Adhyaya 274

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति दुर्वासःस्थापितं पुरा । तल्लिंगं देवदेवस्य त्रिनेत्रस्य महात्मनः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຍັງມີອີກສິ່ງສັກສິດໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ດູຣວາສະໄດ້ສ້າງສະຖາປະນາໄວ້ແຕ່ໂບຮານ; ນັ້ນແມ່ນລິງຄະຂອງເທວະເທວະ, ພຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ມີສາມຕາ.

Verse 2

चैत्रमासि नरो यस्तु तमाराधयते द्विजाः । नृत्यगीतप्रवाद्यैश्च त्रिकालं विहितक्षणः । स नूनं तत्प्रसादेन गन्धर्वाधिपतिर्भवेत् १

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອົງໃນເດືອນໄຈຕຣະ ໃນສາມເວລາຂອງມື້ ດ້ວຍພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະດ້ວຍການຟ້ອນ, ຮ້ອງ, ແລະດົນຕີ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຈະໄດ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄັນທະວະທັງຫຼາຍແນ່ນອນ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । दुर्वासा नामकश्चायं केनायं स्थापितो हरः । कस्मिन्काले महाभाग सर्वं नो विस्तराद्वद

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ລິງຄະນີ້ມີນາມວ່າ ‘ດຸຣວາສາ’—ໃຜເປັນຜູ້ສະຖາປະນາພຣະຫຣະ (ພຣະສິວະ) ນີ້? ໃນເວລາໃດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງໂດຍລະອຽດ.”

Verse 4

सूत उवाच । आसीत्पुरा निंबशुचो वैदिशे च पुरोत्तमे

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໃນອະດີດ ໃນນະຄອນວິດິຊາອັນປະເສີດ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ ນິມບະຊຸຈະ ອາໄສຢູ່.”

Verse 5

स च पूजयते लिंगं किंचिन्मठपतिः स्थितः । स यत्किंचिदवाप्नोति वस्त्राद्यं च तथा परम्

ເຂົາເປັນຫົວໜ້າສຳນັກສົງ (ມັຖ) ຜູ້ພັກຢູ່ນັ້ນ ແລະບູຊາລິງຄະ. ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບ—ເສື້ອຜ້າ ແລະຂອງອື່ນໆ ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ—

Verse 6

माहेश्वरस्य लोकस्य विक्रीणीते ततस्ततः । ततो गृह्णाति नित्यं स हेम मूल्येन तस्य च

ເຂົາໄດ້ “ຂາຍ” ຄຳສັນຍາໃຫ້ເຂົ້າເຖິງໂລກຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ ຢູ່ເລື້ອຍໆ; ແລະເຂົາຮັບເອົາຄຳທອງເປັນຄ່າຕອບແທນທຸກມື້.

Verse 7

न करोति व्ययं तस्य केवलं संचये रतः । ततः कालेन महता मंजूषाऽस्य निरर्गला । जाता हेममयी विप्राः कार्पण्यनिरतस्य च

ລາວບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຈ່າຍເລີຍ ແຕ່ພໍໃຈໃນການກັກເກັບ. ນານເຂົ້າ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຫີບຂອງລາວແມ່ນບໍ່ມີກະແຈ ແຕ່ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄໍາ ເນື່ອງຈາກລາວຫມົດໃຈໃນຄວາມຕະໜີ່.

Verse 8

अथ संस्थाप्य भूमध्ये मंजूषां तां प्रपूरिताम् । करोति व्यवहारं स कक्षां तां नैव मुंचति

ແລ້ວລາວນໍາຫີບທີ່ເຕັມພ້ອມນັ້ນ ວາງໄວ້ກາງພື້ນເຮືອນ. ລາວດໍາເນີນການຄ້າຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ເຄີຍອອກຈາກຫ້ອງນັ້ນເລີຍ.

Verse 9

कदाचिद्देवपूजायां सोऽपि ब्राह्मणसत्तमाः । विश्वासं नैव निर्याति कस्यचिच्च कथंचन

ບາງຄັ້ງ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາບູຊາເທວະ ຊາຍນັ້ນ—ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ—ກໍບໍ່ໄວ້ໃຈໃຜເລີຍ ບໍ່ວ່າຈະແນວໃດ.

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य परवित्तापहारकः । अलक्षद्ब्राह्मणस्तच्च दुःशीलाख्यो व्यचिंतयत्

ຕໍ່ມາໃນເວລາໜຶ່ງ ພຣາຫມັນຜູ້ລັກຊັບຂອງຄົນອື່ນ ຊື່ ດຸຫສີລະ ໄດ້ເຫັນເລື່ອງນີ້ ແລະເລີ່ມຄິດກົດການ.

Verse 11

ततः शिष्यो भविष्यामि विश्वासार्थं दुरात्मनः । सुदीनैः कृपणैर्वाक्यैश्चाटुकारैः पृथग्विधैः

“ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະເປັນສິດຂອງເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ຄົນຊົ່ວນັ້ນໄວ້ໃຈ; ໂດຍໃຊ້ຄໍາເວົ້າອ່ອນແອ ແລະຄໍາປະຈົບປະແຈງຫຼາຍຮູບແບບ” ເຂົາຄິດ.

Verse 12

आलस्यं च दिवानक्तं साधयिष्याम्यसंशयम् । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते दृष्ट्वा तं मठमध्यगम्

«ຂ້າພະເຈົ້າຈະຝຶກຄວາມເກີດຄວາມຂີ້ຄ້ານທັງກາງວັນກາງຄືນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។ ຕໍ່ມາ ໃນອີກມື້ໜຶ່ງ ເຫັນທ່ານຢູ່ກາງບໍລິເວນວັດສຳນັກ।

Verse 13

ततः समीपमगमद्दंडाकारं प्रणम्य च । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा विनयावनतः स्थितः

ແລ້ວລາວເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະກົ້ມກາບແບບນອນຮາບດັ່ງໄມ້ທ່ອນ। ຈາກນັ້ນ ປະນົມມື ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ຢືນກົ້ມຕົວຢູ່។

Verse 14

भगवंस्ते प्रभावोऽद्य तपसा वै मया श्रुतः

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ປະເສີດ! ມື້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ—ຈາກການເລົ່າເຖິງຕະປະສະຍາຂອງພຣະອົງ—ເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ຂອງພະລັງທາງຈິດວິນຍານຂອງພຣະອົງ।

Verse 15

यदन्यस्तापसो नास्ति ईदृशोऽत्र धरातले । तेनाहं दूरतः प्राप्तो वैराग्येण समन्वितः

ເນື່ອງຈາກໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີນັກບຳເນັດຕະປະສະຍາຄົນໃດຈະເທົ່າພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຈາກໄກ ພ້ອມດ້ວຍວິໄຣຍາກະ (ຄວາມປອດປ່ອຍຈາກກິເລດ) ເພື່ອຂໍຄຳຊີ້ນຳຈາກພຣະອົງ।

Verse 16

संसारासारतां ज्ञात्वा जन्ममृत्युजरात्मिकाम् । अर्थात्स्वप्नप्रतीकाशं यौवनं च नृणा मिह

ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງວ່າ ສັງສາຣະນີ້ຫາສານະບໍ່ໄດ້ ເປັນວົງຈອນແຫ່ງການເກີດ ການຕາຍ ແລະຄວາມເຖົ້າຊະລາ; ແລະເຫັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ວັຍໜຸ່ມຂອງມະນຸດໃນໂລກນີ້ ກໍເປັນດັ່ງພາບລວງໃນຄວາມຝັນ…

Verse 17

यद्वत्पर्वतसंजाता नदी च क्षणभंगुरा । पुत्राः कलत्राणि च वा ये चान्ये बांधवादयः

ດັ່ງແມ່ນ້ຳທີ່ເກີດຈາກພູ ມີຄວາມຢູ່ໄດ້ຊົ່ວຄາວ ແລະບອບບາງ ສັນໃດ; ລູກ ເມຍ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ ພ້ອມທັງຄວາມຍຶດຕິດ ກໍສັນນັ້ນ.

Verse 18

ते सर्वे च परिज्ञेया यथा पाप समागमाः । तत्संसारसमुद्रस्य तारणार्थं ब्रवीहि मे

ທັງໝົດນັ້ນ ຄວນຮູ້ເຫັນວ່າເປັນແຕ່ການພົວພັນໃນໂລກ ດັ່ງໂອກາດແຫ່ງບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖິງວິທີຂ້າມພົ້ນທະເລແຫ່ງສັງສານນີ້.

Verse 19

उपायं कंचिदद्यैव उपदेशे व्यवस्थितम् । तरामि येन संसारं प्रसादात्तव सुव्रत

ຂໍທ່ານຈົ່ງຈັດວາງໃນຄຳສອນ ໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ວິທີການອັນປະຕິບັດໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍຂ້າມພົ້ນສັງສານ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ໂອ ຜູ້ມີວັດຕະອັນດີ.

Verse 20

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रोमांचित तनूरुहः । ज्ञात्वा माहेश्वरः कोऽयं चिंतावान्समुपस्थितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງເຂົາ ນັກບຳເນັດກໍຂົນລຸກຊູ່ດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ລາວຄິດພິຈາລະນາວ່າ “ຜູ້ນີ້ແທ້ໆແມ່ນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະຣະຫຼື?” ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃກ້ດ້ວຍໃຈຄິດຄຳນຶງ.

Verse 21

यथा ब्रवीषि धन्योऽसि यस्य ते मतिरीदृशी । तारुण्ये वर्तमानस्य सुकुमारस्य चैव हि

ຕາມທີ່ເຈົ້າເວົ້າ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ມີບຸນແທ້ ເພາະມີປັນຍາເຫັນແຈ້ງເຊັ່ນນີ້ ແມ່ນແຕ່ຍັງຢູ່ໃນວັຍໜຸ່ມ ອ່ອນໂຍນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍພະລັງ.

Verse 22

तारुण्ये वर्तमानो यः शांतः सोऽत्र निगद्यते । धातुषु क्षीयमाणेषु शमः कस्य न जायते

ຜູ້ໃດຢູ່ໃນວັຍໜຸ່ມແຕ່ມີໃຈສະງົບ ຜູ້ນັ້ນໃນທີ່ນີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ພິເສດ; ເມື່ອທາດໃນກາຍຮ່ອຍຫຼຸດ ຜູ້ໃດຈະບໍ່ເກີດຄວາມສະງົບ?

Verse 23

यद्येवं सुविरक्तिः स्यात्संसारोपरि संस्थिता । समाराधय देवेशं शंकरं शशिशेखरम्

ຖ້າຄວາມວິຣາກະອັນໝັ້ນຄົງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະຢືນຢູ່ເທິງການອ້າງອີງຂອງສັງສານ, ຈົ່ງບູຊາດ້ວຍສັດທາເຕັມທີ່ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ—ຊັງກະຣະ ຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ.

Verse 24

नान्यथा घोरजाप्येन तीर्यते भवसागरः । मया सम्यक्परिज्ञातमेतच्छास्त्रसमागमात्

ທະເລແຫ່ງພົບພາ (ສັງສານ) ບໍ່ອາດຂ້າມໄດ້ດ້ວຍວິທີອື່ນ ນອກຈາກການຈະປະ (japa) ຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນ. ຂ້ອຍໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງຈາກພະຄຳພີທີ່ສອດຄ່ອງກັນ.

Verse 25

शूद्रो वा यदि वा विप्रो म्लेछो वा पापकृन्नरः । शिवदीक्षासमोपेतः पुष्पमेकं तु यो न्यसैत्

ຈະເປັນຊູດຣະ ຫຼື ພຣາຫມັນ, ຈະເປັນມເລັດຈະ ຫຼື ຄົນກະທຳບາບກໍຕາມ—ຖ້າໄດ້ຮັບດີກຊາຂອງພຣະຊິວະ ແລະວາງດອກໄມ້ແມ່ນແຕ່ດອກດຽວໃນການບູຊາ—

Verse 27

यो ददाति प्रभक्त्या च शिवदीक्षान्विताय च । वस्त्रोपानहकौपीनं स यज्ञैः किं करिष्यति

ຜູ້ໃດທີ່ມອບໃຫ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີຢ່າງເລິກຊຶ້ງ ແກ່ຜູ້ທີ່ມີດີກຊາຂອງພຣະຊິວະ ທັງເສື້ອຜ້າ ເກີບ ແລະຜ້າຄາວພີນ—ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເຮັດບຸນດ້ວຍຍັດຍະອີກຫຍັງ?

Verse 28

तच्छ्रुत्वा चरणौ तस्य दुःशीलोऽसौ तदाऽददे । विन्यस्य स्वशिर स्ताभ्यां ततोवाक्यमुवाच ह

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ທ້າວ ດຸຫ໌ສີລາ ກໍຈັບຕີນຂອງເພິ່ນ. ວາງຫົວຂອງຕົນໃສ່ຕີນນັ້ນ, ແລ້ວກ່າວຄໍາເຫຼົ່ານີ້ອອກມາ.

Verse 29

शिवदीक्षाप्रमाणेन प्रसादं कुरु मे प्रभो । शुश्रूषां येन ते नित्यं प्रकरोमि समाहितः

ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງໂຜດປະທານພອນແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຕາມກົດແຫ່ງການບວດຂອງພຣະສິວະດ້ວຍເທີ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ທ່ານຕະຫຼອດໄປ ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຕັ້ງໝັ້ນ.

Verse 30

ततोऽसौ तापसो विप्राश्चिंतयामास चेतमि । दक्षोऽयं दृश्यते कोऽपि पुमांश्चैव समागतः

ຈາກນັ້ນ ພຣາມຜູ້ບໍາເພັນພຽນນັ້ນ ກໍຄິດໃນໃຈວ່າ: "ຊາຍຜູ້ນີ້ທີ່ມາທີ່ນີ້ ເບິ່ງຄືວ່າເປັນຜູ້ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ເກັ່ງກ້າ."

Verse 31

ममास्ति नापरः शिष्यस्तस्मादेनं करोम्यहम् । ततोऽब्रवीत्करे गृह्य यद्येवं वत्स मे समम् । समयं कुरु येन त्वां दीक्षयाम्यद्य चैव हि

"ເຮົາບໍ່ມີລູກສິດຜູ້ອື່ນ; ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະຮັບເອົາລາວ." ຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນກໍຈັບມືລາວ ແລ້ວເວົ້າວ່າ: "ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ, ຈົ່ງຕົກລົງຮັບຂໍ້ປະຕິບັດ ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ບວດໃຫ້ເຈົ້າໃນມື້ນີ້ເລີຍ."

Verse 32

त्वया कुटीरकं कार्यं मठस्यास्य विदूरतः । प्रवेशो नैव कार्यस्तु ममात्रास्तं गते रवौ

ເຈົ້າຕ້ອງປຸກຕູບນ້ອຍຫຼັງໜຶ່ງ ຢູ່ຫ່າງຈາກອາສົມແຫ່ງນີ້. ແລະ ຫ້າມເຂົ້າມາທີ່ນີ້ໃນຂະນະທີ່ເຮົາຢູ່ ຈົນກວ່າຕາເວັນຈະຕົກດິນ.

Verse 33

दुःशील उवाच । तवादेशः प्रमाणं मे केवलं तापसोत्तम । किं मठेन करिष्यामि विशेषाद्रा त्रिसंगमे

ດຸຫຊີລ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ນັກຕະປະສີຜູ້ປະເສີດ, ຄໍາສັ່ງຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນແມ່ນຫຼັກຖານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງການວັດຫຼືມະຖະຫຍັງ—ໂດຍສະເພາະຢູ່ຈຸດບັນຈົບສາມສາຍນ້ໍາອັນສັກສິດນີ້?»

Verse 34

यः शिष्यो गुरुवाक्यं तु न करोति यथोदितम् । तस्य व्रतं च तद्व्यर्थं नरकं च ततः परम्

ສິດທິທີ່ບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄໍາຂອງຄູອາຈານດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ ວຣະຕະຂອງເຂົາຈະເປັນໄຮ້ຜົນ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຕົກສູ່ນະຣະກ (ນະລົກ).

Verse 35

तच्छ्रुत्वा तुष्टिमापन्नः शिवदीक्षां ततो ददौ । तस्मै विनययुक्ताय तदा निंबशुचो मुनिः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ມຸນີນິມບະຊຸຈະ ກໍເກີດຄວາມພໍໃຈ; ແລ້ວຈຶ່ງປະທານ ສິວະດີກຊາ (Śivadīkṣā) ການອຸປະນະຍະເຂົ້າສູ່ພຣະສິວະ ແກ່ຜູ້ນັ້ນຜູ້ມີຄວາມນອບນ້ອມແລະວິໄນ.

Verse 36

ततःप्रभृति सोऽतीव तस्य शुश्रूषणे रतः । रंजयामास तच्चित्तं परिचर्यापरायणः

ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ເຂົາໄດ້ອຸທິດໃຈຢ່າງແຮງກ້າໃນການຮັບໃຊ້ທ່ານ; ມຸ່ງໝັ້ນໃນການປະຄອງແລະບໍລິການຢ່າງສະເໝີ ເຂົາເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຄູອາຈານຊື່ນບານ.

Verse 37

मनसा चिन्तयानस्तु तन्मात्रार्थं दिनेदिने । न च्छिद्रं वीक्षते किंचिद्वीक्षमाणोऽपि यत्नतः

ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ ເຂົາຄິດໃນໃຈແຕ່ເປົ້າໝາຍອັນດຽວນັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພິຈາລະນາຢ່າງລະມັດລະວັງແລະພາກພຽນ ກໍບໍ່ເຫັນຊ່ອງໂຫວ່ຫຼືຂໍ້ບົກພ່ອງໃດໆ—ບໍ່ມີຮູເປີດເລີຍ.

Verse 38

शैवोऽपि च स कक्ष्यां तां तां मात्रां हेमसंभवाम् । कथंचिन्मोक्षते भूमौ भोज्ये देवार्चनेऽपि न

ແມ່ນແຕ່ລາວມີເຄື່ອງໝາຍຂອງຜູ້ນັບຖືພຣະສິວະ ແຕ່ລາວບໍ່ເຄີຍວາງຖົງຄຳ/ຖົງຕວງທອງທີ່ຄາດຂ້າງນັ້ນລົງດິນ—ທັງເວລາກິນ ແລະເວລາບູຊາເທວະດາກໍບໍ່.

Verse 39

ततोऽसौ चिन्तयामास दुःशीलो निजचेतसि । मठे तावत्प्रवेशोऽस्ति नैव रात्रौ कथंचन

ແລ້ວຊາຍຜູ້ມີນິໄສຊົ່ວນັ້ນກໍ່ຄິດວາງແຜນໃນໃຈຕົນວ່າ: “ການເຂົ້າມະຖະໄດ້ມີຢູ່ແຕ່ພຽງບາງສ່ວນ; ແຕ່ຕອນກາງຄືນ ບໍ່ອາດເຂົ້າໄດ້ເລີຍ.”

Verse 40

सूर्यास्तमानवेलायां यत्प्रयच्छति तत्क्षणात् । परिघं सुदृढं पापस्तत्करोमि च किं पुनः

“ເວລາຕາເວັນຕົກ ເມື່ອລາວປິດມັນໃຫ້ສຳເລັດ ທັນທີນັ້ນ ຄົນບາບນັ້ນກໍ່ວາງຄານກັ້ນທີ່ແນ່ນໜາຫຼາຍ—ແລ້ວຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ອີກ?”

Verse 41

मठोऽयं सुशिलाबद्धो नैव खातं प्रजायते । तुंगत्वान्न प्रवेशः स्यादुपायैर्विविधैः परैः

“ມະຖະນີ້ກໍ່ດ້ວຍຫີນດີ ແນ່ນໜາຫຼາຍ ບໍ່ອາດຂຸດໃຫ້ເກີດຮູແຕກໄດ້. ເນື່ອງຈາກຄວາມສູງ ຈຶ່ງບໍ່ມີທາງເຂົ້າ ແມ່ນແຕ່ໃຊ້ອຸບາຍຫຼາຍຢ່າງກໍຕາມ.”

Verse 42

तत्किं विषं प्रयच्छामि शस्त्रैर्व्यापादयामि किम् । दिवापि पशुमारेण पंचत्वं वा नयामि किम्

“ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຄວນໃຫ້ພິດບໍ? ຫຼືຈະຂ້າດ້ວຍອາວຸດບໍ? ຫຼືແມ່ນແຕ່ຕອນກາງເວັນ ຂ້ອຍຈະນຳເຂົາໄປສູ່ຄວາມຕາຍດ້ວຍວິທີຮຸນແຮງ ເຊັ່ນຜູ້ຂ້າສັດບໍ?”

Verse 43

एवं चिन्तयतस्तस्य प्रावृट्काल उपस्थितः । श्रावणस्यासिते पक्षे कर्कटस्थे दिवाकरे

ໃນຂະນະທີ່ລາວກໍາລັງຄິດຢູ່ຢ່າງນັ້ນ ລະດູຝົນກໍມາຮອດ—ໃນຄື່ງເດືອນມືດຂອງເດືອນສຣາວະນະ ເມື່ອພຣະອາທິດຢູ່ຮາສີກະກະດາ।

Verse 44

प्राप्तो महेश्वरस्तस्य कोऽपि तत्र धनी द्रुतम् । तेनोक्तं प्रणिपत्योच्चैः करिष्यामि पवित्रकम्

ແລ້ວຊາຍຜູ້ມັ່ງຄັ່ງຄົນໜຶ່ງກໍຮີບມາຮອດທີ່ນັ້ນ ເຂົ້າໄປຫາພຣະມະເຫສວະຣະ (ພຣະສິວະ)। ລາວກໍກົ້ມກາບ ແລະກ່າວດັງໆວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກອບພະວິຕຣະກະ (ພິທີອັນບໍລິສຸດ)”.

Verse 45

चतुर्द्दश्यामहं स्वामिन्यद्यादेशो भवेत्तव । यद्यागच्छसि मे ग्रामं प्रसादेन सम न्वितः

“ໂອ ພຣະນາງຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ, ຂໍໃຫ້ພຣະບັນຊາຂອງພຣະນາງມາຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າໃນມື້ນີ້ ໃນວັນທີ 14 ຂອງດວງເດືອນ. ຖ້າພຣະນາງຈະເສດັດມາບ້ານຂ້າພະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍພຣະກະລຸນາ…”

Verse 46

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा तुष्टिमापन्नस्ततो निंबशुचो मुनिः । तथेति चैवमुक्त्वा तं प्रेषयामास तत्क्षणात्

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ມຸນີນິມບະຊຸຈະກໍພໍໃຈ. ແລ້ວກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນແຫຼະ” ແລະສົ່ງເຂົາໄປໃນທັນທີ.

Verse 47

आगमिष्याम्यहं काले स्वशिष्येण समन्वितः । करिष्यामि परं श्रेयस्तव वत्स न संशयः

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະມາໃນເວລາອັນຄວນ ພ້ອມກັບສິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄຸນຄ່າອັນສູງສຸດແກ່ເຈົ້າ ລູກເອີຍ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.”

Verse 48

अथ काले तु संप्राप्ते चिन्तयित्वा प्रभातिकम् । प्रभातसमये प्राप्ते स शैवः प्रस्थितस्तदा । दुःशीलेन समायुक्तः संप्रहृष्टतनूरुहः

ເມື່ອເວລາທີ່ກຳນົດມາຮອດ ລາວໄດ້ຈັດການພິທີຍາມເຊົ້າ ແລະໃນເວລາອາລຸນ ຜູ້ນັບຖືພຣະສິວະນັ້ນອອກເດີນທາງ ມີດຸຫຊີລາຕິດຕາມ ຂົນກາຍລຸກຊັນດ້ວຍຄວາມປິຕິ।

Verse 49

ततो वै गच्छमानस्य तस्य मार्गे व्यवस्थिता । पुण्या नदी सुविख्याता मुरला सागरंगमा

ເມື່ອລາວເດີນທາງໄປ ຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນມີແມ່ນ້ຳອັນມີບຸນ ແລະມີຊື່ສຽງກວ້າງຂວາງ ຊື່ວ່າ “ມຸຣະລາ” ໄຫຼລົງສູ່ທະເລ।

Verse 50

स तां दृष्ट्वाऽब्रवीद्वाक्यं वत्स शिष्य करोम्यहम् । भवता सह देवार्चां मुरलायां स्थिरो भव

ເມື່ອເຫັນແມ່ນ້ຳນັ້ນ ລາວກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ຂ້ອຍຈະຮັບເຈົ້າເປັນສິດ. ຈົ່ງຢືນຫຍັດຢູ່ທີ່ແມ່ນ້ຳມຸຣະລານີ້ ແລະບູຊາເທວະດາຮ່ວມກັບຂ້ອຍ.”

Verse 51

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा संस्थितोऽस्यास्तटे शुभे । सोऽपि निंबशुचस्तस्य रंजितः सर्वदा गुणैः

ລາວຕອບວ່າ “ດີແທ້” ແລ້ວກໍຢຸດພັກຢູ່ຝັ່ງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງນາງ. ນິມບະຊຸຈາກໍຍິນດີຢູ່ເສມອດ້ວຍຄຸນຄວາມດີຂອງລາວ।

Verse 52

सुशिष्यं तं परिज्ञाय विश्वासं परमं गतः । स्थगितां तां समादाय हेममात्रासमुद्भवाम्

ເມື່ອຮູ້ວ່າເຂົາເປັນສິດທີ່ດີ ລາວກໍເກີດຄວາມໄວ້ວາງໃຈຢ່າງສູງສຸດ. ແລ້ວຈຶ່ງຢົກເອົາຂອງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນ ອັນເກີດຂຶ້ນມີຄ່າເທົ່າມາດຕາຄຳໜຶ່ງ।

Verse 53

जागेश्वरसमोपेतां स कन्थां व्याक्षिपत्क्षितौ । पुरीषोत्सर्गकार्येण ततस्तोकांतरं गतः

ລາວໄດ້ໂຍນຜ້າຄຸມທີ່ຜູກພັນກັບພຣະຈາເກສະວະ (Jāgeśvara) ລົງສູ່ພື້ນດິນ; ແລ້ວອ້າງວ່າຈະໄປຂັບຖ່າຍ ຈຶ່ງເດີນອອກໄປໄກນ້ອຍໜຶ່ງ។

Verse 54

यावच्चादर्शनं प्राप्तो वेतसैः परिवारितः । तावन्मात्रां समादाय दुःशीलः प्रस्थितो द्रुतम् । उत्तरां दिशमाश्रित्य प्रहृष्टेनांतरात्मना

ເມື່ອລາວຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ໂດຍມີກໍ່ອ້ອຍປ່າບັງໄວ້ ດຸຫສີລ (Duḥśīla) ກໍ່ຄວ້າເອົາແຕ່ພຽງປະມານນັ້ນ ແລ້ວຮີບຮ້ອນອອກໄປທັນທີ—ມຸ່ງໜ້າໄປທາງເໜືອ ດ້ວຍໃຈພາຍໃນຊື່ນບານ।

Verse 55

अथासौ चागतो यावद्दुःशीलं नैव पश्यति । केवलं दृश्यते कन्था जागेश्वरसमन्विता

ຕໍ່ມາເມື່ອລາວມາຮອດ ກໍບໍ່ເຫັນດຸຫສີລຜູ້ຊົ່ວເລີຍ; ເຫັນແຕ່ຜ້າຄຸມເທົ່ານັ້ນ—ຍັງຄົງມີເຄື່ອງໝາຍຜູກພັນກັບພຣະຈາເກສະວະ।

Verse 56

षडक्षरेण मंत्रेण लिंगस्योपरि भक्तितः । स तां गतिमवाप्नोति यांयां यांतीह यज्विनः

ດ້ວຍຄວາມສັດທາບູຊາ ລາວໄດ້ສະດຸດ/ປະພຶດມົນຕຣາຫົກພະຍາງເທິງລິງຄະ; ດ້ວຍນັ້ນ ລາວບັນລຸຄວາມເປັນສິຣິມົງຄຸນອັນດຽວກັນ ທີ່ບັນດາຜູ້ບູຊາຍັດ ແລະຜູ້ສັດທາ ໄດ້ບັນລຸໃນທີ່ນີ້।

Verse 57

यावन्मात्राविहीनां च ततो ज्ञात्वा च तां हृताम् । तेन शिष्येण मूर्च्छाढ्यो निपपात महीतले

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຮູ້ວ່າ ‘ມາຕຣາ’ (ປະມານ/ສ່ວນທີ່ຝາກໄວ້) ຂອງຕົນຂາດຫາຍ ແລະຖືກລັກໄປ ສິດນັ້ນກໍ່ຖືກຄວາມຫມົດສະຕິຄອບງຳ ແລ້ວລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ।

Verse 58

ततश्च चेतनां प्राप्य कृच्छ्राच्चोत्थाय तत्क्षणात् । शिलायां ताडयामास निजांगानि शिरस्तथा

ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອຮູ້ສຶກຕົວ ແລະ ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກໃນທັນໃດນັ້ນ, ລາວໄດ້ຕີແຂນຂາ ແລະ ຫົວຂອງຕົນໃສ່ກ້ອນຫີນ.

Verse 59

हा हतोऽस्मि विनष्टोऽस्मि मुष्टस्तेन दुरात्मना । किं करोमि क्व गच्छामि कथं तं वीक्षयाम्यहम्

ໂອ້ຍ, ຂ້ອຍຕາຍແລ້ວ; ຂ້ອຍຈິບຫາຍແລ້ວ ຖືກຄົນຊົ່ວຜູ້ນັ້ນປຸ້ນເອົາໄປ! ຂ້ອຍຈະເຮັດແນວໃດ? ຂ້ອຍຈະໄປໃສ? ຂ້ອຍຈະຊອກຫາລາວໄດ້ແນວໃດ?

Verse 60

ततस्तु पदवीं वीक्ष्य तस्य तां चलितो ध्रुवम् । वृद्ध भावात्परिश्रांतो वावृत्य स मठं गतः

ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອເຫັນຮອຍທາງຂອງລາວ, ຜູ້ກ່ຽວກໍອອກຕິດຕາມໄປຢ່າງແນ່ນອນ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມເມື່ອຍລ້າຈາກຄວາມເຖົ້າ, ລາວຈຶ່ງຫັນກັບຄືນ ແລະ ໄປທີ່ວັດ.

Verse 61

दुःशीलोऽपि समादाय मात्रां स्थानांतरं गतः । ततस्तेन सुवर्णेन व्यवहारान्करोति सः

ແມ້ແຕ່ຄົນຊົ່ວຜູ້ນັ້ນ, ເມື່ອເອົາຊັບສົມບັດໄປແລ້ວ, ກໍໄປບ່ອນອື່ນ; ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍຄຳນັ້ນ, ລາວໄດ້ດຳເນີນການຄ້າຂາຍ ແລະ ທຸລະກິດ.

Verse 62

ततो गृहस्थतां प्राप्तः कृतदारपरिग्रहः । वृद्धभावं समापन्नः संतानेन विवर्जितः

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ເຂົ້າສູ່ຊີວິດຄອງເຮືອນ, ໂດຍການເອົາເມຍ; ລາວເຖົ້າແກ່ລົງ, ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ມີລູກຫຼານ.

Verse 63

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्रापरायणः । भार्यया सहितो विप्रश्चमत्कारपुरं गतः

ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ພຣາຫມັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະອັນສັກສິດ ໄດ້ໄປຮອດເມືອງ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ ພ້ອມກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ।

Verse 64

स्नात्वा तीर्थेषु सर्वेषु देवतायतनेषु च । भ्रममाणेन संदृष्टो दुर्वासा नाम सन्मुनिः

ເມື່ອໄດ້ອາບນ້ຳຢູ່ຕີຣຖະທັງປວງ ແລະຢູ່ວິຫານຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ແລ້ວເດີນທ່ອງໄປ ກໍໄດ້ເຫັນສະນະມຸນີຜູ້ດີ ນາມ ທຸຣວາສາ।

Verse 65

निजदेवस्य सद्भक्त्या नृत्यगीतपरायणः । तं च दृष्ट्वा नमस्कृत्य वाक्यमेतदुवाच सः

ດ້ວຍພັກຕິອັນສຸດໃຈຕໍ່ເທວະປະຈຳຂອງຕົນ ລາວຫມົກມຸ່ນໃນການຟ້ອນລຳແລະຂັບຮ້ອງ; ເມື່ອເຫັນທ່ານມຸນີນັ້ນ ກໍກ້ມນົບນ້ອມ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 66

केनैतत्स्थापितं लिंगं निर्मलं शंकरोद्भवम् । किं त्वं नृत्यसि गीतं च पुरोऽस्य प्रकरोषि च । मुनीनां युज्यते नैव यदेतत्तव चेष्टितम्

“ລິງຄະອັນບໍລິສຸດນີ້ ອັນເກີດຈາກພຣະສັງກະຣະ ໃຜເປັນຜູ້ສະຖາປະນາ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຟ້ອນລຳແລະຂັບຮ້ອງຢູ່ຕໍ່ໜ້າມັນ? ການກະທຳແບບນີ້ບໍ່ຄວນແກ່ມຸນີເລີຍ—ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດ.”

Verse 67

दुर्वासा उवाच । मयैतत्स्थापितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । नृत्यगीतप्रियो यस्माद्देवदेवो महेश्वरः

ທຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: “ລິງຄະນີ້ ຂ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ເພື່ອພຣະຊູລິນ ເທວະເທວະ. ເພາະພຣະມະເຫສະວະຣະ ອົງຈອມເທວະ ຊົງພໍໃຈໃນການຟ້ອນລຳແລະຂັບຮ້ອງແທ້.”

Verse 68

न मेऽस्ति विभवः कश्चिद्येन भोगं करोम्यहम्

ຂ້ອຍບໍ່ມີຊັບສິນໃດໆ ເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ເສບສຸກໃນຄວາມສຳລານເລີຍ।

Verse 69

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तश्चिर्भटिर्नाम योगवित् । तेन पृष्टः स दुर्वासा वेदांतिकमिदं वचः

ໃນຂະນະນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຍົກະຊື່ ຈິຣະພະຕິ ໄດ້ມາຮອດ। ເມື່ອລາວຖາມ ທ່ານດຸຣວາສາ ໄດ້ກ່າວຄຳສອນແນວເວດານຕະນີ້។

Verse 70

असूर्या नाम ते लोका अंधेन तमसा वृताः । तांस्ते प्रेत्याऽभिगच्छंति ये केचात्महनो जनाः

ໂລກເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນບໍ່ມີແສງຕາເວັນ ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍຄວາມມືດອັນທຶບທົ່ວ; ຜູ້ໃດຂ້າຕົນເອງ ຫຼັງຕາຍຈະໄປສູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 71

उपविश्य ततस्तेन तस्य दत्तस्तु निर्णयः । दुःशीलेनापि तत्सर्व विज्ञातं तस्य संस्तुतम्

ຈາກນັ້ນ ລາວນັ່ງລົງ ແລະອາຈານນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຄຳຕັດສິນອັນແນ່ຊັດແກ່ລາວ। ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີຄວາມປະພຶດບໍ່ດີ ກໍເຂົ້າໃຈທັງໝົດ ແລະສັນລະເສີນຄຳສອນນັ້ນ។

Verse 72

ततो विशेषतो जाता भक्तिस्तस्य हरं प्रति । तं प्रणम्य ततश्चोच्चैर्वाक्यमेतदुवाच ह

ຈາກນັ້ນ ຄວາມພັກຕິຂອງລາວຕໍ່ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ເກີດຂຶ້ນຢ່າງແຮງກ້າເປັນພິເສດ। ລາວກໍກົ່ມກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້ດ້ວຍສຽງດັງວ່າ:

Verse 74

भगवन् ब्राह्मणोऽस्मीति जात्या चैव न कर्मणा । न कस्यचिन्मया दत्तं कदाचिन्नैव भोजनम् । केवलं देवविप्राणां वंचयित्वा धनं हृतम् । व्यसनेनाभिभूतेन द्यूतवेश्योद्भवेन च

ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣາຫມັນ ແຕ່ໂດຍກຳເນີດ ບໍ່ແມ່ນໂດຍການປະພຶດ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໃຫ້ອາຫານແກ່ໃຜເລີຍ. ກັບກັນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫລອກລວງແມ່ນແຕ່ເທວະ ແລະ ພຣາຫມັນ ແລ້ວຊິງເອົາຊັບ—ຖືກຄວາມຊົ່ວທີ່ເກີດຈາກການພະນັນ ແລະ ການຄົບຫານາງຄະນິກາ ຄອບງຳໄວ້.

Verse 75

तथा च ब्राह्मणेनापि मया शैवो गुरुः कृतः । वंचितश्च तथानेकैश्चाटुभिर्विहृतं धनम्

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນພຣາຫມັນ ກໍຍັງໄດ້ນຳອາຈານສາຍໄສວະມາເປັນຂໍ້ອ້າງ ແລະຫລອກລວງທ່ານ. ອີກທັງ ດ້ວຍຄຳຍໍສັນລະເສີນຂອງຄົນຫລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຫລອກ ແລະຊັບສິນກໍຖືກໃຊ້ຈ່າຍສູນເສຍໄປ.

Verse 76

तस्य सक्तं धनं भूयः साधुमार्गेण चाहृतम् । स चापि च गुरुर्मह्यं परलोकमिहागतः

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍທາງທຳອັນຊອບທຳ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກູ້ຄືນຊັບນັ້ນ ທີ່ເຄີຍຖືກຜູກມັດແລະສູນເສຍໄປ. ແລະຄົນຜູ້ນັ້ນເອງ—ຜູ້ກາຍເປັນອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ບັດນີ້ໄດ້ມາທີ່ນີ້ຈາກໂລກອື່ນ.

Verse 77

पश्चात्तापेन तेनैव प्रदह्यामि दिवानिशम् । पुरश्चरणदानेन तत्प्रसादं कुरुष्व मे

ດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດນັ້ນເອງ ຂ້າພະເຈົ້າເຫມືອນຖືກໄຟເຜົາທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ. ດ້ວຍການບໍລິຈາກອັນເກີດຄຽງຄູ່ກັບພິທີປຸຣະຊະຈະຣະນະ, ຂໍຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະປະສາດນັ້ນ.

Verse 78

अस्ति मे विपुलं वित्तं न संतानं मुनीश्वर । तन्मे वद मुने श्रेयस्तद्वित्तस्य यथा भवेत् । इह लोके परे चैव येन सर्वं करोम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າມີຊັບສິນຫລາຍ ໂອ ພຣະມຸນີຜູ້ສູງສົ່ງ, ແຕ່ບໍ່ມີລູກຫລານ. ຂໍທ່ານມຸນີຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ສິ່ງໃດແມ່ນດີທີ່ສຸດ—ເຮັດແນວໃດໃຫ້ຊັບນັ້ນເກີດຜົນບຸນຢ່າງແທ້ຈິງ—ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ຄວນກະທຳ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໃນໂລກໜ້າ.

Verse 79

दुर्वासा उवाच । कृत्वा पापसहस्राणि पश्चाद्धर्मपरो भवेत् । यः पुमान्सोऽतिकृच्छ्रेण तरेत्संसारसागरम्

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ເຄີຍກໍ່ບາບນັບພັນ ພາຍຫຼັງຄົນກໍອາດຫັນມາສະຖິດໃນທຳມະ; ແຕ່ການຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານັ້ນ ຕ້ອງອາໄສຄວາມພາກພຽນຢ່າງຫນັກ.

Verse 80

दिनेनापि गुरुर्योऽसौ त्वया शैवो विनिर्मितः । अधर्मेणापि संजातः स गुरुस्तेन संशयः

ແມ່ນແຕ່ໃນວັນດຽວ ກູຣູຜູ້ເປັນສາຍໄສວະທີ່ເຈົ້າປັ້ນຂຶ້ນນັ້ນ; ແມ່ນວ່າເກີດຈາກອະທຳມະ ກໍຍັງເປັນກູຣູຂອງເຈົ້າ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 81

ब्राह्मणो ब्रह्मचारी स्याद्ग्रहस्थस्तदनंतरम् । वानप्रस्थो यतिश्चैव तत श्चैव कुटीचरः

ພຣາຫມະນະຄວນເປັນພຣະຫມະຈາຣິນກ່ອນ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນຄົນເຮືອນ (ຄຣະຫັດ). ຕໍ່ມາ (ອາດ) ເປັນຜູ້ຢູ່ປ່າ (ວານະປຣັສຖະ) ແລະ ຍະຕິ; ແລ້ວຕໍ່ມາອີກ ເປັນກຸຕີຈະຣະ ຜູ້ຢູ່ສະຫງົບໃນກະຕິ.

Verse 82

बहूदकस्ततो हंसः परमश्च ततो भवेत् । ततश्च मुक्तिमायाति मार्गमेनं समाश्रितः

ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນບະຫູດະກະ; ຕໍ່ມາເປັນຫັງສະ; ແລະຕໍ່ມາເປັນປະຣະມະ. ຜູ້ອາໄສເສັ້ນທາງນີ້ເປັນທີ່ພຶ່ງ ຈຶ່ງບັນລຸມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 83

त्वया पुनः कुमार्गेण यद्व्रतं ब्राह्मणेन च । शैवमार्गं समास्थाय तन्महापातकं कृतम्

ແຕ່ເຈົ້າກັບຄືນ ໂດຍທາງອັນຊົ່ວ ຮ່ວມກັບພຣາຫມະນະ ຮັບຖືວຣະຕະໜຶ່ງ ໂດຍອາໄສມາຣກໄສວະ; ນັ້ນກາຍເປັນມະຫາປາຕະກະ—ບາບໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 84

दुःशील उवाच । सर्वेष्वेव हि वेदेषु रुद्रः संकीर्त्यते प्रभुः । तत्किं दोषस्त्वया प्रोक्तस्तस्य दीक्षासमुद्भवः

ດຸຫຊີລາ ກ່າວວ່າ: ໃນວິເທດທັງປວງ ພຣະຣຸດຣະ ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຜິດອັນໃດທີ່ເຈົ້າກ່າວວ່າເກີດຈາກດີກສາ (dīkṣā) ຂອງພຣະອົງ?

Verse 85

दुर्वासा उवाच । सत्यमेतत्त्वया ख्यातं वेदे रुद्रः प्रकीर्तितः । बहुधा वासुदेवोऽपि ब्रह्मा चैव विशेषतः

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກ່າວນັ້ນແທ້—ໃນວິເທດ ພຣະຣຸດຣະ ຖືກປະກາດສັນລະເສີນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະວາສຸເທວະ ກໍຖືກສັນລະເສີນຫຼາຍປະການ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ກໍໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດດ້ວຍ.

Verse 86

परं विप्रस्य या दीक्षा व्रतवंधसमुद्भवा । गायत्री परमा जाप्ये गुरुर्व्रतपरो हि सः । वैष्णवीं चाथ शैवीं च योऽन्यां दीक्षां समाचरेत्

ສໍາລັບພຣາຫມະນະ ດີກສາທີ່ສູງສຸດແມ່ນດີກສາທີ່ເກີດຈາກວຣະຕະອັນຜູກມັດແຫ່ງວິໄນ. ໃນການຈະປະ (japa) ມັນຕຣະອັນສູງສຸດແມ່ນ ຄາຍະຕຣີ; ແລະ ຄູອາຈານທີ່ແທ້ຂອງເຂົາແມ່ນຜູ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ວຣະຕະ. ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຮັບດີກສາແບບໄວສະນະວີ ຫຼື ໄຊວີ ແລ້ວ ຍັງໄປປະຕິບັດດີກສາອື່ນອີກດ້ວຍຄວາມຫວັ່ນໄຫວ—

Verse 87

ब्राह्मणो न भवेत्सोऽत्र यद्यपि स्यात्षडंगवित् । अपरं लिंगभेदस्ते संजातः कपटादिषु

ເຂົາຈະບໍ່ເປັນພຣາຫມະນະຢ່າງແທ້ຈິງໃນທີ່ນີ້ ແມ່ນແມ່ນວ່າຈະຮູ້ຊໍານານໃນຫົກອົງປະກອບ (ṣaḍaṅga) ກໍຕາມ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ສໍາລັບເຈົ້າ ຍັງເກີດ “ເຄື່ອງໝາຍ” ແຫ່ງຄວາມເສື່ອມອີກປະການ: ຄວາມຫລອກລວງ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆທໍານອງນັ້ນ.

Verse 88

व्रतत्यागान्न संदेहस्तत्र ते नास्ति किंचन । प्रायश्चित्तं मया सम्यक्स्मृतिमार्गेण चिंतितम्

ຈາກການລະທິ້ງວຣະຕະ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ: ສໍາລັບເຈົ້າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຄ້າງຄາອີກ. ພິທີຊໍາລະບາບ (prāyaścitta) ອັນຖືກຕ້ອງ ຂ້ອຍໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງດີ ຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງສະມຣິຕິ (Smṛti).

Verse 89

दुःशील उवाच । सतां सप्तपदीं मैत्रीं प्रवदंति मनीषिणः । मित्रतां तु पुरस्कृत्य किंचिद्वक्ष्यामि तच्छृणु

ດຸຫສີລ ກ່າວວ່າ: «ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ໃນຫມູ່ຄົນດີ ມິດຕະພາບຈະໝັ້ນຄົງເມື່ອໄດ້ກ້າວຍ່າງຮ່ວມກັນ 7 ກ້າວ. ຂ້ອຍຈະເວົ້າບາງຢ່າງໂດຍເຄົາລົບມິດຕະພາບນັ້ນ—ຈົ່ງຟັງ»។

Verse 90

अस्ति मे विपुलं वित्तं यदि तेन प्रसिद्ध्यति । तद्वदस्व महाभाग येन सर्वं करोम्यहम्

«ຂ້ອຍມີຊັບສິນຫຼາຍຫຼວງ—ຖ້າດ້ວຍມັນຈະໄດ້ຊື່ສຽງ ຫຼືຄວາມສຳເລັດ. ຂໍທ່ານ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ຈົ່ງບອກວິທີທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍກະທຳໄດ້ທຸກຢ່າງ»।

Verse 91

दुर्वासा उवाच । एक एव ह्युपायोऽस्ति तव पातकनाशने । तं चेत्करोषि मे वाक्याद्विशुद्धः संभविष्यसि

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: «ມີວິທີດຽວແທ້ໆ ເພື່ອທຳລາຍບາບຂອງເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າເຮັດຕາມຄຳຂ້ອຍ ເຈົ້າຈະໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ»។

Verse 92

तपः कृते प्रशंसंति त्रेतायां ज्ञानमेव च । द्वापरे तीर्थयात्रां च दानमेव कलौ युगे

ໃນຍຸກກຣິຕະ ທ່ານທັງຫຼາຍສັນລະເສີນຕະປະ; ໃນຍຸກເຕຣຕາ ສັນລະເສີນປັນຍາຄວາມຮູ້ແຕ່ຢ່າງດຽວ; ໃນຍຸກດວາປະຣະ ສັນລະເສີນການເດີນທາງໄປຕີຣຖະ; ແຕ່ໃນຍຸກກະລິ ການໃຫ້ທານແຕ່ຢ່າງດຽວເປັນສິ່ງສູງສຸດ।

Verse 93

सांप्रतं कलिकालोऽयं वर्तते दारुणाकृतिः । तस्मात्कृष्णाजिनं देहि सर्वपापविशुद्धये

«ບັດນີ້ຍຸກກະລິກຳລັງຄອບງຳ ມີຮູບລັກອັນນ່າຢ້ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍຫນັງກວາງດຳ (ກຣິສນາຊິນ) ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງ»។

Verse 94

तथा च ते घृणाऽप्यस्ति गुरुवित्तसमुद्भवा । तदर्थं कुरु तन्नाम्ना शंकरस्य निवेशनम्

ແລະເຈົ້າກໍມີຄວາມຮັງກຽດດ້ວຍ ເກີດຈາກການຍຶດຕິດໃນຊັບສິນຂອງຄູອາຈານ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະເຫດນັ້ນ ຈົ່ງສ້າງທີ່ພັກພິກສຳລັບພຣະສັງກະຣະ ໃນນາມຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 95

येन तस्मादपि त्वं हि आनृण्यं यासि तत्क्षणात् । अन्यत्रापि च तद्वित्तं यत्किंचिच्च प्रपद्यते

ໂດຍການກະທຳນັ້ນ ເຈົ້າຈະພົ້ນຈາກໜີ້ໃນທັນທີ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ລາວດ້ວຍ. ແລະສ່ວນໃດໜຶ່ງຂອງຊັບນັ້ນ ທີ່ດ້ວຍວິທີອື່ນໃດກໍຕາມ ເຂົ້າມາສູ່ມືເຈົ້າ—

Verse 96

ब्राह्मणेभ्यो विशिष्टेभ्यो नित्यं देहि समाहितः । तिलपात्रं सदा देहि सहिरण्यं विशेषतः

ດ້ວຍໃຈທີ່ສະຫງົບແລະຕັ້ງໝັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ທານເປັນປະຈຳແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ. ຈົ່ງຖວາຍພາຊະນະໃສ່ງາເປັນທານເສມອ ແລະໂດຍພິເສດ ຈົ່ງຖວາຍຄຽງຄູ່ກັບຄຳ.

Verse 97

येन ते सकलं पापं देहान्नाशं प्रगच्छति । अपरं चैत्रमासेऽहं सदाऽगच्छामि भक्तितः

ໂດຍສິ່ງນີ້ ບາບທັງປວງຂອງເຈົ້າຈະຈາກໄປ ແລະຖືກທຳລາຍອອກຈາກກາຍ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ໃນເດືອນໄຈຕຣະ (Caitra) ຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ນີ້ເປັນນິດ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມພັກດີ.

Verse 98

कल्पग्रामात्सुदूराच्च प्रासादेऽत्र स्वयं कृते । पुनर्यामि च तत्रैव व्रतमेतद्धि मे स्थितम्

ຈາກກັລປະກຣາມ (Kalpagrāma) ອັນໄກຫ່າງ ຂ້າພະເຈົ້າມາຍັງພຣະວິຫານນີ້ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສ້າງໄວ້ດ້ວຍຕົນເອງ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍກັບໄປທີ່ນັ້ນອີກ—ນີ້ແມ່ນວຣະຕະ (ຄຳປະຕິຍານ) ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກສາ.

Verse 99

तस्माच्चिंत्यस्त्वयाह्येष प्रासादो यो मया कृतः । चिंतनीयं सदैवेह स्नानादिभिरनेकशः

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າພຶງຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະວິຫານທີ່ຂ້າໄດ້ສ້າງນີ້. ໃນທີ່ນີ້ຄວນລະນຶກຢູ່ເສມອ ຊ້ຳໆ ພ້ອມກັບການອາບນ້ຳ ແລະກິດກຳສັກສິດອື່ນໆ.

Verse 100

दुःशील उवाच । करिष्यामि वचस्तेऽहं यथा वदसि सन्मुने

ດຸຫສີລາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າຈະປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ ດັ່ງທີ່ທ່ານກ່າວ.”

Verse 101

दुर्वासा उवाच । सर्वपापविशुद्ध्यर्थं दत्ते कृष्णाजिने द्विजः । प्रयच्छ तिलपात्राणि गुप्तपापस्य शुद्धये

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: “ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງ, ເມື່ອພຣາຫມັນມອບຜິວກວາງດຳ, ຄວນຖວາຍພາຊະນະໃສ່ງາດ້ວຍ ເພື່ອຊຳລະບາບທີ່ຊ່ອນເຊື່ອງ.”

Verse 102

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दत्तं तेन महात्मना । ततः कृष्णाजिनं भक्त्या ब्राह्मणायाहिताग्नये

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ກໍໄດ້ມອບທານຕາມທີ່ກ່າວ. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍສັດທາ ເຂົາໄດ້ຖວາຍຜິວກວາງດຳແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາໄຟບູຊາອັນສັກສິດ.

Verse 103

दुर्वाससः समा देशाद्यथोक्तविधिना द्विजाः । यच्छतस्तिलपात्राणि तस्य नित्यं प्रभक्तितः

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຕາມວິທີທີ່ດຸຣວາສາໄດ້ກ່າວໄວ້ ໄດ້ມອບພາຊະນະໃສ່ງາຈາກແດນນັ້ນໃຫ້ເຂົາ ຢ່າງສະເໝີ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 104

गतपापस्य दीक्षां च ददौ निर्वाणसंभवाम् । तथासौ गतपापस्य दीक्षां दत्त्वा यथाविधि

ແກ່ຜູ້ທີ່ບາບໄດ້ຖືກລົບລ້າງແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ປະທານພິທີດິກຊາອັນນຳໄປສູ່ມົກຂະ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປະທານດິກຊາແກ່ຜູ້ບໍລິສຸດນັ້ນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 105

ततः प्रोवाच मधुरं देहि मे गुरुदक्षिणाम्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວດ້ວຍສຽງອ່ອນໂຍນວ່າ: “ຈົ່ງມອບ ກຸຣຸດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາຄູ) ໃຫ້ແກ່ຂ້າ.”

Verse 106

दुःशील उवाच । याचस्व त्वं प्रभो शीघ्रं यां ते यच्छामि दक्षिणाम् । तां प्रदास्यामि चेच्छक्तिर्वित्तशाठ्यविवर्जिताम्

ດຸສຊີລະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງຂໍໂດຍໄວ ກຸຣຸດັກຊິນາທີ່ຂ້າຈະຖວາຍ. ຖ້າຂ້າມີກຳລັງ ຂ້າຈະມອບໃຫ້ ໂດຍປາສຈາກການຫລອກລວງເລື່ອງຊັບສິນ.”

Verse 107

दुर्वासा उवाच । कल्पग्रामं गमिष्यामि सांप्रतं वर्तते कलिः । नाहमत्रागमिष्यामि यावन्नैव कृतं भवेत्

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ຂ້າຈະໄປກັບກັນທີ່ ກັລປະກຣາມ, ເພາະເປັນເວລາທີ່ກາລີຄອບງຳ. ຂ້າຈະບໍ່ກັບມາທີ່ນີ້ ຈົນກວ່າມັນຈະສຳເລັດແທ້.”

Verse 108

अर्धनिष्पादितो ह्येष प्रासादो यो मया कृतः । परिपूर्तिं त्वया नेय एषा मे गुरुदक्षिणा

“ພຣາສາດ (ວິຫານ) ທີ່ຂ້າເລີ່ມສ້າງນີ້ ຍັງສຳເລັດໄດ້ແຕ່ຄື່ງໜຶ່ງ. ເຈົ້າຈົ່ງນຳໃຫ້ສົມບູນ—ນີ້ແມ່ນ ກຸຣຸດັກຊິນາ ຂອງຂ້າ.”

Verse 109

नृत्यगीतादिकं यच्च तथा कार्यं स्वशक्तितः । पुरतोऽस्य बलिर्देयस्तथान्यत्कुसुमादिकम्

ແລະສິ່ງອື່ນໆ ເຊັ່ນ ການຟ້ອນລຳ ການຮ້ອງເພງ ແລະອື່ນໆ ຈົ່ງຈັດເຮັດຕາມກຳລັງຂອງຕົນ. ຕໍ່ໜ້າເທວະ/ສະຖານສັກສິດນີ້ ຄວນຖວາຍບະລິ ແລະຖວາຍດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ ດ້ວຍ.

Verse 110

एवमुक्त्वा गतः सोऽथ कल्पग्रामं मुनीश्वरः । दुःशीलोऽपि तथा चक्रे यत्तेन समुदाहृतम्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພະມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງລະດັບນັກບວດ ກໍໄດ້ໄປຍັງກັນລະປະກຣາມ. ດຸຫສີລະ ກໍໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວສອນໄວ້ທຸກປະການ.

Verse 111

सूत उवाच । एवं तस्य प्रभक्तस्य तत्कार्याणि प्रकुर्वतः । तन्नाम्ना कीर्त्यते सोऽथ दुःशील इति संज्ञितः

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຂົາຜູ້ມີສັດທາແລະຄວາມພັກດີ ກະທຳກິດເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ ຕໍ່ມາເຂົາກໍຖືກສັນລະເສີນຕາມນາມນັ້ນ ແລະຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ດຸຫສີລະ’».

Verse 112

चैत्रमासे च यो नित्यं तं च देवं प्रपश्यति । क्षणं कृत्वा स पापेन वार्षिकेण प्रमुच्यते

ຜູ້ໃດໃນເດືອນໄຈຕຣະ ເບິ່ງເທວະອົງນັ້ນເປັນປະຈຳ ແມ່ນແຕ່ພຽງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ກໍຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ.

Verse 113

यः पुनः स्नपनं तस्य सर्वं चैव करोति च । त्रिंशद्वर्षोद्भवं पापं तस्य गात्रात्प्रणश्यति

ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ປະກອບພິທີສະນະປະນະ (ອາບນ້ຳບູຊາ) ແດ່ເທວະອົງນັ້ນໃຫ້ຄົບຖ້ວນທຸກຂັ້ນຕອນ ບາບທີ່ເກີດມາຕະຫຼອດສາມສິບປີ ຈະສູນຫາຍຈາກກາຍຂອງເຂົາ.

Verse 114

यः पुनर्नृत्यगीताद्यं कुरुते च तदग्रतः । आजन्ममरणात्पापात्सोऽपि मुक्तिमवाप्नुयात्

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ຖວາຍການຟ້ອນລໍາ ການຮ້ອງເພງ ແລະການບູຊາອື່ນໆ ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມຕັ້ງແຕ່ເກີດຈົນຕາຍ ແລະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ।