Adhyaya 247

Verse 1

पैजवन उवाच । श्रीः कथं तुलसीरूपा बिल्ववृक्षे च पार्वती । एतच्च विस्तरेण त्वं मुने तत्त्वं वद प्रभो

ໄປຈະວະນະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະສຣີສະຖິດເປັນຮູບຕຸລະສີໄດ້ແນວໃດ, ແລະພຣະປາຣະວະຕີສະຖິດໃນຕົ້ນບິລະວະໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ມຸນີ ຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍທ່ານຈົ່ງກ່າວຄວາມຈິງນີ້ໃຫ້ຂ້ອຍຟັງໂດຍລະອຽດ.»

Verse 2

गालव उवाच । पुरा दैवासुरे युद्धे दानवा बलदर्पिताः । देवान्निजघ्नुः संग्रामे घोररूपाः सुदारुणाः

ກາລະວະ ກ່າວວ່າ: ໃນການຮົບໃນອະດີດລະຫວ່າງເທວະແລະອະສຸຣະ ດານະວະຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍພະລັງແລະຄວາມຍິ່ງຍໍ ໄດ້ຟັນຟາດເທວະທັງຫຼາຍໃນສະໜາມຮົບ ມີຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານ ແລະດຸຮ້າຍຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 3

देवाश्च भय संविग्ना ब्रह्माणं शरणं ययुः । ते स्तुत्वा पितरं नत्वा वृहस्पतिपुरःसराः

ແລ້ວເທວະທັງຫຼາຍຜວາກົດດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ໄດ້ໄປຫາພຣະພຣະຫມາເພື່ອເປັນທີ່ພຶ່ງ. ໂດຍມີພຣະບຣິຫັດສະປະຕິນຳໜ້າ ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະບິດາ ແລະກ້ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງ।

Verse 4

तस्थुः प्रांजलयः सर्वे तानुवाच पितामहः । किमर्थं म्लानवदना अस्मद्गेहमुपागताः

ທຸກອົງຢືນຢູ່ດ້ວຍຝາມືປະນົມ. ແລ້ວພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ກ່າວກັບເຂົາວ່າ: “ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງມາຮອດເຮືອນຂອງເຮົາ ດ້ວຍໃບໜ້າເສົ້າຫມອງ ແລະຈິດໃຈຫົວຫມົດ?”

Verse 6

वयं सर्वे पराक्रांता अतस्त्वां शरणं गताः । त्राह्यस्मान्देवदेवेश शरणं समुपागतान्

“ພວກເຮົາທັງຫມົດຖືກກົດຂີ່ແລະພ່າຍແພ້ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມາພຶ່ງພາພຣະອົງ. ໂອ ຈອມເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ ຂໍພຣະອົງໂປຣດປົກປ້ອງພວກເຮົາ ຜູ້ເຂົ້າມາຂໍທີ່ພຶ່ງນີ້ເຖີດ!”

Verse 7

तच्छ्रुत्वा भगवान्प्राह ब्रह्मा लोकपितामहः । मया न शक्यते कर्त्तुं पक्षः कस्य जनस्य च

ເມື່ອຟັງແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ແລະເປັນປິຕາມະຫາແຫ່ງໂລກ ຈຶ່ງຕອບວ່າ: “ເຮົາບໍ່ອາດເຂົ້າຂ້າງໃຫ້ຝ່າຍໃດ ຫຼືຜູ້ໃດໄດ້”

Verse 9

कारणं कथ्यतामाशु वह्नीन्द्रवसुभिर्युताः । देवा ऊचुः । दैत्यैः पराजितास्तात संगरेऽद्भुतकारिभिः

«ຈົ່ງບອກເຫດຜົນໃຫ້ໄວ» (ພຣະພຣະຫມາ) ຕັດ, ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍ ອັກນິ, ອິນທຣະ ແລະ ວະສຸ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ເທວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະບິດາຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ພວກເຮົາຖືກດານະວະຜູ້ກະທຳອັນອັດສະຈັນ ຊະນະໃນສົງຄາມ»।

Verse 10

ऐक्यं विष्णुगणैः कुर्वन्दध्रे रूपं महाद्भुतम् । तदा हरिहराख्यं च देहार्द्धाभ्यां दधार सः

ພຣະອົງໄດ້ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບຫມູ່ພຣະວິສນຸ ແລ້ວຮັບຮູບອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ; ໃນການນັ້ນ ພຣະອົງຖືຮູບທີ່ຮູ້ຈັກນາມວ່າ «ຫຣິຫຣະ» ດ້ວຍສອງຄື່ງແຫ່ງພຣະກາຍ।

Verse 11

हरश्चैवार्द्धदेहेन विष्णुरर्द्धेन चाभवत् । एकतो विष्णुचिह्नानि हरचिह्नानि चैकतः

ດ້ວຍຄື່ງໜຶ່ງແຫ່ງພຣະກາຍ ພຣະອົງເປັນຫຣະ (ພຣະສິວະ) ແລະດ້ວຍອີກຄື່ງໜຶ່ງ ພຣະອົງເປັນພຣະວິສນຸ. ຂ້າງໜຶ່ງມີເຄື່ອງໝາຍຂອງວິສນຸ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງມີເຄື່ອງໝາຍຂອງຫຣະ।

Verse 12

एकतो वैनतेयश्च वृषभश्चान्यतोऽभवत् । वामतो मेघवर्णाभो देहोऽश्मनिचयोपमः

ຂ້າງໜຶ່ງເປັນໄວນະເຕຍ (ກະຣຸດ) ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງປາກົດເປັນພຣະໂຄ (ນັນດິນ). ທາງຊ້າຍ ພຣະກາຍສ່ອງສີດັ່ງເມກ ຄ້າຍກອງຫີນໃຫຍ່।

Verse 13

कर्पूरगौरः सव्ये तु समजायत वै तदा । द्वयोरैक्यसमं विश्वं विश्वमैक्यमवर्त्तत

ທາງຂວາ ພຣະອົງປາກົດຂາວດັ່ງການບູນ (ກະພູນ). ຈັກກະວານປານດັ່ງເທົ່າທຽມກັບຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງສອງ; ແທ້ຈິງໂລກເອງກໍເຄື່ອນໄປສູ່ຄວາມເປັນໜຶ່ງ।

Verse 14

विभेदमतयो नष्टाः श्रुतिस्मृत्यर्थबाधकाः । पाखंडिनो हैतुकाश्च सर्वे विस्मयमागमन्

ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຍຶດຕິດການແບ່ງແຍກ—ຜູ້ຂັດຂວາງຄວາມໝາຍແຫ່ງ Śruti ແລະ Smṛti—ພ້ອມທັງພວກປາຂັນດິນ ແລະຜູ້ໂຕ້ຖຽງດ້ວຍເຫດຜົນລ້ວນໆ ທັງໝົດຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົດປະຫລາດ ເມື່ອຄຳອ້າງຂອງຕົນພັງທະລາຍ।

Verse 15

स्वंस्वं मार्गं परित्यज्य ययुर्निर्वाणपद्धतिम् । मंदरे पवतश्रेष्ठे सा मूर्तिर्नित्यसंस्तुता

ເຂົາເຈົ້າລະທິ້ງເສັ້ນທາງແຄບຄັບຂອງຕົນໆ ແລ້ວໄປສູ່ວິຖີແຫ່ງນິຣວານ. ຢູ່ເທິງພູມັນດະຣາ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາພູ, ພຣະຮູບນັ້ນຖືກສັນລະເສີນຢ່າງນິລັນດອນ।

Verse 16

प्रमथाद्यैर्गणैश्चैव वर्त्ततेऽद्यापि निश्चला । सृष्टिस्थित्यंतकर्त्री सा विश्वबीजमनंतका

ຈົນຮອດມື້ນີ້ ນາງຍັງຄົງມັ່ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ໂດຍມີພວກປຣະມະຖະ ແລະຫມູ່ເທວະອື່ນໆ ຄອຍປະຄອງ. ນາງແມ່ນພະລັງທີ່ກໍ່ເກີດ ຄ້ຳຈຸນ ແລະທຳລາຍ—ອະນັນຕະ ແລະເປັນເມັດພັນແຫ່ງຈັກກະວານ।

Verse 17

महेशविष्णसंयुक्ता सा स्मृता पापनाशिनी । योगिध्येया सदापूज्य सत्त्वाधारगुणातिगा

ນາງຜູ້ຮ່ວມສະຫມັກກັບມະເຫສະ ແລະ ວິສນຸ ຖືກລະລຶກວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ. ນາງເປັນອາລົມໃຫ້ໂຢຄີພິຈາລະນາ ແລະຄວນບູຊາຕະຫຼອດ—ເປັນຖານຮອງຮັບສັດຕະວະທັງປວງ ແລະເກີນພົ້ນຈາກຄຸນ (guṇa) ທັງຫມົດ।

Verse 18

मुमुक्षवोऽपि तां ध्यात्वा प्रयांति परमं पदम् । चातुर्मास्ये विशेषेण ध्यात्वा मर्त्यो ह्यमानुषः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ປາຖະໜາການຫຼຸດພົ້ນ ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນານາງ ກໍຈະໄປຮອດສະຖານະສູງສຸດ. ແລະໂດຍພິເສດໃນລະດູ Cāturmāsya ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ ມະນຸດຜູ້ເປັນມະຕະຍະ ກໍກາຍເປັນຜູ້ເກີນກວ່າຂອບເຂດມະນຸດທົ່ວໄປ।

Verse 19

तत्र गच्छंति ये तेषां स देवः संविधास्यति । इत्युक्त्वा भगवांस्तेषां तत्रैवांतरधीयत

«ຜູ້ໃດໄປທີ່ນັ້ນ—ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນເອງຈະຈັດສັນສິ່ງຈໍາເປັນທັງປວງໃຫ້» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກກໍຫາຍໄປໃນທີ່ນັ້ນທັນທີ.

Verse 20

तेऽपि वह्निमुखा देवाः प्रजग्मुर्मंदराचलम् । बभ्रमुस्तत्र तत्रैव विचिन्वाना महेश्वरम्

ເທວະທັງຫຼາຍນັ້ນ—ມີພຣະອັກນີເປັນຜູ້ນໍາ—ກໍອອກເດີນທາງໄປພູມັນດະຣາ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາພາກັນພະເລີນໄປມາ ຄົ້ນຫາພຣະມະເຫສະວະຣະຊ້ໍາແລ້ວຊ້ໍາອີກ.

Verse 21

पार्वतीं बिल्ववृक्षस्थां लक्ष्मीं च तुलसीगताम् । आदौ सर्वं वृक्षमयं पूर्वं विश्वमजायत

ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະປາຣະວະຕີສະຖິດຢູ່ໃນຕົ້ນບິລະວະ ແລະເຫັນພຣະລັກສະມີສະຖິດຢູ່ໃນຕົ້ນຕຸລະສີ. ໃນປະຖົມການ ຈັກກະວານເກົ່າແກ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ໂດຍເປັນປ່າໄມ້ທັງມວນ.

Verse 22

एते वृक्षा महाश्रेष्ठाः सर्वे देवांशसंभवाः । एतेषां स्पर्शनादेव सर्वपापैः प्रमुच्यते

ຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕົ້ນໄມ້ອັນປະເສີດຍິ່ງ—ທຸກຕົ້ນເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງເທວະ. ແຕ່ພຽງແຕ່ສຳຜັດພວກມັນ ກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 23

चातुर्मास्ये विशेषेण महापापौघहारिणः । यदा तेनैव ददृशुर्देवास्त्रिभुवनेश्वरम्

ໂດຍສະເພາະໃນລະດູຈາຕຸຣະມາສະຍະ ພວກມັນເປັນຜູ້ກໍາຈັດກະແສບາບອັນໃຫຍ່. ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂດຍວິທີນັ້ນເອງ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ.

Verse 24

तदाकाशभवा वाणीं प्राह देवान्यथार्थतः । ईश्वरः सर्वभूतानां कृपया वृक्षमाश्रितः

ແລ້ວສຽງໜຶ່ງທີ່ເກີດຈາກຟ້າ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະດາທັງຫຼາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ: «ພຣະອີສະວະຣະ ໂດຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດທັງປວງ ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້»।

Verse 25

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते सर्वभूतदयाकरः । अश्वत्थोऽतः सदा सेव्यो मंदवारे विशेषतः

ເມື່ອເຖິງການຈາຕຸຣມາສະຍະ ພຣະຜູ້ເມດຕາຕໍ່ສັດທັງປວງ ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຕົ້ນອັສວັດຖະ (ພິບພະລະ) ຄວນຖືກບູຊາເສີບສະເຫຼີມເສມອ ໂດຍພິເສດໃນວັນຈັນ।

Verse 26

नित्यमश्वत्थसंस्पर्शात्पापं याति सहस्रधा । दुग्धेन तर्पणं ये वै तिलमिश्रेण भक्तितः

ດ້ວຍການແຕະຕ້ອງຕົ້ນອັສວັດຖະ (ພິບພະລະ) ທຸກມື້ ບາບຈະແຕກສະລາຍເປັນພັນເທົ່າ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ດ້ວຍສັດທາ ຖວາຍຕັຣປະນະ ດ້ວຍນ້ຳນົມປົນງາ ຍ່ອມໄດ້ບຸນແຫ່ງການຊຳລະ.

Verse 27

सेचनं वा करिष्यंति तृप्तिस्तत्पूर्वजेषु च । दर्शनादेव वृक्षस्य पातकं तु विनश्यति

ຫຼືຖ້າພວກເຂົາລາດນ້ຳມັນ ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາກໍພໍໃຈດ້ວຍ. ແທ້ຈິງ ແຕ່ພຽງເຫັນຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ ບາບກໍສູນສະລາຍໄປ.

Verse 28

पिप्पलः पूजितो ध्यातो दृष्टः सेवित एव वा । पापरोगविनाशाय चातुर्मास्ये विशेषतः । अश्वत्थं पूजितं सिक्तं सर्वभूतसुखावहम्

ຕົ້ນພິບພະລະ ບໍ່ວ່າຈະບູຊາ ພິຈາລະນາພາວະນາ ເບິ່ງ ຫຼືຮັບໃຊ້—ໂດຍພິເສດໃນການຈາຕຸຣມາສະຍະ—ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ບາບແລະໂລກພະຍາດສູນສະລາຍ. ອັສວັດຖະທີ່ຖືກບູຊາແລະລາດນ້ຳ ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຸກແກ່ສັດທັງປວງ.

Verse 29

सर्वामयहरं चैव सर्वपापौघहारिणम् । ये नराः कीर्तयिष्यंति नामाप्यश्वत्थवृक्षजम्

ມັນກຳຈັດໂລກໄພທັງປວງ ແລະພັດພາກະແສບາບທັງຫມົດໃຫ້ຫາຍໄປ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮ້ອງສັນລະເສີນ ຫຼືສວດແມ່ນແຕ່ນາມອັນເກີດຈາກຕົ້ນອັສວັດຖະ ຍ່ອມໄດ້ບຸນຊຳລະບາບ.

Verse 30

न तेषां यमलोकस्य भयं मार्गे प्रजायते । कुंकुमैश्चंदनैश्चैव सुलिप्तं यश्च कारयेत

ສຳລັບເຂົາເຈົ້າ ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ໂລກຂອງພະຍົມ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນເສັ້ນທາງຫຼັງຄວາມຕາຍ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ (ຕົ້ນໄມ້ສັກສິດ) ຖືກທາດ້ວຍຄຸງຄຸມາ ແລະຈັນທະນະຢ່າງດີ—

Verse 31

तस्य तापत्रयाभावो वैकुंठे गणता भवेत् । दुःस्वप्नं दुष्टचिंताञ्च दुष्टज्वरपराभवान्

ສຳລັບຜູ້ນັ້ນ ທຸກຂ໌ສາມປະການດັບສິ້ນ ແລະໄດ້ເປັນຜູ້ຕິດຕາມຮັບໃຊ້ເທວະໃນໄວກຸນຖະ. ຄວາມຝັນຮ້າຍ, ຄວາມຄິດຊົ່ວ, ແລະການຖືກໄຂ້ຮ້າຍຄອບງຳ ກໍສິ້ນສຸດໄປດ້ວຍ.

Verse 32

विलयं नय पापानि पिप्पल त्वं हरिप्रिय । मंत्रेणानेन ये देवाः पूजयिष्यंति पिप्पलम्

“ຂໍໃຫ້ນຳບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປສູ່ຄວາມສູນສະລາຍ, ໂອ ພິບພະລະ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຮະຣິ.” ຜູ້ເລື່ອມໃສທີ່ຈະບູຊາຕົ້ນພິບພະລະດ້ວຍມົນຕຣານີ້—

Verse 34

श्रुतो हरति पापं च जन्मादि मरणावधि । अश्वत्थसेवनं पुण्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

ແມ່ນແຕ່ພຽງໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບມັນ ກໍກຳຈັດບາບໄດ້—ຕັ້ງແຕ່ເກີດຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ. ການບຳເນົາຮັບໃຊ້ຕົ້ນອັສວັດຖະເປັນບຸນ ແລະໂດຍພິເສດໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍະ.

Verse 35

सुप्ते देवे वृक्षमध्यमास्थाय भगवान्प्रभुः । जलं पृथ्वीगतं सर्वं प्रपिबन्निव सेवते

ເມື່ອເທວະ (ວິສນຸ) ຢູ່ໃນນິທຣາຈັກກະວານ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພອນ ສະຖິດຢູ່ກາງຕົ້ນໄມ້ ດັ່ງກຳລັງດື່ມນ້ຳທັງປວງທີ່ໄຫຼເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນ ແລະດ້ວຍນັ້ນຈຶ່ງຄ້ຳຈຸນໂລກ।

Verse 36

जलं विष्णुर्जलत्वेन विष्णुरेव रसो महान् । तस्माद्वृक्षगतो विष्णुश्चातुर्मास्येऽघनाशनः

ນ້ຳແມ່ນວິສນຸໃນຮູບນ້ຳ ແລະວິສນຸເອງແມ່ນຣະສະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອວິສນຸສະຖິດໃນຕົ້ນໄມ້ ພຣະອົງເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ ໂດຍສະເພາະໃນການຈາຕຸຣມາສະຍາ (Cāturmāsya).

Verse 37

सर्वभूतगतो विष्णुराप्याययति वै जगत् । तथाश्वत्थगतं विष्णुं यो नमस्येन्न नारकी

ວິສນຸຜູ້ແຜ່ຊຶມຢູ່ໃນສັດທັງປວງ ຍ່ອມຫຼ້ຽງດູແລະຫຼ້ຽງຊີວິດໂລກຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ໃດນົບນ້ອມຕໍ່ວິສນຸຜູ້ສະຖິດໃນຕົ້ນອັສວັດຖະ (Aśvattha) ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເປັນຜູ້ຄວນໄປນະລົກ.

Verse 38

अश्वत्थं रोपयेद्यस्तु पृथिव्यां प्रयतो नरः । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात्

ແຕ່ຜູ້ຊາຍຜູ້ມີວິໄນ ແລະມີຄວາມພາກພຽນ ຜູ້ໃດປູກຕົ້ນອັສວັດຖະ (Aśvattha) ລົງໃນແຜ່ນດິນ ບາບນັບພັນຂອງຜູ້ນັ້ນຈະສູນສະລາຍໃນທັນທີ.

Verse 39

अश्वत्थः सर्ववृक्षाणां पवित्रो मंगलान्वितः । मुक्तिदो रोपितो ध्यातश्चातुर्मास्येऽघनाशनः

ໃນບັນດາຕົ້ນໄມ້ທັງປວງ ຕົ້ນອັສວັດຖະ (Aśvattha) ແມ່ນບໍລິສຸດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍມົງຄຸນ. ເມື່ອປູກແລະເພ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ—ໂດຍສະເພາະໃນຈາຕຸຣມາສະຍາ—ມັນໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ແລະທຳລາຍບາບ.

Verse 40

अश्वत्थे चरणं दत्त्वा ब्रह्महत्या प्रजायते । निष्कारणं संकुथित्वा नरके पच्यते ध्रुवम्

ຜູ້ໃດເອົາຕີນຢຽບໃສ່ຕົ້ນອັສວັດຖະ ຍ່ອມໄດ້ບາບເທົ່າກັບບາບ brahma-hatyā. ແລະຜູ້ທີ່ເຮັດຮ້າຍມັນໂດຍບໍ່ມີເຫດ ຈະຖືກທຸກທໍລະມານໃນນະລົກແນ່ນອນ.

Verse 41

मूले विष्णुः स्थितो नित्यं स्कंधे केशव एव च । नारायणस्तु शाखासु पत्रेषु भगवान्हरिः

ທີ່ຮາກ ພຣະວິດສະນຸສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ; ທີ່ລໍາຕົ້ນມີເຄຊະວະ (Keśava). ທີ່ກິ່ງງ່າມີນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ແລະທີ່ໃບມີພຣະຮາຣິ (Bhagavān Hari).

Verse 42

फलेऽच्युतो न संदेहः सर्वदेवैः समन्वितः । चातुर्मास्ये विशेषेण द्रुमपूजी स मुक्तिभाक्

ໃນຜົນມີອັຈຍຸຕະ (Acyuta) ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງປວງ. ໂດຍພິເສດໃນການຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ຜູ້ບູຊາຕົ້ນໄມ້ຍ່ອມໄດ້ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 43

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सदैवाश्वत्थसेवनम् । यः करोति नरो भक्त्या पापं याति दिनोद्भवम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນພະຍາຍາມທຸກປະການ ເພື່ອບໍລິການແລະນະມັດສະການຕົ້ນອັສວັດຖະເປັນນິດ. ຜູ້ໃດເຮັດດ້ວຍພັກຕິ ບາບຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຈາງຫາຍໄປທຸກມື້.

Verse 44

स एव विष्णुर्द्रुम एव मूर्तो महात्मभिः सेवितपुण्यमूलः । यस्याश्रयः पापसहस्रहंता भवेन्नृणां कामदुघो गुणाढ्यः

ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນພຣະວິດສະນຸທີ່ປາກົດເປັນຮູບ; ຮາກຂອງມັນເປັນບ່ອນເກີດບຸນ ທີ່ມະຫາຕະມະທັງຫຼາຍບໍລິການ. ຜູ້ໃດອາໄສພຶ່ງພາມັນ ຍ່ອມທໍາລາຍບາບນັບພັນຂອງມະນຸດ; ແລະມັນກາຍເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະໜາ ອຸດົມດ້ວຍຄຸນຄ່າ.

Verse 133

ततस्तेषां धर्मराजो जायते वाक्यकारकः । अश्वत्थो वचनेनापि प्रोक्तो ज्ञानप्रदो नृणाम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ສໍາລັບພວກເຂົາ ທ່ານທັມມະຣາຊາ (Dharmarāja) ບັງເກີດຂຶ້ນເປັນຜູ້ອອກຄໍາຕັດສິນ. ຕົ້ນອັສວັດຖະ (Aśvattha) ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ປະທານປັນຍາແກ່ມະນຸດ ແມ່ນແຕ່ພຽງກ່າວນາມ ຫຼືສັນລະເສີນກໍຍັງໄດ້ຜົນ.

Verse 247

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्यान अश्वत्थमहिमवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 247 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາພຣະມະຫິມາຂອງອັສວັດຖະ». ຢູ່ໃນ Cāturmāsya Māhātmya, ໃນຕອນ Paijavana, ໃນສົນທະນາ Brahmā–Nārada, ໃນນິທານ Śeṣaśāyī, ໃນ Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, ໃນ Nāgara-khaṇḍa ທີ 6 ຂອງ Śrī Skanda Mahāpurāṇa, ໃນ Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.