Adhyaya 73

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ते कौरवाः सर्वे पांडोः पुत्राश्च शालिनः । तस्मात्स्थानात्ततो जग्मुर्यत्र द्वारवती पुरी

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາກົວຣະວະທັງຫມົດ ພ້ອມດ້ວຍບຸດຜູ້ສະຫງ່າງາມຂອງປານດຸ, ໄດ້ອອກເດີນທາງຈາກສະຖານນັ້ນ ໄປຫາເມືອງດວາຣະວະຕີທີ່ຕັ້ງຢູ່.

Verse 2

तत्र गत्वा विवाहं तु चक्रुः संहृष्टमानसाः । दुर्योधनस्य भूपस्य भानुमत्या समं तदा

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈອັນຍິນດີ, ພວກເຂົາໄດ້ຈັດພິທີວິວາຫະ ຂອງພະຣາຊາ ທຸຣະໂຢທະນະ ກັບ ພານຸມະຕີ ໃນເວລານັ້ນ.

Verse 3

नानावादित्रघोषेण वेदध्वनियुतेन च । गीतैर्मनोहरैः पाठैर्बन्दिनां च सहस्रशः

ດ້ວຍສຽງຄືກຄື້ນຂອງເຄື່ອງດົນຕີນານາ ພ້ອມກັບສຽງສວດວິດະ; ດ້ວຍບົດເພງອັນງາມ ແລະການອ່ານສວດອັນໄພເພາະ ພ້ອມຜູ້ສັນລະເສີນນັບພັນ—

Verse 4

एवं महोत्सवो जज्ञे तत्र यावद्दिनाष्टकम् । यादवानां कुरूणां च मिलितानां परस्परम्

ດັ່ງນັ້ນ ມະໂຫສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດແປດມື້; ເມື່ອຊາວຢາດະວະ ແລະຊາວກຸຣຸ ມາພົບປະກັນດ້ວຍມິດຕະພາບອັນດີງາມ.

Verse 5

कृतार्थास्तत्र संजाताः सूतमागध बन्दिनः । चारणा ब्राह्मणेंद्राश्च तथान्येऽपि च तार्किकाः

ທີ່ນັ້ນ ນັກຂັບຮ້ອງແລະຜູ້ສັນລະເສີນ—ສູຕະ, ມາກະທະ, ແລະບັນດິນ—ລ້ວນໄດ້ສົມຫວັງ; ທັງຊາຣະນະ, ພຣາຫມະນະຜູ້ຍິ່ງ, ແລະນັກຕັກກະວິທະຍາອື່ນໆກໍເຊັ່ນກັນ.

Verse 6

ततस्तु नवमे प्राप्ते दिवसे कुरुपांडवाः । भीष्माद्याः पुंडरीकाक्षमिदमूचुः ससौहृ दम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອມື້ທີ່ເກົ້າມາຮອດ ຊາວກຸຣຸແລະປານດະວະ ນຳໂດຍພີສະມະ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ພຸນດະຣີກາກຊະ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາແລະມິດຕະຈິດ.

Verse 7

न वयं पुंडरीकाक्ष तव रामस्य चाश्रयम् । कथंचित्त्यक्तुमिच्छामः स्नेहपाशनियंत्रिताः

ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ, ພວກເຮົາບໍ່ປາດຖະໜາ—ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດ—ຈະລະທິ້ງທີ່ພຶ່ງພາຂອງທ່ານ ແລະຂອງພຣະຣາມາ; ເພາະພວກເຮົາຖືກຜູກມັດໄວ້ດ້ວຍບ່ວງແຫ່ງຄວາມຮັກ.

Verse 8

तथापि च प्रगन्तव्यं स्वपुरं प्रति माध व । बलभद्रसमायुक्तस्तस्मान्नः कुरु मोक्षणम्

ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ໂອ ມາທະວະ ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເດີນທາງກັບເມືອງຂອງທ່ານ ພ້ອມກັບພະບະລະພັດຣະ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງປະທານອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາຈາກໄປດ້ວຍເຖີດ।

Verse 9

विष्णुरुवाच । न तावद्वत्सरो जातो न मासः पक्ष एव च । स्थितानामत्र युष्माकं तत्किमौत्सुक्यमागतम्

ພະວິດສະນຸຕັດວ່າ: «ຍັງບໍ່ທັນຄົບໜຶ່ງປີ ບໍ່ທັນຄົບໜຶ່ງເດືອນ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຄື່ງເດືອນ ນັບແຕ່ພວກເຈົ້າພັກຢູ່ທີ່ນີ້. ເປັນຫຍັງຄວາມຮີບຮ້ອນນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຈົ້າ?»

Verse 10

तस्मादत्रैव तिष्ठामः सहिताः कुरुपांडवाः । यूयं वयं विनोदेन मृगयाक्षोद्भवेन च

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ດ້ວຍກັນ—ທັງກຸຣຸ ແລະ ປານດະວະ—ໃຫ້ພວກເຈົ້າແລະພວກເຮົາໃຊ້ເວລາດ້ວຍການບັນເທີງອັນດີ ພ້ອມທັງຄວາມເພັດພະຍາຍາມທີ່ເກີດຈາກການລ່າສັດດ້ວຍ।

Verse 11

शस्त्रशिक्षाक्रियाभिश्च दमनेन च दन्तिनाम् । तथाभिवांछितैरन्यैः स्नेहोऽस्ति यदि वो मयि

ດ້ວຍການຝຶກຫັດອາວຸດ, ດ້ວຍການຝຶກປະລະມະດົມຊ້າງ, ແລະດ້ວຍກິດຈະກຳອື່ນໆຕາມທີ່ພວກເຈົ້າປາຖະໜາ—ຖ້າແທ້ຈິງພວກເຈົ້າມີຄວາມເມດຕາຮັກໃນພວກເຮົາ (ຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ).

Verse 12

भीष्म उवाच । उपपन्नमिदं विष्णो यत्त्वया व्याहृतं वचः । परं शृणुष्व मे वाक्यं यदर्थं ह्युत्सुका वयम्

ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະວິດສະນຸ, ຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນ ເໝາະສົມດີ. ບັດນີ້ ຂໍຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາຈຶ່ງຮີບຮ້ອນຢ່າງແທ້ຈິງ.»

Verse 13

आनर्तविषयेऽस्माभिरागच्छद्भिस्तवांतिकम् । दृष्टमत्यद्भुतं क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत् । तत्र लिंगानि दृष्टानि भूपतीनां महात्मनाम्

ໃນແດນອານຣະຕະ ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະອົງ ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຂອບເຂດສັກສິດອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະຍິ່ງໃຫຍ່ ອັນສຳພັນກັບຮາຏະເກສະວະຣະ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາເຫັນລິງຄະຫຼາຍອົງ ທີ່ກະສັດຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້.

Verse 14

सूर्यचन्द्रान्वयोत्थानामन्येषां च महात्मनाम्

—(ລິງຄະເຫຼົ່ານັ້ນ) ເປັນຂອງຜູ້ປົກຄອງຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ອື່ນໆອີກ ຜູ້ສືບສາຍມາຈາກວົງສາພຣະອາທິດ ແລະວົງສາພຣະຈັນ.

Verse 15

देवानां दानवानां च मुनीनां च विशेषतः । साकाराणि सुतेजांसि नानाप्रासादभोजि च

ທີ່ນັ້ນມີການປະກົດອັນສະຫວ່າງໄສ ແລະສົດງາມ—ໂດຍພິເສດຂອງເທວະ, ດານະວະ, ແລະມຸນີ—ປາກົດເປັນຮູບໃຫ້ເຫັນ ແລະສຳພັນກັບປຣາສາດ ແລະສະຖານບູຊາຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 16

ततश्च कुरुमुख्यानां पांडवानां च माधव । लिंगसंस्थापनार्थाय तत्र जाता मतिर्दृढा

ຕໍ່ມາ ໂອ ມາທະວະ ໃນບັນດາກຸຣຸຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ແລະໃນພວກປານະດະວະ ກໍເກີດຄວາມຕັ້ງໃຈອັນໝັ້ນຄົງ ເພື່ອສະຖາປະນາລິງຄະພຣະສິວະໃນທີ່ນັ້ນ.

Verse 17

ते वयं तत्र गत्वाशु यथाशक्त्या यथेच्छया । लिंगानि स्थापयिष्यामः स्वानिस्वानि पृथक्पृथक्

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄປທີ່ນັ້ນໂດຍໄວ ແລະຕາມກຳລັງ ຕາມຄວາມປາຖະໜາອັນຈິງໃຈຂອງແຕ່ລະຄົນ ພວກເຮົາຈະສະຖາປະນາລິງຄະ ແຕ່ລະອົງແຍກກັນ ໃຫ້ເປັນຂອງຕົນໃນທີ່ຂອງຕົນ.

Verse 18

एतस्मात्कारणात्तूर्णं चलिता वयमच्युत । न वयं तव संगस्य तृप्यामोऽब्दशतैरपि

ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂອ້ ອະຈຸຕະ, ພວກເຮົາຈຶ່ງອອກເດີນທາງທັນທີ. ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຮ້ອຍປີ ພວກເຮົາກໍບໍ່ອິ່ມໃຈໃນການຢູ່ຮ່ວມກັບພຣະອົງ.

Verse 19

तस्मादाज्ञापयस्वाद्य कृत्वा चित्तं दृढं विभो । भूयोऽप्यत्रागमिष्यामस्तव दर्शनलालसाः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່, ຂໍພຣະອົງຈົ່ງມີພຣະບັນຊາໃນວັນນີ້ ໂດຍໃຫ້ພຣະທັຍແນ່ນອນ. ພວກເຮົາຈະກັບມາອີກ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃນພຣະພອນແຫ່ງການໄດ້ເຫັນພຣະອົງ.

Verse 20

श्रीभगवानुवाच । अहं जानामि तत्क्षेत्रं सुपुण्यं पापनाशनम् । तापसैः कीर्तितं नित्यं ममान्यैस्तीर्थयात्रिकैः

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: ເຮົາຮູ້ຈັກດິນແດນສັກສິດນັ້ນ—ເປັນບຸນອັນຍິ່ງ ແລະທຳລາຍບາບ. ນັກຕະປະສະ (ຜູ້ບຳເນັດ) ແລະຜູ້ເດີນທາງຈາລິກໄປຕີຣຖະອື່ນໆ ສັນລະເສີນມັນຢູ່ເສມອ.

Verse 21

तस्मात्तत्र समेष्यामो युष्माभिः सहिता वयम् । लिंग संस्थापनार्थाय क्षेत्रदर्शनवांछया

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບພວກເຈົ້າ—ເພື່ອສ້າງຕັ້ງລິງຄະ ແລະເພາະປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນຄະເຊດຣະອັນສັກສິດນັ້ນ.

Verse 22

सूत उवाच । तच्छुत्वा कौरवाः सर्वे परं हर्षमुपागताः । तथा पांडुसुताश्चैव ये चान्ये तत्र पार्थिवाः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ຄົນກຸຣຸ (Kaurava) ທັງໝົດກໍເກີດຄວາມຍິນດີຢ່າງສູງສຸດ; ແລະບຸດຂອງປານດຸ (Pāṇḍu) ກັບບັນດາກະສັດອື່ນໆທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 23

ते तु संप्रस्थिताः सर्वे मिलिताः कुरुपांडवाः । गजवाजिविमर्देन कम्पयन्तो वसुन्धराम्

ແລ້ວທຸກຄົນກໍອອກເດີນທາງ—ກຸຣຸ ແລະ ປານດະວະ ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງ—ໃຫ້ແຜ່ນດິນສັ່ນສະເທືອນ ດ້ວຍການກົດທັບອັນກັງວານຂອງຊ້າງ ແລະ ມ້າ।

Verse 24

अथ तत्क्षेत्रमासाद्य दूरे कृत्वा निवेशनम् । कौरवा यादवा मुख्याश्चमत्कारपुरं गताः

ແລ້ວເມື່ອເຖິງເຂດສັກສິດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຕັ້ງຄ່າຍໄວ້ໄກໜ່ອຍ; ບັນດາກໍຣະວະ ແລະ ຢາດະວະ ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ໄດ້ໄປຍັງ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ।

Verse 25

तत्र सर्वान्समाहूय ब्राह्मणान्विनयान्विताः । प्रोचुर्दत्त्वा विचित्राणि भूषणाच्छादनानि च

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຊີນບັນດາພຣາຫມັນທັງປວງມາຊຸມນຸມດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ; ແລ້ວຖວາຍເຄື່ອງປະດັບ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນວິຈິດ ກ່ອນຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄໍາຕໍ່ພວກທ່ານ।

Verse 26

वयं सर्वेऽत्र वांछामो लिगसंस्थापनक्रियाम् । कर्तुं प्रासादमुख्यानां पृथक्त्वेन स्वशक्तितः

ພວກເຮົາທັງປວງໃນທີ່ນີ້ ປາຖະໜາຈະປະກອບພິທີສະຖາປະນາ ສິວະ-ລິງຄະ; ແຕ່ລະຄົນຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ ຈັດສ້າງປະສາດ ແລະ ວິຫານອັນປະເສີດ ແຍກກັນໄປ।

Verse 27

तस्मात्कृत्वा प्रसादं नो दयां च द्विजसत्तमाः । आज्ञापयत शीघ्रं हि येन कर्म प्रवर्तते

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຂໍໃຫ້ທ່ານໂປດປານ ແລະ ເມດຕາຕໍ່ພວກເຮົາ; ຂໍຈົ່ງອອກຄໍາສັ່ງໂດຍໄວ ເພື່ອໃຫ້ກຳມະອັນສັກສິດເລີ່ມດໍາເນີນ।

Verse 28

भविष्यथ तथा यूयं होतारः सर्वकर्मसु । न चान्यो ब्राह्मणो बाह्यो यद्यपि स्याद्बृहस्पतिः

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ພວກເຈົ້າເອງຈະເປັນພະສະຫວັດ (ຮໍຕາ) ໃນພິທີກຳທັງປວງ; ບໍ່ຈະໃຫ້ພຣາຫມັນຈາກພາຍນອກມາຮ່ວມ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ນັ້ນຈະເຫມືອນ ພຣະບຣິຫັສປະຕິ ກໍຕາມ।

Verse 29

यतोऽस्माभिः श्रुता वार्ता कीर्त्यमाना पुरातनी । विष्णुना तस्य राजर्षेः प्रेतश्राद्धसमुद्भवा

ເພາະວ່າພວກເຮົາໄດ້ຍິນເລື່ອງເກົ່າແກ່ອັນຖືກຂັບຂານກ່າວຂານຢູ່ເທື່ອງໆ—ເລື່ອງວ່າ ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງ ພຣະວິສນຸ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເລື່ອງພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ຂອງຣາຊະຣິສິ ເພື່ອຜູ້ທີ່ກາຍເປັນ ເປຣຕະ।

Verse 30

यथा तेन कृतं श्राद्धं पितुः प्रेतस्य यत्नतः । ब्राह्मणानां पुरोऽन्येषां यथोक्तानामपि द्विजाः

ແລະວ່າ ທ່ານນັ້ນໄດ້ກະທຳພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ເພື່ອບິດາຜູ້ຢູ່ໃນສະພາບ ເປຣຕະ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ—ຕໍ່ໜ້າພຣາຫມັນ ແລະດວິຊະອື່ນໆ ທີ່ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຖືກຕ້ອງ ຕາມທີ່ຄຳສອນກ່າວໄວ້।

Verse 31

यथोक्तविधिना तीर्थे नागानां पंचमीदिने । श्रावणे मासि नो मुक्तः पिता तस्य तथापि सः

ແຕ່ເຖິງຈະກະທຳຢູ່ທີ່ ຕີຣຖະ (tīrtha) ຕາມວິທີທີ່ກ່າວໄວ້—ໃນວັນ ນາຄະປັນຈະມີ (Nāga Pañcamī) ໃນເດືອນ ສຣາວະນະ (Śrāvaṇa)—ບິດາຂອງທ່ານນັ້ນກໍຍັງບໍ່ໄດ້ພົ້ນປ່ອຍ.

Verse 32

प्रेतत्वात्सर्पदोषेण संजाता द्विजसत्तमाः । देवशर्मपुरो यावत्तत्कृतं श्राद्धमादरात् । तावत्पिता विनिर्मुक्तः प्रेतत्वाद्दारुणाद्द्विजाः

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ສະພາບ ເປຣຕະ ນັ້ນເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກ ສັຣປະໂດສະ (sarpa-doṣa) ອັນກ່ຽວກັບງູ. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ກະທຳ ສຣາດທະ (śrāddha) ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕໍ່ໜ້າ ເທວະຊັຣມາ (Devaśarmā), ໃນຂະນະນັ້ນ ບິດາຂອງທ່ານກໍພົ້ນຈາກສະພາບ ເປຣຕະ ອັນນ່າສະພຶງກົວ, ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ।

Verse 33

यदत्र क्रियते किंचित्कर्म धर्म्यं द्विजोत्तमाः । तद्बाह्यं च भवेद्व्यर्थमेतद्विद्मः स्फुटं वयम्

ໂອ ທະວິໂຈດຕະມາ, ກຳມະທຳອັນຊອບທຳໃດໆ ທີ່ເຮັດໃນທີ່ນີ້—ຖ້າເຮັດນອກເຂດສັກສິດນີ້ ຈະກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ. ພວກເຮົາຮູ້ຊັດແຈ້ງດັ່ງນີ້.

Verse 34

प्रार्थयामो विशेषेण तेन दैन्यं समागताः । प्रसादः क्रियतां तस्मादाज्ञां यच्छत मा चिरम्

ພວກເຮົາຂໍອ້ອນວອນເປັນພິເສດ; ເນື່ອງຈາກເລື່ອງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ປະທານພຣະກະລຸນາ ແລະປະທານຄຳສັ່ງ—ຢ່າຊ້າເລີຍ.

Verse 35

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणास्ते परस्परम् । मन्त्रं चक्रुस्तदर्थं हि किं कृतं सुकृतं भवेत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນກໍປຶກສາກັນ ແລະພິຈາລະນາເລື່ອງນັ້ນວ່າ ຈະເຮັດຢ່າງໃດຈຶ່ງເປັນກຸສົນແທ້ (ສຸກຣິຕ).

Verse 36

एके प्रोचुर्न दास्यामः प्रासादार्थं वसुन्धराम् । एतेषामपि चैकस्य तस्माद्गच्छंतु सत्वरम्

ບາງຄົນກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ດິນເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານ (ປຣາສາດ). ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄປຫາຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກນີ້ໂດຍໄວ.”

Verse 37

पंचक्रोशप्रमाणेन क्षेत्रमेतद्व्यवस्थितम् । पूर्वेषामपि देवानां प्रासादैस्तत्समावृतम्

ເຂດສັກສິດນີ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຕາມຂະໜາດຫ້າ ກໂຣຊະ; ແລະຍັງຖືກຫໍ້ລ້ອມໂດຍວິຫານຂອງເທວະດາໂບຮານອີກດ້ວຍ.

Verse 38

अन्ये प्रोचुर्धनोमत्ता यूयं च सुखमाश्रिताः । दारिद्यार्तिं न जानीथ ब्रूथ तेन भृशं वचः

ຄົນອື່ນໆ ເວົ້າວ່າ: «ພວກເຈົ້າເມົາມົນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະຢູ່ຢ່າງສະບາຍ; ບໍ່ຮູ້ຄວາມທຸກທ້ອນຂອງຄວາມຈົນ ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເວົ້າຄໍາຮຸນແຮງ»។

Verse 39

तस्माद्वयं प्रदास्याम एतेषां हि वसु न्धराम् । अर्थसिद्धिर्भवेद्येन भूषा स्थानस्य जायते

«ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະມອບດິນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ; ໂດຍສິ່ງນີ້ ຈຸດປະສົງຂອງເຂົາຈະສໍາເລັດ ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນເອງຈະໄດ້ຮັບການປະດັບເປັນສິຣິດ້ວຍງານນີ້»។

Verse 40

तथान्ये मध्यमाः प्रोचुर्यत्र साक्षाज्जनार्दनः । स्वयं प्रार्थयते भूमिं तत्कस्मान्न प्रदीयते

ແລ້ວຄົນອື່ນໆ ຜູ້ເລືອກທາງສາຍກາງ ເວົ້າວ່າ: «ບ່ອນທີ່ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຂໍດິນດ້ວຍຕົນເອງໂດຍກົງ ເປັນເຫດໃດຈຶ່ງບໍ່ຄວນມອບໃຫ້?»

Verse 41

तस्माद्यत्र समायाताः कुरुपांडवयादवाः । प्राधान्येन प्रकुर्वंतु प्रासादांस्तेन चापरे

«ດັ່ງນັ້ນ ບ່ອນທີ່ ກຸຣຸ, ປານດະວະ, ແລະ ຢາດະວະ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເປັນຜູ້ນໍາໃນການກໍ່ສ້າງວິຫານ; ແລະຄົນອື່ນໆ ໃຫ້ດໍາເນີນຕາມນັ້ນ»។

Verse 42

याचते यत्र गांगेयः स्वयमेव तथा परः । धृतराष्ट्रः सपुत्रश्च पांडवाश्च महाबलाः । लिंगसंस्थापनार्थाय निषेधस्तत्र नार्हति

ບ່ອນທີ່ ກາງເກຍ (ພີດສະມະ) ຂໍດ້ວຍຕົນເອງ ແລະຄົນອື່ນໆ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ—ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ພ້ອມລູກຊາຍ ແລະປານດະວະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່—ເມື່ອເປັນເພື່ອຕັ້ງສະຖາປະນາ ສິວະ-ລິງຄະ ການຄັດຄ້ານໃນທີ່ນັ້ນ ບໍ່ຄວນເລີຍ।

Verse 43

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा प्रतिपन्नं द्विजोत्तमैः । निर्धनैः सधनैश्चापि सस्पृहैर्निःस्पृहैरपि

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດກໍຍອມຮັບມະຕິ ທັງຄົນຈົນແລະຄົນຮັ່ງມີ ທັງຜູ້ມີຄວາມປາຖະໜາແລະຜູ້ປາດສະຈາກປາຖະໜາ।

Verse 44

ततः समेत्य ते सर्वे ब्राह्मणाः कुरुसत्तमान् । यादवान्पांडवान्प्रोचुः कृत्वा वै मन्त्रनिश्चयम्

ຕໍ່ມາ ບັນດາພຣາຫມັນທັງປວງໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ແລະເມື່ອຕັ້ງມະຕິດ້ວຍຄໍາປຶກສາອັນໝັ້ນຄົງແລ້ວ ກໍໄດ້ກ່າວແກ່ກຸຣຸຜູ້ປະເສີດ ແກ່ຍາດະວະ ແລະແກ່ປານດະວະ।

Verse 45

ब्राह्मणा ऊचुः । एतत्स्वल्पतरं क्षेत्रं सर्वेषामपि भूभुजाम् । प्रासादैः सर्वतो व्याप्तं तत्किं ब्रूमोऽधुना वयम्

ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ກະເສດຕະອັນສັກສິດນີ້ນ້ອຍເກີນໄປສໍາລັບບັນດາກະສັດທັງປວງ. ມັນຖືກເຕັມໄປທຸກດ້ານດ້ວຍພຣະວິຫານ—ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ພວກເຮົາຈະກ່າວຫຍັງອີກ?»

Verse 46

तद्भवंतः प्रकुर्वंतु प्राधान्येन यदृच्छया । क्षेत्रेऽत्रैवाभिमुख्येन प्रासादान्सुमनोहरान् । यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं पृथक्त्वेन व्यवस्थिताः

«ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍດໍາເນີນການຕາມລໍາດັບຄວາມສໍາຄັນ ຕາມທີ່ໂອກາດອໍານວຍ ຢູ່ໃນກະເສດຕະນີ້ເທົ່ານັ້ນ ແລະຈົ່ງສ້າງພຣະວິຫານອັນງາມວິເສດ ໃຫ້ຕັ້ງແຍກກັນ ຕາມຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ ແລະຕາມຄຸນຄ່າອັນປະເສີດ»

Verse 47

अथ हर्षसमायुक्ता धृतराष्ट्रमुखाः क्रमात् । प्राधान्येन यथाश्रेष्ठं चक्रुः प्रासादपद्धतिम्

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີປິຕິ ທ້າວທຣິຕະຣາດ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ໄດ້ຈັດຕັ້ງລໍາດັບຂອງພຣະວິຫານຕາມຄວາມສໍາຄັນ ແລະຕາມຄຸນຄ່າອັນປະເສີດ ຢ່າງເປັນລໍາດັບ।

Verse 73

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धृतराष्ट्रादिकृतप्रासादस्थापनोद्यमवर्णनंनाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນຄວນບູຊາ, ໃນ ເອກາຊີຕິສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ, ພາກທີ 6 «ນາຄະຣະຂັນດະ», ໃນມາຫາຕມະຍະແຫ່ງ ຮາຖະເກສວະຣະ-ເຂດ, ບົດທີ 73 ຊື່ “ການພັນລະນາຄວາມພາກພຽນໃນການສ້າງວິຫານໂດຍ ທຣິຕະຣາສຕຣະ ແລະຜູ້ອື່ນ” ຈົບລົງແລ້ວ.