Adhyaya 237

Verse 1

नारद उवाच । कदा विधिनिषेधौ च कर्तव्यौ विष्णुसन्निधौ । युष्मद्वाक्यामृतं पीत्वा तृप्तिर्मम न विद्यते

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໃນພຣະສະໜິດຂອງ ພຣະວິສນຸ ເມື່ອໃດຈຶ່ງຄວນປະຕິບັດຂໍ້ບັງຄັບ ແລະ ຂໍ້ຫ້າມ? ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດື່ມນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານແລ້ວ ແຕ່ຄວາມອິ່ມໃຈຍັງບໍ່ເກີດ»។

Verse 2

ब्रह्मोवाच । कर्कसंक्रांतिदिवसे विष्णुं संपूज्य भक्तितः । फलैरर्घ्यः प्रदातव्यः शस्तजंबूफलैः शुभैः

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ໃນວັນກັກກະ-ສັງກຣານຕິ (ວັນທີ່ພຣະອາທິດເຂົ້າຮາສີກັກກະ) ຈົ່ງບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ. ແລ້ວຈົ່ງຖວາຍອັຣຄະຍະດ້ວຍຜົນໄມ້ ໂດຍສະເພາະຜົນຈຳບູອັນດີ ແລະ ເປັນມົງຄຸນ»។

Verse 3

जंबूद्वीपस्य संज्ञेयं फलेन च विजायते । मन्त्रेणानेन विप्रेंद्र श्रद्धाधर्मसुसंयतैः

«ດ້ວຍຜົນຈຳບູນີ້ ພຶງເຂົ້າໃຈນາມ ‘ຈຳບູທະວີປະ’ ເພາະນາມນັ້ນດຸດດັ່ງເກີດມາຈາກຜົນຈຳບູ. ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບຣາຫມັນ, ຜູ້ທີ່ຝຶກຝົນດີໃນສັດທາ ແລະ ທັມມະ ພຶງກະທຳດ້ວຍມັນຕຣານີ້»។

Verse 4

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यत्र क्वापि भवेन्मम । तन्मया वासुदेवाय स्वयमात्मा निवेदितः

«ຖ້າຄວາມຕາຍຈະມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ບ່ອນໃດກໍຕາມ ໃນໄລຍະຫົກເດືອນຂ້າງໜ້າ, ເມື່ອນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນໍາຕົນເອງທັງໝົດ ຖວາຍແດ່ ພຣະວາສຸເທວະ ດ້ວຍໃຈສະໝັກ»។

Verse 5

इति मंत्रेणार्घ्यम् । ततो विधिनिषेधौ च ग्राह्यौ भक्त्या हरेः पुरः । चातुर्मास्ये समायाते सर्वलोकमहासुखे

«ນີ້ແມ່ນອັຣຄະຍະທີ່ຖວາຍດ້ວຍມັນຕຣາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ ໃນພຣະພັກຂອງ ພຣະຫຣິ, ພຶງຮັບເອົາຂໍ້ບັງຄັບ ແລະ ຂໍ້ຫ້າມ. ເມື່ອຈາຕຸຣມາສະຍະມາຮອດ ອັນນໍາມາຄວາມສຸກມົງຄຸນອັນໃຫຍ່ແກ່ທຸກໂລກ»។

Verse 6

विधिर्वेदविधिः कार्यो निषेधो नियमो मतः । विधिश्चैव निषेधश्च द्वावेतौ विष्णुरेव हि

ບັນຍັດຕ້ອງປະຕິບັດຕາມວິທີແຫ່ງເວດ; ຂໍ້ຫ້າມເຂົ້າໃຈວ່າເປັນນິຍະມະ—ການຄວບຄຸມຕົນ. ແທ້ຈິງ ບັນຍັດແລະຂໍ້ຫ້າມ ສອງປະການນີ້ ຄືພຣະວິສນຸເທົ່ານັ້ນ।

Verse 7

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेव्य एव जनार्दनः । विष्णोः कथा विष्णुपूजा ध्यानं विष्णोर्नतिस्तथा

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງ ພຶງຮັບໃຊ້ພຣະຈະນາຣະດະນະແຕ່ຜູ້ດຽວ—ໂດຍການເລົ່າກ່ຽວກັບພຣະວິສນຸ, ການບູຊາພຣະວິສນຸ, ການພິຈາລະນາສະມາທິໃນພຣະວິສນຸ, ແລະການກ້ອມນົບພຣະວິສນຸເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 8

सर्वमेव हरिप्रीत्या यः करोति स मुक्तिभाक् । वर्णाश्रमविधेर्मूर्तिः सत्यो विष्णुः सनातनः

ຜູ້ໃດເຮັດທຸກການງານດ້ວຍໃຈປາຖະໜາໃຫ້ພຣະຫຣິພໍໃຈ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ຮັບມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ). ພຣະວິສນຸຜູ້ນິລັນດອນ ຜູ້ເປັນຄວາມຈິງແທ້ ແມ່ນຮູບກາຍແຫ່ງວິທີວັນນະແລະອາສຣະມະ (ໜ້າທີ່ອັນສັກສິດຕາມຊັ້ນວັນນະແລະຊ່ວງຊີວິດ).

Verse 10

नारद उवाच । किं व्रतं किं तपः प्रोक्तं ब्रह्मन्ब्रूहि सविस्तरम् । सुप्ते देवे मया कार्यं कृतं यच्च महाफलम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ວຣະຕະໃດ? ຕະປະໃດທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້? ໂອ ພຣະພຣາຫມັນ, ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງລະອຽດ. ເມື່ອພຣະເທວະຢູ່ໃນໂຢກນິດຣາ (ການຫຼັບແຫ່ງໂຢກ), ຂ້າພະເຈົ້າຄວນປະຕິບັດສິ່ງໃດ—ທີ່ໃຫ້ຜົນຍິ່ງໃຫຍ່?”

Verse 11

ब्रह्मोवाच । व्रतं विष्णुव्रतं विद्धि विष्णुभक्तिसमन्वितम् । तपश्च धर्मवर्तित्वं कृच्छ्रादिकमथापि वा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮູ້ວ່າວຣະຕະນັ້ນແມ່ນວິສນຸວຣະຕະ ພ້ອມດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ. ແລະຕະປະນັ້ນແມ່ນການດຳລົງຢູ່ໃນທຳມະຢ່າງໝັ້ນຄົງ—ຫຼືບໍ່ກໍແມ່ນການປະຕິບັດບົດປະຫວັດໂທດເຊັ່ນ ກຶຈຈຣະ (Kṛcchra) ແລະວິໄນອື່ນໆທີ່ຄ້າຍກັນ.”

Verse 12

शृणु व्रतस्य माहात्म्यं वक्ष्यामि प्रथमं तव । ब्रह्मचर्यव्रतं सारं व्रतानामुत्तमं व्रतम्

ຈົ່ງຟັງມະຫິມາຂອງວຣະຕະ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໃຫ້ເຈົ້າກ່ອນ. ວຣະຕະພຣະຫມະຈັຣຍະ (ຄວາມສຳລວມ) ແມ່ນແກ່ນສານຂອງວຣະຕະທັງປວງ—ເປັນວຣະຕະສູງສຸດ.

Verse 13

ब्रह्मचर्यं तपः सारं ब्रह्मचर्यं महत्फलम् । क्रियासु सकलास्वेव ब्रह्मचर्यं विवर्द्धयेत्

ພຣະຫມະຈັຣຍະແມ່ນແກ່ນສານຂອງຕະປະ; ພຣະຫມະຈັຣຍະໃຫ້ຜົນອັນໃຫຍ່. ໃນກິດຈະກຳທາງທຳ ແລະພິທີທັງປວງ ຄວນເພີ່ມພູນແລະຮັກສາພຣະຫມະຈັຣຍະໄວ້.

Verse 14

ब्रह्मचर्यप्रभावेण तप उग्रं प्रवर्त्तते । ब्रह्मचर्यात्परं नास्ति धर्मसाधन मुत्तमम्

ໂດຍອຳນາດແຫ່ງພຣະຫມະຈັຣຍະ ຕະປະອັນຮຸນແຮງຈຶ່ງເກີດຜົນ ແລະກ້າວໜ້າ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່າພຣະຫມະຈັຣຍະ ເປັນເຄື່ອງສຳເລັດທຳອັນປະເສີດ.

Verse 15

चातुर्मास्ये विशेषेण सुप्ते देवे गुणोत्तरम् । महाव्रतमिदं लोके तन्निबोध सदा द्विज

ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya)—ເມື່ອພຣະເຈົ້າບັນທົມຫຼັບອັນສັກສິດ—ກຸສົນຂອງວຣະຕະນີ້ຍິ່ງສູງສຸດ. ຈົ່ງເຂົ້າໃຈໄວ້ເຖິງເທື່ອ—ໃນໂລກນີ້ມັນເອີ້ນວ່າ “ມະຫາວຣະຕະ” ໂອ ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ).

Verse 16

नारायणमिदं कर्म यः करोति न लिप्यते । शतत्रयं षष्टियुतं दिनमाहुश्च वत्सरे

ກຳນີ້ເປັນການອຸທິດແດ່ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa); ຜູ້ໃດປະພຶດກໍບໍ່ຖືກມົນທິນດ້ວຍບາບ. ແລະເຂົາກ່າວວ່າ ໜຶ່ງປີມີສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ.

Verse 17

तत्र नारायणो देवः पूज्यते व्रतकारिभिः । सत्क्रियाममुकीं देव कारयिष्यामि निश्चयः

ທີ່ນັ້ນ ພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າ ຖືກບູຊາໂດຍຜູ້ຖືວຣະຕະ. (ຜູ້ຖືວຣະຕະຕັ້ງໃຈວ່າ) «ໂອ ພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຫ້ປະກອບພິທີອັນສັກສິດນີ້ແນ່ນອນ»។

Verse 18

कुरुते तद्व्रतं प्राहुः सुप्ते देवे गुणोत्तरम् । वह्निहोमो विप्रभक्तिः श्रद्धा धर्मे मतिः शुभा

ເຂົາກ່າວວ່າ ຄວນປະຕິບັດວຣະຕະນັ້ນ; ເມື່ອພຣະອົງຢູ່ໃນການບັນທົມອັນສັກສິດ ບຸນກຸສົນຈະຍິ່ງສູງ. ການຖວາຍໄຟ (ໂຮມ), ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣາຫມັນ, ສັດທາໃນທຳມະ, ແລະຈິດໃຈທີ່ເອີ້ນໄປສູ່ຄວາມດີ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຸນທີ່ຄ້ຳຈຸນວຣະຕະ.

Verse 19

सत्संगो विष्णुपूजा च सत्यवादो दया हृदि । आर्जवं मधुरा वाणी सच्चरित्रे सदा रतिः

ການຄົບຫາສັດບຸລຸດ (ສັດສັງຄະ), ການບູຊາພຣະວິສນຸ, ການເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະຄວາມເມດຕາໃນໃຈ; ຄວາມຊື່ສັດຕົງ, ວາຈາອ່ອນຫວານ, ແລະຄວາມຍິນດີໃນຈັນຍາດີຢູ່ເສມອ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງວິໄນອັນສັກສິດ.

Verse 20

वेदपाठस्तथाऽस्तेयमहिंसा ह्रीः क्षमा दमः । निर्लोभताऽक्रोधता च निर्मोहोऽममताऽर तिः

ການສວດວິດ, ການບໍ່ລັກ, ອະຫິງສາ, ຄວາມລະອາຍ, ຄວາມອະໄພ, ແລະການຂົ່ມໃຈ; ຄວາມບໍ່ໂລບ, ຄວາມບໍ່ໂກດ, ຄວາມບໍ່ຫຼົງ, ຄວາມບໍ່ຍຶດຖື, ແລະຄວາມຄາຍຄວາມຕິດ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນຄຸນທີ່ຄ້ຳຈຸນການຖືວຣະຕະ.

Verse 21

श्रुतिक्रियापरं ज्ञानं कृष्णार्पितमनोगतिः । एतानि यस्य तिष्ठंति व्रतानि ब्रह्मवित्तम

ຄວາມຮູ້ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງພິທີກຳຕາມສຣຸຕິ, ແລະຈິດໃຈທີ່ການເຄື່ອນໄຫວທັງປວງຖວາຍແດ່ພຣະກຣິສນະ; ຜູ້ໃດທີ່ວຣະຕະເຫຼົ່ານີ້ຕັ້ງມັ່ນຢູ່ ຜູ້ນັ້ນຖືກປະກາດວ່າເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນຜູ້ຍິ່ງ.

Verse 22

जीवन्मुक्तो नरः प्रोक्तो नैव लिप्य ति पातकैः । व्रतं कृतं सकृदपि सदैव हि महाफलम्

ບຸກຄົນນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຈີວັນມຸກຕະ» ຄືຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະຍັງມີຊີວິດ ແລະບໍ່ຖືກບາບເປື້ອນ. ແມ່ນແຕ່ວຣະຕະທີ່ປະຕິບັດພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍໃຫ້ຜົນຍິ່ງໃຫຍ່ເສມອ.

Verse 23

चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मचर्यादिसेवनम् । अव्रतेन गतं येषां चातुर्मास्यं सदा नृणाम्

ໂດຍສະເພາະໃນລະດູຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ຄວນປະຕິບັດພຣະຫມະຈັນຍະ (brahmacarya) ແລະວິໄນອື່ນໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ແຕ່ບຸລຸດທີ່ໃຫ້ຈາຕຸຣມາສະຍະຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ມີວຣະຕະໃດໆ—

Verse 24

धर्मस्तेषां वृथा सद्भिस्तत्त्वज्ञैः परिकीर्तितः । सर्वेषामेव वर्णानां व्रतचर्या महाफलम्

ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ທຳມະຖືກຜູ້ດີ ແລະຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງ ກ່າວວ່າ «ເປົ່າປະໂຫຍດ». ສໍາລັບວັນນະທຸກຊັ້ນ ການປະພຶດວຣະຕະໃຫ້ຜົນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 25

स्वल्पापि विहिता वत्स चातुर्मा स्ये सुखप्रदा । सर्वत्र दृश्यते विष्णुर्व्रतसेवापरैर्नृभिः

ແມ່ນແຕ່ການປະຕິບັດນ້ອຍໆ ໂອ້ລູກທີ່ຮັກ ໃນຈາຕຸຣມາສະຍະ ກໍໃຫ້ຄວາມສຸກ. ໂດຍຜູ້ຄົນທີ່ອຸທິດໃຈຮັບໃຊ້ວຣະຕະ ພຣະວິສະນຸ (Viṣṇu) ຖືກເຫັນໃນທຸກຫົນທາງ.

Verse 26

चातुर्मास्ये समायाते पालयेत्तत्प्रयत्नतः

ເມື່ອຈາຕຸຣມາສະຍະມາຮອດ ຄວນຮັກສາມັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງລະມັດລະວັງ.

Verse 27

भजस्व विष्णुं द्विजवह्नितीर्थवेदप्रभेदमयमूर्तिमजं विराजम् । यत्प्रसादाद्भवति मोक्षमहातरुस्थस्तापं न यास्यति भवार्कसमुद्भवं तम्

ຈົ່ງນະມັດສະການບູຊາ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ບໍ່ເກີດ ແລະສະຫວ່າງໄສ—ຜູ້ມີຮູບກາຍປະກອບດ້ວຍ ທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ), ໄຟພິທີ, ຕີຣຖະ ແລະການແບ່ງຫຼາຍປະການຂອງເວດ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຜູ້ບູຊາຈະໄດ້ພັກພິງໃນຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ແຫ່ງໂມກສະ ແລະບໍ່ຖືກເຜົາໂດຍຄວາມຮ້ອນຈາກຕາເວັນແຫ່ງສັງສາຣະ.

Verse 29

चातुर्मास्ये विशेषेण जन्मकष्टादिनाशनम् । हरिरेव व्रताद्ग्राह्यो व्रतं देहेन कारयेत् । देहोऽयं तपसा शोध्यः सुप्ते देवे तपोनिधौ

ໃນການຖືຈາຕຸຣມາສະຍະ ໂດຍພິເສດ ວິນັຍນີ້ທຳລາຍຄວາມທຸກຍາກແຫ່ງການເກີດ ແລະອື່ນໆ. ຮະຣິ (ພຣະວິສນຸ) ເທົ່ານັ້ນແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງວຣະຕະ; ຄວນປະຕິບັດວຣະຕະດ້ວຍກາຍ. ກາຍນີ້ຕ້ອງຖືກຊຳລະດ້ວຍຕະປະ ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າ—ຄັງແຫ່ງຕະປະ—ບັນທົມໃນໂຍກນິດຣາ.

Verse 237

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये व्रतमहिमवर्णनंनाम सप्तत्रिं शदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 237 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫິມາແຫ່ງວຣະຕະ» ໃນ ສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ—ໃນສັມຫິຕາ 81,000 ຄຳກະວີ—ຢູ່ໃນຂັນດະທີ 6 (ນາກະຣະ), ໃນການສັນລະເສີນຕີຣຖະແຫ່ງເຂດສັກສິດ ຮາຕະເກສະວະຣະ, ໃນຕອນເລື່ອງ ເສສະຊາຍີ, ໃນສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ, ກ່ຽວກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງການຖືຈາຕຸຣມາສະຍະ.