Adhyaya 124

Verse 2

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति मुखारं तीर्थमुत्तमम् । यत्र ते मुनयः श्रेष्ठा विप्राश्चौरेण संगताः । यत्र सिद्धिं समापन्नः स चौरस्तत्प्रभावतः । वाल्मीकिरिति विख्यातो रामायणनिबंधकृत्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: «ທີ່ນັ້ນຍັງມີສະຖານທີ່ສັກສິດສູງສຸດອີກແຫ່ງ ຊື່ວ່າ ມຸຄາຣາ ຕີຣຖະ; ບ່ອນທີ່ມຸນີແລະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດໄດ້ພົບກັບຂໂຈນ. ຂໂຈນນັ້ນໂດຍອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ ໄດ້ບັນລຸສິດທິ ແລະກາຍເປັນ ‘ວາລະມີກິ’ ຜູ້ປະພັນຣາມາຍະນະ»

Verse 3

चमत्कारपुरे पूर्वं मांडव्यान्वय संभवः । लोहजंघो द्विजो ह्यासीत्पितृमातृपरायणः

ໃນການກ່ອນ ທີ່ເມືອງ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ໂລຫະຈັງຄະ ເກີດໃນສາຍຕະກູນຂອງ ມານະດະວະຍະ ແລະເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ການຮັບໃຊ້ພໍ່ແມ່.

Verse 4

तस्यैका चाभवत्पत्नी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । पतिव्रता पतिप्राणा पतिप्रियहिते रता

ລາວມີພັນລະຍາພຽງຜູ້ດຽວ ທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ; ເປັນນາງຜູ້ຮັກສາພັນທະພັນລະຍາ (ປະຕິວຣະຕາ), ຖືຜົວເປັນຊີວິດ, ແລະຍິນດີໃນສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແລະເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜົວເສມອ.

Verse 5

अथ तस्य स्थितस्यात्र ब्रह्मवृत्त्याभिवर्ततः । जगाम सुमहान्कालः पितृमातृरतस्य च

ຕໍ່ມາ ເມື່ອລາວພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍການດຳລົງຊີວິດແລະປະພຶດຕົນຕາມວິຖີພຣາຫມັນ ເວລາອັນຍາວນານຫຼາຍກໍໄດ້ຜ່ານໄປ ສຳລັບຜູ້ທີ່ອຸທິດໃຈແກ່ພໍ່ແມ່ນັ້ນ.

Verse 6

एकदा भगवाञ्छक्रो न ववर्ष धरातले । आनर्तविषये कृत्स्ने यावद्वादशवत्सराः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະສັກກະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດ ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຝົນຕົກລົງເທິງແຜ່ນດິນ ທົ່ວແດນອານຣະຕະ ນານເຖິງສິບສອງປີ।

Verse 7

ततः स कष्टमापन्नो लोहजंघो द्विजोत्तमाः । न प्राप्नोति क्वचिद्भिक्षां न च किंचित्प्रतिग्रहम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂລຫະຈັງຄະ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມລຳບາກ, ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ. ບໍ່ອາດໄດ້ບິນທະບາດທີ່ໃດເລີຍ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບຂອງຖວາຍໃດໆ.

Verse 8

ततस्तौ पितरौ द्वौ तु दृष्ट्वा क्षुत्परिपीडितौ । भार्यां च चिंतयामास दुःखेन महतान्वितः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນບິດາມານດາທັງສອງ ຖືກຄວາມຫິວໂຫຍທຳລາຍ ລາວກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກໃຫຍ່ ແລະເລີ່ມຄິດຫ່ວງເຖິງພັນລະຍາຂອງຕົນດ້ວຍ.

Verse 9

किं करोमि क्व गच्छामि कथं स्याद्दर्शनं मम । एताभ्यामपि वृद्धाभ्यां पत्न्याश्चैव विशेषतः

“ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງ? ຂ້ອຍຈະໄປໃສ? ຂ້ອຍຈະດຳລົງໄດ້ແນວໃດ—ໂດຍສະເພາະເພື່ອຜູ້ເຖົ້າທັງສອງນີ້ ແລະເພື່ອພັນລະຍາຂອງຂ້ອຍເປັນພິເສດ?”

Verse 10

ततः स दुःखसंयुक्तः फलार्थं प्रययौ वने । न च किंचिदवाप्नोति सर्वे शुष्का महीरुहाः

ຕໍ່ມາ ລາວແບກຫາບຄວາມໂສກ ໄປສູ່ປ່າເພື່ອຊອກຫາໝາກໄມ້; ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສິ່ງໃດເລີຍ ເພາະຕົ້ນໄມ້ທັງປວງແຫ້ງກອບ.

Verse 12

अथापश्यत्स वृद्धां स्त्रीं स्तोकसस्यसमन्विताम् । गच्छमानां तथा तेन श्रमेण महतान्विताम् । ततस्तत्सस्यमादाय वस्त्राणि च स निर्दयः । जगाम स्वगृहं हृष्टः पितृभ्यां च न्यवेदयत्

ແລ້ວເຂົາໄດ້ເຫັນແມ່ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງ ຖືເຂົ້າສານນ້ອຍໆ ກໍາລັງເດີນໄປ ດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າຫນັກ. ດ້ວຍໃຈບໍ່ມີເມດຕາ ເຂົາຍຶດເອົາເຂົ້ານັ້ນ ແລະເສື້ອຜ້າຂອງນາງ ແລ້ວກັບໄປເຮືອນຕົນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະແຈ້ງໃຫ້ພໍ່ແມ່ຮູ້.

Verse 13

स एवं लब्धलक्षोऽपि दस्युकर्मणि नित्यशः । कृत्वा चौर्यं पुपोषाथ निजमेव कुटुम्बकम्

ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາໄດ້ພົບວິທີໄດ້ກໍາໄລແລ້ວ ແຕ່ເຂົາກໍຍັງເຮັດວຽກເປັນໂຈນທຸກມື້. ໂດຍການລັກຂໂມຍ ເຂົາຫຼ້ຽງດູແຕ່ຄອບຄົວຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 14

सुभिक्षे चापि संप्राप्ते नान्यत्कर्म करोति सः । ब्राह्मीं वृत्तिं परित्यक्त्वा चौर्यकर्म समाचरत्

ເຖິງແມ່ນຄວາມອຸດົມສົມບູນຈະກັບຄືນມາ ເຂົາກໍບໍ່ເຮັດວຽກອື່ນໃດ. ລະທິ້ງວິຖີຫາກິນອັນຖືກທໍາຂອງພຣາຫມັນ ແລ້ວຍັງຄົງປະພຶດວຽກລັກຂໂມຍ.

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्राप्रसंगतः । तत्र सप्तर्षयः प्राप्ता मरीचिप्रमुखा द्विजाः

ຕໍ່ມາ ໃນການເວລາໜຶ່ງ ເນື່ອງດ້ວຍໂອກາດແຫ່ງການເດີນທາງຈາລິກໄປຍັງຕີຣຖະອັນສັກສິດ ພວກສັບຕະຣິຊິ—ພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດ ມີມະຣີຈິເປັນຫົວໜ້າ—ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 16

ततस्तान्विजने दृष्ट्वा द्रोहकोपसमन्वितः । यष्टिमुद्यम्य वेगेन तिष्ठध्वमिति चाब्रवीत्

ແລ້ວເມື່ອເຂົາເຫັນພວກນັ້ນຢູ່ໃນບ່ອນສະງົບຄົນບໍ່ມີ ດ້ວຍໃຈປອງຮ້າຍແລະໂກດແຄ້ນ ເຂົາຍົກໄມ້ຄ້ອນຂຶ້ນ ແລ້ວຮ້ອງຢ່າງໄວວ່າ “ຢຸດຢືນໄວ້!”

Verse 17

त्रिशिखां भृकुटीं कृत्वा सत्वरं समुपाद्रवत् । भर्त्समानः स परुषैर्वाक्यैस्तांस्ताडयन्निव

ເຂົາຂມວດຄິ້ວເປັນຄວາມໂກດດຸ ແລ້ວຮີບຮ້ອນພຸ້ນເຂົ້າໄປຫາພວກນັ້ນ ດ່າດ້ວຍຄໍາຫຍາບຄາຍ ດັ່ງກຳລັງຕີພວກເຂົາ.

Verse 18

ततस्ते मुनयो दृष्ट्वा यमदूतोपमं च तम् । यज्ञोपवीतसंयुक्तं प्रोचुस्ते कृपयान्विताः

ແລ້ວບັນດາມຸນີເຫັນເຂົາຄ້າຍທູດຂອງພຣະຍະມະ ແຕ່ຍັງຄາດຢັດຍະໂຍປະວີຕະ (ສາຍສັກສິດ) ຢູ່ ຈຶ່ງເວົ້າກັບເຂົາດ້ວຍເມດຕາ.

Verse 19

ऋषय ऊचुः । अहो त्वं ब्राह्मणोऽसीति तत्कस्मादतिगर्हितम् । करोषि कर्म चैतद्धि म्लेच्छकृत्यं तु बालिश

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ້! ເຈົ້າເປັນພຣາຫມັນແທ້ ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດກຳທີ່ນ່າຕຳນິຢ່າງຍິ່ງ? ຜູ້ໂງ່ເອີຍ, ເຈົ້າກຳລັງປະພຶດການງານທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າເປັນອາການຂອງມເລັດຈະ.”

Verse 20

वयं च मुनयः शांतास्त्यक्ताऽशेषपरिग्रहाः । नास्माकमपि पार्श्वस्थं किंचिद्गृह्णाति यद्भवनान्

ພວກເຮົາກໍເປັນມຸນີ ມີໃຈສະງົບ ແລະລະທິ້ງການຍຶດຖືທັງປວງ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢືນຢູ່ໃກ້ພວກເຮົາ ກໍບໍ່ເອົາສິ່ງໃດເລີຍຈາກເຮືອນຂອງຊາວບ້ານ.

Verse 21

लोहजंघ उवाच । एतानि शुभ्रचीराणि वल्कलान्यजिनानि च । उपानहसमेतानि शीघ्रं यच्छंतु मे द्विजाः

ໂລຫະຈັງຄະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພວກດວິຊະ, ຈົ່ງຮີບໃຫ້ຂ້ອຍເຖີດ ເຄື່ອງນຸ່ງຂາວສະອາດເຫຼົ່ານີ້—ທັງຜ້າເປືອກໄມ້ ແລະຫນັງກວາງ—ພ້ອມທັງເກີບແຕະ.”

Verse 22

नो चेद्धत्वाप्रहारेण यष्ट्या वज्रोपमेन च । प्रापयिष्यस्यसंदिग्धं धर्मराजनिवेशनम्

ຖ້າບໍ່ແມ່ນແລ້ວ ຂ້າຈະຟາດເຈົ້າໃຫ້ລົ້ມດ້ວຍໄມ້ທ່ອນທີ່ແຮງດັ່ງວັດຊະຣະ ແລະຈະສົ່ງເຈົ້າໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງທັມມະຣາຊ (ຍະມະ) ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆ।

Verse 23

ऋषय ऊचुः । सर्वं दास्यामहे तुभ्यं वयं तावन्मलिम्लुच । किंवदन्तीं वदास्माकं यां पृच्छामः कुतूहलात्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະລິມລຸຈ ພວກເຮົາຈະມອບທຸກສິ່ງໃຫ້ເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າຕຳນານທີ່ຜູ້ຄົນເວົ້າຂານ ທີ່ພວກເຮົາຖາມດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້»।

Verse 24

किमर्थं कुरुषे चौर्यं त्वं विप्रोऽसि सुनिर्घृणः । किं जितो व्यसनै रौद्रैः किं वा व्याधद्विजो भवान्

«ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດການລັກຂະໂມຍ? ເຈົ້າເປັນພຣາຫມັນ ແຕ່ກັບໄຮ້ເມດຕາສິ້ນເຊີງ. ເຈົ້າຖືກກິເລດອັນດຸຮ້າຍຊະນະແລ້ວບໍ? ຫຼືເຈົ້າກາຍເປັນ ‘ພຣາຫມັນ-ນາຍພານ’ ຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄວາມໂຫດຮ້າຍດັ່ງນາຍພານ?»

Verse 25

लोहजंघ उवाच । व्यसनार्थं न मे कृत्यमेतच्चौर्यसमुद्भवम् । कुटुम्बार्थं विजानीथ धर्ममेतन्न संशयः

ໂລຫະຈັງຄະ ກ່າວວ່າ: «ການກະທຳນີ້ຂອງຂ້າ ທີ່ເກີດຈາກການລັກ ບໍ່ໄດ້ເຮັດເພື່ອຄວາມເພີດເພີນ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າເຮັດເພື່ອຄອບຄົວຂອງຂ້າ; ໃນນີ້ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ນີ້ແມ່ນທັມມະທີ່ຂ້າເຊື່ອຖື»।

Verse 26

पितरौ मम वार्द्धक्ये वर्तमानौ व्यवस्थितौ । तथा पतिव्रता पत्नी गृहधर्मविचक्षणा

«ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້າ ບັດນີ້ຢູ່ໃນວັຍຊະຣາ ແລະດຳລົງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ອີກທັງ ພັນລະຍາຂອງຂ້າເປັນສະຕີຜູ້ຮັກສາພັນທະຕໍ່ສາມີ (ປະຕິວຣະຕາ) ຮູ້ເທົ່າທັນ ແລະຊຳນານໃນທັມມະແຫ່ງເຮືອນ»។

Verse 27

उपार्ज्जयामि यत्किञ्चिदहमेतेन कर्मणा । तत्सर्वं तत्कृते नूनं सत्येनात्मानमालभे

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຈາກການງານນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອຸທິດທັງໝົດ—ແນ່ນອນ—ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນສັກສິດນັ້ນ. ດ້ວຍສັດຈະ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖວາຍຕົນເອງເປັນການອຸທິດບູຊາ.

Verse 28

तस्मान्मुंचथ प्राक्सर्वं विभवं किं वृथोक्तिभिः । कृताभिः स्फुरते हस्तो ममायं हन्तुमेव हि

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍວາງໃນທັນທີ ອໍານາດແລະຊັບສິນໂລກທັງໝົດ—ຄໍາເວົ້າຫວ່າງເປົ່າຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ມືຂ້າພະເຈົ້າສັ່ນໄຫວແລ້ວດ້ວຍການກະທໍາທີ່ໄດ້ເຮັດ; ແທ້ຈິງມັນພ້ອມຈະຟາດລົງໃສ່ເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.

Verse 29

ऋषय ऊचुः । यद्येवं चौर तद्गत्वा त्वं पृच्छस्व कुटुम्बकम् । ममपापांशभागी त्वं किं भविष्यसि किं न वा

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: «ຖ້າເປັນແນວນັ້ນ ໂອ ໂຈນ ເຈົ້າຈົ່ງໄປຖາມຄອບຄົວຂອງເຈົ້າເຖີດ. ຖ້າເຈົ້າຈະຮ່ວມຮັບສ່ວນໜຶ່ງໃນບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຈົ້າຈະເປັນແນວໃດ—ຈະຍອມຮັບຫຼືບໍ່?»

Verse 30

यदि ते संविभागेन पापस्यांशोऽपि गच्छति । तत्कुरुष्वाथवा पाप दुर्वहं ते भविष्यति

«ຖ້າໂດຍການແບ່ງສ່ວນ ແມ່ນແຕ່ເສດສ່ວນນ້ອຍໆຂອງບາບກໍໄປຮອດເຈົ້າ ກໍຈົ່ງເຮັດມັນ (ດ້ວຍເງື່ອນໄຂນັ້ນ). ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ໂອ ຄົນມີບາບ ມັນຈະໜັກເກີນຈະແບກໄຫວສໍາລັບເຈົ້າ»។

Verse 31

सकलं रौरवे रौद्रे पतितस्य सुदुर्मते । वयं त्वा ब्राह्मणं मत्वा ब्रूम एतदसंशयम्

«ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຕົກລົງໄປໃນຣໍຣະວະອັນນ່າຢ້ານ (ນະລົກ) ໂອ ຄົນໃຈຮ້າຍ ຄວາມທຸກທໍລະມານນັ້ນຄົບຖ້ວນທັງໝົດ. ແຕ່ເຮົາເຫັນເຈົ້າເປັນພຣາຫມະນະ ຈຶ່ງກ່າວສິ່ງນີ້ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 32

कृपाविष्टाः सहास्माभिः सञ्जातेऽपि सुदर्शने । मुनीनां यतचित्तानां दर्शनाद्धि शुभं भवेत्

ໂດຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ແມ່ນແຕ່ທ່ານໄດ້ມາປາກົດໃນສາຍຕາອັນດີຂອງພວກເຮົາ ການໄດ້ເຫັນມຸນີຜູ້ຄວບຄຸມຈິດ ຍ່ອມນຳມາຊຸກຍູ້ມງຄົດແທ້ໆ।

Verse 33

एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महाजनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

ຄົນຜູ້ດຽວເຮັດບາບ ແຕ່ຜົນນັ້ນກັບໃຫ້ຄອບຄົວໃຫຍ່ໄດ້ຮັບ. ຜູ້ກິນຜົນພຽງຢ່າງດຽວຍ່ອມພົ້ນໄປ ແຕ່ຜູ້ກະທຳຖືກປະທັບດ້ວຍມົນທິນແຫ່ງຄວາມຜິດ।

Verse 34

सूत उवाच । स तेषां तद्वचः श्रुत्वा चौरः किंचिद्भयान्वितः । सत्यमेतन्न संदेहो यदेतैर्व्याहृतं वचः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາ ໂຈນນັ້ນກໍມີຄວາມຢ້ານຢູ່ນ້ອຍໜຶ່ງ. “ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ຖ້ອຍຄຳທີ່ມຸນີເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກ່າວ ຖືກຕ້ອງ” ເຂົາກ່າວ.

Verse 36

एतत्कर्म न गृह्णंति यदि वा संत्यजाम्यहम् । महद्भयं समुत्पन्नं मम चेतसि सांप्रतम्

ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຮັບເອົາກຳນີ້ (ແລະຜົນຂອງມັນ) ແລ້ວ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງມັນ. ບັດນີ້ ຄວາມຢ້ານອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້ອຍ.

Verse 37

यदि यूयं न चान्यत्र प्रयास्यथ मुनीश्वराः । पलायनपरा भूत्वा तद्गत्वा निजमंदिरम्

ຖ້າພວກທ່ານ ໂອ ມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າ ບໍ່ໄປບ່ອນອື່ນ ແລ້ວ ຂ້ອຍຈະມຸ່ງໜີ ແລະຈາກນີ້ໄປຫາເຮືອນຂອງຕົນ.

Verse 38

पृच्छामि पोष्यवर्गं च युष्मद्वाक्यं विशेषतः । यदि तत्पातकांशं मे ग्रहीष्यति कुटुम्बकम् । तद्युष्माकं ग्रहीष्यामि यत्किंचित्पार्श्वसंस्थितम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖາມຜູ້ພຶ່ງພາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະກວດສອບຄໍາຂອງພວກເຈົ້າໂດຍພິເສດ. ຖ້າຄອບຄົວຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັບແບ່ງບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາຂອງພວກເຈົ້າທີ່ວາງຢູ່ໃກ້ໆນັ້ນ.

Verse 39

तस्मात्पृच्छामि तद्गत्वा निजमेव कुटुम्बकम् । यदि स्यात्संविभागो मे पापांशस्य करोमि वै

ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຖາມຄອບຄົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ. ຖ້າມີການແບ່ງສ່ວນບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະດໍາເນີນການນັ້ນແນ່ນອນ.

Verse 40

ततस्ते शपथान्कृत्वा तस्य प्रत्ययकारणात् । तस्योपरि दयां कृत्वा मुमुचुस्तं गृहं प्रति

ຕໍ່ມາພວກເຂົາໃຫ້ເຂົາສາບານຫຼາຍປະການ ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມເຊື່ອໃຈ. ແລ້ວດ້ວຍເມດຕາກະລຸນາ ພວກເຂົາປ່ອຍເຂົາໃຫ້ກັບໄປທາງເຮືອນຂອງເຂົາ.

Verse 41

सोऽपि गत्वाऽथ पप्रच्छ प्रगत्वा पितरं निजम् । शृणु तात वचोऽस्माकं ततः प्रत्युत्तरं कुरु

ເຂົາກໍໄປ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃກ້ພໍ່ຂອງຕົນ ແລະຖາມວ່າ: “ພໍ່ເອີຍ ຂໍຟັງຄໍາຂອງລູກກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ຄໍາຕອບ.”

Verse 42

यत्कृत्वाहमकृत्यानि चौर्यादीनि सहस्रशः । पुष्टिं करोमि ते नित्यस् तद्भागस्तेऽस्ति वा न वा

“ດ້ວຍການເຮັດການອັນບໍ່ຄວນເຮັດ ເຊັ່ນ ການລັກຂໂມຍ ເປັນພັນໆຄັ້ງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫາອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດໃຫ້ທ່ານທຸກມື້. ບອກຂ້າພະເຈົ້າແດ່: ທ່ານມີສ່ວນໃນກຳນັ້ນບໍ ຫຼືບໍ່?”

Verse 43

पापस्य मम प्रब्रूहि पृच्छतोऽत्र यथातथम् । अत्र मे संशयो जातस्तस्माच्छीघ्रं प्रकीर्तय

ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກຂ້ອຍຕາມຄວາມຈິງ ຕາມທີ່ຂ້ອຍຖາມຢູ່ນີ້ ກ່ຽວກັບບາບຂອງຂ້ອຍ. ຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ປະກາດໃຫ້ໄວ.

Verse 44

पितोवाच । बाल्ये पुत्र मया नीतस्त्वं पुष्टिं व्याकुलात्मना । शुभाऽशुभानि कृत्यानि कृत्वा स्निग्धेन चेतसा

ພໍ່ເວົ້າວ່າ: “ລູກເອີຍ, ໃນວັຍເດັກ ພໍ່ໄດ້ລ້ຽງເຈົ້າດ້ວຍໃຈທີ່ກັງວົນ. ດ້ວຍໃຈອ່ອນໂຍນຮັກໃຄ່ ພໍ່ໄດ້ເຮັດກິດທັງດີແລະຊົ່ວ.”

Verse 45

एतदर्थं पुनर्येन वार्धक्ये समुपस्थिते । गां पालयसि भूयोऽपि कृत्वा कर्म शुभाऽशुभम्

“ເພາະເຫດນັ້ນແທ້ໆ ເມື່ອຄວາມແກ່ຊະລາມາຮອດພໍ່ແລ້ວ ເຈົ້າກໍຍັງຄົງດູແລເຮືອນເຮົາອີກ ໂດຍເຮັດກຳທັງດີແລະຊົ່ວອີກຄັ້ງ.”

Verse 46

न तस्य विद्यते भागस्तव स्वल्पोऽपि पुत्रक । शुभस्य वाऽथ पापस्य सांप्रतं च तथा मम

“ລູກນ້ອຍທີ່ຮັກ, ເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນໃນນັ້ນເລີຍ ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ—ຈະເປັນກຸສົນຫຼືບາບກໍຕາມ. ແລະໃນປັດຈຸບັນ ພໍ່ກໍບໍ່ມີສ່ວນໃນຂອງເຈົ້າເຊັ່ນກັນ.”

Verse 47

आत्मनैव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । शुभं वा यदि वा पापं भोक्तारोन्यजनाः स्मृताः

ກຳທີ່ຕົນເອງເຮັດ ຕົນເອງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນ. ຈະເປັນກຸສົນຫຼືບາບກໍຕາມ ຄົນອື່ນບໍ່ຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ເສວຍຜົນ.

Verse 48

साधुत्वेनाथ चौर्येण कृष्या वा वाणिजेन वा । त्वमुपानयसे भोज्यं न मे चिन्ता प्रजायते

ບໍ່ວ່າດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ຫຼືດ້ວຍການລັກ, ບໍ່ວ່າດ້ວຍການເຮັດນາ ຫຼືດ້ວຍການຄ້າ—ເຈົ້ານຳອາຫານມາໃຫ້ຂ້ອຍ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ມີຄວາມກັງວົນໃດໆ.

Verse 49

तस्मान्नैतद्धृदि स्थाप्यं कर्मनिंद्यं करिष्यसि । यत्तस्यांशं प्रभोक्ता त्वं वयं सर्वे प्रभुंजकाः

ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າເກັບຄວາມຄິດນີ້ໄວ້ໃນໃຈ ແລະຢ່າເຮັດກຳທີ່ຖືກຕຳນິ—ໂດຍຄິດວ່າ “ທ່ານຈະໄດ້ຮັບສ່ວນຂອງມັນ ແລະພວກເຮົາທຸກຄົນກໍຈະໄດ້ຮັບກິນ.”

Verse 50

सूत उवाच । स एतद्वचनं श्रुत्वा व्याकुलेनान्त्तरात्मना । पप्रच्छ मातरं गत्वा तमेवार्थं प्रयत्नतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ໃຈພາຍໃນຂອງເຂົາກໍວຸ່ນວາຍ. ເຂົາໄປຫາແມ່ ແລະຖາມນາງຢ່າງພາກພຽນເຖິງເລື່ອງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 51

ततस्तयापि तच्चोक्तं यत्पित्रा तस्य जल्पितम् । असामान्यं शुभे पापे कृत्ये तस्य द्विजोत्तमाः

ຕໍ່ມາ ນາງກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຂົາຟັງ ຕາມທີ່ພໍ່ຂອງເຂົາເຄີຍກ່າວ. “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ການກະທຳຂອງເຂົາ ຈະເປັນບຸນຫຼືບາບ ກໍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທຳມະດາ.”

Verse 52

ततः पप्रच्छ तां भार्यां गत्वा दुःखसमन्वितः । साऽप्युवाच ततस्तादृक्पापं गुरुजनोद्भवम्

ຕໍ່ມາ ເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ ໄປຫາເມຍ ແລະຖາມນາງ. ນາງກໍຕອບວ່າ: “ບາບແບບນີ້ ເກີດຈາກການຜິດຕໍ່ຜູ້ໃຫຍ່ ແລະຜູ້ຄວນເຄົາລົບ.”

Verse 53

ततः स शोकसंतप्तः पश्चात्तापेन संयुतः । गर्हयन्नेव चात्मानं ययौ ते यत्र तापसाः

ຕໍ່ມາ ລາວຖືກຄວາມໂສກເຜົາໃຈ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດ; ຕຳນິຕົນເອງແລ້ວ ລາວໄດ້ໄປຫາບ່ອນທີ່ພວກຕາປະສະ (ນັກບຳເນັດ) ພັກອາໄສຢູ່।

Verse 54

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्कृतांजलिपुटः स्थितः । गम्यतां गम्यतां विप्राः क्षम्यतां क्षम्यतां मम

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ກາບນົບພວກເຂົາທັງໝົດ ແລ້ວຢືນດ້ວຍຝາມືປະນົມ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງໄປເຖີດ, ຈົ່ງໄປເຖີດ ໂອ ພຣາຫມັນ; ຂໍຈົ່ງອະໄພ, ຂໍຈົ່ງອະໄພໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 55

यन्मया मौर्ख्यमास्थाय युष्मन्निर्भर्त्सना कृता । सुपाप्मना विमूढेन तस्मात्कार्या क्षमाद्य मे

“ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າອາໄສຄວາມໂງ່ ແລະໄດ້ຕຳໜິພວກທ່ານ; ຂ້າພະເຈົ້າຫຼົງຜິດ ແລະເປັນຄົນບາບໜັກ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງໃຫ້ອະໄພແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 56

युष्मदीयं वचः कृत्स्नं मद्गुरुभ्यां प्रजल्पितम् । भार्यया च द्विजश्रेष्ठास्तेन मे दुःखमागतम्

“ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຖ້ອຍຄຳຂອງພວກທ່ານທັງໝົດ ຖືກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ ນຳໄປເວົ້າຊ້ຳ; ເພາະເຫດນັ້ນ ຄວາມທຸກໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 57

तस्मात्कुर्वंतु मे सर्वे प्रसादं मुनिसत्तमाः । उपदेशप्रदानेन येन पापं क्षपाम्यहम्

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານທຸກອົງໂປດປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ໂດຍການປະທານຄຳສອນ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າທຳລາຍບາບຂອງຕົນໄດ້.”

Verse 58

मया कर्म कृतं निंद्यं सदैव द्विजसत्तमाः । स्त्रियोऽपि च द्विजेंद्राश्च तापसाश्च विशेषतः

ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດໃນພວກດວິຊະ! ຂ້າໄດ້ກະທຳກຳອັນນ່າຕຳນິ—ຕໍ່ແມ່ຍິງດ້ວຍ, ຕໍ່ພຣາຫມະນຜູ້ສູງສຸດດ້ວຍ, ແລະໂດຍພິເສດຕໍ່ນັກຕະປະສີ.

Verse 59

ये ये दीनतरा लोका न समर्थाः प्रयोधितुम् । ते मया मुषिताः सर्वे न समर्थाः कदाचन

ຜູ້ຄົນໃດທີ່ຍາກຈົນກວ່າ ແລະບໍ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານຫຼືຕອບໂຕ້ໄດ້—ຂ້າໄດ້ປົ່ນຊິງພວກເຂົາທັງໝົດ; ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍສາມາດຂັດຂວາງຂ້າໄດ້ເລີຍ.

Verse 60

कुटुम्बार्थं विमूढेन साधुसंगविवर्जिना । यथैव पठता शास्त्रं तन्मेऽद्य पतितं हृदि

ດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ແລະຂາດການຄົບຫາສັງຄົມຂອງສາທຸ ຂ້າໄດ້ໄລ່ຕາມຊີວິດເພື່ອຄອບຄົວເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ວັນນີ້ ດັ່ງກຳລັງອ່ານຄຳພີ ຄວາມຈິງຂອງມັນໄດ້ຕົກລົງໃນໃຈຂ້າ.

Verse 61

यदि न स्याद्भवद्भिर्मे दर्शनं चाद्य सत्तमाः । तदन्यान्यपि पापानि कर्ताहं स्यां न संशयः

ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດໃນພວກຜູ້ມີຄຸນທຳ! ຖ້າວັນນີ້ຂ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການເຫັນອັນສັກສິດຂອງທ່ານ ຂ້າຄົງຈະກະທຳບາບອື່ນໆຕໍ່ໄປ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 62

तेषां मध्यगतश्चासीत्पुलहो नाम सन्मुनिः । हास्यशीलः स तं प्राह विप्लवार्थं द्विजोत्तमम्

ໃນພວກເຂົານັ້ນ ມີສັດມຸນີຜູ້ແທ້ ຊື່ ປຸລະຫະ. ທ່ານມີນິໄສຮ່າເຮີງ ແລະໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມະນຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ ໂດຍປາດຖະໜາໃຫ້ເລື່ອງລາວມີການຜັນຜວນ.

Verse 63

अहं ते कीर्तयिष्यामि मन्त्रमेकं सुशोभनम् । यं ध्यायञ्जप्यमानस्त्वं सिद्धिं यास्यसि शाश्वतीम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດໃຫ້ເຈົ້າຟັງ ມົນຕຣາພຽງບົດດຽວ ອັນງາມສະຫງ່າ. ເມື່ອເຈົ້າພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ ແລະສວດຊ້ຳໆ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສິດທິອັນຖາວອນ ບໍ່ເສື່ອມຄາຍ.

Verse 64

जाटघोटेतिमन्त्रोऽयं सर्वसिद्धिप्रदायकः तमेनं जप विप्र त्वं दिवारात्रमतंद्रितः

ມົນຕຣານີ້ ‘ຈາຕະໂຄເຕ’ ເປັນຜູ້ປະທານສິດທິທຸກປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນ ຈົ່ງສວດມົນຕຣານີ້ທັງກາງວັນກາງຄືນ ຢ່າເກີດຄວາມເກັດຄ້ານ.

Verse 65

ततो यास्यसि संसिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດສົມບູນ ອັນຫາຍາກ ແມ່ນແຕ່ເທວະດາທັງຫຼາຍກໍຍັງຍາກຈະໄດ້.

Verse 66

एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तीर्थयात्रां ततो ययुः । सोऽपि तत्रैव चौरस्तु स्थितो जपपरायणः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນກໍອອກເດີນທາງໄປຈາລິກສູ່ຕີຣຖະອັນສັກສິດ. ແຕ່ໂຈນນັ້ນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ອຸທິດຕົນໃຫ້ການສວດຈະປະ.

Verse 67

अनन्यमनसा तेन प्रारब्धः स तदा जपः । यथाऽभवत्समाधिस्थो येनावस्थां परां गतः

ດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ແບ່ງສອງ ລາວໄດ້ເລີ່ມຈະປະນັ້ນ. ແລະລາວເຂົ້າສູ່ສະມາທິຢ່າງນັ້ນ ຈົນໂດຍອານຸພາບຂອງມັນ ລາວໄດ້ບັນລຸສະພາບສູງສຸດ.

Verse 68

तस्यैवं स्मरमाणस्य तं मन्त्रं ब्राह्मणस्य च । निश्चलत्वं गतः कायः कार्ये च निश्चलः स्थितः

ເມື່ອລາວລະລຶກມັນຕຣາທີ່ພຣາຫມັນສອນນັ້ນຢູ່ເລື້ອຍໆ ກາຍຂອງລາວກໍກາຍເປັນນິ່ງສະຫງົບ ແລະໃນການປະຕິບັດກໍຢືນຢັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ។

Verse 69

ततः कालेन महता वल्मीकेन समावृतः । समंताद्ब्राह्मणश्रेष्ठा ध्यानस्थस्य महात्मनः

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນນານ—ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ—ລາວຖືກຮັງມົດປົກຄຸມຮອບດ້ານ ໃນຂະນະທີ່ມະຫາອາດຕະນັ້ນຍັງຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ.

Verse 70

तौ मातापितरौ तस्य सा च भार्या मनस्विनी । याता मृत्युवशं सर्वे तमन्वेष्य प्रयत्नतः

ພໍ່ແມ່ຂອງລາວ ແລະພັນລະຍາຜູ້ໃຈແຂງຂອງລາວດ້ວຍ ໄດ້ພາກັນຄົ້ນຫາລາວດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມສຸດກຳລັງ; ແຕ່ທຸກຄົນກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

Verse 71

न विज्ञातश्च तत्रस्थः संन्यस्तः स महाव्रतः । संसारभावनिर्मुक्तस्तस्मान्मुनिसमागमात्

ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນແຕ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກ. ເມື່ອຮັບຖືການສະນຍາສະ ເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະອັນໃຫຍ່ ລາວກໍພົ້ນຈາກອາການແຫ່ງສັງສານ ໂດຍອາໄສການຄົບຫາກັບມຸນີ.

Verse 72

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण ते पुनः । तीर्थयात्राप्रसंगेन मुनयः समुपस्थिताः

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປອີກພັກໜຶ່ງ ບັນດາມຸນີກໍມາຮອດອີກຄັ້ງຕາມເສັ້ນທາງເດີມນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍການເດີນທາງຈາລິກໄປສູ່ຕີຣຖະອັນສັກສິດ.

Verse 73

प्रोचुश्चैतद्द्विजाः स्थानं यत्र चौरेण संगमः । आसीद्वस्तेन रौद्रेण ब्राह्मणच्छद्मधारिणा

ບັນດາດວິຊະຣິສີໄດ້ຊີ້ບອກສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ເຄີຍມີການປະສົບກັບໂຈນຜູ້ດຸຮ້າຍ ໂຫດຮ້າຍ ຜູ້ປອມຕົວເປັນພຣາຫມັນ।

Verse 74

ततो वल्मीकमध्यस्थं शुश्रुवुर्निस्वनं च ते । जाटघोटेतिमंत्रस्य तस्यैव च महात्मनः

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງດັງອອກມາຈາກໃນຈອມປວກ; ມະຫາອາດມາຜູ້ນັ້ນກໍກຳລັງສວດມົນຕຣາ ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍຄຳວ່າ ‘jāṭa-ghoṭa’.

Verse 75

अथ भूम्यां प्रहारास्ते सस्वनुः सर्वतोदिशम् । ते वल्मीकं ततो दृष्ट्वा तं चौरं तस्य मध्यगम्

ແລ້ວການຕີລົງໃສ່ພື້ນດິນຂອງພວກເຂົາກໍດັງກ້ອງໄປທົ່ວທິດ. ຕໍ່ມາເມື່ອເຫັນຈອມປວກ ພວກເຂົາກໍເຫັນໂຈນນັ້ນນັ່ງຢູ່ກາງຂ້າງໃນ.

Verse 76

जपमानं तु तं मन्त्रं पुलहेन निवेदितः । हास्यरूपेण यस्तस्य सिद्धिं च द्विजसत्तमाः

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ເຂົານັ້ນກຳລັງສວດມົນຕຣານັ້ນ ທີ່ພຸລະຫະໄດ້ຖ່າຍທອດໃຫ້; ແມ່ນແຕ່ໃຫ້ໃນຮູບແບບຢອກຫຼິ້ນ ກໍຍັງນຳໃຫ້ເຂົາບັນລຸສິດທິໄດ້.

Verse 77

यद्वा सत्यमिदं प्रोक्तमाचार्यैः शास्त्रदृष्टिभिः । स्तोकं सिद्धिकृते तस्य यस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ຄຳທີ່ອາຈານທັງຫຼາຍ—ຜູ້ເບິ່ງເຫັນຕາມທັດສະນະແຫ່ງຄຳພີ—ໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ແທ້ຈິງ: ແມ່ນແຕ່ສິ່ງນ້ອຍນິດກໍສາມາດກໍໃຫ້ເກີດສິດທິແກ່ເຂົາໄດ້ ເພາະການບັນລຸໄດ້ມາຮອດເຂົາແລ້ວ.

Verse 78

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

ໃນມັນຕຣາ ໃນຕີຣະຖະ ໃນພຣາຫມັນ ໃນເທວະ ໃນນັກພະຍາກອນ ໃນຢາ ແລະໃນຄູບາອາຈານ—ຈິດໃຈເຊື່ອມັ້ນແນວໃດ ຜົນສຳເລັດກໍເກີດຕາມນັ້ນ.

Verse 79

अथ तं वीक्ष्य संसिद्धं कुमन्त्रेणापि तस्करम् । ते विप्रा विस्मयाविष्टाः कृपाविष्टा विशेषतः

ແລ້ວເມື່ອເຫັນໂຈນນັ້ນສຳເລັດສົມບູນ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍມັນຕຣາທີ່ບົກພ່ອງກໍຕາມ—ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍຕື່ນຕະລຶງ ແລະຍິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 80

समाध्यर्हैस्ततो द्रव्यैस्तैलैस्तद्भेषजैरपि

ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາວັດຖຸທີ່ຄວນແກ່ຜູ້ຢູ່ໃນສະມາທິລຶກ—ທັງນ້ຳມັນ ແລະຢາຮັກສາເຫຼົ່ານັ້ນ—ເພື່ອຮັກສາເຂົາ.

Verse 81

ममर्दुस्तस्य तद्गात्रं समाधिस्थं चिरं द्विजाः । ततः स चेतनां लब्धा आलोक्य च मुहुर्मुहुः । प्रोवाच विस्मयाविष्टस्तान्मुनीन्प्रकृतानिति

ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໄດ້ນວດກາຍຂອງເຂົາ ຜູ້ຢູ່ໃນສະມາທິມາດົນ. ແລ້ວເຂົາໄດ້ຄືນສະຕິ ແລະເບິ່ງຊ້ຳໆ; ດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕະລຶງ ເຂົາໄດ້ກ່າວກັບບັນດາມຸນີ ຜູ້ປາກົດດັ່ງຢູ່ໃນສະພາບປົກກະຕິ.

Verse 82

लोहजंघ उवाच । किमर्थं न गता यूयं मया मुक्ता द्विजोत्तमाः । नाहं किंचिद्ग्रहीष्यामि युष्मदीयं कथंचन । कुटुंबार्थं यतस्तस्माद्व्रजध्वं स्वेच्छयाऽधुना

ໂລຫະຈັງຄະ ກ່າວວ່າ: “ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄປ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ປ່ອຍພວກທ່ານແລ້ວ? ຂ້ອຍຈະບໍ່ເອົາສິ່ງໃດຂອງພວກທ່ານເລີຍ ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ. ເພາະເພື່ອຄອບຄົວຂອງພວກທ່ານ, ຈົ່ງໄປດຽວນີ້ຕາມໃຈປາຖະໜາ.”

Verse 83

मुनय ऊचुः । चिरकालाद्वयं प्राप्ताः पुनर्भ्रांत्वाऽत्र कानने । समाधिस्थेन न ज्ञातः कालोऽतीतस्त्वया बहु

ພວກມຸນີກ່າວວ່າ: «ຫຼັງຈາກເວລາຍາວນານ ພວກເຮົາໄດ້ກັບມາອີກ ແລະພາກັນພະເນຈອນໃນປ່ານີ້ອີກຄັ້ງ. ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຢູ່ໃນສະມາທິ ເວລາຫຼາຍໄດ້ຜ່ານໄປໂດຍເຈົ້າ—ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ»។

Verse 84

तौ मातापितरौ वृद्धौ त्वया मुक्तौ क्षयं गतौ । त्वं च संसिद्धिमापन्नः परामस्मत्प्रसादतः

«ແມ່ແລະພໍ່ທັງສອງຜູ້ເຖົ້າຊະລາ ໄດ້ຖືກເຈົ້າປົດປ່ອຍ ແລະໄດ້ໄປຮອດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງທ່ານແລ້ວ. ສ່ວນເຈົ້າ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດສູງສຸດ»។

Verse 85

वल्मीकांतः स्थितो यस्मात्संसिद्धिं परमां गतः । वल्मीकिर्नाम विख्यातस्तस्माल्लोके भविष्यसि

«ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຢືນຢູ່ຂ້າງຈອມປວກ (ຮັງມົດ) ແລະໄດ້ບັນລຸຄວາມສົມບູນສູງສຸດ ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກ ເຈົ້າຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມ ‘ວາລະມີກິ’»।

Verse 86

अत्रस्थेन यतो मुष्टास्त्वया लोकाः पुरा द्विज । मुखाराख्यं ततस्तीर्थमेतत्ख्यातिं गमिष्यति

«ເນື່ອງຈາກເຈົ້າພັກຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະໃນອະດີດເຄີຍປົ້ນຊິງຜູ້ຄົນ, ໂອ ພຣາຫມັນ, ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານ້ຳສັກສິດນີ້ຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມ ‘ມຸຄາຣາ’»។

Verse 87

येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रावण्यां श्रद्धया द्विजाः । क्षालयिष्यंति ते पापं चौर्य कर्मसमुद्भवम्

«ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ໃດຈະອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນີ້ໃນເດືອນສຣາວະນະ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ່ນ ພວກເຂົາຈະຊຳລະບາບທີ່ເກີດຈາກກຳແຫ່ງການລັກຂໂມຍ»។

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तमामंत्र्य मुनिं ततः । प्रणतास्तेन संजग्मुर्वांछिताशां ततः परम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກພຣາຫມັນໄດ້ຂໍລາມຸນີນັ້ນ; ກ້ມກາບນົບນ້ອມແລ້ວ ຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປ ໂດຍຄວາມປາຖະໜາສຳເລັດສົມດັ່ງໃຈ។

Verse 89

तपःस्थः सोऽपि तत्रैव वाल्मीकिरिति यः स्मृतः

ແລະທ່ານນັ້ນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່າເດີມ ຕັ້ງມັ່ນໃນຕະປະ—ຜູ້ທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ວາລມີກິ”.

Verse 90

मुनीनां प्रवरः श्रेष्ठः संजातश्च ततः परम् । अद्यापि तिष्ठते मूर्तः स तत्रस्थो मुनीश्वरः

ຕໍ່ມາ ມີມຸນີຜູ້ເປັນເລີດ ແລະປະເສີດທີ່ສຸດ ໃນຫມູ່ມຸນີທັງຫຼາຍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ. ແມ່ນແຕ່ທຸກມື້ນີ້ ພຣະຈອມມຸນີນັ້ນຍັງສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນຮູບກາຍປະຈັກ ຢູ່ບ່ອນເດີມນັ້ນເອງ.

Verse 91

यस्तं प्रपूजयेद्भक्त्या स कविर्जायते भुवम् । अष्टम्यां च विशेषेण सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

ຜູ້ໃດບູຊາທ່ານນັ້ນດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນກະວີໃນໂລກ. ແລະໂດຍພິເສດໃນວັນອັດຖະມີ (ວັນທີ 8 ຕາມຈັນທະຄະຕິ) ເມື່ອມີສັດທາອັນຖືກຕ້ອງ ຜົນຍ່ອມແນ່ນອນ.

Verse 124

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मुखारतीर्थोत्पत्तिवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນພຣະສະກັນດະມະຫາປຸຣານອັນສັກສິດ—ໃນສັງຫິຕາທີ່ມີ 81,000 ຄາຖາ—ພາກທີ 6 ນາກະຣະຂັນດະ, ໃນມາຫາດມະຂອງຂົງເຂດຮາຕະເກສະວະຣະ, ບົດທີ່ມີຊື່ “ການພັນລະນາກຳເນີດຂອງມຸຄາຣາຕີຣຖະ” ເປັນບົດທີ 124 ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.