Adhyaya 217

Verse 1

आनर्त उवाच । विधिना येन कर्तव्यं श्राद्धं सर्वं मुनीश्वर । तमाचक्ष्वाऽद्य कार्त्स्न्येन श्रद्धा मे महती स्थिता

ອານັດຕະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີທັງຫຼາຍ, ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າໃນມື້ນີ້ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ວິທີອັນຖືກຕ້ອງທີ່ຈະປະກອບ Śrāddha ທັງປວງ. ສັດທາອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 2

भर्तृयज्ञ उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि श्राद्धस्य विधिमुत्तमम् । पितॄणां तुष्टिदं नित्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्

ພະຣະຕຣິຍະຍັດຍະ ກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ໂອ ພຣະຣາຊາ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດວິທີ Śrāddha ອັນສູງສຸດ, ອັນເປັນນິດໃຫ້ຄວາມພໍໃຈແກ່ ປິຕຣະ (Pitṛs) ບັນພະບຸຣຸດ ແລະເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນແກ່ມະນຸດທັງຫຼາຍ.

Verse 4

स्वकर्मोपार्जितैर्वित्तैः श्राद्धकार्याणि चाहरेत् । मायादिभिर्न चौर्येण न च्छलाप्तैर्न वंचनैः । स्ववृत्त्योपार्जितैर्वित्तैः श्राद्धद्रव्यं समाहरेत् । सुप्रतिग्रहजैर्द्रव्यैर्ब्राह्मणानां विशिष्यते

ຄວນຈັດຫາເຄື່ອງສຳລັບ Śrāddha ດ້ວຍຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກການງານອັນຊອບທຳຂອງຕົນ—ບໍ່ໃຊ້ການຫລອກລວງ, ບໍ່ໃຊ້ການລັກ, ບໍ່ໃຊ້ກຳໄລທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍກົນລະຍຸດ, ແລະບໍ່ໃຊ້ການຕົວະຫລອກ. ດ້ວຍຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກອາຊີບອັນຖືກຕ້ອງຂອງຕົນ ຈົ່ງຮວບຮວມວັດຖຸ Śrāddha. ສຳລັບພຣາຫມະນະ ຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກການຮັບຢ່າງຖືກຄວນ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ (supratigraha) ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນເປັນພິເສດ.

Verse 5

रक्षणाप्तैर्नरेन्द्रस्य वैश्यस्य क्षेत्र संभवैः । शूद्रस्य पण्यलब्धैश्च श्राद्धं कर्तुं प्रयुज्यते

ສຳລັບພຣະຣາຊາ ຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກການປົກປ້ອງປະຊາ ແລະໜ້າທີ່ອັນຊອບທຳແຫ່ງການປົກຄອງ ຄວນນຳໄປໃຊ້ໃນ Śrāddha; ສຳລັບໄວສະຍະ ໃຫ້ໃຊ້ຊັບທີ່ເກີດຈາກນາທົ່ງ (ກະສິກຳ); ແລະສຳລັບຊູດຣະ ໃຫ້ໃຊ້ຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກການຄ້າຂາຍ—ນີ້ແມ່ນທາງອັນຄວນໃນການປະກອບ Śrāddha.

Verse 6

एवं शुद्धिसमोपेते द्रव्ये प्राप्ते गृहांतिकम् । पूर्वेद्युः सायमासाद्य श्राद्धार्हाणां द्विजन्मनाम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ນໍາວັດຖຸອັນບໍລິສຸດ ແລະເໝາະສົມມາຮອດເຮືອນແລ້ວ ໃນຕອນແລງຂອງມື້ກ່ອນ ຄວນເຂົ້າໄປພົບ ແລະຈັດການກັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ຜູ້ຄວນຮັບພິທີສຣາດທະ।

Verse 7

गृहं गत्वा शुचिर्भूत्वा कामक्रोधविवर्जितः । आमंत्रयेद्यतीन्पश्चात्स्नातकान्ब्रह्मकर्मिणः

ເມື່ອກັບເຖິງເຮືອນ ແລ້ວເຮັດຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ ປະລະຄວາມປາຖະໜາ ແລະຄວາມໂກດ; ຈາກນັ້ນຄວນນິມົນຍະຕີ (ນັກບວດ) ກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງນິມົນສນາຕະກະ (snātaka) ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະພິທີແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ।

Verse 8

तदभावे गृहस्थांश्च । ब्रह्मज्ञानपरायणान् अग्निहोत्रपरान्विप्रान्वेदविद्याविचक्षणान्

ຖ້າບໍ່ມີຍະຕີ ແລະສນາຕະກະເຊັ່ນນັ້ນ ຄວນນິມົນຄົນຄອບຄົວຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ—ພຣາຫມັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃຫ້ອັກນິໂຫຕຣະ ແລະຊໍານານໃນວິຊາເວດ।

Verse 9

श्रोत्रियांश्च तथा वृद्धान्षट्कर्मनिरतान्सदा । बहुभृत्यकुटुम्बांश्च दरिद्रा्न्संयुतान्गुणैः

ຄວນນິມົນຜູ້ຮຽນຟັງພຣະເວດ (śrotriya) ດ້ວຍ ທັງຜູ້ເຖົ້າແກ່ ແລະຜູ້ທີ່ຂະຫຍັນໃນຫນ້າທີ່ຫົກປະການຢູ່ເສມອ; ອີກທັງຜູ້ທີ່ອຸ້ມຊູຄອບຄົວໃຫຍ່ ແລະຜູ້ພຶ່ງພາຫຼາຍ ແມ່ນແມ່ນຈົນກໍຕາມ ຖ້າມີຄຸນຄວາມດີ।

Verse 10

अव्यंगान्रोगनिर्मुक्ताञ्जिताहारांस्तथा शुचीन् । एते स्युर्ब्राह्मणा राजञ्छ्राद्धार्हाः परिकीर्तिताः

ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມພິການທາງກາຍ ພົ້ນຈາກໂລກພະຍາດ ຄວບຄຸມອາຫານໄດ້ ແລະບໍລິສຸດ—ເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຖືກປະກາດວ່າເໝາະສົມຮັບພິທີສຣາດທະ।

Verse 11

अनर्हा ये च निर्दिष्टाः शृणु तानपि वच्मि ते । हीनांगानधिकांगांश्च सर्वभाक्षन्निराकृतीन्

ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າບໍ່ເໝາະສົມ - ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານ. ຜູ້ທີ່ມີແຂນຂາບໍ່ສົມບູນ ຫຼື ເກີນ, ຜູ້ທີ່ກິນທຸກຢ່າງໂດຍບໍ່ເລືອກ, ແລະ ຜູ້ທີ່ມີນິດໄສໜ້າລັງກຽດ ຄວນຖືກປະຕິເສດ.

Verse 12

श्यावदन्तान्वृथादन्तान्वेदविक्रयकारकान् । वेदविप्लवकान्वापि वेदशास्त्रविवर्जितान्

(ຈົ່ງປະຕິເສດ) ຜູ້ທີ່ມີແຂ້ວສີດຳ, ຜູ້ທີ່ມີແຂ້ວເປັນພະຍາດ ຫຼື ບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ຜູ້ທີ່ຂາຍພຣະເວດ, ຜູ້ທີ່ທຳລາຍພຣະເວດ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຂາດລະບຽບວິໄນແຫ່ງພຣະເວດ ແລະ ສາດສະໜາ.

Verse 13

कुनखान्रोगसंयुक्तान्द्विर्नग्नान्परहिंसकान् । जनापवादसंयुक्तान्नास्तिकानृतकानपि

ຜູ້ທີ່ຕ້ອງການຮັກສາກຽດຕິຍົດຂອງບັນພະບຸລຸດ ຄວນຄັດອອກຜູ້ທີ່ມີພະຍາດເລັບ, ຜູ້ທີ່ເປືອຍກາຍສອງຄັ້ງ, ຜູ້ທີ່ທຳຮາຍຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ທີ່ພົວພັນກັບການໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຄົນຂີ້ຕົວະ.

Verse 14

वार्धुषिकान्विकर्मस्थाञ्छौचाचारविवर्जि तान् । अतिदीर्घान्कृशान्वापि स्थूलानपि च लोमशान्

ຈົ່ງຄັດອອກຈາກພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ ຜູ້ທີ່ຫາລ້ຽງຊີບດ້ວຍການປ່ອຍເງິນກູ້ດອກເບ້ຍໂຫດ, ຜູ້ທີ່ເຮັດອາຊີບຕ້ອງຫ້າມ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ສະອາດ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜູ້ທີ່ສູງເກີນໄປ, ຜອມເກີນໄປ, ອ້ວນເກີນໄປ, ຫຼື ມີຂົນຫຼາຍເກີນໄປ.

Verse 15

निर्लोमान्वर्जयेच्छ्राद्धे य इच्छेत्पितृगौरवम् । परदाररता ये च तथा यो वृषली पतिः

ຖ້າຜູ້ໃດປາດຖະໜາກຽດຕິຍົດທີ່ແທ້ຈິງຂອງບັນພະບຸລຸດ, ຄວນຄັດອອກຈາກພິທີບູຊາ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຂົນ, ຜູ້ທີ່ຫຼົງໄຫຼໃນເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະ ສາມີຂອງຍິງຊັ້ນຕ່ຳ.

Verse 16

वंध्या वै वृषली प्रोक्ता वृषली च मृतप्रजा । अपरा वृषली प्रोक्ता कुमारी या रजस्वला

ແມ່ຍິງທີ່ເປັນໝັນ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ວຣິສະລີ»; ແມ່ຍິງທີ່ລູກໆເສຍຊີວິດ ກໍຖືກເອີ້ນວ່າ «ວຣິສະລີ» ເຊັ່ນກັນ. ອີກປະເພດໜຶ່ງກໍເອີ້ນວ່າ «ວຣິສະລີ» ຄື ສາວບໍ່ທັນແຕ່ງງານ ທີ່ເລີ່ມມີປະຈໍາເດືອນ.

Verse 17

षण्ढो मलिम्लुचो दम्भी राजपै शुन्यवृत्तयः । सगोत्रायाश्च संभूतस्तथैकप्रवरासुतः

ຄວນຫຼີກເວັ້ນ: ຜູ້ຊາຍບໍ່ມີສະມັດທະພາບທາງເພດ, «ມະລິມລຸຈ» (ຜູ້ຕໍ່າຊັ້ນ/ນອກວັນນະ), ຜູ້ເສຍສັດທາດ້ວຍການຫຼອກລວງ, ແລະຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການສືບລັບໃຫ້ລາຊະສຳນັກ; ອີກທັງຜູ້ເກີດຈາກຍິງກໍຕຣາດຽວກັນ ແລະຜູ້ເກີດຈາກການຮ່ວມພັນໃນປຣະວະຣະດຽວ.

Verse 18

कनिष्ठः प्राक्कृताधानः कृतोद्वाहश्च प्राक्तु यः । तथा प्राग्दीक्षितो यश्च स त्याज्यो गृहसंयुतः

ອີກທັງຄວນຫຼີກເວັ້ນ: ນ້ອງຊາຍທີ່ໄດ້ປະກອບພິທີ ādhāna (ສະຖາປະນາໄຟບູຊາ) ກ່ອນພີ່, ແລະຜູ້ທີ່ແຕ່ງງານກ່ອນພີ່; ອີກທັງຜູ້ທີ່ຮັບ dīkṣā ກ່ອນພີ່—ຄົນເຮືອນແບບນີ້ຄວນຖືກຫຼີກໃນພິທີ śrāddha.

Verse 19

पितृमातृपरित्यागी तथाच गुरुतल्पगः । निर्द्दोषां यस्त्यजेत्पत्नीं कृतघ्नो यश्च कर्षुकः

ຄວນຫຼີກເວັ້ນຜູ້ທີ່ທິ້ງພໍ່ແມ່; ອີກທັງຜູ້ລ່ວງລະເມີດຕຽງຂອງອາຈານ (gurutaḷpaga); ຜູ້ທີ່ຂັບໄລ່ເມຍຜູ້ບໍ່ມີຜິດ; ຜູ້ອະກະຕັນຍູ; ແລະ «kṛṣuka» ຜູ້ຖືກຕຳນິວ່າບໍ່ເໝາະສົມຕໍ່ພິທີ.

Verse 20

शिल्पजीवी प्रमादी च पण्य जीवी कृतायुधः । एतान्विवर्जयेच्छ्राद्धे येषां नो ज्ञायते कुलम्

ໃນພິທີ śrāddha ຄວນຫຼີກເວັ້ນຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍວິຊາຊ່າງ, ຜູ້ປະມາດ, ຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຄ້າຂາຍ, ແລະຜູ້ຜະລິດອາວຸດ; ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຊັດເຈນວ່າມີຕະກູນສາຍເລືອດໃດ.

Verse 21

अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि ये शस्ताः श्राद्धकर्मणि । ये ब्राह्मणाः पुरा ख्याताः पापानां पंक्तिपावनाः

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຕໍ່ໄປເຖິງຜູ້ທີ່ຄວນສັນລະເສີນໃນການປະກອບພິທີສຣາດທະ; ຄືບຣາຫມັນຜູ້ໂດງດັງແຕ່ໂບຮານວ່າ «ຜູ້ຊໍາລະແຖວອາຫານ» ຜູ້ລົບບາບດ້ວຍການປາກົດຕົວຂອງທ່ານເອງ.

Verse 22

त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुस्त्रिसुपर्णः षडंगवित् । यश्च विद्याव्रतस्नातो धर्मद्रोणस्य पाठकः

ໃນພິທີສຣາດທະ ຄວນສັນລະເສີນຜູ້ຊໍານານໃນວິໄນ triṇāciketa, trimadhu, trisuparṇa; ຜູ້ຮູ້ Vedāṅga ຫົກປະການ; ແລະຜູ້ທີ່ອາບນ້ໍາສໍາເລັດຫຼັງວຣະຕະແຫ່ງການຮຽນຮູ້; ພ້ອມທັງຜູ້ອ່ານ/ສອນ ທຳມະດໂຣນ (Dharmadroṇa) ດ້ວຍ.

Verse 23

पुराणज्ञस्तथा ज्ञानी विज्ञेयो ज्येष्ठसामवित् । अथर्वशिरसो वेत्ता क्रतुगामी सुकर्मकृत्

ຄວນຮູ້ຈັກທ່ານນັ້ນວ່າເປັນບຣາຫມັນແທ້ ຄວນແກ່ພິທີອັນສັກສິດ: ຜູ້ຮູ້ປູຣານະ ແລະມີປັນຍາ; ຜູ້ເຂົ້າໃຈບົດສະມັນ Jyeṣṭha-sāman; ຜູ້ຮູ້ Atharvaśiras; ຜູ້ຊໍານານໃນລະບຽບພິທີບູຊາ; ແລະຜູ້ກະທໍາກຸສົນກຳ.

Verse 25

मृष्टान्नादो मृष्टवाक्यः सदा जपपरायणः । एते ब्राह्मणा ज्ञेया निःशेषाः पंक्तिपावनाः

ຜູ້ທີ່ອາຫານບໍລິສຸດ, ຖ້ອຍຄໍາສຸພາບລະອຽດ, ແລະອຸທິດຕົນໃນການຈະປະ (japa) ຢູ່ເສມອ—ບຣາຫມັນເຊັ່ນນີ້ຄວນຮູ້ວ່າເປັນ «ຜູ້ຊໍາລະແຖວອາຫານ» ຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ຊໍາລະທັງຫມູ່ໃນອາຫານພິທີ.

Verse 26

एतैर्विमिश्रिताः सर्वे गर्हिता अपि ये द्विजाः । पितॄणां तेऽपि कुर्वंति तृप्तिं भुक्त्वा कुलोद्भवाः

ແມ່ນແຕ່ດວິຊະຜູ້ອາດຖືກຕໍານິກໍຕາມ—ເມື່ອໄດ້ນັ່ງປະປົນຢູ່ກັບບຸກຄົນຜູ້ຄວນຄ່າເຊັ່ນນັ້ນ—ພວກເຂົາກໍຍັງເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈໄດ້, ເມື່ອໄດ້ຮັບປະທານແລ້ວ, ເພາະເປັນຜູ້ເກີດໃນສາຍຕະກູນ.

Verse 27

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलं ज्ञेयं द्बिजन्मनाम् । शीलं पश्चाद्वयो नाम कन्यादानं ततः परम्

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນທຸກປະການ ຄວນຮູ້ໃຫ້ແນ່ກ່ອນເຖິງສາຍຕະກູນຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ; ຕໍ່ມາເຖິງສີນຈັນຍາ; ຕໍ່ມາເຖິງອາຍຸແລະນາມ; ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍພິຈາລະນາການຜູກພັນດ້ວຍການຍົກທິດາໃຫ້ແຕ່ງງານ។

Verse 28

श्रुतशीलविहीनाय धर्मज्ञायापि मानवः । श्राद्धं ददाति कन्यां च यस्तेनाग्निं विना हुतम्

ຖ້າຜູ້ໃດໃຫ້ທານພິທີ Śrāddha ຫຼືຍົກທິດາໃຫ້ແຕ່ງງານແກ່ຜູ້ຂາດການຮຽນຮູ້ແລະສີນຈັນຍາ ແມ່ນແມ່ນວ່າຜູ້ນັ້ນອ້າງຮູ້ທຳມະ ການນັ້ນກໍເຫມືອນການບູຊາທີ່ຖວາຍໂດຍບໍ່ມີໄຟ।

Verse 29

ऊषरे वापि तं सस्यं तुषाणां कण्डनं कृतम् । कुलाचारसमोपेतांस्तस्माच्छ्राद्धे नियोजयेत्

ເຫມືອນເຂົ້າທີ່ເກີດໃນດິນແຫ້ງກະດ້າງ ມີແຕ່ຕີເປືອກຂ້າວ ບໍ່ໄດ້ເນື້ອແກ່ນ; ພິທີກໍຈະກາຍເປັນຫວ່າງເປົ່າເມື່ອຂາດມາດຕະຖານ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພິທີ Śrāddha ຄວນເລືອກຜູ້ມີຈາຣີດປະເພນີດີຂອງຕະກູນເຂົາເຈົ້າ।

Verse 30

ब्राह्मणान्नृपशार्दूल मन्दविद्याधरानपि । एवं विज्ञाय तान्विप्रान्गृहीत्वा चरणौ ततः

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ດຸດັນດັ່ງເສືອ, ແມ່ນແຕ່ໃນພວກພຣາຫມັນກໍຍັງມີຜູ້ຮຽນຮູ້ນ້ອຍ. ເມື່ອພິຈາລະນາຮູ້ແຈ້ງພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງຮັບເຂົາໄວ້ ແລະຈັບຕີນຂອງທ່ານເພື່ອຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 31

प्रयत्नेन तु सव्येन पाणिना दक्षिणेन तु । युग्मानथ यथाशक्त्या नमस्कृत्य पुनःपुनः

ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ໃຊ້ມືຊ້າຍກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໃຊ້ມືຂວາ (ຮັບແລະຈັດວາງ) ຄູ່ໆ ຕາມກຳລັງ; ແລ້ວກໍກົ້ມນົບນ້ອມ ຖວາຍນະມັດສະການ ຊ້ຳໆ ຫຼາຍເທື່ອ।

Verse 32

दक्षिणं जान्वथालभ्य मन्त्रमेनमुदीरयेत् । आगच्छंतु महाभागा विश्वेदेवा महाबलाः

ແຕະຫົວເຂົ່າຂວາ ແລ້ວຄວນສວດມົນນີ້ວ່າ: «ຂໍໃຫ້ວິສເວເທວາ ຜູ້ມີສິລິມົງຄຸນຍິ່ງ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຈົ່ງມາ»។

Verse 33

भक्त्याहूता मया चैव त्वं चापि व्रतभाग्भव । एवं युग्मा न्समामंत्र्य विश्वेदेवकृते द्विजान्

«ຂ້ອຍໄດ້ເຊີນເຈົ້າດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ; ເຈົ້າກໍຈົ່ງເປັນຜູ້ຮ່ວມວຣະຕະນີ້»។ ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຊີນເປັນຄູ່ໆແລ້ວ ຄວນເຊີນດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ແທນນາມວິສເວເທວາ।

Verse 34

अपसव्यं ततः कृत्वा पित्रर्थं चाभिमंत्रयेत् । ब्राह्मणांस्त्रीन्यथाशक्त्या एकैकस्य पृथक्पृथक्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ສວມສາຍຍັດ (ຢັດຍໂຍປະວີຕ) ແບບອະປະສະວະຍະ ແລ້ວຄວນເຊີນພິທີເພື່ອປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ)। ຕາມກຳລັງ ຄວນເຊີນພຣາຫມະນະ 3 ຄົນ ໂດຍເອີ້ນແຕ່ລະຄົນແຍກກັນ।

Verse 35

एकैकं वा त्रयाणां वा एकमेवं निमंत्रयेत् । ब्राह्मणान्मातृपक्षे च एष एव विधिः स्मृतः

ຈະເຊີນແຕ່ລະຄົນກໍໄດ້ ຫຼືເຊີນທັງສາມພ້ອມກັນກໍໄດ້ ຫຼືແມ່ນເຊີນພຣາຫມະນະພຽງຄົນດຽວຕາມວິທີນີ້ກໍໄດ້. ສຳລັບຝ່າຍແມ່ (ມາຕຣະປັກສະ) ກໍໃຫ້ຖືວ່າ ວິທີນີ້ແຫຼະເປັນຂໍ້ກຳນົດ.

Verse 36

ततः पादौ परिस्पृष्ट्वा द्विजस्येदमुदीरयेत् । श्रद्धा पूतेन मनसा पितृभक्तिपरायणः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ແຕະຕີນຂອງດວິຊະ (ພຣາຫມະນະ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວຄວນກ່າວດັ່ງນີ້—ໃຈບໍລິສຸດດ້ວຍສັດທາ ແລະອຸທິດຕົນແດ່ຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ.

Verse 37

पिता मे तव कायेस्मिंस्तथा चैव पितामहः । स्वपित्रा सहितो ह्येतु त्वं च व्रतपरो भव

«ຂໍໃຫ້ພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະປູ່ຂອງຂ້ອຍ ເຂົ້າມາຢູ່ນີ້ໃນກາຍຂອງເຈົ້າ—ພ້ອມດ້ວຍພໍ່ຂອງພວກເຂົາ. ແລະເຈົ້າ ຈົ່ງໝັ້ນຄົງໃນການຖືວຣະຕະນີ້»។

Verse 38

एवं पितॄन्समाहूय तथा मातामहानथ । संमंत्रिताश्च ते विप्राः संयमात्मान एव ते

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຊີນບັນພະບຸລຸດ (ພິຕຣະ) ແລະເຊີນປູ່ຂ້າງແມ່ດ້ວຍ ບັນດາພຣາມນັ້ນຖືກເຊີນດ້ວຍມັນຕຣາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະມີການສຳລວມຕົນ ມີວິໄນແທ້ໆ।

Verse 39

यजमानः शांतमना ब्रह्मचर्यसमन्वितः । तां रात्रिं समतिक्रम्य प्रातरुत्थाय मानवः

ຜູ້ປະກອບຍັດ (ຍະຊະມານ) ຈິດໃຈສະຫງົບ ແລະດຳລົງພຣະພົມຈັນ (ພຣະຫມະຈັນຍະ) ຄວນຜ່ານຄືນນັ້ນໃຫ້ຖືກພິທີ; ແລ້ວໃນຕອນເຊົ້າ ຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນເພື່ອສືບຕໍ່ພິທີ.

Verse 40

तदह्नि वर्जयेत्कोपं स्वाध्यायं कर्म कुत्सितम् । तैलाभ्यंगं श्रमं यानं वाहनं चाथ दूरतः

ໃນວັນນັ້ນ ຄວນຫຼີກເວັ້ນຄວາມໂກດ, (ທົ່ວໄປ) ການສະວາດະຍາຍ (ອ່ານ/ສວດທ່ອງ), ແລະການກະທຳອັນນ່າຕຳໜິ; ພ້ອມທັງຫຼີກຈາກການທານ້ຳມັນນວດ, ຄວາມເຫນື່ອຍລ້າ, ການເດີນທາງ, ແລະການຂຶ້ນພາຫະນະ—ໃຫ້ຫ່າງໄກໄວ້.

Verse 41

ततो मध्यं गते सूर्ये काले कुतपसंज्ञिते । स्नातः शुक्लांबरधरः सन्तर्प्य पितृदेवताः । सन्तुष्टांश्च समाहूतांस्तान्विप्राञ्छ्राद्धमाचरेत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນຮອດກາງວັນ—ໃນເວລາທີ່ເອີ້ນວ່າ ກຸຕະປະ (Kutapa)—ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ນຸ່ງຜ້າຂາວ ຄວນຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເພື່ອໃຫ້ພຣະເທວະບັນພະບຸລຸດ (ພິຕຣະ) ອິ່ມໃຈ; ແລ້ວເມື່ອພຣາມທີ່ເຊີນໄວ້ພໍໃຈ ແລະມາພ້ອມໜ້າ ຈຶ່ງປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (Śrāddha).

Verse 42

विविक्ते गृहमध्यस्थे मनोज्ञे दक्षिणाप्लवे । न यत्र जायते दृष्टिः पापानां क्रूरकर्मिणाम्

ໃນບ່ອນສະຫງົບ ແລະນ່າຊົມ ຢູ່ກາງເຮືອນ ເທິງພື້ນທີ່ລາດໄປທາງທິດໃຕ້ ທີ່ສາຍຕາຂອງຄົນບາບ ແລະຜູ້ກະທຳອຳມະຫິດບໍ່ຕົກຕ້ອງ ຄວນປະກອບພິທີຢູ່ນັ້ນ.

Verse 43

यच्छ्राद्धं वीक्षते श्वा वा नारी वाऽथ रजस्वला । पतितो वा वराहो वा तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ຖ້າຫາກມີຫມາ ຫຼືຍິງທີ່ກຳລັງມີເລືອດປະຈຳເດືອນ ຫຼືຄົນຕົກຕ່ຳຈາກທຳ ຫຼືໝູປ່າ ເບິ່ງເຫັນພິທີ Śrāddha ພິທີນັ້ນຈະເປັນໄຮ້ຜົນ.

Verse 44

अन्नं पर्युषितं यच्च तैलाक्तं वा प्रदीयते । सकेशं वा सनिंद्यं च तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ຖ້າໃນພິທີ Śrāddha ອາຫານທີ່ຖວາຍເປັນອາຫານເກົ່າຄ້າງ ຫຼືຖືກທານ້ຳມັນ ຫຼືມີເສັ້ນຜົມປົນ ຫຼືຢູ່ໃນສະພາບມົນທິນນ່າຕຳນິ ພິທີນັ້ນຈະໄຮ້ຜົນ.

Verse 45

विभक्तिरहितं श्राद्धं तथा मौनविवर्जितम् । दक्षिणारहितं यच्च तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

Śrāddha ທີ່ບໍ່ແບ່ງສ່ວນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ, ຫຼືບໍ່ຮັກສາຄວາມສະຫງົບແລະການສຳລວມຕາມພິທີ, ຫຼືບໍ່ຖວາຍ dakṣiṇā—Śrāddha ແບບນັ້ນຈະໄຮ້ຜົນ.

Verse 46

घरट्टोलूखलोत्थौ च यत्र शब्दौ व्यवस्थितौ । शूर्पस्य वा विशेषेण तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ບ່ອນໃດທີ່ມີສຽງຂອງໂຮງບົດ ແລະຄົກຕຳ, ແລະໂດຍສະເພາະມີສຽງການຝັດດ້ວຍກະຕ່າ, ທີ່ນັ້ນ Śrāddha ຈະໄຮ້ຜົນ.

Verse 47

यत्र संस्क्रियमाणे च कलहः संप्रजायते । पंक्तिभेदो विशेषेण तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ບ່ອນໃດໃນຂະນະກຳລັງຈັດການພິທີ ເກີດການຖຽງກັນ ແລະໂດຍພິເສດເມື່ອແຖວນັ່ງກິນຖືກແຕກຂາດ ຫຼືຖືກລົບກວນ ທີ່ນັ້ນ śrāddha ຍ່ອມເປັນອັນໄຮ້ຜົນ।

Verse 48

पूर्वाह्णे क्रियते यच्च रात्रौ वा संध्ययोरपि । पर्याकाशे तथा देशे तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत

śrāddha ທີ່ເຮັດໃນຕອນເຊົ້າ, ຫຼືຕອນກາງຄືນ, ຫຼືໃນເວລາສົນທະຍາທັງສອງ ແລະອີກທັງເຮັດໃນບ່ອນໂລ່ງແຈ້ງບໍ່ມີຮົ່ມຄຸ້ມ ຍ່ອມເປັນອັນໄຮ້ຜົນ।

Verse 49

ब्राह्मणो यजमानो वा ब्रह्मचर्यं विना यदि । भुंक्ते दद्याच्च यच्छ्राद्धं तद्राजन्व्यर्थतां व्रजेत्

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ຖ້າພຣາຫມັນ ຫຼືຜູ້ບູຊາ (yajamāna) ບໍ່ມີ brahmacarya ຄືຄວາມສຳລວມແລະວິໄນ ແລ້ວກິນ ຫຼືໃຫ້ໃນຂະນະ śrāddha ນັ້ນ śrāddha ຍ່ອມໄຮ້ຜົນ।

Verse 50

तुषधान्यं सनिष्पावं यच्चोच्छिष्टं च दीयते । अर्धभुक्तं घृतं क्षीरं तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ຖ້ານຳເຂົ້າເມັດທີ່ຍັງມີເປືອກ/ເສັ້ນຟາງ, ຫຼືອາຫານປົນເປື້ອນ, ຫຼືອາຫານເຫຼືອກິນ ໄປຖວາຍ; ຫຼືໃຫ້ ghee ແລະນົມທີ່ກິນໄປແລ້ວບາງສ່ວນ ນັ້ນ śrāddha ຍ່ອມໄຮ້ຜົນ।

Verse 51

येषु कालेषु यद्दत्तं श्राद्धमक्षयतां व्रजेत् । तानहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວບອກເວລາທັງຫຼາຍ ທີ່ເມື່ອຖວາຍ śrāddha ແລ້ວ ຈະໄດ້ບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈດຽວແນ່ວແນ່।

Verse 52

मन्वादीरपि ते वच्मि ताः शृणुष्व नराधिप । पितॄणां वल्लभा नित्यं सर्वपापक्षयावहाः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງໂອກາດສັກສິດ Manv-ādi ແລະອື່ນໆ—ຂໍໃຫ້ຟັງ ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ. ມັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຕະຫຼອດ ແລະນຳໃຫ້ບາບທັງປວງສິ້ນໄປ.

Verse 53

यासु तोयमपि क्ष्मायां प्रदत्तं तिलमिश्रितम् । पितृभ्योऽक्षयतां याति श्रद्धापूतेन चेतसा

ໃນໂອກາດເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນແຕ່ນ້ຳທີ່ຖວາຍລົງເທິງດິນ ປົນເມັດງາ ກໍຈະເຖິງພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ດ້ວຍຜົນອັນບໍ່ເສື່ອມ—ເມື່ອຖວາຍດ້ວຍໃຈທີ່ສະອາດດ້ວຍສັດທາ.

Verse 54

अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्तिकस्य च । तृतीयापि च माघस्य तथा भाद्रपदस्य च

ວັນທີ 9 ຂ້າງຂຶ້ນໃນເດືອນ Āśvayuja, ວັນທີ 12 ໃນເດືອນ Kārtika, ວັນທີ 3 ໃນເດືອນ Māgha, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນໃນເດືອນ Bhādrapada—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນໂອກາດມົງຄຸນສຳລັບພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ.

Verse 55

अमावास्या तपस्यस्य पौषस्यैकादशी तथा । तथाऽषाढस्य दशमी माघमासस्य सप्तमी

ວັນອະມາວາສະຍາ (ວັນເດືອນດັບ) ໃນເດືອນ Tapasya (Phālguna), ວັນທີ 11 ໃນເດືອນ Pauṣa, ວັນທີ 10 ໃນເດືອນ Āṣāḍha, ແລະວັນທີ 7 ໃນເດືອນ Māgha—ເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນເວລາທີ່ຖືກສັນລະເສີນສຳລັບພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ.

Verse 56

श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाऽषाढी व पूर्णिमा । तथा कार्तिकमासस्य या चान्या फाल्गुनस्य च

ວັນທີ 8 ຂ້າງແຮມ (ຄຣິສນະ) ໃນເດືອນ Śrāvaṇa, ວັນເຕັມເດືອນຂອງ Āṣāḍha, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ວັນເຕັມເດືອນຂອງ Kārtika—ພ້ອມທັງຂອງ Phālguna ດ້ວຍ—ຖືກສັນລະເສີນສຳລັບການບູຊາບັນພະບຸລຸດ.

Verse 57

चैत्रस्य ज्येष्ठमासस्य पंचैताः पूर्णिमा नृप । मनूनामादयः प्रोक्तास्तिथयस्ते मया नृप

ໂອ ພະຣາຊາ, ວັນເຕັມເດືອນທັງຫ້ານີ້—ລວມທັງເດືອນ ໄຈຕຣ ແລະ ເຈຍສະຖະ—ຂ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ເປັນຕິຖີອັນສູງສຸດ ເລີ່ມຈາກຕິຖີທີ່ມະນູທັງຫຼາຍຮັກ.

Verse 58

आसु तोयमपि स्नात्वा तिल दर्भविमिश्रितम् । पितॄनुद्दिश्य यो दद्यात्स याति परमां गतिम्

ເມື່ອອາບນ້ຳໃນນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ, ຜູ້ໃດຖວາຍນ້ຳບູຊາ (ຕັຣປະນະ) ປົນງາ ແລະ ຫຍ້າດັຣພະ, ອຸທິດແດ່ພິຕຣະ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮອດຄະຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 59

इह लोके परे चैव पितॄणां च प्रसादतः । किं पुनर्विविधैरन्नै रसैर्वस्त्रैः सदक्षिणैः

ໂດຍພຣະກຸສົນແລະພຣະພອນຂອງພິຕຣະ, ຜູ້ປະຕິບັດຍ່ອມໄດ້ຄວາມຜາສຸກທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກເທົ່າໃດ ເມື່ອຖວາຍດ້ວຍອາຫານຫຼາກຫຼາຍ, ຂອງຫວານອັນລະອຽດ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ແລະທານດັກຊິນາອັນຄວນຄ່າ.

Verse 60

अधुना शृणु राजेन्द्र युगाद्याः पितृवल्लभाः । यासां संकीर्तनेनापि क्षीयते पापसंचयः

ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຟັງ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ: ບັນດາ “ຢຸກາດິ” ຫຼື ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຍຸກ ທີ່ພິຕຣະຮັກ. ແມ່ນແຕ່ການສັນລະເສີນເອີ້ນນາມຂອງມັນ ກໍທຳໃຫ້ກອງບາບຫຼຸດລົງ.

Verse 61

नवमी कार्तिके शुक्ला तृतीया माधवे सिता । अमावास्या च तपसो नभस्यस्य त्रयोदशी

ວັນນະວະມີ (ວັນທີ 9) ໃນເດືອນກາຣຕິກ ຝ່າຍຂາວ; ວັນຕຣິຕີຍາ (ວັນທີ 3) ໃນເດືອນມາທະວະ (ໄວສາຄະ) ຝ່າຍຂາວ; ວັນອະມາວາສະຍາ (ວັນດັບເດືອນ) ໃນເດືອນຕະປັສຍະ (ພາລກຸນ); ແລະ ວັນຕຣະໂຢດະຊີ (ວັນທີ 13) ໃນເດືອນນະພັສຍະ (ພາດຣະປະດ) — ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນວັນຢຸກາດິທີ່ພິຕຣະຮັກ.

Verse 62

त्रेताकृतकलीनां तु द्वापरस्यादयः क्रमात् । स्नाने दाने जपे होमे विशेषात्पितृतर्पणे

ສໍາລັບຍຸກ ເຕຣຕາ, ກຣິຕ ແລະ ກາລີ—ແລະຕາມລໍາດັບສໍາລັບ ດວາປະຣະ ດ້ວຍ—ການເລີ່ມຕົ້ນເວລາເຫຼົ່ານີ້ມີອານຸພາບພິເສດ ສໍາລັບການອາບນ້ໍາ, ການໃຫ້ທານ, ການສວດມົນ, ການບູຊາໄຟ (ໂຮມ) ແລະເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ ສໍາລັບພິທີ Pitṛ-tarpaṇa ຖວາຍນ້ໍາແດ່ບັນພະບຸລຸດ.

Verse 63

कृतस्याक्षयकारिण्यः सुकृतस्य महाफलाः । यदा स्यान्मेषगो भानुस्तुलां वाथ यदा व्रजेत्

ເວລາເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ກຸສົນກຳບໍ່ໝົດສິ້ນ ແລະໃຫ້ຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງແກ່ຄວາມດີ—ໂດຍພິເສດເມື່ອພຣະອາທິດເຂົ້າຮາສີເມສ (Aries) ຫຼືເມື່ອເຂົ້າຮາສີຕຸລາ (Libra) ອີກຄັ້ງ.

Verse 64

तदा स्याद्विषुवाख्यस्तु कालश्चाक्षयकारकः । मकरे कर्कटे चैव यदा भानुर्व्रजेन्नृप

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ເວລານັ້ນເອີ້ນວ່າ «ວິສຸວະ» (Viṣuva) ແມ່ນເວລາແຫ່ງການຫັນສົມດຸນ ແລະເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດກຸສົນອັນບໍ່ເສື່ອມ (akṣaya)। ໂດຍພິເສດເມື່ອພຣະອາທິດເຂົ້າຮາສີມະກະຣະ (Makara) ແລະ ກັກກະຕະ (Karkaṭa).

Verse 65

तदायनाभिधानस्तु विषुवोऽथ विशिष्यते । रवेः संक्रमणं राशौ संक्रांतिरिति कथ्यते

ວິສຸວະນັ້ນຍັງຖືກຈໍາແນກຕໍ່ໄປວ່າ «ອາຍະນະ» (Āyana) ແມ່ນການຫັນແຫ່ງສະລິດສະຕິດ. ການທີ່ພຣະອາທິດຍ້າຍເຂົ້າໄປໃນຮາສີໃດໜຶ່ງ ເອີ້ນວ່າ «ສັງກຣານຕິ» (Saṃkrānti).

Verse 66

स्नानदानजपश्राद्धहोमादिषु महाफलाः । त्रेताद्याः क्रमशः प्रोक्ताः कालाः संक्रांतिपूर्वकाः । नैतेषु विद्यते विघ्नं दत्तस्याक्षयसंज्ञिताः

ໃນການອາບນ້ໍາ, ການໃຫ້ທານ, ການສວດມົນ (japa), ພິທີສຣາດທະ (śrāddha), ການບູຊາໄຟ (homa) ແລະອື່ນໆ—ເວລາເຫຼົ່ານີ້ ເລີ່ມຈາກ «ເຕຣຕາ» ແລະອື່ນໆ ທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ຕາມລໍາດັບ ແລະມີ Saṃkrānti ເປັນຕົ້ນ—ໃຫ້ຜົນອັນໃຫຍ່. ໃນເວລາເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ມີອຸປະສັກ; ສິ່ງທີ່ໃຫ້ໃນເວລານັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ອັກສະຍະ» (akṣaya) ບໍ່ເສື່ອມສິ້ນ.

Verse 67

अश्रद्धयाऽपि यद्दत्तं कुपात्रेभ्योऽपि मानवैः । अकालेऽपि हि तत्सर्वं सद्यो ह्यक्षयतां व्रजेत्

ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ມະນຸດໃຫ້ທານໂດຍບໍ່ມີສັດທາ ແມ່ນແຕ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ຄວນຮັບ ແລະໃນເວລາບໍ່ຖືກການ ທັງໝົດນັ້ນກໍບັນລຸຄວາມບໍ່ສູນສິ້ນ (ອັກຊະຍະ) ໃນທັນທີ.

Verse 217

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धार्हपदार्थब्राह्मणकालनिर्णय वर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 217 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການກຳນົດເຄື່ອງບູຊາທີ່ຄວນແກ່ສຣາດທະ, ພຣາຫມັນທີ່ເໝາະສົມ, ແລະເວລາທີ່ເໝາະສົມ» ໃນມາຫາດມະຍະແຫ່ງຮາຖະເກສະວະກເສດຕຣະ, ພາຍໃນສຣາດທະ-ກັລປະ ຂອງນາກະຣະຂັນດະທີ 6 ໃນສະກັນດະມະຫາປຸຣານອັນເຄົາລົບ, ໃນເອກາຊີຕິສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ.