Adhyaya 202
ບົດ 202 ນຳເສີນການສົນທະນາດ້ານຂັ້ນຕອນແລະຈັນຍາບັນ ຫຼັງຈາກບົດບາດຂອງ ວິສວາມິດຣະ ກະຕຸ້ນໃຫ້ສະພາພຣາຫມັນຖາມຜູ້ຕັດສິນກາງ (madhyastha) ກ່ຽວກັບມາດຕະຖານການຕັດສິນ. ຜູ້ຖາມສົນໃຈວ່າເປັນຫຍັງຄຳຕັດສິນຕ້ອງອີງຕາມວາຈາແຫ່ງເວດ ບໍ່ແມ່ນຄຳກ່າວຂອງມະນຸດ ແລະເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີ “ຕາລາສາມຊັ້ນ” ທີ່ຜູ້ຕັດສິນມອບໃຫ້. ພະພາດຣິຍັດຍະ (Bhartṛyajña) ອະທິບາຍເຫດຜົນການປົກຄອງໃນເຂດສັກສິດ (kṣetra) ໂດຍເນັ້ນວ່າໃນ brahmaśālā ບໍ່ຄວນໃຫ້ມີຄຳເວົ້າບໍ່ຈິງໃນຫມູ່ nāgara. ການຖາມຊ້ຳໆ ເຮັດເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຂໍ້ກຳນົດທີ່ໝັ້ນຄົງ; ເພາະຄຳເວົ້າທີ່ຖືກລົບລ້າງຈະທຳລາຍ māhātmya ກ່ອນ ແລ້ວເກີດຄວາມໂກດ ນຳໄປສູ່ຄວາມປະທະ ແລະຄວາມຜິດທາງທຳ. “ຕາລາສາມຊັ້ນ” ແມ່ນເຄື່ອງມືວິໄນ: ມັນກົດຂີ່ (1) ອັນຕະລາຍຈາກການຖາມ/ຕອບບໍ່ຖືກການ (2) ຄວາມໂກດ (3) ຄວາມໂລບ ເພື່ອໃຫ້ສະພາສົມານ. ຕອນທ້າຍອະທິບາຍວ່າ Atharvaveda ແມ່ນຖືກນັບເປັນ “ທີ່ສີ່” ແຕ່ໃນການໃຊ້ງານຄວນເອົາເປັນ “ທຳອິດ” ເນື່ອງຈາກມີຄວາມຮູ້ຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບພິທີປົກປ້ອງ-ປະຕິບັດ (ລວມ abhicārika) ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ ແລະເພື່ອ kārya-siddhi. ທັງໝົດຖືກຮວບຮວມເປັນການສອບຖາມເລື່ອງຈັນຍາບັນຂອງການຖາມແລະວາຈາອຳນາດໃນເຂດ kṣetra.
Shlokas
Verse 1
विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणाः सर्वे विनयावनताः स्थिताः । तं पप्रच्छुर्नरश्रेष्ठ कौतुकाविष्टचेतसः
ວິສວາມິດຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງເຊັ່ນນັ້ນ ພຣາຫມັນທັງປວງຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນແລະຄວາມເຄົາລົບ; ແລ້ວ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ ພວກເຂົາຖາມທ່ານ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້.
Verse 2
कस्यचिन्निर्णयो देयो मध्यस्थस्य द्विजोत्तमैः । वेदवाक्येन संत्यज्य वाक्यं मनुजसंभवम् ओ
ໃນເລື່ອງໃດໜຶ່ງ ຄຳຕັດສິນຄວນໃຫ້ໂດຍພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜ່ານຜູ້ກາງທີ່ເປັນກາງ; ຈົ່ງວາງຄຳເຫັນຂອງມະນຸດໄວ້ ແລະຕັ້ງການພິພາກສາໄວ້ໃນພຣະວາຈາແຫ່ງເວດາ.
Verse 3
कस्मात्तालत्रयं देयं मध्यगेन महात्मना । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः
“ເປັນຫຍັງຜູ້ກາງຜູ້ໃຈໃຫຍ່ຈຶ່ງຕ້ອງໃຫ້ ‘ຕາລາສາມ’ (ເຄື່ອງໝາຍ/ຄ່າທຳນຽມສາມຊັ້ນ)? ຂໍຈົ່ງບອກເຮົາໃຫ້ຮູ້ທັງໝົດ ເພາະພວກເຮົາມີຄວາມຢາກຮູ້ຢ່າງແຮງກ້າ.”
Verse 4
तच्छ्रुत्वा भर्तृयज्ञस्तु तानुवाच द्विजोत्तमान् । श्रूयतामभिधास्यामि यदेतत्कारणं स्थितम्
ເມື່ອໄດ້ຟັງເຊັ່ນນັ້ນ ພະຣຶຕຣະຍັດຍະ ໄດ້ກ່າວກັບພວກດວິຊະຜູ້ປະເສີດວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍເຫດຜົນອັນແນ່ນອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ເບື້ອງຫຼັງປະເພນີນີ້.”
Verse 5
नासत्यं जायते वाक्यं नागराणां कथंचन । ब्रह्मशालास्थितानां च शुभं वा यदि वाऽशुभम्
ໃນຫມູ່ນາກະຣາ ບໍ່ມີຖ້ອຍຄຳໃດຈະເກີດເປັນຄວາມເທັດໄດ້ເລີຍ; ໂດຍສະເພາະຜູ້ທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະພຣະມະສາລາ (Brahmaśālā) ບໍ່ວ່າເລື່ອງນັ້ນຈະເປັນມົງຄຸນ ຫຼື ອະມົງຄຸນກໍຕາມ.
Verse 6
वेदोक्तेः सवनैस्तस्माद्दर्शयंति द्विजोत्तमाः । इष्टं वा यदि वानिष्टं पृच्छमानस्य चा र्थिनः
ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍພິທີສະວະນະທີ່ວິທີເວດາກໍານົດ ພຣະພຣາມະນຜູ້ສູງສຸດ ຈຶ່ງເຜີຍແຈ້ງແກ່ຜູ້ມາຂໍທີ່ຖາມ ວ່າສິ່ງໃດຄວນປາຖະໜາ ຫຼືສິ່ງໃດຄວນຫຼີກເວັ້ນ।
Verse 7
भूयोभूयस्ततः कुर्यान्मध्यस्थः स द्विजन्मनाम् । प्रश्नं तस्य निमित्तं च यावत्तस्य विनिर्णयः
ແລ້ວຕໍ່ມາ ຜູ້ເປັນກາງນັ້ນ ຄວນຖາມຊ້ໍາໆແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ) ພ້ອມທັງເຫດປັດໃຈຂອງຄໍາຖາມ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ຄໍາຕັດສິນສຸດທ້າຍ।
Verse 8
ब्रह्मशालोपविष्टानां यदि वाक्यं वृथा भवेत् । माहात्म्यं नश्यते तेषां ततः क्रोधः प्रजायते
ຖ້າຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະພຣະມະສາລາ (Brahmaśālā) ກາຍເປັນຄໍາເປົ່າ ຫຼືຄໍາບໍ່ຈິງ ມາຫາດມະຍະ (ອານຸພາບທາງທຳ) ຂອງເຂົາຈະສູນສິ້ນ; ຈາກນັ້ນ ຄວາມໂກດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ।
Verse 9
क्रोधात्सञ्जायते द्रोहो द्रोहात्पापस्य संगमः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा मध्यस्थः पृच्छ्यते मुहुः
ຈາກຄວາມໂກດ ເກີດຄວາມປະທຸດປະທັງ; ຈາກຄວາມປະທຸດປະທັງ ເກີດການຄົບຄົນກັບບາບ. ເພາະເຫດນີ້ ໂອ ພຣະພຣາມະນ, ຈຶ່ງຖາມຜູ້ເປັນກາງຊ້ໍາໆ।
Verse 10
समुदायः समस्तानां यथा चैव प्रजायते । तदा तालत्रयं यच्च मध्यस्थः संप्रयच्छति
ແລະເມື່ອຄວາມເຫັນພ້ອມຮ່ວມກັນຂອງທຸກຝ່າຍເກີດຂຶ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ເປັນກາງຈຶ່ງມອບ ‘ຕາລາສາມປະການ’ ນັ້ນໃຫ້ດ້ວຍ।
Verse 11
तासां तु पूर्वया कामं हंति पृच्छाप्रदायिनाम् । द्वितीयया तथा क्रोधं हंति लोभं तृतीयया
ໃນສາມຢ່າງນີ້ ດ້ວຍຢ່າງທຳອິດ ກາມຕັນຫາຖືກລະງັບໃນຜູ້ທີ່ຈະຕອບຄຳຖາມ; ດ້ວຍຢ່າງທີສອງ ຄວາມໂກດຖືກລະງັບ; ດ້ວຍຢ່າງທີສາມ ຄວາມໂລບຖືກລະງັບ.
Verse 12
एतस्मात्कारणाद्देयं तेन तालत्रयं द्विजाः
ດ້ວຍເຫດນີ້ແທ້ໆ ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ) ຈຶ່ງຄວນຖວາຍ «ຕາລະຕຣະຍະ» ໃຫ້ແນ່ນອນ.
Verse 13
ब्राह्मणा ऊचुः । आथर्वणश्चतुर्थस्तु ब्राह्मणः परिकीर्तितः । स कस्मात्प्रथमः प्रश्नो नागराणां प्रकीर्तितः
ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ອາຖັຣວັນ (ອາຖັຣວະເວດ) ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນອັນທີສີ່ໃນບັນດາເວດຂອງພຣາຫມະນະ. ແລ້ວເປັນເຫດໃດ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ‘ອາຖັຣວັນ’ ເປັນຄຳຖາມທຳອິດໃນພວກນາກະຣາ?»
Verse 14
भर्तृयज्ञ उवाच । आथर्वः प्रथमः प्रश्नो यस्मात्प्रोक्तो मया द्विजाः । तदहं संप्रवक्ष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः
ພຣະພາຣຕຣິຍະຍັຊຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ, ເນື່ອງຈາກຂ້າໄດ້ກ່າວວ່າ ‘ອາຖັຣວັນ’ ເປັນຄຳຖາມທຳອິດ, ບັດນີ້ຂ້າຈະອະທິບາຍເຫດຜົນ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ມັ່ນຄົງ ແລະສະຫງົບສະຫງົບ»
Verse 15
नेर्ष्या चैवात्र कर्तव्या स्वस्थानस्य विनाशनी । निरूपितं मया सम्यक्स्थानस्थस्य विशुद्धये
«ໃນທີ່ນີ້ ບໍ່ຄວນມີຄວາມອິດສາ ເພາະມັນທຳລາຍຖານະຂອງຕົນເອງ. ຂ້າໄດ້ຈັດແຈງໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຖານະແລະໜ້າທີ່ອັນຄວນຂອງຕົນ»
Verse 16
ऋग्यजुःसामसंज्ञाख्या अग्निष्टोमादिका मखाः । पारत्रिकाः प्रवर्तंते नैहिकाश्चाभिचारिकाः
ພິທີບູຊາທີ່ເອີ້ນຕາມນາມ ຣິກ, ຢະຈຸສ, ແລະ ສາມັນ—ເຊັ່ນ ອັກນິສໂຕມ—ໄດ້ຖືກເລີ່ມເພື່ອຜົນໃນໂລກໜ້າ; ແລະ (ບາງຢ່າງ) ເພື່ອຜົນໃນໂລກນີ້ ຮວມທັງພິທີຕ້ານອິດທິພົນຮ້າຍ ແລະການນໍາໃຊ້ອໍານາດບັງຄັບ.
Verse 17
अथर्ववेदे तच्चोक्तं सर्वं चैवाभिचारिकम् । हिताय सर्वलोकानां ब्रह्मणा लोककारिणा
ແຕ່ໃນ ອະຖັຣວະເວດ ນັ້ນ ທຸກຢ່າງທີ່ສອນໄວ້—ໂດຍສະເພາະພິທີປົກປ້ອງ ແລະການນໍາໃຊ້ອໍານາດ—ໄດ້ຖືກພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກ ປະກາດໄວ້ເພື່ອຄວາມຜາສຸກຂອງສັດທັງປວງ.
Verse 18
अथर्ववेदः प्रथमं द्रष्टव्यः कार्यसिद्धये । एतस्मात्कारणादाद्यः स चतुर्थोऽपि संस्थितः
ເພື່ອໃຫ້ການງານທີ່ປາດຖະໜາສໍາເລັດ ຄວນເບິ່ງ ອະຖັຣວະເວດ ກ່ອນເປັນອັນດັບທໍາອິດ. ເພາະເຫດນີ້ ມັນຈຶ່ງເປັນ ‘ທໍາອິດ’ ໃນດ້ານການນໍາໃຊ້ ແມ່ນແຕ່ຈະຖືກຈັດເປັນອັນດັບທີສີ່ກໍຕາມ.
Verse 19
एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । पृच्छा संबंधजं सर्वमेकं कार्यं सदैव हि
ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດໃນພວກດວິຊະ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງທັງໝົດຕາມທີ່ຖືກຖາມ. ແທ້ຈິງ ທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຈາກການຖາມ ຍ່ອມມຸ່ງໄປຫາເປົ້າໝາຍອັນດຽວ—ການສໍາເລັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ—ເສມອ.
Verse 202
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये भर्तृयज्ञवाक्यनिर्णयवर्णनंनाम द्व्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດ ບົດທີ 202 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການຕັດສິນຄໍາກ່າວຂອງ Bhartṛyajña» ໃນ ຮາຏເກສະວະກເຩດຣະມາຫາຕະມະ ແຫ່ງ ນາກະຣະຂັນດະ (ເລ່ມທີ 6) ພາຍໃນ ສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ໃນສັມຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ.