຜູ້ຕ້ານ. ພວກເຂົາສົ່ງນາງໄປພູວິນທະຍະ ເພື່ອບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເພີ່ມເຕຊະ ແລ້ວຈຶ່ງນຳນາງອອກນຳໜ້າກອງທັບ ເພື່ອທຳລາຍອະສຸຣະ ແລະ ຟື້ນຟູອຳນາດເທວະອີກຄັ້ງ.
Adhyaya 121
महिषासुरपराजय–कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनम् (Defeat of Mahīṣa and the Māhātmya of Kātyāyanī/Vindhyavāsinī)
ໃນບົດນີ້, ສຸຕະ ໄດ້ເລົ່າເຖິງເຫດການທີ່ພະແມ່ໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງເຄັ່ງຄັດຢູ່ທີ່ພູວິນທະຍາ ໂດຍການເພັ່ງສະມາທິເຖິງພະມະເຫສວນ. ຄວາມງາມຂອງພະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ມະຫິສາສຸຣະເກີດຄວາມຫຼົງໄຫຼ ແລະ ພະຍາຍາມມາສູ່ຂໍແຕ່ງງານ, ແຕ່ພະແມ່ໄດ້ປະກາດພາລະກິດທີ່ຈະກຳຈັດອະສຸຣະຕົນນີ້. ສົງຄາມໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ພະແມ່ໄດ້ສ້າງກອງທັບນັກຮົບອອກມາຈາກສຽງຫົວທີ່ໜ້າຢ້ານກົວເພື່ອທຳລາຍກອງທັບອະສຸຣະ. ໃນທີ່ສຸດ, ພະແມ່ໄດ້ໃຊ້ດາບຕັດຄໍມະຫິສາສຸຣະ ຫຼັງຈາກທີ່ສິງໂຕຂອງພະອົງໄດ້ສະກັດກັ້ນມັນໄວ້. ມະຫິສາສຸຣະໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນພະແມ່ ແລະ ຂໍຄວາມເມດຕາ, ເຮັດໃຫ້ພະອົງຕັດສິນໃຈຮັກສາມັນໄວ້ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມ. ເຫຼົ່າເທວະດາໄດ້ຖວາຍພະນາມພະອົງວ່າ Vindhyavāsinī ແລະ ໄດ້ກຳນົດວິທີການບູຊາໃນຊ່ວງເດືອນ Aśvina ເພື່ອຄວາມເປັນສິຣິມຸງຄຸນ ແລະ ຄວາມສຳເລັດ.
Adhyaya 122
केदार-प्रादुर्भावः (Kedāra Manifestation and the Kuṇḍa Rite)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ຣິສີ ທີ່ຫັນຈາກເລື່ອງການປາບອະສຸຣ ໄປສູ່ກະຖາວ່າດ້ວຍ ເກດາຣ ຜູ້ທຳລາຍບາບ. ພວກຣິສີຖາມວ່າ ເກດາຣ ທີ່ໄດ້ຍິນວ່າຢູ່ໃກ້ ຄັງຄາດວາຣ ໃນຫິມາລະຍະ ເກີດຂຶ້ນແລະຕັ້ງຢູ່ແນວໃດ. ສູຕະອະທິບາຍການປະທັບຢູ່ຕາມລະດູການ: ພຣະສິວະປະທັບຢູ່ແຖວຫິມາລະຍະເປັນເວລາຍາວ ແຕ່ໃນເດືອນຫິມະຫນາ ບ່ອນນັ້ນເຂົ້າບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງມີການຈັດຕັ້ງສະຖານທີ່ອື່ນເພື່ອສືບຕໍ່ການບູຊາ. ໃນຕຳນານ ອິນທຣະຖືກໄດຕະຍະ ຫິຣັນຍາກສະ ແລະພັນທະມິດຂັບໄລ່ ຈຶ່ງໄປບຳເນັດຕະປະສະຢູ່ຄັງຄາດວາຣ. ພຣະສິວະປາກົດໃນຮູບ ມະຫິສ (ຄວາຍ) ຮັບຄຳອ້ອນວອນຂອງອິນທຣະ ແລະປາບໄດຕະຍະຫົວໜ້າໆ ໂດຍອາວຸດຂອງພວກນັ້ນບໍ່ອາດທຳອັນຕະລາຍໄດ້. ຕາມຄຳຂໍຂອງອິນທຣະ ພຣະສິວະຈຶ່ງປະທັບຢູ່ໃນຮູບນັ້ນເພື່ອຄຸ້ມຄອງໂລກ ແລະສ້າງ ກຸນດະ ນ້ຳໃສດັ່ງແກ້ວ. ມີການບັນຍາຍພິທີກຳຢ່າງລະອຽດ: ຜູ້ບູຊາທີ່ຊຳລະກາຍໃຈແລ້ວ ເຫັນກຸນດະ ແລະດື່ມນ້ຳສາມຄັ້ງຕາມທ່າມື/ທິດທາງທີ່ກຳນົດ ພ້ອມເຮັດມຸດຣາທີ່ເຊື່ອມກັບສາຍແມ່ ສາຍພໍ່ ແລະຕົນເອງ ໃຫ້ການກະທຳຂອງຮ່າງກາຍສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຊາ. ອິນທຣະຕັ້ງການບູຊາສືບຕໍ່ ຕັ້ງນາມພຣະເທວະວ່າ “ເກດາຣ” (ຜູ້ຜ່າ/ຜູ້ສະລາຍ) ແລະສ້າງສະຖານບູຊາອັນງາມສົດ. ສຳລັບສີ່ເດືອນທີ່ເຂົ້າຫິມາລະຍະບໍ່ໄດ້ ພຣະສິວະຈະປະທັບຢູ່ ຫາຖະເກສະວະ-ເຂດ ໃນອານັຣຕະ ຕັ້ງແຕ່ດວງອາທິດຢູ່ຮາສີ ວຣິສຈິກ ຫາ ກຸມພະ ແລະມີຄຳສັ່ງໃຫ້ຕັ້ງຮູບ ສ້າງວິຫານ ຮັກສາການບູຊາ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຜົນບຸນ: ບູຊາຕໍ່ເນື່ອງສີ່ເດືອນນຳໄປສູ່ພຣະສິວະ; ບູຊານອກລະດູກໍລ້າງບາບ; ນັກຮຽນຮູ້ສັນລະເສີນດ້ວຍເພງແລະຟ້ອນ; ແລະຄຳກະວີທີ່ນາຣະດະອ້າງເຊື່ອມການດື່ມນ້ຳເກດາຣ ແລະຖວາຍປິນດະທີ່ຄະຍາ ກັບພຣະພຣະມະຍານ ແລະການພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່. ການຟັງ ການອ່ານ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນອ່ານ ຖືກກ່າວວ່າທຳລາຍກອງບາບ ແລະຍົກສູງວົງຕະກູນ.
Adhyaya 123
शुक्लतीर्थमाहात्म्य — The Glory of Śuklatīrtha (Purificatory Water-Site)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາເລົ່າຂອງສູຕະ ກ່ຽວກັບ «ສຸກລະຕີຣຖະ» ອັນສູງສຸດ ທີ່ຖືກຊີ້ບອກໂດຍຫຍ້າດັຣພະສີຂາວ. ໃກ້ເມືອງຈາມັດກາຣະປຸຣະ ມີຊ່າງຊັກຜ້າ (ຣາຈະກະ) ຜູ້ຮັບຊັກເສື້ອຜ້າຂອງພຣາຫມະນະຜູ້ໃຫຍ່ ໄດ້ເຮັດຜິດໂດຍໂຍນເສື້ອຜ້າມີຄ່າລົງໃນບໍ່ຍ້ອມສີ (ນີລີກຸນດີ/ນີລີ). ລາວຢ້ານການລົງໂທດເຖິງຂັ້ນຖືກຈັບມັດ ຫຼື ຖືກຂ້າ ແລະຈຶ່ງບອກຄອບຄົວ ກຽມຫນີໃນຕອນກາງຄືນ. ລູກສາວຂອງລາວໄປພົບໝູ່ສາວຊຸມຊົນຊາວປະມົງ (ດາສະ-ກັນຍາ) ແລະສາລະພາບຄວາມຜິດ; ນາງໄດ້ຊີ້ນໍາໃຫ້ໄປຫາອ່າງນໍ້າໃກ້ໆທີ່ເຂົ້າໄປຍາກ. ຊ່າງຊັກຜ້າລອງຊັກເສື້ອຜ້າທີ່ຖືກຍ້ອມສີ ແລ້ວມັນກາຍເປັນຂາວໃສທັນທີ; ເມື່ອລາວອາບນໍ້າ ຜົມດໍາຂອງລາວກໍກາຍເປັນຂາວ. ລາວນໍາເສື້ອຜ້າທີ່ຟື້ນຄືນໄປຄືນໃຫ້ພຣາຫມະນະ; ພຣາຫມະນະກວດສອບແລະຢືນຢັນວ່າ ທັງສິ່ງດໍາ ແລະ ຜົມກໍກາຍເປັນຂາວໄດ້. ຜູ້ເຖົ້າແລະຫນຸ່ມສາວອາບນໍ້າດ້ວຍສັດທາ ໄດ້ຮັບກໍາລັງ ແລະ ຄວາມມົງຄຸນ. ຕໍ່ມາເລົ່າຕໍ່ວ່າ ເທວະດາກັງວົນວ່າມະນຸດຈະນໍາໄປໃຊ້ຜິດ ຈຶ່ງພະຍາຍາມກົດທັບຕີຣຖະດ້ວຍຝຸ່ນ ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ເຕີບໃນບ່ອນນັ້ນກໍຂາວໄປຕາມອໍານາດນໍ້າ. ມີຄໍາແນະນໍາພິທີ: ນໍາດິນຂອງຕີຣຖະ (ມຣິດ) ທາຕົວແລ້ວອາບນໍ້າ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບໃນຕີຣຖະທັງປວງ; ການທໍາຕັຣປະນະດ້ວຍດັຣພະ ແລະ ງາປ່າ ທໍາໃຫ້ບັນພະບຸຣຸດພໍໃຈ ແລະຖືກປຽບກັບຜົນຂອງຍັດຍາ ແລະ ສຣາດທະອັນສູງ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍວ່າ ພຣະວິສນຸໄດ້ນໍາ «ເສວຕະດວີປະ» ມາວາງໄວ້ທີ່ນີ້ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຂາວບໍ່ສູນໄປ ແມ່ນແຕ່ໃນອິດທິພົນຂອງກະລິຍຸກ.
Adhyaya 124
मुखारतीर्थोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Narrative of Mukharā Tīrtha)
ອັດທະຍາຍນີ້ໃນ Nāgara Khaṇḍa ທີ່ສູຕະເລົ່າ ອະທິບາຍກ່ຽວກັບກຳເນີດຂອງ ມຸຂາຣາ-ຕີຣຖະ ພ້ອມຄຳສອນດ້ານຈິດທຳ. ມຸຂາຣາຖືກຍົກຍ້ອງເປັນ “ຕີຣຖະອັນປະເສີດ” ເພາະທີ່ນັ້ນບັນດາລະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ພົບໂຈນຄົນໜຶ່ງ ແລະການບັນລຸທາງວິນຍານຂອງເຂົາຕໍ່ມາ ກາຍເປັນຄວາມຊົງຈຳອັນສັກສິດທີ່ຮັບຮອງຄວາມບໍລິສຸດຂອງສະຖານທີ່. ໂລຫະຈັງຄະ ເປັນພຣາຫມັນສາຍມາṇḍavya ຮັກແລະຮັບໃຊ້ພໍ່ແມ່ກັບພັນລະຍາ ແຕ່ເນື່ອງຈາກໄພແຫ້ງແລ້ງຍາວນານ ແລະຄວາມອຶດຫິວ ຈຶ່ງຕົກໄປສູ່ການລັກ; ຄຳເລົ່າແຍກຄວາມກັງວົນເພື່ອຢູ່ລອດອອກຈາກຄວາມຊົ່ວໂດຍເຈດຕະນາ ແຕ່ກໍຍັງຖືວ່າການລັກເປັນກຳອັນຄວນຕຳນິ. ເມື່ອລະສີເຈັດອົງ (ມາຣີຈິ ແລະອື່ນໆ) ມາຈາລິກະຍາດຕະຣາ ໂລຫະຈັງຄະຂູ່ຂວັນພວກທ່ານ. ລະສີຕອບດ້ວຍເມດຕາ ສອນເລື່ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ກຳ ແລະໃຫ້ເຂົາໄປຖາມວ່າ ຄອບຄົວຈະຮັບສ່ວນແຫ່ງບາບກັບເຂົາບໍ. ເມື່ອຖາມພໍ່ ແມ່ ແລະພັນລະຍາ ເຂົາຮູ້ວ່າຜົນກຳແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຮັບເອງ; ຈຶ່ງເກີດຄວາມສຳນຶກຜິດ ແລະຂໍອຸປະເທດ. ພຸລະຫະລະສີໃຫ້ມັນຕຣາ “jāṭaghoṭeti” ແລະເຂົາເຮັດຈະປະບໍ່ຂາດ ເຂົ້າສູ່ສະມາທິລຶກ ຈົນຮ່າງກາຍຖືກຄຸ້ມດ້ວຍວັລມີກະ (ຈອມປວກ/ຈອມມົດ). ເມື່ອລະສີກັບມາອີກ ພວກທ່ານຮັບຮູ້ການບັນລຸຂອງເຂົາ; ເນື່ອງຈາກການພົວພັນກັບວັລມີກະ ເຂົາໄດ້ນາມ “ວາລມີກີ” ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນໄດ້ຊື່ວ່າ ມຸຂາຣາ-ຕີຣຖະ. ທ້າຍອັດທະຍາຍມີຜົນບຸນ: ຜູ້ອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃນເດືອນ Śrāvaṇa ດ້ວຍສັດທາ ຈະຊຳລະບາບຈາກການລັກ; ການບູຊາດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ລະສີຜູ້ສະຖິດຢູ່ນັ້ນ ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເກີດພອນຄວາມສາມາດດ້ານກະວີ ໂດຍສະເພາະໃນວັນ aṣṭamī.
Adhyaya 125
सत्यसन्धनृपतिवृत्तान्तवर्णनम् — The Account of King Satyasaṃdha (and the Karṇotpalā/Gartā Tīrtha Frame)
ສູຕະໄດ້ແນະນຳ ກັນໂນດປະລາ-ຕີຣຖະ (Karṇotpalā-tīrtha) ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດມີຊື່ສຽງ ໂດຍກ່າວວ່າການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນຊ່ວຍຫຼີກພົ້ນ «ວິໂຢກ» ຫຼືຄວາມແຍກຈາກກັນໃນຊີວິດມະນຸດ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາ ພຣະຣາຊາ ສັດຍະສັນທະ ແຫ່ງວົງສາອິກສະວາກຸ ແລະພຣະທິດາຜູ້ພິເສດຊື່ ກັນໂນດປະລາ. ເມື່ອບໍ່ພົບຄູ່ຄອງທີ່ເໝາະສົມໃນມະນຸດ ພຣະຣາຊາຈຶ່ງຕັດສິນໃຈໄປທູນຖາມພຣະພຣະຫມາ ແລະເດີນທາງໄປພຣະຫມາໂລກ. ໃນພຣະຫມາໂລກ ພຣະຣາຊາລໍຖ້າຊ່ວງສັນທະຍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະໄດ້ຮັບຄຳຕອບທາງທຳມະວ່າ ບໍ່ຄວນຍົກພຣະທິດາໃຫ້ແຕ່ງງານອີກ ເນື່ອງຈາກເວລາຈັກກະວານໄດ້ຜ່ານໄປຢ່າງຫຼາຍ ແລະທິວະດາບໍ່ຮັບມະນຸດເປັນພຣະມະເຫສີ. ເມື່ອກັບຄືນ ພຣະຣາຊາແລະພຣະທິດາປະສົບການເຄື່ອນຄວາມເວລາ—ແກ່ຊະລາ ແລະບໍ່ຖືກສັງຄົມຈື່ຈຳ—ສະທ້ອນຈັນຍາບັນແຫ່ງມາດຕາເວລາໃນປູຣານະ ແລະຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງຂອງຍົດສັກໂລກ. ພວກເຂົາມາຮອດບໍລິເວນ ກັຣຕາ-ຕີຣຖະ/ປຣາປຕິປຸຣ ທີ່ຊາວບ້ານ ແລະພຣະຣາຊາ ບຣິຫັດບະລະ ໃນພາຍຫຼັງ ຮັບຮູ້ສາຍວົງຜ່ານປະເພນີ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງສິ້ນສຸດໃນການປະຕິບັດ: ສັດຍະສັນທະປາດຖະນາບໍລິຈາກຖິ່ນຖານ/ດິນສູງໃຫ້ພຣາຫມະນ ເພື່ອໃຫ້ກຽດສັກສີທາງທຳມະດຳລົງຍືນຍາວ; ແລ້ວໄປຫາ ຮາຖາເກສະວະ-ເຂດ ບູຊາລິງຄະທີ່ຕັ້ງໄວ້ແຕ່ເກົ່າ (ກ່ຽວກັບ ວຣິສະພະນາຖະ) ແລະບຳເນັດຕະປັດ; ກັນໂນດປະລາກໍບຳເນັດພຣະຕະປັດ ແລະສ້າງພຣະພັກຕິຕໍ່ ເທວີເກົາຣີ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຄວາມຫ່ວງໃຍຂອງຊຸມຊົນເລື່ອງປາກທ້ອງຈາກຖິ່ນຖານທີ່ບໍລິຈາກ ແລະຂໍ້ຈຳກັດແບບສະລະຂອງພຣະຣາຊາ ເພື່ອຕອກຢ້ຳຫຼັກທຳເກືອບກັບ ທານ, ການອຸປະຖຳ, ແລະໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ບຳເນັດຕະປັດ.
Adhyaya 126
मर्यादास्थापनम्, गर्तातीर्थद्विज-नियुक्तिः, तथा कार्तिक-लिङ्गयात्रा (Establishment of Communal Boundaries, Appointment of Gartātīrtha Brahmins, and the Kārttika Liṅga Procession)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ພວກພຣາຫມັນຜູ້ກ່ຽວພັນກັບ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ ໄດ້ເຂົ້າພົບພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ລະທິ້ງກຳລັງສົງຄາມ ແລະກຳລັງປະເຊີນຄວາມພ່າຍແພ້ທ່າມກາງຄວາມສົງໄສ ແລະຂໍ້ຂັດແຍ່ງ. ພວກພຣາຫມັນກ່າວວ່າ ລະບຽບສັງຄົມເສື່ອມລົງເນື່ອງຈາກຄວາມຈອງຫອງ ແລະການອ້າງສະຖານະຜິດທີ່ ຈຶ່ງຂໍໃຫ້ປົກປ້ອງສິດທິການດຳລົງຊີວິດຕາມປະເພນີ (vṛtti) ແລະຟື້ນຟູມາດຕະຖານອັນໝັ້ນຄົງ. ພຣະມະຫາກະສັດໄດ້ພິຈາລະນາແລ້ວ ແຕ່ງຕັ້ງພຣາຫມັນຈາກ ກັຣຕາຕີຣຖະ ຜູ້ມີວິຊາ ແລະສືບສາຍຕະກູນ ໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍລິຫານມີວິໄນ ແລະຜູ້ຕັດສິນ. ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາແມ່ນຮັກສາ maryādā, ແກ້ໄຂຄວາມສົງໄສແລະຂໍ້ພິພາດ, ອອກຄຳຕັດສິນໃນກິດຈະການຫຼວງ ໂດຍໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມອິດສາ ເພື່ອຄວາມເຈີຣິນຂອງຊຸມຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂອບເຂດອັນເສີມທຳມະໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງເພີ່ມພູນ. ຕໍ່ມາ ພຣະມະຫາກະສັດປະກາດວ່າຈະຂຶ້ນສະຫວັນດ້ວຍຕະປະສະຍາ ແລະເຜີຍລິງຄະທີ່ຜູກພັນກັບວົງສາ ຂໍໃຫ້ພຣາຫມັນປະກອບພິທີບູຊາ ແລະໂດຍພິເສດຈັດຣະຖະຍາຕຣາ. ພຣາຫມັນຍອມຮັບ ໂດຍກ່າວວ່ານີ້ແມ່ນລິງຄະອັນທີ 28 ຫຼັງຈາກ 27 ອັນທີ່ບູຊາແລ້ວ ແລະກຳນົດການປະພຶດກາຣຕິກປະຈຳປີ ມີການຖວາຍບູຊາ, bali, ດົນຕີ ແລະເຄື່ອງພິທີ. ທ້າຍບົດມີຜົນບຸນວ່າ ຜູ້ມີສັດທາອາບນ້ຳ/ຊຳລະ ແລະບູຊາຕະຫຼອດເດືອນກາຣຕິກ ຫຼືບູຊາຖືກຕ້ອງໃນວັນຂອງໂສມະຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ ຈະໄດ້ຮັບມົກຂະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).
Adhyaya 127
कर्णोत्पलातीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Karnotpalā Tīrtha)
ພວກລິສີທັງຫຼາຍຂໍໃຫ້ສູຕະເລົ່າເລື່ອງ “ກັນໂນດປະລາ” ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຜູ້ເຄີຍຖືກກ່າວເຖິງວ່າເປັນຍິງຜູ້ບຳເນັດຕະປະສະຢາຢູ່ທີ່ພັກນ້ຳອັນສັກສິດ ທີ່ສຳພັນກັບຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະນາງເກົາຣີ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຣະນາງກິຣິຈາ (ເກົາຣີ) ພໍໃຈໃນຄວາມເຊື່ອມັ່ນ ແລະ ຕະປະສະຢາ ຈຶ່ງປາກົດພຣະອົງ ແລະ ໃຫ້ນາງຂໍພອນຕາມປາດຖະໜາ. ກັນໂນດປະລາເລົ່າວິກິດຄອບຄົວ: ພໍ່ຕົກຕ່ຳຈາກສິຣິລາດ ຢູ່ດ້ວຍຄວາມໂສກ ແລະ ຄວາມປະຖິ້ມໂລກ; ນາງເຖົ້າແລ້ວແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ. ນາງຂໍຜົວຜູ້ງາມຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະ ຂໍຄືນຄວາມໜຸ່ມສາວ ເພື່ອໃຫ້ພໍ່ກັບມາມີຄວາມສຸກ. ພຣະນາງກຳນົດພິທີຢ່າງແນ່ນອນ: ໃນເດືອນມາຄະ ວັນຕຣິຕິຍາ ຕົງກັບວັນເສົາ ໃຕ້ນັກສັດທີ່ສຳພັນກັບວາສຸເທວະ ໃຫ້ອາບນ້ຳສັກສິດ ພ້ອມສະມາທິເຖິງຄວາມງາມແລະຄວາມໜຸ່ມ; ຍິງໃດອາບໃນວັນນັ້ນກໍໄດ້ຜົນຄ້າຍກັນ. ເມື່ອເວລາມາຮອດ ນາງລົງນ້ຳຕອນທ່ຽງຄືນ ແລະ ຂຶ້ນມາດ້ວຍຮ່າງກາຍດຸດດັ່ງເທວະ ແລະ ຄວາມໜຸ່ມສາວ ຈົນຜູ້ຄົນຕື່ນຕະລຶງ. ກາມ (ມະໂນພະວະ) ຕາມພຣະປະສົງຂອງເກົາຣີ ມາຂໍນາງເປັນພັນລະຍາ ແລະ ອະທິບາຍນາມ “ປຣີຕິ” ວ່າເພາະລາວມາດ້ວຍຄວາມຮັກ. ນາງຂໍໃຫ້ລາວໄປຂໍພໍ່ຕາມພິທີ; ນາງໄປກ່ອນ ແຈ້ງພໍ່ເຖິງຜົນຕະປະສະຢາ ແລະ ພຣະພອນຂອງເກົາຣີ ແລະ ຂໍແຕ່ງງານ. ກາມຈຶ່ງຂໍຢ່າງເປັນທາງການ; ພໍ່ມອບລູກສາວໂດຍມີໄຟເປັນພະຍານ ແລະ ພຣາຫມັນຢູ່ພ້ອມໜ້າ. ນາງໄດ້ນາມ “ປຣີຕິ” ແລະ ຕີຣຖະກໍໂດ່ງດັງຕາມນາມນາງ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າ: ອາບນ້ຳຕະຫຼອດເດືອນມາຄະ ໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການອາບທີ່ປຣະຍາກ; ໃນຊາດຕໍ່ໆໄປຈະງາມ ແລະ ມີຄວາມສາມາດ ບໍ່ປະສົບທຸກຈາກການພັດພາກຈາກຍາດພີ່ນ້ອງ.
Adhyaya 128
Aṭeśvarotpatti-māhātmya (Origin and Glory of Aṭeśvara) | अटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्य
ບົດນີ້ດຳເນີນເປັນສອງຕອນທີ່ເຊື່ອມກັນແນ່ນອນ. (1) ສັດຍະສັນທະນັ່ງໃນທ່າໂຍຄະໃກ້ລິງຄະດ້ານໃຕ້ ແລ້ວຖອນປຣານະອອກຈາກຮ່າງ. ພຣາຫມັນມາຮອດ ຈະຈັດພິທີສົບ ແຕ່ຮ່າງກາຍກັບຫາຍໄປ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມພິສົດ ແລະການໃສ່ໃຈຕໍ່ການບູຊາລິງຄະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສະຖານທີ່ນີ້ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນແຫຼ່ງພອນ ແລະຊຳລະມົນທິນທາງສິນທຳໃຫ້ຜູ້ສັດທາ. (2) ຕໍ່ມາເກີດບັນຫາລາຊະວົງ-ຈັນຍາ: ເມື່ອສາຍຕະກູນອ່ອນແອຫຼັງຄວາມຂັດແຍ້ງ ອຳມາດແລະພຣາຫມັນເຕືອນວ່າຖ້າບໍ່ມີກະສັດ ຈະເກີດ “ມັດສະຍະ-ນະຍາຍ” ຄືປາໃຫຍ່ກິນປານ້ອຍ. ສັດຍະສັນທະປະຕິເສດການກັບໄປຄອງລາຊ ແລະເສີນທາງອອກດ້ວຍພິທີຕາມແບບຢ່າງເກົ່າ: ຫຼັງຈາກພຣະປະຣະສຸຣາມະທຳລາຍກະສັດກະສັດຕຣິຍະ ພັນລະຍາກະສັດຕຣິຍະໄດ້ຂໍລູກຈາກພຣາຫມັນ ເກີດຜູ້ປົກຄອງ “ເກີດຈາກນາ”. ບົດນີ້ຍັງແນະນຳທີຣຖະໃຫ້ລູກ—ກຸນດະຂອງວະສິດຖະ—ທີ່ການອາບນ້ຳຕາມເວລາພິທີຈະນຳໄປສູ່ການຕັ້ງຄັນ. ສຸດທ້າຍເກີດກະສັດຊື່ດັງ ອະຕະ (ອະຕົນ) ແລະອະທິບາຍຊື່ຈາກສຽງທິບຈາກຟ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຄື່ອນໄປຕາມຖະໜົນຫຼວງ. ອະຕະສ້າງລິງຄະອະເຕສະວະຣະ; ການບູຊາໃນມາຆ-ຈະຕຸຣທະສີ ແລະການອາບນ້ຳທີ່ກຸນດະໃຫ້ລູກ ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າມີຜົນໃຫ້ລູກ ແລະຄວາມສຸກສະບາຍ.
Adhyaya 129
याज्ञवल्क्यसमुद्रव-आश्रममाहात्म्य (The Māhātmya of Yājñavalkya’s Sacred Water-Site and Āśrama)
ສູຕະໄດ້ແນະນຳອາສຣົມ ແລະ ທີ່ນ້ຳສັກສິດອັນມີຊື່ສຽງ ທີ່ຜູກພັນກັບພຣະຍາຊະຍະວັລກະຍະ ໂດຍກ່າວວ່າ ແມ່ນຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮຽນວິທະຍາວິເດະກໍອາດບັນລຸໄດ້. ບັນດາຣິສີຖາມເຖິງອາຈານເກົ່າຂອງທ່ານ ແລະ ເຫດການທີ່ວິເດະຖືກເອົາໄປ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ຄືນມາ. ສູຕະເລົ່າເຖິງ ຊາກັລຍະ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ຫຼາຍ ເປັນອາຈານ ແລະ ປຸໂຣຫິດຫຼວງ ພ້ອມເຫດການໃນລາຊະສຳນັກ ທີ່ຍາຊະຍະວັລກະຍະຖືກສົ່ງໄປເຮັດພິທີປະລອມໃຈພຣະຣາຊາ. ເກີດຄວາມຕຶງຕັນທາງສັງຄົມ-ພິທີກຳ: ພຣະຣາຊາເຫັນຍາຊະຍະວັລກະຍະຢູ່ໃນສະພາບບໍ່ເໝາະສົມ ຈຶ່ງບໍ່ຮັບພອນ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ໂຍນນ້ຳສັກສິດໃສ່ເສົາໄມ້. ຍາຊະຍະວັລກະຍະອາໄສມັນຕຣາວິເດະ ໂຍນນ້ຳນັ້ນໃຫ້ເສົາໄມ້ງອກໃບ ອອກດອກ ແລະ ອອກໝາກທັນທີ ສະແດງອຳນາດຂອງມັນຕຣາ ແລະ ເປີດເຜີຍຄວາມບໍ່ຊຳນານພິທີຂອງພຣະຣາຊາ. ພຣະຣາຊາຂໍອະພິເສກ ແຕ່ຍາຊະຍະວັລກະຍະປະຕິເສດ ໂດຍກ່າວວ່າ ຜົນຂອງມັນຕຣາຜູກກັບການໂຮມະ ແລະ ຂັ້ນຕອນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອຊາກັລຍະຍືນຍັນໃຫ້ກັບໄປຫາພຣະຣາຊາ ຍາຊະຍະວັລກະຍະປະຕິເສດ ອ້າງຫຼັກທຳມະວ່າ ອາຈານທີ່ຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະ ສັບສົນໜ້າທີ່ ອາດຖືກລະທິ້ງໄດ້. ຊາກັລຍະໂກດ ໃຊ້ມັນຕຣາອະຖັຣວະນິກ ແລະ ນ້ຳ ບັງຄັບໃຫ້ລະທິ້ງຄວາມຮູ້ທີ່ຖ່າຍທອດ; ຍາຊະຍະວັລກະຍະຂັບອອກສິ່ງທີ່ຮຽນມາ ແລະ ປະກາດຄວາມເປັນເອກະລາດ. ຕໍ່ມາທ່ານສະແຫວງຫາສິດທິ-ເຂດ ແລະ ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໄປຫາ ຮາຕາເກສະວະຣະ-ເຂດ ທີ່ຜົນຈະສອດຄ່ອງກັບຈິດໃຈຂອງຜູ້ໄປ. ທີ່ນັ້ນທ່ານປະພຶດຕະປະສະຢາ ແລະ ບູຊາພຣະອາທິດຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ພຣະສຸຣະຍະ (ພາສະກະຣະ) ປະທານພອນ: ວາງມັນຕຣາດັ່ງສະຣະສະວະຕີໃນກຸນດະ; ການອາບນ້ຳ ແລະ ສວດມັນຕຣາ ທຳໃຫ້ຄວາມຮູ້ວິເດະຈື່ຈຳໄດ້ທັນທີ ແລະ ເຫັນແຈ້ງຕັດຕະວາຣະຖະໂດຍພຣະກະຣຸນາ. ຍາຊະຍະວັລກະຍະຂໍພົ້ນຈາກພັນທະກັບອາຈານມະນຸດ; ພຣະອາທິດປະທານສິດທິ (ລະຄິມາ) ແລະ ຊີ້ໃຫ້ຮຽນຜ່ານຮູບມ້າເທວະ (ວາຊິກັຣນະ) ເພື່ອຮັບວິເດະໂດຍກົງ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນ: ອາບນ້ຳທີ່ທີຣະຖະ ເບິ່ງພຣະອາທິດ ແລະ ສວດສູດ “ນາດະບິນດຸ” ນຳໄປສູ່ການບັນລຸທີ່ມຸ່ງສູ່ໂມກສະ.
Adhyaya 130
Kātyāyanī–Śāṇḍilī Upadeśa and the Hāṭakeśvara-kṣetra Tṛtīyā Vrata (कात्यायनी-शाण्डिली-उपदेशः)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປີດດ້ວຍການສົນທະນາລະຫວ່າງພະລິສີກັບສູຕະ ກ່ຽວກັບພື້ນຫຼັງຄອບຄົວຂອງຍາຊະນະວັນກະຍະ ໂດຍກ່າວເຖິງພັນລະຍາສອງຄົນ—ໄມເຕຣຍີ ແລະ ກາຕະຍາຍນີ—ພ້ອມທັງແນະນໍາຕີຣຖະ/ກຸນດະສອງແຫ່ງທີ່ການອາບນໍ້າໃຫ້ຜົນມົງຄຸນ. ຕໍ່ມາ ກາຕະຍາຍນີເກີດຄວາມທຸກໃຈຈາກການແຂ່ງຂັນລະຫວ່າງພັນລະຍາ (ສັບຕນີ-ທຸກຂະ) ເມື່ອເຫັນຄວາມຜູກພັນຂອງຍາຊະນະວັນກະຍະຕໍ່ໄມເຕຣຍີ. ຄວາມໂສກຂອງນາງຖືກພັນລະນາຜ່ານພຶດຕິກໍາ: ບໍ່ອາບນໍ້າ, ບໍ່ກິນ, ບໍ່ຫົວເຮາະ. ນາງເຫັນຊານດິລີເປັນແບບຢ່າງຂອງຄວາມກົມກຽວໃນຄູ່ຄອງ ແລະຂໍອຸປະເທດລັບເພື່ອປູກຝັງໃຫ້ສາມີມີຄວາມຮັກແລະເຄົາລົບ. ຊານດິລີເລົ່າພື້ນຫຼັງຂອງນາງທີ່ກຸຣຸກເຊຕຣະ ແລະຖ່າຍທອດຄໍາແນະນໍາຂອງນາຣະດະ: ທີ່ຮາຖະເກສະວະ-ເກດຕະ ພຣະເກົາຣີກ່ຽວພັນກັບການບູຊາປັນຈະປິນດະ ຕ້ອງເຮັດດ້ວຍສັດທາຕໍ່ເນື່ອງໜຶ່ງປີ ແລະຮັກສາພິເສດໃນວັນຕຣິຕີຍາ. ອັດທະຍາຍຍັງອະທິບາຍທາງເທວະວິທະຍາຜ່ານບົດສົນທະນາລະຫວ່າງເທວີ-ເທວະ ກ່ຽວກັບແມ່ນໍ້າຄັງຄາຢູ່ເທິງສີວະ ເປັນເຫດຜົນສາກົນ-ຈິດທໍາທີ່ຜູກກັບການຮັກສາໂລກ (ຝົນ, ກະສິກໍາ, ຍັດຍະ, ແລະດຸນຍະພາບຈັກກະວານ).
Adhyaya 131
Īśānotpatti–Pañcapīṇḍikā-Gaurī Māhātmya and Vararuci-sthāpita Gaṇapati Māhātmya (ईशानोत्पत्तिपंचपिंडिकागौरीमाहात्म्य–वररुचिस्थापितगणपतिमाहात्म्य)
ອັດທະຍາຍນີ້ຖັກທໍ່ຄໍາອະທິບາຍທາງທິດສະດີຂອງການປະຕິບັດສັນທະຍາ (saṅdhyā) ກັບປະເພນີວຣະຕະ (vrata) ທ້ອງຖິ່ນ. ພຣະສິວະ (Śiva) ອະທິບາຍວ່າໃນເວລາສົມຄ່ໍາ ມີສັດຕູອະທິບາຍເປັນພູດ–ອະສຸຣ ຂັດຂວາງດວງອາທິດ; ນ້ໍາທີ່ຖວາຍດ້ວຍມັນຕຣາ ສາວິຕຣີ (Sāvitrī) ເປັນດັ່ງອາວຸດໃນອາກາດ ຂັບໄລ່ພວກນັ້ນ ເພື່ອວາງຫຼັກຈິດທໍາ–ພິທີກໍາຂອງສັນທະຍາ-ຊະລະ (saṅdhyā-jala). ຕໍ່ມາເກີດຄວາມຕຶງຕັນໃນຄອບຄົວເທວະ: ພຣະປາຣະວະຕີ (Pārvatī) ເສົ້າໃຈທີ່ພຣະສິວະນົບນ້ອມ “ສັນທະຍາ” ໃນຮູບບຸກຄົນ ແລະລຸກລາມເຖິງການຕັ້ງປະຕິຍານ. ແຕ່ສຸດທ້າຍ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ມັນຕຣາອັນລະອຽດຂອງພຣະສິວະ ແລະການນະມັດສະການທາງ Īśāna ທັງສອງກໍກັບຄືນສູ່ຄວາມກົງກັນ. ອັດທະຍາຍຍັງກໍານົດເສັ້ນທາງພັກດີ: ບູຊາພຣະເທວີ ໂກຣີ (Gaurī) ໃນຮູບ “ປັນຈະປີນດະ” (Pañcapīṇḍamaya—ກ້ອນຫ້າ) ໂດຍສະເພາະໃນວັນຕຣິຕີຍາ (tṛtīyā) ຕໍ່ເນື່ອງໄດ້ເຖິງໜຶ່ງປີ; ສັນຍາຜົນເປັນຄວາມກົງກັນໃນຄູ່ຄອງ, ໄດ້ຄູ່ຄອງຕາມປາດຖະໜາ, ແລະລູກຫຼານ; ຖ້າປະຕິບັດໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນ ຈະນໍາໄປສູ່ຄວາມສໍາເລັດທາງວິນຍານທີ່ສູງກວ່າ. ເລື່ອງຖືກສົ່ງຕໍ່ຜ່ານ ນາຣະດະ (Nārada), ຊານດິລຍະ (Śāṇḍilya), ແລະ ສູຕະ (Sūta) ແລ້ວຈົບດ້ວຍຕົວຢ່າງທ້ອງຖິ່ນ: ກາຕະຍາຍນີ (Kātyāyanī) ຖືວຣະຕະໜຶ່ງປີ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບ ຢາຊະນະວັນກະຍະ (Yājñavalkya) ແລະໄດ້ລູກຊາຍຜູ້ມີຄວາມສາມາດ. ທ້າຍສຸດ ວຣະຣຸຈິ (Vararuci) ສ້າງຕັ້ງພຣະຄະນະປະຕິ (Gaṇapati) ເພື່ອສະໜັບສະໜູນການຮຽນ ແລະຄວາມຊໍານານໃນພຣະເວດ (Veda).
Adhyaya 132
वास्तुपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Vāstupada-Utpatti Māhātmya: The Glory of the Origin of Vāstupada)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາແບບຖາມ–ຕອບທາງທຳມະລະຫວ່າງລິສີທັງຫຼາຍກັບສູຕະ. ລິສີຖາມວ່າເປັນຫຍັງຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວກັບກາຕະຍາຍະນະຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງກ່ອນ ແລະຂໍໃຫ້ເລົ່າເຖິງຖານສັກສິດທີ່ມະຫາຕະມານັ້ນສ້າງ. ສູຕະອະທິບາຍວ່າ ກາຕະຍາຍະນະໄດ້ສ້າງຕີຣຖະຊື່ «ວາສຕຸປະດະ» ຜູ້ໃດໄປບູຊາຈະໄດ້ສົມປາດຖະນາທຸກປະການ ແລະມີການບູຊາເທວະດາເປັນລະບົບ (43 ບວກ 5)។ ຕໍ່ມາເລົ່າຕຳນານກຳເນີດ: ມີສັດນ່າຢ້ານກົວເກີດຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ ແລະກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ຖືກທຳລາຍໄດ້ໂດຍອຳນາດມົນຕຣາຂອງພວກໄດຕະຍະ ອັນສືບມາຈາກການສອນຂອງສຸກຣະ. ເທວະດາທັງຫຼາຍຕີບໍ່ເຂົ້າ ແລະຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ຈົນວິສນຸເຂົ້າມາກຳນົດຄຳປະຕິຍານ: ບ່ອນໃດທີ່ເທວະດາສະຖິດຢູ່ເທິງຮ່າງຂອງມັນ ການບູຊາທີ່ນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ມັນພໍໃຈ; ຖ້າລະເລີຍການບູຊາ ມະນຸດຈະຖືກເຮັດຮ້າຍ. ເມື່ອມັນສົງົບ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຕັ້ງຊື່ວ່າ «ວາສຕຸ» ແລະວິສນຸມອບໝາຍໃຫ້ວິສວະກັມມະຈັດລະບຽບພິທີບູຊາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ। ບຸດຂອງຍາຊະນະວັນກະຍະ ຂໍໃຫ້ວິສວະກັມມະຈັດຕັ້ງສະຖານທີ່ອາສຣົມໃນຮາຖາເກສະວະຣະ-ເຂດ ຕາມຫຼັກນີ້. ວິສວະກັມມະເຮັດວາສຕຸປູຊາຕາມຄຳສັ່ງ ແລະກາຕະຍາຍະນະໄດ້ເຜີຍແຜ່ພິທີເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການໄດ້ສຳຜັດເຂດນີ້ຊ່ວຍປົດບາບ ແລະລົບລ້າງຂໍ້ບົກພ່ອງໃນເຮືອນ/ການກໍ່ສ້າງ (gṛha-doṣa, śilpa-doṣa, ku-pada, ku-vāstu) ໂດຍຍຶດວັນໄວສາຂະ ຂ້າງຂຶ້ນ ຕຣິຕີຍາ ແລະນັກສັດຣະ ໂຣຫິນີ; ຜູ້ບູຊາຖືກຕ້ອງຈະໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະອຳນາດປົກຄອງ។
Adhyaya 133
अजागृहोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् | Ajāgṛhā: Origin Narrative and Site-Glory
ບົດທີ 133 ກ່າວເຖິງກຳເນີດ ແລະມະຫິມາຂອງ Ajāgṛhā ໃນ Hāṭakeśvara-kṣetra. ສູຕະເລົ່າໃຫ້ນັກປັນຍາຟັງວ່າ ທ່ານເທວະດາ Ajāgṛhā ໂດດເດັ່ນໃນການຫຼຸດຜ່ອນທຸກຂ໌ແລະໂລກໄພ. ພຣາຫມັນຜູ້ເດີນທາງໄປສັກກະບູຊາມາຮອດດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າ ໄດ້ນອນພັກໃກ້ຝູງແບ້ ແລ້ວຕື່ນຂຶ້ນມາພົບວ່າຕົນຖືກໂລກ 3 ຢ່າງ: rājayakṣmā, kuṣṭha, ແລະ pāmā. ບຸກຄົນສະຫວ່າງໄສຜູ້ໜຶ່ງປາກົດຕົວເປັນພຣະຣາຊາ Aja (Ajapāla) ແລະອະທິບາຍວ່າ ພຣະອົງຄຸ້ມຄອງປະຊາຊົນໂດຍການຈັດການຄວາມທຸກຂ໌ທີ່ຖືກສັນຍາລັກເປັນຮູບແບ້. ໂລກໄພເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວວ່າ 2 ຢ່າງຖືກຜູກມັດດ້ວຍ brahmaśāpa ຈຶ່ງຕ້ານທານການຮັກສາທົ່ວໄປ; ອີກ 1 ຢ່າງພໍຈະບັນເທົາໄດ້ດ້ວຍມັນຕຣາ ແລະຢາ; ພ້ອມທັງເຕືອນວ່າການແຕະດິນທີ່ຈຸດນັ້ນອາດນຳໂລກຄ້າຍກັນມາໄດ້. ພຣະຣາຊາຈຶ່ງປະກອບ homa ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະພິທີບູຊາດ້ວຍສັດທາ ຮວມທັງການສະຫຼອງອ່ານຕາມແນວ Atharva ແລະບົດສັນລະເສີນ kṣetrapāla/vāstu ເພື່ອເຊີນເທວະດາປະຈຳກະເສດອອກຈາກພື້ນດິນ. ເທວະດາປະກາດວ່າສະຖານທີ່ນັ້ນບໍລິສຸດຈາກຄວາມບົກພ່ອງແຫ່ງໂລກ ແລະກຳນົດລຳດັບການແກ້ໄຂ: ບູຊາ Ajāgṛhā, ອາບນ້ຳທີ່ Candrakūpikā ແລະ Saubhāgya-kūpikā, ເຂົ້າໄປເບິ່ງ/ເຂົ້າໃກ້ Khaṇḍaśilā, ແລະອາບນ້ຳທີ່ Apsarasāṃ Kuṇḍa ໃນວັນອາທິດເພື່ອສະຫງົບ pāmā. ພຣາຫມັນປະຕິບັດຕາມ ແລະຫາຍປ່ວຍທີລະນ້ອຍ ຈົນກັບຄືນສູ່ຄວາມສົມບູນ; ບົດຈົບດ້ວຍການຢືນຢັນວ່າ Ajāgṛhā ຍັງຄົງປະທານຜົນແກ່ຜູ້ມີສັດທາທີ່ບູຊາຢ່າງມີວິໄນ.
Adhyaya 134
खण्डशिलासौभाग्यकूपिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् | Origin-Glory of Khaṇḍaśilā and the Saubhāgya-Kūpikā
ອັດຍາຍ 134 ເປັນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ຣິສີ ໃນພື້ນທີ່ສັກສິດ Śrīhāṭakeśvara-kṣetra / Kāmeśvara-pura. ຣິສີທັງຫຼາຍຖາມເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງ Kāma ທີ່ເປັນພະຍາດກຸດຖະ (ໂລກຜິວໜັງ) ແລະກໍ່ກຳເນີດຂອງສັນຍາລັກສັກສິດສອງຢ່າງ: ເທວີຮູບຫີນ Śilākhaṇḍā / Khaṇḍaśilā ແລະ ບໍ່ນ້ຳມົງຄຸນ Saubhāgya-kūpikā. ສູຕະເລົ່າເຖິງພຣາຫມັນຕະປະ Harīta ແລະພັນລະຍາຜູ້ມີຄຸນທຳສູງ. ດ້ວຍລູກສອນແຫ່ງກາມ, Kāma ເກີດຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ນາງ. ເມື່ອ Harīta ຮູ້ເຫັນ ຈຶ່ງສາບແຊ່ງຕາມທຳ-ກົດ: Kāma ຕິດພະຍາດກຸດຖະ ແລະຖືກຜູ້ຄົນລັງກຽດ; ພັນລະຍາກໍ່ກາຍເປັນຫີນ ເນື່ອງຈາກຈິດໃຈເຄີຍເບື້ອງເບນຊົ່ວຂະນະ. ບົດນີ້ອະທິບາຍບາບ 3 ປະເພດ (ທາງຈິດ, ຄຳເວົ້າ, ກາຍ) ແລະຍົກຈິດໃຈເປັນຮາກຂອງຄວາມຮັບຜິດ. ເມື່ອ Kāma ອ່ອນແອ ການສືບພັນໃນໂລກຖືກລົບກວນ ທຳໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍຂໍທາງແກ້. ຈຶ່ງກຳນົດໃຫ້ບູຊາຮູບຫີນ, ອາບນ້ຳ, ແລະພິທີສຳຜັດນ້ຳທີ່ບໍ່ນັ້ນ ເພື່ອເປັນຕີຣຖະຮັກສາໂລກຜິວໜັງ ແລະໃຫ້ saubhāgya (ສິຣິມົງຄຸນ/ຄວາມໂຊກດີ). ທ້າຍອັດຍາຍກ່າວເຖິງວຣະຕະໃນວັນ Trayodaśī ໃຫ້ບູຊາ Khaṇḍaśilā ແລະ Kāmeśvara ເພື່ອປົກປ້ອງຈາກຄຳນິນທາ, ຟື້ນຟູສະເໝີພາບແລະໂຊກລາບ, ແລະຄວາມຜາສຸກໃນຄອບຄົວ.
Adhyaya 135
दीर्घिकातीर्थमाहात्म्य — The Glory of Dīrghikā Tīrtha and the Pativratā Narrative
ສູຕະໄດ້ພັນລະນາເຖິງທະເລສາບສັກສິດຊື່ ດີຣຄິກາ (Dīrghikā) ອັນໂດງດັງວ່າຊ່ວຍທຳລາຍບາບ. ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ວັນຈະຕຸຣະດະສີ (caturdaśī) ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນ ເຈຍສຖະ (Jyeṣṭha) ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າມີຜົນສູງສຸດໃນການປົດປ່ອຍຈາກບາບ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານຕົວຢ່າງ: ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ວີຣະຊະຣະມັນ (Vīraśarman) ມີລູກສາວຮ່າງກາຍມີສັດສ່ວນແປກ ຈົນຖືກສັງຄົມປະຕິເສດ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວດ້ານພິທີການແຕ່ງງານ. ນາງປະພຶດຕະປະສະຍາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະໄປຮ່ວມສະພາຂອງອິນທຣະເປັນປະຈຳ. ເມື່ອອິນທຣະໃຫ້ພົ່ນນ້ຳຊຳລະບ່ອນນັ່ງຂອງນາງ ນາງຈຶ່ງຖາມ; ອິນທຣະອະທິບາຍວ່າ ການບໍ່ແຕ່ງງານແມ່ນຖືກເຫັນວ່າບໍ່ບໍລິສຸດຕາມພິທີ ແລະແນະນຳໃຫ້ແຕ່ງງານເພື່ອຄືນສູ່ຄວາມເໝາະສົມ. ນາງປະກາດຫາຜົວຕໍ່ສາທາລະນະ; ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນໂລກເຮື້ອນ (leprosy) ຍອມແຕ່ງງານ ໂດຍມີເງື່ອນໄຂໃຫ້ນາງເຊື່ອຟັງຕະຫຼອດຊີວິດ. ຫຼັງແຕ່ງງານ ລາວຂໍໄປອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ 68 ແຫ່ງ; ນາງສ້າງກະຕ່ອມພົກພາ ແລະອຸ້ມລາວໄວ້ເທິງຫົວເດີນທາງບຸນ ຈົນຮ່າງກາຍລາວຄ່ອຍໆກັບມາສົດໃສ. ຄືນໜຶ່ງໃກ້ເຂດ ຮາຖາເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara) ນາງເມື່ອຍລ້າແລະໄປກະທົບຖືກຩີ ມານດະວະຍະ (Māṇḍavya) ຜູ້ຖືກປັກໄວ້; ຩີສາບວ່າຜົວນາງຈະຕາຍເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ. ນາງຕອບດ້ວຍສັດຍະກິຣິຍາ (satya) ວ່າ ຖ້າຜົວຕ້ອງຕາຍ ຕາເວັນຈະບໍ່ຂຶ້ນ. ຕາເວັນຈຶ່ງຖືກຢຸດ ເກີດຄວາມປັ່ນປ່ວນໃນໂລກ; ຄົນຊົ່ວດີໃຈ ແຕ່ພິທີຍັດຍະ ແລະວິຖີທຳມະຖືກຂັດຂວາງ ທຳໃຫ້ເທວະດາເດືອດຮ້ອນ. ເທວະດາໄປຂໍຕໍ່ພຣະສູຣຍະ (Sūrya) ຜູ້ກ່າວວ່າຢ້ານອຳນາດຂອງປະຕິວຣະຕາ (pativratā). ພວກເຂົາຈຶ່ງເຈລະຈາກັບນາງ ແລະສັນຍາຈະປະທານພອນ. ນາງຍອມໃຫ້ຕາເວັນຂຶ້ນ; ຜົວນາງຕາຍເມື່ອແຕະແສງຕາເວັນ ແຕ່ຖືກເທວະດາຊຸກຊີວິດຄືນ ແລະກັບເປັນໜຸ່ມ. ນາງກໍຖືກປ່ຽນເປັນຮູບງາມອຸດົມ ແລະມານດະວະຍະພົ້ນທຸກ. ນິທານນີ້ຊູບຊູມບຸນຂອງຕີຣຖະ, ພະລັງສັດຍະ, ແລະຄຸນຄ່າຂອງປະຕິວຣະຕາ-ທຳມະ ໃນພູມສັກສິດ.
Adhyaya 136
दीर्घिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Origin of Dīrghikā)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະ–ກົດໝາຍ ກ່ຽວກັບກຳ ແລະ ຄວາມຍຸດຕິທຳທີ່ສົມສ່ວນ. ມານດະວະຍະ ທົນທຸກຍາວນານແຕ່ບໍ່ຕາຍ ຈຶ່ງທູນຖາມທ່ານທຳມະຣາຊາ ເພື່ອຮູ້ເຫດກຳຢ່າງແນ່ຊັດ. ທຳມະຣາຊາອະທິບາຍວ່າ ໃນຊາດກ່ອນ ເມື່ອເປັນເດັກ ມານດະວະຍະເຄີຍເສຍບນົກບາກາ (baka) ໃສ່ໄມ້ປາຍແຫຼມ ແລະກຳນ້ອຍນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ເຈັບປວດໃນປັດຈຸບັນ. ມານດະວະຍະເຫັນວ່າໂທດຫນັກເກີນກຳ ແລະສາບແຊ່ງວ່າ ທຳມະຣາຊາຈະເກີດໃນຄອບຄົວຊູດຣາ ຮັບທຸກທາງສັງຄົມ; ແຕ່ຄຳສາບຖືກຈຳກັດ—ຊາດນັ້ນຈະບໍ່ມີລູກ ແລະຕໍ່ມາຈະກັບຄືນສູ່ຕຳແໜ່ງເດີມ. ທາງແກ້ໄຂຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາ: ທຳມະຣາຊາຄວນບູຊາ ຕຣິໂລຈະນະ (ພຣະສິວະ) ໃນທົ່ງນີ້ ເພື່ອໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ (ຄວາມຕາຍ) ຢ່າງໄວ. ເທວະດາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຂໍພອນເພີ່ມ ແລະປ່ຽນໄມ້ເສຍບ (śūlikā) ໃຫ້ເປັນວັດຖຸສຳຜັດຊຳລະບາບ: ຜູ້ໃດແຕະຕ້ອງຕອນເຊົ້າຈະພົ້ນຈາກປາບ. ພັດຕິວຣະຕາຜູ້ໜຶ່ງຂໍໃຫ້ບໍ່ນ້ຳ/ຄູທີ່ຂຸດໄວ້ ໂດງດັງຊື່ “ດີຣຄິກາ” ໃນສາມໂລກ; ເທວະດາອະນຸຍາດ ແລະປະກາດວ່າ ອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າທີ່ນັ້ນລ້າງບາບທັນທີ. ຍັງກຳນົດເວລາອີກວ່າ ອາບນ້ຳໃນວັນທີ 5 ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ຮາສີກັນຍາ ຈະຊ່ວຍກັບຄືນຈາກຄວາມບໍ່ມີລູກ ແລະໄດ້ລູກ. ທ້າຍສຸດ ເລົ່າເຖິງການບູຊາຂອງພັດຕິວຣະຕາຕໍ່ຕີຣຖະຂອງນາງ ແລະຜົນການຟັງຕຳນານດີຣຄິການີ້ ກໍປົດບາບໄດ້ເຊັ່ນກັນ.
Adhyaya 137
माण्डव्य-मुनिशूलारोपण-प्रसङ्गः (Mandavya Muni and the Episode of Impalement)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງນັກບຳເນັດຕະປະສະຍາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ມານດະວະຍະ (Māṇḍavya) ຈຶ່ງຖືກນຳໄປປັກໃສ່ຊູລາ (ເສົາປັກ/impalement)។ ສູຕະໄດ້ເລົ່າວ່າ ມານດະວະຍະເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະ ດ້ວຍສັດທາອັນເລິກຊຶ້ງ ແລະເຂົ້າໄປຫາຕີຣຖະໃຫຍ່ອັນຊຳລະບາບ ທີ່ສືບສານກັບປະເພນີຂອງ ວິສວາມິຕຣະ (Viśvāmitra)។ ທ່ານໄດ້ທຳພິທີປິຕຣິ-ຕັຣປະນະ (pitṛ-tarpaṇa) ຖວາຍນ້ຳແດ່ບັນພະບຸລຸດ ແລະຮັກສາວຣະຕະທີ່ເນັ້ນພຣະອາທິດ ພ້ອມສະດຸດີທີ່ພຣະພາສະກະຣະ (Bhāskara) ພໍໃຈ ມີຄຳຊ້ຳ “vibhrāṭ”។ ໃນຊ່ວງນັ້ນ ມີໂຈນລັກຫໍ່ໜຶ່ງ (loptra) ແລະຖືກຄົນຕາມລ່າ. ເຫັນລະສີນັ່ງສງົບບໍ່ເວົ້າ ໂຈນຈຶ່ງວາງຫໍ່ໄວ້ໃກ້ທ່ານ ແລະໄປຫຼົບໃນຖ້ຳ. ເມື່ອຜູ້ຕາມມາຮອດ ເຫັນຫໍ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າລະສີ ກໍສອບຖາມເສັ້ນທາງຫນີຂອງໂຈນ. ແມ່ນວ່າມານດະວະຍະຮູ້ບ່ອນຫຼົບ ແຕ່ດ້ວຍການຮັກສາມະອຸນະ-ວຣະຕະ (mauna-vrata) ຈຶ່ງບໍ່ເວົ້າ. ຜູ້ຕາມລ່າຂາດການພິຈາລະນາ ເຊື່ອວ່າທ່ານແມ່ນໂຈນປອມຕົວ ແລະປັກໃສ່ຊູລາໃນປ່າ. ເລື່ອງນີ້ຖືກວາງເປັນຜົນສຸກງອກຂອງກຳເກົ່າ (pūrvakarma-vipāka) ແມ່ນວ່າປັດຈຸບັນທ່ານບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແລະເປີດປະເດັນວ່າດ້ວຍການຕັດສິນທາງຈິດທຳ, ວິໄນຂອງວຣະຕະ, ແລະຄວາມສັບຊ້ອນຂອງເຫດປັດໃຈ-ຜົນກຳ।
Adhyaya 138
धर्मराजेश्वरोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Account of Dharmarāja’s Manifestation as Vidura)
ບັນດາລິສີຖາມສູຕະເຖິງຕະປະສະຍາ ແລະ ການພິຈາລະນາສະມາທິທີ່ ທັມມະຣາຊ (ຍະມະ) ໄດ້ປະຕິບັດເພື່ອລົບລ້າງຄຳສາບຂອງລິສີມານດະວະຍະ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ທັມມະຣາຊເສົ້າໃຈດ້ວຍຄຳສາບ ໄດ້ໄປບຳເນັດຕະປະຢູ່ທົ່ງສັກສິດ ສ້າງສະຖານບູຊາດັ່ງວິມານໃຫ້ ກະປາດິນ (ພຣະສິວະ) ແລະ ບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ ທູບ ແລະ ນ້ຳຫອມ/ຂີ້ເຜິ້ງທາ. ພຣະມະຫາເທວະພໍໃຈ ແລະ ປະທານພອນ. ທັມມະຣາຊທູນວ່າ ແມ່ນຕົນຮັກສາທັມມະຂອງຕົນແລ້ວ ແຕ່ກໍຖືກສາບໃຫ້ເກີດໃນຄອບຄົວຊູດຣະ ແລະ ຢ້ານທຸກຂ໌ກັບການພິນາດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງ (jñāti-nāśa)। ພຣະສິວະກ່າວວ່າ ຖ້ອຍຄຳຂອງລິສີບໍ່ອາດກັບຄືນ: ທ່ານຈະເກີດເປັນຊູດຣະແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ມີລູກ; ແມ່ນຈະເຫັນຍາດພີ່ນ້ອງສູນເສຍ ແຕ່ຈະບໍ່ຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ ເນື່ອງຈາກຄົນອື່ນບໍ່ຟັງຄຳຫ້າມຂອງທ່ານ. ຈາກນັ້ນມີການພະຍາກອນຊີວິດແບບສອນທັມ: ຕະຫຼອດ 100 ປີ ທ່ານຈະຍຶດທັມມະ ແລະ ໃຫ້ຄຳສອນຫຼາຍປະການເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງ ແມ່ນເຂົາຈະຂາດສັດທາ ແລະ ມີຈິດໃຈບົ່ມບໍ່ດີກໍຕາມ. ຄົບ 100 ປີ ຈະລະສັງຂານຜ່ານ “ປະຕູພຣະພຣະຫມາ” (brahma-dvāra) ແລະ ໄດ້ມົກຂະ. ຕອນທ້າຍຊີ້ວ່າ ນີ້ສຳເລັດເປັນການອະວະຕານຂອງທັມມະຣາຊເປັນ ວິດຸຣະ ເກີດຕາມການຈັດການຂອງ ວະຍາສະ (ປາຣາຊາຣະຍະ) ໃນຄອບຄົວນາງທາສີ ເພື່ອໃຫ້ຄຳຂອງມານດະວະຍະເປັນຈິງ; ການຟັງເລື່ອງນີ້ຖືກກ່າວວ່າ ຊ່ວຍທຳລາຍບາບ.
Adhyaya 139
धर्मराजेश्वर-माहात्म्य (Dharmarājeśvara Māhātmya) — The Glory of Dharmarājeśvara and the Hāṭakeśvara-kṣetra Liṅga
ສູຕະເລົ່າເລື່ອງອັນມີຊື່ສຽງແລະຊໍາລະບາບ ກ່ຽວກັບທັມມະຣາຊ (ຍະມະ)។ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທີ່ສືບສາຍກາສຍະປະ ແລະເປັນອຸປາທະຍາ ສູນເສຍລູກຊາຍນ້ອຍ ຈົນຄວາມໂສກກາຍເປັນຄວາມໂກດຕໍ່ຍະມະ। ລາວໄປຮອດສໍານັກຂອງທັມມະຣາຊ ແລະສາບແຊ່ງຢ່າງຮຸນແຮງວ່າ ຍະມະຈະ “ບໍ່ມີລູກ” ສູນຄວາມນັບຖືຈາກປະຊາຊົນ ແລະແມ່ນແຕ່ການເອີ້ນນາມຍະມະໃນພິທີມົງຄຸນກໍຈະເກີດອຸປະສັກ। ຍະມະແມ່ນຜູ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມທັມມະ ແຕ່ກໍຫວາດກົວພຣາຫມະ-ຊາປ ແລະໄປຂໍພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມລະລຶກເຫດການມານດະວະຍະທີ່ເຄີຍເປັນຈຸດອ່ອນ. ພຣະອິນທຣະຊີ້ວ່າ ຄວາມຕາຍເກີດຕາມເວລາທີ່ກໍານົດ ແລະຄວນຫາທາງແກ້ໃຫ້ຍະມະຍັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກຕໍານິ. ພຣະພຣະຫມາບໍ່ອາດລົບລ້າງຄໍາສາບແຊ່ງ ຈຶ່ງສ້າງ “ໂຣກໄພ” (ວະຍາທິ) ໃຫ້ເປັນຜູ້ປະຕິບັດການມໍລະນະຕາມການກໍານົດ ເພື່ອໃຫ້ຄໍາຕໍານິຈາກປະຊາຊົນບໍ່ຕົກໃສ່ຍະມະ. ຕໍ່ມາ ຍະມະຕັ້ງຂໍ້ຍົກເວັ້ນປົກປ້ອງ: ລິງຄະອຸດຕະມະໃນຮາຖະເກສະວະ-ເຂດ ອັນເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບທັງປວງ; ຜູ້ໃດເບິ່ງດ້ວຍສັດທາໃນຕອນເຊົ້າ ພວກທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍຕ້ອງຫຼີກເວັ້ນ. ຍະມະຍັງນໍາລູກຊາຍຂອງພຣາຫມັນກັບຄືນຊີວິດໃນຮູບພຣາຫມັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດການປອງດອງ. ພຣາຫມັນຈຶ່ງຜ່ອນຄໍາສາບແຊ່ງ: ຍະມະຈະມີລູກເກີດຈາກເທວະ ແລະອີກຄົນເກີດຈາກມະນຸດ ຜູ້ຈະ “ຊ່ວຍປົດປ່ອຍ” ຍະມະຜ່ານຍັດຍາກະສັດໃຫຍ່; ການນັບຖືຍະມະຍັງດໍາລົງ ແຕ່ໃຊ້ມັນຕຣາທີ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດຈາກມະນຸດ ແທນສູດເວທະເກົ່າ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ບູຊາຮູບຍະມະທີ່ຕັ້ງໄວ້ດ້ວຍມັນຕຣາກໍານົດ ໂດຍສະເພາະໃນວັນປັນຈະມີ ຈະປົກປ້ອງຈາກຄວາມໂສກເສຍລູກໜຶ່ງປີ; ການສວດໃນວັນປັນຈະມີ ປ້ອງກັນອະປະມຣິຕຍຸ ແລະປຸຕຣະ-ໂສກ.
Adhyaya 140
धर्मराजपुत्राख्यानवर्णनम् | Account of Dharmarāja’s Son (Yudhiṣṭhira) and Pilgrimage-Linked Merit
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາແບບຖາມ–ຕອບ: ບັນດາິສີຖາມເຖິງບຸດຜູ້ເກີດເປັນມະນຸດທີ່ຜູກພັນກັບຍະມະ (ທັມມະຣາຊ) ແລະ ສູຕະຕອບວ່າ ບຸດນັ້ນຄື ຢຸທິສຖິຣະ ເກີດໃນສາຍພັນຂອງປານດຸ ແລະ ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເປັນຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ກະສັດກະສັດຕຣິຍະ. ເນື້ອເລື່ອງຍົກຂຶ້ນສະແດງພິທີກະສັດຕາມທັມມະຂອງລາວ: ຣາຊະສູຍະທີ່ມີທານດັກຊິນາຄົບຖ້ວນ ແລະ ອັດສະວະເມທະ 5 ຄັ້ງທີ່ສຳເລັດສົມບູນ ເພື່ອໃຫ້ເຫັນຄວາມເປັນແບບຢ່າງຂອງການປົກຄອງດ້ວຍທັມມະ ແລະ ຄວາມຄົບຖ້ວນໃນຍັດຍະ. ຕໍ່ມາ ມີຄຳສອນແບບປະເມີນຄ່າ: ແມ່ນວ່າອາດປາຖະໜາລູກຫຼາຍ ແຕ່ລູກພຽງຄົນດຽວທີ່ໄປກາຍາ, ປະກອບອັດສະວະເມທະ, ຫຼື ປ່ອຍງົວຜູ້ສີຟ້າ (ນີລະ-ວຣິສະ) ກໍພໍສຳລັບໃຫ້ພໍ່ຮູ້ສຶກວ່າໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຄົບ. ສູຕະສະຫຼຸບວ່າ ບັນຊີນີ້ເປັນຄຳສອນທີ່ເພີ່ມພູນທັມມະ (dharma-vṛddhi-kara) ສຳລັບຜູ້ຮູ້ ໂດຍເຊື່ອມຄວາມເປັນແບບຢ່າງຂອງກະສັດກັບຈັນຍາບັນຂອງການເດີນທາງສັກກະລະ ແລະ ການປຽບທຽບຄ່າຂອງພິທີກຳ.
Adhyaya 141
मिष्टान्नदेश्वरमाहात्म्य (Glory of Miṣṭānneśvara, the ‘Giver of Sweet Food’)
ສູຕະເລົ່າເຖິງເທວະດາໃນຮາຖະເກສະວະ-ເຂດ ທີ່ການໄດ້ເຫັນ (ດຣະຊະນະ) ແຕ່ພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍ່ເຊື່ອວ່າໃຫ້ “ມິສຕານນະ” ອາຫານຫວານບຳລຸງ. ກະສັດ ວະສຸເສນ ແຫ່ງອານັຣຕະ ໃຈບຸນຫຼາຍ ບໍລິຈາກເພັດພອຍ ພາຫະນະ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງ ໂດຍສະເພາະໃນວັນມົງຄຸນເຊັ່ນ ສັງກຣານຕິ ວະຍະຕີປາຕ ແລະເວລາຄຣາສ; ແຕ່ກັບລະເລີຍຂອງທານທີ່ຈຳເປັນທີ່ສຸດ ຄື ເຂົ້າ/ອາຫານ ແລະນ້ຳ ເພາະເຫັນວ່າທຳມະດາເກີນໄປ. ຫຼັງຕາຍ ແມ່ນໄດ້ສະຖານະສະຫວັນດ້ວຍທານ ແຕ່ກັບຫິວແລະຫິວນ້ຳຢ່າງຮຸນແຮງ ຈົນຮູ້ສຶກວ່າ “ສະຫວັນ” ກາຍເປັນນະລົກ. ພຣະອິນທຣາອະທິບາຍວ່າ ຄວາມອິ່ມໃຈທີ່ຍືນຍາວທັງໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ຕ້ອງອາໄສການໃຫ້ນ້ຳແລະອາຫານຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ພ້ອມຈິດບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ; ຂອງທານອື່ນໆຈຳນວນຫຼາຍບໍ່ອາດແທນທານຕາມຄວາມຈຳເປັນໄດ້. ການບັນເທົາທຸກຂອງກະສັດຈະເກີດຈາກລູກຊາຍບໍລິຈາກນ້ຳແລະເຂົ້າໃນນາມພໍ່ ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນລູກບໍ່ໄດ້ເຮັດ. ນາຣະດະມາຮູ້ເລື່ອງ ແລ້ວລົງໄປໂລກ ສອນສັດຍະເສນ ໃຫ້ເລີ່ມລ້ຽງພຣາຫມັນດ້ວຍມິສຕານນະ ແລະຈັດແຈກນ້ຳໂດຍສະເພາະໃນລະດູຮ້ອນ. ຕໍ່ມາເກີດໄພແຫ້ງແລ້ງ 12 ປີ ຈົນອົບອວນອາຫານຂາດ ເຮັດໃຫ້ການໃຫ້ທານຕໍ່ເນື່ອງລຳບາກ; ພໍ່ປາກົດໃນຄວາມຝັນ ຂໍໃຫ້ຖວາຍອາຫານແລະນ້ຳໃນນາມຕົນ. ສັດຍະເສນຈຶ່ງບູຊາພຣະສິວະ ຕັ້ງລິງຄະ ແລະປະພຶດວຣະຕະ-ສຳຍະມ; ພຣະສິວະປະທານພອນໃຫ້ຝົນຕົກອຸດົມ ແລະອາຫານຜະລິດຫຼາຍ ພ້ອມປະກາດວ່າ ຜູ້ໃດເຫັນລິງຄະນັ້ນຍາມອະຮຸນ ຈະໄດ້ອາຫານຫວານດັ່ງອຳຣິຕ; ຜູ້ບູຊາທີ່ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ຈະເຖິງພຣະສິວະລົກ. ທ້າຍບົດຍືນຢັນວ່າໃນກະລິຍຸກ ການດຣະຊະນະຕອນເຊົ້າດ້ວຍພັກຕິ ຈະໄດ້ມິສຕານນະ ຫຼືໄດ້ຄວາມໃກ້ຊິດກັບຊູລິນ (ພຣະສິວະ)។
Adhyaya 142
Heramba–Gaṇeśa Prādurbhāva and the Triple Gaṇapati: Svargada, Mokṣada, and Martyadā
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາ ເມື່ອພວກລຶສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບ «ພຣະຄະເນຊາ 3 ພາກ» ທີ່ມີອານຸພາບແບບຂັ້ນຕອນ: ປະທານສະຫວັນ (svarga), ສົ່ງເສີມການປະພຶດເພື່ອໂມກສະ (mokṣa), ແລະປົກປ້ອງຊີວິດໃນໂລກມະນຸດຈາກຜົນຮ້າຍ. ຕອນເລີ່ມຍົກຍ້ອງພຣະຄະເນຊາເປັນຜູ້ກຳຈັດອຸປະສັກ (vighna-hartṛ) ແລະຜູ້ປະທານຈຸດໝາຍເຊັ່ນ ຄວາມຮູ້ ແລະຊື່ສຽງ. ພວກລຶສີແບ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງມະນຸດເປັນ ອຸດຕະມະ (ຫາໂມກສະ), ມັດທະຍະມະ (ຫາສະຫວັນແລະຄວາມສຸກລະອຽດ), ແລະ ອະທະມະ (ຫມົດໃຈໃນອາລົມສຳຜັດ) ແລ້ວຖາມວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງຂໍ «ມັຣຕະຍະດາ» ທີ່ກ່ຽວກັບຊີວິດມະຕະ. ສູຕະເລົ່າເຫດວິກິດໃນເທວະໂລກ: ມະນຸດຜູ້ສຳເລັດຕະປະສະ ເຂົ້າສະຫວັນຫຼາຍ ຈົນເທວະທັງຫຼາຍຖືກກົດດັນ; ອິນທຣະຈຶ່ງວອນຂໍພຣະສິວະ. ພຣະປາຣະວະຕີປັ້ນຮູບພຣະຄະເນຊາ (ໜ້າຊ້າງ, ແຂນ 4, ລັກສະນະພິເສດ) ແລະມອບໜ້າທີ່ໃຫ້ສ້າງອຸປະສັກແກ່ຜູ້ພະຍາຍາມຫາສະຫວັນ/ໂມກສະດ້ວຍພິທີກຳ—ເພື່ອໃຫ້ «ການຂັດຂວາງ» ເປັນການຄຸ້ມຄອງລະບຽບແຫ່ງຈັກກະວານ. ກອງຄະນະຄະນະ (gaṇa) ຈຳນວນຫຼາຍຖືກວາງໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະອົງ; ເທວະທັງຫຼາຍຍັງປະທານອາວຸດ, ພາຊະນະອາຫານບໍ່ໝົດ, ພາຫະນະ, ແລະຄວາມຮູ້-ປັນຍາ, ໂຊກລາບ, ສະຫງ່າງາມ, ຮັດສະມີ ເພື່ອຢືນຢັນພຣະອຳນາດຈາກຫຼາຍເທວະ. ທ້າຍບົດອະທິບາຍການປະດິດຕັ້ງ 3 ສະຖານໃນກະເສດຕຣະ: ມົກສະດາ-ຄະເນຊາ (ສຳພັນກັບ Īśāna ແລະຜູ້ປະພຶດພຣະວິທະຍາບຣາຫມະເພື່ອໂມກສະ), ເຮຣັມບະຜູ້ປະທານປະຕູສະຫວັນ (Svargadvāra-prada) ສຳລັບຜູ້ປາຖະໜາສະຫວັນ, ແລະ ມັຣຕະຍະດາ-ຄະເນຊາ ຜູ້ຮັບປະກັນວ່າຜູ້ຕົກຈາກສະຫວັນຈະບໍ່ລົງໄປກຳເນີດຕ່ຳ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ບູຊາໃນວັນ Śukla Māgha Caturthī ຈະປ້ອງກັນອຸປະສັກໄດ້ 1 ປີ ແລະການຟັງເລື່ອງນີ້ກໍທຳລາຍອຸປະສັກໄດ້ເຊັ່ນກັນ.
Adhyaya 143
जाबालिक्षोभण-नाम अध्यायः (Chapter on the Disturbance of Jābāli) / Jābāli’s Temptation and the Local Merit of Cītreśvara
ສູຕະໄດ້ພັນລະນາເທວະນາມ «ຈີເຕຣສະວະຣະ» ຜູ້ສະຖິດຢູ່ກາງ «ຈີຕຣະ-ພີຖະ» ເປັນຜູ້ປະທານ «ຈີຕຣະ-ສຸກຂະຍະ» (ຄວາມຜາສຸກພິເສດ)។ ການໄດ້ເຫັນ ການນົບນ້ອມບູຊາ ແລະການອາບນ້ຳບູຊາພຣະອົງ ຖືກກ່າວວ່າເປັນພິທີແກ້ບາບຫນັກທີ່ເກີດຈາກກາມະຕັນຫາຜິດທຳ ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດໃຫ້ບູຊາໃນວັນ «ໄຈຕຣະ-ສຸກລະ-ຈະຕຸຣະດະສີ»។ ຕໍ່ມາມີການນຳເສີນພາບທ້ອງຖິ່ນ: ກະສັດ ຈີຕຣາງກະດະ, ິສີ ຈາບາລີ ແລະສາວນ້ອຍຜູ້ກ່ຽວຂ້ອງ ຖືກກ່າວວ່າຍັງປາກົດຢູ່ໃນຮູບແບບທີ່ຄົນທົ່ວໄປເຫັນໄດ້ ເນື່ອງຈາກຄຳສາບໃນອະດີດ। ບັນດາິສີຂໍຟັງປະຫວັດ ແລະສູຕະເລົ່າວ່າ ຈາບາລີຜູ້ຮັກສາພຣະຫມະຈັນທະ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ «ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ» ຈົນເທວະທັງຫຼາຍຫວາດຫວັ່ນ। ອິນທຣະຈຶ່ງສົ່ງ ຣັມພາ ພ້ອມ ວະສັນຕາ ໄປລົບກວນພຣະຫມະຈັນທະ; ລະດູການປ່ຽນແປງເມື່ອນາງມາຮອດ। ຣັມພາລົງອາບນ້ຳ ແລະເມື່ອຈາບາລີເຫັນ ຈິດໃຈກໍຫວັ່ນໄຫວ ລະທິ້ງການຈົ່ງໃຈມັນຕຣາ। ນາງເວົ້າຊັກຊວນວ່າຕົນເປັນຜູ້ພ້ອມໃຫ້ ຈົນທ່ານພາດພລາດເຂົ້າສູ່ກາມະທັມໜຶ່ງມື້। ຫຼັງນັ້ນຈາບາລີກັບຄືນສະຕິ ປະກອບພິທີຊຳລະ ແລະຣັມພາກັບໄປຫາເທວະ ສຳເລັດການລົບກວນຕາມຈຸດປະສົງ। ບົດນີ້ຈຶ່ງຊູມໃຫ້ເຫັນວິໄນຕະປະສະຢາ ການຢົກຍ້າຍໃຈດ້ວຍກາມະ ແລະການຊຳລະພິທີ ພ້ອມທັງຢືນຢັນອຳນາດຂອງຕີຣຖະແຫ່ງນີ້ ແລະຄຳເຕືອນທາງຈັນຍາທຳ।
Adhyaya 144
Phalavatī–Citrāṅgada Narrative and the Establishment of Citreśvara-pīṭha (फलवती–चित्राङ्गदोपाख्यानम् / चित्रेश्वरपीठनिर्णयः)
ໃນອະທະຍາຍນີ້ (ນາຄະຣະຂັນຑະ) ສູຕະໄດ້ເລົ່າຕຳນານອັນເປັນມູນເຫດຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະການອະນຸມັດພິທີບູຊາ. ຣັມພາ ຫຼັງເຫດການທີ່ກ່ຽວກັບິສີ ຊາບາລີ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກສາວ ແລະຝາກໃຫ້ິສີລ້ຽງດູ ຕັ້ງຊື່ວ່າ “ພະລະວະຕີ”. ເມື່ອນາງເຕີບໃຫຍ່ໃນອາສຣົມ ຄັນທະຣະວະ ຈິຕຣາງກະດະ ໄດ້ພົບນາງ; ການຮ່ວມພົວພັນທີ່ບໍ່ສົມຄວນເຮັດໃຫ້ຊາບາລີໂກດກ້າ ເກີດຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ລູກສາວ ແລະສາບແຊ່ງຈິຕຣາງກະດະໃຫ້ເປັນໂລກຮ້າຍ ສູນເສຍກຳລັງເຄື່ອນໄຫວ ແລະການບິນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄດ້ເຂົ້າສູ່ບັນຍາກາດແຫ່ງສາຍວະ-ໂຢຄິນີ: ໃນວັນ ໄຈຕຣະ-ສຸກລະ-ຈະຕຸຣະທະສີ ພຣະສິວະເຈົ້າເສດັດມາຍັງພີຖະ “ຈິຕເຣສະວະຣະ” ພ້ອມດ້ວຍຄະນະ ແລະໂຢຄິນີຜູ້ດຸຮ້າຍທີ່ຮ້ອງຂໍເຄື່ອງບູຊາ. ຈິຕຣາງກະດະ ແລະ ພະລະວະຕີ ໄດ້ຖວາຍຕົນດ້ວຍຄວາມຍອມຈຳນົນສູງສຸດ ຈົນກະທັ້ງຂໍຖວາຍ “ເນື້ອກາຍ” ຂອງຕົນ. ພຣະສິວະເຈົ້າຈຶ່ງຊອກຖາມເຫດ ແລະປະທານທາງແກ້: ໃຫ້ຕັ້ງລິງຄະຂອງພຣະອົງໃນພີຖະ ແລະບູຊາຕໍ່ເນື່ອງໜຶ່ງປີ ໂລກຈະຄ່ອຍໆຫາຍ ແລະສະຖານະເທວະຈະກັບຄືນ. ພະລະວະຕີຖືກຮວມເຂົ້າເປັນໂຢຄິນີປະຈຳພີຖະ ດຳລົງຢູ່ໃນຮູບລັກສະນະອັນເປືອຍກາຍຕາມຄະຕິ ແລະເປັນຜູ້ຮັບການບູຊາທີ່ປະທານຜົນຕາມປາດຖະໜາ. ອະທະຍາຍຍັງບັນທຶກການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງຊາບາລີ ແລະ ພະລະວະຕີ ກ່ຽວກັບຄຸນຄ່າທາງສິນທຳຂອງແມ່ຍິງ ໃນຮູບແບບທັງທິດສະດີທາງທຳ ແລະຈັນຍາ; ສຸດທ້າຍກໍປອງດອງກັນ ແລະສອນວ່າການບູຊາສາມພຣະອົງ—ພະລະວະຕີ, ຊາບາລີ, ແລະ ຈິຕຣາງກະເທສະວະຣະ—ຈະນຳໃຫ້ໄດ້ສິດທິຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຕອນທ້າຍຟະລະສຣຸຕິຍົກຍ້ອງວ່າ ການຟັງຫຼືອ່ານເລື່ອງນີ້ເປັນ “ຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ” ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໂລກໜ້າ.
Adhyaya 145
अमराख्यलिङ्गप्रादुर्भावः (The Manifestation of the Amara Liṅga and the Māgha Caturdaśī Vigil)
ບົດນີ້ເປັນການຖາມ–ຕອບລະຫວ່າງລິສີທັງຫຼາຍ ແລະ ສູຕາ ກ່ຽວກັບເຫດການເກົ່າ: ຍິງສາວຄົນໜຶ່ງຖືກຕີລົງ ແຕ່ບໍ່ຕາຍ ຈຶ່ງສົນໃຈຫາເຫດ. ສູຕາອະທິບາຍວ່າ ທີ່ສັກສິດອະມະເຣສະວະຣະ (Amareśvara) ແມ່ນບ່ອນທີ່ “ຄວາມຕາຍຖືກຢຸດຢັ້ງ” ໂດຍພິເສດໃນວັນ ກຣິສນະ-ຈະຕຸຣະດະສີ (kṛṣṇa-caturdaśī) ເດືອນມາຄະ (Māgha)។ ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍພ່າຍແພ້ແກ່ໄດຕະຍະ ເນື່ອງຈາກຄວາມຂັດແຍ່ງ, ອະດິຕິ (Aditi) ບຸດສາວຂອງປຣະຈາປະຕິ ແລະ ພັນລະຍາຂອງກາສຍະປະ ໄດ້ປະກອບຕະປັສ (tapas) ຢ່າງຍາວນານ. ຫຼັງຈາກການບຳເນັດພຽນອັນຍາວນານ, ລິງຄະພຣະສິວະ (Śiva-liṅga) ປາກົດຂຶ້ນຈາກພື້ນດິນ ແລະ ມີສຽງເທວະອັນບໍ່ມີຮ່າງກາຍປະທານພອນ: ຜູ້ໃດແຕະລິງຄະໃນສົງຄາມ ຈະ “ບໍ່ອາດຖືກຊະນະ” ໜຶ່ງປີ; ມະນຸດຜູ້ຮັກສາການຕື່ນຍາມຄືນ (jāgaraṇa) ໃນຄືນກຣິສນະ-ຈະຕຸຣະດະສີ ເດືອນມາຄະ ຈະພົ້ນໂລກໄຂ້ເຈັບໜຶ່ງປີ ແລະ ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ; ຄວາມຕາຍເອງກໍຖອນອອກຈາກເຂດສະຖານທີ່ນັ້ນ। ອະດິຕິໄດ້ເຜີຍແຜ່ມາຫາຕະມະຍະ (māhātmya) ຂອງລິງຄະໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍ ເຮັດໃຫ້ເທວະກັບຄືນມີກຳລັງ ແລະ ຊະນະໄດຕະຍະ. ເພາະກັງວົນວ່າໄດຕະຍະຈະລອງປະຕິບັດຕາມ, ເທວະຈຶ່ງຈັດການປົກປ້ອງລິງຄະໃນຕິຖິດຽວກັນ. ລິງຄະໄດ້ຊື່ “ອະມະຣະ” ເພາະກ່າວວ່າເຫັນພຽງຢ່າງດຽວກໍລົບລ້າງຄວາມຕາຍໃຫ້ສັດມີຮ່າງ. ທ້າຍບົດມີຜົນບຸນຂອງການອ່ານໃກ້ລິງຄະ (phalaśruti) ແລະ ກ່າວເຖິງກຸນດະ (kuṇḍa) ທີ່ອະດິຕິສ້າງເພື່ອອາບນ້ຳພິທີ; ການອາບນ້ຳ (snāna), ການເບິ່ງລິງຄະ, ແລະ ການຕື່ນຍາມຄືນ ຖືກຢ້ຳວ່າເປັນວິທີປະຕິບັດຫຼັກ។
Adhyaya 146
अमरेश्वरकुण्डमाहात्म्यवर्णन — Description of the Glory of Amareśvara Kuṇḍa
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາແບບຖາມ-ຕອບ: ບັນດາິສີຂໍໃຫ້ລະບຸລາຍນາມເທວະຢ່າງແນ່ນອນ ຄື Āditya, Vasu, Rudra ແລະ Aśvin ພ້ອມທັງຂໍປະຕິທິນພິທີບູຊາທີ່ເກືອບກັບການນະມັດສະການໃນ kṣetra. ສູຕະໄດ້ຕອບໂດຍລຽນລາຍນາມກຸ່ມ Rudra (ເຊັ່ນ Vṛṣadhvaja, Śarva, Tryambaka), Vasu 8 ອົງ (Dhruva, Soma, Anila, Anala, Prabhāsa ແລະອື່ນໆ), Āditya 12 ອົງ/ເທວະແຫ່ງດວງອາທິດ (Varuṇa, Sūrya, Indra, Aryaman, Dhātā, Bhaga, Mitra ແລະອື່ນໆ) ແລະ Aśvin ຄູ່ແຝດ Nāsatya ກັບ Dasra ຜູ້ເປັນແພດເທວະ. ຕໍ່ມາກ່າວວ່າ ເທວະຜູ້ນຳ 33 ອົງນີ້ສະຖິດຢູ່ໃນ kṣetra ຢ່າງຖາວອນ ເພື່ອປົກປ້ອງລະບຽບແຫ່ງທຳ. ກຳນົດວັນບູຊາ: Rudra—Aṣṭamī ແລະ Caturdaśī; Vasu—Daśamī (ໂດຍພິເສດ Aṣṭamī); ເທວະດວງອາທິດ—Ṣaṣṭhī ແລະ Saptamī; Aśvin—Dvādaśī ເພື່ອບັນເທົາໂລກໄພ. ຜົນບຸນທີ່ສັນຍາໄວ້ຄື ຫຼີກພົ້ນການຕາຍກ່ອນເວລາ (apamṛtyu), ໄດ້ຮັບສະຖານະສູງຫຼືສະຫວັນ, ແລະປະໂຫຍດດ້ານສຸຂະພາບ ໂດຍເນັ້ນການປະຕິບັດບູຊາຢ່າງມີວິໄນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ທ່ອງນາມເທົ່ານັ້ນ.
Adhyaya 147
Vatikēśvara-Māhātmya and the Discourse on Śuka’s Renunciation (वटिकेश्वरमाहात्म्य–शुकवैराग्यसंवादः)
ບົດ 147 ເປີດດ້ວຍ ສູຕະ ຊີ້ແນະພຣະສິວະປາງທ້ອງຖິ່ນ «ວະຕິເກສະວະຣະ» ຜູ້ປະທານບຸດ ແລະ ລ້າງບາບ. ບັນດາລຶສີຖາມເຖິງ «ວະຕິກາ» ແລະ ເຫດປັດໃຈທີ່ເຮັດໃຫ້ສາຍວົງຂອງ ວະຍາສະ ໄດ້ບຸດນາມ ກະປິນຈະລະ/ສຸກະ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ວະຍາສະ ແມ່ນຜູ້ສະຫງົບ ແລະ ຮູ້ທົ່ວ, ແຕ່ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງທຳ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ການແຕ່ງງານ ແລະ ໄດ້ພຣະຍາ «ວະຕິກາ» ບຸດສາວຂອງ ຊາບາລີ. ການຕັ້ງຄັນຍາວນານເກີດຂຶ້ນ: ທາຣົກຢູ່ໃນຄັນ 12 ປີ ຮຽນຮູ້ວິຊາກວ້າງຂວາງ—ເວດະພ້ອມອົງປະກອບ, ສະມຣິຕິ, ປຸຣານະ, ແລະ ຄຳສອນເພື່ອໂມກສະ—ແຕ່ກໍ່ເຮັດໃຫ້ແມ່ທຸກທ້ອນ. ມີບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວະຍາສະ ແລະ ທາຣົກ; ທາຣົກເຜີຍຄວາມຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ, ຄວາມເບື່ອໜ່າຍມາຍາ, ແລະ ຄວາມປາຖະໜາຈະໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນໂດຍກົງ, ພ້ອມຂໍໃຫ້ ວາສຸເທວະ ເປັນຜູ້ຄ້ຳປະກັນ. ວະຍາສະ ອ້ອນວອນພຣະກຣິສນະ; ພຣະອົງຮັບເປັນ pratibhū ແລະ ຊີ້ນຳໃຫ້ເກີດ, ບຸດອອກມາດັ່ງຊາຍໜຸ່ມ ແລະ ມຸ່ງໄປສູ່ການສະຫຼະໂລກໃນປ່າທັນທີ. ຕໍ່ມາເກີດການໂຕ້ຖຽງທາງຈັນຍາ-ປັດຊະຍາຢ່າງຍາວ ລະຫວ່າງ ວະຍາສະ ແລະ ສຸກະ ກ່ຽວກັບຄຸນຄ່າຂອງສັງສະກາຣະ ແລະ ລຳດັບອາສຣະມະ ທຽບກັບການສະຫຼະໂລກທັນທີ. ສຸກະຍົກເຫດເລື່ອງຄວາມຕິດພັນ, ໜ້າທີ່ຕໍ່ສັງຄົມ, ແລະ ຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງຂອງຄວາມສຸກໂລກ. ທ້າຍສຸດ ສຸກະເດີນເຂົ້າປ່າ ປະທັບໃຫ້ ວະຍາສະ ແລະ ແມ່ ໂສກເສົ້າ, ສະທ້ອນຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງໜ້າທີ່ສາຍວົງ ແລະ ຄວາມມຸ່ງໝັ້ນສູ່ໂມກສະ.
Adhyaya 148
Vāpī-Snāna and Liṅga-Pūjā Phala: Pingalā’s Tapas and Mahādeva’s Boons
ບົດທີ 148 ເປັນນິທານຕີຣຖະທີ່ສູຕະເປັນຜູ້ຖ່າຍທອດຢ່າງເປັນລຳດັບ. ນາງປິງກະລາ ເສົ້າໃຈເນື່ອງຈາກບໍ່ມີບຸດ ຈຶ່ງຂໍອະນຸຍາດຈາກລະສີ (ມີການອ້າງເຖິງ ວະຍາສະ) ເພື່ອປະຕິບັດຕະປັສຍາ ໃຫ້ພຣະມະເຫສະວະຣະພໍໃຈ. ນາງໄປຮອດກະເສດທີ່ກຳນົດ ຕິດຕັ້ງພຣະສັງກະຣະ ແລະສ້າງວາປີ (ສະລອງ/ບໍ່ນ້ຳ) ກວ້າງໃຫຍ່ດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດ ໂດຍປະກາດໃຫ້ເປັນບ່ອນອາບນ້ຳທຳລາຍບາບ. ທຣິປຸຣານຕະກະ (ພຣະມະຫາເທວະ) ປາກົດ ປະກາດຄວາມພໍໃຈ ແລະປະທານພອນໃຫ້ນາງໄດ້ບຸດຜູ້ມີຄຸນທຳ ຊ່ວຍສົ່ງເສີມວົງສະກຸນ. ຕໍ່ມາ ພຣະອົງຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າຂອງສະຖານທີ່ນີ້: ແມ່ຍິງທີ່ອາບນ້ຳໃນວາປີ ແລະບູຊາລິງຄະທີ່ຕິດຕັ້ງໄວ້ ໃນວັນຈັນທະຄະຕິທີ່ກຳນົດ (ໂດຍສະເພາະໃນຂ້າງເດືອນສວ່າງ) ຈະໄດ້ບຸດດີ; ຜູ້ປະສົບເຄາະຮ້າຍ ຈະໄດ້ໂຊກດີພາຍໃນໜຶ່ງປີດ້ວຍການອາບນ້ຳແລະບູຊາ. ຜູ້ຊາຍຈະສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ; ຜູ້ບໍ່ຍຶດຕິດຄວາມປາດຖະໜາ ຈະໄດ້ໂມກສະ. ທ້າຍບົດ ພຣະມະຫາເທວະຫາຍໄປ ແລະບຸດທີ່ສັນຍາໄວ້ເກີດມາ ຊື່ ກະປິນຈະລະ ພ້ອມການອ້າງເຖິງການສະຖາປະນາ ເຄລີວະຣີ ເທວີ ທີ່ນຳຄວາມສຳເລັດຮອບດ້ານ.
Adhyaya 149
Keliśvarī Devī-prādurbhāva and Andhaka-upākhyāna (केलीश्वरी देवीप्रादुर्भावः तथा अन्धकोपाख्यानम्)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ: ພວກລິສີຖາມ ແລະ ສູຕະຕອບ ໂດຍວາງພຣະເທວີເປັນອໍານາດດັ້ງເດີມອັນດຽວ ທີ່ປາກົດເປັນຮູບຫຼາຍຢ່າງເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ລົດທອນພະລັງອັນກໍ່ກວນ. ບົດນີ້ລະບຸການປາກົດກ່ອນໜ້າ: ກາດຍາຍນີ (ປາບມະຫີສາສຸຣ), ຈາມຸນດາ (ປາບສຸມພ-ນິສຸມພ), ແລະ ສຣີມາຕາ ແລ້ວຈຶ່ງນໍາເຂົ້າຮູບ “ເກລິສະວະຣີ” ທີ່ບັນຍາຍບໍ່ຫຼາຍນັກ. ເມື່ອອັນທະກະກາຍເປັນໄພ ພຣະສິວະໃຊ້ມັນຕຣາແນວອະຖັຣວະນະ ເພື່ອເຊີນອໍານາດສູງສຸດໃຫ້ປາກົດ. ພຣະເທວີຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍນາມອັນຄອບຄຸມສາກົນ ຊີ້ວ່າຮູບຍິງທັງປວງເປັນປາງຂອງນາງ. ພຣະສິວະຂໍໃຫ້ຊ່ວຍປະຫານອັນທະກະ ຜູ້ຂັບໄລ່ເທວະອອກຈາກຖານະ. ມີການອະທິບາຍນາມວ່າ ເນື່ອງຈາກນາງຮັບຮູບ “ເກລິ-ມະຍະ” (ຫຼິ້ນລະບຽບ, ຫຼາຍຮູບ) ແລະ ຖືກເຊີນຈາກບ່ອນໄຟ (ອັກນິ) ຈຶ່ງຄວນຮູ້ຈັກນາງໃນສາມໂລກວ່າ “ເກລິສະວະຣີ”. ຄໍາສອນແນວປະຕິບັດກ່າວວ່າ ບູຊາເກລິສະວະຣີໃນວັນອັດຖະມີ ແລະ ຈະຕຸຣະດະສີ ຈະໄດ້ຜົນຕາມປາຖະໜາ; ນອກນັ້ນ ຜູ້ແທນກະສັດທີ່ສະດຸດສັນລະເສີນນາງໃນຍາມສົງຄາມ ຈະຊະນະແມ່ນແຕ່ກໍາລັງນ້ອຍ. ບົດນີ້ຍັງສອດແຊກສາຍເລືອດຂອງອັນທະກະ: ສືບສາຍຮິຣັນຍະກະສິປຸ, ບໍາເພັນຕະປະສະຍາຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ຂໍພົ້ນແກ່-ຕາຍ (ບໍ່ໄດ້ຮັບແບບສົມບູນ) ແລ້ວຫັນໄປສູ່ຄວາມພະຍາບາດ. ສົງຄາມມີການປະລອງອາວຸດຂອງເທວະ, ການມາຮອດຂອງພຣະສິວະ, ກໍາລັງແມ່/ໂຢກິນີ, ອັນທະກະບໍ່ຍອມຕີຜູ້ຍິງເພາະ “ວຣະຕະຊາຍ” ແລະ ສຸດທ້າຍໃຊ້ອາວຸດຄວາມມືດ (ຕະໂມອັດສະຕຣະ) ໃຫ້ບັນຍາກາດທັງການຮົບ ແລະ ຈັນຍາ-ພິທີກໍາ.
Adhyaya 150
Kelīśvarī Devī: Amṛtavatī Vidyā, Devotional Authority, and Phalaśruti
ບົດ 150 ສູຕະໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທາງທິດສະດີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສຸກຣະ ຜູ້ເປັນປຸໂຣຫິດຂອງໄດຕະຍະ ໄປຍັງກະເສດຣະທີ່ສຳພັນກັບ ຮາຖາເກສະວະຣະ ອັນເຊື່ອວ່າໃຫ້ສິດທິ. ລາວປະກອບໂຮມະດ້ວຍມັນຕຣາອະຖັຣວະນິກ-ເຣາດຣະ ແລະສ້າງຫຼຸມໄຟຮູບສາມຫຼ່ຽມ. ເທວີ ເກລີສະວະຣີ ພໍໃຈ ປາກົດພຣະອົງ ແລະຫ້າມການຖວາຍທີ່ເປັນການທຳລາຍຕົນ ພ້ອມຫັນໄປສູ່ພອນທີ່ເປັນປະໂຫຍດ. ສຸກຣະຂໍໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີວິດໄດຕະຍະທີ່ຖືກຂ້າໃນສົງຄາມ. ເທວີຮັບປາກ ຮວມທັງຜູ້ທີ່ພຶ່ງຖືກໄຟກິນ ແລະຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງໂຢກິນີ; ພ້ອມປະທານວິທະຍາ-ພະລັງງານຊື່ «ອະມຣິຕະວະຕີ ວິທະຍາ» ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຕາຍກັບມາມີຊີວິດ. ສຸກຣະນຳເລື່ອງໄປບອກອັນທະກະ ແລະແນະນຳໃຫ້ບູຊາດ້ວຍພັກຕິຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໂດຍເນັ້ນວັນ ອັດຖະມີ ແລະ ຈະຕຸຣະດະສີ. ບົດຍັງຊີ້ວ່າ ພະລັງງານສູງສຸດທີ່ແຜ່ຊຶມໃນໂລກ ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກຳລັງ. ອັນທະກະສຳນຶກຜິດຕໍ່ຄວາມໂກດໃນອະດີດ ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ສັດທາທີ່ພິຈາລະນາຮູບນີ້ ແລະຜູ້ຕັ້ງຮູບພຣະອົງ ໄດ້ຮັບສິດທິຕາມປາຖະໜາ. ເທວີສັນຍາມົກສະແກ່ຜູ້ຕັ້ງຮູບ, ສະຫວັນແກ່ຜູ້ບູຊາໃນວັນອັດຖະມີ/ຈະຕຸຣະດະສີ, ແລະຄວາມສຸກດັ່ງລາຊາແກ່ຜູ້ທີ່ເຫັນ ຫຼື ພິຈາລະນາພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກເທວີຫາຍໄປ ສຸກຣະຟື້ນຄືນຜູ້ຕາຍ ແລະອັນທະກະໄດ້ອຳນາດຄືນ; ປະເພນີຕໍ່ມາກ່າວວ່າຜູ້ສືບສາຍຈາກວຽສະໄດ້ຕັ້ງເທວີໃນທີ່ນັ້ນ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການອ່ານ/ຟັງບົດນີ້ຊ່ວຍພົ້ນທຸກໃຫຍ່; ກະສັດທີ່ຕົກຕ່ຳຟັງໃນວັນອັດຖະມີ ຈະໄດ້ອານາຈັກຄືນໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ; ແລະຟັງໃນຍາມສົງຄາມ ຈະໄດ້ໄຊຊະນະ.
Adhyaya 151
Andhaka–Śaṅkara Saṃvāda: Śūlāgra-stuti, Gaṇatā-prāpti, and Hāṭakeśvara-Bhairava Upāsanā
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສອນທາງເທວະວິທະຍາສອງພາກ. ອັນທະກະ ໄດ້ອໍານາດແຮງກ້າ ແລ້ວສົ່ງທູດໄປກາຍລາສ ເພື່ອບີບບັງຄັບພຣະສິວະ. ພຣະສິວະສົ່ງຫົວໜ້າຄະນະກະນະ ເຊັ່ນ ວີຣະພັດຣະ, ມະຫາກາລ, ນັນດິນ ແຕ່ຕອນແຮກຖືກຕີຖອຍ ຈົນພຣະອົງຕ້ອງລົງສະໜາມເອງ. ການຮົບດ້ວຍອາວຸດບໍ່ອາດຕັດສິນ ຈຶ່ງກາຍເປັນການປະລະມື; ອັນທະກະກົດຂີ່ໄດ້ຊົ່ວຄາວ ແຕ່ພຣະສິວະຟື້ນພະລັງ ໃຊ້ອາສະຕຣະທິບພະ ແລະປັກອັນທະກະໄວ້ທີ່ປາຍຕຣິສູລ. ຢູ່ເທິງປາຍຕຣິສູລ ອັນທະກະກ່າວສະຕຸຕິຍາວ ຈາກສັດຕູກາຍເປັນຜູ້ສໍານຶກຜິດ. ພຣະສິວະບໍ່ປະທານຄວາມຕາຍ ແຕ່ຊໍາລະນິໄສອາສຸຣະ ແລະຮັບເຂົ້າເປັນຄະນະກະນະ. ອັນທະກະຂໍພຣະບັນຍັດກູ້ພົ້ນ: ຜູ້ໃດຕັ້ງຮູບພຣະສິວະເປັນໄພຣະວະ ພ້ອມຮ່າງອັນທະກະຖືກປັກໃນຕຣິສູລ ຈະໄດ້ມຸກຕິ; ພຣະອົງກໍອະນຸມັດ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາຕົວຢ່າງກະສັດ. ພຣະສຸຣະຖະ ຖືກຍຶດອານາຈັກ ໄປພົບວະສິດຖະ ແລະໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາໃຫ້ໄປຮາຕະເກສະວະ-ເຂດ ອັນເປັນສະຖານທີ່ປະທານສິດທິ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງຕັ້ງມະຫາເທວະໃນຮູບໄພຣະວະ ຕາມປາງອັນທະກະຢູ່ປາຍຕຣິສູລ ແລະບູຊາດ້ວຍນາຣະສິງຫະ-ມັນຕຣະ ພ້ອມເຄື່ອງບູຊາສີແດງ ແລະຄວາມບໍລິສຸດເຂັ້ມງວດ. ເມື່ອຄົບຈໍານວນມັນຕຣະ ໄພຣະວະປະທານໃຫ້ຄືນອານາຈັກ ແລະຮັບຮອງວ່າຜູ້ບູຊາອື່ນໆທີ່ປະຕິບັດຕາມ ຈະໄດ້ຜົນສໍາເລັດເຊັ່ນກັນ.
Adhyaya 152
चक्रपाणिमाहात्म्यवर्णनम् | Cakrapāṇi Māhātmya (Glorification of Cakrapāṇi)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງພວກລິສີກັບສູຕະ ໂດຍລິສີຖາມເຖິງຕີຣຖະທີ່ແຕ່ເຫັນ ຫຼື ແຕ່ສຳຜັດກໍໄດ້ຜົນສົມປາດຖະນາ. ສູຕະກ່າວວ່າ ຕີຣຖະ ແລະ ລິງຄະມີຫຼາຍຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ ແລ້ວຊີ້ແນະການປະຕິບັດໃນພື້ນທີ່ສັກສິດນີ້: ອາບນ້ຳທີ່ ສັງຂະ-ຕີຣຖະ ໂດຍສະເພາະໃນວັນ ເອກາດະສີ ໄດ້ບຸນຄົບຖ້ວນ; ດາຣຊະນະ ເອກາດະສະ-ຣຸດຣະ ເທົ່າກັບໄດ້ເຫັນມະເຫສະວະຣະທັງປວງ; ດາຣຊະນະ ວັດາດິຕະຍະ ໃນວັນທີ່ກຳນົດ ເທົ່າກັບໄດ້ເຫັນຮູບພຣະອາທິດຫຼາຍປະການ; ແລະການດາຣຊະນະ ເທວີ (ກໍຣີ, ທຸຣຄາ) ກັບ ຄະເນສະ ກໍເປັນການຮັບພຣະພອນຂອງຫມູ່ເທວະຂອງພຣະອົງເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍຮວມ. ຕໍ່ມາລິສີຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງຍັງບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ ຈັກຣະປານິ ແລະຄວນໄປເຫັນເມື່ອໃດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ອາຣຈຸນະໄດ້ສະຖາປະນາ ຈັກຣະປານິ ໃນກະເສດຣະນີ້; ຜູ້ອາບນ້ຳແລ້ວດາຣຊະນະດ້ວຍສັດທາ ຈະທຳລາຍບາບໃຫຍ່ ຮວມທັງປະເພດຄ້າຍ ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ. ນິທານຍັງຜູກໂຍງທາງເທວະວິທະຍາວ່າ ກຣິສນະ–ອາຣຈຸນະ ແມ່ນ ນະຣະ–ນາຣາຍະນະ ເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະ. ມີຄຳສອນດ້ານຈັນຍາບັນອີກວ່າ ຜູ້ປາດຖະນາມົງຄຸນ ບໍ່ຄວນແອບເບິ່ງຄົນທີ່ຢູ່ລຳພັງກັບຄູ່ຄອງ ໂດຍສະເພາະຖ້າເປັນຍາດພີ່ນ້ອງ. ຕອນທ້າຍເລົ່າເຖິງການກະທຳປົກປ້ອງຂອງອາຣຈຸນະ ໃນການນຳງົວທີ່ຖືກລັກຂອງພຣາຫມະນະກັບຄືນ, ການເດີນທາງໄປຕີຣຖະ ແລະການສ້າງ–ປະຕິສັງຂະຣະວັດໄວສະນະວະ ພ້ອມຈັດງານບຸນສຳລັບ ຮະຣິ ໃນພິທີ ສະຍານະ ແລະ ໂບທະນະ (ບັນທົມ–ຕື່ນ) ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນ ໄຈຕຣະ ໃນວັນ ວິສນຸ-ວາສະຣະ. ຟະລະສຣຸຕິປິດທ້າຍຢືນຢັນວ່າ ຜູ້ບູຊາຕາມວົງຈອນ ເອກາດະສີ ຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ຈະໄດ້ເຖິງ ວິສນຸ-ໂລກະ.
Adhyaya 153
Apsaraḥ-kuṇḍa / Rūpatīrtha Utpatti-Māhātmya (Origin and Glory of the Apsaras Pond and Rūpatīrtha)
ສູຕະເລົ່າຖຶງຄຸນຄ່າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ «ຣູປະຕີຣຖະ» ວ່າຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢ່າງຖືກພິທີ ຈະປ່ຽນຈາກຄວາມບໍ່ງາມເປັນຄວາມງາມ ແລະເພີ່ມສິຣິມົງຄົນ. ຕໍ່ມາເປັນຕຳນານກຳເນີດ: ພຣະພຣະຫມາສ້າງອັບສະຣາຜູ້ງາມຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ຊື່ ຕິໂລຕະມາ ແລ້ວນາງໄປກາຍລາສເພື່ອນົບນ້ອມພຣະສິວະ. ເມື່ອນາງເດີນວຽນຮອບ ພຣະສິວະຖືກພັນລະນາວ່າມີໃບໜ້າເພີ່ມຂຶ້ນຕາມທິດທາງການວຽນຮອບນັ້ນ ແລະພຣະປາຣະວະຕີເກີດຄວາມຫຶງຫວງ. ນາຣະດະຕີຄວາມເຫດການດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວິຈານແນວສັງຄົມ ຍິ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະປາຣະວະຕີໂກດ ແລະນາງໄດ້ປິດຕາຂອງພຣະສິວະ. ຄວາມບໍ່ສົມດຸນອັນຮ້າຍແຮງຄຸກຄາມໂລກ ພຣະສິວະຈຶ່ງປາກົດຕາເພີ່ມອີກດວງເພື່ອປົກປ້ອງສັບພະສິ່ງ ແລະໄດ້ນາມ «ຕຣະຍັມບະກະ» (ຜູ້ມີຕາສາມ). ຕໍ່ມາ ພຣະປາຣະວະຕີສາບຕິໂລຕະມາໃຫ້ຮູບຮ່າງພິການ; ຕິໂລຕະມາອ້ອນວອນ ແລະພຣະປາຣະວະຕີຈຶ່ງຜ່ອນຜັນ ໂດຍຊີ້ນຳໃຫ້ໄປອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະທີ່ນາງສ້າງໄວ້. ການອາບນ້ຳໃນຕິຖິທີ່ກຳນົດ—ໂດຍສະເພາະ ມາຄະ-ສຸກລະ-ຕຣິຕີຍາ; ແລະຕໍ່ມາ ໄຈຕຣະ-ສຸກລະ-ຕຣິຕີຍາ ໃນເວລາທ່ຽງ—ຈະຄືນຄວາມງາມໃຫ້ນາງ ແລະຕັ້ງແບບພິທີປະຈຳ. ຕິໂລຕະມາສ້າງສະລະນ້ຳກວ້າງໃຫຍ່ນ້ຳໃສ «ອັບສະຣາຫ໌-ກຸນດະ». ຟະລະສຣຸຕິຍ້ອງຍໍຜົນບຸນ: ສຳລັບແມ່ຍິງໄດ້ສິຣິມົງຄົນ ຄວາມນ່າຮັກ ແລະລູກຫຼານດີ; ສຳລັບຜູ້ຊາຍໄດ້ຄວາມງາມ ແລະໂຊກລາບຫຼາຍຊາດ ເຮັດໃຫ້ຕີຣຖະນີ້ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ຜູກພັນກັບປະຕິທິນ ເພື່ອສຸຂະພາບກາຍໃຈ ແລະຄວາມຜາສຸກໃນສັງຄົມ.
Adhyaya 154
Citreśvarīpīṭha–Hāṭakeśvarakṣetra Māhātmya (चित्रेश्वरीपीठक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनम्)
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງສູຕະ ກ່ຽວກັບພູມສັນຖານອັນສັກສິດທີ່ມີພິທີກຳໃນ ຮາຖເກສະວະ-ເກດຕະ. ເລີ່ມດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດດ້ານຕີຣຖະທີ່ຜູກພັນກັບພາຣະວະຕີ: ການອາບນ້ຳໃນກຸນດະບາງແຫ່ງໃກ້ ເກົາຣີ-ກຸນດະ ແລະການໄດ້ດາຣະຊະນະພາຣະວະຕີ ເປັນທາງໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ໃນວົງຈອນເກີດ-ຕາຍ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ລຽງລຳດັບຜົນບຸນທີ່ເນັ້ນຜູ້ຍິງ: ອາບນ້ຳຕາມວັນທີ່ກຳນົດ ນຳມາຊຶ່ງຄວາມມົງຄຸນ ຄວາມຜາສຸກໃນຄູ່ຄອງ ແລະພອນລູກຫຼານ ກະທັ້ງກໍລະນີທີ່ຖືກກ່າວວ່າມີບຸດຍາກ. ເມື່ອຣິສີຖາມເຖິງເຫດຜົນແຫ່ງສິດທິຂອງຕີຣຖະ ສູຕະຈຶ່ງອະທິບາຍເສັ້ນທາງບັນລຸທີ່ລຶກລັບກວ່າ: ບູຊາທ່າມກາງກຸ່ມລິງຄະ ການຖືພິທີຕາມເວລາ (ໂດຍສະເພາະ ຈະຕຸຣະດະຊີ) ແລະບົດທົດສອບອັນນ່າສະພຶງກົວ ເມື່ອພຣະຄະເນຊະປາກົດຮູບດຸຮ້າຍເພື່ອທົດສອບຄວາມໝັ້ນຄົງ. ບົດນີ້ຍັງປຽບທຽບກັບທາງເລືອກແບບສາດຕະວິກ ທີ່ເໝາະກັບອຸດົມຄະຕິພຣາຫມະນິກ: ອາບນ້ຳ ປະພຶດຕາມຊາສະຕຣະ ຖວາຍທານຕອນອາລຸນ (ເຊັ່ນ ບໍລິຈາກງາ/tila) ແລະອົບຮົມການອົດອາຫານ-ການສະຫຼະ ເພື່ອມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ. ທ້າຍສຸດເປັນຟະລະຊຣຸຕິ: ການຟັງ/ສະດຸດອ່ານ ການນົບນ້ອມວຽສະ ຫຼືອາຈານ ແລະການກ່າວວ່າຜູ້ຮັບຟັງດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈອງ ຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະບາບ ແລະການຍົກຈິດໃຫ້ສູງຂຶ້ນຢ່າງກວ້າງຂວາງ.
Adhyaya 155
हाटकेश्वरक्षेत्रे वसवादिदेवपूजाविधानम् तथा पुष्पादित्य-माहात्म्ये मणिभद्रवृत्तान्त-प्रस्तावः (Hāṭakeśvara Kṣetra: Rites for Vasus–Ādityas–Rudras–Aśvins and the Puṣpāditya Māhātmya with the Maṇibhadra Narrative Prelude)
ອັດຍາຍນີ້ນໍາເສີນທິດສະດີພິທີ-ສະຖາປັດຕະຍະຂອງ ຮາຖເກສະວະຣະ ກະເສດຕຣະ ໂດຍລຽນລໍາດັບກຸ່ມເທວະທີ່ສະຖິດຢູ່ນັ້ນ: ວະສຸ 8, ຣຸດຣະ 11, ອາທິຕະຍະ 12 ແລະ ອັສວິນຄູ່. ຕໍ່ມາໃຫ້ຄໍາແນະນໍາການບູຊາຕາມເວລາໃນປະຕິທິນ ພ້ອມກ່າວເຖິງຄວາມບໍລິສຸດແລະການກຽມຕົວ (ອາບນ້ໍາ, ນຸ່ງຜ້າສະອາດ), ລໍາດັບການປະຕິບັດ (ທໍາຕັຣປະນະແກ່ທະວິຊະກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາ) ແລະການຖວາຍທີ່ຜູກກັບມັນຕຣະ (ໄນເວດຍະ, ທູປະ, ອາຣາຕິກະ)។ ພິທີສະເພາະຖືກລະບຸແຍກຕ່າງຫາກ: ບູຊາວະສຸໃນວັນອັດຖະມີ ຂ້າງຂຶ້ນ ໃນເດືອນມະທຸ; ບູຊາອາທິຕະຍະໃນວັນສັບຕະມີ ໂດຍພິເສດວັນອາທິດ ດ້ວຍດອກໄມ້ ກິ່ນຫອມ ແລະນ້ໍາມັນຫອມ; ບູຊາຣຸດຣະໃນວັນຈະຕຸຣທະສີ ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນໄຈຕຣະ ພ້ອມສະດຸດສະຕະຣຸດຣີຍະ; ແລະບູຊາອັສວິນໃນວັນເຕັມເດືອນອາສວິນ ດ້ວຍອັສວິນີ-ສູກຕະ। ອັດຍາຍນີ້ຍັງແນະນໍາ ປຸສປາອາທິຕະຍະ ທີ່ກ່າວວ່າຖືກສະຖາປະນາໂດຍ ຢາຊະນະວັລກະຍະ ແລະສັນລະເສີນວ່າການບູຊາແລະການເຫັນດ້ວຍຕາ (ດັຣຊະນະ) ຊ່ວຍໃຫ້ສໍາເລັດຄວາມປາຖະໜາ ລ້າງບາບ ແລະອາດນໍາໄປສູ່ມຸກຕິ. ທ້າຍສຸດປ່ຽນໄປສູ່ເລື່ອງສັງຄົມ-ຈັນຍາບັນໃນເມືອງຮັ່ງມີ ໂດຍເນັ້ນຊີວິດຂອງ ມະນິພັດຣະ: ຮັ່ງມີແຕ່ຕະໜີ, ຮ່າງກາຍຊຸດໂຊມ, ປາຖະໜາແຕ່ງງານ ແລະຈົບດ້ວຍຄໍາສອນວ່າຊັບສິນກໍານົດຄວາມສຳພັນແລະການກະທໍາຂອງຄົນແນວໃດ।
Adhyaya 156
मणिभद्रकृतपुष्पब्राह्मणविडंबनवर्णनम् (Humiliation of the Brāhmaṇa Puṣpa by Maṇibhadra)
Sūta ເລົ່າເລື່ອງຂອງ Maṇibhadra ຜູ້ທີ່ມີອຳນາດ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີ ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ຄອບຄົວກະສັດແຕ່ງງານລູກສາວກັບຕົນ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ເປັນມຸງຄຸນ (ໃນຊ່ວງທີ່ພຣະວິສະນຸບັນທົມ) ກໍຕາມ. ພໍ່ທີ່ໂລບມາກໃນຊັບສິນໄດ້ຍອມຕົກລົງ. ຫຼັງຈາກແຕ່ງງານ, Maṇibhadra ໄດ້ທໍລະມານພັນລະຍາ, ກັກຂັງນາງໄວ້ໃນເຮືອນ ແລະ ຈ້າງຄົນທີ່ບໍ່ແມ່ນຊາຍແທ້ມາເຝົ້າປະຕູຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ລາວໄດ້ເຊີນພຣາມມະນາ (Brāhmaṇas) ມາຮັບປະທານອາຫານ ແຕ່ໄດ້ຕັ້ງເງື່ອນໄຂທີ່ໜ້າອັບອາຍວ່າ ຫ້າມເງີຍໜ້າເບິ່ງພັນລະຍາຂອງລາວ. ພຣາມມະນາຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ Puṣpa ຜູ້ທີ່ສຶກສາພຣະເວດ ໄດ້ເດີນທາງມາດ້ວຍຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະ ຖືກເຊີນໃຫ້ກິນເຂົ້າ. ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ, Puṣpa ໄດ້ເງີຍໜ້າເບິ່ງພັນລະຍາຂອງ Maṇibhadra. Maṇibhadra ຮູ້ສຶກໂກດແຄ້ນຫຼາຍ ແລະ ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຄົນຕີ ແລະ ລາກ Puṣpa ໄປກາງເມືອງ. ຊາວເມືອງມີຄວາມສົງສານ ແຕ່ກໍຢ້ານກົວອຳນາດຂອງ Maṇibhadra.
Adhyaya 157
सूर्यसकाशात्पुष्पब्राह्मणस्य वरलब्धिवर्णनम् (The Account of Puṣpa Brāhmaṇa Receiving Boons from Sūrya)
ອັດຍາຍ 157 ເປັນການສອນທາງທິດສະດີທີ່ຮັດກຸມ ກ່ຽວກັບພະລັງຂອງພິທີກຳ ແລະ ເຈດຕະນາ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຸສປະ ພຣາຫມັນ ມີຄວາມທຸກໃຈແລະໂກດ ຈຶ່ງບໍ່ຍອມກິນອາຫານ ຈົນກວ່າຈະພົບວິທີແກ້ໄຂຄວາມຜິດທີ່ຕົນເຫັນວ່າເກີດຂຶ້ນ ແລະອອກຊອກຫາເທວະດາ ຫຼື ມັນຕຣາທີ່ໃຫ້ຜົນໄວ. ຊາວບ້ານຊີ້ແນະສະຖານບູຊາພຣະສູຣຍະທີ່ ຈາມັດກາຣະປຸຣະ ວ່າກັນວ່າ ຍາຊະນະວັນກະຍະ ເປັນຜູ້ສ້າງ ແລະບອກພິທີ: ໃນວັນອາທິດ ແລະ ວັນສັບຕະມີ ຜູ້ສັດທາຖືໝາກໄມ້ ແລ້ວເດີນປະທັກສິນາ 108 ຮອບ ເພື່ອຄວາມສຳເລັດ; ຍັງເວົ້າເຖິງ ພຣະສາຣະດາ ທີ່ກາສມີຣະ ຜູ້ໃຫ້ສິດທິດ້ວຍການອົດອາຫານ. ພຸສປະໄປຮອດຈາມັດກາຣະປຸຣະ ອາບນ້ຳ ເຮັດປະທັກສິນາ 108 ຮອບ ແລະສັນລະເສີນພຣະສູຣຍະຢ່າງຍາວນານ ພ້ອມການປະຕິບັດພິທີຫຼາຍຢ່າງ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຂຶ້ນໄປສູ່ພິທີໂຮມະຢ່າງລະອຽດ (ການຈັດຕຽມຖານບູຊາ/ກຸຊານດິກາ, ການວາງສິ່ງຕ່າງໆຕາມມັນຕຣາ, ການຖວາຍອາຫຸຕິ) ຈົນກະທັ້ງລາວຈະຖວາຍເນື້ອຂອງຕົນເອງ ເປັນອາຫຸຕິ ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບການບູຊາແນວຕາມະສິກ ແລະບີບຄັ້ນ. ພຣະສູຣຍະປາກົດ ຢຸດຍັ້ງລາວ ແລະປະທານຢາເມັດສອງສີ (ຂາວ/ດຳ) ໃຫ້ປ່ຽນຮູບຊົ່ວຄາວ ແລະກັບຄືນຮູບເດີມ ພ້ອມທັງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຄົນຮັ່ງມີໃນ ວາຍດີຊາ ຊື່ ມະນິພັດຣະ. ພຸສປະຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງຜົນໄວທີ່ສັນຍາໄວ້ຈາກ 108 ປະທັກສິນາ ຈຶ່ງບໍ່ເກີດ. ພຣະສູຣຍະອະທິບາຍວ່າ ການກະທຳທີ່ມີຈິດຕາມະສິກ ຈະເຮັດໃຫ້ພິທີກຳເປັນໝັນ; ຄວາມຖືກຕ້ອງພາຍນອກ ບໍ່ອາດຊົດເຊີຍເຈດຕະນາທີ່ເສື່ອມໄດ້. ພຣະອາທິດຮັກສາບາດແຜຂອງລາວ ແລ້ວຫາຍໄປ ທິ້ງໄວ້ຄຳສອນວ່າ “ພາວະ” ຫຼືຄຸນນະພາບໃນໃຈ ເປັນຕົວກຳນົດຜົນຂອງພິທີກຳ.
Adhyaya 158
मणिभद्रोपाख्याने मणिभद्रनिधनवर्णनम् (Maṇibhadra-Upākhyāna: Account of Maṇibhadra’s Death)
ສູຕະເລົ່າເຫດການແນວຈັນຍາບັນໃນເມືອງ: ພຸສປະໄດ້ຮັບວັດຖຸອັດສະຈັນ (ກຸຕິກາ) ທີ່ເຮັດໃຫ້ປ່ຽນຮູບໄດ້ ແລະເອົາຮູບຮ່າງຄ້າຍມະນິພັດຣະ ເພື່ອປອມຕົວ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍໃນສັງຄົມ. ນາຍປະຕູ (ṣaṇḍha) ຖືກສັ່ງໃຫ້ກັ້ນຜູ້ປອມທີ່ຈະເຂົ້າມາ; ແຕ່ເມື່ອມະນິພັດຣະຕົວຈິງມາຮອດ ກັບຖືກຕີທີ່ປາກປະຕູ ຈົນປະຊາຊົນຮ້ອງໂຮງດ້ວຍຄວາມຄັບແຄ້ນ. ພຸສປະຈຶ່ງປາກົດໃນຮູບມະນິພັດຣະ ເພີ່ມຄວາມສັບສົນເລື່ອງຕົວຕົນ. ຄະດີຖືກນໍາໄປສູ່ສານຫຼວງ; ກະສັດສອບຖາມເພື່ອພິສູດ ແລະສຸດທ້າຍເຊີນພັນລະຍາຂອງມະນິພັດຣະມາເປັນພະຍານມະນຸດ. ຄໍາພະຍານຂອງນາງແຍກແຍະຊັດວ່າ ຜົວທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນມະນິພັດຣະຕົວຈິງ ແລະຜູ້ບຸກລຸກແມ່ນຜູ້ປອມ. ກະສັດຈຶ່ງສັ່ງລົງໂທດຜູ້ຫລອກລວງ. ໃນຂະນະຖືກນໍາໄປລົງໂທດ ຜູ້ຕ້ອງໂທດໄດ້ກ່າວຄໍາສອນຍາວເກືອບທັງໝົດເກືອບເລື່ອງອັນຕະລາຍຂອງຕັນຫາ, ຜົນຮ້າຍຂອງການຫລອກລວງຕໍ່ສັງຄົມ, ແລະຕໍ່ຕ້ານຄວາມຕະໜີ່: ຊັບສິນມີຜົນສາມຢ່າງ—ໃຫ້ທານ, ໃຊ້ສຸກ, ຫຼືສູນເສຍ—ແລະການກັກຕຸນນໍາໄປສູ່ຊະຕາກໍາທີ່ສາມອັນແຫ້ງແລ້ງ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍໂດຍວາງເຫດການໄວ້ໃນມະຫາຕະມະຂອງຮາຏເກສະວະ-ເຂດ ເປັນຕົວຢ່າງຈັນຍາບັນທີ່ຝັງຢູ່ໃນພູມສັກສິດ.
Adhyaya 159
पुष्पविभवप्राप्तिवर्णनम् (Account of Puṣpa’s Attainment and Distribution of Prosperity)
ສູຕະເລົ່າເຫດການໃນບັນຍາກາດວັດ: ພຸສປະມາຮອດເຮືອນຂອງ ມະນິພັດຣະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພ້ອມຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະສຽງດົນຕີມົງຄຸນ (ສັງຂ໌ ແລະກອງ)។ ເລື່ອງນີ້ຊີ້ວ່າຄວາມຮັ່ງມີເກີດຈາກພຣະກະລຸນາຂອງ ພາສກະຣະ ແລະມີຜົນຕໍ່ຊຸມຊົນ. ພຸສປະເອີ້ນຍາດມາຊຸມນຸມ ແລະຄິດໄຕ່ວ່າ ລັກສະມີ ເປັນສິ່ງ “ຈະລະ” ບໍ່ຢູ່ຄົງ. ລາວເຫັນວ່າຊີວິດກ່ອນໜ້າເປັນຄວາມລຳບາກຍາວນານ ແລະຈຶ່ງຕັ້ງສັດຈະປະຕິຍານວ່າຈະແບ່ງປັນຊັບສິນຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ຕໍ່ມາລາວແຈກເສື້ອຜ້າ ແລະເຄື່ອງປະດັບໃຫ້ຍາດຕາມຖານະ; ມອບຊັບແລະເສື້ອຜ້າໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ເວດາດ້ວຍສັດທາ; ແລະໃຫ້ອາຫານກັບເສື້ອຜ້າແກ່ນັກຟ້ອນຮ້ອງ ໂດຍສະເພາະແກ່ຄົນທຸກຍາກ ແລະຄົນຕາບອດ. ສຸດທ້າຍລາວກິນອາຫານກັບພັນລະຍາ ແລະສົ່ງຄົນທີ່ມາຊຸມນຸມກັບໄປ, ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຊັບທີ່ໄດ້ມາຢ່າງເປັນລະບຽບ ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງຂອງການໃຊ້ຄວາມຮັ່ງມີດ້ວຍທານ ແລະການດູແລຊຸມຊົນໃນກະເສດຣະ.
Adhyaya 160
हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमन-पुरश्चरणार्थ-ब्राह्मणामन्त्रणवर्णनम् (Puṣpa’s Journey to Hāṭakeśvara for Sin-Removal and the Invitation of Brāhmaṇas for Puraścaraṇa)
ບົດນີ້ເປັນນິທານແນວເຕືອນໃຈດ້ານຈັນຍາບັນ ຢູ່ໃນກອບຂອງຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສັກສິດ. ສູຕະເລົ່າເຖິງພຣາຫມັນຊື່ ປຸສປະ (Puṣpa) ຜູ້ໄດ້ຮັບຮູບຮ່າງງາມນ່າດຶງດູດ ຈາກພິທີບູຊາພຣະອາທິດທີ່ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ (Camatkārapura). ນາງ ມາຮີ (MĀhī) ຖາມວ່າ ການປ່ຽນຮູບນັ້ນເກີດຈາກມາຍາ, ຈາກສິດທິມັນຕຣາ, ຫຼືຈາກພຣະພອນຂອງເທວະ. ປຸສປະຍອມຮັບຄວາມຈິງ ແລະເຜີຍການຫຼອກລວງທີ່ເຄີຍເຮັດຕໍ່ ມະນິພັດຣະ (Maṇibhadra) ລວມທັງການເອົາພັນລະຍາຂອງລາວຢ່າງບໍ່ຖືກທຳ ແລະສ້າງຊີວິດຄອບຄົວຢູ່ເທິງພື້ນຖານອັນບິດເບືອນ ແມ່ນແຕ່ມີລູກຫຼານສືບສານ. ເມື່ອແກ່ຕົວ ລາວເກີດຄວາມສຳນຶກຜິດ ເຫັນວ່າບາບ (pāpa) ໜັກ ແລະຫາທາງແກ້ໄຂ. ລາວຈຶ່ງຕັ້ງໃຈໄປຫາ ຮາຏະເກສະວະຣະ-ເຂດ (Hāṭakeśvara-kṣetra) ເພື່ອປະຕິບັດການຊຳລະບາບ ເຊັ່ນ ປຸຣະສະຈະຣະນະ (puraścaraṇa) ແລະ ປຣາຍະສະຈິຕຕະ (prāyaścitta). ລາວແບ່ງຊັບໃຫ້ລູກຊາຍ ສ້າງອາຄານງາມທີ່ຜູກພັນກັບພຣະອາທິດ ໃນບ່ອນທີ່ເຄີຍໄດ້ສິດທິ ແລະເຊີນພຣາຫມັນຢ່າງເປັນທາງການ ໃຫ້ຈັດພິທີຈາຕຸສະຈະຣະນະ (cātuścaraṇa) ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ. ບົດນີ້ຈຶ່ງເຊື່ອມຈັນຍາບັນ, ການສາລະພາບ, ແລະພິທີກຳຂອງເຂດສັກສິດເຂົ້າເປັນໜ່ວຍດຽວ.
Adhyaya 161
Puṣpāditya-māhātmya (Glorification of Pushpāditya and allied rites)
ບົດ 161 ຕາມການລາຍງານຂອງ ສູຕະ ເລົ່າເຖິງການປຶກສາຫາລືລະຫວ່າງພຣາຫມັນ ແລະ ບຸກຄົນຊື່ ປຸສປະ (Puṣpa)។ ປຸສປະພ້ອມພັນລະຍາເຂົ້າຫາສະພາດວິຊະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະປະກາດວ່າໄດ້ສ້າງວິຫານພຣະພາສກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ແລະຂໍໃຫ້ຕັ້ງນາມວ່າ “Puṣpāditya” ເພື່ອໃຫ້ໂດງດັງໃນສາມໂລກ। ພຣາຫມັນຕອບກັບດ້ວຍຄວາມຫ່ວງໃຍເລື່ອງການຮັກສາຊື່ສຽງເກົ່າ ແລະກຳນົດພິທີປຣາຍັດຈິດຕະ (prāyaścitta) ເພື່ອຊຳລະບາບ ຮວມທັງການເຮັດໂຮມະ (homa) ຂະໜາດໃຫຍ່ຈຳນວນ “ລັກສະ”। ປຸສປະຂໍໃຫ້ພຣາຫມັນສັນລະເສີນພຣະເທວະດ້ວຍນາມນັ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະຂໍໃຫ້ເກຍດຕິພັນລະຍາຂອງຕົນດ້ວຍນາມເທວີປະຈຳສະຖານທີ່। ຜົນສຸດທ້າຍ ພຣະເທວະຖືກຮັບຮອງເປັນ Puṣpāditya ແລະເທວີໄດ້ນາມ Māhikā/Māhī। ພາກຜົນບຸນກ່າວວ່າ ໃນກະລິຍຸກ ການພັກດີຕໍ່ Puṣpāditya ຊ່ວຍລົບບາບຂອງວັນອາທິດ; ໃນວັນອາທິດທີ່ຕົງກັບສັບຕະມີ ຖວາຍໝາກໄມ້ເຖິງ 108 ແລະເຮັດປຣະດັກຊິນາ ຈະສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ. ການເບິ່ງພຣະທຸຣກາເປັນ Māhikā ປະຈຳ ປ້ອງກັນຄວາມລຳບາກ ແລະການບູຊາໃນວັນ ໄຈຕຣະ ສຸກລະ ຈະຕຸຣທະສີ ໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງຕະຫຼອດໜຶ່ງປີຈາກເຄາະຮ້າຍ।
Adhyaya 162
पुरश्चरणसप्तमीव्रतविधानवर्णनम् (Puraścaraṇa-Saptamī Vrata: Procedure and Rationale)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນເລື່ອງລາວທາງຈັນຍາ–ພິທີກຳ ທີ່ນຳໄປສູ່ການອະທິບາຍວິທີປະຕິບັດວຣະຕະຢ່າງລະອຽດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຸສປະໄດ້ກ່າວເຖິງການກະທຳທີ່ຖືກໂຕ້ຖຽງ ອັນເກີ່ຍວກັບການຂ້າມະນິພັດຣະ ແລະການຕຳນິຈາກສັງຄົມ; ພຣາຫມັນໄດ້ຕຳນິເຂົາ ແລະຕິດປ້າຍວ່າເປັນຜູ້ກະທຳບາບໜັກ ຈົນມີການກ່າວຫາເຖິງ “ພຣະຫມະຫນາ” ໃນການສົນທະນາ. ເຫັນຄວາມທຸກໃຈຂອງເຂົາ ພຣາຫມັນນາຄະຣະຈຶ່ງປຶກສາຄຳພີ ສະມຣິຕິ, ປຸຣານະ, ແລະ ເວດານຕະ ເພື່ອຊອກຫາທາງຊຳລະບາບທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມອຳນາດຄຳພີ. ພຣາຫມັນຊື່ ຈັນດະສະຣະມັນ ອ້າງອີງສະກັນດະປຸຣານະ ວ່າ “ປຸຣະສະຈະຣະນະ-ສັບຕະມີ” ແມ່ນວິນັຍການຊຳລະບາບ. ພຸສປະໄດ້ປະຕິບັດ ແລະຖືກກ່າວວ່າບໍລິສຸດໃນທ້າຍປີ. ຕໍ່ມາມີບົດສົນທະນາເກົ່າ: ກະສັດ ໂຣຫິຕາສະວະ ຖາມລະສີ ມາຣະກັນເດຍ ເຖິງການກຳຈັດບາບທີ່ເຮັດດ້ວຍໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະກາຍ. ລະສີແຍກວ່າ ບາບໃຈແກ້ດ້ວຍການສຳນຶກຜິດ; ບາບຄຳເວົ້າແກ້ດ້ວຍການຢັບຢັ້ງບໍ່ໃຫ້ລຸກລາມ; ບາບກາຍຕ້ອງມີປຣາຍັດຈິຕຕະ ຕາມການແນະນຳຂອງພຣາຫມັນ ຫຼືຕາມວິໄນຂອງກະສັດ. ທ້າຍສຸດ ລະສີກຳນົດວຣະຕະ “ປຸຣະສະຈະຣະນະ-ສັບຕະມີ” ທີ່ມີພຣະອາທິດເປັນສູນກາງ: ປະຕິບັດໃນເດືອນມາຄະ (ຂ້າງຂຶ້ນ) ເມື່ອພຣະອາທິດຢູ່ໃນມະກະຣະ ແລະເປັນວັນອາທິດ, ດ້ວຍການອົດອາຫານ ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ, ບູຊາຮູບເທວະຮູບ, ດອກໄມ້ສີແດງ ແລະເຄື່ອງບູຊາ, ຖວາຍອັຣຄະຍະດ້ວຍຈັນທະນະສີແດງ; ຈົບດ້ວຍການເລີ້ຍງພຣາຫມັນ ໃຫ້ທັກສິນາ ແລະການຮັບປະທານສິ່ງຊຳລະບາບ (ລວມທັງ ປັນຈະຄະວະຍະ). ມີການກຳນົດເຄື່ອງບູຊາຕໍ່ເນື່ອງເດືອນຕໍ່ເດືອນຈົນຄົບປີ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການບໍລິຈາກໃຫ້ພຣາຫມັນ (ມີກ່າວເຖິງສ່ວນທີ່ຫົກ) ພ້ອມຄຳປະກາດວ່າຜູ້ຖືວຣະຕະຈະບໍລິສຸດສົມບູນ.
Adhyaya 163
ब्राह्मनागरोत्पत्तिवृत्तान्तवर्णनम् (Account of the Brahma-Nāgara origin narrative and communal expiation discourse)
ບົດທີ 163 ເລົ່າເຫດການດ້ານກົດລະບຽບຊຸມຊົນ ແລະ ຈັນຍາບັນພິທີກຳ ທີ່ brahmasthāna ອັນສັກສິດ. ກຸ່ມພຣາຫມັນ Nāgara ພົບພາຊະນະບັນຈຸຊັບສົມບັດ ແລະ ຈຶ່ງປະຊຸມອອກຄຳຕັດສິນເກືອບກັບການຍຶດຄອງທີ່ບໍ່ຄວນເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບ ແລະ ຄວາມຜິດພາດໃນຂັ້ນຕອນ prāyaścitta (ການຊົດໃຊ້ບາບ). Caṇḍaśarmā ຖືກຫຼຸດສະຖານະເປັນຄົນນອກຊຸມຊົນ (bāhya) ເພາະການຊົດໃຊ້ບາບຖືກມອບໂດຍຄົນດຽວ ບໍ່ໄດ້ຜ່ານການປຶກສາຮ່ວມຕາມປະເພນີ. Puṣpa ພະຍາຍາມຄືນຄ່າໂດຍນຳຊັບມາຖວາຍ ແຕ່ສະພາປະຊຸມປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າຄຳຕັດສິນເກີດຈາກຊັບສົມບັດ. ພວກເຂົາຍ້ຳອຳນາດຂອງ smṛti/purāṇa ແລະ ຂັ້ນຕອນສະຖາບັນທີ່ຖືກຕ້ອງ: prāyaścitta ຕ້ອງມີຜູ້ປະກອບພິທີເພີ່ມ ແລະ ການປຶກສາຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ໃນຄວາມທຸກໃຈ Puṣpa ກະທຳການທຳຮ້າຍຕົນເອງຢ່າງຮຸນແຮງເປັນການຖວາຍ ຈົນ Sūrya (Bhāsvat) ປາກົດ ຫ້າມການກະທຳທີ່ຫຸນຫັນ ແລະ ປະທານພອນ: Caṇḍaśarmā ຈະບໍລິສຸດ ແລະ ໂດງດັງໃນນາມ “Brāhma Nāgara,” ລູກຫຼານແລະຜູ້ກ່ຽວຂ້ອງຈະໄດ້ຮັບກຽດສັກສີ, ແລະ ຮ່າງກາຍ Puṣpa ຈະຖືກຟື້ນຄືນ. ບົດນີ້ຈຶ່ງສອນເລື່ອງການຫ້າມຄວາມໂລບ, ອຳນາດຂອງຊຸມຊົນ, ແລະ ຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມຂັ້ນຕອນຂອງການຊົດໃຊ້ບາບ ພ້ອມການຮັບຮອງຈາກເທວະດາ.
Adhyaya 164
Nāgareśvara–Nāgarāditya–Śākambharī Utpatti-varṇanam (Origin and Establishment Narratives)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ປຸສປະໄດ້ບຳເນັດບູຊາພຣະສູຣຍະດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ພ້ອມສະຫລະ ແລະໄດ້ປອບໃຈນຳທາງໃຫ້ພຣາຫມະນະ ຈັນຑະສະຣະມາ ຜູ້ກຳລັງເສົ້າໝອງ. ປຸສປະທຳນາຍວ່າ ຈັນຑະສະຣະມາຈະບໍ່ປະສົບຄວາມພິນາດທາງຮ່າງກາຍ ແລະວົງຕະກູນຂອງລາວຈະໂດດເດັ່ນໃນຫມູ່ນາຄະຣະ. ທັງສອງຍ້າຍໄປຫາແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີອັນສັກສິດ ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ ແລະສ້າງທີ່ຢູ່ຄ້າຍອາສຣົມ. ຈັນຑະສະຣະມາລະລຶກຄຳປະຕິຍານເກົ່າທີ່ກ່ຽວກັບລິງຄະ 27 ອົງ ແລະປະພຶດພຣະວິນັຍຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ອາບນ້ຳໃນສະຣັສວະຕີ, ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ, ຈະປະມັນຕຣາ 6 ພະຍາງ, ພ້ອມກັບການຂານນາມລິງຄະ ແລະການກົດກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ລາວປັ້ນລິງຄະດ້ວຍດິນເລນ (ກັຣດະມະ) ແລະບູຊາທຸກມື້ ໂດຍຖືສິນວ່າບໍ່ຄວນລົບກວນລິງຄະ ແມ່ນແຕ່ຕັ້ງຢູ່ບ່ອນບໍ່ດີ; ຈົນຄົບ 27 ອົງ. ພຣະສິວະພໍໃຈໃນພັກຕິອັນເກີນປົກກະຕິ ຈຶ່ງປາກົດລິງຄະຈາກພື້ນດິນ ແລະຊີ້ນຳໃຫ້ບູຊາລິງຄະນັ້ນເພື່ອໄດ້ຜົນບຸນຄົບຖ້ວນຂອງລິງຄະ 27; ຜູ້ໃດບູຊາດ້ວຍພັກຕິກໍໄດ້ຜົນເທົ່າກັນ. ຈັນຑະສະຣະມາສ້າງປຣາສາດ ແລະຕັ້ງນາມລິງຄະວ່າ «ນາຄະເຣສວະຣະ» ເພື່ອໃຫ້ລະລຶກເຖິງລິງຄະໃນເມືອງ; ຕໍ່ມາລາວໄດ້ເຖິງສິວະໂລກ. ປຸສປະຕັ້ງຮູບພຣະສູຣຍະຊື່ «ນາຄະຣາດິຕະຍະ» ທີ່ສະຣັສວະຕີ ແລະໄດ້ພອນວ່າການບູຊາທີ່ນັ້ນໃຫ້ຜົນຄົບຖ້ວນເທົ່າກັບການບູຊາພຣະອາທິດ 12 ປາງທີ່ຈາມັດກາຣະປຸຣະ. ນິທານຍັງເວົ້າເຖິງນາງ «ສາກັມພະຣີ» ພັນລະຍາຂອງຈັນຑະສະຣະມາ ຜູ້ຕັ້ງພຣະທຸຣຄາເທວີຢູ່ຝັ່ງນ້ຳອັນມົງຄຸນ; ເທວີສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ຜົນທັນທີແກ່ຜູ້ບູຊາດ້ວຍພັກຕິ ໂດຍສະເພາະໃນວັນມະຫານະວະມີ ຂ້າງຂຶ້ນເດືອນອາສະວິນ; ເທວີຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ «ສາກັມພະຣີ». ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ຫຼັງໄດ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລ້ວ ການບູຊາຈະປ້ອງກັນອຸປະສັກຕໍ່ການເຕີບໂຕຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 165
अश्वतीर्थोत्पत्तिवर्णनम् (Origin Account of Aśvatīrtha)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍສູຕະອະທິບາຍວ່າ ຝັ່ງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ເຄີຍກາຍເປັນສູນກາງທາງສັງຄົມສຳລັບຄົນຕ່າງຖິ່ນ ແລະຊາວເມືອງ. ແຕ່ຕໍ່ມາເກີດເຫດຮ້າຍ: ພຣະລິສີວິສວາມິດຣະສາບແຊ່ງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ໃຫ້ກາຍເປັນ «ຣັກຕະວາຫິນີ» ຄືແມ່ນ້ຳໄຫຼເປັນເລືອດ. ແມ່ນ້ຳທີ່ຜິດປົກກະຕິນີ້ກາຍເປັນທີ່ຊຸມຊົນຂອງຣາກຊະສະ ແລະສັດລີມິນອື່ນໆ ເຊັ່ນ ພູຕະ, ເປຣຕະ, ປິຊາຈະ; ມະນຸດຈຶ່ງລະທິ້ງພື້ນທີ່ ແລະຍ້າຍໄປຫາພູມສັກສິດທີ່ປອດໄພ ເຊັ່ນ ຝັ່ງນະຣະມະດາ ໃກ້ອາສຣົມຂອງມາຣະກັນເດຍ. ພວກລິສີຖາມເຖິງສາເຫດຂອງຄຳສາບ ແລະສູຕະໄດ້ອະທິບາຍໃນກອບການແຂ່ງຂັນລະຫວ່າງວິສວາມິດຣະ ແລະວະສິດຖະ ພ້ອມທັງຫົວຂໍ້ການປ່ຽນສະຖານະ (ຄວາມປາດຖະໜາຈາກກະສັດຕຣິຍະໄປສູ່ພຣາຫມະນະ). ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຕຳນານກຳເນີດຕີຣຖະ: ລິສີຣຶຈີກະ ຜູ້ສືບສາຍພຣຶກຸ ໄປຮອດເມືອງໂບຈະກະຕະ ໃກ້ແມ່ນ້ຳເກົາສິກີ ເຫັນທິດາຂອງກາທິ (ຜູ້ກ່ຽວພັນກັບການບູຊາເກົາຣີ) ແລະຂໍແຕ່ງງານແບບພຣາຫມະ. ກາທິກຳນົດຄ່າສິນສອດເປັນມ້າໄວ 700 ໂຕ ທີ່ມີຫູດຳຂ້າງໜຶ່ງ. ຣຶຈີກະໄປການຍະກຸບຈະ ແລະທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ໄດ້ຈັບຈົບມັນຕຣະພິເສດ «ອັສວໂວ ວໍດຫາ» ພ້ອມກຳນົດຉັນທະ, ຣຶສິ, ເທວະຕາ ແລະວິນິໂຍກ. ມ້າທີ່ຕ້ອງການເກີດຂຶ້ນຈາກແມ່ນ້ຳ ເຮັດໃຫ້ສະຖານທີ່ນັ້ນໂດງດັງເປັນ «ອັສວະຕີຣຖະ»; ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບພິທີອັສວະເມດຫະ ເປັນການນຳກຽດສັກສີຂອງຍັດຍະແຫ່ງເວດະ ມາສູ່ການເຂົ້າເຖິງຜ່ານຕີຣຖະຂອງປະຊາຊົນ.
Adhyaya 166
परशुरामोत्पत्तिवर्णनम् / Account of the Origins of Paraśurāma’s Line
ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຫດການກໍ່ຮ່າງສາຍວົງຕະກູນ ໂດຍມີພຣະລິສີ ຣິຈີກ (Ṛcīka) ແລະການແຕ່ງງານກັບນາງຜູ້ຖືກຂະນານນາມວ່າ “ງາມໃນສາມໂລກ” (trailokya-sundarī) ເປັນສູນກາງ. ຫຼັງພິທີມົງຄຸນ ຣິຈີກໃຫ້ພອນ ແລະປະກອບພິທີ “ຈາຣຸສອງສ່ວນ” (caru-dvaya) ເພື່ອແຍກພະລັງບຣາຫມັນ (brāhmya tejas) ແລະພະລັງກະສັດ/ນັກຮົບ (kṣātra tejas)। ທ່ານກໍານົດໃຫ້ແຕ່ລະຈາຣຸຜູກກັບການກອດຕົ້ນອັສວັດຖະ (aśvattha) ຫຼື ນະຍະໂກຣດ (nyagrodha) ເພື່ອຊີ້ນໍາວ່າພິທີກັບຜົນລູກຫຼານສອດຄ່ອງກັນ। ແຕ່ເກີດການຜິດຂັ້ນຕອນ: ແມ່ໄດ້ຊັກຊວນໃຫ້ສະຫຼັບສ່ວນຈາຣຸ ແລະການກອດຕົ້ນໄມ້ ເພາະຢາກໄດ້ຜົນຕາມໃຈ. ໃນຊ່ວງຕັ້ງຄັນ ອາການປາຖະໜາ (dohada) ແລະລັກສະນະຄັນ (garbha-lakṣaṇa) ກັບເບນໄປທາງລາຊະການ ແລະການຮົບ ເຮັດໃຫ້ຣິຈີກຮູ້ວ່າພິທີຖືກກັບດ້ານ. ຈຶ່ງມີການຕົກລົງເພື່ອຮັກສາຄວາມເປັນບຣາຫມັນໃຫ້ລູກຊາຍທີ່ຈະເກີດ ແລະໂອນພະລັງກະສັດທີ່ແຮງກວ່າໄປສູ່ຫຼານ. ທ້າຍສຸດ ເກີດພຣະລິສີ ຈະມະດັກນິ (Jamadagni) ແລະຕໍ່ມາ ຣາມ (Paraśurāma) ປາກົດ ໂດຍອໍານາດນັກຮົບຂອງທ່ານຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນຜົນສືບທອດຈາກຕະບະພິທີ ແລະການຍອມຜ່ອນຂອງບັນພະບຸລຸດ।
Adhyaya 167
विश्वामित्रराज्यपरित्यागवर्णनम् (Viśvāmitra’s Renunciation of Kingship)
ສູຕະເລົ່າເຖິງກຳເນີດ ແລະ ການເຕີບໃຫຍ່ໃນວົງສາກະສັດຂອງ ວິສວາມິດຣະ. ແມ່ຂອງທ່ານຖືກພັນລະນາວ່າມີຕະປະສະຍາ ແລະ ມັກເດີນທາງຈາລິກ. ເມື່ອພໍ່ ກາທິ ສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນກະສັດ ທ່ານປົກຄອງພ້ອມກັບຮຽນວິດຍາເວດ ແລະ ເຄົາລົບພຣາຫມະນ. ແຕ່ຕໍ່ມາກໍເລີ່ມຫມົກມຸ່ນໃນການລ່າສັດໃນປ່າ. ໃນຕອນທ່ຽງ ເມື່ອຫິວ ແລະ ຫິວນ້ຳຈົນເຫນື່ອຍລ້າ ທ່ານມາຮອດອາສຣົມອັນມີບຸນຂອງ ມະຫາຕະມາ ວະສິດຖະ. ວະສິດຖະຕ້ອນຮັບດ້ວຍພິທີອາຣຄະຍະ ແລະ ມະທຸປະຣກະ ໃຫ້ພັກ ແລະ ຮັບປະທານ. ກະສັດກັງວົນເລື່ອງທະຫານທີ່ຫິວ; ວະສິດຖະຈຶ່ງໃຫ້ ນັນດິນີ ກາມະເທນຸ ສ້າງອາຫານອຸດົມສົມບູນໃຫ້ທັງທະຫານ ແລະ ສັດພາຫະນະໃນທັນທີ. ວິສວາມິດຣະປະຫລາດໃຈ ແລະ ພະຍາຍາມຂໍ ນັນດິນີ ກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຈະເອົາດ້ວຍກຳລັງ ໂດຍອ້າງສິດຂອງກະສັດ. ວະສິດຖະປະຕິເສດ ອ້າງຕາມທຳມະ ແລະ ສະມຣິຕິ ວ່າບໍ່ຄວນເຮັດໃຫ້ງົວເປັນສິນຄ້າ ໂດຍສະເພາະງົວປະສົງສຳເລັດ. ເມື່ອຄົນຂອງກະສັດຈັບ ແລະ ຕີ ນັນດິນີ ນາງກໍປະກົດກອງກຳລັງມີອາວຸດ (ຊະບາຣະ, ປຸລິນດະ, ມະເລັດສະ) ທຳລາຍກອງທັບຫຼວງ. ວະສິດຖະຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍຕໍ່ໄປ ປົກປ້ອງກະສັດ ແລະ ປົດປ່ອຍຈາກການຖືກມົນຕຣາຜູກມັດ. ວິສວາມິດຣະອັບອາຍ ເຫັນວ່າພະລັງກະສັດບໍ່ທັນພະລັງພຣາຫມະ (ບຣະຫມະ-ບະລະ) ແລະ ຕັດສິນໃຈສະລະລາຊະສົມບັດ ຕັ້ງລູກ ວິສວະສະຫະ ເປັນກະສັດ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ຕະປະສະຍາອັນໃຫຍ່ເພື່ອບັນລຸອຳນາດທາງພຣາຫມະນິກ.
Adhyaya 168
धारोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Origin and Glory of Dhārā in Hāṭakeśvara-kṣetra)
ອັດທະຍາຍນີ້ໃນຂອບເຂດຮາຖເກສະວະ-ເກສຕຣ ຊູຕະເລົ່າເຖິງຕະປະອັນຮຸນແຮງຂອງວິສວາມິຕຣະ ຢູ່ພູຫິມາລະຍະ ດ້ວຍການອົດທົນຕາມລະດູ: ນອນກາງແຈ້ງ, ຢູ່ໃນນ້ຳ, ປັນຈາກນິ (ຫ້າໄຟ), ແລະອົບອາຫານລົງເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດຂັ້ນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມ. ອິນທຣະຢ້ານວ່າອຳນາດຈະຖືກສັ່ນຄອນ ຈຶ່ງມາໃຫ້ພອນ ແຕ່ວິສວາມິຕຣະປະຕິເສດທຸກຢ່າງ ຂໍແຕ່ “ພຣາຫມະນະຍະ” (ຄວາມເປັນພຣາຫມະນ) ເພື່ອຊີ້ວ່າການບັນລຸທາງວິນຍານສູງກວ່າອຳນາດ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາກໍມາໃຫ້ພອນ ແຕ່ທ່ານກໍຂໍພຽງຢ່າງດຽວ. ຣິຈີກະມຸນີອະທິບາຍວ່າ ມັນຕຣາພຣາຫມະນະ ແລະ “ຈາຣຸ” (ເຄື່ອງບູຊາອັນສັກສິດ) ຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອເປົ້າໝາຍການເກີດຂອງວິສວາມິຕຣະ ເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະຫມາມີສິດປະກາດໃຫ້ເປັນ ພຣະຫມະຣິຊິ. ວະສິດຖະຄັດຄ້ານວ່າຜູ້ເກີດເປັນກະສັດຕຣິຍະບໍ່ຄວນເປັນພຣາຫມະນ ແລ້ວຖອນໄປຢູ່ອະນາຣະຕ ໃກ້ ສັງຂະ-ຕີຣຖະ, ພຣະຫມະສິລາ ແລະ ແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ. ວິສວາມິຕຣະດ້ວຍຄວາມພະຍາບາດ ເຮັດພິທີອະພິຈາຣະຕາມສາມະເວດ ສ້າງ “ກຣິຕຍາ” ອັນນ່າຢ້ານ. ວະສິດຖະເຫັນດ້ວຍທິບຍະຍານ ໃຊ້ມັນຕຣາອະຖັຣວະນະຫຸ້ມຫ້າມ ແລະປ່ຽນຜົນ: ກຣິຕຍາແຕະກາຍທ່ານແລ້ວລົ້ມລົງ. ຈາກນັ້ນວະສິດຖະກຳນົດໃຫ້ອຳນາດນັ້ນມີບົດບາດບູຊາ ໃນວັນຂຶ້ນ 8 ເດືອນໄຈຕຣະ ຮັບປະກັນຜູ້ບູຊາຈະພົ້ນໂລກໄພຕະຫຼອດປີ. ທ່ານເອີ້ນເທວະນັ້ນວ່າ “ທາຣາ” ແລະໃຫ້ການນະກະຣ (ຊຸມຊົນ/ເມືອງ) ບູຊາ ເພື່ອຜູກເຂົ້າກັບຕີຣຖະປະເພນີຂອງສະຖານທີ່ນີ້.
Adhyaya 169
धारानामोत्पत्तिवृत्तान्तः तथा धारादेवीमाहात्म्यवर्णनम् (Origin of Dhārā-nāma and the Māhātmya of Dhārā-devī)
ບັນດາລະສີຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງອຳນາດຜູ້ໃຫ້ຄວາມພໍໃຈ (Tuṣṭidā) ຈຶ່ງຜູກພັນເປັນພິເສດກັບຊຸມຊົນ Nāgara ແລະເປັນຫຍັງນາງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນໃນໂລກວ່າ “Dhārā”। Sūta ເລົ່າວ່າ ທີ່ເມືອງ Cāmatkārapura ມີຍິງພຣາຫມັນ Nāgarī ຊື່ Dhārā ໄດ້ເປັນມິດກັບນາງຖືພຣະພິທີ Arundhatī। ເມື່ອ Arundhatī ມາກັບ Vasiṣṭha ເພື່ອອາບນ້ຳທີ່ Śaṅkhatīrtha ນາງເຫັນ Dhārā ກຳລັງບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະຖາມຊື່ກັບຈຸດປະສົງ। Dhārā ບອກເຖິງສາຍຕະກູນ Nāgara ຂອງນາງ, ການເປັນແມ່ໝ້າຍແຕ່ໄວ, ແລະການຕັດສິນໃຈຢູ່ທີ່ tīrtha ດ້ວຍຄວາມພັກດີຕໍ່ Śaṅkheśvara ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນມະຫິມາຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ। Arundhatī ເຊີນນາງໄປຢູ່ອາສຣົມຂ້າງຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Sarasvatī ທີ່ມີການສົນທະນາຄຳພີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ। ຕໍ່ມາ ເລື່ອງໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ອຳນາດເທວະພະລັງງານທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງ Viśvāmitra ແລະ Vasiṣṭha; Vasiṣṭha ໄດ້ທຳໃຫ້ພະລັງງານນັ້ນສະຖຽນ ແລະກາຍເປັນເທວີຜູ້ຄຸ້ມຄອງຄວນແກ່ການບູຊາ। Dhārā ສ້າງສະຖານບູຊາດັ່ງວັງ ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະຂັບຮ້ອງສະໂຕຕຣະ ສັນລະເສີນເທວີເປັນຖານຮອງຮັບຈັກກະວານ ແລະເປັນຫນ້າທີ່ເທວະຫຼາຍປະການ (Lakṣmī, Śacī, Gaurī, Svāhā, Svadhā, Tuṣṭi, Puṣṭi)។ ຫຼັງຈາກບູຊາທຸກມື້ດົນນານ ໃນວັນ Caitra Śukla Aṣṭamī ນາງອາບນ້ຳເທວີ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ; ເທວີປາກົດ ປະທານພອນ ແລະຮັບນາມ “Dhārā” ໃນສະຖານນັ້ນ। ມີການປະກາດຂໍ້ປະພຶດ: Nāgara ຜູ້ທຳປະທັກສິນາ 3 ຮອບ, ຖວາຍໝາກໄມ້ 3 ຢ່າງ, ແລະສະດຸດສະໂຕຕຣະ ຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກໂລກໄພໜຶ່ງປີ; ສຳລັບແມ່ຍິງຍັງມີຜົນພິເສດ ເຊັ່ນ ຜູ້ບໍ່ມີລູກໄດ້ລູກ, ຄວາມອັບໂຊກຫາຍໄປ, ແລະສຸຂະພາບກັບຄືນດີ। ທ້າຍບົດມີ phalaśruti ກ່າວວ່າ ການອ່ານຫຼືຟັງປະຫວັດກຳເນີດນີ້ ຊຳລະບາບ ແລະເຊີນໃຫ້ສຶກສາດ້ວຍຄວາມສັດທາ ໂດຍສະເພາະໃນຫມູ່ Nāgara।
Adhyaya 170
धारातीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Dhārā-tīrtha Origin and Its Sacred Merit)
ສູຕະເລົ່າອັດສະຈັນເພີ່ມອີກຢ່າງໜຶ່ງກ່ຽວກັບລະຫວ່າງລິສີ ວິສວາມິດຣະ ແລະ ວະສິດຖະ। ວິສວາມິດຣະປ່ອຍ «ສັກຕິ» ອັນດຸຮ້າຍໄປຫາວະສິດຖະ ແຕ່ວະສິດຖະໄດ້ຢັບຢັ້ງດ້ວຍອໍານາດມັນຕຣາອະຖະວັນ। ຫຼັງຈາກນັ້ນເກີດເຫື່ອ ແລະຈາກເຫື່ອນັ້ນປາກົດນ້ໍາເຢັນໃສ ບໍລິສຸດ ໄຫຼອອກຈາກພຣະບາດ ທະລຸດິນຂຶ້ນເປັນທາຣາສາຍນ້ໍາບໍ່ມີມົນທິນ ດຸດດັ່ງນ້ໍາຄົງຄາ। ຈາກການເລົ່າກໍ່ກໍາເນີດຕີຣຖະ (tīrthotpatti) ບົດຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ຄໍາສອນແລະຄໍາສັນຍາຜົນບຸນ। ກ່າວວ່າຜູ້ຍິງທີ່ບໍ່ມີລູກເມື່ອອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນເກີດລູກໄວ ແລະຜູ້ອາບທຸກຄົນໄດ້ຜົນເທົ່າກັບອາບທີ່ຕີຣຖະທັງປວງ। ຫຼັງອາບ ຖ້າໄດ້ດາຣຊະນະພຣະເທວີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ຊັບສິນ ເຂົ້າກິນ ລູກຫຼານ ແລະຄວາມສຸກອັນສຳພັນກັບລາຊະສົມບັດ। ຍັງກໍານົດພິທີໃນຄືນທ່ຽງຄືນ ວັນໄຈຕຣະ ສຸກລະ ອັດຖະມີ ໃຫ້ຖວາຍນາຍເວດຍະ ແລະບາລິ-ປິນດິກາ। ການກິນ ຫຼື ຮັບປິນດິກາທີ່ຖວາຍແລ້ວ ຖືວ່າມີອານຸພາບແມ່ນແຕ່ຜູ້ສູງອາຍຸ। ທ້າຍບົດກ່າວວ່າພຣະເທວີເປັນກຸລະເທວະຕາຂອງສາຍນາກະຣະຫຼາຍຕະກູນ ແລະການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຊາວນາກະຣະເປັນສ່ວນສໍາຄັນໃຫ້ຍາຕຣາສົມບູນ।
Adhyaya 171
वसिष्ठविश्वामित्रयुद्धे दिव्यास्त्रनिवर्तनवर्णनम् (Restraint of Divine Weapons in the Vasiṣṭha–Viśvāmitra Conflict)
ສູຕະເລົ່າເຖິງການປະທະກັນລະຫວ່າງ ວະສິດຖະ ແລະ ວິສວາມິຕຣະ ທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງ. ເມື່ອອຳນາດຂອງຕົນຖືກເຮັດໃຫ້ໄຮ້ຜົນ ວິສວາມິຕຣະໂກດແຄ້ນ ແລະປ່ອຍອາວຸດທິບທີ່ຜ່ານພິທີສັກສິດ ຮວມທັງ ພຣະພຣົມາສະຕຣະ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມປັ່ນປ່ວນໃນຈັກກະວານ: ລູກໄຟດັ່ງອຸລະກະບາດ, ອາວຸດແຜ່ພັນ, ທະເລສັ່ນ, ຍອດພູແຕກ, ແລະຝົນດັ່ງເລືອດ ຖືກເຫັນເປັນລາງພຣະລະຍະ. ເທວະທັງຫຼາຍໄປຂໍພຣະພຣົມາ ແລະພຣະພຣົມາຊີ້ວ່າ ຄວາມວຸ້ນວາຍນີ້ເກີດຈາກການປະລະກັນດ້ວຍອາວຸດທິບ ຈຶ່ງນຳເທວະໄປຍັງສະໜາມຮົບ ເພື່ອຫ້າມການທຳລາຍໂລກ. ວະສິດຖະອະທິບາຍວ່າ ຕົນບໍ່ໄດ້ໂຈມຕີເພື່ອແກ້ແຄ້ນ ແຕ່ໃຊ້ພະລັງມົນຕຣາເພື່ອລົບລ້າງອາວຸດເປັນການປ້ອງກັນ. ພຣະພຣົມາສັ່ງໃຫ້ ວິສວາມິຕຣະ ຢຸດປ່ອຍອາວຸດ ແລະພະຍາຍາມແກ້ໄຂດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ ໂດຍເອີ້ນ ວະສິດຖະ ວ່າ “ພຣາຫມະນະ” ເພື່ອຫຼຸດຄວາມຕຶງຕັນ. ແຕ່ ວິສວາມິຕຣະ ຍືນຍັນວ່າ ຄວາມໂກດຂອງຕົນຜູກພັນກັບການຍອມຮັບແລະສະຖານະ; ຂະນະທີ່ ວະສິດຖະ ບໍ່ຍອມມອບນາມ “ພຣາຫມະນະ” ໃຫ້ຜູ້ທີ່ຕົນເຫັນວ່າເກີດໃນຊາດກະສັດ ແລະປະກາດວ່າ ຣັດສະມີພຣະພຣົມ ສູງກວ່າກຳລັງກະສັດ. ທ້າຍສຸດ ພຣະພຣົມາບັງຄັບໃຫ້ລະທິ້ງອາວຸດທິບ ໂດຍຂູ່ດ້ວຍຄຳສາບ. ພຣະພຣົມາຈາກໄປ ແລະບັນດາລະສີຢູ່ຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳສາຣະສະວະຕີ ທິ້ງໄວ້ເປັນຄຳສອນເຖິງການຍັບຍັ້ງ, ວາຈາທີ່ຖືກທຳນອງ, ແລະການຄວບຄຸມອຳນາດທີ່ທຳລາຍໄດ້ໃນພື້ນທີ່ອັນສັກສິດ.
Adhyaya 172
सारस्वतजलस्य रुधिरत्व-प्रसङ्गः (The Episode of the Sarasvata Water Turning to Blood)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ວິສວາມິຕຣະ ໃນຂະນະທີ່ຊອກຫາ “ຊິດຣະ” (ຊ່ອງໂຫວ່) ເພື່ອທຳຮ້າຍ ວະສິດຖະ ໄດ້ເອີ້ນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ໜຶ່ງ ໃຫ້ປາກົດເປັນຮູບຍິງ ແລະມາຂໍຄຳສັ່ງ. ວິສວາມິຕຣະສັ່ງໃຫ້ແມ່ນ້ຳພຸ້ງຊົມເມື່ອ ວະສິດຖະ ລົງອາບນ້ຳ ເພື່ອພາລາວເຂົ້າໃກ້ແລ້ວຂ້າ. ແມ່ນ້ຳປະຕິເສດ ໂດຍກ່າວວ່າ ນາງຈະບໍ່ທຳການຫັກຫຼັງຕໍ່ ວະສິດຖະ ຜູ້ໃຈໃຫຍ່ ແລະການຂ້າພຣາຫມັນເປັນສິ່ງບໍ່ຄວນ. ນາງຍົກຄຳເຕືອນຕາມທຳນຽມວ່າ ແມ່ນແຕ່ຄິດຈະຂ້າພຣາຫມັນກໍຕ້ອງມີການຊົດໃຊ້ບາບຢ່າງໜັກ ແລະການເວົ້າສົ່ງເສີມໃຫ້ຂ້າກໍຕ້ອງຊຳລະພິທີ. ວິສວາມິຕຣະໂກດ ແລະສາບແຊ່ງວ່າ ເນື່ອງຈາກບໍ່ເຊື່ອຟັງ ນ້ຳຂອງນາງຈະກາຍເປັນກະແສເລືອດ. ລາວປະພິທີປະພອມນ້ຳ 7 ຄັ້ງ ແລ້ວໂຍນລົງແມ່ນ້ຳ; ທັນໃດນັ້ນ ນ້ຳສາຣັສວະຕະ ທີ່ເຄີຍຂາວດັ່ງຫອຍ ແລະມີບຸນສູງ ກໍກາຍເປັນເລືອດ. ພວກພູຕະ, ເປຣຕະ, ນິຊາຈະຣະ ມາຊຸມນຸມດື່ມແລະຮື້ນເຮີງ ໃນຂະນະທີ່ນັກບຳເນັດແລະຊາວບ້ານຖອນຕົວໄປໄກ. ວະສິດຖະໄປພູອາຣບຸດະ; ວິສວາມິຕຣະໄປຈາມັດກາຣະປຸຣະ ແລະບຳເນັດຕະປັສຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນເຂດສັກສິດທີ່ກ່ຽວກັບ ຮາຕະເກສະວະຣະ ຈົນມີອຳນາດສ້າງສັນທຽບໄດ້ກັບ ພຣະພຣົມ. ຕອນທ້າຍຢ້ຳວ່າ ນ້ຳສາຣັສວະຕະກາຍເປັນເລືອດເພາະຄຳສາບຂອງວິສວາມິຕຣະ ແລະພຣາຫມັນເຊັ່ນ ຈັນຑະສະຣະມັນ ໄດ້ຍ້າຍຖິ່ນຖານໄປ.
Adhyaya 173
सरस्वती-शापमोचनं तथा साभ्रमत्युत्पत्तिवृत्तान्तः (Release of Sarasvatī from the Curse and the Origin Account of Sābhramatī)
ອັດທະຍາຍ 173 ເປັນການຖາມຕອບຂອງລິສີ ແລະ ສູຕະໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ນ້ຳແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີໄດ້ກາຍເປັນຄ້າຍເລືອດ ເນື່ອງຈາກອຳນາດຄຳສາບ (śāpa) ທີ່ຜູກພັນກັບພະລັງມົນຕຣາຂອງ ວິສວາມິຕຣະ. ຕໍ່ມາ ສະຣັສວະຕີຜູ້ທຸກໃຈໄດ້ເຂົ້າພົບ ວະສິດຖະ ແລະ ກ່າວວ່າ ກະແສນ້ຳຂອງນາງກາຍເປັນ “ຣັກຕໂອຄະ” ຈົນນັກບຳເນັດພຽນຫຼີກລ້ຽງ ແລະ ສັດອັນກໍ່ກວນມາຊຸມຊົນ; ນາງຈຶ່ງຂໍໃຫ້ຟື້ນຄືນເປັນນ້ຳບໍລິສຸດ (salila) ອີກຄັ້ງ. ວະສິດຖະຮັບປາກວ່າຈະແກ້ໄຂໄດ້ ແລະ ໄປຍັງສະຖານທີ່ມີຕົ້ນປລັກສະ ອັນເປັນໝາຍວ່ານາງເຄີຍລົງມາ. ທ່ານເຂົ້າສະມາທິ ໃຊ້ມົນຕຣາທີ່ກ່ຽວກັບ ວະຣຸນະ ແລະ ເຈາະພື້ນດິນໃຫ້ນ້ຳພຸ່ງອອກຫຼາຍ. ມີທາງອອກສອງສາຍ: ສາຍໜຶ່ງເປັນສະຣັສວະຕີທີ່ຟື້ນຄືນ ກະແສແຮງພາຄວາມປົ່ນເປື້ອນຄ້າຍເລືອດໄປ; ອີກສາຍໜຶ່ງກາຍເປັນແມ່ນ້ຳໃໝ່ຊື່ “ສາບຣະມະຕີ”. ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງວ່າ ຜູ້ອ່ານ ຫຼື ຟັງ ຄຳອະທິບາຍນີ້ ຈະເພີ່ມພູນປັນຍາ ແລະ ຄວາມແຈ້ງໃນຈິດ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ສະຣັສວະຕີ.
Adhyaya 174
Pippalāda-utpatti-varṇana and Kaṃsāreśvara-liṅga Māhātmya (पिप्पलादोत्पत्तिवर्णनं; कंसारेश्वरलिङ्गमाहात्म्यम्)
ໃນມະຫາຕະມະຂອງຮາຏເກສະວະ-ເຂດ ສູຕະເລົ່າເລື່ອງແບບຖາມ-ຕອບ ກ່ຽວກັບລິງຄະທີ່ປິບພະລາດສ້າງຕັ້ງ ຊື່ «ກັມສາເຣສະວະ» ແລະກ່າວວ່າ ການເຫັນ (ດັຣຊະນະ) ການນົບນ້ອມ (ນະມັສກາຣ) ແລະການບູຊາ (ປູຊາ) ມີຜົນຊໍາລະມົນທິນແບບເປັນຂັ້ນ. ບັນດາລຶສີຖາມວ່າ ປິບພະລາດແມ່ນໃຜ ແລະເຫດໃດຈຶ່ງຕິດຕັ້ງລິງຄະນີ້. ສູຕະເລົ່າກໍາເນີດ: ກັມສາຣີ ນ້ອງສາວຂອງຢາຊະນະວັນກະຍະ ຕັ້ງຄັນໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ເນື່ອງຈາກໄດ້ສຳຜັດນ້ໍາທີ່ປົນກັບນ້ໍາເຊື້ອ ອັນເກີດຈາກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຢາຊະນະວັນກະຍະ. ນາງຄອດລູກຢ່າງລັບໆ ແລ້ວວາງໄວ້ໃຕ້ຕົ້ນອະສະວັດຖະ (ປິບພະລະ) ພ້ອມອະທິຖານໃຫ້ຄຸ້ມຄອງ. ສຽງທິບບອກວ່າ ເດັກນີ້ແມ່ນການອະວະຕານລົງສູ່ໂລກ ກ່ຽວພັນກັບພຣະພຶຫັດສະປະຕິ ພາຍໃຕ້ຄໍາສາບຂອງອຸຕະຖະຍະ ແລະຈະໄດ້ຊື່ «ປິບພະລາດ» ເນື່ອງຈາກກິນສານອັນສົມບູນຂອງຕົ້ນປິບພະລະ. ກັມສາຣີເສຍຊີວິດດ້ວຍຄວາມອາຍ; ເດັກເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ໃກ້ຕົ້ນໄມ້. ນາຣະດະພົບເດັກ ເຜີຍຕົ້ນກໍາເນີດ ແລະວາງແນວທາງວິຊາອະຖະຣະວະເວດ. ຕໍ່ມາ ຄວາມໂກດຂອງປິບພະລາດເຮັດໃຫ້ຊະໄນຊະຈະຣະ (ຊານີ) ລົ້ມ; ນາຣະດະເຂົ້າກາງ ນໍາໄປສູ່ການສັນລະເສີນ ແລະຂໍ້ກໍານົດທາງທໍາ-ພິທີ—ໂດຍເນັ້ນການຄຸ້ມຄອງເດັກນ້ອຍຈົນອາຍຸ 8 ປີ ແລະການປະພຶດເຊັ່ນ ທານ້ໍາມັນ, ບໍລິຈາກຕາມກໍານົດ, ແລະຮູບແບບການບູຊາ. ສຸດທ້າຍ ນາຣະດະນໍາປິບພະລາດໄປກາມັດກາຣະປຸຣະ ແລະຝາກໄວ້ກັບຢາຊະນະວັນກະຍະ ເພື່ອຜູກພັນສາຍສືບ, ສະຖານທີ່, ແລະຜົນຂອງພິທີກຳ.
Adhyaya 175
याज्ञवल्क्येश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Origin and Glory of Yājñavalkyeśvara Liṅga)
ບົດນີ້ຖືກລ້ອມດ້ວຍການເລົ່າຂອງ ສູຕະ ແລະນໍາເສີນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ຍາຊະນະວັນກະຍະ (Yājñavalkya) ກັບ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā)។ ຍາຊະນະວັນກະຍະມີຄວາມທຸກໃນໃຈ ແລະຂໍວິທີຊໍາລະໃຈ (citta-śuddhi) ພ້ອມທັງຂໍ prāyaścitta ເພື່ອຄວາມແຈ້ງຊັດທາງວິນຍານ। ພຣະພຣະຫມາແນະນໍາໃຫ້ຕັ້ງລິງຄະຂອງ ພຣະສິວະ (Śūlin) ໃນດິນແດນສັກສິດ Hāṭakeśvara-kṣetra ອັນມີບຸນຫຼາຍ ແລະເປັນຜູ້ຊໍາລະບາບກໍາທີ່ສະສົມ. ບົດສອນອະທິບາຍວ່າ ບາບກໍາຈະເກີດຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້ຫຼືຮູ້ກໍຕາມ ການສ້າງວັດພຣະສິວະ ແລະບູຊາລິງຄະດ້ວຍສັດທາ ຈະຂັບໄລ່ຄວາມມືດທາງສິນທຳ ເຫມືອນຕາເວັນຂຶ້ນຂັບໄລ່ຄືນມືດ। ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມຫວາດຫວັນໃນກະລິຍຸກ ທີ່ທີ່ທ່ອງທ່ຽວສັກສິດ (tīrtha) ຫຼາຍແຫ່ງຈະ “ໄຮ້ຜົນ” ແຕ່ກະເສດນີ້ເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ຫຼັງຈາກພຣະພຣະຫມາຈາກໄປ ຍາຊະນະວັນກະຍະໄດ້ຕິດຕັ້ງລິງຄະ ແລະປະກາດວິທີປະພຶດ: ໃນວັນ Aṣṭamī ແລະ Caturdaśī ໃຫ້ເຮັດອະພິເສກ/ສະນາປະນະ (snāpana) ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ່ນຈິງໃຈ ເພື່ອຊໍາລະຄວາມຜິດ ແລະຟື້ນຄືນຄວາມບໍລິສຸດ. ລິງຄະນັ້ນຈຶ່ງໂດງດັງໃນນາມ “ຍາຊະນະວັນກະຍະເອສະວະຣະ” ໃນພື້ນທີ່ສັກສິດ Hāṭakeśvara।
Adhyaya 176
कंसारीश्वर-उत्पत्तिमाहात्म्य-वर्णनम् (Origin and Glory of Kaṃsārīśvara)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການກໍ່ກຳເນີດສະຖານສັກສິດ ໃນການສ້າງຕັ້ງລິງຄະ ທີ່ພົວພັນກັບຍາຊະນະວັນກະຍະ ແລະ ເຈດຈຳນົງໃນການຊຳລະມານດາ. ປິບພະລາດະເປັນຜູ້ດຳເນີນຫຼັກ ໄດ້ເຊີນບຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ (ຊຳນານສຣຸຕິ ແລະ ໜ້າທີ່ຍັດຍະ) ມາຊຸມນຸມ ແລະ ກ່າວວ່າ ມານດາຂອງຕົນຊື່ “ກຳສາຣີ” ໄດ້ສິ້ນຊີວິດ; ຕົນໄດ້ອະພິເສກລິງຄະເພື່ອລະລຶກ ແລະ ຂໍການຮັບຮອງຢ່າງເປັນທາງການດ້ວຍຄຳປຶກສາຂອງພວກເຂົາ. ໂກວັດທະນະຖືກສັ່ງໃຫ້ນຳຊຸມຊົນນາຄະຣະໃຫ້ບູຊາເປັນປະຈຳ ໂດຍຍືນຢັນວ່າ ການປູຊາສະໝໍ້ສະເໝີນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແກ່ວົງສາ ແລະ ການລະເລີຍນຳຄວາມຕົກຕ່ຳ. ບຣາຫມັນໄດ້ຕັ້ງນາມພຣະເທວະນັ້ນຢ່າງເປັນທາງການວ່າ “ກຳສາຣີອີສະວະຣະ”. ຕໍ່ມາອະທິບາຍຜົນບຸນຂອງການອ່ານ/ຟັງ ແລະ ການປະຕິບັດພັກຕິຕໍ່ໜ້າພຣະເທວະ: ອາບນ້ຳໃນວັນຈັນທະຄະຕິທີ 8 ແລະ 14, ຈະປະ (japa) ມັນຕຣານີລະຣຸດຣະ ແລະ ມັນຕຣາຣຸດຣະອື່ນໆ, ພ້ອມທັງການສະດຸດອະຖັຣວະເວດະໃນພຣະພັກ. ຜົນທີ່ສັນຍາໄວ້ຄື ບັນເທົາບາບໜັກ, ຄຸ້ມຄອງໃນວິກິດການເມືອງແລະໄພທຳມະຊາດ, ຊະນະສັດຕູ, ຝົນຕົກຕາມເວລາ, ພົ້ນທຸກພະຍາດ ແລະ ການເກີດຂຶ້ນຂອງການປົກຄອງທີ່ທຳມະ, ອັນອີງໃສ່ຄຳຮັບຮອງຂອງປິບພະລາດະ ແລະ ຄວາມສັກສິດຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ.
Adhyaya 177
पञ्चपिण्डिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the Origin of Pañcapinḍikā)
ບົດ 177 ເປັນການສົນທະນາວ່າດ້ວຍຕີຣຖະ ແລະ ພິທີກຳບູຊາ ທີ່ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາຣິສີຟັງ. ຕອນຕົ້ນໄດ້ແນະນຳພຣະເທວີເກົາຣີໃນນາມ «ປັນຈະປິນດິກາ» ແລະ ກ່າວເຖິງປະເພນີທີ່ຜູ້ຍິງຕິດຕັ້ງອຸປະກອນນ້ຳ (jalayantra) ໄວ້ເທິງພຣະເທວີ ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນ ເຈຍສະຖະ, ຂ້າງຂຶ້ນ, ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ໃນຣາສີວຣິສະພະ (Taurus). ພຣະຄຳພີຍົກພິທີນີ້ເປັນການທົດແທນຢ່າງຫຍໍ້ຂອງວຣະຕະອັນຫນັກຫນ່ວງຫຼາຍຢ່າງ ແລະ ກ່າວວ່າຜົນຄື ສຸພາກຍະ ແລະ ຄວາມມົງຄຸນໃນຄອບຄົວ. ຣິສີທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖາມເຖິງຫຼັກທາງເທວະວິທະຍາຂອງ «ກ້ອນຫ້າ» (pañca-piṇḍa). ສູຕະອະທິບາຍວ່າ ພຣະເທວີແມ່ນອຳນາດສູງສຸດທີ່ແຜ່ຊາຍທົ່ວສັບພະສິ່ງ ແລະ ຮັບຮູບຫ້າປະການຜູກພັນກັບທາດຫ້າ (ດິນ, ນ້ຳ, ໄຟ, ລົມ, ອາກາດ) ເພື່ອການສ້າງ ແລະ ປົກປ້ອງ; ການບູຊາໃນຮູບນີ້ຈະເພີ່ມພູນບຸນກຸສົນ. ຕໍ່ມາມີນິທານຕົວຢ່າງ: ພຣະລັກສະມີເລົ່າເລື່ອງກະສັດແຫ່ງກາສີ ແລະ ມະເຫສີທີ່ຮັກຍິ່ງ ນາມ ປັດມາວະຕີ. ນາງບູຊາປັນຈະປິນດິກາທີ່ປັ້ນຈາກດິນໂຄນຢູ່ບ່ອນນ້ຳທຸກມື້ ຈົນສຸພາກຍະເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ມະເຫສີອື່ນໆພາກັນສອບຖາມ. ປັດມາວະຕີເຜີຍ «ມັນຕຣາຫ້າ» ທີ່ຜູກກັບທາດຫ້າ ແລະ ເລົ່າການບູຊາດ້ວຍຊາຍໃນວິກິດການກາງທະເລຊາຍ ຈົນໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີພາຍຫຼັງ. ບົດຈົບດ້ວຍການປະກາດມັນຕຣາຫ້າ (ຄຳນົບນ້ອມຕໍ່ທາດ) ການສະຖາປະນາສະຖານບູຊາຂອງພຣະລັກສະມີທີ່ ຮາຖາເກສະວະຣ-ເກສະຕຣະ ແລະ ຄຳກ່າວຜົນວ່າ ຜູ້ຍິງທີ່ບູຊາທີ່ນັ້ນຈະເປັນທີ່ຮັກຂອງສາມີ ແລະ ພົ້ນຈາກບາບກຳ.
Adhyaya 178
Pañcapinḍikā-Gauryutpatti Māhātmya (The Glory of the Emergence of Pañcapinḍikā Gaurī) | पञ्चपिण्डिकागौर्युत्पत्तिमाहात्म्यम्
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາຫຼາຍສຽງ. ພຣະລັກສະມີເລົ່າຄວາມທຸກຂອງນາງວ່າ ແມ່ນໄດ້ລາບຍົດແລະໂຊກລາບຈາກການບູຊາພຣະເກົາຣີ ແຕ່ຍັງທຸກໃຈເນື່ອງຈາກບໍ່ມີລູກ. ໃນລະດູຈາຕຸຣມາສະຍາ ິສີດຸຣວາສະສ໌ເຂົ້າມາຮອດພຣະຣາຊວັງຂອງກະສັດອານັຣຕະ ແລະໂດຍການຕ້ອນຮັບຢ່າງຄວນຄາລະວະ ແລະການຮັບໃຊ້ (śuśrūṣā) ພຣະລັກສະມີໄດ້ຮັບຄໍາສອນ. ດຸຣວາສະສ໌ອະທິບາຍວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນໄມ້ ຫີນ ຫຼືດິນເຜົາໂດຍຕົວມັນເອງ ແຕ່ປາກົດດ້ວຍພາວະ (bhāva) ຄວາມເຊື່ອມັ່ນອຸທິດໃຈ ທີ່ປະສານກັບມັນຕຣາ. ທ່ານກໍານົດວຣະຕະຢ່າງມີລະບຽບ: ສ້າງແລະບູຊາພຣະເກົາຣີ 4 ປາງຕາມຊ່ວງຍາມຄ່ໍາ (prahara) ພ້ອມທູບ ໄຟປະທີບ ເຄື່ອງບູຊາອາຫານ (naivedya) ອາຣຄະຍະ ແລະຄໍາເຊີນຈໍາເພາະ; ຕອນເຊົ້າໃຫ້ທານແກ່ຄູ່ພຣາຫມັນ ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍພິທີຂົນສົ່ງແລະວາງປະດິດ. ຕໍ່ມາມີຄໍາແນະນໍາແກ້ໄຂ: ພຣະເທວະດາຫ້າມນໍາພຣະເກົາຣີ 4 ປາງໄປຈົມນໍ້າ ແຕ່ໃຫ້ຕິດຕັ້ງໃນຮາຖະເກສະວະ-ເຂດສັກສິດ (Hāṭakeśvara-kṣetra) ເພື່ອໄດ້ຜົນອັກສະຍະ ເພື່ອສະຫວັດດີຂອງແມ່ຍິງ. ພຣະລັກສະມີຂໍພອນໃຫ້ພົ້ນຈາກການຕັ້ງຄັນໃນພົນມະນຸດຊໍ້າໆ ແລະໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບພຣະວິສະນຸຢ່າງຖາວອນ; ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ອ່ານດ້ວຍສັດທາຈະມີລັກສະມີ (ໂຊກລາບ) ຢູ່ຄົງ ແລະຫຼີກພົ້ນຄວາມອັບໂຊກ.
Adhyaya 179
Puṣkara-trayotpatti and Yajña-samārambha in Hāṭakeśvara-kṣetra (पुष्करत्रयोत्पत्ति–यज्ञसमारम्भः)
ອັດທະຍາຍນີ້ ສຸຕະເປັນຜູ້ເລົ່າທາງທິດສະດີທາງທຳມະ ກ່ຽວກັບ «ປຸສະກະຣະ-ຕຣະຍະ» (ປຸສະກະຣະຕີຣະຖະ 3 ສາຍ) ຢູ່ໃນຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດສັກສິດ ຊຶ່ງມີອຳນາດຊຳລະບາບ: ເຫັນ, ສຳຜັດ, ຫຼື ສະດຸດສຽງນາມ ກໍລົບລ້າງປາປະໄດ້ ເຫມືອນຄວາມມືດຖືກແສງຕາເວັນຂັບໄລ່. ຣິສີທັງຫຼາຍຖາມວ່າ ປຸສະກະຣະອັນໂດ່ງດັງວ່າເປັນຕີຣະຖະຂອງພຣະພຣະຫມາ ເຂົ້າມາຢູ່ທີ່ນີ້ໄດ້ແນວໃດ. ສຸຕະເລົ່າບົດສົນທະນາຊັ້ນໃນ: ນາຣະດະແຈ້ງຕໍ່ພຣະພຣະຫມາເຖິງຄວາມປັ່ນປ່ວນໃນກະລິຍຸກ—ການປົກຄອງທີ່ຊອບທຳຫຼຸດຖອຍ ແລະ ພິທີກຳຍັດຍະຍາກເສື່ອມ. ພຣະພຣະຫມາກັງວົນວ່າກະລິຈະທຳລາຍປຸສະກະຣະ ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຍ້າຍຕີຣະຖະໄປບ່ອນທີ່ບໍ່ມີກະລິ ແລະ ສົ່ງດອກບົວ (ປັດມະ) ໃຫ້ຕົກລົງສູ່ໂລກ. ດອກບົວຕົກຢູ່ເຂດຮາຖະເກສະວະຣະ ທີ່ມີພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ເວດ ແລະ ນັກຕະປະສະຍາຢູ່ຢ່າງມີວິໄນ. ດອກບົວເຄື່ອນສາມຄັ້ງ ເກີດຫຼຸມສາມ (ກັຣຕະ-ຕຣະຍະ) ແລະ ນ້ຳໃສເຕັມກາຍເປັນອ່າງປຸສະກະຣະສາມ—ເຈຍດຖະ, ມັດຍະ, ກະນີຍະກະ. ພຣະພຣະຫມາມາຮອດ ຊົມເຊີຍເຂດສັກສິດ ປະກາດຜົນບຸນຂອງການອາບນ້ຳ ແລະ ການເຮັດກາດຕິກະ-ສຣາດທະ (ມີບຸນເທົ່າກັບ ກະຍາສີຣສະ) ແລະ ເລີ່ມຈັດຕຽມຍັດຍະ. ພຣະອົງສັ່ງວາຍຸໃຫ້ເຊີນອິນທຣະ ແລະ ກຸ່ມເທວະອື່ນໆມາຊ່ວຍ; ອິນທຣະນຳວັດຖຸຈຳເປັນ ແລະ ພຣາຫມະນະຜູ້ມີຄຸນສົມບັດມາ ແລະ ພຣະພຣະຫມາປະກອບຍັດຍະຕາມພິທີຖືກຕ້ອງ ພ້ອມດັກຊິນາຄົບຖ້ວນ.
Adhyaya 180
Brahmayajñopākhyāna: Ṛtvig-vyavasthā, Yajñamaṇḍapa-nirmāṇa, and Deva-sahāya (Chapter 180)
ອັດຍາຍ 180 ໃນ ນາຄະຣະຂັນດະ ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີ-ພິທີກຳຢ່າງລຶກຊຶ້ງ. ບັນດາລິສີຖາມ ສູຕະ ກ່ຽວກັບຍັດຍະອັນອັດສະຈັນທີ່ ພຣະພຣະຫມາ ປະກອບໃນທົ່ງສັກສິດ: ບູຊາເທວະອົງໃດ, ໃຜຮັບຕຳແໜ່ງປະໂລຫິດແຕ່ລະຢ່າງ, ດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ໃຫ້ຫຍັງ, ແລະການແຕ່ງຕັ້ງ ອັດວະຣະຍຸ ແລະຜູ້ປະຕິບັດອື່ນໆ ເຮັດແນວໃດ. ສູຕະຕອບໂດຍເລົ່າຂັ້ນຕອນການຈັດຕັ້ງພິທີຢ່າງລະອຽດ. ອິນທຣະ ແລະ ສຳພູ (ພຣະສິວະ) ມາພ້ອມຂະບວນເທວະບໍລິວານເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອ; ພຣະພຣະຫມາຕ້ອນຮັບຕາມພິທີ ແລະແບ່ງໜ້າທີ່. ວິສະວະກັມມັນ ຖືກສັ່ງໃຫ້ສ້າງ ຍັດຍະມັນດະປະ ແລະສ່ວນປະກອບທັງຫມົດ—ຫ້ອງຂອງພຣະມະເຫສີ, ເວທີ/ແທ່ນບູຊາ, ຫຼຸມໄຟ, ພາຊະນະແລະຈອກ, ເສົາຢູປະ, ຮ່ອງປຸງອາຫານ, ການຈັດອິດຢ່າງກວ້າງຂວາງ—ພ້ອມຮູບບຸລຸດທອງ (hiraṇmaya puruṣa). ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ ຮັບໜ້າທີ່ນຳປະໂລຫິດຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ 16 ຄົນ; ພຣະພຣະຫມາກວດສອບແລະແຕ່ງຕັ້ງເອງ. ທ້າຍສຸດ ມີບັນຊີລາຍຊື່ ṛtvij 16 ຄົນ ແລະຕຳແໜ່ງ hotṛ, adhvaryu, udgātṛ, agnīdhra, brahmā ແລະອື່ນໆ; ພຣະພຣະຫມາຂໍການອຸປະຖຳຂອງພວກເຂົາໃນພິທີດີກຊາ (dīkṣā) ແລະການເລີ່ມງານຍັດຍະກຳ.
Adhyaya 181
गायत्रीतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Gayatrī-tīrtha Māhātmya: The Glory and Origin of Gayatrī Tīrtha)
ອັດທະຍາຍ 181 ໃນ ນາຄະຣະຂັນດະ ນໍາເສີນຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງກົດໝາຍ-ເທວະວິທະຍາ ກ່ຽວກັບຄວາມຊອບທໍາຂອງພິທີກຳໃນ ຮາຖະເກສະວະຣະ-ເຂດ. ພຣາຫມະນານາຄະຣະ ໂກດເຄືອງທີ່ຖືກຂ້າມສິດ ແລະສົ່ງ ມັດຍະກະ ເປັນທູດໄປທ້າທາຍ ພຣະພຣົມ (ປັດມະຊາ) ຜູ້ກໍາລັງທໍາຍັດຍະຍາກັບ ṛtviks ທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນທ້ອງຖິ່ນ. ນາຄະຣະອ້າງສິດສືບທອດ: ພິທີທີ່ບໍ່ຮວມພວກເຂົາເປັນໂມຄະ ແລະອ້າງອີງການຖວາຍເຂດ (kṣetra-dāna) ເກົ່າທີ່ກໍານົດແດນຊັດ. ພຣະພຣົມຕອບດ້ວຍຄໍາປອບໂຍນ ຍອມຮັບຄວາມຜິດພາດ ແລະວາງກົດ: ຍັດຍະ/ສຣາດທະ ໃນເຂດນີ້ຖ້າຕັດນາຄະຣະອອກ ຈະບໍ່ໄດ້ຜົນ; ແລະນາຄະຣະທໍາພິທີນອກເຂດກໍບໍ່ໄດ້ຜົນເຊັ່ນກັນ—ເປັນອໍານາດສອງຝ່າຍທີ່ຕອບແທນກັນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຄວາມຮີບດ່ວນໃນການໃຫ້ຍັດຍະສໍາເລັດ: ສາວິຕຣີມາຊ້າ ແລະສົ່ງ ນາຣະດະ ແລ້ວ ປຸລັສຕະຍະ ໄປເຊີນ. ເມື່ອເວລາກົດດັນ ອິນທຣະນໍາ gopa-kanyā (ສາວລ້ຽງງົວ) ມາ ແລະປະກອບພິທີຊໍາລະ-ປ່ຽນສະພາບ ໃຫ້ເໝາະສົມຕໍ່ການອະພິເສກກັບພຣະພຣົມ. ເທວະດາ ແລະຜູ້ມີອໍານາດ (ຮວມທັງ ຣຸທຣະ ແລະພຣາຫມະນາ) ຮັບຮອງໃຫ້ນາງເປັນ “ກາຍະຕຣີ” ແລະຈັດພິທີແຕ່ງງານເພື່ອໃຫ້ຍັດຍະສໍາເລັດ. ທ້າຍອັດທະຍາຍຍົກຍ້ອງຕີຣຖະນີ້ວ່າເປັນມົງຄຸນ ໃຫ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ການຜູກມືແຕ່ງງານ, piṇḍa-dāna ແລະ kanyā-dāna ທີ່ນີ້ ໄດ້ບຸນກຸສົນເພີ່ມພູນຢ່າງຫຼາຍ.
Adhyaya 182
रूपतीर्थोत्पत्तिपूर्वकप्रथमयज्ञदिवसवृत्तान्तवर्णनम् (Origin of Rūpatīrtha and the Account of the First Day of the Sacrifice)
ບົດນີ້ເລົ່າເຫດການທາງພິທີກຳ–ເທວະວິທະຍາ ໃນບໍລິບົດຂອງຍັດຍະ. ພຣະພຣະຫມາ ໄປຍັງມະນທົບຍັດຍະພ້ອມພຣະຄາຍະຕຣີ ໂດຍສະແດງອາການເປັນມະນຸດ ແລະໃຫ້ຈັດພິທີຕາມຄຳພີ: ໄມ້ທ່ອນ, ໜັງສັດ, ສາຍຄາດແອວ, ແລະການຮັກສາຄວາມສງົບ. ໃນຂັ້ນປຣະວັກຍະ ມີດາບະສີຜູ້ກໍ່ກວນຊື່ ຈາລມະ ມາແບບໂປ່ໂລ່ນ ຖືກະປາລະ ຂໍອາຫານ; ເມື່ອຖືກປະຕິເສດ ກະປາລະຖືກໂຍນທິ້ງ ແຕ່ກັບເພີ່ມຈຳນວນຢ່າງປາຕິຫານ ຈົນເຕັມບໍລິເວນຍັດຍະ ເກືອບໃຫ້ພິທີຂາດຕອນ. ພຣະພຣະຫມາ ພິຈາລະນາເຫັນວ່າມີມິຕິແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະອ້ອນວອນພຣະມະເຫສະວະຣະ. ພຣະສິວະກ່າວວ່າ ກະປາລະແມ່ນພາຊະນະທີ່ພຣະອົງຮັກ ແລະຕຳນິວ່າພິທີບໍ່ໄດ້ຖວາຍອາຫຸຕິແດ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງຈຶ່ງກຳນົດໃຫ້ຖວາຍອາຫຸຕິຜ່ານກະປາລະ ແລະອຸທິດແດ່ ຣຸທຣະ ຢ່າງຊັດເຈນ ເພື່ອໃຫ້ຍັດຍະສຳເລັດ. ພຣະພຣະຫມາ ຈັດການປັບໃຫ້ເໝາະກັບພິທີ: ໃນອະນາຄົດຕ້ອງມີການສວດສະຫຼອງແດ່ຣຸທຣະ (ໂດຍສະເພາະ ສະຕະຣຸທຣີຍະ) ແລະຖວາຍໃນກະປາລະດິນ; ພຣະສິວະປະທັບຢູ່ທ້ອງຖິ່ນເປັນ ກະປາເລສະວະຣະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງເຂດ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຜົນບຸນ: ອາບນ້ຳໃນກຸນດະສາມຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະນະມັດສະການລິງຄະ ໄດ້ຜົນທາງວິນຍານສູງ; ການຖືວິຈິລະໃນຄືນ ກາຣຕຕິກ ຂຶ້ນ 14 ຄ່ຳ ຊ່ວຍປົດປ່ອຍຈາກມົນທິນແຫ່ງຊີວິດ. ເລື່ອງຍ້າຍໄປຫາພວກລະສີ/ຣິດວິກຈາກທາງໃຕ້ ຜູ້ອາບນ້ຳໃນແຫຼ່ງນ້ຳໃກ້ໆຫຼັງຈາກຄວາມຮ້ອນຕອນທ່ຽງ; ຮູບຮ່າງອັນນ່າກົວຂອງເຂົາເຈົ້າກັບກາຍເປັນງາມ ຈຶ່ງຕັ້ງຊື່ສະຖານທີ່ນັ້ນວ່າ ຣູປະຕີຣຖະ ແລະກ່າວຄຸນ: ຄວາມງາມຂ້າມຊາດ, ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດດີຂຶ້ນ, ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງລາຊະອານາຈັກຈາກທານ. ທ້າຍສຸດ ພວກລະສີກັບຄືນ ໂຕ້ຖຽງວິທີການຍັດຍະຕະຫຼອດຄືນ ຢືນຢັນວ່າ ລະບຽບພິທີຈະຖືກຮັກສາໄດ້ ເມື່ອຮູ້ຈັກພຣະເທວະທີ່ຄວນນະມັດສະການ ແລະອຸທິດອາຫຸຕິໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 183
Nāgatīrthotpatti-māhātmya (Origin and Significance of Nāgatīrtha)
ບົດ 183 ເລົ່າເຖິງການຖືກລົບກວນໃນພິທີຍັດຍະ (yajña) ທີ່ດຳເນີນຫຼາຍມື້. ສິດສະຫຼຸດນ້ອຍ (baṭu) ຄົນໜຶ່ງຫຼິ້ນໆ ໂຍນງູນ້ຳທີ່ບໍ່ມີພິດເຂົ້າໄປໃນສະພາພິທີ ເຮັດໃຫ້ພຣະພິທີກອນຕົກໃຈ. ງູນັ້ນພັນຮອບ hotṛ (ຫຼືຜູ້ປະກອບພິທີສຳຄັນ) ເພີ່ມຄວາມຫວາດກົວ ແລະຄວາມສັບສົນ; ຈຶ່ງມີຄຳສາບອອກມາ ແລະ baṭu ກໍກາຍເປັນງູ ສະທ້ອນຫຼັກພູຣານະວ່າ ຄວາມສຸພາບໃນພິທີ ແລະກຳທີ່ເກີດໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ກໍມີຜົນຕາມມາ. ຜູ້ຖືກສາບໄດ້ໄປຫາ Bhṛgu ເພື່ອຂໍທາງພົ້ນ; ບົດໄດ້ຊີ້ແຈງບົດບາດຂອງ Chyavana ໃນຂະນະທີ່ Bhṛgu ເຂົ້າຊ່ວຍດ້ວຍເມດຕາ ໂດຍກ່າວວ່າງູນັ້ນບໍ່ມີພິດ ແລະການລົງໂທດດູເກີນສ່ວນ. ຕໍ່ມາ Brahmā ມາຮອດ ແລະປ່ຽນມຸມມອງເຫດການໃຫ້ເປັນພຣະປະສົງ: ຮູບງູຂອງ baṭu ຈະເປັນເມັດພັນໃນການສ້າງສາຍນາກລຳດັບທີ 9 ໃນໂລກ ໃຫ້ຢູ່ໃນລະບຽບ ແລະບໍ່ເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ຜູ້ປະຕິບັດມັນຕຣາ ແລະການແພດ. ບົດນີ້ກຳນົດແຫຼ່ງນ້ຳງາມໃນທົ່ງ Hāṭakeśvara ໃຫ້ເປັນ Nāgatīrtha ແລະສັ່ງໃຫ້ບູຊາ ແລະອາບນ້ຳຊຳລະ (snāna) ໂດຍສະເພາະໃນວັນ pañcamī ຂອງຄື່ງເດືອນມືດໃນ Śrāvaṇa (ມີກ່າວຄຽງກັນເຖິງ Bhādrapada) ພ້ອມຄຳສັນຍາວ່າຈະປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານງູ ຊ່ວຍຜູ້ຖືກພິດ ແລະໃຫ້ຜົນມົງຄຸນເຊັ່ນ ພົ້ນເຄາະ ແລະໄດ້ພອນລູກ. ມີການຊຸມນຸມນາກໃຫຍ່ໆ ເຊັ່ນ Vāsuki, Takṣaka, Puṇḍarīka, Śeṣa, Kāliya; Brahmā ມອບໜ້າທີ່ປົກປ້ອງພິທີ ແລະຕັ້ງການຖວາຍກຽດແກ່ນາກເປັນປະຈຳທີ່ Nāgatīrtha. phalaśruti ຍັງກ່າວວ່າ ການຟັງ ການສວດອ່ານ ການຂຽນ ແລະການເກັບຮັກສາ māhātmya ນີ້ ຈະນຳພາການຄຸ້ມຄອງໃຫ້ແກ່ສະຖານທີ່ທີ່ມີຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກຮັກສາໄວ້.
Adhyaya 184
पिंगलोपाख्यानवर्णनम् | Piṅgalā-Upākhyāna (Narrative of Piṅgalā) on the Third Day of the Brahmayajña
ໃນວັນທີສາມຂອງພິທີບຣະຫມະຍັດ (ມີການກ່າວເຖິງບັນບົດ trayodaśī) ພວກພຣະສະຫມຸດ/ປຸໂຣຫິດ (ṛtvij) ກໍາລັງປະກອບກິດພິທີຕາມໜ້າທີ່ ໃນບັນຍາກາດຍັດຍະທີ່ອຸດົມສົມບູນ: ອາຫານປຸງສຸກພ້ອມ, ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ແລະນ້ໍານົມດັ່ງໄຫຼລົ້ນ, ພ້ອມຊັບສິນສໍາລັບການບໍລິຈາກ. ຄວາມຮັ່ງມີໃນພິທີຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບການສອບຖາມຫາປັນຍາອັນສູງ. ແຂກຜູ້ມີປັນຍາ (jñānī atithi) ຜູ້ຮູ້ອະດີດ-ປັດຈຸບັນ-ອະນາຄົດ ເຂົ້າມາ ແລະຖືກຕ້ອນຮັບດ້ວຍການເຄົາລົບ. ເມື່ອພວກປຸໂຣຫິດປະຫລາດໃຈຖາມເຖິງທີ່ມາຂອງຄວາມຮູ້ພິເສດ ລາວເລົ່າປະຫວັດຊີວິດ ແລະກ່າວວ່າລາວມີ “ຄູ” 6 ອົງຈາກການສັງເກດພຶດຕິກໍາ: ພິງກະລາ (Piṅgalā) ນາງຄະນິກາ, ນົກກຸຣະຣະ, ງູ, ກວາງ (sāraṅga), ຊ່າງເຮັດລູກສອນ (iṣu-kāra) ແລະສາວນ້ອຍ. ລາວຊີ້ວ່າການຮຽນຮູ້ດ້ວຍການພິຈາລະນາ ອາດເກີດຈາກການເບິ່ງແບບຢ່າງມີສະຕິ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພຶ່ງພາຄູມະນຸດພຽງອົງດຽວ. ບົດຮຽນຂອງພິງກະລາເນັ້ນວ່າ ຄວາມທຸກເກີດຈາກຄວາມຢາກທີ່ຜູກກັບຄວາມຫວັງ ແຕ່ຄວາມສະຫງົບເກີດຈາກການປ່ອຍວາງຄວາມຄາດຫວັງ. ນາງລະທິ້ງການຄອຍຢ່າງກັງວົນ ຢຸດການແຂ່ງຂັນອວດອ້າງ ແລະນອນຢ່າງພໍໃຈ. ຜູ້ເລົ່າກໍຮັບເອົາທ່າທີປ່ອຍວາງນັ້ນ ເຊື່ອມຄວາມສະຫງົບໃນໃຈກັບສຸຂະພາບກາຍ—ນອນຫຼັບດີ, ຍ່ອຍອາຫານດີ, ມີກໍາລັງ. ທ້າຍສຸດສອນວ່າ ຄວາມປາຖະໜາມັກເພີ່ມຂຶ້ນຕາມການໄດ້ມາ ດັ່ງນັ້ນຄວນປະພຶດໃນຕອນກາງວັນໃຫ້ຄືນມານອນກາງຄືນໄດ້ຢ່າງສະບາຍ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.
Adhyaya 185
अतिथ्य-पूजा, वैराग्योपदेशः, यज्ञपुरुष-स्मरणविधिः (Hospitality Worship, Instruction in Renunciation, and the Protocol of Remembering Yajñapuruṣa)
ບົດນີ້ເປັນການສອນທາງທຳມະໃນຮູບແບບອັດຕະປະຫວັດ ໂດຍ “ອະຕິຖິ” (ແຂກ-ນັກບວດ/ຄູອາຈານ) ກ່າວຕໍ່ຫມູ່ພຣາຫມັນ. ທ່ານອະທິບາຍວ່າ ຄວາມຍຶດຕິດໃນຊັບສິນ ນຳໃຫ້ເກີດການຖືກລົບກວນຈາກສັງຄົມ ແລະຄວາມເມື່ອຍລ້າທາງໃຈ; ທ່ານຮຽນຈາກນົກກຸຣາຣະ (osprey) ວ່າ ເມື່ອປ່ອຍວາງຂອງທີ່ຄົນແຍ່ງກັນ ຄວາມຂັດແຍ່ງກໍສິ້ນໄປ; ຈຶ່ງແບ່ງຊັບໃຫ້ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະໄດ້ຄວາມສະຫງົບ. ຕໍ່ມາຮຽນຈາກງູ (ອະຫິ/ສັຣປະ) ວ່າ ການສ້າງເຮືອນ ແລະການຖືກຕົນວ່າ “ຂອງຂ້ອຍ” ຕໍ່ຊັບສິນ ນຳທຸກຂ໌ ແລະຜູກມັດໃຫ້ເຮັດກິດຕາມຄອບຄົວ; ທ່ານກ່າວເຖິງເຄື່ອງໝາຍຂອງຍະຕິແທ້ (ຢູ່ອາໄສຈຳກັດ, ບິນທະບາດແບບມະທຸກະຣີ, ຈິດເສມພາບ) ແລະເຫດໃຫ້ນັກບວດເສື່ອມ. ຈາກເຜິ້ງ (ພຣະມະຣະ) ທ່ານໄດ້ແບບຢ່າງການເກັບ “ສາຣະ” ຈາກຫຼາຍຄຳພີ ເຫມືອນເຜິ້ງເກັບນ້ຳຫວານຈາກດອກໄມ້; ແລະຈາກຊ່າງເຮັດລູກສອນ (ອິສຸກາຣະ) ຮຽນວ່າ ການຈົ່ງໃຈຈຸດດຽວ (ekacittatā) ແມ່ນປະຕູໄປສູ່ພຣະພຣະຫມະ-ຍານ; ຈຶ່ງຕັ້ງຈິດພາຍໃນຕໍ່ພຣະອາທິດ/ວິສະວະຣູປະທີ່ສະຖິດໃນຕົນ. ບົດຮຽນຈາກກຳໄລຂອງສາວນ້ອຍກໍກ່າວວ່າ ຫຼາຍອັນສົ່ງສຽງດັງ, ສອງອັນຍັງກະທົບກັນ, ແຕ່ອັນດຽວສະຫງົບ—ຈຶ່ງເລືອກພະເດີນທາງຜູ້ດຽວເພື່ອປັນຍາລຶກຊຶ້ງ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຖືກສືບຕໍ່ໂດຍສູຕະ: ເທວະດາ ແລະລິສີມາຊຸມນຸມ ໃຫ້ພອນ ແລະເກີດການຖົມຖຽງເລື່ອງການຮັບພຣະເທວະໂດຍບໍ່ມີສ່ວນແບ່ງຍັດຍະ. ມະຫາເທວະວາງຫຼັກວ່າ ໃນອະນາຄົດ ໃນພິທີສຣາດທະ (ທັງເທວະ ຫຼືບັນພະບຸລຸດ) ຕ້ອງເຊີນ ແລະບູຊາ “ຍັດຍະປຸຣຸສະ” (ຄືພຣະຫຣິ) ໃນຕອນຈົບ; ບໍ່ຊັ້ນພິທີຈະໄຮ້ຜົນ. ອະຕິຖິຍັງຊີ້ບອກຕີຣຖະຂອງຕົນໃນຮາຏະເກສະວະຣະ-ເຂດ ແລະກ່າວວ່າ ອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃນວັນຈະຕຸຣຖີທີ່ຕົກກັບອັງກາຣະກະ ໄດ້ບຸນຕີຣຖະຄົບຖ້ວນ; ບົດຈົບດ້ວຍການຕຽມພິທີ ແລະເລີ່ມຍັດຍະ.
Adhyaya 186
अतिथिमाहात्म्यवर्णनम् (Atithi-māhātmya: Theological Discourse on the Glory of Hospitality)
ໃນອັດຍາຍນີ້ ບັນດາລິສີຂໍໃຫ້ສູຕະອະທິບາຍເພີ່ມເຕີມເຖິງມາຫາດມະຍະອັນສູງສຸດທີ່ກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ຂອງຄົນຄອບຄົວໃນການຕ້ອນຮັບແຂກ (ອະຕິຖິ-ກຣິຕະຍະ)។ ສູຕະກ່າວວ່າ ການຮັບແຂກແມ່ນທຳອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງຄົນຄອບຄົວ; ການບໍ່ໃຫ້ກຽດແຂກເປັນການທຳລາຍຈິດທຳ ແຕ່ການໃຫ້ກຽດແຂກຮັກສາບຸນ ແລະເຮັດໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ອັດຍາຍນີ້ແບ່ງແຂກເປັນ 3 ປະເພດ—ສຣາດທີຍະ (ມາໃນເວລາພິທີສຣາດທະ), ວັຍສະວະເທວີຍະ (ມາໃນເວລາຖວາຍວັຍສະວະເທວະ), ແລະ ສູຣະໂຍດະ (ມາຫຼັງກິນເຂົ້າ ຫຼືຕອນກາງຄືນ) ແລະກຳນົດວິທີຕ້ອນຮັບທີ່ເໝາະສົມ. ບໍ່ຄວນສອບຖາມສາຍຕະກູນລະອຽດ ແຕ່ຄວນເຫັນສັນຍາຂອງຍັດຍະໂນປະວີຕະ ແລະໃຫ້ອາຫານດ້ວຍສັດທາ. ຍັງຊີ້ວ່າ ຄວາມພໍໃຈຂອງແຂກເທົ່າກັບຄວາມພໍໃຈຂອງເທວະດາ: ການຕ້ອນຮັບ ການໃຫ້ນັ່ງ ການຖວາຍອັຣຄະ/ປາດະຍະ ແລະການໃຫ້ອາຫານ ແມ່ນການກະທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ຫຼັກການແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະເທວະດາພໍໃຈ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ແຂກເປັນຮູບແທນຂອງການປະທັບຢູ່ອັນຄົບຖ້ວນຂອງພຣະເທວະໃນຈິດທຳຂອງເຮືອນ.
Adhyaya 187
राक्षसप्राप्यश्राद्धवर्णनम् (Account of Śrāddha Offerings Accruing to a Rākṣasa)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການໃນພິທີຍັດຍະ ໃນມື້ທີສີ່. ພຣະປະສຕາຕຣຶ (prastātṛ) ໄດ້ແຍກສ່ວນໜຶ່ງຂອງເນື້ອສັດ (guda) ໄວ້ເພື່ອຖວາຍໃນຮໍມະ, ແຕ່ພຣາຫມັນໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງຖືກຄວາມຫິວຫຼາຍຊັກນຳ ໄດ້ກິນເຂົ້າໄປ ເຮັດໃຫ້ຂອງຖວາຍບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະເກີດອຸປະສັກໃນຍັດຍະ (yajña-vighna). ປະສຕາຕຣຶຈຶ່ງສາບແຊ່ງ ໃຫ້ໜຸ່ມນັ້ນກາຍເປັນຣາກສະ ມີຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານ. ບັນດາຜູ້ປະກອບພິທີໄດ້ສວດມົນປ້ອງກັນ ແລະອ້ອນວອນເທວະດາ. ຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງນັ້ນຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ວິສວາວາສຸ (Viśvāvasu) ບຸດຂອງປຸລັສຕະຍະ ຜູ້ມີສາຍພັນນັກຮຽນຮູ້; ລາວໄດ້ໄປຂໍຄວາມເມດຕາຈາກພຣະພຣະຫມາ (Lokapitāmaha) ໂດຍສາລະພາບວ່າເຮັດໄປໂດຍບໍ່ຮູ້ ແຕ່ຖືກຕັນຫາຊັກນຳ. ພຣະພຣະຫມາຂໍໃຫ້ປະສຕາຕຣຶຖອນຄຳສາບແຊ່ງເພື່ອໃຫ້ຍັດຍະສຳເລັດ, ແຕ່ປະສຕາຕຣຶກ່າວວ່າຄຳພູດຂອງຕົນບໍ່ອາດຖອນຄືນ. ຈຶ່ງມີຂໍ້ຕົກລົງ: ໃຫ້ວິສວາວາສຸຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກໃກ້ຈາມັດກາຣະປຸຣະ (Cāmatkārapura) ແລະມອບອຳນາດເຫນືອສັດຮ້າຍອື່ນໆ ໃຫ້ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ-ຄວບຄຸມເພື່ອສະຫວັດດີຂອງນາຄະຣະ. ຕອນທ້າຍ ອະທິບາຍ “ເສດຖະກິດທາງພິທີ” ຂອງສຣາດທະ (śrāddha): ສຣາດທະທີ່ບົກພ່ອງ ຫຼືເຮັດບໍ່ຖືກຕ້ອງ—ຂາດດັກຊິນາ, ຂາດຕິລ/ດາຣພະ, ບໍ່ຖືກຜູ້ມີສິດ, ບໍ່ສະອາດ, ພາຊະນະບໍ່ສົມ, ເວລາບໍ່ຖືກ, ແລະຂາດມາລະຍາດຂັ້ນຕອນ—ຖືກຈັດເປັນ “ສ່ວນ” ຂອງຣາກສະ ເພື່ອເຕືອນໃຫ້ຮັກສາຄວາມຖືກຕ້ອງແລະວິໄນໃນພິທີ.
Adhyaya 188
औदुम्बरी-माहात्म्यं तथा मातृगण-गमनं सावित्रीदत्त-शापवर्णनम् (Audumbarī’s Mahatmya; the arrival of the Mothers; Savitrī’s curse)
ອັດທະຍາຍນີ້ດຳເນີນໃນບັນຍາກາດຂອງຍັດຍາວິເທດ: ມີ sadas, ການເລືອກ ṛtvij, ແລະລຳດັບ homa ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເນັ້ນຄວາມເປັນລະບຽບຂອງພິທີ (ຄຳສັ່ງຂອງ adhvaryu ແລະການກະທຳຂອງ udgātṛ ທີ່ຜູກກັບ sāman) ເປັນສິ່ງຊ່ວຍຊີວິດທີ່ບໍ່ອາດລະເລີຍ. ອໍດຸມບະຣີ ລູກສາວຂອງຄັນທະຣະວະ ປະຣະວະຕະ ແລະເປັນຜູ້ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ (jāti-smarā) ຖືກດຶງດູດໂດຍສຽງ sāmagīti ແລະເຄື່ອງໝາຍ «śaṅku» ໃນພິທີ, ນາງມາຮອດແລ້ວແກ້ໄຂ udgātṛ ໃຫ້ເຮັດ homa ທັນທີທີ່ໄຟທາງໃຕ້. ຜ່ານການສົນທະນາ ເຜີຍເຫັນຄຳສາບເກົ່າ: ນາຣະດະ ຖືກຫຍອກຢ້ານເລື່ອງເຕັກນິກດົນຕີ (tāna/mūrcchanā) ເລຍສາບໃຫ້ນາງເກີດເປັນມະນຸດ; ເງື່ອນໄຂການພົ້ນຄື ນາງຕ້ອງເວົ້າໃນຂະນະຕັດສິນຂອງ pitāmaha-yajña ແລະຖືກຮັບຮູ້ໃນ «ສະພາຂອງເທວະທັງປວງ», ເຊື່ອມ mokṣa ກັບພື້ນທີ່ພິທີສາທາລະນະ. ອໍດຸມບະຣີຂໍໃຫ້ມີຂໍ້ປະເພນີຖາວອນ: ຍັດຍາໃນອະນາຄົດທຸກຄັ້ງ ຕ້ອງຕິດຕັ້ງຮູບນາງໄວ້ກາງ sadas ແລະບູຊາກ່ອນການຈັດຫາ/ດຳເນີນ «śaṅku». udgātṛ ແລະເທວະທັງຫຼາຍຮັບຮອງເປັນກົດພິທີຜູກມັດ ແລະກຳນົດຜົນ: ການຖວາຍຜົນໄມ້, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ເຄື່ອງປະດັບ, ແລະນ້ຳຫອມ/ຂີ້ເຜິ້ງ ຈະໄດ້ບຸນທະວີ. ຕໍ່ມາ ຜູ້ຍິງໃນເມືອງມາດ້ວຍຄວາມສົນໃຈແລະສັດທາ ເຮັດການບູຊາ; ພໍ່ແມ່ມະນຸດຂອງນາງກໍມາ ແຕ່ນາງຈຳກັດການກົ້ມກາບເພື່ອປົກປ້ອງຊະຕາເທວະ. ເລື່ອງຂະຫຍາຍໄປສູ່ລະດັບຈັກກະວານ: ເທວະຈຳນວນຫຼາຍ ແລະມາຕຣິກະນະ 86 ອົງ ມາຂໍບ່ອນຢູ່; ພຣະພຣະຫມາ (Padmaja) ສັ່ງໃຫ້ຜູ້ຮູ້ຜູ້ເກີດໃນນາຄະຣະ ແບ່ງສັນທີ່ນັ່ງຕາມດິນແດນໃຫ້ແຕ່ລະກຸ່ມ ເພື່ອຈັດລະບຽບພູມສັນຖານສັກສິດ. ແຕ່ມີຄວາມຕຶງຕັນກັບ ສາວິຕຣີ: ນາງເຫັນການຍົກຍ້ອງຜູ້ອື່ນແລ້ວຮູ້ສຶກຖືກລະເລີຍ ຈຶ່ງອອກຄຳສາບ ຈຳກັດການເຄື່ອນໄຫວຂອງມາຕຣິກະນະ ແລະທຳນາຍຄວາມລຳບາກ: ຕ້ອງທົນຮ້ອນໜາວຕາມລະດູ ແລະຂາດການອຸປະຖຳຈາກເມືອງ (ບໍ່ມີການບູຊາ, ບໍ່ມີຄຸ້ມ/ວັງ). ອັດທະຍາຍນີ້ຈຶ່ງວາງຫຼັກການຫຼາຍຊັ້ນ: ຄວາມແມ່ນຍຳຂອງຍັດຍາ, ການສະຖາປະນາຮູບສັກສິດຝ່າຍຍິງ (ອໍດຸມບະຣີ) ເປັນເງື່ອນໄຂ, ການຈັດຕັ້ງກຸ່ມເທວະໃນພື້ນທີ່ທ້ອງຖິ່ນ, ແລະຄຳເຕືອນວ່າການຈັດການເກຍດຕິພິທີແລະການຍອມຮັບທາງສັງຄົມຜິດພາດ ອາດນຳໄປສູ່ຂໍ້ຈຳກັດຍາວນານດ້ວຍອຳນາດຄຳສາບ (śāpa).
Adhyaya 189
औदुम्बर्युत्पत्तिपूर्वकतत्प्राग्जन्मवृत्तान्तवर्णनम् (Origin of Audumbarī and Account of Prior Birth; Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທີ່ບັນດານາງກັນທະວະ (Gandharva) ຜູ້ຖືກຄໍາສາບ ໄດ້ເຂົ້າມາຫາເທວີ ອາວດຸມບະຣີ (Audumbarī) ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະຂໍເສັ້ນທາງແຫ່ງສະຫວັດດີ. ພວກນາງເລົ່າວ່າຊີວິດພຶງພາການຟ້ອນລໍາ ແລະຮ້ອງເພງຍາມຄ່ໍາຄືນ ແຕ່ຖືກສັງຄົມກົດຂີ່. ເທວີຍອມຮັບວ່າຄໍາສາບຂອງສາວິຕຣີບໍ່ອາດປ່ຽນໄດ້ ແຕ່ອະທິບາຍວ່າມັນເປັນພອນຄຸ້ມຄອງ ໂດຍຈັດສັນພາລະບົດບາດໃຫ້ພວກນາງຕາມສາຍຕະກູນ “68 ໂກດຣະ” ແລະຮັບຮອງການນັບຖືຜ່ານການບູຊາຕາມສະຖານທີ່. ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງປະເພນີວັດ-ເມືອງ: ເມື່ອຄອບຄົວໃດໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງພິເສດ (ຜູກພັນກັບມັນດະປະ) ຕ້ອງປະຕິບັດການຖວາຍແລະວິນັຍຕາມກໍານົດ, ລວມທັງພິທີຂອງແມ່ຍິງທີ່ປະຕູເມືອງ ມີການຫົວເຮາະ, ທ່າທາງ ແລະການຖວາຍບາລີ. ຜູ້ປະຕິບັດຈະໄດ້ຜົນຄ້າຍຮ່ວມຍັດຍະ, ແຕ່ຜູ້ລະເລີຍອາດປະສົບເຄາະຮ້າຍ ເຊັ່ນ ສູນເສຍລູກ ຫຼືເຈັບໄຂ້. ຕອນທ້າຍເລື່ອງຫັນໄປຫາເທວະຊະຣະມາ ແລະພັນລະຍາ ເຊື່ອມໂຍງຄໍາສາບຂອງນາຣະດະ ແລະການລົງມາເກີດເປັນມະນຸດຂອງອາວດຸມບະຣີ ເພື່ອອະທິບາຍຕົ້ນກໍາເນີດອໍານາດພິທີ. ບົດນີ້ຈົບດ້ວຍພາບພິທີງານບຸນ ແລະອະວະພຣຶຖະ (ອາບນ້ໍາຫຼັງຍັດຍະ) ປະກາດວ່າສະຖານທີ່ນີ້ເປັນດັ່ງຕີຣະຖະທັງປວງ ແລະເນັ້ນຜົນບຸນພິເສດໃນວັນເພັງເດືອນ ໂດຍສະເພາະການປະຕິບັດຂອງແມ່ຍິງ.
Adhyaya 190
ब्रह्मयज्ञावभृथ-यक्ष्मतीर्थोत्पत्ति-माहात्म्य (Brahmā’s Yajña-Avabhṛtha and the Origin-Glory of the Yakṣmā Tīrtha)
ບົດທີ 190 ເປັນການຖ່າຍທອດທາງເທວະວິທະຍາຫຼາຍຊັ້ນໂດຍສູຕະ. ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ສຳເລັດພິທີປັນຈະຣາຕຣະ (ຫ້າຄືນ) ທີ່ຮາຏເກສະວະຣະ-ເຂດ ແລ້ວໄປປຶກສາພຣາຫມັນນາຄະຣະຜູ້ຮູ້ ວ່າຄວນຖວາຍບູຊາຢ່າງໃດເພື່ອ “ໄຖ່ກູ້” ແຜ່ນດິນ ໃນຍຸກກະລິທີ່ກັງວົນເລື່ອງຄວາມປົ່ນເປື້ອນຂອງພິທີ. ພຣະພຣົມມາອະທິບາຍການຈັດວາງຂອງຕີຣຖະ: ໄນມິສະຢູ່ໂລກ, ປຸສກະຣະຢູ່ອັນຕະຣິກສະ, ແລະກຸຣຸເກສະຕຣະຄອບຄຸມສາມໂລກ; ພ້ອມສັນຍາວ່າ ປຸສກະຣະຈະປາກົດໃກ້ຊິດໃນໂລກ ໃນເດືອນກາຣຕຕິກ ຂ້າງຂາວ ຈາກເອກາດະສີເຖິງປັນຈະດະສີ ໂດຍຍົກຍ້ອງການອາບນ້ຳ ແລະການເຮັດສຣາດທະດ້ວຍສັດທາ ວ່າໃຫ້ຜົນບໍ່ເສື່ອມສູນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງເຂົ້າສູ່ການສຳເລັດຍັດຍະ: ປຸລັສຕະຍະມາຢືນຢັນຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະກຳນົດພິທີສຸດທ້າຍທີ່ກ່ຽວກັບວະຣຸນະ ຮວມທັງອະວະພຣຶຖະ-ສນານະ ໂດຍກ່າວວ່າໃນຂະນະນັ້ນຕີຣຖະທັງຫມົດມາຮວມ ແລະຜູ້ຮ່ວມພິທີຈະບໍລິສຸດ. ເນື່ອງຈາກຝູງຊົນຫນາແນ່ນ ພຣະພຣົມມາສັ່ງໃຫ້ອິນທຣະໃຫ້ສັນຍານເວລາອາບນ້ຳ ໂດຍໂຍນໜັງກວາງຜູກກັບໄມ້ໄຜ່ລົງນ້ຳ; ອິນທຣະຂໍໃຫ້ມີການຈັດພິທີຊ້ຳປະຈຳປີໂດຍກະສັດ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງ ຊະນະ ແລະລ້າງບາບປະຈຳປີໃຫ້ຜູ້ອາບ. ທ້າຍສຸດ ໂຣກຢັກສະມາ (Yakṣmā) ມາຂໍການຮັບຮອງທາງພິທີ ໂດຍກ່າວວ່າຜົນຍັດຍະຕ້ອງອາໄສການພໍໃຈຂອງພຣາຫມັນ; ພຣະພຣົມມາຈຶ່ງວາງກົດໃຫ້ຄົນເຮືອນທີ່ມີໄຟສັກສິດ ຖວາຍບະລິທ້າຍພິທີໄວສວະເທວະ ແລະຮັບປະກັນວ່າໃນບໍລິບົດນາຄະຣະນີ້ ຢັກສະມາຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ບົດນີ້ເປັນທັງຕຳນານກຳເນີດຕີຣຖະ ແລະຂໍ້ບັນຍັດພິທີກຳ.
Adhyaya 191
सावित्र्या यज्ञागमनकालिकोत्पाताद्यपशकुनोद्भववर्णनम् | Savitrī’s Journey to the Sacrifice and the Arising of Omens
ບັນດາຣິສີຖາມສູຕະ ກ່ຽວກັບການກ່າວເຖິງ ສາວິຕຣີ ແລະ ກາຍະຕຣີ ໃນອະດີດ—ວ່າເປັນຢ່າງໃດກາຍະຕຣີຈຶ່ງຖືກນັບເປັນພຣະມະເຫສີໃນບົດບາດພິທີຍັດ ແລະ ສາວິຕຣີໄດ້ເດີນທາງໄປຫາຍັດມັນດະປະ ແລະເຂົ້າສູ່ເຮືອນພຣະມະເຫສີ (patnīśālā) ແນວໃດ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ສາວິຕຣີເຂົ້າໃຈສະພາບຂອງພຣະສະມີ ແລະຕັ້ງໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ຈາກນັ້ນຮວບຮວມພຣະຍາເທວີຫຼາຍອົງ ເຊັ່ນ ເກົາຣີ, ລັກສະມີ, ສະຈີ, ເມທາ, ອະຣຸນທະຕີ, ສະວະທາ, ສະວາຫາ, ກີຣຕິ, ພຸດທິ, ພຸສຕິ, ກະສະມາ, ທຣິຕິ ແລະອັບສະຣາ ເຊັ່ນ ຄຣິຕາຈີ, ເມນະກາ, ຣັມພາ, ອຸຣະວະສີ, ຕິໂລຕະມາ. ນາງເດີນທາງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ມີດົນຕີແລະບົດຮ້ອງ ໂດຍມີຄັນທະວະ ແລະ ຄິນນະຣະ ເປັນຜູ້ນຳ. ແຕ່ລະຫວ່າງທາງ ກໍເກີດລາງຮ້າຍຊ້ຳໆ: ຕາຂວາກະຕຸກ, ສັດເຄື່ອນໄຫວບໍ່ເປັນມົງຄຸນ, ສຽງນົກຮ້ອງກັບທິດ, ແລະອາການກະຕຸກຕາມຮ່າງກາຍບໍ່ຢຸດ ຈົນໃຈນາງຫວັ່ນໄຫວ. ໃນຂະນະທີ່ເທວີຜູ້ຕິດຕາມກັບມົວໝົດຢູ່ໃນການຮ້ອງແລະຟ້ອນແຂ່ງກັນ ບໍ່ຮູ້ວ່າໃນໃຈສາວິຕຣີກຳລັງຖືກລາງຮ້າຍກະທົບ. ບົດນີ້ຈຶ່ງເນັ້ນຄວາມໝາຍຂອງ śakuna/utpāta ໃນພຣະຄຳພີປຸຣານະ ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນສະເຫຼີມສະຫຼອງກຳລັງເຂົ້າສູ່ພິທີອັນສັກສິດ.
Adhyaya 192
सावित्रीमाहात्म्यवर्णनम् (Sāvitrī Māhātmya: The Glory of Sāvitrī at Hāṭakeśvara-kṣetra)
ບົດນີ້ເປັນຕຳນານຕີຣຖະທີ່ຈັດຮູບແບບຢ່າງຮັດກຸມ ອະທິບາຍວ່າສະຖານທີ່ໜຶ່ງຖືກທຳໃຫ້ເປັນສັກສິດຜ່ານເລື່ອງຂັດແຍ້ງ ແລະພິທີກຳຕາມມາ. ນາຣະດະມາຮອດທ່າມກາງສຽງພິທີ ແລະກົດກາບແມ່ (ຈະນະນີ) ດ້ວຍອາລົມເຂັ້ມຂົນ. ຕໍ່ມາມີການອະທິບາຍເຫດຜົນຂອງການນຳເຈົ້າສາວອື່ນເຂົ້າມາ—ສາວຜູ້ເກີດໃນຕະກູນໂກປະ—ໄດ້ຊື່ “ຄາຍະຕຣີ” ແລະຖືກປະກາດຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະວ່າ “ພຣາຫມະນີ” ດ້ວຍຄຳເວົ້າຮ່ວມກັນຂອງຜູ້ຄົນ. ຈຸດຫັນສຳຄັນແມ່ນເມື່ອສາວິຕຣີເຂົ້າມາທີ່ມະນະດະປະຍັດຍະ (yajña-maṇḍapa) ແລະເທວະດາກັບຜູ້ປະກອບພິທີພາກັນງຽບດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະອາຍ. ນາງກ່າວຕຳນິທາງຈັນຍາບັນ ວິຈານຄວາມບໍ່ຖືກຕ້ອງໃນພິທີ ແລະຄວາມລະສຳລະສາຍທາງສັງຄົມ-ສາສະໜາ; ຈົນສຸດທ້າຍອອກຄຳສາບແຊ່ງໃສ່ພຣະພຣະຫມາ (ວິທີ), ຄາຍະຕຣີ ແລະເທວະດາ/ພຣາຫມະນຜູ້ປະກອບພິທີຫຼາຍອົງ ເພື່ອອະທິບາຍເຫດຂອງຜົນໃນອະນາຄົດ: ການຂາດການບູຊາ, ເຄາະຮ້າຍ, ການຖືກຈັບກຸມ, ແລະຜົນພິທີທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ຕໍ່ມາເລື່ອງປ່ຽນໄປສູ່ການສ້າງຄວາມສັກສິດຂອງສະຖານທີ່: ສາວິຕຣີຈາກໄປ ແຕ່ທິ້ງຮອຍຕີນສັກສິດໄວ້ທີ່ຄ້ອຍພູ ເຊິ່ງຖືກກຳນົດເປັນໝາຍ “ພາປະຫະຣະ” ລ້າງບາບ. ຊ່ວງທ້າຍໃຫ້ຄຳສອນເລື່ອງບຸນ: ບູຊາວັນເພັງ, ຜູ້ຍິງຖວາຍໂຄມໄຟ (ລະບຸຜົນມົງຄຸນ), ຟ້ອນຮ້ອງດ້ວຍພັກຕິເພື່ອຊຳລະ, ຖວາຍໝາກໄມ້ແລະອາຫານ, ເຮັດ śrāddha ດ້ວຍຂອງນ້ອຍໆແຕ່ໄດ້ບຸນເທົ່າ Gayā-śrāddha, ແລະຈະປະ (japa) ຕໍ່ໜ້າສາວິຕຣີເພື່ອລຶບບາບສະສົມ. ຈົນສຸດທ້າຍຊັກຊວນໃຫ້ໄປ Chamatkārapura ບູຊາເທວີ ແລະສັນຍາຜົນດີແກ່ຜູ້ອ່ານຜູ້ຟັງໃຫ້ບໍລິສຸດແລະຢູ່ດີມີສຸກ.
Adhyaya 193
गायत्रीवरप्रदानम् (Gayatrī’s Bestowal of Boons and the Reframing of Curses)
ອັດທະຍາຍ 193 ເປີດດ້ວຍຄໍາຖາມຂອງລິສີທັງຫຼາຍຕໍ່ສູຕະ: ຫຼັງຈາກສາວິຕຣີອອກໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະປະກາດຄໍາສາບແຊ່ງ ເປັນຫຍັງເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງຍັງຢູ່ໃນຫໍພິທີຍັນຍະໄດ້ ແມ່ນທັງທີ່ຖືກຄໍາສາບ? ສູຕະເລົ່າວ່າ ກາຍະຕຣີໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະຢືນຢັນອໍານາດທີ່ບໍ່ອາດຖອນຄືນໄດ້ຂອງຄໍາສາວິຕຣີ—ບໍ່ວ່າເທວະ ຫຼືອະເທວະກໍບໍ່ອາດປ່ຽນແປງ—ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍວາງກອບການຊົດເຊີຍດ້ວຍພອນ. ນາງສັນລະເສີນສາວິຕຣີເປັນປະຕິວຣະຕາອັນສູງສຸດ ແລະເປັນເທວີຜູ້ເຖົ້າແກ່ຄວນເຄົາລົບ ເພື່ອອະທິບາຍວ່າເຫດໃດຄໍາຂອງນາງຈຶ່ງຜູກມັດ. ຈາກນັ້ນກາຍະຕຣີກໍກໍານົດການປັບແກ້: ສະຖານະການບູຊາຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະຄວາມເປັນສູນກາງໃນພິທີຖືກຢືນຢັນ—ວຽກພິທີບໍ່ສໍາເລັດຖ້າບໍ່ມີພຣະພຣະຫມາໃນສະຖານທີ່ຂອງພຣະພຣະຫມາ—ແລະການໄດ້ເຫັນ (ດັຣຊະນະ) ພຣະພຣະຫມາໃຫ້ຜົນບຸນທະວີຄູນ ໂດຍສະເພາະໃນວັນປາຣວັນ. ອັດທະຍາຍນີ້ຍັງພາໄປສູ່ອະນາຄົດ: ກ່າວເຖິງການອະວະຕານຂອງວິສະນຸ ພ້ອມບົດບາດຫຼາຍຢ່າງ ຮວມທັງຮູບສອງປະການ ແລະການຮັບໃຊ້ເປັນສາຣະທີ. ອິນທຣະຈະຖືກຈໍາຄຸກ ແລະຖືກປ່ອຍໂດຍພຣະພຣະຫມາ; ອັກນິຈະຖືກຊໍາລະ ແລະໄດ້ສິດບູຊາຄືນ; ສິວະຈະປັບຮູບແບບການສົມຣົດ ຈົນສຸດທ້າຍໄດ້ຄູ່ຄອງອັນປະເສີດນາມວ່າ ເກົາຣີ ທິດາຂອງຫິມາຈະລະ. ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາສາບຍັງຄົງຖືກຮັບຮອງທາງເທວະວິທະຍາ ແຕ່ຖືກປະສານໃຫ້ເຂົ້າກັບຈັນຍາ ແລະພິທີກໍາ ຜ່ານພອນ ການຈັດສັນບົດບາດ ແລະຄໍາສອນເລື່ອງບຸນທີ່ຜູກກັບສະຖານທີ່ແລະການບູຊາ.
Adhyaya 194
हाटकेश्वरक्षेत्रे कुमारिकातीर्थद्वय–गर्तस्थ–सिद्धिपादुकामाहात्म्यम् (Hāṭakeśvara-kṣetra: The Glory of the Two Kumārīkā Tīrthas and the Hidden Siddhi-Pādukā for Attaining Brahma-jñāna)
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍໂດຍສູຕະ ຜ່ານການສົນທະນາທາງທຳມະ. ເລີ່ມດ້ວຍການຢືນຢັນວ່າ ມະນຸດຜູ້ບູຊາພຣະພຣະຫມາກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາພຣະແມ່ເທວີ ຈະໄດ້ຮັບສະຖານະສູງສຸດ; ພ້ອມທັງກ່າວເຖິງຜົນມົນຄຸນໃນໂລກ ໂດຍສະເພາະສຳລັບແມ່ຍິງຜູ້ກະທຳການນົບນ້ອມ ແລະການສະຫວັດດີຕໍ່ພຣະຄາຍະຕຣີ. ຕໍ່ມາ ພວກລຶສີຖາມເຖິງລຳດັບເວລາ ແລະອາຍຸຂອງພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະພຣະສັງກະຣະ. ສູຕະອະທິບາຍໜ່ວຍເວລາຈາກ truṭi ແລະ lava ຂຶ້ນໄປ ຈົນເຖິງວັນ-ເດືອນ-ລະດູ-ປີ ແລະກຳນົດຍຸກຕ່າງໆໃນຈຳນວນປີມະນຸດ; ພ້ອມອະທິບາຍ “ວັນ” ແລະ “ປີ” ຂອງເທວະ ແລະການນັບອາຍຸດ້ວຍລົມຫາຍໃຈ (niśvāsa/ucchvāsa) ຈົນກ່າວວ່າ ສະດາຊິວະແມ່ນອັກສະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ. ພວກລຶສີຍົກບັນຫາການພົ້ນທຸກ: ຖ້າເທວະໃຫຍ່ໆຍັງມີກຳນົດສິ້ນສຸດ ມະນຸດອາຍຸສັ້ນຈະກ່າວເຖິງໂມກສະໄດ້ແນວໃດ? ສູຕະຕອບດ້ວຍຫຼັກການວ່າ ກາລະແມ່ນບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແລະເກີນການນັບ; ສັດທັງຫຼາຍລວມທັງເທວະ ໄດ້ບັນລຸການພົ້ນທຸກດ້ວຍພຣະພຣະຫມະຍານ (brahmajñāna) ອັນຕັ້ງຢູ່ໃນສັດທາ ແລະການປະຕິບັດ; ຍັງແຍກວ່າ ພິທີຍັດຍະໃຫ້ສະຫວັນແຕ່ຍັງວົງວຽນ, ແຕ່ brahmajñāna ຕັດການເກີດໃໝ່ ແລະຄວາມຮູ້ສະສົມຂ້າມຊາດ. ທ້າຍສຸດ ສູຕະຖ່າຍທອດອຸປະເທດຈາກພໍ່: ໃນຮາຏເກສະວະ-ກະເສດຣະ ມີຕີຣຖະມົນຄຸນສອງແຫ່ງ ທີ່ກຸມາຣີສອງຄົນສ້າງໄວ້ (ບຣາຫມະນີໜຶ່ງ ແລະ ຊູດຣີໜຶ່ງ). ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນວັນ Aṣṭamī ແລະ Caturdaśī ແລະບູຊາສິດທິ-ປາດຸກາ ອັນລືອຊາ ແຕ່ຖືກເຊື່ອງໃນຫຼຸມ ຈະເກີດ brahmajñāna ຫຼັງຈາກຖືວຣະຕະຄົບໜຶ່ງປີ; ພວກລຶສີຮັບຄຳ ແລະຕັ້ງໃຈປະຕິບັດຕາມ.
Adhyaya 195
छान्दोग्यब्राह्मणकन्यावृत्तान्तवर्णनम् (Narrative of the Chāndogya Brāhmaṇa’s Daughter)
ອັດທະຍາຍ 195 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຖາມເຖິງ Śūdrī ແລະ Brāhmaṇī ທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້, ພ້ອມທັງ «ຕີຣຖະຄູ່ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້» ໃນ Hāṭakeśvara-kṣetra: ທີ່ມາ, ການສ້າງ, ແລະປະເພນີການປາກົດຕົວທີ່ຜູກພັນກັບຮູບພາບ «pādukā» (ເກີບ/ຮອຍຕີນ). ສູຕະຈຶ່ງແນະນຳພຣາຫມັນຊື່ Chāndogya ຈາກຊຸມຊົນ Nāgara, ຜູ້ຮູ້ຊ່ຽວ Sāmaveda ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນທຳຂອງຄົນຄອບຄົວ. ໃນບັ້ນປາຍຊີວິດ ລາວໄດ້ລູກສາວຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ແລະຕັ້ງຊື່ວ່າ Brāhmaṇī; ການເກີດຂອງນາງນຳຄວາມສະຫວ່າງແລະຄວາມຍິນດີມາ. ອີກຄົນໜຶ່ງຊື່ Ratnavatī ກໍຖືກກ່າວເຖິງດ້ວຍພາບພິມອັນສົດໃສ. ທັງສອງເປັນເພື່ອນສະນິດ ແບ່ງປັນອາຫານ ແລະທີ່ນອນ ຈົນແຍກກັນບໍ່ອອກ. ເມື່ອເລີ່ມຈັດການເລື່ອງແຕ່ງງານ ຄວາມຫວາດກົວການພັດພາກເກີດເປັນວິກິດ: Brāhmaṇī ປະຕິເສດການແຕ່ງງານຖ້າບໍ່ມີເພື່ອນຄູ່ຊີວິດຢູ່ຄຽງ ແລະຂູ່ຈະທຳຮ້າຍຕົນເອງຖ້າຖືກບັງຄັບ, ເຮັດໃຫ້ການແຕ່ງງານກາຍເປັນບັນຫາດ້ານຈິດທຳ ແລະພັນທະຄວາມສຳພັນ. ແມ່ພະຍາຍາມແກ້ໄຂໂດຍສະເໜີໃຫ້ເພື່ອນໄດ້ແຕ່ງເຂົ້າໃນເຄືອຂ່າຍຄອບຄົວດຽວກັນ, ແຕ່ Chāndogya ປະຕິເສດໂດຍອ້າງຂົນທຳຊຸມຊົນ ວ່າເປັນເລື່ອງຖືກຕຳໜິ. ບົດນີ້ຈຶ່ງສະແດງຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງກົດລະບຽບສັງຄົມ, ອຳນາດພໍ່ແມ່, ຄຳສັດສ່ວນຕົວ, ແລະການຮັກສາສາຍໃຈອັນໃກ້ຊິດ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ການອະທິບາຍຕີຣຖະທີ່ລະສີຖາມໄວ້.
Adhyaya 196
Bṛhadbala’s Journey to Anarteśa’s City (Dāśārṇādhipati–Anarteśa Alliance Narrative)
ສູຕະເລົ່າເຫດການທາງຈັນຍາບັນຂອງກະສັດ ທີ່ຖືກກອບໄວ້ໃນການທູດດ້ານການແຕ່ງງານ. ກະສັດແຫ່ງອະນັຣຕະ ເຫັນທ່ານນາງ ຣັດນະວະຕີ ເຖິງວັຍສາວ ແລະງາມເຫນືອຜູ້ອື່ນ ຈຶ່ງຄິດເຖິງໜ້າທີ່ໃນການຍົກລູກສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ. ມີຄຳເຕືອນຕາມທຳມະວ່າ ການຍົກລູກສາວໃຫ້ຄົນບໍ່ສົມຄວນ ເພາະຄວາມໂລບຫາຜົນປະໂຫຍດ (kārya-kāraṇa-lobha) ເປັນອັນຕະລາຍ ແລະນຳໄປສູ່ຜົນຮ້າຍ. ເມື່ອຫາຄູ່ທີ່ເໝາະສົມບໍ່ໄດ້ ກະສັດຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຈິດຕະກອນມີຊື່ສຽງເດີນທາງໄປທົ່ວໂລກ ວາດຮູບກະສັດຜູ້ເໝາະສົມ—ໜຸ່ມ, ຊາດຕະກູນດີ, ແລະມີຄຸນທຳ—ແລ້ວນຳມາໃຫ້ຣັດນະວະຕີເລືອກ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມປະເພນີ ແລະຫຼຸດຄວາມຜິດຂອງບິດາ. ໃນບັນດາຮູບທັງຫມົດ ບຣິຫັດບະລະ ກະສັດແຫ່ງດາສາຣະນະ ຖືກເລືອກວ່າເໝາະສົມ. ກະສັດອະນັຣຕະຈຶ່ງສົ່ງສານເຊີນຢ່າງເປັນທາງການ ໃຫ້ບຣິຫັດບະລະມາແຕ່ງງານ ພ້ອມຖວາຍຣັດນະວະຕີຜູ້ມີຊື່ສຽງແລະງາມຍິ່ງ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຂ່າວ ບຣິຫັດບະລະຍິນດີ ແລະອອກເດີນທາງທັນທີ ພ້ອມກອງທັບສີ່ຫມວດ ໄປສູ່ເມືອງອະນັຣເຕສະ ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການເດີນທາງແຫ່ງພັນທະມິດຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ໃນທ້າຍບົດ.
Adhyaya 197
परावसुप्रायश्चित्तविधानवृत्तान्तवर्णनम् (Parāvasu’s Expiation: Narrative of Prāyaścitta Procedure)
ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການວິກິດທາງທຳມະຂອງ ປາຣາວະສຸ ລູກຊາຍຂອງພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ວິສວາວະສຸ. ໃນເດືອນມາຄະ ດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍແລະປະມາດ ລາວໄປພັກຢູ່ເຮືອນນາງບຳເລີງ ແລະດື່ມເຫຼົ້າໂດຍຜິດຄິດວ່າເປັນນ້ຳ. ເມື່ອຮູ້ຕົວ ລາວເສຍໃຈຢ່າງແຮງ ແລະສະແຫວງຫາການຊຳລະບາບ (ປຣາຍັດຈິຕຕະ) ໂດຍອາບນ້ຳທີ່ ສັງຄະ-ຕີຣຖະ ແລະເຂົ້າພົບອາຈານດ້ວຍທ່າທາງຖ່ອມຕົນຕາມຈະລິຍະທຳ. ໝູ່ບາງຄົນເຢາະເຢີ້ຍ ແລະແນະນຳວິທີທີ່ບໍ່ຄວນ ແຕ່ປາຣາວະສຸຢືນຍັນຈະຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງຈິງຈັງ ຈຶ່ງໄດ້ປຶກສາພຣາຫມັນຜູ້ຊຳນານສະມຣິຕິ. ພວກເຂົາແຍກການດື່ມໂດຍເຈດຕະນາອອກຈາກການດື່ມໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ແລະກຳນົດການຊົດໃຊ້ບາບແບບໂບຮານ: ດື່ມເນີຍໃສ (ghee) ຮ້ອນດັ່ງໄຟ ຕາມປະລິມານທີ່ດື່ມໄປ. ພໍ່ແມ່ພະຍາຍາມຫ້າມ ເພາະຢ້ານອັນຕະລາຍຮ້າຍແຮງ ແລະຄວາມເສຍໜ້າ. ຊຸມຊົນຈຶ່ງເຂົ້າພົບ ພະຣຶຕຣະຍັດຍະ (ໃນສານຍັງເກີ່ຍວກັບ ຮະຣິພະດຣະ) ຜູ້ເປັນອຳນາດທາງທຳມະ. ທ່ານອະທິບາຍວ່າ ແມ່ນແຕ່ຄຳເວົ້າຫຼິ້ນ ກໍອາດກາຍເປັນຂໍ້ຜູກພັນໃນທຳມະທ້ອງຖິ່ນ ເມື່ອມີການຕີຄວາມຂອງຜູ້ຮູ້ແລະບໍລິບົດຮອງຮັບ. ດ້ວຍການໄກ່ເກ່ຍຂອງສານ ແລະການຮ່ວມມືຂອງກະສັດ ພຣະທິດາ ຣັດນາວະຕີ ຮັບບົດບາດເຫມືອນແມ່ ເຮັດພິທີທົດສອບການຊຳລະບາບ: ເມື່ອສຳຜັດແລະແຕະຮິມຝີປາກ ປາກົດນ້ຳນົມແທນເລືອດ ເປັນໝາຍສາທາລະນະວ່າຄວາມບໍລິສຸດກັບຄືນ. ຕອນທ້າຍ ມີຂໍ້ກຳນົດຊຸມຊົນຫ້າມເຫຼົ້າແລະຊີ້ນໃນເຮືອນປະເພດນັ້ນ ພ້ອມໂທດສຳລັບຜູ້ຝ່າຝືນ ເພື່ອເຊື່ອມການຊົດໃຊ້ບາບສ່ວນຕົວເຂົ້າກັບຈັນຍາບັນສາທາລະນະ.
Adhyaya 198
Ratnāvatī–Brāhmaṇī Tapas and the Revelation of the Twin Tīrthas (Śūdrīnāma & Brāhmaṇīnāma) with a Māheśvara Liṅga
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການເຈລະຈາການແຕ່ງງານຂອງພະຣາຊາ ແຕ່ຖືກຂັດຂວາງໂດຍຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງທຳມະ–ກົດໝາຍ ກ່ຽວກັບຄວາມບໍລິສຸດ ແລະສິດໃນການເປັນຄູ່ສົມຣົດ. ກະສັດແຫ່ງດະສາຣະນະໄດ້ຖອນຕົວເມື່ອຮູ້ເລື່ອງຂອງຣັດນາວະຕີ ໂດຍເອີ້ນນາງວ່າ “punarbhū” ແລະອ້າງຜົນຮ້າຍຂອງການຕົກຕ່ຳສາຍຕະກູນ. ຣັດນາວະຕີປະຕິເສດຜູ້ສູ່ຂໍອື່ນໆ ຍືນຢັນທຳມະແຫ່ງການມອບຕົນພຽງຄັ້ງດຽວ ແລະກ່າວວ່າ ເຈດຈຳນົງໃນໃຈ ແລະຄຳສັນຍາດ້ວຍວາຈາ ກໍເຮັດໃຫ້ເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການເປັນຜົວເມຍ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີພິທີຈັບມືຕາມຮີດ. ນາງເລືອກຕະປັສ (tapas) ແທນການແຕ່ງງານໃໝ່ ແລະປະກາດວ່າຈະທຳຮ້າຍຕົນເອງຖ້າຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມປະນີປະນອມ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ບຣາຫມະນີຜູ້ເປັນເພື່ອນໄດ້ເຜີຍຄວາມທຸກຂອງຕົນ ກ່ຽວກັບວັຍເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນສາວ ແລະຂໍ້ຈຳກັດທາງພິທີ–ສັງຄົມ ແລ້ວເລືອກຈະໄປປະພຶດຕະປັສກັບຣັດນາວະຕີ. ອາຈານ (Bhartṛyajña) ອະທິບາຍຕະປັສແບບຂັ້ນຕອນ ເຊັ່ນ cāndrāyaṇa, kṛcchra, sāntapana, ກິນເທົ່າເວລາທີ 6, tri-rātra, ekabhakta ແລະອື່ນໆ ເນັ້ນຄວາມສະໝຳເສມໃນໃຈ ແລະເຕືອນວ່າຄວາມໂກດຈະລົບລ້າງຜົນຕະປັສ. ຣັດນາວະຕີປະພຶດຕະປັສຍາວນານຜ່ານລະດູການ ພ້ອມການຈຳກັດອາຫານທີ່ເຂັ້ມງວດຂຶ້ນ ຈົນເຖິງຂັ້ນພິເສດ. ພຣະສິວະ (Śaśiśekhara) ພ້ອມພຣະເທວີເກົາຣີ ປາກົດ ແລະປະທານພອນ. ຕາມການວິນວອນຂອງບຣາຫມະນີ ແລະຄຳຂໍຂອງຣັດນາວະຕີ ບ່ອນນ້ຳທີ່ເຕັມດ້ວຍດອກບົວກາຍເປັນຕີຣຖະມີນາມ ຄູ່ກັບອີກຕີຣຖະໜຶ່ງ ແລະມີລິງຄະມາເຫສະວະຣະທີ່ຜຸດຂຶ້ນເອງຈາກດິນ. ພຣະສິວະປະກາດອານຸພາບ: ອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາ ເກັບນ້ຳສະອາດ/ດອກບົວ ແລະບູຊາລິງຄະ—ໂດຍສະເພາະໃນວັນຈັນ ຕົກກັບ Caitra, Śukla Caturdaśī—ໃຫ້ອາຍຸຍືນ ແລະລ້າງບາບ. ເລື່ອງຍັງກ່າວວ່າ ພຣະຍະມະເສຍໃຈເພາະນະລົກຫວ່າງເປົ່າ ແລະອິນທຣະຖືກມອບໝາຍໃຫ້ປົກປິດຕີຣຖະດ້ວຍຝຸ່ນ; ແຕ່ໃນກະລິຍຸກກໍຍັງຍືນຢັນການນຳດິນຈາກບ່ອນນັ້ນໄປເຮັດເຄື່ອງໝາຍຊຳລະ ແລະເຮັດ śrāddha ໃນເວລາດຽວກັນ ເທົ່າກັບ Gayā-śrāddha. ທ້າຍບົດມີຜົນອ່ານ (phalāśruti) ວ່າ ການຟັງ/ສະດຸດອ່ານ ແລະບູຊາລິງຄະ ນຳໄປສູ່ການພົ້ນບາບ ແລະຄວາມສຳເລັດພິເສດ.
Adhyaya 199
Adhyāya 199: Trika-Tīrtha Saṅgraha and Kali-yuga Upāya (त्रिकतीर्थसंग्रहः कलियुगोपायश्च)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພວກິສີຖາມສູຕະວ່າ ໃນກະລິຍຸກທີ່ອາຍຸສັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນຈາກການອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະຈຳນວນຫຼາຍຫຼວງໃນໂລກໄດ້ແນວໃດ. ສູຕະຈຶ່ງຫຍໍ້ຫຼັກທຳເປັນລະບົບ: ສິ່ງສັກສິດ 24 ຢ່າງ ຈັດເປັນ 8 ຕຣິກ (ເຂດສັກສິດ, ປ່າສະຫງົບ, ເມືອງ, ວັນ, ບ້ານ, ຕີຣຖະ, ພູ, ແມ່ນ້ຳ) ແລະລະບຸຊື່ຕຣິກຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ກຸຣຸກເຩດຣະ–ຮາຖາເກສວະຣ-ເຂດ–ປຣະພາສ, ປຸສກະຣ–ໄນມິສະ–ທັມມາຣັນຍະ, ວາຣານະສີ–ດວາຣະກາ–ອະວັນຕີ, ແລະ ຄູ່ແມ່ນ້ຳ ຄື ຄັງຄາ–ນັຣມະດາ–ສະຣະສະວະຕີ. ຄຳພີກ່າວວ່າ ອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະໃດໜຶ່ງໃນຕຣິກ ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບຕຣິກນັ້ນທັງໝົດ; ແລະຖ້າອາບຄົບທັງໝົດ ຈະໄດ້ບຸນກຸສົນສົມບູນດັ່ງການໄປຕີຣຖະນັບບໍ່ຖ້ວນ. ຕໍ່ມາ ພວກິສີຖາມເຖິງເຂດຮາຖາເກສວະຣ ເພາະຕີຣຖະແລະສະຖານບູຊາມີຫຼາຍເກີນຈະເຮັດໃຫ້ຄົບໄດ້ໃນຮ້ອຍປີ ຈຶ່ງຂໍ “ອຸປາຍະ” ທີ່ເປັນວິທີປະຕິບັດງ່າຍ ເພື່ອໄດ້ບຸນສາກົນແລະໄດ້ດາຣະຊັນພຣະເທວະ ໂດຍສະເພາະສຳລັບຜູ້ຂັດສົນ. ສູຕະເລົ່າບົດສົນທະນາເກົ່າ: ກະສັດອົງໜຶ່ງຖາມວິສວາມິຕຣະເຖິງວິທີງ່າຍທີ່ອາບນ້ຳຕີຣຖະດຽວກໍໄດ້ຜົນທັງໝົດ. ວິສວາມິຕຣະຊີ້ 4 ຕີຣຖະຫຼັກ: ບໍ່ນ້ຳສັກສິດກ່ຽວກັບຄາຍາ ໃຫ້ເຮັດສຣາດທະຕາມເວລາຈັນ–ຕາເວັນເພື່ອຊ່ວຍບັນພະບຸຣຸດ; ສັງຄະ-ຕີຣຖະພ້ອມດາຣະຊັນສັງເຄສວະຣ ໃນເດືອນມາຄ; ຕີຣຖະທີ 3 ກ່ຽວກັບລິງຄະຮະຣະທີ່ທ່ານຕັ້ງ (ວິສວາມິຕຣເອສວະຣ) ໃນວັນອັດຖະມີຂ້າງຂຶ້ນ; ແລະ ສັກຣະ-ຕີຣຖະ (ບາລະມັນດະນະ) ອາບຫຼາຍມື້ ແລະດາຣະຊັນສັກເຣສວະຣ ໃນອາສວິນອັດຖະມີຂ້າງຂຶ້ນ. ທ້າຍບົດ ຂະຫຍາຍພິທີສຣາດທະຢ່າງລະອຽດ: ຕ້ອງໃຊ້ພຣາຫມະນະທ້ອງຖິ່ນທີ່ມີຄຸນສົມບັດ (sthāna-udbhava) ແລະເຕືອນວ່າ ຄົນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼືຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ອາດເຮັດໃຫ້ພິທີເສຍຜົນ. ມີການຈັດລຳດັບສາຍຕະກູນທ້ອງຖິ່ນ (ຮວມ “ອັດຖະກຸລ”) ແລະເລົ່າເລື່ອງຕົວຢ່າງກ່ຽວກັບຄຳສາບ, ການລ່ວງລະເມີດ, ແລະຄົນນອກວັນນະປອມເປັນພຣາຫມະນະ ເພື່ອຢືນຢັນຂອບເຂດຈິດທຳ–ພິທີ ແລະເຫດຜົນຂອງຄວາມສຳເລັດໃນພິທີກຳ.
Adhyaya 200
Adhyāya 200 — Nāgara-Maryādā, Saṃsarga-Doṣa, and Prāyaścitta-Vidhi (Purity Restoration Protocols)
ບົດນີ້ເປັນການອະທິບາຍແນວນິຕິ-ເທວະວິທະຍາ ກ່ຽວກັບຄວາມເປື້ອນມົນທາງພິທີ (aśauca) ທີ່ເກີດຈາກການປິດບັງອັດຕະລັກສັງຄົມ ແລະການກິນດື່ມຮ່ວມກັນ ໃນຊຸມຊົນທີ່ມີລະບຽບພິທີເຂັ້ມງວດ. ຕອນຮຸ່ງອາລຸນ ລູກສາວຂອງ Subhadra (dīkṣita, āhitāgni) ຮ້ອງໄຫ້ວ່າຕົນຖືກຍົກໃຫ້ແກ່ antyaja ແລະປະກາດຈະເຂົ້າໄຟ ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຕົກໃຈ. ພຣາຫມັນຈຶ່ງລາຍງານວ່າ Candraprabha ຜູ້ເຄີຍປາກົດເປັນ dvija ບັດນີ້ຖືກເຜີຍວ່າເປັນ caṇḍāla ຫຼັງຈາກເຂົ້າຮ່ວມພິທີບູຊາເທວະ ແລະບັນພະບຸລຸດມາດົນ; ສະຖານທີ່ ແລະຜູ້ຄົນຖືກຖືວ່າປົກປ່ອງໂດຍ saṃsarga ຮວມທັງຜູ້ທີ່ເຄີຍກິນດື່ມໃນເຮືອນ ຫຼືຮັບອາຫານທີ່ນຳອອກຈາກເຮືອນນັ້ນ. ຜູ້ນຳ (dīkṣita) ປຶກສາ smṛti-śāstra ແລະກຳນົດ prāyaścitta ແບບແບ່ງຂັ້ນ: ໃຫ້ Subhadra ປະພຶດ Cāndrāyaṇa ຢ່າງເຂັ້ມ, ສະຫຼະສິນຄ້າສະສົມໃນເຮືອນ, ຕັ້ງໄຟພິທີໃໝ່, ແລະທຳ homa ຂະໜາດໃຫຍ່ເພື່ອຊຳລະເຮືອນ; ການຖືສິນອະໄພກຳນົດຕາມຈຳນວນມື້ອາຫານ ແລະນ້ຳທີ່ໄດ້ດື່ມ. ຜູ້ທີ່ຖືກກະທົບຈາກການແຕະຕ້ອງໄດ້ຮັບ prājāpatya ແຍກຕ່າງຫາກ ແລະຫຼຸດຜ່ອນສຳລັບແມ່ຍິງ, śūdra, ເດັກນ້ອຍ, ແລະຜູ້ເຖົ້າ; ພາຊະນະດິນເຜົາຕ້ອງຖິ້ມ. ຍັງກຳນົດໃຫ້ຊຳລະທົ່ວເມືອງດ້ວຍ koṭi-homa ທີ່ brahmasthāna ໂດຍໃຊ້ຊັບສິນຂອງເມືອງ. ບົດນີ້ຍັງວາງກົດ Nāgara ກ່ຽວກັບເຂດແດນສຳລັບ śrāddha ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ: ຜູ້ໃດຂ້າມຂັ້ນຕອນ Nāgara ພິທີຈະໄຮ້ຜົນ, ແລະຄວນຊຳລະສະຖານທີ່ຂອງຕົນທຸກປີ. ທ້າຍສຸດ Viśvāmitra ຢືນຢັນຕໍ່ກະສັດວ່າ ນີ້ແມ່ນລະບຽບທີ່ຕັ້ງມາ ເພື່ອໃຫ້ Nāgara ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ śrāddha ແລະຖືກຄວບຄຸມດ້ວຍມາດຕະຖານອີງ bhartṛyajña។
Adhyaya 201
नागरप्रश्ननिर्णयवर्णनम् (Nagara Status Inquiry and Adjudication)
ບົດນີ້ເປັນການສອບຖາມຢ່າງເປັນທາງການຂອງພຣາຫມັນຕໍ່ພຣະວິສວາມິດຣະ ກ່ຽວກັບ śuddhi (ການຊໍາລະຄວາມບໍລິສຸດ) ແລະສິດທິໃນພິທີກຳຂອງ “ນາຄະຣະ” ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ບໍ່ຮູ້ສາຍພໍ່ ແລະອາດເກີດຫຼືມາຈາກດິນແດນອື່ນ. ພຣະພາຣຕຣະຍັຊຍະ ໄດ້ວາງແນວທາງການຕັດສິນ-ພິທີ: ການຊໍາລະຕ້ອງໄດ້ຮັບຈາກພຣາຫມັນຫຼັກທີ່ມີວິໄນ ແລະໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ມີຖິ່ນກໍາເນີດຈາກ Gartā-tīrtha ເປັນພະຍານ/ຜູ້ກາງສໍາຄັນໃນພິທີ. ການປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ຊໍາລະເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບ, ໂກດ, ຄວາມປະທັດປະທານ, ຫຼືຄວາມຢ້ານ ຖືກກ່າວວ່າກໍ່ໃຫ້ເກີດບາບຫນັກ ເພື່ອຫ້າມການກັ້ນກັນຢ່າງບໍ່ຍຸດຕິທໍາ. śuddhi ເປັນສາມຊັ້ນ: ຊໍາລະສາຍຕະກູນ, ຊໍາລະສາຍແມ່, ແລະຊໍາລະຄຸນຄວາມປະພຶດ (śīla). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຖືກຮັບຮອງເປັນ “ນາຄະຣະ” ແລະເຂົ້າສູ່ສະຖານະພິທີຮ່ວມ (sāmānya-pada). ບົດນີ້ຍັງລາຍລະອຽດການຊຸມນຸມປະຈໍາປີ/ຕາມລະດູ ໃນທ້າຍປີ ແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ, ການຕັ້ງພຣາຫມັນຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ 16 ຄົນ, ການຈັດທີ່ນັ່ງ ແລະ pīṭhikā ຫຼາຍຈຸດສໍາລັບບົດບາດການສະດຸດສຽງເວດ. ມີລໍາດັບການສະດຸດ śānti, ການເລືອກ sūkta/brāhmaṇa, ແລະການສະດຸດທີ່ເນັ້ນຣຸດຣະ; ພິທີສິ້ນສຸດດ້ວຍ puṇyāha, ດົນຕີ, ເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ ແລະຈັນທະນ໌, ການອ້ອນວອນຂອງຜູ້ກາງ, ແລະການຕັດສິນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາເວດອັນສັກສິດ; ໃນຂະນະປະກາດຄໍາຕັດສິນ ກໍ່ກໍານົດໃຫ້ຖວາຍ “tāla-traya” ເປັນບູຊາ.
Adhyaya 202
भर्तृयज्ञवाक्यनिर्णयवर्णनम् (Bhartṛyajña on Adjudicating Speech and Preserving Kṣetra-Sanctity)
ບົດ 202 ນຳເສີນການສົນທະນາດ້ານຂັ້ນຕອນແລະຈັນຍາບັນ ຫຼັງຈາກບົດບາດຂອງ ວິສວາມິດຣະ ກະຕຸ້ນໃຫ້ສະພາພຣາຫມັນຖາມຜູ້ຕັດສິນກາງ (madhyastha) ກ່ຽວກັບມາດຕະຖານການຕັດສິນ. ຜູ້ຖາມສົນໃຈວ່າເປັນຫຍັງຄຳຕັດສິນຕ້ອງອີງຕາມວາຈາແຫ່ງເວດ ບໍ່ແມ່ນຄຳກ່າວຂອງມະນຸດ ແລະເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີ “ຕາລາສາມຊັ້ນ” ທີ່ຜູ້ຕັດສິນມອບໃຫ້. ພະພາດຣິຍັດຍະ (Bhartṛyajña) ອະທິບາຍເຫດຜົນການປົກຄອງໃນເຂດສັກສິດ (kṣetra) ໂດຍເນັ້ນວ່າໃນ brahmaśālā ບໍ່ຄວນໃຫ້ມີຄຳເວົ້າບໍ່ຈິງໃນຫມູ່ nāgara. ການຖາມຊ້ຳໆ ເຮັດເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຂໍ້ກຳນົດທີ່ໝັ້ນຄົງ; ເພາະຄຳເວົ້າທີ່ຖືກລົບລ້າງຈະທຳລາຍ māhātmya ກ່ອນ ແລ້ວເກີດຄວາມໂກດ ນຳໄປສູ່ຄວາມປະທະ ແລະຄວາມຜິດທາງທຳ. “ຕາລາສາມຊັ້ນ” ແມ່ນເຄື່ອງມືວິໄນ: ມັນກົດຂີ່ (1) ອັນຕະລາຍຈາກການຖາມ/ຕອບບໍ່ຖືກການ (2) ຄວາມໂກດ (3) ຄວາມໂລບ ເພື່ອໃຫ້ສະພາສົມານ. ຕອນທ້າຍອະທິບາຍວ່າ Atharvaveda ແມ່ນຖືກນັບເປັນ “ທີ່ສີ່” ແຕ່ໃນການໃຊ້ງານຄວນເອົາເປັນ “ທຳອິດ” ເນື່ອງຈາກມີຄວາມຮູ້ຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບພິທີປົກປ້ອງ-ປະຕິບັດ (ລວມ abhicārika) ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ ແລະເພື່ອ kārya-siddhi. ທັງໝົດຖືກຮວບຮວມເປັນການສອບຖາມເລື່ອງຈັນຍາບັນຂອງການຖາມແລະວາຈາອຳນາດໃນເຂດ kṣetra.
Adhyaya 203
नागरविशुद्धिप्रकारवर्णनम् — Procedure for the Purification/Validation of a Nāgara Dvija
ບົດ 203 ອະທິບາຍຂັ້ນຕອນການຮັບຮອງຄວາມບໍລິສຸດ (śuddhi) ຂອງ Nāgara dvija ໃນບໍລິບົດຊຸມຊົນ. Ānarta ຖາມວ່າ ເມື່ອຊາຍ Nāgara ມາຂໍການຊໍາລະ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າກຸ່ມ Nāgara ແລ້ວ ຈະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າບໍລິສຸດແນວໃດ. ຄໍາສອນກໍານົດໃຫ້ມີຜູ້ກາງທີ່ບໍ່ເຂົ້າຂ້າງ ສອບຖາມລາຍລະອຽດສາຍເລືອດ: ແມ່, ພໍ່, gotra, pravara ແລະຕິດຕາມບັນພະບຸລຸດທັງຝ່າຍພໍ່ແລະຝ່າຍແມ່ຫຼາຍຊັ້ນ (ພໍ່–ປູ່–ປູ່ທວດ; ຝ່າຍແມ່ກໍເຊັ່ນກັນ) ໂດຍພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບພິທີຕ້ອງສືບສວນຢ່າງລະມັດລະວັງ. ເມື່ອຢືນຢັນ śākhā-āgama ແລະ mūla-vaṃśa ອັນເປັນຮາກສາຍຕະກູນ (ປຽບດັ່ງຮາກໄຊຂອງຕົ້ນໄທທີ່ແຜ່ກວ້າງ) ແລ້ວ ຈຶ່ງປະກອບການມອບຄວາມບໍລິສຸດຕໍ່ໜ້າສາທາລະນະ ໂດຍທາ sindūra-tilaka ແລະສວດມັນຕຣາ (ມີການອ້າງເຖິງມັນຕຣາ “ສີ່ຕີນ”). ຜູ້ກາງປະກາດຢ່າງເປັນທາງການ ແລ້ວຕົບມືສາມຄັ້ງເປັນສັນຍານຂອງຊຸມຊົນ ໃຫ້ຜູ້ຖືກຊໍາລະເຂົ້າຮ່ວມສະຖານະພິທີ-ສັງຄົມຮ່ວມກັນໄດ້. ຕໍ່ມາຜູ້ບໍລິສຸດປະກອບກິດໃນໄຟ: ຂໍພຶ່ງພາໄຟ, ເຮັດໃຫ້ Agni ພໍໃຈ, ແລະຖວາຍອາຫຸຕິຄົບຖ້ວນດ້ວຍມັນຕຣາ “ຫ້າໜ້າ”; ຈາກນັ້ນໃຫ້ dakṣiṇā ພ້ອມອາຫານຕາມກໍາລັງ. ທ້າຍບົດເຕືອນວ່າ ຖ້າບໍ່ອາດຕັ້ງຄວາມບໍລິສຸດຕາມສາຍຕະກູນໄດ້ ຕ້ອງຈໍາກັດ; ພິທີເຊັ່ນ śrāddha ທີ່ຜູ້ບໍ່ບໍລິສຸດເຮັດ ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ເກີດຜົນ. ເປົ້າໝາຍແມ່ນຊໍາລະສະຖານທີ່ ແລະສາຍຕະກູນໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຂັ້ນຕອນທີ່ເຂັ້ມງວດ.
Adhyaya 204
प्रेतश्राद्धकथनम् (Preta-Śrāddha: Discourse on Ancestral Rites for the Preta-State)
ອັດທະຍາຍ 204 ຢູ່ໃນກອບ Tīrthamāhātmya ນຳເສີນການສົນທະນາສອງຊ່ວງທີ່ເຊື່ອມກັນ. ຊ່ວງທຳອິດ Ānarta ຖາມເຖິງການຊຳລະມົນທິນສຳລັບຜູ້ອ້າງຕົນເປັນ Nāgara ແມ່ນແຕ່ມີ “ວົງສາຕະກູນສູນຫາຍ” (naṣṭavaṃśa)। Viśvāmitra ລະລຶກຕົວຢ່າງເກົ່າ: Bhartṛyajña ແນະນຳໃຫ້ກວດສອບ śīla (ຄຸນຄວາມປະພຶດ) ແລະການປະຕິບັດຕາມ Nāgara-dharma; ຖ້າສອດຄ່ອງ ຈຶ່ງກຳນົດພິທີຊຳລະຢ່າງເປັນທາງການ ເພື່ອຟື້ນຄືນສິດໃນພິທີ (ເຊັ່ນ śrāddha)។ ຊ່ວງທີສອງ ເລື່ອງຫັນໄປຫາບົດສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາລະຫວ່າງ Śakra–Viṣṇu ເນື່ອງຈາກຜູ້ຕາຍໃນສົງຄາມກັບ Hiraṇyākṣa. Viṣṇu ແຍກຜົນ: ຜູ້ຖືກສັງຫານໃນຂະນະປະຈັນໜ້າສັດຕູ ໃນບ່ອນສັກສິດ (Dhārā-tīrtha) ບໍ່ກັບໄປສູ່ການເກີດໃໝ່; ແຕ່ຜູ້ຕາຍຂະນະຫນີ ຖືກກຳນົດເປັນ preta. Indra ຖາມວິທີປົດປ່ອຍ; ຈຶ່ງກຳນົດໃຫ້ເຮັດ śrāddha ໃນວັນ Kṛṣṇa-pakṣa Caturdaśī ເດືອນ Bhādrapada (Nabhāsya) ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ Kanyā (Virgo) ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດການປະຕິບັດທີ່ Gayā ຕາມຄຳສັ່ງບັນພະບຸລຸດ. ທ້າຍບົດຍ້ຳວ່າຜົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ລ່ວງລັບອິ່ມໃຈທຸກປີ ແລະເຕືອນວ່າຖ້າລະເລີຍ ຄວາມທຸກຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ។
Adhyaya 205
गयाश्राद्धफलमाहात्म्य (Glory of the Fruit of Gayā-Śrāddha) — within Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya
ໃນມາຫາຕະມະຍະຂອງກະເສດຮາຖເກສະວະ ບົດນີ້ເປັນການສອບຖາມທາງທຳ-ພິທີກຳ. ພຣະວິສະນຸສອນພຣະອິນທຣາວ່າ ນັກຮົບທີ່ຕົກຕາຍ—ທັງຜູ້ຕາຍໃນຂະນະປະຈັນໜ້າສັດຕູ ແລະຜູ້ຖືກຟັນຈາກດ້ານຫຼັງ—ສາມາດໄດ້ຮັບຜົນບຸນຈາກການທຳ «ສຣາດທະ» ດ້ວຍວິທີທີ່ສະເໝີກັບພິທີກາຍາ. ພຣະອິນທຣາຈຶ່ງຖາມວ່າ ເພາະກາຍາຢູ່ໄກ ແລະພິທີນັ້ນພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ທຳປະຈຳປີ ຈະທຳໃຫ້ສຳເລັດຜົນສຣາດທະໃນໂລກນີ້ໄດ້ແນວໃດ. ພຣະວິສວາມິຕຣະເລົ່າຄຳຕອບຂອງພຣະວິສະນຸວ່າ ໃນເຂດຮາຖເກສະວະມີຕີຣຖະອັນມີບຸນຫຼາຍ ຢູ່ກາງບ່ອນບໍ່ນ້ຳສະເພາະ (ກູປິກາ-ມັດຍະ)। ໃນວັນອະມາວາສະຍາ ແລະວັນຈະຕຸຣະດະສີ ກາຍາຖືກກ່າວວ່າ “ເຄື່ອນມາ” ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພ້ອມອຳນາດຮວມຂອງຕີຣຖະທັງປວງ. ເມື່ອພຣະອາທິດຢູ່ໃນລາສີກັນຍາ (Virgo) ຖ້າທຳສຣາດທະທີ່ນັ້ນກັບພຣາຫມະນະສາຍວົງ 8 (ອັດຖະ-ວັງສະ) ຜູ້ທຳຈະຊ່ວຍປົດປ່ອຍບັນພະບຸຣຸດ ທັງຜູ້ເປັນເປຣຕະ ແລະຍັງສົ່ງຜົນເຖິງຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ. ບົດນີ້ຍັງອະທິບາຍວ່າ ພຣາຫມະນະເຫຼົ່ານັ້ນເປັນນັກບຳເນັດຕະປະສະຢູ່ໃກ້ຫິມາລະຍະ ແລະສອນໃຫ້ພຣະອິນທຣາໄປນຳມາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໃຊ້ຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ແລະປະກອບສຣາດທະຕາມກົດ. ທ້າຍສຸດ ພຣະອິນທຣາພໍໃຈ ແລະເດີນທາງໄປຫິມາລະຍະເພື່ອຊອກຫາພຣາຫມະນະເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະວິສະນຸເສດັດກັບໄປກະສີຣະ-ສາຄະຣະ ຢືນຢັນສອງແກນຫຼັກ: ການຈັດການພິທີ ແລະຄວາມເທົ່າທຽມຂອງຕີຣຖະນີ້ກັບກາຍາ.
Adhyaya 206
बालमण्डनतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Bālamaṇḍana Tīrtha)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງ ວິສະວາມິດຣະ ແລະ ອານະຣະ ໃນກອບ “ຕີຣຖະ-ມາຫາດມະຍະ” ກ່ຽວກັບການສັກສິດຂອງສະຖານທີ່. ພຣະອິນທຣະ ຕາມພຣະວິສນຸຊີ້ນຳ ໄດ້ໄປພົບພຣະລຶສີຜູ້ບຳເນັດຕະປະສະຢາຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນຫິມະວັນ ແລະເຊີນໃຫ້ໄປຮ່ວມພິທີ ສຣາດທະ ທີ່ ກະຍາກູປີ (Gayākūpī) ໃນ ຈາມັດກາຣະປຸຣ. ພຣະລຶສີລັງເລ ເນື່ອງຈາກກັງວົນວ່າການຄົບຄ້າກັບຊຸມຊົນທີ່ມັກຖຽງກັນອາດນຳໄປສູ່ຄວາມໂກດ ແລະເຮັດໃຫ້ຕະປະສະຢາເສຍ, ພ້ອມທັງບັນຫາຈິດທຳໃນການຮັບຂອງຖວາຍຈາກກະສັດ. ພຣະອິນທຣະອະທິບາຍວ່າອຳນາດຂອງສະຖານທີ່ທີ່ຜູກພັນກັບ ຫາຏະເກສະວະຣ (Hāṭakeśvara) ອາດກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງ, ແຕ່ຈະຄຸ້ມຄອງບໍ່ໃຫ້ໂກດ ແລະບໍ່ໃຫ້ພິທີຖືກຂັດຂວາງ, ພ້ອມຍົກຍ້ອງຜົນບຸນອັນຫາຍາກຂອງສຣາດທະທີ່ກ່ຽວກັບກະຍາ. ເມື່ອ ວິສະເວເທວະ ບໍ່ຢູ່ (ໄປຮ່ວມສຣາດທະຂອງພຣະພຣະຫມາ) ຈຶ່ງເກີດວິກິດພິທີ; ພຣະອິນທຣະປະກາດວ່າມະນຸດສາມາດເຮັດ “ເອກົດດິດຖະ-ສຣາດທະ” ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີວິສະເວເທວະ; ສຽງຈາກອາກາດຢືນຢັນວ່າຜົນຈະໄປຮອດຜູ້ຮັບທີ່ຕັ້ງໃຈ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ກຳນົດກົດໃໝ່ວ່າມີແຕ່ບາງວັນ (ໂດຍສະເພາະ ຈະຕຸຣທະສີ ກ່ອນ ເປຣຕະປັກສະ ແລະບາງກໍລະນີການຕາຍ) ທີ່ສຣາດທະບໍ່ມີວິສະເວເທວະຈຶ່ງຖືກຕ້ອງ. ບົດນີ້ຍັງເລົ່າການເກີດຂອງ ກູສະມານຑະ ຈາກນ້ຳຕາຂອງວິສະເວເທວະ ແລະກຳຊັບໃຫ້ຂີດເສັ້ນຂີ້ເທົ່າປ້ອງກັນເທິງພາຊະນະອາຫານໃນພິທີສຣາດທະ. ທ້າຍສຸດ ພຣະອິນທຣະສ້າງ ສິວະ-ລິງຄະ ໃກ້ ບາລະມັນຑະນະ ພ້ອມກຳນົດເວລາປະຕິທິນຢ່າງຊັດ (ເດືອນມາຆະ, ຂ້າງຂຶ້ນ, ດາວປຸສຍະ, ວັນອາທິດ, ຕຣະໂຢດະສີ) ແລະກ່າວເຖິງອານຸພາບຂອງການອາບນ້ຳ ແລະ ປິຕຣະ-ຕັຣປະນະ ທີ່ນັ້ນ, ພ້ອມທັງໜ້າທີ່ຂອງປຸໂຣຫິດ, ການອຸປະຖຳ, ແລະໂທດທາງຈິດທຳຂອງຄວາມອະກະຕັນຍູ.
Adhyaya 207
इन्द्रमहोत्सववर्णनम् (Indra Mahotsava—Institution and Ritual Logic)
ອັດທະຍາຍນີ້ຈັດຮູບເປັນການສົນທະນາຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອວາງຫຼັກການຂອງງານບຸນ “ອິນທຣະມະໂຫດສະວະ” ໃນໂລກມະນຸດ. ວິສວາມິຕຣະ ກ່າວເຖິງອານຸພາບຊໍາລະບາບຂອງຕີຣຖະ ແລະຜົນບຸນຈາກການອາບນ້ໍາຕາມກໍານົດເວລາ. ອານັຣຕະ ຈຶ່ງຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງການນະມັດສະການພຣະອິນທຣະໃນແຜ່ນດິນຈຶ່ງຈໍາກັດແຕ່ 5 ຄືນ ແລະຄວນຈັດໃນລະດູໃດ. ວິສວາມິຕຣະ ເລົ່າເຫດການ ໂກຕະມະ–ອະຫະລະຍາ: ພຣະອິນທຣະກະທໍາຜິດ ແລະຖືກຣິສີໂກຕະມະສາບແຊ່ງໃຫ້ເສຍພະລັງຊາຍ, ມີເຄື່ອງໝາຍພັນຢູ່ໃບໜ້າ ແລະຂູ່ວ່າຫາກມີການນະມັດສະການໃນໂລກມະນຸດຈະຫົວແຕກ; ອະຫະລະຍາຖືກແປງເປັນຫີນ. ເມື່ອພຣະອິນທຣະຖອນຕົວ ໂລກທັງປວງກໍເສົ້າໝອງເນື່ອງຈາກຂາດການປົກຄອງຂອງພຣະອິນທຣະ. ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ໄປຂໍອະໄພຕໍ່ໂກຕະມະ; ພຣະບຣະຫມາ (ພ້ອມພຣະວິສນຸ ແລະພຣະສິວະ) ເຂົ້າກາງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຄວນສໍາລວມ ແລະຄຸນຄ່າຂອງການໃຫ້ອະໄພ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຄໍາທີ່ເວົ້າໄວ້ເສຍສິດ. ຄໍາສາບຖືກຜ່ອນຜັນບາງສ່ວນ: ພຣະອິນທຣະໄດ້ອະໄວຍະວະທີ່ມາຈາກແກະ ແລະເຄື່ອງໝາຍໃບໜ້າກາຍເປັນ “ຕາ” ຈົນໄດ້ນາມ “ສະຫັດສະຣາກຊະ”. ພຣະອິນທຣະຂໍໃຫ້ການນະມັດສະການຈາກມະນຸດກັບຄືນ; ໂກຕະມະຈຶ່ງສະຖາປະນາງານບຸນ 5 ຄືນ (pañcarātra) ແລະຮັບປະກັນຜົນດີຕໍ່ສັງຄົມ—ສຸຂະພາບ, ບໍ່ອົດຢາກ, ບໍ່ເກີດຄວາມລົ້ມສະລາຍຂອງລັດ. ມີຂໍ້ຈໍາກັດພິທີ: ບໍ່ໃຫ້ນະມັດສະການຮູບປັ້ນພຣະອິນທຣະ ແຕ່ໃຫ້ຕັ້ງຄັນທອນຈາກຕົ້ນໄມ້ (yāṣṭi) ດ້ວຍມັນຕຣາເວດ; ການຖືວຣະຕະຜູກກັບການແກ້ໄຂຈິດໃຈ ແລະການພົ້ນບາບບາງປະການ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການອ່ານ ຫຼືຟັງ ຈະໄດ້ພົ້ນໂລກໄພໜຶ່ງປີ ແລະມັນຕຣາອັຣຄະຍະກໍຊໍາລະຄວາມຜິດບາງຢ່າງໄດ້.
Adhyaya 208
हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गौतमेश्वराहिल्येश्वरशतानन्देश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya: The Glories of Gautameśvara, Ahilyeśvara, and Śatānandeśvara)
ບົດນີ້ເປັນມາຫາດມະຍະແບບຊັ້ນໆ ໂດຍມີການລາຍງານຂອງ ວິສະວາມິດຣະ ຕໍ່ກະສັດ ແລະສອດແຊກບົດສົນທະນາເກົ່າໆ ພ້ອມຕຳນານອະທິບາຍເຫດ. ຫຼັງຈາກອິນທຣະຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຄວາມໂກດຂອງ ໂກຕະມະ, ສະຕານັນທະ ລູກຊາຍ ວອນຂໍເພື່ອແມ່ ອະຫິລະຍາ ແລະບັນຫາການຊຳລະພິທີ. ໂກຕະມະຖືຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະກ່າວວ່າບໍ່ອາດແກ້ໄດ້ດ້ວຍປຣາຍະສະຈິຕຕະທົ່ວໄປ, ເຮັດໃຫ້ສະຕານັນທະປະຕິຍານການສະຫຼະຕົນຢ່າງຫນັກ. ຕໍ່ມາ ໂກຕະມະເຜີຍທາງອອກໃນອະນາຄົດ: ພຣະຣາມ ຈາກວົງສຸລິຍະ ຜູ້ຈະປາບຣາວະນະ ຈະຟື້ນອະຫິລະຍາໄດ້ດ້ວຍການແຕະຕ້ອງພຽງຢ່າງດຽວ. ໃນເລື່ອງຣາມາວະຕາຣ, ວິສະວາມິດຣະນຳພຣະຣາມວັຍໜຸ່ມໄປປົກປ້ອງຍັດ; ລະຫວ່າງທາງ ອະຫິລະຍາທີ່ຖືກສາບໃຫ້ເປັນຫີນ ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ແຕະ ແລະກັບຄືນເປັນມະນຸດ, ເຂົ້າພົບໂກຕະມະເພື່ອຂໍປຣາຍະສະຈິຕຕະຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ໂກຕະມະກຳນົດວິນັຍຕະປັສຍາ ແລະການຈາລະຈອນຕີຣຖະຫຼາຍຢ່າງ (ຈັນດຣາຍະນະ, ກຣິຈຊຣະ, ປຣາຈາປັດຍະ ແລະອື່ນໆ). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ອະຫິລະຍາເດີນທາງຕໍ່ໄປຈົນຮອດ ຮາຏະເກສະວະຣ-ເກສຕຣ ບ່ອນທີ່ເທວະບໍ່ປາກົດງ່າຍ. ນາງຈຶ່ງບຳເນັດຕະປັສຍາຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະສ້າງລິງຄະໃກ້ໆ; ສະຕານັນທະມາຮ່ວມ ແລະໂກຕະມະມາຮອດ ຕັ້ງໃຈບຳເນັດຫນັກກວ່າເພື່ອໃຫ້ຮາຏະເກສະວະຣປາກົດ. ທ້າຍທີ່ສຸດ ລິງຄະປາກົດ ແລະພຣະສິວະປາກົດ ຢືນຢັນອຳນາດຂອງເກສຕຣ ແລະພະກະຕິຂອງຄອບຄົວ. ໂກຕະມະຂໍໃຫ້ການດາຣຊະນະ/ປູຊາທີ່ນີ້ໄດ້ບຸນຫຼາຍ ແລະໃຫ້ຜູ້ສັດທາໄດ້ປາຍທາງຫຼັງຄວາມຕາຍອັນມົງຄຸນໃນວັນຈັນທຣະການທີ່ກຳນົດ. ຕອນຈົບ ຜົນບຸນອັນແຮງກ້າຂອງສະຖານທີ່ນີ້ດຶງດູດແມ່ນແຕ່ຄົນມີຄວາມຜິດໃຫ້ຫັນຫາບຸນ ເຮັດໃຫ້ເທວະກັງວົນ ແລະວອນຂໍອິນທຣະໃຫ້ຟື້ນຟູດຸລຍະພາບ ໂດຍກະຕຸ້ນການປະຕິບັດທຳທົ່ວໄປ—ຍັດ, ວຣະຕະ, ທານ—ໃຫ້ກັບຄືນ. ຟະລະສຣຸຕິສັນຍາວ່າຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາຈະພົ້ນຈາກບາບບາງປະການ.
Adhyaya 209
शंखादित्य-शंखतीर्थोत्पत्तिवृत्तान्तवर्णनम् (Origin Account of Śaṅkhatīrtha and Śaṅkheśvara/Āditya Worship)
ອັດຍາຍນີ້ຖືກຈັດເປັນບົດສົນທະນາຊັ້ນໆ. ກະສັດ ອານັຣຕ (Ānarta) ຂໍໃຫ້ເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງກຳເນີດ ແລະ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ສັງຄະຕີຣຖ (Śaṅkhatīrtha). ວິສວາມິດຣະ (Viśvāmitra) ເລົ່າຕົວຢ່າງກະສັດໃນອະດີດຜູ້ປ່ວຍໂລກເຮື້ອນ (leprosy) ອຳນາດລົ້ມສະລາຍ ແລະ ຊັບສິນສູນເສຍ ຈຶ່ງໄປຂໍຄຳແນະນຳຈາກ ນາຣະດະ (Nārada). ນາຣະດະປອບໃຈເລື່ອງກຳ ໂດຍກ່າວວ່າບໍ່ມີບາບຈາກຊາດກ່ອນ ແຕ່ເຄີຍມີບຸນເປັນກະສັດວົງສົມະວັງສະ (Somavaṃśa) ຜູ້ທຳທັມ ແລະ ນຳໃຫ້ຫັນໄປສູ່ພິທີແກ້ໄຂ. ນາຣະດະກຳນົດພິທີຕີຣຖຢ່າງລະອຽດ: ອາບນ້ຳທີ່ ສັງຄະຕີຣຖ ໃນເຂດ ຮາຖະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara-kṣetra) ໃນວັນທີ 8 ຂ້າງຂຶ້ນ (bright eighth) ເດືອນ ມາທະວະ/ໄວສາຂະ (Mādhava/Vaiśākha) ໃນວັນອາທິດ ເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ພ້ອມບູຊາ ແລະ ເຂົ້າເຝົ້າດາຣະຊັນ ພຣະສັງເຄສະວະຣະ (Śaṅkheśvara) ເພື່ອພົ້ນໂລກເຮື້ອນ ແລະ ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ. ຕໍ່ມາເລົ່າຕຳນານກຳເນີດຕີຣຖ: ພີ່ນ້ອງນັກຮຽນຮູ້ ລິຄິຕະ (Likhita) ແລະ ສັງຄະ (Śaṅkha) ໂຕ້ຖຽງກັນເລື່ອງເອົາໝາກໄມ້ຈາກອາສຣົມທີ່ຫວ່າງເປົ່າ; ລິຄິຕະຕັດສິນວ່າເປັນການລັກຕາມທັມມະສາດ, ແລະ ສັງຄະຍອມຮັບການຊົດໃຊ້ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຕະປັສ (tapas) ເສຍ. ດ້ວຍວິໄນຮຸນແຮງ ມືຂອງສັງຄະຖືກຕັດ ແລ້ວທ່ານບຳເນັດຕະປັສຍາວນານທີ່ຮາຖະເກສະວະຣະ ຝຶກອົດທົນຕາມລະດູ ສວດບົດຣຸດຣະ (Rudra) ແລະ ບູຊາພຣະອາທິດ. ມະຫາເທວະ (Mahādeva) ປາກົດພ້ອມພາບອັນກ່ຽວກັບ ສູຣຍະ (Sūrya) ແລະ ປະທານພອນ: ຄືນມືໃຫ້, ສະຖາປະນາພຣະອົງໃນລິງຄະ (liṅga), ຕັ້ງຊື່ນ້ຳວ່າ ສັງຄະຕີຣຖ ແລະ ປະກາດຜົນບຸນແກ່ຜູ້ແສວງບຸນ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງຫຼືອ່ານເລື່ອງນີ້ ໃນສາຍຕະກູນຈະບໍ່ເກີດໂລກເຮື້ອນ.
Adhyaya 210
ताम्बूलोत्पत्तिः तथा ताम्बूलमाहात्म्यवर्णनम् (Origin and Māhātmya of Tāmbūla)
ອັດທະຍາຍ 210 ເປີດດ້ວຍເຫດການຟື້ນຟູທີ່ສັງຄະຕີຣຖະ: ກະສັດຜູ້ເຈັບໄຂ້ໄດ້ພົ້ນໂລກໂດຍການປະຕິບັດພິທີຕາມເວລາ—ອາບນ້ຳ ແລະ ບູຊາພຣະອາທິດໃນຍາມຕາເວັນຂຶ້ນ ໃນເດືອນມາທະວະ ວັນອັດຖະມີ ຕົງກັບວັນອາທິດ. ຄວາມເຄົາລົບແລະການຮັກສາການກຳນົດເວລາເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນ. ຕໍ່ມາ ພຣະຄຳພີກ່າວເຖິງຈັນຍາບັນໃນການໃຊ້ຕາມບູລະ (ໝາກ/ໃບບີເທວ): ການໃຊ້ບໍ່ຖືກທຳນອງນຳໄປສູ່ຄວາມດ່າງພ້ອງ ແລະ ຄວາມເສຍສິນທະສົມບັດ; ຈຶ່ງສອນວິທີປຣາຍະສະຈິຕຕະເພື່ອຄືນຄວາມບໍລິສຸດ. ມີນິທານກຳເນີດຈາກການກວນມະຫາສະມຸດ ອະທິບາຍການເກີດຂອງນາຄະວັນລີ ທີ່ພົວພັນກັບອະມຣິຕະ ແລະ ເຫດການເທວະ; ເມື່ອແຜ່ມາສູ່ມະນຸດ ກໍເຮັດໃຫ້ກາມອາລົມເພີ່ມ ແລະ ພິທີກຳຫຼຸດລົງ. ທ້າຍສຸດ ອັດທະຍາຍກຳນົດພິທີແກ້ໄຂ: ເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ໃນເວລາມົງຄຸນ ຖວາຍການນັບຖື ຈັດເຮັດໃບຄຳ ແລະ ສິ່ງປະກອບ ຖວາຍພ້ອມມັນຕຣາແລະການສາລະພາບ ແລ້ວຮັບຄຳຢືນຢັນວ່າບໍລິສຸດ. ນີ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງການເພີດເພີນຢ່າງມີວິໄນ ການຂັດເກົາຕົນ ແລະ ການໃຫ້ທານເພື່ອຟື້ນຟູທຳມະ.
Adhyaya 211
Śaṅkhatīrtha-māhātmya (Glory of Śaṅkhatīrtha)
ບົດນີ້ເປີດເຜີຍໃນຮູບແບບສົນທະນາສອນທຳ. Viśvāmitra ຖາມເຖິງສາເຫດຂອງຄວາມທຸກຂອງກະສັດ—ຄວາມທຸກຍາກ (dāridrya), ໂລກຂີ້ກະດົງ/ກຸສຖະ (kuṣṭha), ແລະການພ່າຍແພ້ໃນສົງຄາມ. Nārada ອະທິບາຍວ່າ ການຕົກຕ່ຳຂອງກະສັດເກີດຈາກການຜິດທຳແລະການບໍລິຫານບໍ່ຖືກທາງ ໂດຍສູນກາງຢູ່ທີ່ການກົດຂີ່ brāhmaṇa: ສັນຍາຈະອຸປະຖຳແຕ່ບໍ່ສົ່ງມອບ, ທຳໃຫ້ຜູ້ມາຂໍອາຍ, ແລະການກົດທັບ/ລົບລ້າງຄຳສັ່ງກົດໝາຍຂອງບັນພະບຸລຸດແລະບິດາ (śāsana) ທີ່ກ່ຽວກັບສິດແລະທານ. ການຜິດທຳນີ້ເຮັດໃຫ້ສັດຕູໄດ້ໄຊຊະນະເໜືອກະສັດ. ທາງແກ້ໄຂແມ່ນຊັດເຈນແລະຜູກກັບສະຖານທີ່: ກະສັດໄປດ້ວຍສັດທາຫາ Śaṅkhatīrtha, ອາບນ້ຳພິທີ, ເຊີນ brāhmaṇa ມາຊຸມນຸມ, ລ້າງຕີນພວກເຂົາຕໍ່ໜ້າ Śaṅkhāditya, ແລະອອກໃບອະນຸຍາດ/ສານທານຫຼາຍສະບັບ (ລວມທັງຊຸດທີ່ກຳນົດຈຳນວນ) ເພື່ອຟື້ນຟູສິ່ງທີ່ເຄີຍປະຕິເສດ. ຕອນຈົບ ສັດຕູທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນພົບຄວາມຕາຍດ້ວຍພຣະກະລຸນາ (prasāda) ຂອງ brāhmaṇa, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈິດທັດພູຣານະວ່າ ການຄືນຄວາມຍຸດຕິທຳທາງສັງຄົມ-ສາສະໜາ ແລະການເຄົາລົບ ຊ່ວຍໃຫ້ທັງສຸຂະພາບແລະອຳນາດການເມືອງມັ່ນຄົງ.
Adhyaya 212
रत्नादित्यमाहात्म्यवर्णनम् (Ratnāditya Māhātmya — The Glory of Ratnāditya)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ເລົ່າມະຫາຕະມະຂອງຕີຣຖະທີ່ກ່ຽວກັບ ວິສວາມິຕຣະ ໃນກອບເຂດ ຮາຖາເກສວະຣ-ກະເສດຣະ. ສູຕະກ່າວເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ອັນພິເສດຂອງວິສວາມິຕຣະ ແລະອະທິບາຍກຸນດະທີ່ທ່ານສ້າງ ພ້ອມກັບນ້ຳບໍລິສຸດທີ່ຖືກຮຽກວ່າ ຈາຫນະວີ (ຄື ຄົງຄາ) ມາຮອດ ໂດຍມີອານຸພາບລ້າງບາບ. ມີການຕິດຕັ້ງເທວະຮູບພຣະອາທິດ (ພາສະກະຣ) ເປັນເທວະປະຈຳສະຖານ. ພິທີຕາມປະຕິທິນຖືກກຳນົດວ່າ: ໃນເດືອນມາຄະ ຂ້າງຂຶ້ນ ຖ້າວັນສັບຕະມີຕົງກັບວັນອາທິດ ໃຫ້ອາບນ້ຳແລະບູຊາພຣະອາທິດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຈະກຳຈັດໂລກກຸດຖະ (ໂລກຜິວໜັງຮ້າຍແຮງ) ແລະມົນທິນທາງຈິດໃຈ. ທາງທິດຕາເວັນຕົກ-ຕາເວັນຕົກຄ່ອນເໜືອ ມີວາປີ (ບໍ່ນ້ຳ) ທີ່ເຊື່ອວ່າເປັນຂອງ ທັນວັນຕະຣີ; ດ້ວຍຕະປະສະຂອງທ່ານ ພາສະກະຣປະທານພອນວ່າ ຜູ້ອາບນ້ຳຕາມເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງຈະຫາຍເຈັບໄຂ້ທັນທີ. ມີຕົວຢ່າງມະນຸດ: ກະສັດ ຣັດນາກຊະ ແຫ່ງອາໂຢທະຍາ ປ່ວຍກຸດຖະທີ່ຮັກສາບໍ່ຫາຍ ໄດ້ຮັບການນຳທາງຈາກກາຣະປະຕິກະ (ນັກບວດພະເດີນທາງ) ໄປຫາຕີຣຖະ; ພຣະອົງອາບນ້ຳຕາມພິທີ ແລະຫາຍທັນທີ ຈຶ່ງສ້າງເທວະພຣະອາທິດນາມ “ຣັດນາດິຕະຍະ”. ອີກຕົວຢ່າງໜຶ່ງແມ່ນຄົນເລີ້ຍງງົວເຖົ້າປ່ວຍກຸດຖະ ບັງເອີນລົງນ້ຳເພື່ອຊ່ວຍສັດ ແລະຫາຍປ່ວຍ; ຕໍ່ມາທ່ານບູຊາດ້ວຍວິໄນ ໄດ້ຮັບຜົນສຳເລັດທາງວິນຍານອັນຫາຍາກ. ທ້າຍບົດກຳຊັບໃຫ້ປະຕິບັດສນານ, ປູຊາ, ຈະປະຄາຍະຕຣີຈຳນວນຫຼາຍ ແລະຮັບປະກັນຜົນ: ສຸຂະພາບ, ຄວາມປາດຖະໜາສຳເລັດ, ແລະສຳລັບຜູ້ວາງໃຈຈາກໂລກ ຄື ມຸກຕິ; ການໃຫ້ທານເຊັ່ນ ຖວາຍງົວດ້ວຍສັດທາ ຖືກກ່າວວ່າຄຸ້ມຄອງລູກຫຼານໃຫ້ພົ້ນໂລກໄພ.
Adhyaya 213
Kuharavāsi-Sāmbāditya-prabhāva-varṇana (Glory of Sūrya at Kuharavāsa and the Sāmba Narrative)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍ ສູຕະ ສືບຕໍ່ການສັນລະເສີນຄວາມສັກສິດຂອງພຣະສູຣະຍະ (Sūrya) ແລະນໍາເລື່ອງຕົວຢ່າງມາກ່າວ: ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງແກະຮູບພຣະສູຣະຍະດ້ວຍໄມ້ຈັນທະນາສີແດງ ແລະບູຊາດ້ວຍຄວາມສັດທາຍາວນານ ຈົນໄດ້ຮັບພອນ. ລາວຂໍໃຫ້ຫາຍຈາກໂລກກຸດຖະ (kuṣṭha) ແລະພຣະສູຣະຍະຊີ້ນໍາພິທີປະຕິບັດຕາມເວລາ: ໃນວັນອາທິດທີ່ຕົງກັບສັບຕະມີ (Saptamī) ໃຫ້ອາບນໍ້າໃນທະເລສາບມີບຸນ ແລ້ວເດີນວຽນຮອບ 108 ຄັ້ງ ຖືຜົນໄມ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາ; ພຣະຄໍາພີກ່າວວ່າພິທີນີ້ຮັກສາແລະຊ່ວຍກູ້ຜູ້ປະຕິບັດອື່ນໆໄດ້. ຈາກນັ້ນພຣະສູຣະຍະສະຖາປະນາການປະທັບຢູ່ໃນທ້ອງຖິ່ນ ແລະຕັ້ງຊື່ທີ່ພັກວ່າ «ກຸຫະຣະວາສາ» (Kuharavāsa) ໃຫ້ເປັນອັດຕະລັກສະຖານທີ່ອັນຖາວອນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາ ສາມບະ (Sāmba) ບຸດຂອງວິສນຸ (ກຣິສນະ) ຜູ້ມີຄວາມງາມຈົນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະນໍາໄປສູ່ເຫດການທີ່ມີການເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະການລ່ວງລະເມີດທາງເພດ. ສາມບະຂໍຄໍາຕັດສິນຕາມທຳ-ກົດໝາຍ; ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງອະທິບາຍພິທີຊໍາລະບາບຮຸນແຮງຊື່ «ຕິງກິນີ» (Tiṅginī) ພ້ອມລາຍລະອຽດ—ຂຸດຫຼຸມ, ຜົງຂີ້ງົວ, ເຜົາຢ່າງຄວບຄຸມ, ຢືນ/ນັ່ງຢ່າງບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະຈົ່ງຈິດທີ່ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ເພື່ອທໍາລາຍມະຫາປາຕະກະ. ສາມບະສາລະພາບຕໍ່ພໍ່; ຮະຣິກ່າວວ່າການບໍ່ມີເຈດຕະນາ/ບໍ່ຮູ້ ທໍາໃຫ້ຄວາມຜິດເບົາລົງ ແລະນໍາໃຫ້ໄປບູຊາ ມາຣຕັນດະ (Mārtaṇḍa) ທີ່ ຮາຕະເກສະວະຣະ ກເສດຕຣະ ໂດຍປະຕິບັດວຽນຮອບ 108 ຄັ້ງ ໃນເດືອນ ມາທະວະ (Mādhava) ຕາມລັກສະນະປະຕິທິນອັນມົງຄຸນ. ລາວອອກເດີນທາງທ່າມກາງຄໍາຄິດຮອດແລະພອນ, ອາບນໍ້າ ບູຊາ ແລະໃຫ້ທານຫຼາຍທີ່ຈຸດບັນຈົບນໍ້າສັກສິດ ທີ່ກ່າວວ່າວິສນຸປະທັບຢູ່ເພື່ອລົບບາບຂອງສັດທັງຫຼາຍ. ທ້າຍສຸດ ສາມບະເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈພາຍໃນວ່າຈະພົ້ນຈາກກຸດຖະ ແລະບົດນີ້ປິດດ້ວຍການຍົກຍ້ອງຕີຣຖະນັ້ນເປັນສະຖານທີ່ມົງຄຸນສູງ ມີຄຸນຄ່າແມ່ນກະທັ້ງສໍາລັບແມ່ຍິງ ໃນກຸ່ມສະຖານທີ່ ຮາຕະເກສະວະຣະ/ວິສວາມິຕຣິຍະ.
Adhyaya 214
गणपतिपूजाविधिमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of the Method of Gaṇapati Worship)
ບົດ 214 ເປັນການສອນແບບຊັ້ນໆ ກ່ຽວກັບການບູຊາ ວິນາຍະກະ/ຄະນະນາຖ (ພຣະຄະເນຊ) ເປັນເທັກນິກແຫ່ງ “ວິຄນະ-ຊານຕິ” ຄືການລົບລ້າງອຸປະສັກ. ສູຕະກ່າວເຖິງຄະນະນາຖທີ່ວິສວາມິຕຣະໄດ້ສະຖາປະນາ ແລະຊີ້ກະແຈປະຕິທິນ: ບູຊາໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນມາຄະ ຈະໄດ້ຄວາມປອດພົ້ນຈາກອຸປະສັກຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ. ພວກິສີຖາມກ່ຽວກັບກຳເນີດແລະມະຫິມາ; ສູຕະເລົ່າວ່າພຣະຄະເນຊເກີດຈາກຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດໃນກາຍຂອງເທວີເກົາຣີ ແລະມີລັກສະນະ: ໜ້າຊ້າງ ແຂນສີ່ ພາຫະນະໜູ ຖືຂວານ ແລະມົດກະ; ຫຼັງຈາກການປະລະກັນຂອງເທວະ ອິນທຣະປະກາດໃຫ້ບູຊາພຣະອົງເປັນອັນດັບທຳອິດເມື່ອເລີ່ມກິດການໃດໆ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານຍ່ອຍ: ໂຣຫິຕາສວະຖາມມາຣກັນເດຍະ ເຖິງວິທີປະຕິບັດອັນດຽວທີ່ປ້ອງກັນອຸປະສັກຕະຫຼອດຊີວິດ. ມາຣກັນເດຍະນຳເລື່ອງຄວາມຂັດແຍ້ງເກົ່າຂອງວິສວາມິຕຣະກັບວະສິດຖະ (ເນື່ອງຈາກນັນດິນີ ງົວສົມປາດຖະນາ) ເປັນເຫດໃຫ້ວິສວາມິຕຣະເຮັດຕະປັສຢ່າງໜັກ ແລະຕ້ອງການການຄຸ້ມຄອງຈາກອຸປະສັກ. ທ່ານໄປອ້ອນວອນມະເຫສວະຣະ (ພຣະສິວະ) ທີ່ໄກລາສ; ພຣະສິວະກຳນົດໃຫ້ບູຊາວິນາຍະກະເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດແລະສິດທິ. ພຣະອົງອະທິບາຍການປຸກຊີວິດພຣະຄະເນຊດ້ວຍສູກຕະ (ມີແນວ “ຊີວະ-ສູກຕະ”) ແລະໃຫ້ລຳດັບພິທີສັ້ນໆ: ນະມັດສະການດ້ວຍມັນຕຣະແກ່ ລັມໂບດະຣະ, ຄະນະວິພູ, ກຸຖາຣະທາຣິນ, ມົດກະພັກສະ, ເອກະດັນຕະ; ຖວາຍມົດກະເປັນນະໄວເທຍ ແລະອັຣຄະຍະ; ພ້ອມທັງເລີ້ຍງພຣາຫມະນະໂດຍບໍ່ຕະໜີ. ເທວີຢືນຢັນຜົນ: ການລະລຶກຫຼືບູຊາໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ທຳໃຫ້ວຽກງານໝັ້ນຄົງ ແລະມັ່ງຄັ່ງ; ທ້າຍບົດມີຟະລະຊຣຸຕິ: ຜູ້ບໍ່ມີລູກໄດ້ລູກ, ຜູ້ທຸກຍາກໄດ້ຊັບ, ໄດ້ໄຊຊະນະ, ຜູ້ທຸກໃຈໄດ້ໂຊກດີ, ແລະຜູ້ອ່ານຫຼືຟັງທຸກມື້ຈະບໍ່ເກີດອຸປະສັກ.
Adhyaya 215
श्राद्धावश्यकताकारणवर्णनम् (Necessity and Rationale of Śrāddha)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສອນຢ່າງລຶກຊຶ້ງເກືອບທຸກດ້ານກ່ຽວກັບ śrāddha-kalpa ຄື ພິທີກຳ ແລະເຫດຜົນຂອງການທຳ “ສຣາດທະ” ເພື່ອໄດ້ຜົນບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ. ບັນດາຣິສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ອະທິບາຍເວລາທີ່ຖືກຕ້ອງ, ພຣາຫມັນທີ່ເໝາະສົມ, ແລະສິ່ງຂອງທີ່ຄວນນຳໄປບູຊາ. ສູຕະຍົກເລື່ອງເກົ່າ: ຣິສີ ມາຣະກັນເດຍ ໄປຮອດຈຸດບັນຈົບແມ່ນ້ຳສະຣະຍູ ແລະເຂົ້າອະໂຍທະຍາ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຈາກພຣະຣາຊາ ໂຣຫິຕາສະວະ. ຣິສີທົດສອບຄວາມເຈຣິນໃນທຳຂອງກະສັດ ໂດຍຖາມເຖິງ “ຄວາມເປັນຜົນ” ຂອງເວດ, ການຮຽນ, ການແຕ່ງງານ, ແລະຊັບສິນ; ແລ້ວຕອບດ້ວຍນິຍາມທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງ (ເຊັ່ນ ເວດສົມບູນດ້ວຍອັກນິໂຫຕຣະ; ຊັບສິນສົມບູນດ້ວຍການໃຫ້ທານ ແລະໃຊ້ໃຫ້ຖືກທາງ). ຕໍ່ມາກະສັດຖາມເຖິງຮູບແບບສຣາດທະຫຼາຍຢ່າງ; ມາຣະກັນເດຍ ນຳສະເໜີຄຳສອນເກົ່າທີ່ ພາຣຕຣະຍັຊະນະ ເຄີຍສອນແກ່ຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງອານັຣຕ. ແກ່ນຄຳສອນເນັ້ນວ່າ ສຣາດທະໃນວັນດາຣສະ/ອະມາວາສະຍາ (ວັນດວງເດືອນດັບ) ເປັນພິທີທີ່ຄວນທຳຢ່າງຍິ່ງ: ປິຕຣະ (ບັນພະບຸຣຸດ) ຖືກພັນລະນາວ່າມາຮອດປະຕູເຮືອນ ຄອຍຮັບເຄື່ອງບູຊາຈົນຕາເວັນຕົກ ແລະຈະເສົ້າໝອງຖ້າຖືກລະເລີຍ. ອັດທະຍາຍຍັງອະທິບາຍເຫດຜົນທາງຈິດທຳວ່າເປັນຫຍັງລູກຫຼານຈຶ່ງສຳຄັນ: ສັດທັງຫຼາຍຮັບຜົນກຳໃນພົບພູມຫຼາຍຢ່າງ ແຕ່ບາງສະພາບມີຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະກະຫາຍນ້ຳ; ການສືບສາຍຕະກູນຊ່ວຍປ້ອງກັນການ “ຕົກຕ່ຳ” ເນື່ອງຈາກຂາດຜູ້ອຸປະຖຳ. ຖ້າບໍ່ມີລູກຊາຍ ໃຫ້ປູກແລະດູແລຕົ້ນອັສວັດຖະ (ຕົ້ນໂພ) ເປັນທາງແທນເພື່ອຄວາມມັ່ນຄົງ. ທ້າຍສຸດ ຍ້ຳໃຫ້ຖວາຍອັນນະ (ອາຫານ) ແລະອຸດະກະ (ນ້ຳ) ແກ່ປິຕຣະເປັນປະຈຳ; ການລະເລີຍຖືກຕຳໜິວ່າເປັນ pitṛ-droha ແຕ່ການທຳ tarpaṇa ແລະ śrāddha ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ນຳໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດຕາມປາຖະໜາ ແລະສົ່ງເສີມ trivarga (ທຳ, ຊັບ, ຄວາມປາຖະໜາ) ໃນລະບົບພິທີກຳທີ່ມີລະບຽບ।
Adhyaya 216
श्राद्धोत्पत्तिवर्णन (Origin and Authorization of Śrāddha Rites)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສອບຖາມທາງພິທີ-ເທວະວິທະຍາ ວ່າເປັນຫຍັງການເຮັດ Śrāddha ໃນວັນຈັນດັບ/ອະມາວາສະຍາ (Amāvāsyā) ຈຶ່ງຖືກນັບວ່າມີອຳນາດພິເສດ. ອະນາຣະຕະ (Anarta) ຖາມ ພະຣະຕຣະຍັດຍະ (Bhartṛyajña) ເລື່ອງເວລາມົງຄຸນສຳລັບພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ; ທ່ານຕອບວ່າມີຫຼາຍໂອກາດທີ່ໄດ້ບຸນ ເຊັ່ນ ຈຸດປ່ຽນມັນວັນຕະຣະ/ຍຸກ, saṅkrānti, vyatīpāta, ຄຣາສ ແລະຍັງກ່າວວ່າ ຖ້າມີພຣາຫມັນທີ່ເໝາະ ຫຼື ເຄື່ອງຖວາຍທີ່ສົມຄວນ ກໍສາມາດເຮັດ Śrāddha ໄດ້ ແມ່ນຈະນອກວັນ parvan ກໍຕາມ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍອະມາວາສະຍາດ້ວຍພາບຈັກກະວານ: ດວງຈັນເຂົ້າພັກຢູ່ໃນລຳແສງດວງອາທິດ (ravi-raśmi) ເຮັດໃຫ້ທຳມະ ແລະກິດຂອງປິຕຣະ (pitṛ-kṛtya) ທີ່ເຮັດໃນວັນນັ້ນເປັນ akṣaya ບໍ່ເສື່ອມ. ມີການລຽນລຳດັບຊັ້ນປິຕຣະ ເຊັ່ນ Agniṣvātta, Barhiṣad, Ājyapa, Soma-pa ແລະແຍກ Nandīmukha pitṛs ພ້ອມຊີ້ໃຫ້ເຫັນລະບຽບເທວະ–ປິຕຣະ. ໃນຕອນນິທານ ປິຕຣະໃນສະຫວັນຫິວແລະຫິວນ້ຳ ເມື່ອລູກຫຼານບໍ່ຖວາຍ kavya; ພວກເຂົາໄປຮ້ອງທຸກຕໍ່ສະພາຂອງອິນທຣະ ແລະຕໍ່ມາຂໍພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງວາງທາງອອກຕາມສະພາບຍຸກທີ່ເສື່ອມ: ຖວາຍແກ່ສາມຊົນລຸ້ນ (pitṛ, pitāmaha, prapitāmaha), ກຳນົດ Śrāddha ວັນອະມາວາສະຍາເປັນຢາແກ້ປະຈຳ, ທາງເລືອກປະຈຳປີ (ຕາມຖ້ອຍຄຳອັດທະຍາຍ: ວັນທີ 5 ຂອງຄື່ງສວ່າງເດືອນ Āṣāḍha ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ Kanyā) ແລະທາງສູງສຸດ—Śrāddha ທີ່ Gayāśiras ຊຶ່ງໃຫ້ຜົນເຖິງການຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍສຸດມີ phalāśruti ວ່າ ການອ່ານ/ຟັງ “śrāddhotpatti” ນີ້ ຊ່ວຍໃຫ້ Śrāddha ສົມບູນ ແມ່ນວັດຖຸຖວາຍບໍ່ຄົບກໍຕາມ ໂດຍເນັ້ນເຈດຕະນາ ແລະການອຸທິດໃຫ້ປິຕຣະຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 217
श्राद्धकल्पे श्राद्धार्हपदार्थब्राह्मणकालनिर्णय-वर्णनम् (Śrāddha-kalpa: Eligibility of recipients, proper materials, and timing)
ອັດຍາຍ 217 ແມ່ນບົດສົນທະນາແນວຄຳສອນທາງພິທີກຳ ທີ່ Ānarta ຖາມເຖິງວິທີ (vidhi) ຂອງພິທີ śrāddha ຢ່າງຄົບຖ້ວນ। Bhartṛyajña ຕອບໂດຍຈັດລະບົບພິທີຕາມ 3 ປັດໃຈຫຼັກ: (1) ທີ່ມາຂອງຊັບສິນທີ່ນຳໃຊ້ ຄວນເປັນຊັບທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ແລະຮັບມາຢ່າງຖືກທຳນຽມ (2) ການເລືອກບຣາຫມັນທີ່ເຊີນ ແຍກເປັນ śrāddhārha (ຄວນຮັບ) ແລະ anārha (ບໍ່ຄວນຮັບ) ພ້ອມເງື່ອນໄຂຫ້າມຫຼາຍປະການ (3) ປະຕິທິນພິທີຕາມ tithi ແລະ saṃkrānti/viṣuva/ayana ທີ່ໃຫ້ຜົນ akṣaya ບໍ່ເສື່ອມສູນ। ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງມາລະຍາດການເຊີນ (ເຊີນ Viśvedevā ແລະ pitṛ ແຍກກັນ), ຂໍ້ຫ້າມດ້ານພຶດຕິກຳຂອງ yajamāna, ການຈັດສະຖານທີ່, ແລະເງື່ອນໄຂທີ່ເຮັດໃຫ້ śrāddha ເປັນ vyartha (ໄຮ້ຜົນ) ເຊັ່ນ ພະຍານບໍ່ຖືກ, ອາຫານບໍ່ບໍລິສຸດ, ບໍ່ມີ dakṣiṇā, ສຽງດັງ ແລະການຖຽງກັນ, ຫຼືເວລາຜິດ. ທ້າຍສຸດລຽງລາຍການ Manvādi ແລະ Yugādi ແລະເນັ້ນວ່າ ການຖວາຍທີ່ຖືກເວລາ—ແມ່ນແຕ່ນ້ຳປົນງາ—ກໍໃຫ້ບຸນອັນຍືນຍົງ।
Adhyaya 218
Śrāddha-niyama-varṇana (Rules and Ethical Guidelines for Śrāddha)
ບົດທີ 218 ເປັນຄູ່ມືທາງເຕັກນິກ–ຈັນຍາບັນ ກ່ຽວກັບການປະກອບພິທີ śrāddha ໂດຍຈັດເປັນຄໍາສອນຂອງ Bhartṛyajña ແກ່ພະມະຫາກະສັດ. ຕອນຕົ້ນຍໍ້າກົດລະບຽບທົ່ວໄປ ແລະສັນຍາວ່າຈະອະທິບາຍລະອຽດຕາມສາຂາປະເພນີ ແລະຄວາມເໝາະສົມຕາມ ດິນແດນ–ວັນນະ–ຊາດ (svadeśa–varṇa–jāti). ມັນກໍານົດວ່າ śraddhā (ຄວາມເຊື່ອສັດທາ) ແມ່ນຫົວໃຈຂອງ śrāddha; ຖ້າຂາດຄວາມຈິງໃຈ ພິທີອາດກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ. ຕໍ່ມາ ອະທິບາຍວ່າ ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນຜົນພ້ອມຂ້າງຂອງພິທີ—ນ້ໍາລ້າງຕີນພຣາຫມັນ, ອາຫານຕົກ, ກິ່ນຫອມ, ນ້ໍາລ້າງປາກ/ມື ແລະການກະຈາຍຂອງຫຍ້າ darbha—ກໍຖືກຈັດສັນໃນແນວຄິດເປັນອາຫານຫຼ້ຽງດູ ໃຫ້ແກ່ວິນຍານຜູ້ລ່ວງລັບຫຼາຍຈໍາພວກ ລວມທັງຜູ້ຢູ່ໃນສະພາບ preta ແລະຜູ້ເກີດໃໝ່ເປັນສັດ. ບົດນີ້ເນັ້ນໜັກເລື່ອງ dakṣiṇā: ການຖວາຍບໍ່ມີ dakṣiṇā ຖືກປຽບກັບຝົນທີ່ບໍ່ໃຫ້ຜົນ ຫຼືການປະກອບພິທີໃນຄວາມມືດ ຊີ້ວ່າການໃຫ້ທານ/ຄ່າຕອບແທນແມ່ນສ່ວນສໍາຄັນຂອງຄວາມສົມບູນ. ທ້າຍສຸດ ມີຂໍ້ຫ້າມຫຼັງຈາກໃຫ້ ຫຼືຮັບປະທານ śrāddha: ຫ້າມເຮັດ svādhyāya, ຫ້າມເດີນທາງໄປບ້ານອື່ນ, ແລະຕ້ອງສໍາລວມທາງເພດ; ການຝ່າຝືນຖືກກ່າວວ່າເຮັດໃຫ້ຜົນບໍ່ເກີດ ຫຼືບິດເບືອນປະໂຫຍດທີ່ຕັ້ງໃຈອຸທິດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດ. ຍັງເຕືອນເລື່ອງການຮັບເຊີນບໍ່ຖືກທໍາ ແລະການກິນຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍຂອງຜູ້ປະກອບພິທີ; ບົດສຸດທ້າຍສະຫຼຸບວ່າ yajamāna ແລະຜູ້ຮ່ວມ śrāddha ຄວນຫຼີກລ້ຽງຂໍ້ບົກພ່ອງເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຮັກສາອານຸພາບຂອງພິທີ.
Adhyaya 219
काम्यश्राद्धवर्णनम् (Kāmya-Śrāddha: Day-wise Results and Exceptions)
ອັດທະຍາຍ 219 ເປັນການອະທິບາຍທາງທິດສະດີພິທີກ່ຽວກັບ «ກາມຍ-ສຣາດທະ» ຄືພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດທີ່ເຮັດເພື່ອຈຸດປະສົງສະເພາະ ໂດຍພະຣະຕຣະຍັຊຍະ ກ່າວແກ່ພະມະຫາກະສັດ. ບົດນີ້ຈັດລຽງຂໍ້ກໍານົດຕາມວັນໃນຄື່ງເດືອນມືດ ທີ່ກ່ຽວກັບເປຣຕະ (śrāddhīya-preta-pakṣa) ໂດຍກໍານົດຜົນປາດຖະໜາຕ່າງໆ ສໍາລັບການເຮັດສຣາດທະໃນແຕ່ລະວັນ: ຄວາມຮັ່ງມີ, ໂອກາດແຕ່ງງານ, ໄດ້ມ້າ/ງົວ, ສໍາເລັດໃນກະສິກໍາແລະການຄ້າ, ຄວາມສຸກສະບາຍ, ພະຣາຊະອະນຸເຄາະ, ແລະຄວາມສໍາເລັດໂດຍລວມ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ເຕືອນເຖິງວັນທີ 13 (trayodaśī) ວ່າບໍ່ເໝາະສໍາລັບຜູ້ປາດຖະໜາລູກ ແລະຜູກພັນກັບຜົນອັບມົງຄຸນ; ພ້ອມທັງກ່າວເຖິງການຖືພິທີພິເສດ ໃຊ້ພະຍາສະ (ເຂົ້າຫນົມຕົ້ມ) ປະສົມນ້ໍາເຜິ້ງແລະເນີຍໃສ (ghee) ໃນຈັງຫວະລະດູ/ດາວ Maghā–trayodaśī. ຍັງແຍກກໍລະນີການຕາຍຜິດປົກກະຕິ ຫຼືຮຸນແຮງ (ອາວຸດ, ພິດ, ໄຟ, ຈົມນ້ໍາ, ງູ/ສັດກັດກິນ, ແຂວນຄໍ) ແລະກໍານົດໃຫ້ເຮັດພິທີ «ekoddiṣṭa» ໃນວັນທີ 14 (caturdaśī) ເພື່ອໃຫ້ວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນສະຫງົບ. ທ້າຍສຸດ ກ່າວວ່າ ສຣາດທະວັນອະມາວາສະຍາ (amāvāsyā-śrāddha) ໃຫ້ຜົນຄົບຖ້ວນຕາມທີ່ກ່າວມາ ແລະຜູ້ຟັງ/ຮູ້ກອບການກາມຍ-ສຣາດທະນີ້ ຈະບັນລຸຄວາມປາດຖະໜາຂອງຕົນ.
Adhyaya 220
गजच्छायामाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of the “Elephant-Shadow” Tithi and Śrāddha Protocols)
ບົດນີ້ເປັນການອະທິບາຍແນວວິຊາການ-ທາງທຳມະ ກ່ຽວກັບເວລາທີ່ຄວນເຮັດ śrāddha (ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ) ແລະຜົນທີ່ຕາມມາ. Anarta ຖາມ Bhartṛyajña ວ່າເປັນຫຍັງການເຮັດ śrāddha ໃນວັນຈັນທະຄະຕິທີ 13 (trayodaśī) ຈຶ່ງອາດນຳໄປສູ່ການເສື່ອມສາຍວົງຕະກູນ (vaṁśa-kṣaya). Bhartṛyajña ອະທິບາຍວ່າມີເງື່ອນໄຂປະຕິທິນພິເສດຊື່ “gajacchāyā” (ເຄື່ອງໝາຍ “ເງົາຊ້າງ”) ທີ່ກ່ຽວກັບຕຳແໜ່ງດວງຈັນ-ດາວ ແລະສະພາບໃກ້ຄຽງຄຣາສ; ໃນເວລານັ້ນ śrāddha ຈະເປັນ “akṣaya” (ຜົນບໍ່ເສື່ອມ) ແລະເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈໄດ້ເຖິງ 12 ປີ. ເນື້ອເລື່ອງຍົກຕົວຢ່າງຜ່ານຕຳນານກຳເນີດ: ກະສັດຜູ້ໜຶ່ງ (Sitāśva ແຫ່ງ Pāñcāla ໃນຍຸກກ່ອນ) ຖືກພຣາຫມັນຖາມເຖິງອາຫານ śrāddha ທີ່ແປກ—ນ້ຳເຜິ້ງປົນນົມ, kālaśāka, ແລະ khaḍga-māṁsa ພ້ອມກັບຂອງບູຊາອື່ນໆ. ກະສັດສາລະພາບວ່າໃນຊາດກ່ອນເປັນນາຍພານ ໄດ້ຍິນພຣະລິສີ Agniveśa ສອນກົດ gajacchāyā śrāddha ແລະໄດ້ທຳບູຊາຢ່າງງ່າຍໆ ແຕ່ກໍໄດ້ຜົນໃຫຍ່—ເກີດໃໝ່ເປັນກະສັດ ແລະບັນພະບຸລຸດກໍພໍໃຈ. ທ້າຍສຸດ ເທວະດາກັງວົນອຳນາດພິເສດຂອງ śrāddha ໃນ trayodaśī ຈຶ່ງວາງຄຳສາບໃຫ້ການເຮັດໃນວັນນັ້ນເປັນອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານ—ຖ້າເຮັດບໍ່ຖືກກົດຈະນຳໄປສູ່ vaṁśa-kṣaya—ເພື່ອກຳນົດຂອບເຂດພິທີ ແຕ່ຍັງຮັກສາກຽດຕິຂອງ gajacchāyā ໄວ້.
Adhyaya 221
Śrāddha-kalpa: Sṛṣṭyutpatti-kālika-brahmotsṛṣṭa-śrāddhārha-vastu-parigaṇana (Ritual Materials Authorized for Śrāddha by Cosmogonic Precedent)
ອັດທະຍາຍ 221 ເປັນການອະທິບາຍທາງທິດສະດີຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບການປະກອບພິທີ śrāddha ແລະຂອງຖວາຍທີ່ໃຊ້ແທນໄດ້ ໃນຮູບແບບສົນທະນາ-ຖາມຕອບ. Bhartṛyajña ກ່າວວ່າ ໃນວັນປະຕິທິນທີ່ກຳນົດໄວ້ ແມ່ນຄວນຖວາຍບູຊາແກ່ປິຕຣິ ແມ່ນແມ່ນວ່າບໍ່ສາມາດເຮັດ śrāddha ຄົບຖ້ວນ ເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ ແລະປ້ອງກັນຄວາມກົວການຂາດສາຍຕະກູນ (vaṃśa-ccheda-bhaya). ທ່ານລຽນລາຍການຂອງຖວາຍ: payasa (ເຂົ້ານົມ) ປົນ ghee ແລະນ້ຳເຜິ້ງ, ເນື້ອສັດບາງຢ່າງ (ໂດຍເຉັ້ນ khaḍga ແລະ vādhṛṇasa), ແລະທາງເລືອກແທນຕໍ່ມາ: ເຂົ້ານົມທີ່ດີກວ່າ, ຈົນເຖິງຂັ້ນສຸດທ້າຍແມ່ນນ້ຳປົນງາ (til), ຫຍ້າ darbha ແລະຊິ້ນຄຳນ້ອຍໆ. Ānarta ຍົກຂໍ້ກັງວົນດ້ານສິນທຳ: ເປັນຫຍັງເນື້ອສັດທີ່ມັກຖືກຕຳນິໃນຄຳພີ ຈຶ່ງປາກົດໃນພິທີ śrāddha. Bhartṛyajña ຕອບໂດຍອ້າງອີງຕົ້ນແບບການສ້າງໂລກ: ໃນຍາມກຳເນີດ Brahmā ໄດ້ກຳນົດສັດ ແລະສິ່ງຂອງບາງຢ່າງເປັນຂອງຖວາຍແບບ “bali” ສຳລັບປິຕຣິ ເພາະສະນັ້ນການໃຊ້ໃນຂອບເຂດພິທີຈຶ່ງບໍ່ເກີດບາບເມື່ອເຮັດເພື່ອບັນພະບຸລຸດ. Rohitāśva ຖາມເມື່ອຂອງບາງຢ່າງບໍ່ມີ; Mārkaṇḍeya ແລະ Bhartṛyajña ຈຶ່ງອະທິບາຍລຳດັບເນື້ອທີ່ອະນຸຍາດ ແລະໄລຍະເວລາທີ່ໃຫ້ pitṛ-tṛpti, ພ້ອມບັນຊີຂອງຖວາຍອື່ນໆ (ງາ, ນ້ຳເຜິ້ງ, kālaśāka, darbha, ພາຊະນະເງິນ, ghee) ແລະຜູ້ຮັບທີ່ເໝາະສົມ (ລວມ dauhitra). ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການອ່ານ ຫຼືສອນຂໍ້ກຳນົດນີ້ໃນຍາມ śrāddha ໃຫ້ຜົນ “akṣaya” ບຸນບໍ່ໝົດ ແລະເປັນຄວາມລັບອັນຄວນຮັກສາ (guhya) ຂອງບັນພະບຸລຸດ.
Adhyaya 222
चतुर्दशी-शस्त्रहत-श्राद्धनिर्णयवर्णनम् (Decision Narrative on the Caturdaśī Śrāddha for Violent/Untimely Deaths)
ບົດນີ້ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດທາງພິທີ-ທິດສະດີ ວ່າເປັນຫຍັງ śrāddha ສໍາລັບຜູ້ຕາຍດ້ວຍອາວຸດ, ອຸບັດເຫດ, ໄພພິບັດ, ພິດ, ໄຟ, ນ້ໍາ, ສັດທໍາຮ້າຍ, ຖືກແຂວນ ຫຼືອາປະມຣິຕຍຸ (apamṛtyu) ຈຶ່ງຖືກກໍານົດໃຫ້ເຮັດເປັນພິເສດໃນວັນຈັນທຣະທີ 14 (caturdaśī) ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ເນັ້ນພຣີຕະ (preta-kāla)। ກະສັດ Ānarta ຖາມເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງເລືອກ caturdaśī, ເປັນຫຍັງແນະນໍາ ekoddiṣṭa-śrāddha, ແລະເປັນຫຍັງພິທີ pārvana ຈຶ່ງຖືກຈໍາກັດໃນກໍລະນີນີ້। Bhartṛyajña ຕອບໂດຍເລົ່າຕົວຢ່າງຈາກ Bṛhatkalpa: Hiraṇyākṣa ຂໍພອນຈາກ Brahmā ໃຫ້ພຣີຕະ, bhūta, rākṣasa ແລະພວກພັນອື່ນໆ ໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ ຈາກເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖວາຍໃນມື້ດຽວ ໃນຊ່ວງພຣີຕະ ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ໃນ Kanyā (Virgo)। Brahmā ປະທານວ່າ ການຖວາຍໃນວັນ caturdaśī ຂອງເດືອນນັ້ນ ຈະໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈຢ່າງແນ່ນອນແກ່ພວກນັ້ນ ລວມທັງຜູ້ຕາຍດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ຫຼືຕາຍໃນສົງຄາມ। ບົດນີ້ຍັງອະທິບາຍວ່າ ການຕາຍກະທັນຫັນ ແລະການຕາຍໃນສະໜາມຮົບ ອາດເຮັດໃຫ້ເກີດສະຖານະພຣີຕະ ເນື່ອງຈາກຈິດໃຈວຸ້ນວາຍ (ຄວາມຢ້ານ, ຄວາມເສຍໃຈ, ຄວາມສັບສົນ) ແມ່ນແຕ່ຜູ້ກ້າຫານ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກໍານົດມື້ພິເສດເພື່ອປະໂລມແລະປະຄອງພວກເຂົາ. ໃນມື້ນັ້ນຄວນເຮັດແບບ ekoddiṣṭa (ເນັ້ນຜູ້ຕາຍຄົນດຽວ) ບໍ່ແມ່ນ pārvana ເພາະບັນພະບຸລຸດຊັ້ນສູງບໍ່ “ຮັບ” ໃນໂອກາດນັ້ນ; ການຖວາຍຜິດເປົ້າຖືກກ່າວວ່າອະມະນຸດເອົາໄປຕາມພອນນັ້ນ. ທ້າຍສຸດ ກໍກໍານົດຈະລິດຊຸມຊົນວ່າ śrāddha ຄວນເຮັດໂດຍຜູ້ປະກອບພິທີທ້ອງຖິ່ນທີ່ເໝາະສົມ (Nāgara ໂດຍ Nāgara) ບໍ່ຊັ້ນຈະຖືວ່າບໍ່ເກີດຜົນ।
Adhyaya 223
श्राद्धार्हानर्हब्राह्मणादिवर्णनम् / Classification of Eligible and Ineligible Agents for Śrāddha
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການອະທິບາຍດ້ານຈັນຍາບັນ-ພິທີກຳຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບການປະກອບ Śrāddha (ສຣາດທະ) ໂດຍເນັ້ນວ່າໃຜຄວນເປັນຜູ້ປະກອບ ຫຼືຜູ້ຮັບພິທີ ແລະເງື່ອນໄຂໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ພິທີເສຍຜົນ. Bhartṛyajña ກ່າວວ່າ Śrāddha ຄວນເຮັດກັບພຣາຫມັນທີ່ເໝາະສົມຕໍ່ Śrāddha ແລະກຳນົດເວລາ/ຮູບແບບທີ່ຖືກຕ້ອງ (ເຊັ່ນ pārvana ໃນວັນ darśa) ພ້ອມເຕືອນບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນລຳດັບຢ່າງຜິດ. ຕໍ່ມາລາວຍືນຢັນວ່າ ຖ້າ Śrāddha ຖືກປະກອບໂດຍຜູ້ທີ່ມີກຳເນີດບໍ່ຊອບທຳ (ເຊັ່ນ jāra-jāta) ພິທີນັ້ນຈະໄຮ້ຜົນ. Ānarta ສະແດງຄວາມກັງວົນ ໂດຍອ້າງ Manu ທີ່ລຽນລຳດັບ “ລູກ” 12 ປະເພດ ທີ່ອາດເຮັດໜ້າທີ່ເປັນລູກໃຫ້ຜູ້ບໍ່ມີລູກ. Bhartṛyajña ອະທິບາຍວ່າ ກົດເກນຂຶ້ນກັບຍຸກ: ໃນຍຸກກ່ອນໆບາງປະເພດຖືກຍອມຮັບ ແຕ່ໃນ Kali-yuga ບໍ່ຖືວ່າຊຳລະບາບໄດ້ເນື່ອງຈາກຄວາມເສື່ອມຂອງສັງຄົມ ແລະສິນທຳ ຈຶ່ງຕ້ອງເຂັ້ມງວດກວ່າເກົ່າ. ອັດທະຍາຍນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຜົນຮ້າຍຂອງການປົນວັນນະ (varṇa-mixture) ແລະການສົມສູ່ທີ່ຖືກຫ້າມ ພ້ອມລະບຸລູກຫຼານທີ່ບໍ່ອະນຸຍາດ. ທ້າຍສຸດ ມັນແຍກ “ລູກດີ” ຜູ້ປົກປ້ອງຈາກນະລົກ Puṃnāma ອອກຈາກປະເພດທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕົກຕ່ຳ ແລະຢືນຢັນວ່າ Śrāddha ທີ່ກ່ຽວກັບ jāra-jāta ເປັນພິທີໄຮ້ຜົນ.
Adhyaya 224
श्राद्धविधिवर्णनम् (Śrāddha-vidhi-varṇanam) — Procedural Account of the Śrāddha Rite
ບົດ 224 ແມ່ນການອະທິບາຍແບບເປັນຂັ້ນຕອນຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບພິທີ śrāddha ສໍາລັບຄົວເຮືອນ ເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດ (pitṛ) ພໍໃຈ. ຜູ້ຖາມສອບຖາມວ່າ ເຈົ້າເຮືອນຄວນປະຕິບັດພິທີທີ່ອີງມັນຕຣາແນວໃດ; ຜູ້ສອນຈຶ່ງກ່າວເຖິງການເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ ແລະອາວາຫນະ Viśvedevā; ການຖວາຍ arghya ດ້ວຍດອກໄມ້, akṣata ແລະຈັນທະນ໌; ການວາງແລະໃຊ້ darbha ແລະ tilā ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ພ້ອມການແຍກ sāvya (ສໍາລັບເທວະ) ແລະ apasavya (ສໍາລັບບັນພະບຸລຸດ) ລວມທັງຂໍ້ຍົກເວັ້ນເຊັ່ນ nāndīmukha-pitṛ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງການຈັດທີ່ນັ່ງ ແລະທິດທາງການຫັນໜ້າ (ຮວມບັນພະບຸລຸດສາຍແມ່) ແລະຄວາມແມ່ນຍໍາຂອງຄໍາອາວາຫນະຕາມ vibhakti ເປັນເກນຄວາມຖືກຕ້ອງ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍ homa ຖວາຍແກ່ Agni ແລະ Soma ດ້ວຍສູດມັນຕຣາທີ່ເໝາະສົມ; ກົດການຈັບຕ້ອງເກືອ ແລະການຍື່ນໃຫ້ດ້ວຍມືຕົງທີ່ອາດເຮັດໃຫ້ພິທີເສຍຜົນ; ຂັ້ນຕອນການປ້ອນອາຫານ ແລະການອະທິຖານຂໍອະນຸຍາດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນມີການຖວາຍ piṇḍa, ການຈັດ veḍi ແລະກົດການແບ່ງປັນ; ປິດທ້າຍດ້ວຍພອນ, dakṣiṇā ແລະຂໍ້ຈໍາກັດຜູ້ຈັບພາຊະນະພິທີ. ກໍານົດໃຫ້ເຮັດໃນເວລາກາງວັນ; ຖ້າຜິດເວລາ ພິທີຈະບໍ່ເກີດຜົນ.
Adhyaya 225
सपिण्डीकरणविधिवर्णनम् (Description of the Sapīṇḍīkaraṇa Procedure)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການອະທິບາຍພິທີກຳຊຣາດທະຢ່າງລະອຽດໃນຮູບແບບສົນທະນາ: ອະນາຣະຕະຖາມເຖິງ ekoddiṣṭa-vidhi (ຊຣາດທະທີ່ອຸທິດໃຫ້ຜູ້ຕາຍຄົນດຽວ) ໂດຍອ້າງອີງກັບແບບ pārvaṇa ທີ່ຮູ້ຈັກກັນ. ພາຣຕຣຍະຍັຍນະຕອບດ້ວຍການຈັດລຳດັບເວລາຂອງພິທີຫຼັງການຕາຍ: ກ່ອນການເກັບກະດູກ (sañcayana), ທີ່ສະຖານທີ່ເສຍຊີວິດ, ekoddiṣṭa ຕາມເສັ້ນທາງທີ່ໄດ້ພັກ, ແລະອີກຄັ້ງທີ່ສະຖານທີ່ sañcayana. ຍັງລະບຸຊຣາດທະ 9 ຄັ້ງຕາມວັນ (1, 2, 5, 7, 9, 10 ແລະອື່ນໆ) ອີກດ້ວຍ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຄວາມ “ງ່າຍຂັ້ນຕ່ຳ” ຂອງ ekoddiṣṭa: deva-hīna (ບໍ່ມີການບູຊາເທວະ), argha ພຽງອັນດຽວ, pavitra ພຽງອັນດຽວ, ແລະບໍ່ເຮັດ āvāhana. ອັດຍາຍຍັງເຕືອນເລື່ອງຄຳຜັນ (vibhakti) ໃນມົນຕຣາ: ຄຳ “pitṛ/pitā”, gotra ແລະຮູບຊື່ (śarman) ຕ້ອງໃຊ້ໃຫ້ຖືກ ມິຊັ້ນນັ້ນຊຣາດທະຈະບໍ່ສຳເລັດຜົນຕໍ່ປິຕຣະ. ສຸດທ້າຍເຂົ້າສູ່ sapīṇḍīkaraṇa: ໂດຍປົກກະຕິເຮັດຫຼັງ 1 ປີ ແຕ່ອາດເຮັດໄວກວ່ານັ້ນໄດ້ຕາມເງື່ອນໄຂ. ອະທິບາຍວິທີນຳຂອງບູຊາທີ່ຕັ້ງໃຈໃຫ້ preta ແບ່ງເຂົ້າໃນພາຊະນະ pitṛ 3 ໃບ ແລະ piṇḍa pitṛ 3 ກ້ອນ ດ້ວຍມົນຕຣາກຳນົດ ແລະບໍ່ຄວນມີຜູ້ຮັບຄົນທີ 4. ຫຼັງ sapīṇḍīkaraṇa ບໍ່ຄວນເຮັດ ekoddiṣṭa (ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນ/ຂໍ້ຫຼີກລ້ຽງບາງຢ່າງ) ແລະການແຍກ preta ທີ່ sapīṇḍīkṛta ໃຫ້ເປັນ piṇḍa ແຍກຕ່າງຫາກ ຖືວ່າເປັນຄວາມຜິດພິທີຮ້າຍແຮງ. ຍັງຊີ້ແຈງກໍລະນີພໍ່ເສຍແຕ່ປູ່ຍັງມີຊີວິດ ໃຫ້ເນັ້ນລຳດັບການເອີ້ນຊື່ໃຫ້ຖືກ ແລະໃນວັນມໍລະນະຂອງປູ່ ກຳນົດໃຫ້ເຮັດ pārvaṇa śrāddha; ກ່ອນຈະເກີດ sapīṇḍatā ບາງການກະທຳຊຣາດທະບໍ່ຄວນເຮັດໃນຮູບແບບດຽວກັນ.
Adhyaya 226
तत्तद्दुरितप्राप्यैकविंशतिनरकयातनातन्निवारणोपायवर्णनम् (Chapter 226: On the Twenty-One Hells, Their Karmic Causes, and Remedial Means)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນຄໍາສອນປະສົມກ່ຽວກັບພິທີສົບ ແລະ ການຕັດສິນກຳ. ພາຣຕຣະຍັດຍະ ອະທິບາຍວ່າ “ສະປິນຑີກະຣະນະ” ແມ່ນພິທີທີ່ສິ້ນສຸດສະຖານະເປຣຕະ ໂດຍເຮັດໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນບັນພະບຸລຸດ (ສະປິນຑະຕາ). ມີຄໍາຖາມເລື່ອງການເຫັນບັນພະບຸລຸດໃນຄວາມຝັນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຄວາມໄປ (ກະຕິ) ຫຼັງຕາຍຍັງບໍ່ແນ່ນອນ; ຄໍາຕອບກ່າວວ່າ ການປາກົດນັ້ນກ່ຽວກັບສາຍຕະກູນຂອງຕົນເອງ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງຜູ້ບໍ່ມີລູກຊາຍ: ມີຜູ້ແທນ/ຜູ້ຮັບໜ້າທີ່ໄດ້ ແລະ ເມື່ອພິທີທີ່ຄວນເຮັດຂາດຕົກ ຈຶ່ງແນະນໍາ “ນາຣາຍະນະ-ບະລິ” ເປັນພິທີແກ້ໄຂທີ່ທໍາລາຍສະຖານະເປຣຕະ ໂດຍສະເພາະໃນກໍລະນີຕາຍກ່ອນເວລາ ຫຼື ຕາຍຜິດປົກກະຕິ. ຈາກນັ້ນຂະຫຍາຍໄປສູ່ການແບ່ງປະເພດກຳ: ຄວາມໄປສາມຢ່າງ—ສະຫວັນ, ນະຣົກ, ໂມກສະ—ສຳພັນກັບ ທັມມະ, ບາບ, ແລະ ຍານ. ໃນຮູບແບບການຖາມຕອບແນວມະຫາກາບ ຢຸທິສຖິຣະ ຖາມ ພີສະມະ ເຖິງການບໍລິຫານຂອງຍະມະ: ນັກຈົດບັນທຶກ (ຈິຕຣ/ວິຈິຕຣ), ທູດຍະມະ 8 ປະເພດ (ໜ້າທີ່ດຸຮ້າຍ ແລະ ອ່ອນໂຍນ), ເສັ້ນທາງຍະມະມາຣກ ແລະ ການຂ້າມແມ່ນ້ຳໄວຕະຣະນີ. ລາຍຊື່ນະຣົກ ແລະ ການລົງໂທດຖືກບອກພ້ອມວິທີແກ້: ການເຮັດສຣາດທະເປັນຂັ້ນ ແລະ ທານຕາມເວລາ (ລາຍເດືອນ ແລະ ຫຼາຍເດືອນ) ເພື່ອບັນເທົາ ຫຼື ປ້ອງກັນທຸກຂ໌. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ຜົນກຳຈະເຫັນແຈ້ງຈາກຄໍາອະທິບາຍນີ້ ແລະ ການໄປຈາລິກຕີຣຖະຊ່ວຍຊໍາລະມົນທິນ.
Adhyaya 227
नरकयातनानिरसनोपायवर्णनम् (Means for the Mitigation of Naraka-Sufferings)
ຢຸດທິສຖິຣະ ໄດ້ຟັງຄໍາພັນລະນາເຖິງນະຣົກຫຼາຍປະເພດແລ້ວເກີດຄວາມຢ້ານ ຈຶ່ງຖາມວ່າ ຄົນມີບາບຈະພົ້ນໄດ້ແນວໃດ—ດ້ວຍວຣະຕະ (ພິທີສັດຈະ), ການສໍາລວມອິນຊີ, ການບູຊາໄຟ (homa), ຫຼືການພຶ່ງພາຕີຣຖະ (tīrtha) ບໍ? ພີສະມະ ຕອບໂດຍລຽງລໍາດັບການກະທໍາທີ່ຊ່ວຍບັນເທົາທຸກນະຣົກ. ທ່ານກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ນໍາກະດູກໄປຝາກໃນແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ (Gaṅgā) ຈະບໍ່ຖືກໄຟນະຣົກຄອບງໍາ ແລະການເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ໃນຄົງຄາໃນນາມຜູ້ຕາຍ ຊ່ວຍໃຫ້ວິນຍານກ້າວພົ້ນຈາກພາບນະຣົກ. ທ່ານຍັງເພີ່ມວ່າ ປຣາຍັດຈິຕຕະ (prāyaścitta) ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະການໃຫ້ທານ ໂດຍສະເພາະທານຄໍາ ເປັນກົນໄກຊໍາລະບາບ. ຈາກນັ້ນບົດນີ້ລຽງທາງອອກຕາມສະຖານທີ່ແລະເວລາ: ການຕາຍຢູ່ຕີຣຖະບາງແຫ່ງ (ລວມ Dhārā-tīrtha), ຫຼືຕາຍຢູ່ສູນກາງຈາລິກທີ່ໃຫຍ່ເຊັ່ນ Vārāṇasī, Kurukṣetra, Naimiṣa, Nāgara-pura, Prayāga, Prabhāsa ແມ່ນແຕ່ມີການລ່ວງເກີນຫນັກ; ແລະການອົດອາຫານຈົນສິ້ນຊີວິດ (prayopaveśana) ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ Janārdana ແລະທີ່ Citreśvara. ການໃຫ້ທານຢ່າງມີທໍາ—ໃຫ້ອາຫານແກ່ຄົນທຸກຍາກ ຄົນຕາບອດ ຄົນຂັດສົນ ແລະຜູ້ເດີນທາງຈາລິກທີ່ເມື່ອຍລ້າ ແມ່ນແຕ່ນອກເວລາ ຖືກຍໍານັບວ່າປົກປ້ອງຈາກນະຣົກ. ຍັງມີການກໍານົດທານພິເສດ jala-dhenu ແລະ tila-dhenu ຕາມຕໍາແໜ່ງດວງອາທິດ, ການໄປດາຣະຊັນ Somanātha, ອາບນ້ໍາໃນທະເລແລະແມ່ນ້ໍາ Sarasvatī, ພິທີໃນຄາວຄຣາສທີ່ Kurukṣetra, ແລະການເດີນວຽນຂວາ (pradakṣiṇā) ໃນຍົກ Kārttikā/Kṛttikā ແລະທີ່ Tripuṣkara. ທ້າຍບົດສະຫຼຸບວ່າ ນີ້ແມ່ນຄໍາຕອບວ່າຈະຫຼີກນະຣົກໄດ້ດ້ວຍການກະທໍາແນວໃດ ແລະເຕືອນວ່າ ຄວາມຜິດນ້ອຍໆກໍອາດນໍາໄປສູ່ນະຣົກ ພ້ອມຍໍານັບຫຼັກກຳແລະການແກ້ບາບຄຽງຄູ່ກັນ.
Adhyaya 228
जलशाय्युपाख्याने ब्रह्मदत्तवरप्रदानोद्धतान्धकासुरकृतशंकराज्ञावमाननवर्णनम् (Jalāśāyī Episode: The Boon to Brahmadatta and Andhaka’s Disregard of Śaṅkara’s Command)
ອັດທະຍາຍນີ້ ສູຕະໄດ້ສັນລະເສີນ ບິລະດວາຣ (Biladvāra) ເປັນຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດ ທີ່ຊໍາລະບາບໄດ້. ການເບິ່ງເຫັນ ແລະ ບູຊາພຣະວິສນຸ ໃນຮູບ «ຊະລາຊາຍີ» (Jalāśāyī) ຜູ້ນອນເທິງເສຊະ ຖືກກ່າວວ່າ ຊ່ວຍລົບລ້າງຄວາມຜິດ. ການຖືພັກຕິຕໍ່ເນື່ອງໃນສີ່ເດືອນ (cāturmāsya) ໃຫ້ຜົນທຽບເທົ່າການໄປຕີຣຖະຫຼາຍໆ ແລະ ຍັດຍະພິທີໃຫຍ່ ພ້ອມທັງນໍາໄປສູ່ມົກຂະ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີຄວາມຊົ່ວຫນັກ. ເມື່ອພຣະລະສີສົງໄສວ່າ ພຣະອົງຜູ້ນອນໃນທະເລນ້ໍານົມ ຈະຢູ່ທີ່ບິລະດວາຣໄດ້ແນວໃດ ສູຕະຢືນຢັນຫຼັກທຳວ່າ ພຣະເທວະຜູ້ເກີນກວ່າທຸກສິ່ງ ສາມາດປາກົດໃນຮູບທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ຕາມສະຖານທີ່. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຕໍ່ໄປສູ່ຕຳນານ: ຫຼັງການລົ້ມຂອງ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ປຣາຫລາດ ແລະ ອັນທະກະ ຖືກນໍາເຂົ້າ. ອັນທະກະໄດ້ພອນຈາກພຣະພຣະຫມາ ຕໍ່ສູ້ກັບອິນທຣະ ແລະ ຍຶດອໍານາດແຫ່ງສະຫວັນ. ອິນທຣະຂໍພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະ; ພຣະສັງກະຣະສົ່ງ ວີຣະພັດຣະ ໄປເປັນທູດ ສັ່ງໃຫ້ອັນທະກະຄືນສະຫວັນ ແລະ ກັບໄປດິນແດນບັນພະບຸລຸດ ແຕ່ອັນທະກະກັບເຢາະເຍີ້ຍປະຕິເສດ ນໍາໄປສູ່ການລົງໂທດຈາກເທວະ ແລະ ການຟື້ນຟູທຳມະໃນຈັກກະວານ.
Adhyaya 229
भृंगीरिट्युत्पत्तिवर्णनम् | Origin Narrative of Bhṛṅgīriṭi
ສູຕະເລົ່າເຖິງລໍາດັບສົງຄາມອັນຍາວນານ ເມື່ອພຣະສິວະພ້ອມດ້ວຍພວກຄະນະ (gaṇa) ແລະເທວະທັງຫຼາຍນໍາໂດຍພຣະອິນທຣະ ເຂົ້າໄປຫາອະມະຣາວະຕີດ້ວຍພຣະພິໂຣດອັນແຮງ. ອັນທະກະເຫັນກອງເທວະ ກໍນໍາກອງທັບສີ່ຫມວດອອກຕໍ່ສູ້ ແລະການຮົບພັນດໍາເນີນຍາວໄກຕາມການເວລາ. ແມ່ນວ່າຖືກຕຣິສູນຂອງພຣະສິວະທະລຸ ແຕ່ອັນທະກະບໍ່ຕາຍ ເນື່ອງຈາກພອນຂອງພຣະພຣະຫມາ. ຕໍ່ມາພຣະສິວະໄດ້ທະລຸແລະແຂວນອັນທະກະໄວ້ເທິງຕຣິສູນ ໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງເຂົາຖືກຫຼຸດລົງທີລະນ້ອຍ. ເມື່ອພະລັງອ່ອນລົງ ແລະຮູ້ຕົນວ່າຜິດທາງທໍາ ອັນທະກະຈຶ່ງປ່ຽນຈາກຄວາມຮຸນແຮງໄປສູ່ການສັນລະເສີນ (stuti) ແລະການຍອມຈໍານົນ. ເຂົາກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ການເອີ້ນນາມພຣະສິວະກໍອາດນໍາໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ແລະຊີວິດທີ່ບໍ່ມີການບູຊາພຣະສິວະເປັນສູນກາງ ແມ່ນແຫ້ງແລ້ງທາງຈິດວິນຍານ. ພຣະສິວະເຫັນຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຂອງອັນທະກະ ຈຶ່ງປ່ອຍເຂົາ ແລະຟື້ນຟູສະຖານະໃນລະບຽບໄສວະ ໂດຍປະທານນາມໃໝ່ “ພຶງຄີຣິຕິ” ແລະໃຫ້ຢູ່ໃກ້ຊິດກັບພວກຄະນະດ້ວຍຄວາມເມດຕາ. ບົດນີ້ຈຶ່ງສະທ້ອນເສັ້ນທາງຈິດທໍາ: ຈາກຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສແລະຄວາມຮຸນແຮງ ໄປສູ່ການຮູ້ຕົນ, ການສາລະພາບ, ແລະການກັບຄືນດ້ວຍພຣະກະຣຸນາ.
Adhyaya 230
वृकेन्द्रराज्यलम्भनवर्णनम् (Account of Vṛka’s Acquisition of Indra’s Sovereignty)
ອັດຍາຍນີ້ສືບຕໍ່ເລື່ອງຫຼັງການພ່າຍແພ້ຂອງ ອັນທະກະ (Andhaka) ໂດຍນໍາເຂົ້າມາຊຶ່ງ ວຶກະ (Vṛka) ບຸດຂອງລາວ ເປັນອະສຸຣະທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່. ວຶກະ ຖອນຕົວໄປຢູ່ທີ່ຫຼົ່ມພັກໃນມະຫາສະໝຸດທີ່ປ້ອງກັນແນ່ນໜາ ແລ້ວຈຶ່ງມາຍັງ ຊັມບູທະວີບ (Jambūdvīpa) ໂດຍເຫັນວ່າ ຮາຏະເກສະວະຣ-ເຂດ (Hāṭakeśvara-kṣetra) ເປັນສະຖານທີ່ມີພະລັງທາງທຳ ເນື່ອງຈາກ ອັນທະກະ ເຄີຍບໍາເນັດຕະປັດສະ (tapas) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຢ່າງລັບໆ ລາວບໍາເນັດຕະປັດສະທີ່ເຂັ້ມຂຶ້ນ—ຕອນແຮກດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ໍາ ແລ້ວຕໍ່ມາດ້ວຍລົມ—ຄວບຄຸມກາຍຢ່າງສຸດຂີດ ແລະຈົ່ງໃຈຕໍ່ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā; Kamala-sambhava/Pitāmaha)។ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນ ພຣະພຣະຫມາ ປາກົດ ຊີ້ນໍາໃຫ້ຢຸດຕະປັດສະອັນຮຸນແຮງ ແລະປະທານພອນ. ວຶກະ ຂໍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍ; ພຣະພຣະຫມາ ປະທານໃຫ້ ແລ້ວຫາຍໄປ. ດ້ວຍພອນນັ້ນ ວຶກະ ກັບໄປວາງແຜນທີ່ພູ ໄຣວະຕະກະ (Raivataka) ແລະເຄື່ອນໄຫວຕໍ່ຕ້ານ ພຣະອິນທຣະ (Indra). ພຣະອິນທຣະ ເຫັນວ່າວຶກະບໍ່ອາດຖືກທໍາລາຍໄດ້ດ້ວຍພອນ ຈຶ່ງລະທິ້ງ ອະມະຣາວະຕີ (Amarāvatī) ແລະພາເທວະທັງຫຼາຍໄປພຶ່ງ ພຣະຫມາໂລກ (Brahmaloka)។ ວຶກະ ເຂົ້າສູ່ໂລກເທວະ ຂຶ້ນນັ່ງບັນລັງຂອງອິນທຣະ ໄດ້ຮັບພິທີອະພິເສກຈາກ ສຸກຣະ (Śukra) ແລະແຕ່ງຕັ້ງພວກ ໄດຕະຍະ (daityas) ໃຫ້ຄອບຄອງຕໍາແໜ່ງຂອງ ອາດິຕະຍະ, ວະສຸ, ຣຸດຣະ, ແລະ ມະຣຸດ. ຕາມຄໍາຊີ້ນໍາຂອງສຸກຣະ ລາວປັບປ່ຽນສ່ວນແບ່ງພິທີຍັດ (yajña-bhāga) ແລະລະບົບການປົກຄອງ. ອັດຍາຍນີ້ຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງແລະອັນຕະລາຍຂອງພອນ, ຄວາມຄລຸມເຄືອຂອງອໍານາດທີ່ເກີດຈາກຕະປັດສະ, ແລະຄວາມບາງບອດຂອງການປົກຄອງແຫ່ງຈັກກະວານ។
Adhyaya 231
हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्यानम् — Ekādaśī-vrata Māhātmya (Hāṭakeśvara-kṣetra and the Jalāśayī Narrative)
ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າເຖິງການທີ່ຊີວິດພິທີກຳຖືກຄຸກຄາມໃນຍຸກທີ່ວຶກ (ຜູ້ປົກຄອງໄດຕະຍະ) ຄອງອຳນາດ ແລະກົດຂີ່ຍັດຍະ, ໂຮມ, ແລະຈະປະ ໂດຍສົ່ງຄົນໄປຄົ້ນຫາແລະຂ້າຜູ້ປະຕິບັດ. ແຕ່ບັນດາລະສີຍັງຄົງບູຊາຢ່າງລັບໆ. ລະສີສາṃກຣິຕິ ບຳເນັດຕະປັດຢູ່ຮາṭເກສະວະຣ-ເຂດ ຕໍ່ໜ້າພຣະວິສນຸສີ່ກອນ; ໄດຕະຍະບໍ່ອາດເຮັດອັນຕະລາຍໄດ້ເນື່ອງຈາກຮັດສະມີຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະວິສນຸ. ວຶກມາໂຈມຕີເອງ ແຕ່ອາວຸດກໍລົ້ມເຫຼວ; ສາṃກຣິຕິສາບໃຫ້ຕີນຂອງວຶກຫຼຸດ ເຮັດໃຫ້ເຂົາອ່ອນແຮງ ແລະເປີດໂອກາດໃຫ້ເທວະກັບຄືນສູ່ຄວາມມັ່ນຄົງ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາພໍໃຈຕະປັດຂອງວຶກ ແລະປາດຖະນາຟື້ນຟູ, ແຕ່ສາṃກຣິຕິກ່າວວ່າການຟື້ນຟູແບບເຕັມອາດກ່ອນໃຫ້ໂລກເສຍດຸນ. ຈຶ່ງມີຂໍ້ຕົກລົງໃຫ້ວຶກກັບມາເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຫຼັງໄລຍະກຳນົດ ສອດຄ່ອງກັບກອບເວລາລະດູຝົນ. ອິນທຣາຜູ້ທຸກໃຈຈາກການຖືກຂັບອອກຊ້ຳໆ ໄປປຶກສາບຣິຫັດສະປະຕິ ແລະຮັບວຣະຕະ “ອະຊູນຍະຊະຍະນະ” ເພື່ອບູຊາພຣະວິສນຸ. ພຣະວິສນຸຈຶ່ງຍ້າຍມາປະທັບຢູ່ຮາṭເກສະວະຣ-ເຂດຕາມລະດູ ແລະ “ບັນທົມ” ຢູ່ເທິງວຶກ 4 ເດືອນ (ຈາຕຸຣມາສະຍະ) ເຮັດໃຫ້ວຶກຖືກຕຶງໄວ້ ແລະປົກປ້ອງອຳນາດຂອງອິນທຣາ. ອັດຍາຍນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຂໍ້ຈຳກັດດ້ານພິທີ-ຈິດທຳໃນຊ່ວງພຣະວິສນຸຊະຍະນະ ແລະຍົກຍ້ອງເອກາດະສີ (ຊະຍະນະ ແລະ ໂບທະນະ) ເປັນເວລາບູຊາທີ່ມີຜົນສູງສຸດ.
Adhyaya 232
चातुर्मास्यव्रतनियमवर्णनम् (Cāturmāsya Vrata and Niyama Regulations)
ເມື່ອພວກລິສີຖາມວ່າ ໃນເວລາທີ່ພຣະວິສນຸ (ຜູ້ຖື ສັງຂະ–ຈັກຣະ–ຄະດາ ແລະມີທຸງຄຣຸດ) “ບັນທົມ” ອັນເປັນໝາຍເຖິງລະດູ ຈາຕຸຣມາສະຍາ ຄວນປະພຶດຢ່າງໃດ, ສູຕະໄດ້ຖ່າຍທອດຄໍາສອນອັນມີອໍານາດທີ່ອ້າງວ່າມາຈາກ ພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ວ່າ ນິຍະມະໃດໆທີ່ຖືປະພຶດດ້ວຍໃຈສັດຊື່ ໃນເວລານີ້ ຈະເປັນ “ອະນັນຕະ-ຜົນ” ຄືບຸນຜົນກວ້າງໃຫຍ່ບໍ່ມີຂອບເຂດ. ບົດນີ້ລຽງລໍາດັບວິໄນຕາມສີ່ເດືອນ: ການກິນຢ່າງກໍານົດ (eka-bhakta ກິນຄັ້ງດຽວ, ກິນຕາມນັກສັດ, ສະຫຼັບອົດ–ກິນ, ກິນຕາມເວລາ ṣaṣṭhāna-kāla, ອຸປະວາສະ tri-rātra ສາມຄືນ) ແລະການຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ/ການສໍາລວມ (ວິໄນແລງ–ເຊົ້າ, ayācita ຢູ່ໂດຍບໍ່ຂໍ, ຫ້າມນວດດ້ວຍນ້ໍາມັນ/ກີ, ພຣະຫມະຈັຣຍະ, ອາບນ້ໍາບໍ່ໃສ່ນ້ໍາມັນ, ຫຼີກນ້ໍາເຜິ້ງແລະເນື້ອ)។ ຍັງມີການສະຫຼະອາຫານຕາມເດືອນ: ສະຫຼະ śāka ໃນ Śrāvaṇa, ສະຫຼະ dadhi ໃນ Bhādrapada, ສະຫຼະ kṣīra ໃນ Āśvina, ແລະສະຫຼະເນື້ອໃນ Kārtika; ພ້ອມທັງຂໍ້ຫ້າມເຊັ່ນ ບໍ່ໃຊ້ພາຊະນະ kāṃsya ແລະໃນ Kārtika ຫ້າມເນື້ອ, ຫ້າມໂກນ, ຫ້າມນ້ໍາເຜິ້ງ, ຫ້າມເພດສຳພັນ. ດ້ານການບູຊາທີ່ຄວນເຮັດ: ຮໍມະດ້ວຍງາ–ອັກສະຕະ ພ້ອມມັນຕຣະໄວສນະວະ, ຈະປະ Pauruṣa Sūkta, ປະທັກສິນາຢ່າງສງົບດ້ວຍຈໍານວນກ້າວ/ກໍາມືທີ່ກໍານົດ, ເລີ້ຍງພຣາຫມະນະ (ໂດຍສະເພາະໃນ Kārtika), ສະວາດຫຍາຍະເວດທີ່ສະຖານພຣະວິສນຸ, ແລະນຳນິລະປະ (ນຣິຕະຍະ–ຄີຕະ) ເປັນເຄື່ອງບູຊາ. ການກະທໍາພິເສດໃນຕີຣຖະ–ວັດຖືກເນັ້ນ: ຖວາຍໂຄມໄຟເທິງກະລະສະບນຫຼັງຄາສະຖານບູຊາພຣະ Jalāśayyī ເຊື່ອວ່າໄດ້ຮັບຜົນລວມຂອງນິຍະມະກ່ອນໜ້າ. ທ້າຍບົດຍ້ຳໃຫ້ຖືຕາມເຈດຕະນາແລະກໍາລັງ, ແນະນໍາໃຫ້ຖວາຍທານແກ່ພຣາຫມະນະເມື່ອສໍາເລັດ, ເຕືອນວ່າເຂົ້າລະດູນີ້ໂດຍບໍ່ມີນິຍະມະເລີຍແມ່ນໄຮ້ປະໂຫຍດທາງວິນຍານ, ແລະປິດດ້ວຍຜົນສະຣຸຕິວ່າ ຜູ້ຟັງຫຼືຜູ້ອ່ານກໍພົ້ນຈາກໂທດຜິດທີ່ເກີດຈາກຈາຕຸຣມາສະຍາໄດ້.
Adhyaya 233
चातुर्मास्यमाहात्म्ये गंगोदकस्नानफलमाहात्म्यवर्णनम् (Cāturmāsya Māhātmya: The Merit of Bathing with Gaṅgā-Water)
ບົດທີ 233 ເປັນການອະທິບາຍທາງທິດສະດີທີ່ລຶກຊຶ້ງກ່ຽວກັບພິທີ “ຈາຕຸຣມາສະຍະ” (ລະດູສັກສິດ 4 ເດືອນ) ຜ່ານກອບເລື່ອງທີ່ສູຕະເລົ່າໃຫ້ບັນດາິສີຟັງ ແລະມີບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະບຣະຫມາ–ນາຣະດະ ຢູ່ພາຍໃນ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງວ່າໃນໄລຍະນີ້ ຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະວິໄນຄວາມບໍລິສຸດຈະໃຫ້ຜົນແຮງກວ່າປົກກະຕິ; ການອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າຖືກວາງເປັນຫົວໃຈ ເພື່ອທຳລາຍບາບ (pāpa-kṣaya) ແລະຟື້ນຄວາມສຳເລັດຂອງກິດທຳອື່ນໆ. ມີການຈັດປະເພດນ້ຳ ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດ: ແມ່ນ້ຳ ແລະຕີຣຖະໃຫຍ່ເຊັ່ນ Puṣkara, Prayāga; ນ້ຳພື້ນຖິ່ນເຊັ່ນ Reva/Narmadā, Godāvarī; ຈຸດບັນຈົບທະເລ; ແລະນ້ຳທົດແທນເຊັ່ນ ນ້ຳຜະສົມງາ, ຜະສົມອາມະລະກະ, ຫຼືຜະສົມໃບ bilva. ບົດນີ້ຍັງສອນ “ເຕັກນິກການລະລຶກ” ໂດຍກ່າວວ່າ ການເອີ້ນນຶກເຖິງ ຄົງຄາ (Gaṅgā) ດ້ວຍໃຈ ໃກ້ພາຊະນະນ້ຳ ກໍມີຜົນທາງພິທີ, ເພາະຄົງຄາເຊື່ອມກັບນ້ຳຈາກພຣະບາດ (pāda-udaka) ຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີຄຳເຕືອນເຊັ່ນ ຫ້າມອາບນ້ຳຕອນກາງຄືນ ແລະເນັ້ນການຊຳລະເມື່ອເຫັນແສງຕາເວັນ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ເປີດທາງໃຫ້ຜູ້ທີ່ອາບນ້ຳບໍ່ໄດ້: ອາບດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າ, ອາບດ້ວຍມັນຕຣາ, ຫຼືອາບດ້ວຍນ້ຳພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ ເປັນທາງເລືອກແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ.
Adhyaya 234
चातुर्मास्यनियमविधिमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification and Procedure of Cāturmāsya Disciplines)
ບົດນີ້ຈັດເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ ພາຍໃນກອບ “ມະຫາຕະມະ” ຂອງຈາຕຸຣມາສະຍະ. ເລີ່ມຈາກພິທີປະຕິບັດຫຼັງອາບນ້ຳ: ການເຮັດຕັຣປະນະປະຈຳວັນແກ່ບັນພະບຸລຸດດ້ວຍສັດທາ, ໂດຍສະເພາະໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ; ແລະພິທີທີ່ສັງກະມະ (ຈຸດບັນຈົບນ້ຳ/ທາງນ້ຳມາພົບກັນ) ທີ່ການຖວາຍແດ່ເທວະດາ, ຈະປະ, ແລະ ໂຮມະ ໃຫ້ຜົນບຸນກວ້າງໃຫຍ່. ຕໍ່ມາເນື້ອຫາຫັນໄປສູ່ຊີວິດມີວິໄນ: ການລະລຶກ Govinda (Govinda-smaraṇa) ເປັນການຈັດຈິດກ່ອນກະທຳກິດມົງຄຸນ, ແລະລາຍການຫຼັກພຶງທາງທຳມະ ເຊັ່ນ ສັດສັງຄະ, ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ດວິຈະ, ຕັຣປະນະແກ່ຄູບາ/ເທວະດາ/ໄຟບູຊາ, ການໃຫ້ທານງົວ, ການສະດຸດີ-ອ່ານເວດ, ການເວົ້າຄຳຈິງ, ແລະດານ-ພັກຕິຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ນາຣະດະຖາມຄຳນິຍາມ “ນິຍະມະ” ແລະຜົນ; ພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍວ່າແມ່ນການຄວບຄຸມອິນທຣີ ແລະຄວາມປະພຶດ ເພື່ອຊະນະສັດຕູໃນໃຈ (ṣaḍ-varga) ແລະສ້າງຄຸນທຳເຊັ່ນ ກະສະມາ (ຄວາມອົດທົນ-ໃຫ້ອະໄພ) ແລະ ສັດຕະຍະ. ບົດນີ້ເນັ້ນວ່າ manonigraha (ການຄວບຄຸມໃຈ) ແມ່ນເຫດໃຫ້ເກີດປັນຍາ ແລະ ໂມກສະ, ໂດຍຍົກ “ກະສະມາ” ເປັນວິໄນຮ່ວມ. ກຳນົດຂໍ້ຫ້າມແລະໜ້າທີ່: ສັດຕະຍະເປັນທຳມະສູງສຸດ, ອະຫິງສາເປັນຮາກຂອງທຳມະ, ຫ້າມລັກຂໂມຍ (ໂດຍສະເພາະຈາກພຣາຫມະນ ແລະ ເທວະດາ), ລະອະຫັງກາຣ, ຝຶກສະມະ, ສັນໂຕສະ, ແລະບໍ່ອິດສາ. ທ້າຍສຸດຍົກ “ພູຕະດະຍາ” ຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດທັງປວງ ເປັນສະນາຕະນະທຳມະທີ່ຄວນເນັ້ນໃນຈາຕຸຣມາສະຍະ, ເພາະພຣະຫຣິຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງທຸກຜູ້; ການເຮັດຮ້າຍສັດຈຶ່ງເປັນການລະເມີດທັງທາງທິດສະດີແລະຈັນຍາບັນ.
Adhyaya 235
Cāturmāsya-dāna-mahimā (Theological Discourse on the Eminence of Charity during Cāturmāsya)
ບົດ 235 ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ ທີ່ຈັດລຳດັບຄຸນຄ່າຂອງທານ ແລະ ພິທີກຳ ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດໃນຊ່ວງ ຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ທີ່ເອີ້ນວ່າ «Harau supte» ເມື່ອພຣະວິສນຸຖືກສະແດງເປັນການບັນທົມ. ຕອນຕົ້ນຍົກຍ້ອງທານວ່າເປັນທຳອັນສູງ ແລະຍົກອັນນະທານ (ທານອາຫານ) ກັບ ອຸທະກະທານ (ທານນ້ຳ) ເປັນທານທີ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດເຫນືອກວ່າ ໂດຍອ້າງຫຼັກວ່າ «ອາຫານແມ່ນພຣະພຣະຫມາ» ແລະລົມຫາຍໃຈຂຶ້ນກັບອາຫານ. ບົດນີ້ລຽງລຳດັບກິດກຸສົນໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ: ທານອາຫານ-ນ້ຳ, ທານງົວ, ການສວດວິເທດ, ການບູຊາໄຟ, ການຖວາຍອາຫານແກ່ຄູອາຈານແລະພຣາຫມັນ, ທານເນີຍໃສ, ການບູຊາ ແລະການຮັບໃຊ້ຜູ້ມີຄຸນທຳ; ພ້ອມທັງທານປະກອບເຊັ່ນ ຜະລິດຕະພັນນົມ, ດອກໄມ້, ຈັນທະນາ/ອະກະຣຸ/ທູບ, ໝາກໄມ້, ຄວາມຮູ້, ແລະທີ່ດິນ. ຍັງເຕືອນເລື່ອງທານທີ່ໄດ້ປະຕິຍານ: ການຊັກຊ້າທານທີ່ສັນຍາໄວ້ເປັນອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານ, ແຕ່ການໃຫ້ທັນເວລາເພີ່ມບຸນ; ການນຳທານທີ່ປະຕິຍານໄປໃຊ້ຜິດ ຫຼືບິດເບືອນຖືກຫ້າມ. ຜົນບຸນກ່າວເຖິງການຫຼີກພົ້ນອານາຈັກພຣະຍົມ, ການໄດ້ຮັບໂລກະພິເສດ, ການພົ້ນຈາກ «ໜີ້ສາມປະການ» (ṛṇa-traya) ແລະການເກື້ອກູນບັນພະບຸລຸດ. ທ້າຍບົດລະບຸວ່າບົດນີ້ຢູ່ໃນ Nāgarakhaṇḍa, Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya ພາຍໃນລຳດັບ Śeṣaśayyā-upākhyāna ແລະ Cāturmāsya-māhātmya.
Adhyaya 236
इष्टवस्तुपरित्यागमहिमवर्णनम् (The Glory of Renouncing Preferred Objects during Cāturmāsya)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນຄໍາສອນທາງເທວະວິທະຍາຂອງພຣະພຣະຫມາ ໃນບົດສົນທະນາພຣະພຣະຫມາ–ນາຣະດະ ອະທິບາຍວ່າ ການຖືວິນັຍໃນໄລຍະຈາຕຸຣມາສະຍາ ແມ່ນເວລາທີ່ຄວນເພີ່ມພູນພັກຕິຕໍ່ນາຣາຍະນະ/ວິສນຸ ໂດຍການສະຫລະ (tyāga) ແລະການຄວບຄຸມຕົນ ເພື່ອໄດ້ບຸນຜົນບໍ່ໝົດສິ້ນ (akṣayya-phala)។ ບົດນີ້ລຽງລາຍການສິ່ງທີ່ຄວນງົດເວັ້ນຫຼາຍປະການ: ບໍ່ໃຊ້ພາຊະນະບາງຊະນິດ (ໂດຍສະເພາະທອງແດງ) ໃຊ້ຈານໃບໄມ້ (palāśa, arka, vaṭa, aśvattha) ແລະຈໍາກັດອາຫານ/ສານຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ເກືອ ເຂົ້າເມັດ/ຖົ່ວ ນ້ໍາປຸງລົດ ນ້ໍາມັນ ຂອງຫວານ ນົມຜະລິດຕະພັນ ເຫຼົ້າ ແລະຊີ້ນ. ຍັງຂະຫຍາຍໄປຫາວິຖີຊີວິດແລະຈັນຍາ: ຫ້າມເສື້ອຜ້າ/ສີບາງຢ່າງ ຫ້າມຂອງຟຸ່ມເຟືອຍ (ຈັນທະນ໌, ກາມຟໍ, ສານຄ້າຍຫຍ້າຝຣັ່ງ) ຫ້າມການປະດັບຕົນໃນໄລຍະທີ່ຮາຣິຖືກກ່າວວ່າຢູ່ໃນຍົກນິດຣາ ແລະເນັ້ນຫນັກການຫ້າມນິນທາຜູ້ອື່ນ (para-nindā) ເປັນຄວາມຜິດຮ້າຍ. ທ້າຍສຸດ ຊີ້ວ່າການເຮັດໃຫ້ວິສນຸພໍໃຈແມ່ນສິ່ງສໍາຄັນທີ່ສຸດ ແລະການລະລຶກ-ສວດພຣະນາມວິສນຸໃນຈາຕຸຣມາສະຍາ ມີອໍານາດນໍາໄປສູ່ການພົ້ນທຸກ।
Adhyaya 237
Cāturmāsya-māhātmya and Vrata-mahimā (चातुर्मास्यमाहात्म्ये व्रतमहिमवर्णनम्)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະນາຣະດາ ເພື່ອກຳນົດເວລາພິທີ, ວິໄນຈິດໃຈ ແລະ ເຈດຕະນາບຸນສັດທາ ໃນການນະມັດສະການພຣະວິສນຸ. ນາຣະດາຖາມວ່າ ຄວນເລີ່ມຮັບຖືຂໍ້ບັງຄັບ ແລະ ຂໍ້ຫ້າມເມື່ອໃດ; ພຣະພຣະຫມາຕອບໂດຍຊີ້ “ກັກກະ-ສັງກຣານຕິ” ເປັນໝາຍເວລາ ແລະ ໃຫ້ບູຊາດ້ວຍອາຣະຄະຍະ ໃຊ້ຜົນໄມ້ຈັມບູອັນເປັນມົງຄຸນ ພ້ອມເຈດຕະນາຕາມມັນຕຣາ ເພື່ອມອບຕົນແດ່ ວາສຸເທວະ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາວາງຫຼັກ ວິທິ (ຂໍ້ບັງຄັບຕາມເວດ) ແລະ ນິເສດ (ການສຳລວມຫ້າມ) ເປັນຄູ່ຫຼັກທີ່ເກືອກູນກັນ ໂດຍກ່າວວ່າທັງສອງມີຮາກຖານຢູ່ໃນພຣະວິສນຸ ແລະ ຄວນປະຕິບັດດ້ວຍສັດທາ ໂດຍສະເພາະໃນໄລຍະ ຈາຕຸຣມາສະຍະ ທີ່ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນເວລາມົງຄຸນທົ່ວໂລກ. ເມື່ອນາຣະດາຖາມເຖິງວຣະຕະທີ່ໃຫ້ຜົນສູງສຸດໃນເວລາທີ່ເທວະ “ບັນທົມ” ພຣະພຣະຫມາຊີ້ໄປທີ່ ວິສນຸ-ວຣະຕະ ແລະ ຍົກພຣະຫມະຈັນທະຣິຍະ (ພຣະຫມະຈາຣະຍະ) ເປັນວຣະຕະສູງສຸດ ເປັນແຮງຫຼັກໃຫ້ເກີດຕະປະ ແລະ ທຳມະ. ບົດນີ້ຍັງລຽງລຳດັບຈັນຍາບັນ: ໂຮມະ, ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣາຫມະນະ, ສັດຈະ, ເມດຕາ, ອະຫິງສາ, ບໍ່ລັກ, ການຄວບຄຸມຕົນ, ບໍ່ໂກດ, ບໍ່ຍຶດຕິດ, ການຮຽນເວດ, ປັນຍາ ແລະ ຈິດທີ່ອຸທິດແດ່ ກຣິສນະ. ຜູ້ປະຕິບັດແບບນີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະມີຊີວິດ ແລະ ບໍ່ຖືກບາບເປື້ອນ. ທ້າຍສຸດຍ້ຳວ່າ ແມ່ນແຕ່ປະຕິບັດໄດ້ພຽງບາງສ່ວນໃນຈາຕຸຣມາສະຍະກໍໄດ້ຜົນ, ກາຍຖືກຊຳລະດ້ວຍຕະປະ, ແລະ ພຣະຫຣິ-ພັກຕິ ແມ່ນຫຼັກການກາງທີ່ຮວບຮວມລະບົບວຣະຕະທັງປວງ.
Adhyaya 238
चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोमहिमावर्णनम् (Tapas and the Greatness of Cāturmāsya Observance)
ໃນບົດສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ ພາຍໃນບັນບົດພຣະວິສນຸເປັນ Śeṣaśāyī ບົດນີ້ກໍານົດວ່າ “ຕະປະ” ໃນລະດູຈາຕຸຣມາສະຍະ ບໍ່ແມ່ນພຽງການອົດອາຫານ ແຕ່ເປັນວິໄນຮ່ວມ: ບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ 16 ປະການ, ປະຕິບັດປັນຈະຍັດຍະ 5 ຢ່າງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ຄວາມຈິງ, ອະຫິງສາ, ແລະການຄວບຄຸມອິນທຣີຍະຢ່າງມັ່ນຄົງ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍແບບບູຊາຕາມທິດສໍາລັບຄົວເຮືອນ ໃນຮູບແບບຄ້າຍປັນຈາຍະຕະນະ: ພຣະອາທິດ ແລະ ພຣະຈັນຢູ່ສູນກາງດ້ານເວລາ; ພຣະຄະເນຊະຢູ່ມຸມໄຟ; ພຣະວິສນຸຢູ່ມຸມໄນຣິຕ; ເທວະຕາປະຈໍາຕະກູນ/ສາຍເລືອດຢູ່ມຸມວາຍຸ; ແລະ ຣຸດຣະຢູ່ມຸມອີສານະ ພ້ອມກໍານົດດອກໄມ້ ແລະ ເຈດຈໍານົງເຊັ່ນ ກໍາຈັດອຸປະສັກ, ຄຸ້ມຄອງ, ໄດ້ບຸດຫຼານ, ແລະຫຼີກພົ້ນອະປະມຣິຕຍຸ. ຊ່ວງທ້າຍເປັນບັນຊີຕະປະຈາຕຸຣມາສະຍະແບບໄລ່ລະດັບ: ອາຫານຄວບຄຸມຫຼາຍຮູບແບບ, ກິນມື້ດຽວ/ວັນເວັ້ນວັນ, ຄຣິຈຈະ ແລະ ປາຣາກະ, ພ້ອມ “ມະຫາປາຣາກະ” ທີ່ສອດຄ່ອງກັບດວາດະສີສໍາຄັນ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວຖຶງການຊໍາລະບາບ, ໄດ້ເຖິງໄວກຸນຖະ, ແລະປັນຍາພັກຕິທີ່ສູງຂຶ້ນ; ພ້ອມຍ້ອງຍໍບຸນຂອງການອ່ານ ແລະ ຟັງ ເປັນຄູ່ມືຈັນຍາ-ພິທີກໍາອັນມີຄ່າສໍາລັບຄົວເຮືອນໃນລະດູທີ່ພຣະວິສນຸ “ບັນທົມ”។
Adhyaya 239
चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोऽधिकार-षोडशोपचार-दीपमहिमवर्णनम् | Cāturmāsya Māhātmya: Sixteenfold Worship and the Merit of Lamp-Offering
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະນາຣະດະ। ພຣະນາຣະດະຖາມວ່າ ການບູຊາດ້ວຍ “ອຸປະຈາຣ 16” ຄວນປະຕິບັດແນວໃດ ໂດຍສະເພາະເມື່ອພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ຢູ່ໃນພາວະສະຍານະ (ເອົາພັກ/ເອົານອນ) ແລະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍລະອຽດ। ພຣະພຣະຫມາຕອບໂດຍວາງພື້ນຖານພຣະພັກຕິຕໍ່ວິສນຸໃນອໍານາດຂອງເວດ ແລະຈັດລໍາດັບພິທີຕາມ ເວດ–ພຣາຫມະນະ–ອັກນິ–ຍັດຍະ। ຈາກນັ້ນ ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງໄລຍະ ຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ເປັນເວລາພິເສດ ໃຫ້ພິຈາລະນາພຣະຫຣິໃນຮູບແບບທີ່ສຳພັນກັບນ້ໍາ ໂດຍເຊື່ອມນ້ໍາກັບອາຫານ ແລະເຊື່ອມອາຫານກັບຄວາມສັກສິດທີ່ມີຮາກຖານຈາກວິສນຸ; ການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍປົກປ້ອງຈາກທຸກຂ໌ໃນສັງສາຣະທີ່ເກີດຊ້ໍາໆ। ລໍາດັບການບູຊາຖືກລະບຸ: ນະຍາສະພາຍໃນ–ພາຍນອກ, ອາວາຫນະເຊີນຮູບວາຍກຸນຖະພ້ອມໝາຍລັກສະນະ, ແລ້ວ āsana, pādya, arghya, ācamana, ອາບນ້ໍາດ້ວຍນ້ໍາຫອມແລະນ້ໍາຕີຣຖະ, ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຍັດຍະໂປວີຕະ, ທາຈັນທະນະ, ບູຊາດອກໄມ້ໂດຍເນັ້ນຄວາມບໍລິສຸດແລະດອກສີຂາວ, ຖວາຍທູບພ້ອມມັນຕຣາ, ແລະ “ຖວາຍປະທີບ/ໂຄມໄຟ” (dīpadāna) ທີ່ຖືກສັນລະເສີນວ່າຂັບໄລ່ຄວາມມືດແລະບາບ. ຕະຫຼອດບົດ ຍ້ໍາວ່າຜົນຈະເກີດຈາກ “ສັດທາ” ແລະສຸດທ້າຍກ່າວຜົນບຸນອັນແຮງກ້າຂອງການຖວາຍໂຄມໄຟໃນໄລຍະຈາຕຸຣມາສະຍະ។
Adhyaya 240
Haridīpa-pradāna Māhātmya (Theological Discourse on Offering a Lamp to Hari/Vishnu, especially in Cāturmāsya)
ບົດ 240 ເປັນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະນາຣະດາ ກ່ຽວກັບອານຸພາບຂອງການຖວາຍຕະກຽງ (dīpa) ແດ່ພຣະຫຣິ/ວິສນຸ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ ຕະກຽງຂອງພຣະຫຣິສູງສຸດເໜືອການຖວາຍອື່ນໆ ເປັນຜູ້ລ້າງບາບ (pāpa) ຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ແລະໃນຊ່ວງ cāturmāsya ຍິ່ງມີພະລັງໃນການສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາຕາມເຈດຕະນາອັນບໍລິສຸດ. ຕໍ່ມາໄດ້ກຳນົດລຳດັບພິທີບູຊາ: ຖວາຍຕະກຽງພ້ອມການບູຊາຢ່າງເປັນພິທີ, ແລ້ວຖວາຍອາຫານ (naivedya) ໃນວັນຈັນທຣະທີ 13; ໃນໄລຍະ “ພຣະຫຣິບັນທົມ” ຂອງ cāturmāsya ໃຫ້ຖວາຍ arghya ທຸກມື້ ໂດຍໃຊ້ໃບໝາກ, ໝາກຫມາກ (areca), ໝາກໄມ້, ນ້ຳສັງຂ໌ (conch-water) ແລະມົນຕຣາຖວາຍແດ່ເກສະວະ (Keśava). ຫຼັງຖວາຍໃຫ້ຊຳລະດ້ວຍ ācamana, ທຳ ārati, ວັນທີ 14 ໃຫ້ກາບກົ້ມ, ແລະວັນທີ 15 ໃຫ້ເດີນວຽນ (pradakṣiṇā) ຊຶ່ງຖືກຍົກວ່າເທົ່າກັບການໄປຈາລິກຕີຣຖະຫຼາຍໆ ແລະການບໍລິຈາກນ້ຳ. ທ້າຍບົດໄດ້ຫັນໄປສູ່ຄຳສອນດ້ານສະມາທິ: ຜູ້ປະຕິບັດທີ່ຮູ້ທາງໂຍກະຄວນພິຈາລະນາພຣະອົງທີ່ສະຖິດຢູ່ເກີນຮູບພາບຕາຍຕົວ, ຄິດໄຕ່ຕອງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງອາຕະມາ ແລະ ພຣະວິສນຸ, ເພື່ອເຂົ້າໃກ້ການຫຼຸດພົ້ນຂະນະມີຊີວິດ (jīvanmukti) ຕາມວິຖີໄວສນະວະ; ແລະ cāturmāsya ຖືກຍົກເປັນເວລາທີ່ເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງສຳລັບພຣະພັກຕິອັນມີວິໄນ.
Adhyaya 241
सच्छूद्रकथनम् (Discourse on the 'Sat-Śūdra' and household dharma in Chāturmāsya)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາແລະຈັນຍາບັນ. ເລີ່ມດ້ວຍພຣະອີສະວະຣາອະທິບາຍການບູຊາພຣະວິສນຸ 16 ປະການ ເປັນເສັ້ນທາງໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດສໍາລັບຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ, ແລ້ວຫັນໄປຫາຄໍາຖາມເລື່ອງສິດໃນພິທີກໍາ ແລະທາງເຮັດບຸນທົດແທນ. ກາຣຕິເກຍຖາມເຖິງທຳມະຂອງຊູດຣະແລະແມ່ຍິງ ແລະວິທີສະສົມບຸນເພື່ອມຸ່ງສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ໂດຍບໍ່ພຶງພາການບູຊາກຣິສນະແບບພິເສດ. ພຣະອີສະວະຣາກ່າວຂໍ້ຈໍາກັດເລື່ອງການສະດຸດວິດ ແລ້ວກໍານົດຄໍາວ່າ “ສັດ-ຊູດຣະ” ໂດຍອີງໃສ່ລະບຽບຄອບຄົວ: ມີພັນລະຍາທີ່ແຕ່ງງານຖືກຕ້ອງ ມີຄຸນລັກສະນະເໝາະສົມ, ແລະດໍາລົງຊີວິດຄົວເຮືອນຢ່າງມີວິໄນ ດ້ວຍການປະຕິບັດປັນຈະ-ຍັດຍະ (ບໍ່ໃຊ້ມັນຕຣາ), ຕ້ອນຮັບແຂກ, ໃຫ້ທານ, ແລະຮັບໃຊ້ແຂກຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ບົດນີ້ຍັງຂະຫຍາຍເຖິງອຸດົມຄະຕິພະຕິວຣະຕາ, ພະລັງທາງສາສະໜາຂອງຄວາມກົງກຽວຜົວເມຍ, ກົດເກນການແຕ່ງງານຂ້າມຊັ້ນ, ການແບ່ງປະເພດການແຕ່ງງານແລະລູກຫຼານຕາມສະມຣິຕິ. ທ້າຍສຸດສະແດງຈັນຍາບັນປະຕິບັດ: ອະຫິງສາ, ການໃຫ້ທານດ້ວຍສັດທາ, ອາຊີບທີ່ມີຂອບເຂດ, ລະບຽບປະຈໍາວັນ, ແລະການເພີ່ມພູນບຸນໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ ໂດຍຍຶດຄອບຄົວແລະການຖືລະດູການເປັນຫຼັກ.
Adhyaya 242
Aṣṭādaśa-prakṛti-kathana (Discourse on the Eighteen Social/Occupational Natures)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ–ຈັນຍາບັນ ລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະນາຣະດາ ຢູ່ໃນກອບເລື່ອງການສັນລະເສີນຕີຣຖະ. ພຣະນາຣະດາຖາມເຖິງ «ອັສຕາດະສະ ປຣະກຣິຕິ» (ທຳມະຊາດ/ຊັ້ນ 18) ແລະ ວຶດຕິ (ວິຖີດຳລົງຊີວິດ ແລະ ຄວາມປະພຶດ) ທີ່ຖືກຕ້ອງ. ພຣະພຣະຫມາເລີ່ມດ້ວຍຄວາມຊົງຈື່ຈຳການກຳເນີດໂລກ: ການປາກົດຈາກດອກບົວ, ເຫັນໄຂ່ໂລກນັບບໍ່ຖ້ວນ, ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເຉື່ອຍຊາ, ແລະ ໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳໃຫ້ປະພຶດຕະປະສະ ຈົນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ສ້າງສັບພະສິ່ງ. ຈາກນັ້ນ ບົດຈຶ່ງຫັນໄປສູ່ຈັນຍາບັນສັງຄົມ: ກ່າວເຖິງໜ້າທີ່ຕາມວັນນະ—ພຣາຫມະນະ, ກະສັດຕຣິຍະ, ໄວຊະ, ແລະ ຊູດຣະ—ເນັ້ນການສຳລວມ, ການຮຽນຮູ້, ຄວາມເລື່ອມໃສ, ການປົກປ້ອງຜູ້ອ່ອນແອ, ການດູແລເສດຖະກິດດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ, ແລະ ການປະຕິບັດພັກຕິທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍການກະທຳດີໂດຍບໍ່ຈຳເປັນມັນຕຣະ. ຍັງຈັດກຸ່ມອາຊີບໃນ 18 ປະເພດເປັນສູງ/ກາງ/ຕ່ຳ ແລະ ສະຫຼຸບວ່າ ພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ເປັນມົງຄຸນສາກົນສຳລັບທຸກວັນນະ–ອາສຣະມະ–ປຣະກຣິຕິ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການຟັງ ຫຼື ສວດບົດນີ້ ຊຳລະບາບກຳ ແລະ ນຳໄປສູ່ພຣະວິສນຸທາມ ສຳລັບຜູ້ຍຶດຖືຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ.
Adhyaya 243
शालिग्रामपूजनमाहात्म्यवर्णनम् | The Glory of Śālagrāma Worship (Paijavana Upākhyāna)
ພຣະພຣະຫມາໄດ້ນໍາເລື່ອງຕົວຢ່າງມາສອນ: ປາຍຊະວະນະ ເປັນຄົນຊູດຣະຜູ້ຄອບຄົວ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບຖືກທໍາ, ຮັກຄວາມຈິງ, ຕ້ອນຮັບແຂກດີ, ແລະມີພະຄຸນບັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະພຣາຫມະນ. ເຮືອນເຂົາຖືກພັນລະນາວ່າມີລະບຽບທາງຈິດທໍາ—ໃຫ້ທານຕາມລະດູ, ສ້າງບໍ່ນໍ້າ ສະໜາມນໍ້າ ແລະສາລາພັກ, ພ້ອມທັງຮັກສາວຣະຕະຢ່າງມີວິໄນ ເພື່ອຊີ້ວ່າທໍາມະໃນຊີວິດຄອບຄົວກໍ່ໃຫ້ຜົນທາງວິນຍານໄດ້. ພຣະລິສີ ກາລະວະ ມາພ້ອມສິດ ແລະໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດ້ວຍກຽດ. ປາຍຊະວະນະເຫັນວ່າການມານີ້ເປັນການຊໍາລະ ແລະຂໍຄໍາແນະນໍາວິທີປະຕິບັດເພື່ອຫຼຸດພົ້ນ ສໍາລັບຜູ້ບໍ່ມີສິດສວດເວດ. ກາລະວະຈຶ່ງສອນການບູຊາພຣະສາລິຄຣາມ ຊີ້ເຖິງບຸນອັກຊະຍະ (ບໍ່ເສື່ອມ), ຄວາມແຮງກ້າໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ, ແລະອານຸພາບທີ່ເຮັດໃຫ້ບ່ອນຮອບຂ້າງເປັນສິດທິສິດ. ທ່ານຍັງແຍກ “ອະສັດ-ຊູດຣະ” ອອກຈາກ “ສັດ-ຊູດຣະ” ແລະຢືນຢັນວ່າຜູ້ຄອບຄົວຜູ້ດີ ແລະແມ່ຍິງຜູ້ມີສິນທໍາກໍ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້, ແຕ່ຄວາມສົງໄສຈະທໍາໃຫ້ຜົນຫາຍ. ວິທີບູຊາຖືກລາຍລະອຽດ: ຖວາຍໃບຕຸລະສີ (ປະເສີດກວ່າດອກໄມ້), ພວງມາລາ, ໂຄມໄຟ, ທູບ, ອາບນໍ້າດ້ວຍປັນຈາມຣິຕະ, ແລະລະລຶກພຣະຫຣິໃນຮູບສາລິຄຣາມ; ຜົນຄືການຊໍາລະ, ຢູ່ສະຫວັນບໍ່ຕົກ, ແລະເຖິງໂມກຊະ. ທ້າຍບົດໄດ້ກ່າວເຖິງສາລິຄຣາມ 24 ປະເພດ ເພື່ອສະຫຼຸບກອບມາຫາຕມະຍະຂອງບົດນີ້.
Adhyaya 244
चतुर्मास्यमाहात्म्ये चतुर्विंशतिमूर्त्तिनिर्देशः (Cāturmāsya Māhātmya: Enumeration of the Twenty-Four Forms)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາສອນທຳ ທີ່ໄພຈະວະນາ ຂໍໃຫ້ກາລະວະ ອະທິບາຍລາຍລະອຽດເກືອບກັບ “ເບດະ” (ການແບ່ງປະເພດ/ຄວາມແຕກຕ່າງທາງຄຳສອນ) ໂດຍກ່າວວ່າ ຄຳສອນດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕະຂອງອາຈານ ຍັງບໍ່ທັນດັບຄວາມຫິວໃຈຂອງຕົນ. ກາລະວະຈຶ່ງຮັບປາກວ່າຈະກ່າວການນັບລຽງຕາມປຸຣານະ ທີ່ການໄດ້ຟັງຈະນຳໄປສູ່ການພົ້ນຈາກບາບ. ໃນແກ່ນສານ ມີການລຽງລຳດັບນາມ-ຮູບບູຊາ 24 ປະການຂອງ ຫຣິ/ວິສນຸ—ເຊັ່ນ ເກສະວະ, ມະທຸສູດະນະ, ສັງກັຣຊະນະ, ດາໂມດະຣະ, ວາສຸເທວະ, ປຣະດຸຍມະນະ ແລະອື່ນໆ ຈົນເຖິງ ກຣິສນະ—ເປັນຊຸດມາດຕະຖານໃຫ້ບູຊາຕະຫຼອດປີ. ບົດນີ້ເຊື່ອມນາມເຫຼົ່ານີ້ກັບໂຄງສ້າງປະຕິທິນ—ຕິຖິ ແລະວົງຈອນປະຈຳປີ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນແຜນການບູຊາທີ່ມີລະບຽບ. ຍັງທຽບຄຽງຈຳນວນ 24 ນີ້ກັບ 24 ຢ່າງອື່ນ (ເຊັ່ນ ອະວະຕາຣ) ແລະກ່າວເຖິງການແບ່ງເດືອນ/ປັກ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ການບູຊາດ້ວຍພັກຕິຈະໃຫ້ສຳເລັດເປົ້າໝາຍມະນຸດ 4 ປະການ (ທັມມະ, ກາມະ, ອັດຖະ, ໂມກສະ). ຟະລະສຣຸຕິຍ້ຳວ່າ ການຟັງ ຫຼື ສວດດ້ວຍພັກຕິແລະຈິດຈົດຈໍ່ ຈະເຮັດໃຫ້ຫຣິ—ຜູ້ພິທັກສັດທັງປວງ—ພໍພຣະໄທ.
Adhyaya 245
Devas Returning to Mandarācala for Śiva-darśana (Tāraka-opadrava Context) | मंदराचलंप्रतिगमनवर्णनम्
ອັດທະຍາຍນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນສາຍສົນທະນາ: ໄປຊະວະນາຖາມ ກາລະວະ ກ່ຽວກັບຕົ້ນກໍາເນີດທາງທຳມະຂອງ «ສາລະກຣາມ» ແລະວິທີເຂົ້າໃຈວ່າພຣະເຈົ້ານິລັນດອນປະທັບຢູ່ໃນຫີນໄດ້ແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ສັດທາໝັ້ນຄົງ. ກາລະວະຈັດວາງຄໍາຕອບໃນຮູບແບບ «ອິຕິຫາສ» ຂອງປຸຣານ ແລະເລີ່ມເລື່ອງຕໍ່ເນື່ອງ. ດັກສະມີຄວາມປະທັດປະທັງຕໍ່ພຣະສິວະ ຈົນນໍາໄປສູ່ການສະຫຼະຕົນຂອງ ສະຕີ ໃນພິທີຍັດຍະ ແລະນາງເກີດໃໝ່ເປັນ ປາຣະວະຕີ ທໍາຕະປັດສະຍາຢ່າງຫນັກແນ່ນຳໃຈຕໍ່ ມະຫາເທວ. ພຣະສິວະມາທົດສອບໃນຮູບປອມ ແລ້ວຮັບນາງ ແລະຈັດພິທີອະພິເສກຕາມວິທີເວດ ມີເທວະດາຮ່ວມພ້ອມລາຍລະອຽດພິທີກຳ. ຕໍ່ມາ ກາມະເທວະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣະສິວະໃຫ້ກັບຄືນມີຮ່າງກາຍ. ເທວະດາທັງຫຼາຍຖືກກົດຂີ່ໂດຍ ຕາຣະກະ (ດ້ວຍພອນບຸນ) ຈຶ່ງໄປພົບ ພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ ທາງແກ້ໄຂຄື ບຸດຂອງພຣະສິວະຈາກປາຣະວະຕີ ຈະສັງຫານຕາຣະກະຫຼັງ 7 ມື້. ທ້າຍອັດທະຍາຍ ເທວະດາເດີນທາງໄປມັນດະຣາຈະລະ ພົບກອງບໍລິວານຂອງພຣະສິວະເຝົ້າລະວັງ ແລະປະຕິບັດຕະປັດສະຍາຍາວນານ (ແນວຈາຕຸຣມາສະຍະ) ເພື່ອຂໍດາຣະຊັນ ແລະພຣະກະຣຸນາຈາກພຣະສິວະ.
Adhyaya 246
पार्वत्येन्द्रादीनां शापप्रदानवृत्तान्तवर्णनम् | Parvatī’s Curse upon Indra and the Devas: Narrative Account and Ritual Implications
ອັດຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ ກະລາວະ ຕອບຄໍາຖາມເກືອບກ່ຽວກັບ vrata-caryā (ການປະພຶດວິໄນໃນພິທີຖືສິນ). ເທວະທັງຫຼາຍມີຄວາມທຸກໃຈ ແລະບໍ່ອາດເຂົ້າເຝົ້າພຣະສິວະໂດຍກົງ ຈຶ່ງສ້າງຮູບສັນຍາລັກຂອງພຣະສິວະ ແລະບໍາເນັດຕະປະສະຍາແນວໄສວະ ພ້ອມການສວດ ṣaḍakṣara ແລະຖືປະພຶດ cāturmāsya ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ບົດນີ້ຍັງລະບຸເຄື່ອງໝາຍຂອງການຖືວຣະຕະ: bhasma, ສັນຍາລັກກະໂຫຼກແລະໄມ້ທ່ອນ, ຈັນທຣາເຄິ່ງດວງ, ພາບ pañcavaktra ແລະເຄື່ອງໝາຍນັກບໍາເນັດອື່ນໆ ເພື່ອໃຫ້ເຫັນເປັນແບບພິທີກໍາທີ່ຈໍາແນກໄດ້. ພຣະສິວະພໍໃຈໃນຄວາມບໍລິສຸດແລະພັກຕິ ຈຶ່ງປະທານ “śubhā mati” ແລະກ່າວວ່າພຣະອົງພໍໃຈດ້ວຍວິທີທີ່ຈັດຮູບແບບ: ການສວດ Śatarudrīya ຢ່າງຖືກຂັ້ນຕອນ, ສະມາທິ, ຖວາຍໂຄມໄຟ (dīpa-dāna), ແລະພູຊາ 16 ປະການ ຄືກັບພິທີໄວສະນະທີ່ຄົບຖ້ວນ. ຕໍ່ມາມີເທວະອົງໜຶ່ງແປງເປັນນົກເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະສິວະ ເຮັດໃຫ້ພຣະປາຣະວະຕີຂັດໃຈ ແລະສາບໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍເປັນດັ່ງຫີນ ແລະບໍ່ມີລູກຫຼານ. ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະປາຣະວະຕີຢ່າງຍາວນານ ໂດຍຍົກພຣະນາງເປັນພື້ນຖານແຫ່ງຈັກກະວານ (prakṛti), ເປັນເມັດພັນມັນຕຣາ, ແລະເປັນແຫຼ່ງກໍ່ກໍາເນີດ–ຄ້ຳຈຸນ–ລະລາຍ. ບົດນີ້ຍັງກໍາຊັບໃຫ້ພູຊາໃບ bilva ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງ cāturmāsya ວ່າໄດ້ຜົນຫຼາຍ. ຈຶ່ງເປັນທັງຄໍາສອນທາງເທວະວິທະຍາ, ຈັນຍາບັນ, ແລະດັດຊະນີພິທີກໍາສໍາລັບຜູ້ເດີນທາງສັກກະລະ.
Adhyaya 247
अश्वत्थमहिमवर्णनम् (Aśvattha-Mahimā Varṇanam) — The Glory of the Aśvattha Tree in Chāturmāsya
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ Paijavana ຖາມເຖິງຕໍາແໜ່ງທາງເທວະວິທະຍາ: ພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ຢູ່ໃນຕົ້ນຕຸລະສີ ແລະ ພຣະປາຣະວະຕີ ຢູ່ໃນຕົ້ນບິລວະ. ິສີ Gālava ຈຶ່ງເລົ່າເຫດການໃນອະດີດ: ໃນສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະ–ອະສຸຣະ ເທວະທັງຫຼາຍພ່າຍແພ້ ແລະ ຢ້ານກົວ ຈຶ່ງໄປພຶ່ງພາພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາບໍ່ຮັບຊ່ວຍແບບເຂົ້າຂ້າງ ແຕ່ຊີ້ໄປຫາທາງອອກທີ່ສູງກວ່າ ໂດຍພັນລະນາຮູບ Harihara—ຄື່ງໜຶ່ງເປັນພຣະສິວະ ຄື່ງໜຶ່ງເປັນພຣະວິສນຸ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມບໍ່ແບ່ງແຍກ ນໍາຜູ້ໂຕ້ຖຽງຜິດທາງໃຫ້ເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງແຫ່ງນິຣວານ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ທິດສະດີພູມສັນຖານ: ເທວະທັງຫຼາຍພົບວ່າພຣະອົງຕ່າງໆສະຖິດຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້—ພຣະປາຣະວະຕີຢູ່ບິລວະ ແລະ ລັກສະມີຢູ່ຕຸລະສີ—ແລະໄດ້ຍິນຄໍາສັ່ງຈາກຟ້າວ່າ ໃນຊ່ວງ Chāturmāsya ພຣະອີສະວະຣະດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ສະຖິດໃນຮູບຕົ້ນໄມ້. ຕົ້ນອັສວັດຖະ (pippala) ຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າມີອານຸພາບພິເສດ ໂດຍສະເພາະວັນພະຫັດ: ການແຕະ, ເບິ່ງ, ບູຊາ, ລາດນໍ້າ, ແລະ ຖວາຍນໍ້ານົມກັບສ່ວນຜະສົມງາ ຊ່ວຍຊໍາລະບາບ. ບົດນີ້ກ່າວຜົນບຸນຢ່າງແຮງ: ການລະລຶກແລະດູແລຕົ້ນອັສວັດຖະ ລົດບາບແລະຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ໂລກຂອງພຣະຍົມ ພ້ອມທັງເຕືອນບໍ່ໃຫ້ທໍາຮ້າຍຕົ້ນໄມ້. ຍັງກໍານົດວ່າ ພຣະວິສນຸຢູ່ຮາກ, ເກສະວະຢູ່ລໍາຕົ້ນ, ນາຣາຍະນະຢູ່ກິ່ງ, ຮະຣິຢູ່ໃບ, ແລະ ອະຈຸຕະຢູ່ຜົນ—ສຸດທ້າຍຢືນຢັນວ່າການຮັບໃຊ້ຕົ້ນໄມ້ດ້ວຍພັກຕິ ນໍາໄປສູ່ບຸນທີ່ມຸ່ງຫາການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 248
पालाशमहिमवर्णनम् (The Glorification of the Palāśa/Brahma-Tree) — Cāturmāsya Context
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີທາງທຳມະກ່ຽວກັບຕົ້ນປາລາຊາ (palāśa) ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ພຣະພຶກສາພຣະພຣະຫມ» (brahmavṛkṣa) ເປັນຮູບທຳມະຊາດສັກສິດທີ່ມີອານຸພາບໃນພິທີກຳ. ຜູ້ເວົ້າ (ວານີ) ກ່າວວ່າຕົ້ນນີ້ຄວນຮັບການບູຊາດ້ວຍອຸປະຈາຣະຫຼາຍຢ່າງ ໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ ແລະທຳລາຍບາບໜັກ. ເນື້ອຫາວາງນິມິດສາມສ່ວນໃນໃບ: ຊ້າຍ/ຂວາ/ກາງ ເຊື່ອມກັບພຣະເທວະ ແລະຂະຫຍາຍເປັນການສັກສິດທົ່ວຮ່າງຂອງຕົ້ນ: ພຣະເທວະສະຖິດຢູ່ຮາກ, ລຳຕົ້ນ, ກິ່ງ, ດອກ, ໃບ, ໝາກ, ເປືອກ, ແລະໄສ້ໃນ ເປັນດັ່ງ «ທິດສະດີຮ່າງກາຍ» ຂອງຕົ້ນໄມ້. ຜົນບຸນທີ່ກ່າວໄວ້ມີວ່າ ການກິນອາຫານຈາກພາຊະນະໃບປາລາຊາໃຫ້ຜົນດັ່ງພິທີຍັນຍະໃຫຍ່ຫຼາຍຄັ້ງ (ປຽບດັ່ງ aśvamedha) ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດໃນຊ່ວງ ຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya)។ ການບູຊາດ້ວຍນົມໃນວັນອາທິດ ແລະການປະພຶດສັດທາໃນວັນພະຫັດ ຖືກຍົກຍ້ອງ; ແມ່ນແຕ່ເຫັນຕົ້ນປາລາຊາຕອນຮຸ່ງອາລຸນກໍຖືວ່າຊຳລະມົນທິນ. ທ້າຍສຸດ ອັດທະຍາຍຢືນຢັນວ່າຕົ້ນນີ້ແມ່ນ «devabīja» ແລະເປັນຮູບປາກົດຂອງພຣະພຣະຫມ ຄວນບູຊາດ້ວຍສັດທາ ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການບັນເທົາທຸກຂ໌.
Adhyaya 249
तुलसीमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Tulasī: Virtue, Protection, and Cāturmāsya Practice)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີສາສະໜາ ກ່ຽວກັບ “ຕຸລະສີ” ໃນຖານະຄວາມບໍລິສຸດທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນເຮືອນ ແລະເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງພະຄວາມເລື່ອມໃສໃນພິທີວຣະຕະ. ຕອນເລີ່ມກ່າວວ່າ ການປູກຕຸລະສີໃນເຮືອນໃຫ້ຜົນບຸນໃຫຍ່ ຊ່ວຍປ້ອງກັນຄວາມທຸກຍາກ ແລະນໍາມົງຄຸນມາສູ່ຄອບຄົວ. ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມໄດ້ອະທິບາຍ “ອະນາຕະມະອັນສັກສິດ” ຂອງຕຸລະສີແບບຫຼາຍຊັ້ນ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງ ສຣີ/ລັກສະມີ ແລະຄວາມເປັນມົງຄຸນ ກັບການເຫັນ, ຮູບຮ່າງ, ໃບ, ດອກ, ໝາກ, ໄມ້, ແກ່ນໃນ ແລະເປືອກ ເພື່ອຊູມຊື່ນວ່າຕຸລະສີເປັນຜູ້ນໍາພາຄວາມບໍລິສຸດແລະພອນ. ການນໍາໃບຕຸລະສີໄວ້ເທິງຫົວ, ໃນປາກ, ໃນມື, ໃນດວງໃຈ, ເທິງບ່າ, ທີ່ຄໍ ຖືກຈັດເປັນລໍາດັບພິທີກຳ ເພື່ອການປົກປ້ອງ ພົ້ນຈາກໂລກໄພ ແລະສະຖານະທີ່ມຸ່ງສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ. ບົດນີ້ເນັ້ນການບູຊາໃນຊີວິດປະຈໍາວັນ: ພົກໃບຕຸລະສີທຸກມື້ ແລະລົງນໍ້າສະເໝີ. ໃນລະດູ ຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ການຮັບໃຊ້ຕຸລະສີຖືກກ່າວວ່າຫາຍາກແລະໄດ້ບຸນຫຼາຍ ເຊັ່ນ ລົງນໍ້ານົມ ແລະບໍລິຈາກ/ບໍລຸງຮັກສາອ່າງຮອບໂຄນ (ālavalāmbu-dāna). ທ້າຍສຸດ ຍົກພາບຮວມວ່າ ພຣະຫຣິສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້ທັງປວງ ແລະກະມະລາ/ລັກສະມີ ສະຖິດຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້ເພື່ອຂັບທຸກຂ໌ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ປະສານພະຄວາມເລື່ອມໃສແບບໄວສະນະວະ ກັບນິເວດສັກສິດ ແລະວິໄນຕາມລະດູການ.
Adhyaya 250
बिल्वोत्पत्तिवर्णनम् | Origin and Sacred Significance of the Bilva Tree
ໃນກອບສົນທະນາທີ່ຖືກຍົກເປັນພຣະວານີ ບົດນີ້ອະທິບາຍກໍ່ກຳເນີດ ແລະຄວາມສັກສິດຂອງຕົ້ນບິລວາ (bilva) ຢ່າງເທວະວິທະຍາ. ເມື່ອພຣະປາຣະວະຕີເດີນທາງຢູ່ເຂົາມັນດາຣາແລ້ວເມື່ອຍລ້າ ຢາດເຫື່ອຫນຶ່ງຢອດຕົກລົງສູ່ດິນ ແລະກາຍເປັນຕົ້ນໄມ້ເທວະອັນໃຫຍ່. ພຣະນາງເຫັນແລ້ວຖາມ ຈະຍາ ແລະ ວິຈະຍາ; ທັງສອງກ່າວວ່າມັນເກີດຈາກພຣະກາຍ ແລະຄວນໄດ້ຮັບການຕັ້ງຊື່ເປັນວັດຖຸບູຊາທີ່ທຳລາຍບາບ. ພຣະປາຣະວະຕີຈຶ່ງຕັ້ງຊື່ວ່າ “ບິລວາ” ແລະປະກາດວ່າໃນອະນາຄົດ ກະສັດທັງຫຼາຍຈະເກັບໃບບິລວາດ້ວຍສັດທາເພື່ອບູຊາພຣະນາງ. ບົດນີ້ຍັງລຽງຜົນບຸນຂອງພິທີ: ຄວາມປາດຖະໜາສຳເລັດ; ແມ່ນແຕ່ການເຫັນໃບບິລວາ ແລະມີສັດທາກໍຊ່ວຍໜູນການບູຊາ. ການຊິມປາຍໃບ ແລະນຳປາຍໃບວາງໄວ້ເທິງສີສະ ຖືວ່າລະລາຍຄວາມຜິດຫຼາຍປະການ ແລະປ້ອງກັນທຸກຂ໌ຈາກການລົງໂທດ. ທ້າຍສຸດ ມີການອະທິບາຍ “ອະນາຕະມີອັນສັກສິດ” ຂອງຕົ້ນໄມ້: ກິຣິຈາຢູ່ຮາກ, ດັກສາຍະນີຢູ່ລຳຕົ້ນ, ມະເຫສະວະຣີຢູ່ກິ່ງ, ປາຣະວະຕີຢູ່ໃບ, ກາຕະຍາຍະນີຢູ່ໝາກ, ໂກຣີຢູ່ເປືອກ, ອະປັນນາຢູ່ເສັ້ນໃຍຂ້າງໃນ, ດຸຣຄາຢູ່ດອກ, ອຸມາຢູ່ອວັຍວະຂອງກິ່ງ, ແລະພະລັງຊັກຕິຜູ້ປົກປ້ອງຢູ່ໜາມ—ຊູ້ວ່າບິລວາແມ່ນສານສັກສິດມີຊີວິດຂອງພຣະແມ່ໃນຂອບເຂດຕີຣຖະ.
Adhyaya 251
Viṣṇu-śāpaḥ and the Etiology of Śālagrāma (Cāturmāsya Context)
ອັດຍາຍນີ້ເລົ່າຕຳນານກຳເນີດ «ສາລະກຣາມ» ໃນກອບສົນທະນາຂອງ ກາລະວະ ໃນບັນບົດຈາຕຸຣມາສະຍາ. ເລີ່ມດ້ວຍສຽງຈາກຟ້າ (ākāśavāṇī) ແລະເທວະທັງຫຼາຍປະກອບພິທີບູຊາຕົ້ນໄມ້ 4 ຊະນິດຢ່າງມີລະບຽບ. ຕໍ່ມາ ຮະຣິ ແລະ ຮະຣະ ປາກົດໃນຮູບອັນເປັນໜຶ່ງ (hariharātmaka) ແລະຟື້ນຟູອຳນາດໜ້າທີ່ຂອງເທວະແຕ່ລະອົງ. ເນື້ອເລື່ອງຫັນໄປຫາ ພາຣະວະຕີ: ເທວະທີ່ຖືກຜົນສາບຂອງນາງ ພາກັນບູຊາດ້ວຍໃບບິລະວະ ແລະສັນລະເສີນຊ້ຳໆ. ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າສາບຈະບໍ່ຖືກຖອນ ແຕ່ເປັນການແບ່ງປັນດ້ວຍເມດຕາ: ເທວະຈະເຂົ້າເຖິງໄດ້ໃນໂລກມະນຸດຜ່ານຮູບຄອນປະຈຳເດືອນ ແລະຈະເປັນຜູ້ປະທານພອນໃຫ້ຊຸມຊົນ ໂດຍສະເພາະໃນພິທີແຕ່ງງານ ແລະການມີບຸດຫຼານ. ພາຣະວະຕີຍັງກ່າວຕໍ່ ວິສະນຸ ແລະ ມະເຫສະວະຣະ ຖຶງຜົນຕາມມາ: ວິສະນຸຈະກາຍເປັນຫີນ (pāṣāṇa) ແລະ ສິວະຈະຮັບຮູບຫີນອັນກ່ຽວກັບລິງຄະ ເນື່ອງຈາກພະລັງສາບຂອງພຣາຫມັນ ນຳໄປສູ່ການໂຕ້ຖຽງແລະຄວາມທຸກ. ວິສະນຸຈຶ່ງສັນລະເສີນເທວີ ກ່າວເຖິງບົດບາດຈັກກະວານ (ກຸນະສາມ, māyā, ຮູບສາມປະການ). ທ້າຍສຸດ ພາຣະວະຕີກຳນົດພູມສັກສິດແຫ່ງການຊ່ວຍພົ້ນ: ວິສະນຸຈະສະຖິດໃນນ້ຳບໍລິສຸດແຫ່ງແມ່ນ້ຳ ກັນດະກີ ເປັນ «ສາລະກຣາມ» ມີລັກສະນະເຊັ່ນສີທອງ ແລະເຄື່ອງໝາຍຈັກກະ (cakra) ທີ່ນັກຮູ້ປຸຣານະຈຳແນກໄດ້. ການບູຊາວິສະນຸເປັນຫີນ ໂດຍສະເພາະດ້ວຍຕຸລະສີ ຈະໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາ ແລະໃກ້ຄຽງການຫຼຸດພົ້ນ; ແມ່ນແຕ່ໄດ້ເຫັນ (darśana) ກໍຖືກກ່າວວ່າປົກປ້ອງຈາກອຳນາດຂອງຍະມະ. ອັດຍາຍຈົບລົງດ້ວຍການຢືນຢັນຕຳນານກຳເນີດສາລະກຣາມ ແລະການຕັ້ງຖິ່ນຖານຂອງເທວະຫຼັງຈາກສາບ.
Adhyaya 252
Cāturmāsya-vṛkṣa-devatā-nivāsaḥ (Divine Abiding in Trees during Cāturmāsya)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການຖາມ–ຕອບລະຫວ່າງຜູ້ສູດຣະ ແລະ ິສີ ກາລະວະ ກ່ຽວກັບຄໍາສອນອັນນ່າພິສົດວ່າ ໃນລະດູ ຈາຕຸຣມາສະຍະ ທວງເທວະດາຈະເອົາຮູບເປັນຕົ້ນໄມ້ ແລະ ສະຖິດຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້. ກາລະວະອະທິບາຍວ່າ ໂດຍພຣະປະສົງ ນໍ້າໃນລະດູນີ້ຖືກນັບເປັນອະມຣິຕະ ແລະ ເທວະດາໃນຕົ້ນໄມ້ “ດື່ມ” ນໍ້ານັ້ນ ເກີດຄຸນສົມບັດເຊັ່ນ ກໍາລັງ ຄວາມສະຫວ່າງ ຄວາມງາມ ແລະ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ຕໍ່ມາເນື້ອຫາຫັນໄປຫາຫຼັກປະພຶດ–ພິທີກຳ: ການຮັບໃຊ້ຕົ້ນໄມ້ເປັນກຸສົນທຸກເດືອນ ແຕ່ໂດດເດັ່ນໃນຈາຕຸຣມາສະຍະ. ການລາດນໍ້າຕິໂລດະກະ (ນໍ້າຜະສົມງາ) ຖືກຍົກຍ້ອງວ່າສົມປາດຖະນາ; ງາ (ຕິລະ) ຖືກກ່າວວ່າຊໍາລະບາບ ໜຸນທັງທຳມະ ແລະ ອັດຖະ ແລະ ເປັນຂອງທານສໍາຄັນ. ອັດຍາຍນີ້ຍັງຈັດລາຍຊື່ການເຊື່ອມໂຍງເທວະດາ ແລະ ສັດວິເສດຕ່າງໆ ກັບຕົ້ນໄມ້ແຕ່ລະຊະນິດ (ເຊັ່ນ ພຣະພຣະຫມາຢູ່ຕົ້ນໄຊ). ທ້າຍສຸດ ມີການປະສານຄວາມເຄົາລົບທາງພຣະສາສະໜາກັບການຮັກສາທໍາມະຊາດ: ການບໍລິການຕົ້ນປິບປະລະ/ອັດສະວັດຖະ ແລະ ຕຸລະສີ ຖືກນັບເປັນການບໍລິການແກ່ໂລກພືດອັນສັກສິດທັງມວນ. ການຕັດຕົ້ນໄມ້ໃນຈາຕຸຣມາສະຍະຖືກຫ້າມ ນອກເສຍແຕ່ຈໍາເປັນເພື່ອຍັດຍະ. ພາກຜົນບຸນກ່າວວ່າ ການເລີ້ຍງພຣາຫມັນໃຕ້ຕົ້ນຈຳບູ ແລະ ການບູຊາຕົ້ນນັ້ນ ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ການສໍາເລັດປຸຣຸສາຣຖະທັງສີ່.
Adhyaya 253
शंकरकृतपार्वत्यनुनयः (Śaṅkara’s Appeasement of Pārvatī) — Cāturmāsya-Māhātmya Context
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາທາງທິດສະດີແລະຈັນຍາບັນ ກ່ຽວກັບຄວາມໂກດຂອງພຣະນາງປາຣະວະຕີ, ຄໍາສາບແຊ່ງ ແລະການທີ່ຣຸດຣະຖືກພັນລະນາວ່າຢູ່ໃນສະພາບບິດເບືອນ ກ່ອນຈະກັບຄືນສູ່ຮູບພຣະເທວະ. ກາລະວະອະທິບາຍວ່າ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວພຣະເທວີ ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງເຮັດຕົນໃຫ້ “ມອງບໍ່ເຫັນ” ແລະໄປສະຖິດໃນຮູບປະຕິມາໃນໂລກມະນຸດ; ຕໍ່ມາພຣະເທວີຈຶ່ງປະທານພອນ ແລະຍົກຍ້ອງພຣະວິສະນຸເປັນແມ່ໂລກ ແລະຜູ້ລ້າງບາບ. ຈາກນັ້ນເນື້ອຫາຫັນໄປສູ່ຈັນຍາບັນ: ຕັກເຕືອນເລື່ອງການລ່ວງລະເມີດ, ໜ້າທີ່ໃນການຕັກເຕືອນແລະຄວບຄຸມ (ນິກຣະຫະ) ແມ່ນແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມສຳພັນລຳດັບຊັ້ນ ເຊັ່ນ ພໍ່/ລູກ, ຄູ/ສິດ, ຜົວ/ເມຍ; ພ້ອມທັງເຕືອນບໍ່ໃຫ້ລະທິ້ງທຳຂອງຕະກູນ, ຊາດຕະກູນ ແລະຖິ່ນຖານ. ພຣະນາງປາຣະວະຕີກ່າວຄໍາທຸກໂສກແລະໂກດດ້ວຍຄໍາພູດຕົງ ພ້ອມກ່າວຫາ ແລະຂູ່ວ່າພຣະສິວະຈະຖືກທຳຮ້າຍໂດຍພຣາຫມະນ; ພຣະສິວະຈຶ່ງຄ່ອຍໆປອບປະໂລມ ຍົກຫຼັກເມດຕາ ແລະອະຫິງສາ. ການຄືນດີຖືກກຳນົດໂດຍວິໄນພິທີ: ພຣະນາງກຳນົດໃຫ້ຖືຈາຕຸຣມາສະຍະ, ພຣະຫມະຈັນ, ແລະໃຫ້ພຣະສິວະຟ້ອນຕານດະວະຕໍ່ໜ້າເທວະທັງຫຼາຍ; ພຣະສິວະຮັບຕົກລົງ ແລະຄໍາສາບແຊ່ງກາຍເປັນພອນ. ທ້າຍສຸດມີຜົນສະຫຼຸບວ່າ ຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາຈະໄດ້ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ຄວາມສຳເລັດ ແລະທີ່ພຶ່ງອັນເປັນມົງຄຸນ.
Adhyaya 254
चातुर्मास्य-माहात्म्ये हरताण्डवनृत्य-वर्णनम् | Description of Śiva’s Haratāṇḍava Dance within the Glory of Cāturmāsya
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຜູ້ຖາມ (ກ່າວວ່າເປັນຊູດຣະ) ມີຄວາມພິສົດແລະຄວາມເຊື່ອມສັດທາ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບ (1) ມະຫາເທວະຟ້ອນຮໍາຢູ່ທ່າມກາງເທວະດາແນວໃດ (2) ການຖືຈາຕຸຣມາສະຍະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ແລະຄວນຮັບວຣະຕະໃດ (3) “ອະນຸຄຣະຫະ” ພຣະກຸນຂອງເທວະດາເກີດຂຶ້ນແນວໃດ. ິສີ ກາລະວະ ຕອບໂດຍເລົ່າປະຫວັດສາດສັກສິດທີ່ໃຫ້ຜົນບຸນ. ເມື່ອຈາຕຸຣມາສະຍະມາຮອດ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຮັບວຣະຕະພຣະຫມະຈັນ ແລະເຊີນເທວະດາກັບິສີໄປຍັງພູມັນດະຣະ; ມະຫາເທວະເລີ່ມຟ້ອນ Haratāṇḍava ເພື່ອໃຫ້ພຣະນາງພະວານີຊື່ນຊົມ. ມີການຊຸມນຸມອັນໃຫຍ່ຫຼວງ: ເທວະດາ, ິສີ, ສິດທະ, ຢັກສະ, ຄັນທະຣະວະ, ອັບສະຣາ, ແລະຄະນະ. ລະບົບດົນຕີຖືກພັນລະນາຢ່າງປະນີດ—ເຄື່ອງດົນຕີຫຼາຍປະເພດ, ຈັງຫວະ, ແລະສາຍສຽງຮ້ອງ. ຕໍ່ມາເລື່ອງນໍາເຂົ້າ “ຣາກະ” ເປັນພະລັງງານມີຮູບຮ່າງ ເກີດຈາກພຣະສິວະພ້ອມຄູ່ຄອງ ແລະເຊື່ອມກັບພາບຈັກກະຣາໃນຮ່າງກາຍລະອຽດ. ເມື່ອວົງຈອນລະດູການສິ້ນສຸດ ພຣະນາງປາຣະວະຕີພໍໃຈ ແລະກ່າວເຖິງເຫດການໃນອະນາຄົດ: ລິງຄະໜຶ່ງທີ່ຕົກລົງເນື່ອງຈາກຄໍາສາບຂອງພຣາຫມະນະ ຈະກາຍເປັນທີ່ນັບຖືທົ່ວໂລກ ແລະຜູກພັນກັບນ້ໍານະຣະມະດາ. ມີສະໂຕຕຣະສັນລະເສີນພຣະສິວະ ແລະພຣະອົງປະທານຜົນການຟັງ/ອ່ານ: ຜູ້ສະທາບັກຕິທີ່ສວດຈະບໍ່ທຸກຂ໌ຈາກການພັດພາກສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ, ໄດ້ສຸຂະພາບແລະຄວາມຮັ່ງມີຫຼາຍຊາດ, ເພີດເພີນສິ່ງດີໃນໂລກ ແລະສຸດທ້າຍເຖິງໂລກຂອງພຣະສິວະ. ບົດຈົບດ້ວຍການສັນລະເສີນຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະດາອື່ນໆ ຢືນຢັນຄວາມສະພັງພອນຂອງພຣະສິວະ ແລະຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະສິວະກັບພຣະວິສນຸ; ພ້ອມຄໍາສະຫຼຸບຂອງກາລະວະວ່າ ຜູ້ພິຈາລະນາຮູບພຣະອົງຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນທຸກຂ໌.
Adhyaya 255
लक्ष्मीनारायणमहिमवर्णनम् (Glorification of Lakṣmī–Nārāyaṇa and Śāligrāma Worship during Cāturmāsya)
ບົດທີ 255 ປະສານທິດສະດີກ່ຽວກັບຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ) ກັບຄຳແນະນຳພິທີກຳຂອງຄົວເຮືອນ. ມັນກ່າວວ່າ śāligrāma ໃນແມ່ນ້ຳ Gaṇḍakī ແມ່ນ svayaṃbhū ເກີດຂຶ້ນໂດຍທຳມະຊາດ ແລະເຊື່ອມໂຍງແມ່ນ້ຳ Narmadā ກັບ Mahēśvara ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຮູບແບບຄວາມສັກສິດຂອງການປາກົດຕາມທຳມະຊາດ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ລຽງວິທີບູຊາດ້ວຍພັກຕິ—ຟັງ, ສວດ/ອ່ານບາງສ່ວນ, ສວດຄົບຖ້ວນ, ແລະອ່ານດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດບໍ່ຫລອກລວງ—ວ່າໃຫ້ຜົນນຳໄປສູ່ “ສະພາບສູງສຸດ” ຄືການພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ. ໃນໄລຍະ Cāturmāsya ສີ່ເດືອນ ມີວິນັຍພິເສດ: ບູຊາ Gaṇeśa ເພື່ອລາບຜົນ, ບູຊາ Sūrya ເພື່ອສຸຂະພາບ, ແລະປະຕິບັດ pañcāyatana ສຳລັບຄົວເຮືອນ ໂດຍຜົນບຸນເພີ່ມພູນໃນຊ່ວງນີ້. ຈຸດເນັ້ນຄືການບູຊາ Lakṣmī–Nārāyaṇa ຜ່ານ śāligrāma (ພ້ອມ dvāravatī-śilā, tulasī, ແລະ dakṣiṇāvarta śaṅkha) ຊຶ່ງສັນຍາຄວາມບໍລິສຸດ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ການໃຫ້ “Śrī” ຕັ້ງມັ່ນໃນເຮືອນ ແລະຜົນທາງມຸກຕິ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ກ່າວວ່າພັກຕິເປັນສິ່ງພໍພຽງສຳລັບທຸກຄົນ ເພາະການບູຊາພຣະອົງຜູ້ສະຖິດທົ່ວທຸກທີ່ ເທົ່າກັບການບູຊາຈັກກະວານທັງປວງ។
Adhyaya 256
रामनाममहिमवर्णनम् (Glorification of the Name “Rāma” and Mantra-Discipline in Cāturmāsya)
ບົດນີ້ເປີດຉາກທີ່ເຂົາໄກລາສະ ເມື່ອພຣະຣຸທຣະ (ພຣະສິວະ) ປະທັບກັບພຣະອຸມາ ມີຫມູ່ຄະນະ (gaṇa) ຫຼາຍປະການລ້ອມຮອບ ແລະຖືກລຽນຊື່ເປັນລໍາດັບ ເພື່ອສ້າງບັນຍາກາດແຫ່ງສະພາພິທີກຳອັນສັກສິດ. ເມື່ອລະດູໃບໄມ້ຜຸກມາຮອດ ຄວາມງາມຂອງອາລົມສຳຜັດ ແລະຄວາມຄຶກຄືນຂອງການຫຼິ້ນຖືກພັນລະນາ; ພຣະສິວະຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຄະນະທັງຫຼາຍຢຸດຄວາມຫຼິ້ນເລີນ ແລະເຂົ້າສູ່ຕະປະ (tapas) ຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ພຣະປາຣະວະຕີເຫັນສາຍມາລາຂອງພຣະສິວະ ແລະຖາມວ່າ ພຣະອົງກໍາລັງຈະປະ (japa) ອັນໃດ ໃນເມື່ອເປັນພຣະເຈົ້າດັ້ງເດີມ ແລະພຣະອົງພິຈາລະນາອະໄລຍະທຳອັນເກີນໂລກຢ່າງໃດ. ພຣະສິວະຕອບວ່າ ພຣະອົງສະເໝີສະມາທິໃນແກ່ນສານຂອງນາມພັນຂອງພຣະຫຣິ (Hari) ແລະສອນເລື່ອງມັນຕຣະ: ພຣານະວະ (Om) ແລະມັນຕຣະດວາດະສາກສະຣະ 12 ພະຍາງ ຖືກກ່າວວ່າເປັນແກ່ນຂອງເວດ ບໍລິສຸດ ໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ແລະມີອານຸພາບພິເສດໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ (cāturmāsya) ພ້ອມກ່າວຜົນບຸນວ່າສາມາດທໍາລາຍກອງກຳຊົ່ວອັນໃຫຍ່ໄດ້. ຕໍ່ມາພຣະອົງຂະຫຍາຍເຖິງກົດເກນຄວາມເຂົ້າເຖິງ: ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ໃຊ້ພຣານະວະ ໄດ້ແນະນໍາໃຫ້ຍຶດ “ນາມຣາມ” ເປັນມັນຕຣະສອງພະຍາງທີ່ມີພະລັງສູງສຸດ. ບົດນີ້ຈົບດ້ວຍການສັນລະເສີນ “ຣາມ” ວ່າຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານ ແລະໂລກໄພ ໃຫ້ໄຊຊະນະ ຊໍາລະທຸກສິ່ງ ແລະການພຶ່ງພານາມນີ້ຈະລົດອຸປະສັກ ແລະລົບລ້າງຜົນທັນທຸກຫຼັງຄວາມຕາຍ ໂດຍພິເສດໃນຈາຕຸຣມາສະຍະ.
Adhyaya 257
द्वादशाक्षरनाममहिमपूर्वकपार्वतीतपोवर्णनम् (The Glory of the Twelve-Syllable Mantra and the Account of Pārvatī’s Austerity)
ອັດທະຍາຍ 257 ເປັນບົດສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ ກ່ຽວກັບສິດ (adhikāra) ໃນການສວດມົນ ແລະຄວາມເຄັ່ງຄັດໃນພະກິດຕິ. ພາຣະວະຕີຂໍໃຫ້ມະຫາເທວະອະທິບາຍມະຫິມາ ຮູບແບບທີ່ຖືກຕ້ອງ ຜົນ ແລະວິທີປະຕິບັດຂອງມົນ 12 ພະຍາງ. ພຣະສິວະກ່າວກົດຕາມວັນນະ/ອາສຣະມະ: ສໍາລັບຜູ້ດວິຈະ ຕ້ອງສວດພ້ອມປຣານະວະ «oṃ»; ສໍາລັບແມ່ຍິງ ແລະຊູດຣະ ໃຫ້ສອນໂດຍຄໍານະມັດສະການໍາໜ້າ «namo bhagavate vāsudevāya» ໂດຍບໍ່ໃຊ້ປຣານະວະ ອ້າງອີງການກໍານົດຂອງປຸຣານະ-ສມຣິຕິ. ພຣະອົງເຕືອນວ່າການຝ່າຝືນລໍາດັບ (krama) ເປັນຄວາມຜິດ ແລະນໍາໄປສູ່ຜົນຮ້າຍ. ພາຣະວະຕີຍົກປັນຫາທາງຫຼັກທຳ: ນາງບູຊາຜ່ານມາຕຣາສາມ ແຕ່ກັບຖືກກ່າວວ່າບໍ່ມີສິດໃນປຣານະວະ. ພຣະສິວະຍົກຍ້ອງປຣານະວະເປັນຫຼັກກໍາເນີດດັ່ງເດີມ ທີ່ບຣະຫມາ ວິສນຸ ແລະສິວະ ຖືກວາງໄວ້ໃນແນວຄິດ, ແຕ່ກ່າວວ່າສິດຈະເກີດຈາກຕະປະ (tapas) ໂດຍສະເພາະການຖືວຣະຕະ Cāturmāsya ເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງຮະຣິ. ບົດນີ້ຜູກຕະປະກັບພັກຕິ: ຕະປະໃຫ້ເປົ້າໝາຍແລະຄຸນຄ່າ ແຕ່ຍາກ; ການເພີ່ມຕະປະທີ່ແທ້ຄືຄວາມອຸທິດແດ່ຮະຣິ, ແລະຕະປະທີ່ບໍ່ມີພັກຕິຖືກມອງວ່າຫຼຸດຖອຍ. ການລະລຶກວິສນຸຊໍາລະຄໍາເວົ້າ; ຮະຣິກະຖາຂັບໄລ່ບາບເຫມືອນໂຄມໄຟຂັບຄວາມມືດ. ທ້າຍສຸດ ພາຣະວະຕີປະຕິບັດຕະປະ Cāturmāsya ທີ່ຫິມາຈະລະ ດ້ວຍພຣະຫມະຈັນຍະ ແລະຄວາມງ່າຍດາຍ ພ້ອມສະມາທິຮະຣິ-ສັງກະຣະຕາມເວລາກໍານົດ; ບົດສັນລະເສີນທ້າຍ (ກ່າວວ່າໂດຍກາລະວະ) ຍົກຍ້ອງນາງເປັນແມ່ຈັກກະວານ ແລະປຣະກຣິຕິເຫນືອກຸນະ.
Adhyaya 258
हरशापः (Haraśāpaḥ) — “The Curse upon Hara / Śiva”
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການສົນທະນາຂອງລະສີ ໂດຍຄໍາຖາມຂອງ ກາລະວະ ເປັນຕົ້ນເຫດ. ພຣະສິວະຖືກຄວາມປາຖະໜາຮົ່ມຮວມ ໃນຂະນະທີ່ ພຣະປາຣະວະຕີ (ເປັນ ໄສລະປຸດຣີ) ກໍາລັງບໍາເນັດຕະປະສະຍາຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ພຣະອົງເດີນຫາຄວາມສະຫງົບ ແລະເຂົ້າໃກ້ແມ່ນ້ໍາຢະມຸນາ; ເຕຊະຕະປະສະຍາອັນຮ້ອນແຮງເຮັດໃຫ້ນ້ໍາແລະຮູບຮ່າງແມ່ນ້ໍາປ່ຽນໄປ ຈົນກາຍເປັນສີຄ້ໍາ. ຈາກນັ້ນມີຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນຈະລ້າງບາບຈໍານວນຫຼາຍ ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນໄດ້ຊື່ວ່າ “ຮະຣະຕີຣຖະ”. ຕໍ່ມາ ພຣະສິວະປ່ຽນເປັນຮູບນັກບໍາເນັດທີ່ມີເສນ່ຫາ ແລະຫຼິ້ນຢ່າງສະບາຍ ເດີນໄປຕາມອາສຣົມຂອງລະສີ. ພັນລະຍາຂອງລະສີຫຼາຍຄົນຖືກດຶງດູດທາງໃຈ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ. ລະສີທັງຫຼາຍເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະໂກດຄຽດ ຈຶ່ງສາບແຊ່ງໃຫ້ພຣະອົງອັບອາຍ. ຄໍາສາບແຊ່ງນັ້ນປາກົດເປັນໂລກຮ້າຍໃນພຣະວະກາຍ ເຮັດໃຫ້ໂລກສັ່ນຄອນ ແລະເທວະດາ-ສັດທັງຫຼາຍຫວາດກົວ. ພາຍຫຼັງ ລະສີທັງຫຼາຍສໍານຶກຜິດ ເສຍໃຈຕໍ່ການຮູ້ບໍ່ທັນ ແລະຍອມຮັບພຣະສິວະວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ເກີນກວ່າການຄາດຄະເນ. ມີບົດສັນລະເສີນພຣະເທວີວ່າເປັນຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ແລະເປັນແມ່ແຫ່ງພະລັງງານການທໍາງານຂອງຈັກກະວານ. ພຣະສິວະຈຶ່ງຂໍໃຫ້ຟື້ນຟູຈາກຜົນຂອງຄໍາສາບ ແລະບົດນີ້ສອນເຖິງການກໍ່ຕັ້ງຕີຣຖະ, ການລະວັງການຕັດສິນດ່ວນ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະອົງທັງຢູ່ໃກ້ແລະເກີນພົ້ນ.
Adhyaya 259
अमरकण्टक-नर्मदा-लिङ्गप्रतिष्ठा तथा नीलवृषभ-स्तुति (Amarakantaka–Narmadā Liṅga स्थापना and the Praise of Nīla the Bull)
ອັດຍາຍ 259 ເປັນການກ່າວຖຶງຕີຣຖະມາຫາຕະມະຢະຫຼາຍຕອນ. ບັນດາລະສີໄດ້ພົບລິງຄະອັນໃຫຍ່ທີ່ລົ້ມລົງ ແລະຮັບຮູ້ພະລັງອັນສະສົມຢູ່ທົ່ວການເວລາອັນຍາວນານ ຈົນແຜ່ນດິນຖືກພັນລະນາວ່າທຸກທ້ອນ. ພວກທ່ານໄດ້ປະກອບພິທີສະຖາປະນາລິງຄະຄືນ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍກຳນົດອົງຄຸນຂອງແມ່ນ້ຳສັກສິດ: ນ້ຳກາຍເປັນ ນະຣະມະດາ (ເຣວາ) ແລະລິງຄະໄດ້ນາມທີ່ຜູກພັນກັບ ອະມະຣະກັນຕະກະ. ຕໍ່ມາໄດ້ລຽນລຳດັບຜົນບຸນຈາກການປະຕິບັດ: ອາບນ້ຳ ແລະຈິບນ້ຳນະຣະມະດາ, ການເຮັດ pitṛ-tarpaṇa, ແລະການບູຊາລິງຄະທີ່ກ່ຽວກັບນະຣະມະດາ; ໂດຍເນັ້ນພິເສດການຖືປະພືດ Cāturmāsya ເຊັ່ນ liṅga-pūjā, Rudra-japa, Harā-pūjā, pañcāmṛta abhiṣeka, ຖວາຍນ້ຳເຜິ້ງ ແລະ dīpa-dāna. ສຽງຂອງພຣະພຣະຫມາໄດ້ກອບກຳຄວາມຫ່ວງໃຍເລື່ອງຄວາມປັ່ນປ່ວນຂອງຈັກກະວານ; ເທວະດາມາສັນລະເສີນພຣາຫມະນະ ເນັ້ນອຳນາດຂອງ vāg (ວາຈາ) ແລະຂໍ້ຄວນລະວັງບໍ່ໃຫ້ກະຕຸ້ນຄວາມໂກດຂອງພຣາຫມະນະ. ເລື່ອງຈຶ່ງຍ້າຍໄປ Goloka ທີ່ລະສີແລະເທວະດາໄດ້ເຫັນ “ນີລະ” ງົວຜູ້ເປັນລູກຂອງ Surabhī ທ່າມກາງຝູງງົວທີ່ມີນາມ. ມີຕອນອະທິບາຍເຫດທີ່ເອີ້ນວ່າ ນີລະ ແລະເຊື່ອມໂຍງລາວກັບ dharma ແລະ ພຣະສິວະ. ລະສີສັນລະເສີນນີລະເປັນຫຼັກຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານ ແລະເປັນຮູບຂອງທຳ; ພ້ອມຄຳເຕືອນເລື່ອງການລ່ວງລະເມີດຕໍ່ງົວສັກສິດ/ທຳ ແລະຜົນກ່ຽວກັບ śrāddha ເມື່ອບໍ່ປ່ອຍ vṛṣabha ເພື່ອຜູ້ຕາຍ. ທ້າຍສຸດ ນີລະຖືກປະດັບອາວຸດແບບພິທີ (chakra ແລະ śūla) ແລະກະຈາຍໄປທ່າມກາງຝູງງົວ; ມີຄຳກະວີປິດທ້າຍເຊື່ອມຄຳສາບ, ຄວາມສັດທາ, ແລະການກາຍເປັນຫີນໃນນ້ຳເຣວາ.
Adhyaya 260
Cāturmāsya Māhātmya and the Worship of Śālagrāma-Hari and Liṅga-Maheśvara (Paijavana-upākhyāna context)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາທີ່ເລີ່ມໃນນິທານ «Śālagrāma» (śālagrāma-kathānaka) ໂດຍລະລຶກເຖິງການປາກົດຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ ແລະຫົວຂໍ້ເກືອບກັບຮູບລິງຄະ. ຄຳພີແນະນຳໃຫ້ບູຊາພຣະຫຣິໃນຮູບ Śālagrāma ແລະນັບຖືບູຊາຄູ່ເທວະດາ ຫຣິ–ຫຣະ (Hari–Hara) ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດໃນໄລຍະ cāturmāsya. ການບູຊາຖືກກ່າວວ່າມີພະລັງນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mokṣa) ພ້ອມກັບວາງຫຼັກຮອງຮັບທາງພິທີ–ຈິດທຳ: vedokta karma, ວຽກບຸນ pūrta/ iṣṭa, ການບູຊາ pañcāyatana, ຄວາມຈິງໃຈ ແລະການບໍ່ໂລບ. ບົດນີ້ຍັງສົນທະນາເລື່ອງຄວາມເໝາະສົມ ແລະການຝຶກຝົນຈິດໃຈ ໂດຍຊີ້ວ່າ viveka, brahmacarya ແລະການພິຈາລະນາມັນຕຣາ dvādaśākṣara ແມ່ນສຳຄັນ. ກ່າວອີກວ່າພູຊາຄວນເຮັດດ້ວຍ upacāra 16 ປະການ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີມັນຕຣາກໍຕາມ. ທ້າຍບົດມີການປ່ຽນຕອນນິທານ (ຄືນຜ່ານໄປ ແລະທຸກຝ່າຍແຍກຈາກກັນ) ພ້ອມ phalaśruti ຢືນຢັນວ່າ ການຟັງ ການສະດຸດອ່ານ ຫຼືການສອນຂໍ້ຄວາມນີ້ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ບຸນຫຼຸດລົງ.
Adhyaya 261
ध्यानयोगः (Dhyāna-yoga) — Cāturmāsya Māhātmya within Brahmā–Nārada Dialogue
ບົດນີ້ໃນ Nāgara Khaṇḍa ເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ ຢູ່ໃນກອບເລື່ອງກ່ຽວກັບຕີຣຖະ. ນາຣະດະຖາມວ່າ ພຣະປາຣະວະຕີ ຜູ້ເປັນຄູ່ທິບຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ບັນລຸຍົກະອັນລຶກຊຶ້ງໃນໄລຍະ ຈາຕຸຣມາສະຍະ (4 ເດືອນ) ດ້ວຍ ມັນຕຣະຣາຊ 12 ພະຍາງ ແນວໃດ. ພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍວ່າ ໃນເວລາທີ່ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ຢູ່ໃນການນອນຫຼັບຈັກກະວານ ພຣະປາຣະວະຕີຮັກສາວຣະຕະຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ພັກຕິດ້ວຍໃຈ ກາຍ ວາຈາ, ບູຊາເທວະ, ດວິຈະ, ໄຟ, ຕົ້ນອັສວັດຖະ ແລະແຂກ, ພ້ອມກັບການຈະປະມັນຕຣະຕາມຄຳສອນຂອງພຣະສິວະ (ປິນາກິນ). ພຣະວິສນຸປາກົດເປັນທິບພະທັດສະນະອັນສະຫວ່າງໄສ: ມີ 4 ແຂນ ຖືສັງຂ໌ແລະຈັກຣະ ປະທັບເທິງກຣຸດ ແຜ່ລັງສີທົ່ວສາກົນ. ພຣະປາຣະວະຕີທູນຂໍຄວາມຮູ້ອັນບໍ່ມີມົນທິນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ກັບມາເກີດອີກ; ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ ການອະທິບາຍສູງສຸດໃຫ້ພຣະສິວະ ແລະຢືນຢັນວ່າ ພຣະສູງສຸດເປັນພະຍານທັງພາຍໃນພາຍນອກ ແລະເປັນຖານຂອງທຳມະ. ເມື່ອພຣະສິວະມາຮອດ ພຣະວິສນຸກໍກັບຄືນຮວມເຂົ້າ ແລະພຣະສິວະນຳພຣະປາຣະວະຕີໄປດ້ວຍພາຫະນະທິບ ຜ່ານທິວທັດຕ່າງໆ ຈົນເຖິງແມ່ນ້ຳທິບ ແລະປ່າຄ້າຍ Śaravana; ກຣິຕຕິກາທັງຫົກເຜີຍໃຫ້ເຫັນເດັກນ້ອຍຫົກໜ້າອັນສະຫວ່າງ—ກາຣຕຕິເກຍ—ໃຫ້ພຣະປາຣະວະຕີອຸ້ມກອດ. ຕໍ່ມາເລື່ອງພາໄປສູ່ການບິນຂ້າມດວີປະແລະມະຫາສະໝຸດ ຈົນເຖິງດິນແດນ “Śveta” ອັນສະຫວ່າງ ແລະຍອດພູທິບ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະສິວະປະທານຄຳສອນລັບທີ່ເກີນກວ່າສຣຸຕິ: ມັນຕຣະທີ່ປະສົມປຣະນະວະ ແລະພິທີທຽນ (ທ່ານັ່ງ, ບູຊາພາຍໃນ, ປິດຕາ, ມຸດຣາ, ຈິນຕະນາພຸຣຸສະຈັກກະວານ) ເພື່ອຊຳລະມົນທິນ ແລະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເປື້ອນມົນ ແມ່ນແຕ່ພຽງຄິດຖຶງສັ້ນໆໃນຈາຕຸຣມາສະຍະກໍມີຜົນ.
Adhyaya 262
ज्ञानयोगकथनम् (Jñānayoga-kathana) — Discourse on the Yoga of Knowledge
ໃນອັດຍາຍນີ້ ພາຣະວະຕີທູນຂໍຕໍ່ພຣະອີສະວະຣະ ໃຫ້ຊີ້ແນະວິທີເຂົ້າສູ່ ທະຍານະໂຍກ ແລະຈາກນັ້ນເຖິງ ຍານະໂຍກ ພ້ອມສະພາບ “ອະມະຕະ”. ພຣະອີສະວະຣະຕອບດ້ວຍການອະທິບາຍທາງເທັກນິກກ່ຽວກັບ “ມັນຕຣະຣາຊາ” ມັນຕຣະ 12 ພະຍາງ ໂດຍລະບຸແບບພຣະເວດ: ṛṣi, chandas, devatā, viniyoga ແລະຈັດແຜນອັກສອນທີລະຕົວ ເຊື່ອມກັບສີ, ບີຈະທາດ, ນັກພຣະດຳລັດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະການນຳໃຊ້. ຕໍ່ມາ ອະທິບາຍ deha-nyāsa ການວາງພະຍາງລົງໃນຮ່າງກາຍ (ຕີນ, ສະດື, ຫົວໃຈ, ຄໍ, ມື, ລີ້ນ/ປາກ, ຫູ, ຕາ, ແລະຫົວ) ພ້ອມກ່າວເຖິງມຸດຣາສາມຢ່າງ (liṅga, yoni, dhenu) ເປັນພາສາພິທີທີ່ຝັງຢູ່ໃນກາຍ. ຈາກໂຄງສ້າງພິທີນີ້ ບົດສອນຫັນໄປສູ່ທິດສະດີການພິຈາລະນາ: ທະຍານະແມ່ນວິທີຕັດສິນໃນການລ້າງບາບ ແລະຄວາມບໍລິສຸດ; ໂຍກຖືກແບ່ງເປັນ 2—ທະຍານະມີອາລັມພະນະນຳໄປສູ່ການເຫັນນາຣາຍະນະ, ແລະ ຍານະໂຍກສູງສຸດບໍ່ມີອາລັມພະນະ ມຸ່ງສູ່ພຣະພຣະຫມັນອັນບໍ່ມີຮູບ ແລະບໍ່ອາດວັດໄດ້. ບົດນີ້ເນັ້ນຄຸນລັກອະທະວິທີ (nirvikalpa, niranjana, sākṣimātra) ແຕ່ຍັງໃຫ້ສະພານການສອນຜ່ານການພິຈາລະນາຮ່າງກາຍ ໂດຍສະເພາະ “ສິຣະ” ຫົວ ເປັນຈຸດຫຼັກໃນການຮັກສາສະຕິຍົກ. ຍັງກ່າວເຖິງ cāturmāsya ພິທີສີ່ເດືອນ ວ່າເວລານັ້ນການພິຈາລະນາມີພະລັງຫຼາຍ. ມີການກຳຊັບຈັນຍາບັນ: ບໍ່ຄວນເຜີຍແຜ່ໃຫ້ຜູ້ບໍ່ມີວິໄນ ຫຼືມີໃຈຮ້າຍ, ແຕ່ສາມາດມອບໃຫ້ຜູ້ມີພັກດີ ແລະບໍລິສຸດ ໄດ້ທຸກຊັ້ນຊາດ. ທ້າຍສຸດ ຢືນຢັນວ່າຮ່າງກາຍເປັນໂລກນ້ອຍ ມີເທວະດາ ແມ່ນ້ຳ ແລະດາວເຄາະຢູ່ຕາມຈຸດຕ່າງໆ ແລະການຈົ່ງໃຈໃນ nāda ກັບການພິຈາລະນາພຣະວິສະນຸ ນຳໄປສູ່ມຸກຕິ।
Adhyaya 263
मत्स्येन्द्रनाथोत्पत्तिकथनम् (Origin Account of Matsyendranātha)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະອີສະວະຣາສອນເລື່ອງກຳ, ຍານ, ແລະ ໂຍຄະ: ການກະທຳທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະຫຣິ/ວິສນຸ ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະມີພັກຕິ ຈະບໍ່ກາຍເປັນເຄື່ອງຜູກມັດ. ພຣະອົງຍົກວິໄນທາງຈິດໃຈແລະຈັນຍາບັນ—śama (ຄວາມສະຫງົບ), vicāra (ການພິຈາລະນາ), santoṣa (ຄວາມພໍໃຈ), sādhu-saṅga (ຄົບຫາສາທຸ)—ເປັນ “ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ 4” ຂອງເສັ້ນທາງມົກສະທີ່ປຽບເຫມືອນເມືອງ, ແລະຊູມຊື່ນວ່າຄຳສອນຂອງຄູ (guru-upadeśa) ແມ່ນກະແຈໃຫ້ຮູ້ສະພາວະພຣະພຣະຫມະ (brahma-bhāva) ແລະບັນລຸ jīvanmukti ໃນຂະນະຍັງມີຊີວິດ. ຕໍ່ມາມີກອບເລື່ອງມັນຕຣາ ໂດຍສັນລະເສີນ dvādaśākṣara (ມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ) ເປັນເມັດພັນຊຳລະລ້າງ ແລະເປັນຈຸດຮວບຮວມສະມາທິ; Cāturmāsya ຖືກກ່າວວ່າເປັນໄລຍະມົງຄຸນ ທີ່ການຖືປະພຶດແລະການຟັງທຳຈະເຜົາຄວາມຜິດທີ່ສະສົມ. ເລື່ອງຫັນໄປຫາຄຳເລົ່າຂອງພຣະພຣະຫມາ: ພຣະຫຣະ (ສິວະ) ພົບສັດປາອັນອັດສະຈັນ ແລະຖາມໄຖ່; ປາເລົ່າວ່າຖືກປະຖິ້ມເນື່ອງຈາກຄວາມກັງວົນເລື່ອງສາຍຕະກູນ ແລະຕິດຂັດດົນນານ, ແຕ່ຄຳຂອງພຣະສິວະເຮັດໃຫ້ຕື່ນຮູ້ຍານ-ໂຍຄະ. ເມື່ອຖືກປ່ອຍ ຈຶ່ງໄດ້ນາມ Matsyendranātha ເປັນໂຍຄີຜູ້ເລີດ ບໍ່ອິດສາ, ບໍ່ສອງ, ສະຫຼະລະວາງ, ແລະຮັບໃຊ້ພຣະພຣະຫມະ; ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນຂອງການຟັງເລື່ອງນີ້ ໂດຍສະເພາະໃນ Cāturmāsya ວ່າໃຫ້ຜົນສູງເທົ່າພິທີ Aśvamedha.
Adhyaya 264
तारकासुरवधः (Tārakāsura-vadha) — The Slaying of Tārakāsura
ອັດຍາຍນີ້ສະແດງເລື່ອງທາງທິດສະດີທີ່ຊ້ອນຊັ້ນ ປະສົມປະສານບັນທຶກສົງຄາມແບບຕໍານານກັບຄໍາສອນເພື່ອການຫຼຸດພົ້ນ. ເລີ່ມດ້ວຍພຣະພຣະຫມາອະທິບາຍການລີລາອັນສັກສິດຂອງພຣະສະກັນດະ/ກາຣຕິເກຍ ໃນວັຍໜຸ່ມ ໃກ້ພຣະປາຣະວະຕີ ແລະ ພຣະສິວະ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມໃກ້ຊິດຂອງເທວະກັບພູມສັກສິດ. ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍຖືກທາຣະກະອະສຸຣະກົດຂີ່ ຈຶ່ງວອນຂໍພຣະສັງກະຣະ; ພຣະສະກັນດະຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນເສນາປະຕິ ມີສຽງສັນລະເສີນ ດົນຕີທິບ ແລະ ກໍາລັງຈາກຈັກກະວານໜຸນຊ່ວຍ (ເຊັ່ນ ອັກນິມອບສັກຕິ). ທີ່ຕາມຣະວະຕີ ສຽງສັງຂະຂອງພຣະສະກັນດະເອີ້ນກອງທັບຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ; ເທວະແລະອະສຸຣະປະທະກັນຢ່າງໃຫຍ່ ມີການແຕກພ່າຍແລະຄວາມພິນາດ. ສຸດທ້າຍ ທາຣະກະຖືກທໍາລາຍ ແລ້ວມີພິທີສະຫຼອງໄຊຊະນະ ແລະ ພຣະປາຣະວະຕີກອດພຣະສະກັນດະດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຕໍ່ມາບົດສົນທະນາຫັນໄປຫາເລື່ອງການແຕ່ງງານ (ປານິຄຣະຫະນະ) ໂດຍພຣະສິວະຍົກຂຶ້ນ; ພຣະສະກັນດະຕອບດ້ວຍທ່າທີຍານ-ໄວຣາກຍະ: ບໍ່ຍຶດຕິດ ເຫັນສັບພະສິ່ງຢ່າງທົ່ວໜ້າ ແລະ ກ່າວວ່າຄວາມຮູ້ແທ້ຫາຍາກ ຕ້ອງຮັກສາ. ພຣະອົງອະທິບາຍວ່າ ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣະຫມັນອັນແຜ່ຊາຍທົ່ວ ການກະທໍາຂອງໂຍຄີຈະສົງບົດ; ທຽບຈິດທີ່ງ່າຍຕໍ່ການຍຶດຕິດກັບຈິດທີ່ສະເໝີພາບ ແລະ ວາງຄວາມຮູ້ເປັນການບັນລຸທີ່ຕັດສິນແລະຍາກຢິ່ງ. ພຣະສະກັນດະເດີນທາງໄປພູເຂົາກຣອຍນຈະ ເພື່ອຕະປະສະຍາ ຈະປະມັນຕຣະ (ບີຈະ 12 ພະຍາງ) ຄວບຄຸມອິນທຣີ ແລະ ຊະນະການລໍ້ລວງຈາກສິດທິ. ທ້າຍສຸດ ພຣະສິວະປອບໃຈພຣະປາຣະວະຕີ ແລະ ນໍາເສີນມະຫາຕະມະຍະຂອງຈາຕຸຣມາສຍະວ່າທໍາລາຍບາບ; ສູຕະປິດບົດດ້ວຍການເຊີນໃຫ້ຟັງຕໍ່ ຮັກສາກອບສົນທະນາແບບປຸຣານະໄວ້.
Adhyaya 265
अशून्यशयनव्रतमाहात्म्यवर्णन (The Māhātmya of the Aśūnya-Śayana Vrata)
ອັດທະຍາຍນີ້ສະແດງຄໍາສອນສອງຕອນທີ່ເຊື່ອມກັນ. ຕອນທໍາອິດ ເມື່ອພວກລຶສີຖາມວ່າຜູ້ອ່ອນແອ ຫຼືບອບບາງຈະຮັກສາວຣະຕະແລະນິຍະມຫຼາຍຢ່າງໄດ້ແນວໃດ, ສູຕະໄດ້ແນະນໍາ “ພີສະມະ-ປັນຈະກະ” ເປັນວິນັຍ 5 ມື້ ໃນຂ້າງຂຶ້ນເດືອນກາຣຕິກ ເລີ່ມຈາກວັນເອກາດະສີ. ພິທີປະກອບມີການຊໍາລະຕອນເຊົ້າ, ນິຍະມທີ່ມຸ່ງຫາວາສຸເທວະ, ອົດອາຫານ ຫຼືຖ້າອົດບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານແທນ, ຖວາຍອາຫານຮະວິສແກ່ພຣາຫມັນ, ບູຊາພຣະຫຣິສີເກສະໃນຮູບ “ຊະລາຊາຍີ” ດ້ວຍທູບ ກິ່ນຫອມ ແລະນະໄວດະຍະ, ພ້ອມການເຝົ້າຍາມກາງຄືນ; ຈົບໃນມື້ທີ 6 ດ້ວຍການນັບຖືພຣາຫມັນ ແລະກິນອາຫານດ້ວຍຕົນເອງຫຼັງພິທີປັນຈະກະວະຍະ. ຍັງລະບຸດອກໄມ້/ໃບທີ່ຖວາຍແຕ່ລະມື້ (ເຊັ່ນ ດອກຊາຕິໃນເອກາດະສີ, ໃບບິລວະໃນດວາດະສີ) ແລະມົນຕຣາອາຣະຄະຍະຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ. ຕອນທີສອງ ພວກລຶສີຂໍຮູ້ພິທີຂະຫຍາຍຂອງ “ອະຊູນຍະ-ຊະຍະນະ ວຣະຕະ” ທີ່ເຄີຍຖືກອິນທຣະປະຕິບັດເພື່ອໃຫ້ພຣະຈັກຣະປານິພໍໃຈ. ສູຕະກໍານົດເວລາເລີ່ມຫຼັງສຣາວະນີຜ່ານໄປ ໃນວັນທີ 2 ພາຍໃຕ້ນັກສັດຕຣະທີ່ກ່ຽວກັບພຣະວິສນຸ, ແລະເຕືອນດ້ານຈັນຍາບັນໃຫ້ຫຼີກການສົນທະນາກັບຄົນບາບ/ຕົກຕໍ່າ/ມະເລັດຈະ (ເປັນຂອບເຂດສັງຄົມຕາມຂໍ້ຄວາມ). ຕອນທ່ຽງໃຫ້ອາບນໍ້າ ນຸ່ງຜ້າສະອາດ ແລ້ວບູຊາພຣະຊະລາຊາຍີ ພ້ອມຄໍາອະທິຖານໃຫ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນເຮືອນ, ບັນພະບຸລຸດ, ໄຟບູຊາ, ເທວະດາ ແລະຄວາມຕໍ່ເນື່ອງແຫ່ງຄູ່ຄອງຢ່າໃຫ້ສູນເສຍ—ສະທ້ອນທຳມະຂອງຄອບຄົວທີ່ຍຶດຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງລັກສະມີ-ວິສນຸ ແລະອຸດົມຄະຕິ “ຕຽງບໍ່ຫວ່າງ” ຂ້າມຊາດ. ວຣະຕະດໍາເນີນຕໍ່ຕະຫຼອດເດືອນພາດຣະປະດະ, ອາສວິນ, ແລະກາຣຕິກ ດ້ວຍຂໍ້ຈໍາກັດອາຫານ (ໂດຍສະເພາະຫ້າມນໍ້າມັນ) ແລະຈົບດ້ວຍການຖວາຍທານຕຽງພ້ອມຜົນໄມ້/ເຂົ້າ ແລະຜ້າ, ພ້ອມຄໍາດັກຊິນາເປັນຄໍາ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າຜູ້ອົດອາຫານໄດ້ບຸນຫນັກຂຶ້ນ, ພຣະເຈົ້າພໍໃຈຕໍ່ເນື່ອງ, ບາບສະສົມຖືກລ້າງ, ແລະຜົນດີຕໍ່ແມ່ຍິງ (ຄວາມບໍລິສຸດ, ຈິດໃຈມັ່ນຄົງ, ໂຊກດີໃນການແຕ່ງງານສໍາລັບສາວ) ພ້ອມທັງຜູ້ປະຕິບັດບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບວິນັຍໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ.
Adhyaya 266
शिवारात्रिमाहात्म्यवर्णनम् (The Māhātmya of Śivarātri)
ບົດ 266 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລະສີຂໍໃຫ້ສູຕະກ່າວລາຍຊື່ຕີຣຖະສຳຄັນ ແລະ ລິງຄະອັນສູງສົ່ງທີ່ການເຫັນດ້ວຍສາຍຕາ (ດັຣຊະນະ) ໃຫ້ບຸນຄົບຖ້ວນ. ສູຕະກ່າວເຖິງລິງຄະຫຼັກໆ ເຊັ່ນ ມັງກະເນສະວະຣະ ແລະ ສິດເທສະວະຣະ ແລ້ວເນັ້ນຜົນບຸນຂອງມັງກະເນສະວະຣະ ໂດຍສະເພາະເມື່ອປະກອບວຣະຕະ “ສິວະຣາຕຣີ”. ສິວະຣາຕຣີຖືກກຳນົດເປັນຄືນຈະຕຸຣທະສີ ໃນຂ້າງແຮມຂອງເດືອນມາຄະ; ໃນຄືນນັ້ນພຣະສິວະຖືກເຂົ້າໃຈວ່າ “ເຂົ້າສູ່/ແຜ່ຊຶມ” ໃນລິງຄະທັງປວງ ແລະ ມີຊື່ສຽງພິເສດທີ່ມັງກະເນສະວະຣະ. ມີນິທານກ່ຽວກັບກະສັດອັດສະວະເສນ ໄປຖາມລະສີພະຣະຕຣິຍັຊຍະ ເຖິງວຣະຕະທີ່ເຮັດງ່າຍແຕ່ໄດ້ບຸນຫຼາຍໃນກະລິຍຸກ; ລະສີແນະນຳສິວະຣາຕຣີ ເປັນການຕື່ນຢາມຄືນດຽວ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທານ ການບູຊາ ແລະ ການສວດມົນຕ໌ ເປັນ “ອະມະຕະ/ບໍ່ເສື່ອມ”. ດ້ານເທວະດາ ພວກເທວະດາຂໍໃຫ້ມີວັນ-ຄືນດຽວເພື່ອຊຳລະມະນຸດ; ພຣະສິວະຮັບປາກວ່າຈະເສດຈົງລົງໃນຄືນນັ້ນ ແລະ ປະທານລຳດັບມົນຕ໌ແບບປັນຈະວັກຕຣະ ພ້ອມພິທີບູຊາ (ເຄື່ອງບູຊາ, ອັຣຄະຍະ, ນັບຖືພຣາຫມະນ, ເລົ່າເລື່ອງພະທຳ, ດົນຕຣີ-ຟ້ອນລຳ). ຕົວຢ່າງທາງສິນທຳຕາມມາ: ໂຈນຄົນໜຶ່ງຢູ່ຕື່ນໃນຕົ້ນໄມ້ໃກ້ລິງຄະ ແລະ ໃບໄມ້ຕົກລົງ ແມ່ນແຕ່ເຈດຕະນາບໍ່ບໍລິສຸດກໍໄດ້ຜົນບຸນ ຈົນໄດ້ເກີດດີ ແລະ ພາຍຫຼັງສ້າງສະຖານບູຊາ. ບົດຈົບດ້ວຍການສັນລະເສີນສິວະຣາຕຣີເປັນຕະປັສສະສູງສຸດ ແລະ ກ່າວຟະລະຜົນຂອງການອ່ານ-ຟັງ.
Adhyaya 267
तुलापुरुषदानमाहात्म्यवर्णनम् | Tula-Puruṣa Donation: Procedure and Merit (Siddheśvara Context)
ບົດນີ້ເປັນການອະທິບາຍທັງດ້ານທຳມະ ແລະ ຂັ້ນຕອນພິທີ ຢູ່ໃນລຳດັບການສົນທະນາ. ສູຕະຍືນຢັນຄຸນຄ່າຂອງການຖືວຣະຕະເຊັ່ນ ສິວະຣາຕຣີ ສຳລັບຜູ້ປາຖະໜາຜົນດີທັງ “ສອງໂລກ”. ອານຣະຕະ (Ānarta) ຂໍໃຫ້ເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງການປາກົດຂອງ ສິດເທສະວະຣະ (Siddheśvara) ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງຄຳສັນລະເສີນທີ່ເກີ່ຍວກັບ ສິວະຣາຕຣີ ແລະ ມັງກະເນສະວະຣະ (Maṅkaṇeśvara) ມາແລ້ວ. ພາຣຕຣິຍັດຍະ (Bhartṛyajña) ຕອບໂດຍເນັ້ນຜົນທີ່ໄດ້ຈາກການພົບພາສິດເທສະວະຣະ ພ້ອມຍົກແນວຄິດເລື່ອງອຳນາດກະສັດສາກົນ (cakravartitva) ແລະແນະນຳພິທີທານ “ຕຸລາ-ປຸຣຸສະ” (Tulā-Puruṣa) ອັນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍວິທີປະຕິບັດ: ເລືອກເວລາມົງຄຸນ (ຄຣາສ, ວັນຕາເວັນຢືນ, ວັນກາງວັນ-ກາງຄືນເທົ່າກັນ), ສ້າງມັນດະປະ ແລະ ແທ່ນບູຊາ, ເລືອກພຣາຫມັນຜູ້ຄວນຮັບ ແລະແຈກຈ່າຍທານຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ຕິດຕັ້ງຕຸລາ (ຄັນຊັ່ງ) ມີເສົາເຮັດຈາກໄມ້ມົງຄຸນຕາມທີ່ກຳນົດ ແລະອັນເຊີນ “ຕຸລາ” ເປັນຫຼັກການສັກສິດ. ຜູ້ໃຫ້ທານຊັ່ງຕົນເອງກັບຄຳ, ເງິນ ຫຼື ຂອງທີ່ປາຖະໜາຈະຖວາຍ ແລ້ວຖວາຍພ້ອມນ້ຳ ແລະ ເມັດງາຕາມວິນັຍ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ບາບກຳທີ່ສະສົມຈະຖືກທຳລາຍຕາມສັດສ່ວນຂອງທານ, ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກໄພພິບັດ, ແລະເມື່ອຖວາຍຕໍ່ໜ້າສິດເທສະວະຣະ ບຸນຈະເພີ່ມພູນເຖິງ “ພັນເທົ່າ”. ທ້າຍບົດຍືນຢັນຄວາມສັກສິດຮວມຂອງກະເສດຕຣະນີ້—ມີຕີຣຖະ ແລະ ສະຖານບູຊາຫຼາຍຢ່າງຮວມຢູ່ບ່ອນດຽວ—ແລະການເຫັນ, ການສຳຜັດ, ການນະມັດສະການສິດເທສະວະຣະ ໃຫ້ຜົນດີຄົບຖ້ວນ។
Adhyaya 268
पृथ्वीदानमाहात्म्यवर्णनम् (The Glory and Procedure of the Earth-Gift)
ບົດ 268 ເປັນການສົນທະນາທາງພິທີກຳ ເມື່ອ ອານະຣະຕະ (Ānarta) ຖາມ ພະຣະຕຣິຍັຊຍະ (Bhartṛyajña) ກ່ຽວກັບເຫດກຳມະທີ່ນຳໄປສູ່ອຳນາດຈັກກະວັດ (cakravartin) ແລະວິທີບັນລຸ. ພະຣະຕຣິຍັຊຍະກ່າວວ່າ ຄວາມເປັນກະສັດແມ່ນຫາຍາກ ແລະຂຶ້ນກັບບຸນ; ຜູ້ປົກຄອງທີ່ມີສັດທາ ຖວາຍ “ແຜ່ນດິນຄຳ” (hiraṇmayī pṛthvī) ຕໍ່ໜ້າ ໂກຕະເມສະວະຣະ (Gautameśvara) ຈະໄດ້ເປັນຈັກກະວັດ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງກະສັດເຊັ່ນ ມານທາຕາ, ຫະຣິສຈັນທຣະ, ພະຣະຕະ, ກາຣຕະວີຣຍະ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ອະທິບາຍໂຄງສ້າງພິທີຢ່າງລະອຽດ: ແບບຈຳລອງແຜ່ນດິນຕ້ອງຫຼໍ່ຕາມນ້ຳໜັກກຳນົດ ແລະຫ້າມຫຼອກລວງໃນຊັບສິນ. ພູມສັນຖານຈັກກະວານຖືກສະແດງຜ່ານມະຫາສະໝຸດ 7 (ນ້ຳເກືອ, ນ້ຳອ້ອຍ, ເຫຼົ້າ, ນ້ຳມັນເນີຍ, ນົມສົ້ມ, ນົມ, ນ້ຳ), ດວີປ 7, ພູເມຣຸ ແລະພູອື່ນໆ, ພ້ອມແມ່ນ້ຳສຳຄັນ ໂດຍສະເພາະ ຄົງຄາ. ກຳນົດໃຫ້ສ້າງມັນດະປະ, ກຸນດະ, ໂຕຣະນະ, ເວທີກາງ ແລະທຳອະພິເສກດ້ວຍ pañcagavya ແລະນ້ຳບໍລິສຸດ; ພ້ອມການກະທຳທີ່ຜູກກັບມັນຕຣະ ເຊັ່ນ ອາບນ້ຳ, ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ທູບ, ອາຣາຕຣິກ ແລະຖວາຍເຂົ້າເມັດ. ຜູ້ຖວາຍກ່າວຄຳສັນລະເສີນຍອມຮັບແຜ່ນດິນເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ແລະຂໍໃຫ້ນາງມາປະທັບເພື່ອການຖວາຍ; ຈາກນັ້ນຖ່າຍໂອນທານເປັນນິມິດໃສ່ນ້ຳ (ບໍ່ວາງລົງດິນ ແລະບໍ່ສົ່ງໃສ່ມືຜູ້ຮັບ) ແລ້ວສົ່ງນາງກັບຢ່າງເຄົາລົບ ແລະແຈກຈ່າຍໃຫ້ພຣາຫມັນ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ລາຊະວົງຈະໝັ້ນຄົງ ບໍ່ເສຍອານາຈັກ; ບາບຖືກທຳລາຍແມ່ນແຕ່ຟັງ; ແລະເມື່ອປະຕິບັດທີ່ ໂກຕະເມສະວະຣະ ຈະມີຜົນຫຼາຍຊາດ ຈົນເຂົ້າໃກ້ພະວິສນຸຜູ້ມີທີ່ຢູ່ອັນບໍ່ເສື່ອມ; ພ້ອມຫ້າມຢ່າງເຂັ້ມງວດ ບໍ່ໃຫ້ຍຶດດິນທີ່ຜູ້ອື່ນເຄີຍຖວາຍແລ້ວ.
Adhyaya 269
कपालमोचन-ईश्वर-उत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम् (Kapālamocaneśvara: Origin and Glory of the Skull-Release Lord)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ ສູຕະ ນໍາເສີນມະຫາຕະມະຍະຂອງ ກະປາເລສະວະຣ (Kapālamocaneśvara) ໂດຍກ່າວວ່າ ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍຊໍາລະບາບໄດ້. ບັນດາລຶສີຖາມວ່າ ໃຜເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງພຣະອົງ, ຜົນຈາກການເບິ່ງພຣະອົງ (darśana) ແລະການບູຊາ (pūjā) ແມ່ນຫຍັງ, ແລະບາບບຣາຫມະຫັດຕະຍາຂອງ ອິນດຣະ ເກີດແລະຖືກລົບລ້າງແນວໃດ; ພ້ອມທັງພິທີຖວາຍ “ປາປະ-ປຸຣຸສະ” (ຮູບແທນບາບ) ດ້ວຍມັນຕຣາ ແລະເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ. ສູຕະອະທິບາຍວ່າ ອິນດຣະເປັນຜູ້ຕິດຕັ້ງເທວະອົງນີ້ເພື່ອຂໍການພົ້ນຈາກບາບນັ້ນ. ເລື່ອງຍ້ອນກັບໄປຫາສາເຫດ: ວຣິຕຣະ ເກີດຈາກ ຕະວັສຕຣ ໄດ້ຮັບພອນຈາກ ພຣະບຣະຫມາ ໃຫ້ມີສະຖານະເປັນດັ່ງບຣາຫມະນະ ແລະເປັນຜູ້ເຄົາລົບບຣາຫມະນະ. ສົງຄາມເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເທວະ ແລະດານະວະ; ບຣິຫັສປະຕິ ແນະນໍາໃຫ້ອິນດຣະໃຊ້ກົນລະຍຸດ ແລະຕໍ່ມາໃຫ້ໄປເອົາກະດູກຂອງ ດະທີຈິ ເພື່ອສ້າງ ວັຈຣະ. ອິນດຣະສັງຫານວຣິຕຣະ (ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ brahma-bhūta) ແລະບາບບຣາຫມະຫັດຕະຍາປາກົດເປັນການເສຍເຕຊະ ແລະຄວາມສົກປົກ. ພຣະບຣະຫມາສັ່ງໃຫ້ອິນດຣະອາບນໍ້າວຽນຕາມຕີຣຖະ ແລະບໍລິຈາກຮູບກາຍຄໍາ (ປາປະ-ປຸຣຸສະ) ໃຫ້ບຣາຫມະນະດ້ວຍມັນຕຣາ, ພ້ອມທັງສ້າງແລະບູຊາກະປາລາໃນ ຮາຖາເກສະວະຣ-ເຂດ. ອິນດຣະອາບນໍ້າທີ່ ວິສວາມິຕຣະ-ຫຣະດະ ແລະກະປາລາຕົກລົງ; ພຣະອົງບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາ 5 ບົດທີ່ຜູກພັນກັບໃບໜ້າ 5 ຂອງ ຮະຣະ ແລະຄວາມມົນທິນກໍຫາຍໄປ. ບຣາຫມະນະຊື່ ວາຕະກະ ຮັບຮູບຄໍານັ້ນແຕ່ຖືກຕໍານິ; ການສົນທະນາອະທິບາຍຈັນຍາຂອງການຮັບ ແລະທໍານາຍອໍານາດພິທີກໍາທ້ອງຖິ່ນ ແລະຊື່ສຽງຂອງສະຖານທີ່ “ກະປາລະໂມຈະນະ”. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການຟັງ/ສະດຸດອ່ານເລື່ອງນີ້ທໍາລາຍບາບ ແລະຕີຣຖະນີ້ເປັນທີ່ລົບລ້າງບຣາຫມະຫັດຕະຍາໂດຍເດັ່ນ.
Adhyaya 270
पापपिण्डप्रदानविधानवर्णनम् | Procedure for the Donation of the Pāpa-Piṇḍa (Sin-Effigy)
ບົດທີ 270 ອະທິບາຍຫຼັກພິທີການຊໍາລະບາບ (prāyaścitta) ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຮັດ pāpa ໂດຍຄວາມບໍ່ຮູ້, ຄວາມປະມາດ, ຕັນຫາ ຫຼືຄວາມບໍ່ເຕັມວຸຒິ ແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດພິທີຊໍາລະບາບຕາມປົກກະຕິ. Ānarta ຂໍວິທີທີ່ທໍາລາຍອະກຸສົນແລະໃຫ້ຄວາມເບົາໃຈໄດ້ທັນທີ; Bhartṛyajña ຈຶ່ງບອກພິທີຖວາຍ “pāpa-piṇḍa” ທອງຄໍາ ເປັນກ້ອນທອງ 25 pala. ພິທີກໍານົດໃນ apara-pakṣa (ຂ້າງແຮມ/ຂ້າງຫຼຸດ) ຕ້ອງກຽມຄວາມບໍລິສຸດ: snāna (ອາບນ້ໍາ), ເສື້ອຜ້າສະອາດ, ຈັດ maṇḍapa/vedi (ມັນດະປະ/ແທ່ນບູຊາ). ຜູ້ຖວາຍບູຊາຕາມແຜນຜັງຈັກກະວານ ໂດຍນົບນ້ອມຕໍ່ tattva ຕໍ່ເນື່ອງ ເລີ່ມຈາກດິນ ໄປຫາທາດ ແລະອະໄວຍະວະຮັບຮູ້ ດ້ວຍຄໍາເຊີນແບບມັນຕຣາ. ຈາກນັ້ນເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ (ຊໍານານ Veda ແລະ Vedāṅga) ມາຮັບການຕ້ອນຮັບ, ລ້າງຕີນ, ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະເຄື່ອງປະດັບ, ພ້ອມມອບ mūrti/ຮູບຕົວແທນ ແລະກ່າວມັນຕຣາຖ່າຍໂອນວ່າ pāpa ເກົ່າຖືກວາງໄວ້ໃນຮູບທີ່ຖວາຍ. ພຣາຫມັນສະດຸດ pratigraha (ມັນຕຣາຮັບ) ຢືນຢັນການຮັບຖ່າຍໂອນ, ແລ້ວຮັບ dakṣiṇā ແລະຖືກສົ່ງກັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ບົດນີ້ກ່າວເຖິງເຄື່ອງໝາຍປະສົບການ: ຮ່າງກາຍເບົາ, ລັດສະໝີເພີ່ມ, ຝັນມົງຄຸນ; ແມ່ນແຕ່ຟັງຂັ້ນຕອນກໍມີຜົນຊໍາລະ. ຍັງກ່າວວ່າຜົນຈະແຮງຂຶ້ນໃນບໍລິບົດ Kāpāleśvara ແລະແນະນໍາໃຫ້ເຮັດ homa ດ້ວຍ Gāyatrī.
Adhyaya 271
Liṅgasaptaka-pratiṣṭhā and Indradyumna’s Fame: The Hāṭakeśvara-kṣetra Narrative (लिङ्गसप्तक-माहात्म्यं तथा इन्द्रद्युम्न-कीर्तिः)
ບົດ 271 ເລີ່ມດ້ວຍ ສູຕະ ກ່າວເຖິງ «ລິງຄະສັບຕະກະ» ຄືກຸ່ມລິງຄະ 7 ອັນມີບຸນຍາທິການສູງ; ການໄປດູ (ດັຣຊະນະ) ແລະ ບູຊາ ຊ່ວຍໃຫ້ອາຍຸຍືນ ພົ້ນໂລກໄພ ແລະ ລ້າງບາບ. ລິງຄະທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່ມີ ມາຣກັນເດສະວະຣະ, ອິນດຣະດຍຸມເນສະວະຣະ, ປາເລສະວະຣະ, ຄັນຕາຊິວະ, ກະລະເສສະວະຣະ (ກ່ຽວກັບ ວານະເຣສະວະຣະ) ແລະ ອີສານ/ເຂດເຣສະວະຣະ. ບັນດາລຶສີຂໍໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ໃຜເປັນຜູ້ສ້າງ ແລະ ຄວນປະຕິບັດພິທີ ແລະ ທານແນວໃດ. ຕໍ່ມາ ສູຕະ ເລົ່າເລື່ອງຕົວຢ່າງຂອງພຣະຣາຊາ ອິນດຣະດຍຸມນະ: ແມ່ນແຕ່ໄດ້ທຳຍັດຍະ ແລະ ໃຫ້ທານຢ່າງຫຼາຍ ແຕ່ເມື່ອກຽດຕິຍົດໃນໂລກຫຼຸດລົງ ສະຖານະໃນສະຫວັນກໍຖືກຄຸກຄາມ; ພຣະອົງຈຶ່ງກັບມາເພື່ອຟື້ນຟູກີຣຕິດ້ວຍການງານສັກສິດ. ເພື່ອຢືນຢັນຕົນເອງຂ້າມເວລາອັນຍາວນານ ພຣະອົງໄປພົບ ມາຣກັນເດຍ, ສັດຄ້າຍນົກກະສາ (ບະກະ/ນາຑີຈັງຄະ), ນົກອູລູກ, ນົກແຮ້ (ກຣິດຣະ), ເຕົ່າ (ກູຣມະ/ມັນທະຣະກະ) ແລະ ສຸດທ້າຍ ລຶສີ ໂລມະສະ. ທຸກຜູ້ອະທິບາຍວ່າ ອາຍຸຍືນເກີດຈາກພະຄະຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ເຊັ່ນ ບູຊາໃບບິລວະ ແລະ ກິດພິທີ; ການເກີດເປັນສັດເກີດຈາກຄຳສາບຂອງນັກຕະປະ. ສາຍເລື່ອງຈົບລົງດ້ວຍຄຳແນະນຳທີ່ກ່ຽວກັບ ພະຣະຕຣິຍັດຍະ ແລະ ສຳວັຣຕະ ນຳໄປສູ່ການປະຕິບັດ: ຕັ້ງລິງຄະ 7 ໃນເຂດສັກສິດທີ່ຜູກພັນກັບ ຮາຖະເກສະວະຣະ ແລະ ໃຫ້ທານ 7 ຢ່າງແບບ “ທານພູເຂົາ” (ເມຣຸ, ໄກລາສະ, ຫິມາລະຍະ, ຄັນທະມາດະນະ, ສຸເວລະ, ວິນທະຍະ, ສຣິງຄີ) ດ້ວຍວັດຖຸທີ່ກຳນົດ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ແຕ່ພຽງໄປດູລິງຄະ 7 ໃນຕອນເຊົ້າ ກໍປົດບາບໄດ້ແມ່ນແຕ່ບໍ່ຮູ້ຕົວ; ຜູ້ບູຊາແລະໃຫ້ທານຕາມພິທີ ຈະໄດ້ຄວາມໃກ້ຊິດພຣະສິວະ (ເປັນຄະນະ), ສຸກສະຫວັນຍາວນານ ແລະ ອຳນາດສູງໃນໂລກຂ້າມຊາດ.
Adhyaya 272
युगस्वरूपवर्णनम् (Description of the Nature of the Yugas and Measures of Time)
ບົດນີ້ເປັນການຖາມ–ຕອບ: ບັນດາລະສີຖາມເຖິງມາດຕະການຂອງ “ວັນ” ທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ກ່ອນ ໃນບົດທີ່ກ່ຽວກັບ ອີສານ ແລະ ກະສັດຜູ້ໜຶ່ງ. ສູຕະມຸນີຈຶ່ງອະທິບາຍລຳດັບໜ່ວຍເວລາຢ່າງລະອຽດ ຈາກໜ່ວຍນ້ອຍທີ່ສຸດ ໄປຫາ ກາງວັນ–ກາງຄືນ, ເດືອນ, ລະດູ, ອະຍະນະ ແລະ ປີ. ຕໍ່ມາ ບົດໄດ້ຫັນໄປສູ່ທິດສະດີຍຸກ ໂດຍພັນລະນາ ກຣິຕະ, ເຕຣຕາ, ດວາປະຣະ, ກະລິ ຕາມສັດສ່ວນຂອງ ທຳມະ ແລະ ບາບ, ສະພາບສັງຄົມ–ຈັນຍາບັນ, ແລະ ວັດທະນະທຳພິທີຍັດ (ການບູຊາແລະຜົນໄປສູ່ສະຫວັນ). ກະລິຍຸກຖືກວາດພາບດ້ວຍລາຍການຄວາມເສື່ອມທາງຈິດໃຈແລະສັງຄົມ: ຄວາມໂລບ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ການເສື່ອມຂອງການຮຽນຮູ້ແລະຄວາມປະພຶດ, ຄວາມຂາດແຄນ, ແລະ ການປ່ຽນແປງຂັ້ນຕອນຊີວິດ. ທ້າຍສຸດ ມີແນວຄິດການວົງຈອນກັບຄືນ (ກຣິຕະຍຸກໃນອະນາຄົດ) ແລະ ການຂະຫຍາຍມາດຕະການໄປສູ່ ວັນ/ປີຂອງພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມພາບຄອສໂມສຂອງ ພຣະສິວະ–ສັກຕິ. ຄຳລົງທ້າຍລະບຸວ່າ ບົດນີ້ຢູ່ໃນ Nāgarakhaṇḍa ພາກ Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya ແລະ ຊື່ບົດວ່າ “Yugasvarūpavarṇana”.
Adhyaya 273
युगप्रमाणवर्णनम् (Yuga-Pramāṇa Varṇana) — Description of Cosmic Time Measures
ອັດຍາຍນີ້ ສູຕະໄດ້ກ່າວອະທິບາຍຢ່າງເປັນຫຼັກທັງທາງທຳມະແລະວິຊາການ ກ່ຽວກັບ “ປຣະມານ” ການວັດເວລາຈັກກະວານ ທີ່ສຳພັນກັບຍຸກ (yuga) ແລະມັນວັນຕະຣະ (manvantara) ພ້ອມທັງຕຳແໜ່ງຂອງເທວະດາເຊັ່ນ ສັກຣະ (Śakra/ອິນທຣາ)។ ພຣະຄຳພີໄດ້ລຽນລຳດັບສັກຣະຫຼາຍອົງ ແລະກ່າວວ່າ ສັກຣະປັດຈຸບັນແມ່ນ “ຈາຍັນຕະ” (Jāyanta) ພ້ອມກັບມະນຸປັດຈຸບັນ “ໄວວັສວະຕະ” (Vaivasvata)។ ຕໍ່ມາ ກ່າວເຖິງສັກຣະໃນອະນາຄົດ “ບາລີ” (Bali) ວ່າຈະໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງວາສຸເທວະ (Vāsudeva-prasāda) ແລະເປັນຜົນຈາກຄຳສັນຍາເກົ່າກ່ຽວກັບການປົກຄອງໃນມັນວັນຕະຣະຖັດໄປ। ຈາກນັ້ນ ອັດຍາຍໄດ້ຫັນໄປຫາການນັບເວລາ: ກ່າວເຖິງການຄິດໄລ່ເວລາຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ແລະມາດຕະການ 4 ຢ່າງ—ແບບດວງອາທິດ (saura), ແບບນັບວັນ (sāvana), ແບບດວງຈັນ (cāndra), ແບບນັກສັດ/ດາວ (nākṣatra/ārkṣa)។ ລະດູການ ກະສິກຳ ແລະຍັດຍາຍະຍະຍະຍະໃຫຍ່ ສອດຄ່ອງກັບ saura; ທຸລະກິດສັງຄົມ ແລະພິທີມົງຄຸນ ສອດຄ່ອງກັບ sāvana; ປະຕິທິນຈັນຕ້ອງມີການເພີ່ມເດືອນ (adhimāsa); ແລະການຄຳນວນດາວເຄາະພຶງພາການນັບແບບນັກສັດ। ທ້າຍສຸດ ມີຜົນອານຸສົງ (phalaśruti) ວ່າ ຜູ້ສວດທ່ອງດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ການຕາຍກ່ອນເວລາ।
Adhyaya 274
Durvāsas-स्थापित-त्रिनेत्र-लिङ्गमाहात्म्य (The Glory of the Trinetra Liṅga Established by Durvāsas)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ຣິຊີ ທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນລິງຄະພຣະສິວະ “ຕຣິເນຕຣະ” ທີ່ຖືກສະຖາປະນາໂດຍ ຣິຊີ ດຸຣວາສະ. ຫົວໜ້າອາຣາມຜູ້ໜຶ່ງບູຊາລິງຄະແຕ່ກັບກັກຕຸນຊັບສິນຈາກການຄ້າ ເກັບຄຳໄວ້ໃນຫີບລັອກ. ໂຈນຊື່ ດຸຫະຊີລະ ປອມຕົວເປັນຜູ້ສະຫລະໂລກ ເຂົ້າອາຣາມ ຮັບດີກຊາແບບໄສວະ ແລະຄອຍໂອກາດ. ເມື່ອເດີນທາງແລະພັກໃກ້ແມ່ນ້ຳສັກສິດ ມຸຣາລາ ຄວາມໄວ້ໃຈຂອງຄູຣູເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະຫີບຖືກປະໄວ້ໃຫ້ເຂົ້າເຖິງງ່າຍ ດຸຫະຊີລະຈຶ່ງລັກຄຳແລ້ວໜີ. ຕໍ່ມາເມື່ອກາຍເປັນຄົນຄອບຄົວ ລາວໄດ້ພົບ ດຸຣວາສະ ທີ່ສະຖານທີ່ຈາລິກ ແລະເຫັນການຟ້ອນຮ້ອງດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ໜ້າລິງຄະ. ດຸຣວາສະອະທິບາຍວ່າທ່ານສະຖາປະນາລິງຄະເພາະ ມະເຫສະວະ ພໍໃຈໃນພັກຕິແບບນີ້ ແລະກຳນົດວິທີຊຳລະບາບ: ບໍລິຈາກຜິວກວາງດຳ (ກຣິສນາຈິນ), ໃຫ້ງາດໃນພາຊະນະ (ຕິລະປາຕຣະ) ພ້ອມຄຳເປັນປະຈຳ, ແລະສ້າງພຣາສາດທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດໃຫ້ຈົບເປັນກູຣຸດັກຊິນາ ພ້ອມການບູຊາ ດອກໄມ້ ແລະສິລະປະແຫ່ງພັກຕິ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນ: ໄດ້ດາຣຊະນະໃນເດືອນໄຈຕຣະລົບບາບໜຶ່ງປີ, ອາບນ້ຳ/ອະພິເສກລົບບາບຫຼາຍສິບປີ, ແລະຟ້ອນຮ້ອງຕໍ່ໜ້າເທວະດາອາດຊ່ວຍປົດບາບຕະຫຼອດຊີວິດ ແລະເກີດບຸນນຳໄປສູ່ມຸກຕິ.
Adhyaya 275
Nimbēśvara–Śākambharī Utpatti Māhātmya (Origin-Glory of Nimbēśvara and Śākambharī)
ສູຕະເລົ່າເລື່ອງກໍ່ກຳເນີດຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດ: ຊາຍຊື່ ດຸຫຊີລະ ແມ່ນແມ່ນມີຄວາມບົກພ່ອງໃນຄວາມປະພຶດ ແຕ່ກໍຕັ້ງສະຖານບູຊາພຣະສິວະໃນນາມຄູອາຈານຂອງຕົນ; ວັດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ «ນິມເບສະວະຣະ» ແລະຖືກພັນລະນາວ່າຢູ່ທາງທິດໃຕ້. ດ້ວຍການລະລຶກເຖິງພຣະບາດຄູອາຈານ ແລະມີພັກຕິແຮງກ້າ, ລາວໄດ້ປະກອບພິທີວາງຮາກຖານດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມສັດທາ. ພັນລະຍາຂອງລາວ ຜູ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ສາກຳພະຣີ» ໄດ້ອັນເຊີນຮູບພຣະແມ່ດຸຣຄາຕາມນາມຂອງນາງ ເຮັດໃຫ້ເກີດສະຖານທີ່ສັກສິດຄູ່ ພຣະສິວະ–ເທວີ. ສອງຜົວເມຍແບ່ງຊັບທີ່ເຫຼືອໄວ້ເພື່ອພູຊາ ແລະຖວາຍແກ່ເທວະດາກັບພຣາຫມັນ, ແລ້ວດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຂໍທານ. ຕໍ່ມາ ດຸຫຊີລະເສຍຊີວິດ; ສາກຳພະຣີມີໃຈໝັ້ນຄົງ ເຂົ້າໄປໃນໄຟປະກອບພິທີສົບພ້ອມອຸ້ມຮ່າງຂອງລາວ (ເປັນຕົວຢ່າງທາງເທວະວິທະຍາ ບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບທາງກົດໝາຍ). ທັງສອງຖືກພັນລະນາວ່າຂຶ້ນສະຫວັນໃນລົດທິບພະ ມີອັບສະຣາຜູ້ງາມອຸດົມອ້ອມຂ້າງ. ຕອນທ້າຍກ່າວວ່າ ຜູ້ອ່ານເລື່ອງ «ອັນດີເລີດ» ນີ້ ຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ເກີດຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງຂອງພັກຕິ, ການບໍລິຈາກ, ແລະການຜູກພັນກັບສະຖານທີ່ສັກສິດ.
Adhyaya 276
एकादशरुद्रोत्पत्ति-वर्णनम् | Origin Account of the Eleven Rudras (at Hāṭakeśvara-kṣetra)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາເພື່ອຄລາຍຂໍ້ສົງໄສທາງທິດສະດີ. ພວກລິສີຖາມວ່າ ຕາມປະເພນີກ່າວວ່າ ຣຸດຣະມີພຽງອົງດຽວ (ມີເກົາຣີເປັນຄູ່ ແລະ ສະກັນດະເປັນພຣະບຸດ) ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງກ່າວວ່າມີ 11 ຣຸດຣະ? ສູຕະຢືນຢັນຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງຣຸດຣະ ແລະອະທິບາຍວ່າ ການປາກົດເປັນຫຼາຍຮູບແບບເກີດຈາກສະຖານະການ ແລະພຣະກະລຸນາ. ໃນເລື່ອງຍ່ອຍທີ່ວາຣານະສີ ນັກບຳເນັດພຣະຕົນສາບານຈະໄດ້ເຫັນຮາຕະເກສະວະຣະກ່ອນຜູ້ອື່ນ ຈົນເກີດການແຂ່ງຂັນ ແລະກົດວ່າ ຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ເຫັນກ່ອນຈະຮັບຜິດຊອບຄວາມຜິດທີ່ເກີດຈາກຄວາມເມື່ອຍລ້າຮ່ວມ. ພຣະສິວະຮູ້ເຈດຕະນາແຂ່ງຂັນ ແຕ່ຍັງຮັບຮອງຄວາມເລື່ອມໃສ ຈຶ່ງປາກົດຈາກໂລກໃຕ້ດິນຜ່ານຊ່ອງນາກ ເປັນ 11 ຮູບພຣະອົງ ມີຕຣິຊູລາ, ຕາສາມ, ແລະຜົມມວນກະປັດດາ. ນັກບຳເນັດກົ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນຣຸດຣະທີ່ສຳພັນກັບທິດທາງແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະພະລັງປົກປ້ອງ. ພຣະສິວະປະກາດວ່າ “ເຮົາເປັນ 11 ປາງ” ແລະປະທານພອນ. ພວກນັກບຳເນັດຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ຮາຕະເກສະວະຣະ-ກະເສດຕຣະ ເປັນ 11 ມູຣຕິ ໃນສະຖານທີ່ “ຮວມທີຣຖະທັງປວງ”; ພຣະອົງຍອມຮັບ ແລະກ່າວວ່າອີກຮູບໜຶ່ງຢູ່ໄກລາສ. ພຣະອົງວາງລະບຽບການບູຊາ: ອາບນ້ຳທີ່ວິສວາມິຕຣະ-ຮຣະດະ, ບູຊາມູຣຕິຕາມນາມ, ແລະເຂົ້າໃຈວ່າການບູຊາໃຫ້ບຸນເພີ່ມພູນ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວເຖິງຜົນ: ຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິນຍານ, ຄວາມຮັ່ງມີແກ່ຄົນຈົນ, ລູກໃຫ້ຄົນບໍ່ມີລູກ, ສຸຂະພາບແກ່ຄົນເຈັບ, ແລະຊະນະສັດຕູ; ຍິ່ງແຮງຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ຮັບດິກຊາ ທີ່ປະພຶດອາບຂີ້ເທົ່າ ແລະບູຊາເພີຍນ້ອຍກໍໄດ້ດ້ວຍມັນຕຣາ ṣaḍakṣara. ທ້າຍບົດຢືນຢັນວ່າ 11 ຣຸດຣະແມ່ນຮູບກາຍຂອງມະຫາເທວະ ແລະກຳນົດເວລາບູຊາເຂັ້ມຂຶ້ນ: ເດືອນໄຈຕຣະ ຂ້າງຂຶ້ນ ວັນທີ 14.
Adhyaya 277
एकादशरुद्रसमीपे दानमाहात्म्यवर्णनम् (The Glory of Donations in the Presence of the Eleven Rudras)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທຳມະແບບຖາມ–ຕອບ. ພວກລິສີຖາມຜູ້ເລົ່າໃຫ້ຊີ້ແຈງນາມ 11 ປະການທີ່ສຳພັນກັບພຣະຣຸດຣະ ຢູ່ນະຄອນກາສີ (ວາຣານະສີ) ເປັນກຸ່ມ 11 ຮູບ. ຜູ້ເລົ່າຈຶ່ງລຽນນາມ: Mṛgavyādha, Sarvajña, Nindita, Mahāyaśas, Ajāikapād, Ahirbudhnya, Pinākī, Paraṃtapa, Dahana, Īśvara, Kapālī ແລະກ່າວວ່າ ນາມເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຮູບພຣະຣຸດຣະຕາມພຣະປະສົງຂອງຮະຣິ. ຕໍ່ມາ ພວກລິສີຂໍຄຳແນະນຳເລື່ອງທານ ແລະ ຈະປະ (ການສວດມົນ) ທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້. ຜູ້ເລົ່າກຳນົດພິທີທານແບບເປັນລຳດັບ: ຕ້ອງຖວາຍ “ງົວທີ່ເຫັນໄດ້ຈິງ” (pratyakṣā dhenu) ທີລະຕົວ ໂດຍແຕ່ລະຕົວຜູກກັບຂອງຖວາຍຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ນ້ຳຕານອ້ອຍ/ຈັກເກີຣີ, ເນີຍ, ກີ, ຄຳ, ເກືອ, ຣະສະ/ນ້ຳຫວານ, ອາຫານ, ນ້ຳ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນບຸນວ່າ ຜູ້ຖວາຍທານນີ້ຈະໄດ້ເປັນຈັກກະວັດ (cakravartin) ແລະຍ້ຳວ່າ ການຖວາຍໃກ້ສະຖານສັກສິດມີອານຸພາບຍິ່ງ; ຖ້າຖວາຍບໍ່ຄົບ ຢ່າງນ້ອຍໃຫ້ຖວາຍງົວ 1 ຕົວ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ເພື່ອອຸທິດແດ່ພຣະຣຸດຣະທັງປວງ.
Adhyaya 278
द्वादशार्कोत्पत्तिरत्नादित्योत्पत्तिमाहात्म्ये याज्ञवल्क्यवृत्तान्तवर्णनम् (Origin of the Twelve Suns and the Ratnāditya: Account of Yājñavalkya)
ບົດ 278 ເປັນບົດສົນທະນາທີ່ ສູຕະ ອະທິບາຍແກ່ບັນດາຣິສີວ່າ ແມ່ນແທ້ວ່າພຣະອາທິດປາກົດເປັນດວງດຽວໃນຟ້າ ແຕ່ໃນ ຮາຖາເກສະວະ-ກເຊດຕຣະ ກັບມີການສະຖາປະນາຮູບພຣະອາທິດ 12 ພາກສໍາລັບພິທີກຳ. ເລື່ອງໄດ້ຜູກໂຍງການຕິດຕັ້ງນີ້ກັບພິທີອະພິເສກຂອງ ຍາຊະວັນກະຍະ ແລະລໍາດັບເຫດການທີ່ ພຣະພຣະຫມາ ລົງມາເນື່ອງຈາກຄໍາສາບຂອງ ສາວິຕຣີ ຈົນເກີດຄວາມຕຶງຕັນທາງທຳມະ ກ່ຽວກັບລະບຽບຄູ່ຄອງ ແລະຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພິທີ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງ ຍາຊະວັນກະຍະ ແລະອາຈານ ຊາກະລະຍະ: ການຮ້ອງຂໍພິທີຊານຕິຈາກກະສັດຊໍ້າໆ ນໍາໄປສູ່ການບໍ່ເຄົາລົບ ການປະຕິເສດ ແລະຂໍ້ພິພາດຄູ-ສິດ ຈົນສຸດທ້າຍເກີດການ “ຂັບອອກ” ຄວາມຮູ້ເກົ່າເປັນນິມິດ. ເພື່ອຟື້ນຟູ ຍາຊະວັນກະຍະ ບໍາເນັດຕະປະສະຍາ ແລະພັກຕິຕໍ່ ສູຣຍະ ໂດຍສ້າງແລະຕິດຕັ້ງມູຣຕິພຣະອາທິດ 12 ອົງ ຕັ້ງຊື່ຕາມບັນຊີດັ້ງເດີມ ແລະບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງສັກກາລະ. ສູຣຍະປາກົດ ປະທານພອນ ແລະຖ່າຍທອດວິຊາເວດະດ້ວຍຮູບແບບອັນອັດສະຈັນ (ຮຽນທີ່ຫູມ້າຂອງພຣະອາທິດ) ເພື່ອຮັບຮອງຄວາມສາມາດຂອງຍາຊະວັນກະຍະ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງການສືບທອດຄໍາສອນ ແລະຜົນບຸນຂອງການເດີນທາງສັກກາລະ (ພົ້ນບາບ ຂຶ້ນສູງ ແລະຫຼຸດພົ້ນ) ໂດຍເນັ້ນວ່າການເຂົ້າດາຣະຊັນໃນວັນອາທິດມີອານຸພາບພິເສດ.
Adhyaya 279
पुराणश्रवणमाहात्म्यवर्णन (Glorification of Listening to the Purāṇa)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນຄໍາປາໄສທາງທິດສະດີຂອງສູຕາ ເພື່ອສ້າງຄວາມເຊື່ອຖືໃນອໍານາດຂອງ ສະກັນດະປຸຣານ ຜ່ານສາຍການສືບທອດ (ປະຣໍາປະຣາ): ພຣະສະກັນດະສອນປຸຣານໃຫ້ ພຣຶກຸ (ຖືກກ່າວວ່າເປັນບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ) ແລ້ວສືບຕໍ່ໄປຫາ ອັງຄິຣະສ, ຈະວະນ, ຣຶຈີກະ ເປັນແບບຢ່າງຂອງປະເພນີຮັບຮອງຄໍາສອນ. ຕໍ່ມາບົດຈະເຂົ້າສູ່ພາກຜົນບຸນ (ຟະລະສຣຸຕິ): ການຟັງສະກັນດະປຸຣານໃນສະພາຂອງຜູ້ດີມີສິນ ຊ່ວຍຊໍາລະມົນທິນທາງສິນທໍາທີ່ສະສົມ, ເພີ່ມອາຍຸ ແລະນໍາຄວາມສຸກສະບາຍໃຫ້ທຸກຊັ້ນວັນນະ. ມາຫາຕະມະຂອງ ຮາຖາເກສະວະຣະ-ເຂດ ຖືກຍົກວ່າມີບຸນບໍ່ອາດວັດໄດ້; ການມອບທານທຳມະມາຫາຕະມະນີ້ໃຫ້ພຣາຫມະນ ຈະໄດ້ຜົນສະຫວັນຍາວນານ. ຍັງມີບັນຊີຜົນປະໂຫຍດໃນທາງປະຕິບັດ: ໄດ້ບຸດ, ຊັບສິນ, ໂອກາດແຕ່ງງານ, ພົບພໍ່ແມ່ພີ່ນ້ອງຄືນ, ແລະຊະນະຂອງກະສັດ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ການນັບຖືຜູ້ອະທິບາຍ/ອາຈານ ເທົ່າກັບນັບຖື ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສະນຸ, ແລະ ຣຸດຣະ. ເນື່ອງຈາກຄໍາສອນແມ່ນບໍ່ອາດຊົດໃຊ້ດ້ວຍວັດຖຸໄດ້ ຈຶ່ງຄວນອຸປະຖໍາອາຈານດ້ວຍທານ ແລະການຕ້ອນຮັບ; ການຟັງເອງຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນເທົ່າກັບໄດ້ໄປທີ່ທີຣຖະທັງປວງ ແລະທໍາໃຫ້ບາບຈາກຫຼາຍຊາດສົງບົບລົງ.
FAQs about Tirtha Mahatmya
The place is presented as an ascetic forest in Ānarta where a crisis triggered by the falling of Śiva’s liṅga becomes the basis for establishing liṅga worship as uniquely authoritative; the site’s “glory” lies in being a setting where cosmic disorder is resolved through proper devotion and reinstatement of the liṅga.
Merit is framed through devotional correctness: sustained, faith-filled liṅga-pūjā (including tri-kāla worship) is said to lead to elevated spiritual outcomes (“parā gati”), and the act of honoring the liṅga is treated as honoring the triad of Śiva, Viṣṇu, and Brahmā.
The core legend is Śiva’s wandering after Satī’s separation, the ascetics’ curse causing the liṅga to fall into the earth and enter Pātāla, the ensuing cosmic omens, and the devas’ intervention culminating in the installation and worship of a golden liṅga named Hāṭakeśvara.