Adhyaya 15

Verse 1

। पञ्चदशोऽध्यायः । नारद उवाच । नारायणस्तदा देवो जटावल्कलधार्यथ । द्वितीयोऽनुचरस्तस्य ह्याययौ फलहस्तवान्

ບົດທີສິບຫ້າ. ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ພຣະນາຣາຍະນະ ເທວະດາ ມີຜົມຈະຕາ ແລະ ນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້; ຜູ້ຕິດຕາມຄົນທີສອງຂອງພຣະອົງກໍມາຮອດ ຖືຜົນໄມ້ໄວ້ໃນມື।

Verse 2

तौ दृष्ट्वा स्मरदूती सा विललाप मृगेक्षणा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः प्रोचतुस्तां च तावुभौ

ເມື່ອນາງເຫັນທັງສອງ ນາງຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງກວາງ ດຸດດັ່ງທູດແຫ່ງກາມະ ກໍຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ. ເມື່ອທັງສອງໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນາງ ກໍເວົ້າກັບນາງ.

Verse 3

भयं मा गच्छ कल्याणि त्वामावां त्रातुमागतौ । वने घोरे प्रविष्टासि कथं दुष्टनिषेविते

ຢ່າຢ້ານເລີຍ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ; ພວກເຮົາສອງຄົນມາເພື່ອຄຸ້ມຄອງເຈົ້າ. ເຈົ້າເຂົ້າມາໃນປ່າອັນນ່າຢ້ານນີ້ ທີ່ຄົນຊົ່ວມັກສັນຈອນ ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 4

एवमाश्वास्य तां तन्वीं राक्षसं प्राह माधवः । मुंचेमामधमाचार मृद्वंगीं चारुहासिनीम्

ເມື່ອປອບໃຈນາງຜູ້ອ່ອນບາງແລ້ວ ພຣະມາທະວະໄດ້ກ່າວກັບຣາກສະສະວ່າ: “ຈົ່ງປ່ອຍນາງນີ້ເຖີດ ໂອ້ຜູ້ມີຈິດຕໍ່າ; ນາງຜູ້ມີອະວະຍະວະອ່ອນນຸ່ມ ແລະ ຍິ້ມງາມ.”

Verse 5

रेरे मूर्ख दुराचार किं कर्तुं त्वं व्यवस्थितः । सर्वस्वं लोकनेत्राणामाहारं कर्तुमुद्यतः

«ເຮີ ຄົນໂງ່ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ—ເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເຮັດຫຍັງ? ເຈົ້າກຳລັງຈະກິນກືນສົມບັດອັນເປັນອາຫານແກ່ດວງຕາຂອງໂລກທັງປວງບໍ?»

Verse 6

भव पुण्यप्रभावेयं हंस्येतां मंडनं भुवः । अद्यलोकं निरालोकं कंदर्पं दर्पवर्जितम्

«ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງບຸນຂອງນາງ ເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງພື້ນດິນນີ້ຈະທຳລາຍເຈົ້າ; ມື້ນີ້ນາງຈະເຮັດໃຫ້ໂລກໄຮ້ຄວາມຊື່ນບານ ແລະແມ່ນແຕ່ກາມະ (ກັນດັຣປະ) ກໍຈະໄຮ້ຄວາມຍິ່ງຍະໂສ»

Verse 7

करिष्यस्यधुना त्वं च हत्वा वृंदारिकां वने । तस्मादिमां विमुंचाशु सुखप्रासाददेवताम्

«ແລະບັດນີ້ເຈົ້າຈະກໍ່ການຂ້າ ວຣິນດາຣິກາ ໃນປ່າຫຼື? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍນາງໃນທັນທີ—ນາງເປັນດັ່ງເທວະດາ, ເປັນວິຫານແຫ່ງສຸກແລະມົງຄຸນ»

Verse 8

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं राक्षसः कुपितोऽब्रवीत् । समर्थस्त्वं यदि तदा मोचयाद्यैव मत्करात्

«ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຫຣິ ຣາກສະສະກໍໂກດ ແລະກ່າວວ່າ: “ຖ້າເຈົ້າມີພະລັງຈິງ ກໍຈົ່ງປົດນາງອອກຈາກມືຂ້າ ໃນດຽວນີ້!”»

Verse 9

इत्युक्तमात्रे वचने माधवेन क्रुधेक्षितः । पपात भस्मसाद्भूतस्त्यक्त्वा वृंदां सुदूरतः

«ພຽງແຕ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນຖືກເວົ້າອອກ ມາທະວະກໍຈ້ອງມອງດ້ວຍຄວາມໂກດ; ຣາກສະສະກໍລົ້ມລົງ ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ແລະວຣິນດາກໍຖືກປົດປ່ອຍ—ຖືກໂຍນໃຫ້ໄກຈາກມັນຢ່າງຫຼາຍ»

Verse 10

अथोवाच प्रमुग्धा सा मायया जगदीशितुः । कस्त्वं कारुण्यजलधिर्येनाहमिह रक्षिता

ແລ້ວນາງຜູ້ຖືກມາຍາອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກເຮັດໃຫ້ງົດງົນ ກ່າວວ່າ: «ທ່ານແມ່ນໃຜ—ດັ່ງມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ—ຜູ້ປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ນີ້?»

Verse 11

शारीरं मानसं दुःखं सतापं तपसां निधे । त्वया मधुरया वाचा हृतं राक्षसनाशनात्

«ໂອ ຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະ, ຄວາມທຸກທາງກາຍແລະໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພ້ອມທັງໄຟແຫ່ງຄວາມທົນທຸກ ໄດ້ຖືກຊຳລະອອກໂດຍວາຈາອ່ອນໂຍນຂອງທ່ານ ແລະໂດຍການທຳລາຍຣາກສະສາ»

Verse 12

तवाश्रमे तपः सौम्य करिष्यामि तपोधन

«ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ໃນອາສຣົມຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຕະປະ, ໂອ ຄັງສົມບັດແຫ່ງພະລັງຕະປະ»

Verse 13

तापस उवाच । भरद्वाजात्मजश्चाहं देवशर्मेति विश्रुतः । विहाय भोगानखिलान्वनं घोरमुपागतः

ພະຕະປະສີກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນບຸດຂອງພຣະພຣະດວາຊະ, ມີນາມວ່າ ເທວະຊັຣມາ ອັນໂດ່ງດັງ. ລະທິ້ງຄວາມເພີດເພີນທັງປວງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຮອດປ່າອັນນ່າຢ້ານນີ້»

Verse 14

अनेन बटुनासार्धं मम शिष्येण कामगाः । बहुशः संति चान्येऽपि मच्छिष्याः कामरूपिणः

«ພ້ອມກັບສິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ໜຸ່ມນີ້ ມີຜູ້ມີ຤ິດທີ່ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຕາມປາຖະໜາ; ແລະຍັງມີສິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າອື່ນໆອີກຫຼາຍ ຜູ້ສາມາດແປງຮູບໄດ້ຕາມໃຈ»

Verse 15

त्वं चेन्ममाश्रमे स्थित्वा चिकीर्षसि तपः शुभे । एहि राज्ञ्यपरं यामो वनं दूरस्थितं यतः

«ໂອ ພຣະນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຖ້າປາຖະນາຢູ່ໃນອາສຣົມຂອງຂ້າ ແລະປະພຶດຕະປະສະ, ຈົ່ງມາ—ເຮົາຈະໄປຕໍ່ອີກ ໄປຫາປ່າທີ່ຢູ່ໄກ»।

Verse 16

इत्युक्त्वा राजपत्नीं तां ययौ प्राचीं दिशं हरिः । वनं प्रेतपिशाचाढ्यं मंदगत्या नराधिप

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພຣະມະເຫສີຂອງກະສັດແລ້ວ, ພຣະຫຣິໄດ້ໄປສູ່ທິດຕາເວັນອອກ; ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ພຣະອົງເດີນຊ້າໆ ເຂົ້າສູ່ປ່າທີ່ແອດແນ້ນດ້ວຍປເຣຕ ແລະ ປິສາຈາ।

Verse 17

वृंदारिकाश्रुपूर्णाक्षी तस्य पृष्ठानुगा ययौ । स्मरदूती च तत्पृष्ठे मां प्रतीक्षेति वादिनी

ວຶນດາຣິກາ ນ້ຳຕາເຕັມດວງຕາ ໄດ້ຕາມພຣະອົງໄປຢ່າງໃກ້ຊິດ. ແລະ ສະມະຣະດູຕີ ກໍຕາມມາຂ້າງຫຼັງ ຮ້ອງວ່າ “ຈົ່ງຖ້າຂ້າແດ່!”

Verse 18

अत्रांतरे दुराचारः कोपि पापाकृतिर्वने । जालं प्रसारयामास तद्यदा जीवपूरितम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ໃນປ່າມີຄົນຊົ່ວຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ມີຮູບແຫ່ງບາບ; ລາວໄດ້ກາງຕາຂ່າຍອອກ. ເມື່ອຕາຂ່າຍນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍສັດມີຊີວິດ—

Verse 19

ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः । जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह

ຈາກນັ້ນ ຫົວໜ້າແຫ່ງຄົນບາບໄດ້ຮັດຕາຂ່າຍນັ້ນໃຫ້ແນ່ນ. ແລ້ວນຳເອົາສັດທີ່ຕິດຢູ່ໃນຕາຂ່າຍນັ້ນໄປ ແລະປ່ອຍຕາຂ່າຍອອກອີກຄັ້ງ.

Verse 20

स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् । देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी

ນາຍພານນັ້ນ ເຫັນຍິງສອງນາງ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ ສະມະຣະດູຕີ ວ່າ: «ໂອ ທ່ານນາງ, ລາວກຳລັງມາກິນຂ້ອຍ; ຂໍໃຫ້ສະຫາຍຂອງທ່ານຈັບຂ້ອຍໄວ້ໃນຝາມື»

Verse 21

वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् । वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया

ເມື່ອ ວຣິນດາ ໄດ້ຍິນຄຳທີ່ນາງທັງສອງເວົ້າ ນາງກໍເບິ່ງເຂົາ ແລະເຫັນໃບໜ້າຂອງເຂົາບິດເບືອນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ເມື່ອເຫັນເຂົາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ເກີດຈາກສິນດຸ ກໍສັ່ນໄຫວດ້ວຍລົມແຫ່ງຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 22

दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने । विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता

ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ທັງຫວາດຫວັນແລະສັ່ນໄຫວ ໄດ້ຫນີວິ່ງໃນປ່າ ພ້ອມກັບທູດຂອງກາມະ. ວິ່ງໄປກັບສະຫາຍ ນາງກໍມາຮອດອາສຣົມຂອງພວກຕາປະສະ.

Verse 23

सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् । पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान्

ໃນປ່າອາສຣົມຂອງພວກຕາປະສະນັ້ນ ນາງໄດ້ເຫັນສິ່ງອັນອັດສະຈັນຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ນົກທີ່ມີອະໄວຍະວະດັ່ງຄຳ ແລະສຽງຫຼາກຫຼາຍກ້ອງກັງວານເຕັມທີ່.

Verse 24

सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् । क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः

ນາງເຫັນສະລະນ້ຳທີ່ອຸດົມດ້ວຍດອກບົວຄຳ ແລະຝັ່ງສະລະດັ່ງພື້ນຄຳ. ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນ້ຳໄຫຼເປັນນ້ຳນົມ ແລະຕົ້ນໄມ້ກໍຢອດນ້ຳເຜິ້ງອອກມາເອງ.

Verse 25

शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः । भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च

ທີ່ນັ້ນມີກອງນ້ຳຕານຫຼາຍ ແລະຄັງເກັບໂມດະກະຫວານໆ; ມີອາຫານແຊບທຸກຢ່າງ ແລະເຄື່ອງປະດັບຫຼາຍປະການດ້ວຍ।

Verse 26

बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च । क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च

ອາວຸດທິບພະຫຼາຍຢ່າງກໍຕົກລົງມາຈາກຟ້າ. ສິງທີ່ອິ່ມໃຈພາກັນຫຼິ້ນ—ໂດດຂຶ້ນ ແລ້ວຕົກລົງອີກ.

Verse 27

मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् । व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम्

ວຣິນດາໄດ້ຮ້ອງວ່າ “ໂອ ຜູ້ງາມແຫ່ງອາສຣົມ!” ແລ້ວນາງເຫັນດາບະສີນັ້ນ ນັ່ງເທິງຜືນໜັງເສືອ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈະສ່ອງໂລກທັງສາມ.

Verse 28

तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ । तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च

ນາງໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າ—ປົກປ້ອງຂ້າຈາກໄພບາບອັນຮ້າຍນີ້! ຕະປະ, ທຳມະ, ຄວາມສງົບດ້ວຍມູນະ, ແລະການສວດມົນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ ຖ້າບໍ່ອາດໃຫ້ທີ່ພຶ່ງແກ່ຜູ້ຫວາດກົວ?”

Verse 29

भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन । एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम्

“ໂອ ຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະ, ບໍ່ມີບຸນໃດສູງກວ່າການຊ່ວຍຜູ້ຫວາດກົວ” ນາງຜູ້ຫວາດຫວັນໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ແລະເກາະກຽວໃກ້ຊິດຕໍ່ດາບະສີ.

Verse 30

तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः । वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກ—ຜູ້ກົດຂີ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ—ໄດ້ມາຮອດ. ພຣະນາງວຣິນດາເທວີ ຕົກໃຈຢ່າງຫນັກ ໄດ້ກອດພຣະຫຣິທີ່ຄໍ.

Verse 31

सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता । तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति

ນາງຖືກກອດດ້ວຍແຂນທັງສອງ ດ້ວຍການສຳຜັດອັນອ່ອນໂຍນທີ່ໃຫ້ຄວາມສຸກສະບາຍ; ນາງເກາະຕິດດັ່ງເຄືອໄມ້ແຫ່ງຄວາມໂສກ. ແຕ່ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງການກອດຂອງທ່ານ ນາງຈະກັບເປັນຕົນເດີມອີກຄັ້ງ.

Verse 32

शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः । अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम्

«ສີສະນີ້ພ້ອມພຽງດ້ວຍອະວະທຸກສ່ວນ ແລະຍັງເຫນືອກວ່າສາມີຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄຸນຄ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ນາງຜູ້ງາມ, ຈົ່ງໄປທັນທີສູ່ ຈິຕຣະຊາລາ ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງສາມີຂອງເຈົ້າ»។

Verse 33

सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा । दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः

ເມື່ອຖືກມຸນີກ່າວຊີ້ນຳແລ້ວ ນາງກໍເຂົ້າໄປສູ່ ຈິຕຣະຊາລາ. ນາງຂຶ້ນນອນເທິງຕຽງທິບ ແລະຮັບເອົາສີສະຂອງຜູ້ຮັກຂອງນາງໄວ້.

Verse 34

चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा । यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति

ນາງປິດຕາ ແລະຖືກຄວາມປາຖະໜາຄອບງຳ ຈຶ່ງດື່ມນ້ຳຫວານອັນເປັນອະມິດຈາກຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ. ໃນຊ່ວງນັ້ນເອງ ໂອ້ພຣະຣາຊາ, ຮູບຮ່າງໜຶ່ງໄດ້ປາກົດ ມີຮູບພັນຄ້າຍຈາລັນທະຣະ.

Verse 35

तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः । तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः

ແລ້ວພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ປາກົດກາຍເປັນຮູບຮ່າງຄ້າຍຄົນຮັກຂອງນາງ—ອົກ, ສັນຖານ, ຄໍາເວົ້າ ແລະ ອາລົມກໍຄ້າຍກັນທັງປວງ।

Verse 36

अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा । तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे

ເມື່ອນາງເຫັນຄົນຮັກນັ້ນມີກາຍຄົບຖ້ວນແລ້ວ ນາງກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ນາຍທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຕາມທີ່ທ່ານພໍໃຈ; ຂໍທ່ານບອກດ້ວຍວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຄວນຈື່ຈໍາສິ່ງໃດເປັນຄໍາຕັ້ງໃຈນໍາທາງ.”

Verse 37

वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः । शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງວຣິນດາ ບຸດແຫ່ງມາຍາກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ເທວີ, ຈົ່ງຟັງ—ສົງຄາມລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ພຣະສັມພູ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ.”

Verse 38

प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः । तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना

“ທີ່ຮັກເອີຍ, ຣຸດຣະຜູ້ດຸຮ້າຍ ໄດ້ໃຊ້ຈັກຣາອັນນ່າຢ້ານ ຕັດສະໜອງຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແຕ່ໂດຍພະລັງແຫ່ງສິດທິໂຍກຂອງເຈົ້າ ວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງມຸ່ງໄປຫາເຈົ້າ ແລະ ຖືກຄ້ຳຈຸນໄວ້.”

Verse 39

छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः । प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता

“ຫົວທີ່ຖືກຕັດນັ້ນ ຖືກນໍາມາທີ່ນີ້ ແລະ ຊີວິດກໍຖືກປະສານກັບກາຍຄືນ. ທີ່ຮັກເອີຍ, ເພາະການພັດພາກຈາກຂ້າພະເຈົ້າ ເຈົ້າຈຶ່ງເສົ້າໂສກ.”

Verse 40

क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः । इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा

“ຂໍໃຫ້ເຈົ້າອະໄພສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເຮັດໃຫ້ບໍ່ພໍໃຈ—ທີ່ຂ້ອຍລະເຈົ້າໄປສູ່ສະໜາມຮົບ” ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນ ແລະອື່ນໆ ນາງວຶນດາຈຶ່ງຖືກປອບໂຍນ ແລະເຮັດໃຫ້ລະລຶກຄືນໃນເວລານັ້ນ។

Verse 41

तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता

ດ້ວຍໃບໝາກ (ຕາມບູນ) ແລະຄວາມບັນເທີງ ພ້ອມຜ້ານຸ່ງຫົ່ມອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະເຄື່ອງປະດັບອັນງາມ ແລ້ວນາງວຶນດາຣິກາເທວີ ກໍເຕັມພ້ອມດ້ວຍຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະຄວາມເພີດເພີນທຸກປະການ।

Verse 42

प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा । मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम्

ນາງວຶນດາ ຜູ້ຫຼົງໃນຣະຕິ ໄດ້ກອດຄົນຮັກຢ່າງແນ່ນຫນາ ແລະຈູບເຂົາ। ຈາກການຮ່ວມສະຫມັກອັນເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼນັ້ນ ນາງໄດ້ຮັບສຸກທີ່ນາງເຫັນວ່າຍິ່ງກວ່າໂມກສະເສຍອີກ।

Verse 43

मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् । वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे

ນາຣາຍະນະເທວະ ຄິດວ່າ “ຄວາມຫວານນີ້ ເກີນກວ່າຣະສະແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງລັກສະມີເສຍອີກ”। ດັ່ງນັ້ນ ໃນນາມມາທະວະ ພຣະອົງໄດ້ກໍ່ເລີ່ມຂັບໄລ່ຄວາມໂສກຂອງນາງວຶນດາ ທີ່ເກີດຈາກການພັດພາກຈາກກັນ।

Verse 44

तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके । तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः

ທີ່ສະລອງນ້ຳອັນງາມ ບ່ອນທີ່ການຫຼິ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າສ່ອງປະກາຍຢ່າງອ່ອນຊ້ອຍ—ດັ່ງບ່ອນພັກຂອງຫົງຫຼວງ—ກຣິດສະນະຜູ້ຊຶມຊາບໃນຮູບແລະອາລົມຂອງນາງ ກໍກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ໄຍດີຕໍ່ປັດມາ (ລັກສະມີ)។

Verse 45

अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी । वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी

ໃນວຣິນດາວັນນັ້ນ ນາງໄດ້ຮັບຮູບເປັນຕຸລະສີ. ຈາກເຫື່ອຂອງກາຍວຣິນດາ ບນພື້ນດິນ ຕຸລະສີຜູ້ຊໍາລະບາບຢ່າງສູງສຸດໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ។

Verse 46

वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः । दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः

ເມື່ອໄດ້ຊົມຊື່ນຄວາມສຸກທີ່ເກີດຈາກການສຳຜັດກາຍຂອງວຣິນດາແລ້ວ, ຮະຣິ—ຈອມໂລກ—ໄດ້ຢູ່ຕໍ່ອີກຫຼາຍມື້ ດັ່ງກັບຜັດຜ່ອນພະກິດທີ່ຈະເຮັດເພື່ອພຣະສິວະ।

Verse 47

एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् । वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນທ້າຍແຫ່ງຄວາມຮັກສຳພັນ, ວຣິນດາໄດ້ເຫັນຜູ້ບໍາເພັນຕະປະ ຜູ້ເປັນບຸລຸດອຸດຕະມະ ມີສອງແຂນ, ເກາະກຽວຢູ່ທີ່ຄໍຂອງນາງເອງ।

Verse 48

तं दृष्ट्वा प्राह सा कंठाद्विमुच्य भुजबंधनम् । कथं तापसरूपेण त्वं मां मोहितुमागतः

ເມື່ອເຫັນເຂົາ ນາງກໍປ່ອຍອ້ອມແຂນອອກຈາກຄໍຂອງເຂົາ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າມາຫຼອກລວງຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ ໂດຍສວມຮູບເປັນຜູ້ບໍາເພັນຕະປະ?”

Verse 49

निशम्य वचनं तस्याः सांत्वयन्प्राह तां हरिः । शृणु वृंदारिके त्वं मां विद्धि लक्ष्मीमनोहरम्

ເມື່ອຮະຣິໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນາງ ກໍປອບໂຍນແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ວຣິນດາຣິກາ; ຈົ່ງຮູ້ວ່າຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ທີ່ງາມຈັບໃຈ ແມ່ນແຕ່ພຣະລັກຊະມີກໍຍັງຫຼົງໃຫຼ.”

Verse 50

तव भर्ता हरं जेतुं गौरीमानयितुं गतः । अहं शिवः शिवश्चाहं पृथक्त्वे न व्यवस्थितौ

“ຜົວຂອງເຈົ້າໄດ້ໄປເພື່ອຊະນະຮະຣະ ແລະນຳເອົາເທວີໂກຣີກັບຄືນ. ຂ້າແມ່ນພຣະສິວະ—ແລະພຣະສິວະກໍແມ່ນຂ້າ; ໃນສັດຈິງ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ແຍກກັນເປັນສອງ”។

Verse 51

जालंधरो हतः संख्ये भज मामधुनानघे । नारद उवाच । इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा विषण्णवदनाभवत् । ततो वृंदारिका राजन्कुपिता प्रत्युवाच ह

“ຈາລັນທະຣະຖືກສັງຫານໃນສົງຄາມແລ້ວ; ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຈົ່ງຮັບຂ້າ.” ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະວິສນຸ ນາງກໍໜ້າເສົ້າ. ແລ້ວ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ວຣິນດາຣິກາໂກດແຄ້ນ ແລະຕອບກັບ.

Verse 52

रणे बद्धोऽसि येन त्वं जीवन्मुक्तः पितुर्गिरा । विविधैः सत्कृतो रत्नैर्युक्तं तस्य हृता वधूः

ຜູ້ທີ່ເຄີຍຜູກມັດເຈົ້າໃນສົງຄາມ—ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າໄດ້ຖືກປ່ອຍຊີວິດຕາມຄຳສັ່ງຂອງບິດາ—ຕໍ່ມາກໍໄດ້ຮັບການສັກກາລະດ້ວຍເພັດນິລະມະນີຫຼາຍປະເພດ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ເມຍທີ່ແຕ່ງງານຂອງເຂົາກໍຖືກພາໄປ.

Verse 53

पतिर्धर्मस्य यो नित्यं परदाररतः कथम् । ईश्वरोऽपि कृतं भुंक्ते कर्मेत्याहुर्मनीषिणः

ຜູ້ທີ່ເປັນຜົວແຫ່ງທຳມະ ແລະຍຶດທຳມະເປັນນິດ ຈະໄປຫມົດໃຈໃນເມຍຂອງຄົນອື່ນໄດ້ແນວໃດ? ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ພຣະເຈົ້າກໍຕ້ອງຮັບຜົນແຫ່ງກຳ—ນີ້ແມ່ນກົດແຫ່ງກຳ.

Verse 54

अहं मोहं यथानीता त्वया माया तपस्विना । तथा तव वधूं माया तपस्वीकोऽपि नेष्यति

ດັ່ງທີ່ຂ້າຖືກເຈົ້ານຳເຂົ້າສູ່ຄວາມຫຼົງ—ໂດຍມາຍາ ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າສວມຮູບພະຕະປະສີ—ສັນໃດ ມາຍາກໍຈະນຳເອົາເມຍຂອງເຈົ້າໄປສັນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ນາງຈະເປັນຜູ້ຖືຕະປະສະກໍຕາມ.

Verse 55

इति शप्तस्तथा विष्णुर्जगामादृश्यतां क्षणात् । सा चित्रशालापर्यंकः स च तेऽथप्लवंगमाः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງ ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ. ແລະຫໍອັນວິຈິດພ້ອມຕຽງພັກ ກັບບໍລິວານເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍອັນຕະທານຕາມກັນໄປ.

Verse 56

नष्टं सर्वं हरौ याते वनं शून्यं विलोक्य सा । वृंदा प्राह सखीं प्राप्य जिह्मं तद्विष्णुना कृतम्

ເມື່ອພຣະຫຣິໄປແລ້ວ ທຸກສິ່ງກໍສູນຫາຍ. ເຫັນປ່າວ່າງເປົ່າ ວຣິນດາໄດ້ພົບໝູ່ສາວ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ການຄົດຄຽວນີ້ ພຣະວິສະນຸເປັນຜູ້ກະທຳ.”

Verse 57

त्यक्तं पुरं गतं राज्यं कांतः संदेहतां गतः । अहं वने विदित्वैतत्क्व यामि विधिनिर्मिता

ເມືອງຖືກປະຖິ້ມ ອານາຈັກກໍຫາຍໄປ ແລະຄູ່ຄອງອັນຮັກຂອງຂ້າ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມສົງໄສແລະຄວາມພິນາດ. ຮູ້ເລື່ອງນີ້ໃນປ່າ ຂ້າຜູ້ຖືກຊະຕາກຳປັ້ນແຕ່ງ ຈະໄປໃສ?

Verse 58

मनोरथानां विषयमभून्मे प्रियदर्शनम् । प्राह निःश्वस्य चैवोष्णं राज्ञी वृंदातिदुःखिता

ການໄດ້ເຫັນໜ້າຜູ້ຮັກ ຜູ້ເຄີຍເປັນຈຸດໝາຍແຫ່ງຄວາມຝັນໃນໃຈຂ້າ ບັດນີ້ກັບກາຍເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານ. ພຣະຣາຊິນີວຣິນດາ ຖືກຄວາມໂສກທ່ວມທັບ ກ່າວພ້ອມກັບຖອນໃຈຮ້ອນ.

Verse 59

मम प्राप्तं हि मरणं त्वया हि स्मरदूतिके । इत्युक्ता सा तया प्राह मम त्वं प्राणरूपिणी

ນາງກ່າວວ່າ: “ຄວາມຕາຍໄດ້ມາຮອດຂ້າແນ່ແທ້ ເພາະເຈົ້າ ໂອ ທູດແຫ່ງຄວາມຮັກ.” ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ອີກນາງໜຶ່ງຕອບວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງຂ້າ.”

Verse 60

तस्यास्तथोक्तमाकर्ण्य इतिकर्त्तव्यतां ततः । वने निश्चित्य सा वृंदा गत्वा तत्र महत्सरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້ານັ້ນແລ້ວ, ນາງວຣິນດາ ກໍຕັດສິນໃຈໃນສິ່ງທີ່ຄວນກະທຳ. ຫຼັງຈາກຕັດສິນໃຈຢູ່ໃນປ່າແລ້ວ, ນາງກໍໄດ້ໄປຍັງສະນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງນັ້ນ.

Verse 61

विहाय दुःखमकरोद्गात्रक्षालनमंबुना । तीरे पद्मासनं बद्ध्वा कृत्वा निर्विषयं मनः

ໂດຍການປະຖິ້ມຄວາມໂສກເສົ້າ, ນາງໄດ້ຊຳລະຮ່າງກາຍດ້ວຍນ້ຳ. ຢູ່ທີ່ຝັ່ງນ້ຳ ນາງໄດ້ນັ່ງຂັດສະມາທິທ່າດອກບົວ, ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈປາສະຈາກກິເລດຕ່າງໆ.

Verse 62

शोषयामास देहं स्वं विष्णुसंगेन दूषितम् । तपश्चचारसात्युग्रं निराहारा सखीसमम्

ນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຂອງຕົນຫ່ຽວແຫ້ງລົງ, ໂດຍຖືວ່າມັນມີມົນທິນຍ້ອນການພົວພັນກັບພຣະວິຊະນຸ; ແລະ ນາງໄດ້ບຳເພັນຕົບະຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ໂດຍບໍ່ກິນອາຫານ ຮ່ວມກັບສະຫາຍຂອງນາງ.

Verse 63

गंधर्वलोकतो वृंदामथागत्याप्सरोगणः । प्राह याहीति कल्याणि स्वर्गं मा त्यज विग्रहम्

ຈາກນັ້ນ ເຫຼົ່ານາງອັບສອນກໍໄດ້ລົງມາຈາກໂລກຄົນທັນ ມາຫານາງວຣິນດາ ແລະ ກ່າວວ່າ: "ມາເຖີດ, ຜູ້ຈະເລີນ - ຈົ່ງໄປສະຫວັນ; ຢ່າໄດ້ລະຖິ້ມຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າເລີຍ."

Verse 64

गांधर्वं शस्त्रमेतत्त्रिभुवनविजयं श्रीपतिस्तोषमग्र्यं । नीतो येनेह वृंदे त्यजसि कथमिदं तद्वपुः प्राप्तकामम् । कांतं ते विद्धि शूलिप्रवरशरहतं पुण्यलाभस्य भूषास्वर्गस्य त्वं । भवाद्य द्रुतममरवनं चंडिभद्रे भज त्वम्

"ມົນຄົນທັນນີ້ ເປັນຜູ້ຊະນະສາມໂລກ ແລະ ເປັນວິທີອັນປະເສີດໃນການເຮັດໃຫ້ພຣະສີປະຕິພໍໃຈ. ໂອ ວຣິນດາ, ເຈົ້າຖືກນຳມາທີ່ນີ້ດ້ວຍສິ່ງນີ້ - ເຈົ້າຈະລະຖິ້ມຮ່າງກາຍທີ່ບັນລຸຈຸດປະສົງນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າ ສາມີຂອງເຈົ້າຖືກສັງຫານດ້ວຍລູກທະນູອັນປະເສີດຂອງພຣະຜູ້ຖືສາມງ່າມ; ເຈົ້າຄືເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງບຸນກຸສົນ ແລະ ສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂອ ຈັນດິພັດທຣາ, ຈົ່ງຮີບໄປຍັງສວນຂອງເຫຼົ່າອະມະຣະຊົນເຖີດ."

Verse 65

श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य । स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या । आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य । तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາຊີ້ນໍາຂອງນາງເທວະສະຕຣີທັງຫຼາຍ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເກີດຈາກທະເລ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຮອຍຍິ້ມວ່າ: «ແມ່ນແຕ່ພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອິນທຣາ ທີ່ນໍາລົງມາຈາກສະຫວັນ ກໍຍັງໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍໂດຍສາມີຜູ້ກ້າຫານ. ແຕ່ເດີມຂ້ອຍເຄີຍເປັນພາຊະນະແຫ່ງຄວາມສຸກ ບໍ່ຖືກອະມະຣະໃດຊະນະ; ແມ່ນຈະພັດພາກຈາກຜູ້ຮັກ ຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ດ່າງພ້ອຍ. ຂ້ອຍຈະຢູ່ຢ່າງນີ້ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ພົບຜູ້ຮັກອັນປະເສີດ ຜູ້ໄປສູ່ອະມະຕະ»។

Verse 66

इत्युक्त्वा ससखी वृंदा विससर्जाप्सरोगणान् । तत्प्रीतिपाशबद्धास्ता नित्यमायांति यांति च

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພ້ອມກັບສະຫາຍຂອງນາງ ວຣິນດາໄດ້ປ່ອຍຝູງອັບສະຣາທັງຫຼາຍໃຫ້ກັບໄປ. ເພາະຖືກຜູກມັດດ້ວຍບ່ວງແຫ່ງຄວາມຮັກຕໍ່ນາງ ພວກນາງຈຶ່ງມາແລະໄປຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 67

योगाभ्यासेन वृंदाथ दग्ध्वा ज्ञानाग्निना गुणान् । विषयेभ्यः समाहृत्य मनः प्राप ततः परम्

ຕໍ່ມາ ວຣິນດາໄດ້ຝຶກຍົກະ ແລະເຜົາຄຸນະທັງຫຼາຍດ້ວຍໄຟແຫ່ງປັນຍາ. ນາງດຶງໃຈອອກຈາກອາລົມແຫ່ງວິສັຍ ແລ້ວບັນລຸພຣະສູງສຸດອັນຢູ່ເຫນືອກວ່ານັ້ນ.

Verse 68

दृष्ट्वा वृंदारिकां तत्र महांतश्चाप्सरोगणाः । तुष्टुवुर्नभसस्तुष्टा ववृषुः पुष्पवृष्टिभिः

ເມື່ອເຫັນວຣິນດາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຝູງອັບສະຣາຜູ້ສູງສົງກໍສັນລະເສີນນາງ. ພວກນາງຍິນດີຢູ່ໃນນະພາ ແລະປະພອຍດອກໄມ້ລົງມາເປັນຝົນຫນາແນ່ນ.

Verse 69

शुष्ककाष्ठचयं कृत्वा तत्र वृंदाकलेवरम् । निधायाग्निं च प्रज्वाल्य स्मरदूती विवेश तम्

ນາງໄດ້ກໍ່ກອງໄມ້ແຫ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວນໍາຮ່າງຂອງວຣິນດາວາງໄວ້ເທິງກອງນັ້ນ. ຈາກນັ້ນນາງຈຸດໄຟໃຫ້ລຸກໂຊນ ແລະທູດຂອງສະມະຣະ (ກາມະເທວະ) ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເພິງໄຟນັ້ນ.

Verse 70

दग्धं वृंदांगरजसां बिंबं तद्गोलकात्मकम् । कृत्वा तद्भस्मनः शेषं मंदाकिन्यां विचिक्षिपुः

ຈາກຝຸ່ນທີ່ໄໝ້ຂອງອະວະກາຍຂອງ ວຣິນດາ ພວກເຂົາໄດ້ປັ້ນເປັນລູກກົມມົນ; ແລະຂີ້ເຖົ່າທີ່ເຫຼືອ ໄດ້ໂຍນລົງໃນແມ່ນ້ຳ ມັນດາກິນີ।

Verse 71

यत्र वृंदा परित्यज्य देहं ब्रह्मपथं गता । आसीद्वृंदावनं तत्र गोवर्द्धनसमीपतः

ບ່ອນທີ່ ວຣິນດາ ລະທິ້ງກາຍ ແລ້ວໄປຕາມທາງແຫ່ງ ພຣະພຣະຫມັນ—ທີ່ນັ້ນ ໃກ້ພູ ໂກວັດທະນະ ໄດ້ເກີດເປັນ ວຣິນດາວັນ।

Verse 72

देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे । शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः । परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य

ແລ້ວບັນດາເທວີໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະກ່າວລາຍງານແກ່ພຣະມະເຫສີຂອງອິນທຣະ ເຖິງຄວາມກ້າຫານແລະຜົນສໍາເລັດທັງປວງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນ ບັນດາອະມະຕະເທວະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ລ້ວນຍິນດີໃນໃຈ. ພວກເຂົາລະທິ້ງຄວາມຢ້ານກົວອັນແຮງກ້າຕໍ່ອະສຸຣະສັດຕູ ແລະຕີກອງສົງຄາມອັນນ່າສະພຶງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງອື້ອອຶງນັ້ນ ຜູ້ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ເຫັນຄວາມສະຫງ່າງາມອັນເປັນມົງຄຸນຂອງຂະບວນບໍລິວານ ແລະສະຫວ່າງໄສຂອງສະລະນ້ຳທີ່ນັ້ນ।