Adhyaya 268

Verse 1

आनर्त उवाच । कर्मणा केन मर्त्ये च नराणां जायते वद । चक्रवर्तित्वमखिलं सर्वशत्रुविमर्दनम्

ອານັຣຕະ ກ່າວວ່າ: ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ—ໂດຍກຳກະທຳໃດໃນໂລກມະນຸດ ຊາຍຄົນໜຶ່ງຈຶ່ງໄດ້ອຳນາດສາກົນ ເປັນຈັກກະວັດຕິນ ຜູ້ບົດຂີ້ສັດຕູທັງປວງ?

Verse 2

भर्तृयज्ञ उवाच । दुर्लभं भूमिपालत्वं सर्वपापैर्नराधिप । तपोभिर्नियमैर्दानैस्तथान्यैश्च शुभैर्व्रतैः

ພະຣະຕຣິຍັຊຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ການໄດ້ເປັນກະສັດເປັນສິ່ງຫາຍາກສຳລັບຜູ້ຖືກບາບຫຸ້ມຫໍ້; ມັນສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍຕະປະ, ນິຍະມະ, ທານ ແລະ ວຣະຕະອັນມົງຄຸນອື່ນໆ.

Verse 3

यः पुनर्भूपतिर्भूत्वा पृथ्वीं दद्याद्धिरण्मयीम् । गौतमेश्वरदेवस्य पुरतः श्रद्धयान्वितः । चक्रवर्ती भवेन्नूनमेवमाह पितामहः

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ເມື່ອໄດ້ເປັນກະສັດ ແລ້ວມີສັດທາ ນໍາ «ແຜ່ນດິນຄໍາ» (ຂອງຖວາຍແທນໂລກ) ໄປຖວາຍຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ໂກຕະເມສະວະຣະ—ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຈັກກະວັດຕິແນ່ນອນ; ດັ່ງນີ້ພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ກ່າວໄວ້।

Verse 4

मांधाता धुन्धुमारश्च हरिश्चंद्रः पुरूरवाः । भरतः कार्तवीर्यश्च षडेते चक्रवर्तिनः

ມານທາຕາ, ທຸນທຸມາຣະ, ຫະຣິສະຈັນທຣະ, ປຸຣູຣະວະ, ພະຣະຕະ ແລະ ກາຣຕະວີຣຍະ—ທັງຫົກນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າເປັນຈັກກະວັດຕິ।

Verse 5

पृथ्वीदानं पुरा कृत्वा गौतमेश्वरसंनिधौ । दत्त्वा हिरण्मयीं पृथ्वीं सार्वभौमास्ततः स्थिताः

ໃນການກ່ອນໆ ພວກເຂົາໄດ້ກະທໍາທານ «ແຜ່ນດິນ» ຕໍ່ໜ້າພຣະໂກຕະເມສະວະຣະ; ແລ້ວຖວາຍ «ແຜ່ນດິນຄໍາ» ອັນເປັນຕົວແທນໂລກ ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ເປັນພຣະມະຫາກະສັດຜູ້ຄອບຄອງທົ່ວພິພົບ।

Verse 6

आनर्त उवाच । भगवन्केन विधिना दातव्या सा वसुन्धरा । अहं दास्यामि तां नूनं श्रद्धा मे महती स्थिता

ອານັຣຕະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ, ດ້ວຍວິທີໃດຈຶ່ງຄວນຖວາຍທານ ‘ແຜ່ນດິນ’ ນັ້ນ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍແນ່ນອນ; ສັດທາອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕັ້ງມັ່ນໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 7

भर्तृयज्ञ उवाच । कार्या पलशतेनोर्वी वृत्ताकारा नृपोत्तम । तदर्धेनाथवा शक्त्या पंचविंशत्पलात्मिका

ພະຣຕຣິຍັຊຍະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ນະຣະປະຕິຜູ້ປະເສີດ, ຄວນປັ້ນ ‘ແຜ່ນດິນ’ ເພື່ອຖວາຍທານໃຫ້ເປັນຮູບວົງມົນ ນໍ້າໜັກໜຶ່ງຮ້ອຍປະລະ; ຫຼືຄຶ່ງໜຶ່ງຂອງນັ້ນ; ຫຼືຕາມກໍາລັງ ໃຫ້ເປັນຊິ້ນທີ່ມີນໍ້າໜັກຊາວຫ້າປະລະ.”

Verse 9

धरादाने महाराज वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् । नैव पंचपलादर्वाक्प्रदातव्या कथञ्चन । लवणेक्षुसुरासर्पिर्दधिदुग्धजलोद्भवाः । समुद्राः सप्त चैतांस्तु कक्षायां तत्र दर्शयेत्

ໃນການຖວາຍທານແຜ່ນດິນ ໂອ ມະຫາກະສັດ ຈົ່ງລະທິ້ງການຫລອກລວງເລື່ອງຊັບສິນ. ບໍ່ຄວນຖວາຍແບບຈຳລອງແຜ່ນດິນທີ່ນ້ຳໜັກຕ່ຳກວ່າ 5 ປາລາ ເດັດຂາດ. ທີ່ນັ້ນຈົ່ງສະແດງມະຫາສະໝຸດ 7 ສາຍ ກໍ່ກຳເນີດຈາກ ເກືອ, ນ້ຳອ້ອຍ, ສຸລາ, ນ້ຳມັນເນີຍ, ນົມສົ້ມ, ນົມ, ແລະ ນ້ຳ ໂດຍຈັດເປັນສາຍຄາດວົງລ້ອມ.

Verse 10

जंबूप्लक्षकुशक्रौंचशाकशाल्मलिपुष्कराः । समुद्रान्सरितः सप्त द्वैगुण्येन प्रकल्पयेत्

ຈົ່ງປັ້ນສ້າງ ຊຳບູ, ປະລັກສະ, ກຸສະ, ກຣົວນຈະ, ຊາກະ, ຊານມະລີ, ແລະ ປຸສະກະຣະ (ທະວີບ 7) ດ້ວຍ. ແລ້ວຈັດວາງມະຫາສະໝຸດ 7 ແລະ ແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍໃຫ້ຖືກສັດສ່ວນ ໂດຍຂະຫຍາຍເປັນສອງເທົ່າຕາມລຳດັບ.

Verse 11

महेन्द्रो मलयः सह्यो हिमवान्गंधमादनः । विंध्यः शृंगी च सप्तैव कल्पयेत्कुलपर्वतान्

ຈົ່ງສ້າງຕົວແທນ “ພູເຂົາຕະກູນ” 7 ລູກ ຄື: ມະເຫນທຣະ, ມະລະຍະ, ສະຫຍະ, ຫິມະວານ, ກັນທະມາດະນະ, ວິນທະຍະ, ແລະ ສຣິງກີ.

Verse 12

मध्ये प्रकल्पयेन्मेरुं दिक्षु विष्कम्भपर्वतान् । जंबून्यग्रोधनीपांश्च प्लक्षश्चैव तथा द्रुमान्

ທີ່ກາງ ຈົ່ງວາງພູເມຣຸ ແລະ ຕາມທິດທັງຫຼາຍ ຈົ່ງວາງພູເຂົາຄ້ຳຈຸນ. ຈົ່ງສະແດງຕົ້ນໄມ້ສັກສິດ—ຊຳບູ, ນະຍະໂກຣທະ, ນີປະ, ແລະ ປະລັກສະ—ພ້ອມທັງຕົ້ນໄມ້ອື່ນໆ.

Verse 13

गंगाद्याः सरितस्तत्र प्राधान्येन प्रकल्पयेत् । एवं निर्माप्य वसुधां सर्वां हेममयीं नृप

ທີ່ນັ້ນ ຈົ່ງຈັດວາງແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍໂດຍໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ແມ່ນ້ຳຄົ້ນຕົ້ນດ້ວຍ ຄັງຄາ (Ganga). ດັ່ງນີ້ ໂອ ກະສັດ ເມື່ອປັ້ນສ້າງແຜ່ນດິນທັງໝົດໃຫ້ເປັນຮູບທອງຄຳ—

Verse 14

मंडपं कारयेत्पश्चाद्यथापूर्वं प्रकल्पितम्

ຈາກນັ້ນ ຄວນໃຫ້ກໍ່ສ້າງມັນດະປະ (maṇḍapa) ໃຫ້ສຳເລັດ ໂດຍຈັດວາງຕາມວິທີທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ।

Verse 15

कुण्डानि तोरणान्येव ब्राह्मणग्रहपूजने । पूर्ववत्सकलं कृत्वा मध्ये वेदिं प्रकल्पयेत्

ເພື່ອບູຊາພຣາຫມັນ ແລະ ເທວະດາກຣະຫະ (graha) ຄວນຈັດກຽມຄຸນດາ (ຫຼຸມໄຟ) ແລະ ໂຕຣະນາ (ປະຕູຊຸ້ມ) ດ້ວຍ। ເມື່ອເຮັດທຸກຢ່າງດັ່ງເກົ່າແລ້ວ ຈຶ່ງຕັ້ງເວທີ (vedī) ໄວ້ກາງການ।

Verse 16

तत्र संस्थापयेत्पृथ्वीं पंचगव्येन पार्थिव । यथोक्तमंत्रैस्तल्लिंगैस्ततः शुद्धोदकेन तु

ທີ່ນັ້ນ ໂອ້ ພະຣາຊາ, ຄວນອັນເຊີນຕັ້ງພຣະທຣະນີ (ປຣິຖະວີ) ຢ່າງຖືກພິທີ ໂດຍໃຊ້ປັນຈະກະວຽ (pañcagavya) ຄືຜະລິດຕະພັນ 5 ຢ່າງຈາກງົວ। ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມັນຕຣາທີ່ກ່າວໄວ້ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງປະພົມດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດ।

Verse 17

इमं मे गंगे यमुने पंचनद्यस्त्रिपुष्करम् । श्रीसूक्तं पावमानं च हैमीं च तदनंतरम्

«ນີ້ແມ່ນຂອງບູຊາຂອງຂ້າ—ໂອ້ ຄົງຄາ (Gaṅgā), ໂອ້ ຢະມຸນາ (Yamunā), ໂອ້ ຫ້າແມ່ນ້ຳ; ຕຣິປຸສກະຣະ (Tripuṣkara); ສຣີສູກຕະ (Śrīsūkta); ປາວະມານະ (Pāvamāna); ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໄຮມີ (Haimī)»—ຄວນສະດຸດສະດອງຕາມລຳດັບນີ້।

Verse 18

स्नानकर्मणि योग्यांश स्वादिष्ठायनमुत्तमम्

ສຳລັບພິທີອາບນ້ຳ (ສນານະກັມ) ພາກທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ດີເລີດທີ່ສຸດ ແມ່ນ ສະວາດິສຖາຍະນ (Svādiṣṭhāyana)។

Verse 19

एवं संस्नाप्य विधिवद्वासांसि परिधापयेत् । युवा सुवासा मंत्रेण सूक्ष्माणि विविधानि च

ເມື່ອອາບນ້ຳ (ພຣະອົງ/ຮູບທີ່ສະຖາປະນາ) ຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນນຸ່ງຫົ່ມພຣະວັດຖະ. ດ້ວຍມັນຕຣາ «ຢຸວາ ສຸວາສາ» ຄວນຖວາຍຜ້າລະອຽດ ແລະຫຼາກຫຼາຍດ້ວຍ.

Verse 20

ये भूतानामधीत्येवं ततः प्रोच्य प्रपूजयेत् । धूरसीति च मंत्रेण धूपं दद्यात्समाहितः

ເມື່ອໄດ້ສຶກສາ/ສວດບົດສູດທີ່ກ່ຽວກັບພູຕະ (ທາດ/ສັດທັງຫຼາຍ) ດັ່ງນີ້ ແລ້ວປະກາດອອກ ຈຶ່ງຄວນບູຊາໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ຈົ່ງຖວາຍທູບດ້ວຍມັນຕຣາ «ທູຣ ອະສິ».

Verse 21

अग्निर्ज्योतीति मंत्रेण कुर्यादारार्तिकं ततः । अहमस्मीति मंत्रेण सप्तधान्यं प्रकल्पयेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນປະກອບອາຣາຕຣິກະ (ພິທີໂບກໄຟ) ດ້ວຍມັນຕຣາ «ອັກນິຣ ໂຈຕິ» ວ່າ “ໄຟແມ່ນແສງສະຫວ່າງ”. ດ້ວຍມັນຕຣາ «ອະຫັມ ອະສມິ» ຄວນຈັດວາງທັນຍາ 7 ຢ່າງເປັນເຄື່ອງບູຊາ.

Verse 22

एवं कृत्वाऽखिलं तस्या यजमानः सितांबरः । पुरः स्थितोंजलिं बद्ध्वा मंत्रानेतानुदाहरेत्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງໃຫ້ນາງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ຜູ້ປະກອບພິທີ (ຢະຊະມານະ) ນຸ່ງຜ້າຂາວ ຄວນຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ (ພຣະອົງ) ປະນົມມື ແລ້ວສວດມັນຕຣາເຫຼົ່ານີ້.

Verse 23

त्वया संधार्यते विश्वं जगदेतच्चराचरम् । तव दानं करिष्यामि सांनिध्यं कुरु मेदिनि

ໂດຍພຣະນາງ ຈັກກະວານທັງປວງ—ໂລກນີ້ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຖືກຄ້ຳຈຸນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍທານນີ້ແດ່ພຣະນາງ; ໂອ ເມດິນີ (ແມ່ພື້ນດິນ) ຂໍໃຫ້ປະທານສານນິທະຍະອັນເມດຕາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 24

शरीरेष्वपि भूतानां त्वं देवि प्रथमं स्थिता । ततश्चान्यानि भूतानि जलादीनि वसुन्धरे

ແມ່ນແຕ່ໃນກາຍຂອງສັດທັງຫຼາຍ ໂອ ເທວີ ເຈົ້າກໍຕັ້ງຢູ່ກ່ອນສຸດ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທາດອື່ນໆ ເຊັ່ນ ນ້ຳ ແລະອື່ນໆ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ໂອ ວະສຸນທະຣາ।

Verse 25

ये त्वां यच्छंति ते भूयस्त्वां लभंते न संशयः । इह लोके परे चैव पार्थिवं रूपमाश्रिता

ຜູ້ໃດທີ່ຖວາຍທານແດ່ເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ພົບເຈົ້າອີກ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ; ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ ໂດຍອາໄສຮູບແຫ່ງປະຖົມພື້ນດິນຂອງເຈົ້າ।

Verse 26

एवं स्तुत्वा समादाय तोयं हेमाकृतिं नृप । वासुदेवं हृदि स्थाप्य मंत्रेणानेन कल्पयेत्

ເມື່ອສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ພະຣາຊາ ຈົ່ງນຳນ້ຳມາ ແລະປັ້ນຮູບຄຳ. ຈາກນັ້ນ ອັນເຊີນວາສຸເທວະໄວ້ໃນດວງໃຈ ແລ້ວປະກອບພິທີດ້ວຍມັນຕຣານີ້।

Verse 27

पातालादुद्धृता येन पृथ्वी सा लोककारिणा । अस्या दानेन च सदा प्रीयतां मे जनार्दनः

ພຣະອົງຜູ້ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຈາກປາຕາລາ ຜູ້ເປັນຜູ້ກະທຳປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ; ໂດຍການຖວາຍທານແຜ່ນດິນນີ້ ຂໍໃຫ້ຈະນາຣະດະນະ ພໍໃຈແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ।

Verse 28

एवमुच्चार्य तत्तोयं तोयमध्ये परिक्षिपेत् । न भूमौ नैव हस्ते च ब्राह्मणस्य नृपोत्तम

ເມື່ອອອກສຽງດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງນຳນ້ຳນັ້ນໃສ່ໄວ້ໃນນ້ຳເທົ່ານັ້ນ. ຢ່າວາງລົງພື້ນດິນ ແລະຢ່າໃຫ້ຢູ່ໃນມືຂອງພຣາຫມະນະ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ।

Verse 29

ततो विसर्जयेद्देवीं मन्त्रेणानेन भागशः । आगता च यथान्यायं पूजिता च यथाविधि

ຈາກນັ້ນ ພຶງສົ່ງຄືນພຣະເທວີດ້ວຍມັນຕຣານີ້ ແບ່ງເປັນສ່ວນໆ; ພຣະນາງຜູ້ຖືກເຊີນຕາມທຳນຽມ ແລະຖືກບູຊາຕາມພິທີການ.

Verse 30

अस्माकं त्वं हितार्थाय यत्रेष्टं तत्र गम्यताम् । उस्रा वेदेति मंत्रेण समुच्चार्य ततः परम् । ब्राह्मणेभ्यः प्रदातव्या संविभज्य नराधिप

“ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກເຮົາ ຂໍໃຫ້ພຣະນາງໄປຍັງບ່ອນທີ່ພຣະນາງປາຖະໜາ” ແລ້ວຈຶ່ງສະດຸດມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມວ່າ “usrā vede…”; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງແບ່ງປັນແລະຖວາຍແກ່ພຣາຫມະນະ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ.

Verse 31

एवं ते सर्वमाख्यातं पृथिवीदानमुत्तमम् । शृणुयात्पार्थिवो भावी दाता जन्मनिजन्मनि

ດັ່ງນີ້ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ຄົບຖ້ວນແລ້ວ ກ່ຽວກັບ “ທານແຫ່ງແຜ່ນດິນ” ອັນສູງສຸດ. ກະສັດໃນອະນາຄົດຜູ້ຟັງນີ້ ຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ທານ ທຸກຊາດທຸກກຳເນີດ.

Verse 32

यो राजा पृथिवीं दद्याद्विधिनानेन पार्थिव । राज्यभ्रंशो न वंशेऽपि तस्य संजायते क्वचित्

ໂອ ກະສັດເອີຍ, ຜູ້ປົກຄອງຜູ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນຕາມພິທີນີ້ ຈະບໍ່ມີການຕົກຕ່ຳແຫ່ງລາຊະອຳນາດ ແມ່ນແຕ່ໃນວົງສາຂອງລາວກໍບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ.

Verse 33

राज्यभ्रंशसमोपेता ये दृश्यंते महीभुजः । न तैर्वसुन्धरा दत्ता ब्राह्मणानां धृतात्मनाम्

ກະສັດທີ່ເຫັນວ່າປະສົບຄວາມພິນາດແຫ່ງອານາຈັກນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເພາະອື່ນ; ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນແກ່ພຣາຫມະນະຜູ້ຝຶກຝົນຈິດໃຈ.

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पृथ्वीदानं समाचरेत् । न हरेत्परदत्तां च कथंचिदपि मेदिनीम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງພາກພຽນທຸກປະການ ປະພຶດທານແຜ່ນດິນ; ແລະຢ່າໄດ້ຍຶດຄອງດິນທີ່ຜູ້ອື່ນໄດ້ຮັບທານແລ້ວ ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດກໍຕາມ।

Verse 35

एतत्पुण्यं प्रशस्यं च पृथिवीदानमुत्तमम् । शृण्वतामपि राजेंद्र तद्देहाद्यघनाशनम्

ທານແຜ່ນດິນອັນສູງສຸດນີ້ ເປັນກຸສົນມີບຸນ ແລະຖືກສັນລະເສີນຢ່າງຍິ່ງ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງກ່ຽວກັບມັນ ໂອ ຈອມກະສັດ, ກໍຊ່ວຍທໍາລາຍບາບ ເລີ່ມຈາກບາບທີ່ເກີດຈາກກາຍ।

Verse 36

आस्तां तावत्प्रदानं च पृथिव्याः पृथिवीपतेः । दातुः संप्रेरणं यस्या अज्ञानौघविनाशनम्

ໂອ ຈອມແຜ່ນດິນ, ຂໍໃຫ້ວາງໄວ້ກ່ອນເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງການຖວາຍດິນເອງ; ແມ່ນແຕ່ແຮງດົນໃຈທີ່ຜັກດັນໃຫ້ຜູ້ໃດຄິດຈະໃຫ້ທານໃນກຸສົນນີ້ ກໍເປັນຜູ້ທໍາລາຍກະແສອະວິຊາອັນຫນາແນ່ນ।

Verse 37

रूपवान्सुभगश्चैव तथा च प्रियदर्शनः । आधिव्याधिविनिर्मुक्तः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ດ້ວຍອໍານາດຂອງທານນັ້ນ ຄົນຈະເປັນຜູ້ມີຮູບງາມ ມີສິຣິມົງຄຸນ ແລະນ່າເບິ່ງ; ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໃຈແລະໂຣຄາ ພ້ອມດ້ວຍລູກແລະຫຼານຄົບຖ້ວນ।

Verse 38

मेधावी जायते मर्त्यो दानस्यास्य प्रभावतः । इत्थंभूता महाराज कृत्वा राज्यमकण्टकम्

ດ້ວຍປະສິດທິພາບຂອງທານນີ້ ມະນຸດຈະເກີດມາມີປັນຍາແຫຼມຄົມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາກະສັດ, ເມື່ອໄດ້ສ້າງອານາຈັກໃຫ້ປອດຈາກໜາມ (ອຸປະສັກແລະສັດຕູ) ແລ້ວ…

Verse 39

प्रीता विष्णोः पदं यांति शाश्वतं यन्निरामयम् । अन्यत्रापि धरादानात्प्रकुर्याच्चक्रवर्तिताम्

ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈດ້ວຍທານນັ້ນ ພວກເຂົາຍ່ອມໄດ້ເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ອັນຖາວອນ ແລະປອດຈາກທຸກຂ໌. ແມ່ນແຕ່ບ່ອນອື່ນ ດ້ວຍການຖວາຍທານແຜ່ນດິນ ກໍອາດໄດ້ສະຖານະຈັກກະວັດຕິນ (cakravartin).

Verse 40

एकजन्मांतरं यावत्सम्यग्दत्तं नृपोत्तमः । गौतमेश्वरदेवस्य यत्पुरा पुरतः कृतम्

ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຕະຫຼອດໜຶ່ງຊີວິດຕໍ່ໄປ ທານທີ່ເຄີຍຖວາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນອະດີດ ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ກໍຕະເມສະວະຣະ (Gautameśvara) ຍັງຄົງໃຫ້ຜົນຢູ່.

Verse 41

सप्तजन्मांतरं यावत्प्रकरोति न संशयः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र देया मही नृप

ມັນຍັງຄົງສົ່ງຜົນຕໍ່ເນື່ອງເຖິງເຈັດຊາດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງ ຄວນຖວາຍທານແຜ່ນດິນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 268

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गौतमेश्वरमाहात्म्ये पृथ्वीदानमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນ «ເອກາຊີຕິ-ສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ», ໃນຂັນທະທີ 6 (ນາຄະຣະຂັນທະ), ໃນມາຫາຕະມະຍະແຫ່ງເຂດຮາຖະເກສະວະຣະ, ພາກມາຫາຕະມະຍະຂອງກໍຕະເມສະວະຣະ, ບົດທີ 268 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫິມາແຫ່ງການຖວາຍທານແຜ່ນດິນ» ຈົບລົງແລ້ວ.