Adhyaya 195

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शूद्री च ब्राह्मणी चापि ये त्वया परिकीर्तिते । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तीर्थद्वयमनुत्तमम्

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: «ຕີຣຖະຊູດຣີ ແລະ ຕີຣຖະບຣາຫມະນີ ທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງ—ຕີຣຖະທັງສອງນີ້ເປັນທີ່ສັກສິດສູງສຸດ ໃນເຂດສັກສິດຮາຖະເກສະວະຣະ…»

Verse 2

तत्कथं तत्र संजातं केन वा तद्विनिर्मितम् । एतच्च सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते

«ມັນເກີດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນແນວໃດ ແລະໃຜເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງ? ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກທຸກຢ່າງນີ້ໃຫ້ລະອຽດ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ»।

Verse 3

पादुकाभ्यां समुत्पत्तिः श्रुताऽस्माभिः पुरा तव । वद तच्चापि माहात्म्यं ताभ्यां चैव समुद्भवम्

«ພວກເຮົາເຄີຍໄດ້ຍິນຈາກທ່ານມາກ່ອນວ່າ ມີການກໍເກີດອັນເນື່ອງດ້ວຍປາດຸກາທັງສອງ. ຂໍທ່ານຈົ່ງກ່າວມະຫິມາຂອງມັນດ້ວຍ ແລະສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກທັງສອງນັ້ນ»។

Verse 4

सूत उवाच । पुरासीन्नागरो विप्रश्छांदोग्य इति विश्रुतः । यस्याऽन्वयेऽपि विप्रेन्द्राश्छान्दोग्या इति विश्रुताः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນມີພຣາຫມັນນາກະຣະຜູ້ໜຶ່ງ ມີຊື່ສຽງວ່າ «ຈັນໂດກະຍະ». ແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດໃນສາຍຕະກູນຂອງລາວ ກໍຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ຈັນໂດກະຍະ» ເຊັ່ນກັນ.

Verse 5

सामवेदविदस्तस्य गृहस्थाश्रमधर्मिणः । पश्चिमे वयसि प्राप्ते कन्या जाता सुशोभना

ລາວເປັນຜູ້ຮູ້ຊໍານານໃນສາມະເວດ ແລະຍຶດຖືທໍາຂອງອາສຣົມຄົວເຮືອນຢ່າງສັດຊື່. ເມື່ອລາວເຖົ້າລົງ ກໍມີບຸດສາວຜູ້ງາມສະຫງ່າເກີດຂຶ້ນ.

Verse 6

सर्वैरपि गुणैर्युक्ता सर्वलक्षण लक्षिता । सप्तरक्ता त्रिगंभीरा पञ्चसूक्ष्माऽबृहत्कटिः

ນາງພ້ອມດ້ວຍຄຸນງາມຄວາມດີທຸກປະການ ແລະມີລັກສະນະມົງຄຸນຄົບຖ້ວນ—ມີຄວາມງາມແດງ 7 ປະການ, ຄວາມລຶກສົງ່າ 3 ປະການ, ລັກສະນະລະອຽດ 5 ປະການ, ແລະແອວບໍ່ກວ້າງ.

Verse 7

पद्मपत्रविशालाक्षी लंबकेशी सुशोभना । बिंबोष्ठी ह्रस्वलोमा च पूर्णचन्द्रसमप्रभा

ດວງຕານາງກວ້າງໃຫຍ່ດັ່ງໃບດອກບົວ, ຜົມຍາວພິລາດ ແລະງາມສະຫງ່າ—ຮິມຝີປາກດັ່ງຜົນບິມບະ, ຂົນລະອຽດສັ້ນ, ແລະຮັດສະໝີສະເໝີດວງຈັນເຕັມດວງ.

Verse 8

तस्या नाम पिता चक्रे ब्राह्मणीति द्विजोत्तमाः । यस्मात्सा ब्राह्मणैर्दत्ता मण्डपान्ते सुपूजितैः

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ສູງສຸດ, ພໍ່ຂອງນາງໄດ້ຕັ້ງຊື່ນາງວ່າ «ພຣາຫມະນີ». ເພາະນາງໄດ້ຖືກພຣາຫມັນຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຜູ້ໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນ ມອບໃຫ້ໃນມະນະດົບ (ມັນດະປະ) ນັ້ນ.

Verse 9

पश्चिमे वयसि प्राप्ते अपत्यरहितस्य च । ववृधे सा च तन्वङ्गी चन्द्रलेखा यथा तथा

ເມື່ອລາວເຖິງວັຍຊ່ວງທ້າຍ ແລະຍັງບໍ່ມີລູກ, ນາງຜູ້ອວຍວະອ່ອນຊ້ອຍ ກໍເຕີບໃຫຍ່ດັ່ງເສັ້ນແສງຈັນທຣາອ່ອນໆ.

Verse 10

शुक्लपक्षे तु संप्राप्ते जनलोचनतुष्टिदा । यस्मिन्नहनि संजाता छान्दोग्यस्य महात्मनः । आनर्ताधिपतेस्तस्मिंस्तादृग्रूपा सुताऽभवत्

ເມື່ອເຖິງຂ້າງເດືອນສວ່າງ (ສຸກລະປັກສະ) ນາງຜູ້ເຮັດໃຫ້ສາຍຕາຊົນທັງປວງຊື່ນຊົມ ໄດ້ເກີດໃນວັນນັ້ນແກ່ທ່ານຈານໂດກຍະຜູ້ໃຈໃຫຍ່; ແລະແກ່ຈອມເຈົ້າແຫ່ງອານັຣຕະ ກໍມີທິດາຜູ້ງາມອັນນ່າອັດສະຈັນເກີດຂຶ້ນ.

Verse 11

यस्याः कायप्रभौघेण सर्वं तत्सूतिकागृहम् । निशागमेऽपि संजातं रत्नौघैरिव सुप्रभम् । ततस्तस्याः पिता नाम चक्रे रत्नवतीति च

ດ້ວຍກະແສແສງສະຫວ່າງຈາກກາຍຂອງນາງ ຫ້ອງຄອດທັງໝົດກໍສະຫວ່າງໄສ ແມ່ນແຕ່ຍາມຄ່ຳຄືນ ດັ່ງຖືກສ່ອງດ້ວຍກອງແກ້ວມະນີ. ດັ່ງນັ້ນພໍ່ຂອງນາງຈຶ່ງຕັ້ງນາມວ່າ «ຣັດນະວະຕີ» ອີກດ້ວຍ.

Verse 12

अथ सख्यं समापन्ना ब्राह्मण्या सह सा शुभा । नैरन्तर्येण ताभ्यां च वियोगो नैव जायते

ຕໍ່ມາ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນນັ້ນ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ມິດຕະພາບກັບນາງພຣາຫມະນີ; ແລະເນື່ອງຈາກຢູ່ຄຽງກັນບໍ່ຂາດ ການພັດພາກຈາກກັນຈຶ່ງບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ.

Verse 13

एकाशनं तथा शय्या एकान्नेन च भोजनम् । अष्टमेऽब्दे च संजाते पिता तस्या द्विजोत्तमाः

ພວກນາງນັ່ງຮ່ວມກັນ ແລະນອນຮ່ວມກັນ ກິນອາຫານຈາກຂ້າວຄຳດຽວກັນ. ແລ້ວເມື່ອນາງຄົບອາຍຸແປດປີ ພໍ່ຂອງນາງ—ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນດວິຊະ—ກໍເລີ່ມຄິດຄໍານຶງເຖິງອະນາຄົດຂອງນາງ.

Verse 14

विवाहं चिन्तयामास प्रदानाय वरे तथा । सा ज्ञात्वा चेष्टितं तस्य पितुर्दुःखसमन्विता

ບິດາໄດ້ເລີ່ມຄິດເຖິງພິທີແຕ່ງງານ ແລະຈະມອບນາງໃຫ້ແກ່ເຈົ້າບ່າວທີ່ເໝາະສົມ. ເມື່ອນາງຮູ້ເຈດນາຂອງບິດາ ນາງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.

Verse 15

सख्या वियोगभीता च प्रोचे रत्नवती तदा । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना बाष्पगद्गदया गिरा

ແລ້ວນາງຣັດນະວະຕີ ຜູ້ຢ້ານການພັດພາກຈາກສະຫາຍ ໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນ. ດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ໃຈຫມອງເສົ້າ ແລະສຽງສັ່ນເພາະສະອື້ນ.

Verse 16

सखि तातो विवाहं मे प्रकरिष्यति सांप्रतम् । विवाहितायाश्च सख्यं न भविष्यति कर्हिचित्

ນາງກ່າວວ່າ: “ໂອ ສະຫາຍເອີຍ, ບິດາຂອງຂ້ອຍກຳລັງຈັດການແຕ່ງງານໃຫ້ຂ້ອຍໃນບັດນີ້. ແລະເມື່ອຂ້ອຍແຕ່ງງານແລ້ວ ມິດຕະພາບຂອງເຮົາຈະບໍ່ເປັນເຫມືອນເກົ່າອີກເລີຍ.”

Verse 17

वज्रपातोपमं वाक्यं तस्याः श्रुत्वा सखी च सा । रुरोद कण्ठमाश्लिष्य स्नेहव्याकुलितेन्द्रिया

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງທີ່ເຫມືອນຟ້າຜ່າ ສະຫາຍນັ້ນກໍກອດຄໍນາງໄວ້ ແລະຮ້ອງໄຫ້; ອິນຊີທັງຫມົດຖືກຄວາມຮັກພາໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 18

अथ तद्रुदितं श्रुत्वा माता तस्या मृगावती । ससंभ्रमा समागत्य वाक्यमेतदुवाच ह

ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ ແມ່ຂອງນາງຊື່ ມຶກາວະຕີ ກໍຮີບຮ້ອນເຂົ້າມາ ແລະກ່າວຄຳເຫຼົ່ານີ້.

Verse 19

किमर्थं रुद्यते पुत्रि केन ते विप्रियं कृतम् । करोमि निग्रहं येन तस्याद्यैव दुरात्मनः

«ລູກສາວເອີຍ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້? ໃຜໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເສຍໃຈ? ຈົ່ງບອກມາ ເພື່ອວັນນີ້ຂ້າຈະລົງໂທດຄົນຊົ່ວນັ້ນ»।

Verse 21

अनया रहिताहं च न जीवामि कथंचन । एतस्मात्कारणाद्देवि प्ररोदिमि सुदुःखिता

«ຖ້າບໍ່ມີນາງ ຂ້າບໍ່ອາດດຳລົງຊີວິດໄດ້ເລີຍ. ເພາະເຫດນີ້ ໂອ ທ່ານນາງ, ຂ້າຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ»។

Verse 22

मृगावत्युवाच । यद्येवं पुत्रि यत्र त्वं प्रयास्यसि पतेर्गृहे । तस्य राज्ञस्तु यो विप्रः पौरोहित्ये व्यवस्थितः

ມຶກາວະຕີ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າເປັນແບບນັ້ນ ລູກສາວເອີຍ, ເມື່ອເຈົ້າຈະໄປເຮືອນຂອງສາມີ, ໃນອານາຈັກນັ້ນມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຂອງກະສັດ ຜູ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງປຸໂຣຫິດຫຼວງ»។

Verse 23

तस्य पुत्राय दास्यामि सखीमेनां तव प्रियाम् । तत्रापि येन ते संगो भविष्यत्यनया सह

«ຂ້າຈະມອບເພື່ອນສະໜິດຜູ້ເຈົ້າຮັກນີ້ ໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍຂອງປຸໂຣຫິດນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ແມ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ເຈົ້າຈະໄດ້ມີການຄົບຫາກັບນາງຢ່າງບໍ່ຂາດ»។

Verse 24

एवमुक्त्वा ततो राज्ञी छादोग्यं द्विजसत्तमम् । समानीयाब्रवीदेनं विनयावनता स्थिता

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະຣາຊິນີໄດ້ເຊີນເອີ້ນ ຊາໂດກະຍະ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ໃຫ້ມາ, ແລ້ວຍືນດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ກ່າວຖ້ອຍຄຳກັບທ່ານນັ້ນ।

Verse 26

तथा तव सुतायाश्च सुतेयं मम सुप्रिया । तस्मात्कुरु वचो मह्यं यच्च वक्ष्यामि सुव्रत

ເຊັ່ນດຽວກັນ ນາງນ້ອຍນີ້ກໍເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງຂ້າ ເຫມືອນລູກສາວທີ່ຮັກຂອງເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເຮັດຕາມຄໍາຂໍຂອງຂ້າ—ໂອ ຜູ້ມີພຣະວິນັຍດີ—ແລະເຮັດຕາມທີ່ຂ້າຈະສະເໜີ.

Verse 27

यस्य मे दीयते कन्या कदाचिन्नृपतेरियम् । पुरोधास्तस्य यो विप्रस्तस्मै देया निजा सुता

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ກະສັດຈະມອບນາງລູກສາວຂອງຂ້ານີ້ໃຫ້ແຕ່ງງານໃນວັນໃດວັນໜຶ່ງ—ພຣາຫມັນຜູ້ໃດທີ່ເປັນປຸໂຣຫິດ (ປະໂລຫິດຫຼວງ) ຂອງລາວ—ຂ້າພຶງມອບລູກສາວຂອງຂ້າໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຄູ່ຄອງ.

Verse 28

येन न स्यान्मिथो भेदस्ताभ्यां द्विजवरोत्तम । एकस्थाने स्थिताभ्यां च प्रसा दात्तव सत्तम

ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຂໍຈົ່ງປະທານພຣະກະລຸນາ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກແຍກກັນລະຫວ່າງທັງສອງນາງ; ແລະຂໍໃຫ້ນາງທັງຄູ່ຢູ່ຮ່ວມກັນໃນສະຖານທີ່ດຽວ—ໂອ ຜູ້ສູງສົ່ງ.

Verse 29

छांदोग्य उवाच । नागरो नागरं मुक्त्वा योऽन्यस्मै संप्रयच्छति । कन्यकां यः प्रगृह्णाति विवाहार्थं कथंचन

ຈານໂດກຍະ ກ່າວວ່າ: ຖ້ານາກະຣະຄົນໜຶ່ງ ລະທິ້ງຄູ່ທີ່ເປັນນາກະຣະເຊັ່ນກັນ ແລ້ວມອບລູກສາວໃຫ້ຄົນອື່ນ; ຫຼືຖ້າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ ໂດຍວິທີໃດກໍຕາມ ຮັບເອົານາງສາວເພື່ອການແຕ່ງງານ—

Verse 30

स पंक्तिदूषकः पापान्नागरो न भवेदिह । तस्मान्नाहं प्रदास्यामि कथंचिन्निजकन्यकाम् । अन्यस्मै नागरं मुक्त्वा निश्चयोऽयं मया कृतः

ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຄົນບາບ ເປັນ “ຜູ້ເຮັດໃຫ້ແຖວກິນເຂົ້າເສື່ອມ” ແລະໃນທີ່ນີ້ບໍ່ຖືກນັບວ່າເປັນນາກະຣະແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈະບໍ່ມອບລູກສາວຂອງຂ້າໃຫ້ຄົນອື່ນເດັດຂາດ ໂດຍລະທິ້ງຄູ່ນາກະຣະ; ນີ້ແມ່ນຄໍາຕັດສິນທີ່ຂ້າໄດ້ກໍານົດແລ້ວ.

Verse 31

ब्राह्मण्युवाच । नाहं पतिं प्रयास्यामि कुमारी ब्रह्मचारिणी । देया प्रिया सखी यत्र तावद्यास्यामि तत्र च

ນາງພຣາມມະນີ ໄດ້ກ່າວວ່າ: "ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ອອກເຮືອນໄປມີສາມີ, ຂ້ານ້ອຍເປັນຍິງພົມມະຈາລີຜູ້ຖືສິນ. ຫມູ່ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ໃດ, ຂ້ານ້ອຍກໍຈະໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນ."

Verse 32

यदि तात बलान्मह्यं विवाहं त्वं करिष्यसि । विषं वा भक्षयिष्यामि साधयिष्यामि पावकम्

"ທ່ານພໍ່ເອີຍ, ຖ້າຫາກທ່ານບັງຄັບໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແຕ່ງງານ, ຂ້ານ້ອຍຈະກິນຢາພິດ ຫຼື ໂດດເຂົ້າກອງໄຟ."

Verse 33

शस्त्रेण वा हनिष्यामि स्वदेहं तात निश्चयम् । एवं ज्ञात्वा तु तात त्वं यत्क्षमं तत्समाचर

"ຫຼື ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈະຂ້າໂຕຕາຍດ້ວຍອາວຸດຢ່າງແນ່ນອນ. ເມື່ອຮູ້ເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ, ຂໍທ່ານພໍ່ຈົ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຫັນສົມຄວນເຖີດ."

Verse 34

सूत उवाच । तस्यास्तं निश्चयं ज्ञात्वा स विप्रो दुःखसंयुतः । स्त्रीहत्यापाप भीतस्तु तां त्यक्त्वा स्वगृहं ययौ

ພຣະສູດ ກ່າວວ່າ: "ເມື່ອຮູ້ເຖິງຄວາມຕັ້ງໃຈອັນແນ່ວແນ່ຂອງນາງ, ພຣາມຜູ້ນັ້ນກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຢ້ານບາບກຳຈາກການຂ້າແມ່ຍິງ, ຈຶ່ງໄດ້ປະນາງໄວ້ ແລ້ວກັບເມືອເຮືອນຂອງຕົນ."

Verse 35

सापि रेमे तया सार्धं रत्नवत्या द्विजोत्तमाः । संहृष्टहृदया नित्यं संत्यक्तपितृसौहृदा

ດູກ່ອນພຣາມຜູ້ປະເສີດ, ນາງກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ກັບ ນາງລັດຕະນະວະດີ ຢ່າງມີຄວາມສຸກ, ມີຈິດໃຈເບີກບານສະເໝີ, ໂດຍຕັດຄວາມອາໄລອາວອນນຳບິດາຂອງຕົນ.

Verse 36

यौवनं सा तु संप्राप्ता रूपेणाप्रतिमा भुवि

ຕໍ່ມານາງໄດ້ບັນລຸວັຍຍຸວະ ແລະດ້ວຍຄວາມງາມ ນາງບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມໃນແຜ່ນດິນນີ້।

Verse 195

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये छान्दोग्यब्राह्मणकन्यावृत्तान्तवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນພຣະສະກັນດະມະຫາປຸຣານະອັນເຄົາລົບ, ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນນາກະຂັນດະທີ 6, ໃນມາຫາຕະມະຂອງເຂດສັກສິດຮາຖະເກສະວະຣະ, ບົດທີ 195 ຊື່ «ການພັນລະນາເລື່ອງລາວຂອງທິດາພຣາຫມະນະຈັນໂດກຍະ» ຈົບລົງແລ້ວ।

Verse 258

इयं तव सुता ब्रह्मन्सुताया मम सुप्रिया । न वियोगं सहत्यस्या मुहूर्तमपि भामिनी

«ໂອ ພຣາຫມະນະເອີຍ, ທິດາຂອງເຈົ້ານີ້ ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງທິດາຂ້ອຍ. ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສນັ້ນ ທົນການພັດພາກຈາກນາງບໍ່ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ»।