Adhyaya 147

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवः पुत्रप्रदो नृणाम् । वटिकेश्वर नामा च सर्वपापहरो हरः

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ນອກຈາກນັ້ນ ທີ່ນັ້ນຍັງມີເທວະອີກພຣະອົງ ຜູ້ປະທານບຸດໃຫ້ແກ່ມະນຸດ; ມີນາມວ່າ ວາຕິເກສະວະຣະ—ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ຊຳລະບາບທັງປວງ.

Verse 2

यस्मिन्वटिकया पूर्वं तपस्तप्तं द्विजोत्तमाः । प्राप्ता पुत्रं शुके याते वनं व्यासात्कपिंजलम्

ໃນວາຕິກາ (ສວນປ່າອັນສັກສິດ) ນັ້ນ ໃນກ່ອນ ບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາ ແລະໄດ້ຮັບບຸດໜຶ່ງ; ແລະເມື່ອ ຊູກະ ເຂົ້າປ່າ ກະປິນຈະລະ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນຈາກ ວະຍາສະ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कस्यासौ वटिका तत्र कथं तप्तवती तपः । कस्माद्गृहं परित्यक्त्वा शुकोऽपि वनमाश्रितः

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ວາຕິການັ້ນໃນທີ່ນັ້ນເປັນຂອງໃຜ? ນາງໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຍາແນວໃດ? ແລະເພາະເຫດໃດ ຊູກະ ຈຶ່ງລະທິ້ງເຮືອນ ແລະໄປພຶ່ງພາປ່າ?”

Verse 4

कथं कपिजलं पुत्रं व्यासाल्लेभे शुचिस्मिता

ນາງຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະຍິ້ມອ່ອນໂຍນ (ຊູຈິສະມິຕາ) ໄດ້ຮັບບຸດຊື່ ກະປິຈະລະ ຈາກ ວະຍາສະ ແນວໃດ?

Verse 5

सूत उवाच । आसीद्व्यासस्य विप्रेंद्राः कलत्रार्थं मतिः क्वचित् । निष्कामस्य प्रशांतस्य सर्वज्ञस्य महात्मनः

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ, ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນ ວະຍາສະ ເກີດຄວາມຄິດຈະມີພັນລະຍາ; ແມ່ນແທ້ວ່າທ່ານເປັນຜູ້ບໍ່ມີຕັນຫາ, ສະງົບສຸກ, ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ແລະເປັນມະຫາອາດມາ.”

Verse 6

ततः क्षयमनुप्राप्ते वंशे कुरुसमुद्भवे । विचित्रवीर्यमासाद्य पार्थिवं द्विजसत्तमाः

ຕໍ່ມາ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ເມື່ອວົງສາທີ່ເກີດຈາກ ກຸຣຸ ຕົກຕໍ່າລົງ, ວະຍາສະ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະຣາຊາ ວິຈິຕຣະວີຣະຍະ.

Verse 7

सत्यवत्याः समादेशात्तस्य क्षेत्रे ततः परम् । स पुत्राञ्जनयामास त्रीञ्छूरान्पांडुपूर्वकान्

ຕໍ່ມາ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງ ສັດຍະວະຕີ ໃນກະເສດນັ້ນ ລາວໄດ້ໃຫ້ກໍ່ເກີດບຸດວິລະຊົນສາມຄົນ ເລີ່ມດ້ວຍ ປານດຸ।

Verse 8

वानप्रस्थव्रते तिष्ठन्सकृन्मैथुनतत्परः । क्षेत्रजैस्तनयैर्वंशे कुरोस्तस्मादुपस्थिते

ຢູ່ໃນວຣະຕະວານະປຣັສຖະ ລາວຍືນຢັນໝັ້ນ ແລະໄດ້ຮ່ວມສຳພັນພຽງຄັ້ງດຽວ; ດ້ວຍບຸດກະເສດຣະຈະ ວົງສາກຸຣຸຈຶ່ງຟື້ນຄືນຈາກຄວາມເສື່ອມນັ້ນ।

Verse 9

ततः स चिंतयामास भार्यामद्य करोम्यहम् । गार्हस्थ्येनाथ धर्मेण साधयामि शुभां गतिम्

ຕໍ່ມາ ລາວຄິດວ່າ: “ມື້ນີ້ ຂ້ອຍຈະຮັບພັນລະຍາ ແລະດ້ວຍທັມມະແຫ່ງຄະຫັດ (gārhasthya) ຂ້ອຍຈະບັນລຸຄະຕິອັນມົງຄຸນ.”

Verse 10

ततः स प्रार्थयामास जाबालिं तु सुतां शुभाम् । वटिकाख्यां शुभां कन्यां स ददौ तस्य सत्वरम्

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຂໍບຸດສາວອັນມົງຄຸນຂອງ ຈາບາລີ; ແລະ ຈາບາລີ ໄດ້ມອບນາງກັນຍາຜູ້ດີງາມ ຊື່ ວະຕິກາ ໃຫ້ລາວໂດຍໄວ.

Verse 11

ततस्तया समेतः स वनवासं समाश्रितः । वानप्रस्थाश्रमे तिष्ठन्कृतमैथुनतत्परः

ຕໍ່ມາ ລາວພ້ອມນາງ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ການຢູ່ປ່າ; ຢືນຢັນໃນອາສຣະມະວານະປຣັສຖະ ລາວໄດ້ປະພຶດການຮ່ວມສຳພັນ (ເພື່ອສືບສາຍ).

Verse 12

ततो गर्भवती जज्ञे पिंजला तस्य पार्श्वतः । ऋतौ मोहनमासाद्य व्यासात्सत्यवतीसुतात्

ຕໍ່ມາ ປິນຈະລາ ໄດ້ຖືພາຢູ່ຂ້າງເຂົາ; ໃນລະດູແຫ່ງການເກີດຜົນ ເມື່ອໄດ້ພົບພາວະອັນຫຼົງໄຫຼ ນາງຈຶ່ງຖືພາຈາກ ພຣະລິສີ ວະຍາສະ ບຸດຂອງ ສັດຍະວະຕີ।

Verse 13

अथ याति परां वृद्धिं स गर्भस्तत्र संस्थितः । उदरे व्यासभार्यायाः शुक्लपक्षे यथा शशी

ຕໍ່ມາ ຕົວອ່ອນນັ້ນທີ່ຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຈົນແຂງແຮງ ໃນຄັນຂອງພຣະຍາຂອງ ວະຍາສະ; ດັ່ງດວງຈັນທີ່ເພີ່ມແສງໃນຂ້າງຂຶ້ນ.

Verse 14

एवं संगच्छतस्तस्य वृद्धिं गर्भस्य नित्यशः । द्वादशाब्दा अतिक्रांता न जन्म समवाप्नुयात्

ດັ່ງນັ້ນ ຕົວອ່ອນນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ທຸກມື້ຢ່າງນີ້; ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປສິບສອງປີ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ບັນລຸການເກີດ.

Verse 15

यत्किंचिच्छृणुते तत्र गर्भस्थोऽहि वचः क्वचित् । तत्सर्वं हृदिसंस्थं च चक्रे प्रज्ञासमन्वितः

ຄໍາໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ຢູ່ໃນຄັນໄດ້ຍິນຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍບັງເອີນ ລາວໄດ້ເກັບໄວ້ທັງໝົດໃນດວງໃຈ ເພາະມີປັນຍາຮູ້ແຍກ.

Verse 16

वेदाः सांगाः समाधीता गर्भवासेऽपि तेन च । स्मृतयश्च पुराणानि मोक्षशास्त्राणि कृत्स्नशः

ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນຄັນ ລາວກໍໄດ້ຮຽນຮູ້ຈົນຊໍານານ ພຣະເວດທັງຫຼາຍພ້ອມອົງປະກອບ, ທັງສະມຣິຕິ, ປຸຣານະ, ແລະຄໍາພີວ່າດ້ວຍໂມກສະ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 17

तत्रस्थोऽपि दिवा नक्तं स्वाध्यायं प्रकरोति सः । न च जन्मोत्थजां बुद्धिं कथंचिदपि चिंतयेत्

ແມ່ນແຕ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍຕາມ ລາວໄດ້ປະຕິບັດການສະວາດະຍາຍ ແລະສວດທ່ອງພຣະຄໍາສອນ ທັງກາງວັນກາງຄືນ; ແລະບໍ່ໃຫ້ໃຈໄປຄິດເຖິງປັນຍາທີ່ເກີດຈາກຊາດໂລກີຍເລີຍ।

Verse 18

सापि माता परा पीडां नित्यं याति तथाकुला । यथायथा स संयाति वृद्धिं जठरमाश्रितः

ແມ່ນແມ່ນັ້ນເອງ ຜູ້ເປັນແມ່ກໍຖືກຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະວຸ້ນວາຍໃຈ ຮັບທຸກຂ໌ເຈັບປວດຢ່າງແຮງຢູ່ເປັນນິດ; ເມື່ອລາວຜູ້ຢູ່ໃນຄັນນາງ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໆ।

Verse 19

ततश्च विस्मयाविष्टो व्यासो वचनमब्रवीत् । कस्त्वं मद्गृहिणीकुक्षौ प्रविष्टो गर्भरूपधृक्

ຕໍ່ມາ ພຣະວະຍາສະ ຖືກຄວາມພິສົດປົກຄຸມ ແລ້ວເວົ້າວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ທີ່ເຂົ້າໄປໃນຄັນຂອງພັນລະຍາຂ້ອຍ ແລະຖືຮູບເປັນທາຣົກ (ຕົວອ່ອນ)?”

Verse 21

गजोऽहं तुरगश्चापि कुक्कुटश्छाग एव च । योनीनां चतुराशीतिसहस्राणि च संख्यया

“ຂ້ອຍເຄີຍເປັນຊ້າງ ເຄີຍເປັນມ້າ ເຄີຍເປັນໄກ່ ແລະເຄີຍເປັນແບ້ດ້ວຍ; ແລະຈໍານວນຍົນີ (ຮູບແບບການເກີດ) ຖືກນັບໄວ້ວ່າ ແປດສິບສີ່ພັນ.”

Verse 22

भ्रांतोऽहं तेषु सर्वेषु तत्कोऽहं प्रब्रवीमि किम् । सांप्रतं मानुषो भूत्वा जठरं समुपाश्रितः

“ຂ້ອຍໄດ້ພະເນຈອນຫຼົງທາງໃນທຸກການເກີດເຫຼົ່ານັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະເວົ້າຫຍັງໄດ້—ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ? ບັດນີ້ເມື່ອໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດ ຂ້ອຍໄດ້ອາໄສພຶ່ງພາຄັນນີ້.”

Verse 23

मानुषं न करिष्यामि निष्कामं च कथंचन । निर्विष्टो भ्रममाणोऽत्र संसारे दारुणे ततः

«ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຊີວິດມະນຸດນີ້ປາດສະຈາກຄວາມປາຖະໜາໄດ້—ບໍ່ວ່າວິທີໃດ; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເຫັນເບື່ອໜ່າຍ ຈາກການພະເລີນພະເລີນໃນສັງສານອັນໂຫດຮ້າຍນີ້»។

Verse 24

अत्रस्थो भवनिर्मुक्तो योगाभ्यासरतः सदा । मोक्षमार्गं प्रयास्यामि स्थानान्मोक्षमसंशयम्

«ຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ພົ້ນຈາກພະວະໂລກ (bhava) ແລະອຸທິດຕົນໃນການຝຶກໂຍຄະຢ່າງສະເໝີ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເດີນຕາມທາງແຫ່ງໂມກສະ; ຈະໄດ້ຮັບການຫຼຸດພົ້ນຈາກສະຖານທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 25

तावज्ज्ञानं च वैराग्यं पूर्वजातिस्मृतिर्यथा । यावद्गर्भस्थितो जन्तुः सर्वोऽपि द्विजसत्तम

«ຕາມທີ່ສັດມີຊີວິດຍັງຢູ່ໃນຄັນ, ໂອ ດວິຊະສັດຕະມະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ), ຄວາມຮູ້ແລະຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ (vairāgya) ພ້ອມທັງຄວາມຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ ຍັງສະຖິດຢູ່ໃນເຂົາ»។

Verse 26

यदा गर्भाद्विनिष्क्रांतः स्पृश्यते विष्णुमायया । तदा नाशं व्रजत्याशु सत्यमेतदसंशयम्

«ແຕ່ເມື່ອອອກຈາກຄັນແລ້ວ ແລະຖືກສຳຜັດໂດຍມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ, ເມື່ອນັ້ນ (ຄວາມຮູ້ແລະຄວາມຄາຍຍຶດຕິດນັ້ນ) ຈະສູນສະລາຍໄປໂດຍໄວ; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 27

तस्मान्नाहं द्विजश्रेष्ठ निष्क्रमिष्ये कथंचन । गर्भादस्मात्प्रयास्यामि स्थानान्मोक्षमसंशयम्

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອອກໄປແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ. ຈາກສະພາບຢູ່ໃນຄັນນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອອກເດີນໄປສູ່ໂມກສະຈາກສະຖານທີ່ນີ້—ໂດຍບໍ່ສົງໄສ»។

Verse 28

व्यास उवाच । न भविष्यति ते माया वैष्णवी सा कथंचन । सुघोरान्नरकादस्मान्निष्क्रमस्व विगर्हितात्

ວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: ມາຍາໄວສະນະວີນັ້ນ ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າໂດຍທາງໃດໆ. ຈົ່ງອອກຈາກນະລົກອັນນ່າຢ້ານ ແລະນ່າຕຳນິນີ້ເຖີດ.

Verse 29

गर्भवासात्ततो योगं समाश्रित्य शिवं व्रज । तस्माद्दर्शय मे वक्त्रं स्वकीयं येन मे भवेत् । आनृण्यं पितृलोकस्य तव वक्त्रस्य दर्शनात्

ແລ້ວຈຶ່ງລະຖິ້ມການຢູ່ໃນຄັນ ໄປພຶ່ງພາໂຍຄະ ແລະເຂົ້າເຖິງພຣະສິວະ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງສະແດງໃບໜ້າຂອງເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນ ເພື່ອວ່າໂດຍການເຫັນໃບໜ້ານັ້ນ ຂ້ອຍຈະພົ້ນໜີ້ຕໍ່ໂລກແຫ່ງບັນພະບຸລຸດ.

Verse 30

गर्भ उवाच । वासुदेवं प्रतिभुवं यदि मे त्वं प्रयच्छसि । इदानीं यत्स्वयं तन्मे जन्म स्यान्नान्यथा द्विज

ຄັນ (ກະພະ) ກ່າວວ່າ: ຖ້າເຈົ້າມອບພຣະວາສຸເທວະເອງ ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງແລະຜູ້ຮັບປະກັນໃຫ້ຂ້ອຍ, ແລ້ວຂໍໃຫ້ການເກີດຂອງຂ້ອຍເກີດຂຶ້ນດຽວນີ້ ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ—ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ບໍ່ໄດ້, ໂອ ທະວິຊະ.

Verse 31

सूत उवाच । ततो व्यासो द्रुतं गत्वा द्वारकां प्रति दुःखितः । कथयामास वृत्तांतं विस्तराच्चक्रपाणिने

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວວະຍາສະຜູ້ເສົ້າໂສກ ໄດ້ໄປຢ່າງຮວດເລັວສູ່ດວາຣະກາ ແລະເລົ່າເຫດການທັງໝົດຢ່າງລະອຽດແກ່ພຣະອົງຜູ້ຖືຈັກຣະ (ກຣິສນະ).

Verse 32

तेनैव सहितः पश्चात्स्वगृहं पुनरागतः । व्यासः प्रतिभुवं तस्मै दातुं विष्णुं निरंजनम्

ຕໍ່ມາ ວະຍາສະໄດ້ກັບຄືນສູ່ເຮືອນຂອງຕົນອີກຄັ້ງ ໂດຍມີພຣະອົງນັ້ນໄປນຳ ເພື່ອມອບພຣະວິສນຸຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ເປັນຜູ້ຮັບປະກັນຕາມຄຳປະຕິຍານໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ.

Verse 33

श्रीकृष्ण उवाच । प्रतिभूरस्मि नाशाय मायायास्तव निर्गमे । मद्वाक्यान्निष्क्रमं कृत्वा गच्छ मोक्षमनुत्तमम्

ພຣະສີກຣິດສະນາຕັດວ່າ: ເຮົາເປັນຜູ້ຮັບປະກັນໃຫ້ເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ມາຍາຖືກທໍາລາຍເມື່ອເຈົ້າອອກມາ. ຈົ່ງເຮັດຕາມພຣະວາຈາຂອງເຮົາ ແລ້ວອອກໄປ ເຖິງໂມກສະອັນສູງສຸດ.

Verse 34

ततो द्रुतं विनिष्क्रांतो विष्णुवाक्येन स द्विजाः । द्वादशाब्दप्रमाणस्तु यौवनस्य समीपगः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະວິດສະນຸ ລາວກໍອອກມາຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ແມ່ນແຕ່ອາຍຸພຽງສິບສອງປີ ແຕ່ກໍໃກ້ຄຽງວັຍໜຸ່ມ ດັ່ງຜູ້ເຕັມວັຍ.

Verse 35

ततः प्रणम्य दैत्यारिं व्यासं च जननीं तथा । प्रस्थितो वनवासाय तत्क्षणाद्व्यासनंदनः

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ກົດກະບົບນົບນ້ອມຕໍ່ຜູ້ປາບອະສຸຣະ (ພຣະເຈົ້າ), ຕໍ່ພຣະວະຍາສະ, ແລະຕໍ່ແມ່ຂອງຕົນ. ແລ້ວບຸດຂອງວະຍາສະກໍອອກເດີນທາງທັນທີ ເພື່ອຢູ່ປ່າ—ຮັບຊີວິດແຫ່ງການສະຫຼະ.

Verse 36

अथ तं स मुनिः प्राह तिष्ठ पुत्रात्ममंदिरे । संस्काराञ्जातकाद्यांश्च येन ते प्रकरोम्यहम्

ແລ້ວພຣະມຸນີນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ: “ຢຸດກ່ອນເດີ ລູກເອີຍ, ຢູ່ໃນເຂດອາສຣົມ-ເຮືອນຂອງພໍ່ນີ້, ເພື່ອໃຫ້ພໍ່ໄດ້ປະກອບພິທີສັງສະກາຣະໃຫ້ເຈົ້າ ເລີ່ມຈາກພິທີແຫ່ງການເກີດ.”

Verse 37

शिशुरुवाच । संस्काराः शतशो जाता मम जन्मनिजन्मनि । भवार्णवे परिक्षिप्तो यैरहं बन्धनात्मकैः

ເດັກນ້ອຍກ່າວວ່າ: “ສັງສະກາຣະຫຼາຍຮ້ອຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ຂ້ອຍ ໃນການເກີດແລ້ວເກີດອີກ. ໂດຍອໍານາດແຫ່ງສິ່ງທີ່ຜູກມັດເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້ອຍຖືກໂຍນລົງໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງພະວະ—ການເກີດເປັນຢູ່ໃນໂລກ.”

Verse 38

श्रीभगवानुवाच । शुकवज्जल्पते यस्मात्तवायं पुत्रको मुने । तस्माच्छुकोऽयं नाम्नास्तु योगविद्याविचक्षणः

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເນື່ອງຈາກລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເວົ້າຄ້າຍນົກແກ້ວ (śuka), ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ເຂົາມີນາມວ່າ ‘Śuka’—ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນວິຊາໂຍຄະ»។

Verse 39

नायं स्थास्यति हर्म्ये स्वे मोहमायाविवर्जितः । तस्माद्गच्छतु मा स्नेहं त्वं कुरुष्वास्य संभवम्

«ເຂົາຈະບໍ່ຢູ່ໃນເຮືອນຫຼືວັງຂອງຕົນ, ເພາະເຂົາພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງ (ໂມຫະ) ແລະ ມາຍາ. ດັ່ງນັ້ນປ່ອຍໃຫ້ເຂົາໄປ; ຢ່າຍຶດຕິດດ້ວຍຄວາມຮັກຫຼົງ—ແຕ່ເຈົ້າຈົ່ງທຳໃຫ້ສຳເລັດຫນ້າທີ່ອັນຄວນກ່ຽວກັບການເກີດຂອງເຂົາ»។

Verse 40

अहं गृहं प्रयास्यामि त्वं मुक्तः पैतृकादृणात् । दर्शनादेव पुत्रस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

«ເຮົາຈະກັບໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງເຮົາ. ເຈົ້າໄດ້ພົ້ນຈາກໜີ້ບັນພະບຸລຸດ; ແຕ່ພຽງເຫັນໜ້າລູກຊາຍ ກໍສຳເລັດແລ້ວ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກ່າວ»។

Verse 41

एवमुक्त्वा हृषीकेशो व्यासमामंत्र्य सत्वरम् । विहगाधिपमारूढः प्रययौ द्वारकां प्रति

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະຫຣິສີເກສະ ໄດ້ອຳລາພຣະວຽສະຢ່າງຮີບດ່ວນ; ພຣະອົງຂຶ້ນຂີ່ຈອມແຫ່ງນົກ ແລະເດີນທາງໄປສູ່ທວາຣະກາ.

Verse 42

ततो गते हृषीकेशे व्यासः पुत्रमुवाच ह । प्रस्थितं वनवासाय निःस्पृहं स्वगृहं प्रति

ເມື່ອພຣະຫຣິສີເກສະ ໄດ້ໄປແລ້ວ, ພຣະວຽສະໄດ້ເວົ້າກັບລູກຊາຍຂອງຕົນ—ຜູ້ອອກເດີນທາງເພື່ອຢູ່ປ່າ, ບໍ່ຍຶດຕິດ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ເຮືອນຂອງຕົນເອງ.

Verse 43

व्यास उवाच । गृहस्थधर्मरिक्तानां पितृवाक्यं प्रणश्यति । पितृवाक्यं तु यो मोहान्नैव सम्यक्समाचरेत् । स याति नरकं तस्मान्मद्वाक्यात्पुत्र मा व्रज

ພຣະວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: «ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຂາດທໍາຂອງຄົນຄອບຄົວ ຄໍາສັ່ງຂອງບິດາຍ່ອມເສື່ອມອໍານາດ. ແຕ່ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ບໍ່ປະພຶດຕາມຄໍາບິດາໃຫ້ຖືກ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປນະລົກ. ດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ ຢ່າໄປຂັດຄໍາຂ້າ»។

Verse 44

शुक उवाच । यथाद्याहं त्वया जातो मया त्वं चान्यजन्मनि । संजातोऽसि मुनिश्रेष्ठ तथाहमपि ते पिता

ພຣະຊຸກະ ກ່າວວ່າ: «ເຊັ່ນວັນນີ້ ຂ້າເກີດຈາກທ່ານ, ໃນກໍາເນີດອື່ນ ທ່ານກໍເກີດຈາກຂ້າ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າກໍເຄີຍເປັນບິດາຂອງທ່ານ»។

Verse 45

तस्माद्वाक्यं त्वया कार्यं यद्येषा धर्मसंस्थितिः । नाहं निषेधनीयस्तु व्रजमानस्तपोवनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້ານີ້ແມ່ນທາງທີ່ຕັ້ງມັ່ນແຫ່ງທໍາແທ້ ເຈົ້າຄວນເຮັດຕາມຄໍາຂ້າ. ຢ່າຫ້າມຂ້າເລີຍ ເພາະຂ້າກໍາລັງອອກເດີນທາງໄປສູ່ຕະໂປວະນະ—ປ່າແຫ່ງຕະປະ.

Verse 46

व्यास उवाच । ब्राह्मणस्य गृहे जन्म पुण्यैः संप्राप्यते नृभिः । संस्कारान्यत्र संप्राप्य वेदोक्तान्मुनिराप्यते

ພຣະວະຍາສະ ກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍບຸນທີ່ສະສົມ ມະນຸດຈຶ່ງໄດ້ເກີດໃນເຮືອນພຣາຫມະນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບສັງສະກາຣະ (saṃskāra) ຕາມທີ່ພຣະເວດະກໍານົດ ກໍບັນລຸສະຖານະເປັນມຸນີ»។

Verse 47

शुक उवाच । संस्कारैराप्यते मुक्तिर्यदि कर्म शुभं विना । पाखंडिनोऽपि यास्यंति तन्मुक्तिं व्रतधारिणः

ພຣະຊຸກະ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າການຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ) ຈະໄດ້ມາແຕ່ດ້ວຍສັງສະກາຣະ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີການປະພຶດດີ ແມ່ນແຕ່ພວກຫຼອກລວງກໍຈະໄປຮອດມຸກຕິນັ້ນ ໂດຍພຽງແຕ່ຖືວຣະຕະພາຍນອກ»។

Verse 48

व्यास उवाच । ब्रह्मचारी भवेत्पूर्वं गृहस्थश्च ततः परम् । वानप्रस्थो यतिश्चैव ततो मोक्षमवाप्नुयात्

ວຽາສາ ກ່າວວ່າ: ຄວນເປັນພຣະຫມະຈາຣິນ (ນັກສຶກສາພຣະທຳຜູ້ຮັກພຣະພິທີ) ກ່ອນ; ຕໍ່ມາເປັນຄົນຄອບຄົວ (ຄຣະຫັດ); ຫຼັງນັ້ນເປັນວານະປຣັສຖະ (ຜູ້ຢູ່ປ່າ) ແລະ ຍະຕິ (ຜູ້ສະຫຼະໂລກ)؛ ດ້ວຍລຳດັບນີ້ ຈຶ່ງບັນລຸໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។

Verse 49

शुक उवाच । ब्रह्मचर्येण चेन्मोक्षस्तत्षण्ढानां सदा भवेत् । गृहस्थाश्रमिणां चेत्स्यात्तत्सर्वं मुच्यते जगत्

ສຸກະ ກ່າວວ່າ: ຖ້າໂມກສະໄດ້ມາແຕ່ດ້ວຍພຣະຫມະຈາຣະຍະ (ພຣະຫມະຈັນທະ) ເທົ່ານັ້ນ ມັນກໍຈະເປັນຂອງຜູ້ອ່ອນແອຢູ່ເສມອ. ແລະຖ້າໄດ້ມາແຕ່ດ້ວຍການເປັນຄຣະຫັດ ເທົ່ານັ້ນ ໂລກທັງປວງກໍຈະພົ້ນທຸກທັງໝົດ.

Verse 50

अथवा वनरक्तानां तन्मृगाणां प्रजायते

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໂມກສະນັ້ນກໍຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ກວາງ ແລະ ສັດປ່າທັງຫຼາຍ ຜູ້ຜູກໃຈຢູ່ກັບປ່າໄມ້.

Verse 51

अथवा यतिधर्माणां यदि मोक्षो भवेन्नृणाम् । दरिद्राणां च सर्वेषां तन्मुक्तिः प्रथमा भवेत्

ອີກຢ່າງໜຶ່ງ: ຖ້າໂມກສະຂອງມະນຸດເກີດຈາກວິໄນຂອງຍະຕິ (ທຳຂອງຜູ້ສະຫຼະໂລກ) ເທົ່ານັ້ນ ໃນບັນດາທຸກຄົນ ຄົນທຸກຍາກທັງຫຼາຍຈະໄດ້ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ກ່ອນຜູ້ອື່ນ.

Verse 52

व्यास उवाच । गृहस्थधर्मरक्तानां नृणां सन्मार्गगामिनाम् । इह लोकः परश्चैव मनुना संप्रकीर्तितः

ວຽາສາ ກ່າວວ່າ: ສຳລັບມະນຸດຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນທຳຂອງຄຣະຫັດ ແລະ ເດີນຕາມສັນມາຣກະ (ເສັ້ນທາງອັນດີ) ມະນຸໄດ້ປະກາດວ່າ ທັງໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ ຖືກຮັບຮອງໃຫ້ແກ່ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 53

श्रीशुक उवाच । गृहगुप्तौ सुगुप्तानां बंधानां बंधुबंधनैः । मोहरागसमावेशात्सन्मार्ग गमनं कुतः

ພຣະສີສຸກກ່າວວ່າ: ເມື່ອຄົນຖືກປົກປິດຢ່າງແນ່ນຫນາໃນປ້ອມປະການແຫ່ງເຮືອນ ຖືກມັດດ້ວຍສາຍພັນຍາດພີ່ນ້ອງແລະຄວາມຍຶດຕິດ ຖືກມົວແລະຕັນຫາຄອບງໍາ ຈະໄປສູ່ທາງດີໄດ້ແນວໃດ?

Verse 54

व्यास उवाच । कष्टं वने निवसतोऽत्र सदा नरस्य नो केवलं निजतनुप्रभवं भवेच्च । दैवं च पित्र्यमखिलं न विभाति कृत्यं तस्माद्गृहे निवसतात्महितं प्रचिन्त्यम्

ພຣະວຽສາກ່າວວ່າ: ສໍາລັບຄົນທີ່ຢູ່ປ່າເປັນນິດ ຄວາມລໍາບາກເກີດຂຶ້ນ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຈາກກາຍຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ. ໜ້າທີ່ທັງປວງຕໍ່ເທວະ ແລະບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ກໍບໍ່ອາດປະຕິບັດໃຫ້ສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ ຢູ່ເຮືອນແລ້ວ ຄວນຄິດໄຕ່ຕອງຫາສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ແກ່ຕົນ.

Verse 55

श्रीशुकदेव उवाच । भावेन भावितमहातपसां मुनीनां तिष्ठन्ति तावदखिलानि तपःफलानि । यत्ते निकाशशरणाः पुरुषा न जातु पश्यंत्यसज्जनमुखानि सुखं तदेव

ພຣະສີສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ຕາບໃດທີ່ມະຫາຕະປະສີ ແລະມຸນີທັງຫຼາຍ ດໍາລົງຢູ່ດ້ວຍຈິດທີ່ອຸບອຸ່ນດ້ວຍພາວະອັນສັກສິດ (bhāva) ຜົນແຫ່ງຕະປະທັງປວງຈະຕັ້ງຢູ່ແນ່ນຫນາ. ແທ້ຈິງ ຄວາມສຸກຂອງເຈົ້າກໍຄືສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ: ຜູ້ທີ່ອາໄສການພິຈາລະນາອັນບໍລິສຸດ ບໍ່ເຄີຍຈໍາເປັນຕ້ອງເຫັນໜ້າຄົນຊົ່ວ.

Verse 56

व्यास उवाच । गृहं परिग्रहः पुंसां गृहस्थाश्रमधर्मिणाम् । इहलोके परे चैव सुखं यच्छति शाश्वतम्

ພຣະວຽສາກ່າວວ່າ: ສໍາລັບຜູ້ຊາຍທີ່ຍຶດຖືທຳແຫ່ງອາສຣົມຄົນຄອບຄົວ (gṛhastha) ເຮືອນແລະຊັບສິນທີ່ຄວນຄອງເປັນຫຼັກພຶງ. ມັນໃຫ້ຄວາມສຸກອັນຍືນຍົງ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ.

Verse 57

श्रीशुक उवाच । शीतं हुताशादपि दैवयोगात्सञ्जायते चन्द्रमसोऽपि तापः । परिग्रहात्सौख्यसमुद्भवोऽत्र भूतोऽभवद्भावि न मर्त्यलोके

ພຣະສີສຸກກ່າວວ່າ: ໂດຍການຜັນຜວນແຫ່ງຊະຕາ ແມ່ນແຕ່ໄຟກໍອາດເຢັນ ແລະແມ່ນແຕ່ດວງຈັນກໍອາດເຜົາຮ້ອນ. ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກມະຕະ ຄວາມສຸກທີ່ເກີດຈາກການຄອງຄອບຊັບສິນ ບໍ່ເຄີຍໝັ້ນຄົງ—ບໍ່ວ່າອະດີດ ປັດຈຸບັນ ຫຼືອະນາຄົດ.

Verse 58

व्यास उवाच । सुपुण्यैर्लभ्यते कृच्छ्रान्मानुष्यं भुवि दुर्लभम् । तस्मिंल्लब्धे न किं लब्धं यदि स्याद्गृहधर्मवित्

ພະວຽສາກ່າວວ່າ: ດ້ວຍບຸນກຸສົນອັນໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍຄວາມຍາກລໍາບາກ ຈຶ່ງໄດ້ເກີດເປັນມະນຸດອັນຫາຍາກໃນໂລກ. ເມື່ອໄດ້ມາແລ້ວ ຍັງມີຫຍັງທີ່ບໍ່ໄດ້ ຖ້າຜູ້ນັ້ນຮູ້ທັນທຳມະແຫ່ງຄອບຄົວຢ່າງແທ້ຈິງ?

Verse 59

श्रीशुकदेव उवाच । यदि स्याज्ज्ञानसंयुक्तो जन्मकालेत्र मानवः । निजावस्थां समालोक्य तज्ज्ञानं हि विलीयते

ພະສີຣີສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ມະນຸດຈະມີປັນຍາຕິດຕົວມາແຕ່ເວລາເກີດ ເມື່ອເຫັນສະພາບແລະຂໍ້ຈໍາກັດຂອງຕົນ ປັນຍານັ້ນກໍຈະລະລາຍຫາຍໄປແທ້ໆ.

Verse 60

व्यास उवाच । मुदितस्यापि पुत्रस्य गर्दभस्यार्भकस्य च । भस्मलोलस्य लोकस्य शब्दोऽपि रटतो मुदे

ພະວຽສາກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ເພື່ອລູກຊາຍຜູ້ນ້ອຍ—ຈະເປັນດັ່ງລູກລານ້ອຍກໍຕາມ—ໂລກນີ້ທີ່ຫຼົງໃນຂີ້ເທົ່າ ກໍຍັງຮ້ອງໂຮດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 61

श्रीशुक उवाच । रसता सर्पता धूलि लोके त्वशुचिना चिरम् । मुनेऽत्र शिशुना लोकस्तुष्टिं याति स बालिशः

ພະສີຣີສຸກະກ່າວວ່າ: ໃນໂລກນີ້ມາດົນ ມີຝຸ່ນອັນບໍ່ບໍລິສຸດ ຮ້ອງອື້ອອຶງ ແລະຄືບຄານໄປ. ແຕ່ໂອ ມຸນີ, ຜູ້ຄົນກໍພໍໃຈພຽງເພາະເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງ—ນີ້ແມ່ນຄວາມເດັກນ້ອຍຂອງໂລກ.

Verse 62

व्यास उवाच । पुंनामास्ति महारौद्रो नरको यममन्दिरे । पुत्रहीनो व्रजेत्तत्र तेन पुत्रः प्रशस्यते

ພະວຽສາກ່າວວ່າ: ໃນວັງຂອງພະຍົມມະຣາດ ມີນະລົກອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງ ຊື່ວ່າ “ປຸມນາມ”. ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີລູກຊາຍ ຖືກກ່າວວ່າຈະໄປທີ່ນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນລູກຊາຍຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນ.

Verse 63

श्रीशुक उवाच । यदि स्यात्पुत्रतः स्वर्गः सर्वेषां स्यान्महामुने । शूकराणां शुनां चैव शलभानां विशेषतः

ພຣະສຣີຊຸກກ່າວວ່າ: “ຖ້າສະຫວັນໄດ້ມາແຕ່ເພາະມີລູກເທົ່ານັ້ນ, ໂອ ມະຫາມຸນີ, ສະຫວັນກໍຈະເປັນຂອງທຸກຄົນ—ໂດຍພິເສດແກ່ໝູ, ໝາ, ແລະແມ່ນແຕ່ແມງມອດ.”

Verse 64

व्यास उवाच । पितॄणामनृणो मर्त्यो जायते पुत्रदर्शनात् । पौत्रस्यापि च देवानां प्रपौत्रस्य दिवाश्रयः

ພຣະວຽສະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ເຫັນລູກ, ມະນຸດກໍພົ້ນຈາກໜີ້ຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣ). ດ້ວຍຫຼານ ທ່ານເທວະກໍພໍໃຈ; ແລະດ້ວຍເຫຼນ ກໍເຫມືອນມີທີ່ພຶ່ງພາໃນແດນສະຫວັນ.”

Verse 65

शुक उवाच । चिरायुर्ज्जायते गृध्रः संततिं पश्यते निजाम् । क्रमेण संततं किं न स मोक्षं प्रतिपद्यते

ຊຸກກ່າວວ່າ: “ນົກແຮ້ເກີດມາອາຍຸຍືນ ແລະເຫັນສາຍພັນຂອງຕົນສືບຕໍ່. ຖ້າມັນເຫັນການສືບຕໍ່ບໍ່ຂາດຕາມລຳດັບ—ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງຈະບໍ່ບັນລຸໂມກສະໄດ້ດ້ວຍທາງນັ້ນ?”

Verse 66

सूत उवाच । एवमुक्त्वा परित्यज्य पितरं स वनं गतः । मातरं च सुदुःखार्तां प्रलपन्तीमनेकधा

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍລະທິ້ງພໍ່ ແລະເຂົ້າໄປສູ່ປ່າ; ປະໄວ້ແມ່ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກຫນັກທັບ ຄ່ຳຄວນຄຳຮ້ອງໄຫ້ຫຼາຍປະການ.”

Verse 67

तं दृष्ट्वा दुःखितो व्यासो निराशः पुत्रदर्शने । पुत्रशोकाभिसंतप्तो भार्यया सहितोऽभवत्

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ພຣະວຽສະກໍເສົ້າໂສກ ແລະໝົດຫວັງທີ່ຈະໄດ້ເຫັນລູກ. ຖືກໄຟແຫ່ງຄວາມໂສກລູກເຜົາໃຈ ທ່ານຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ.