Adhyaya 260
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາທີ່ເລີ່ມໃນນິທານ «Śālagrāma» (śālagrāma-kathānaka) ໂດຍລະລຶກເຖິງການປາກົດຂອງພຣະມະເຫສະວະຣະ ແລະຫົວຂໍ້ເກືອບກັບຮູບລິງຄະ. ຄຳພີແນະນຳໃຫ້ບູຊາພຣະຫຣິໃນຮູບ Śālagrāma ແລະນັບຖືບູຊາຄູ່ເທວະດາ ຫຣິ–ຫຣະ (Hari–Hara) ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດໃນໄລຍະ cāturmāsya. ການບູຊາຖືກກ່າວວ່າມີພະລັງນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mokṣa) ພ້ອມກັບວາງຫຼັກຮອງຮັບທາງພິທີ–ຈິດທຳ: vedokta karma, ວຽກບຸນ pūrta/ iṣṭa, ການບູຊາ pañcāyatana, ຄວາມຈິງໃຈ ແລະການບໍ່ໂລບ. ບົດນີ້ຍັງສົນທະນາເລື່ອງຄວາມເໝາະສົມ ແລະການຝຶກຝົນຈິດໃຈ ໂດຍຊີ້ວ່າ viveka, brahmacarya ແລະການພິຈາລະນາມັນຕຣາ dvādaśākṣara ແມ່ນສຳຄັນ. ກ່າວອີກວ່າພູຊາຄວນເຮັດດ້ວຍ upacāra 16 ປະການ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີມັນຕຣາກໍຕາມ. ທ້າຍບົດມີການປ່ຽນຕອນນິທານ (ຄືນຜ່ານໄປ ແລະທຸກຝ່າຍແຍກຈາກກັນ) ພ້ອມ phalaśruti ຢືນຢັນວ່າ ການຟັງ ການສະດຸດອ່ານ ຫຼືການສອນຂໍ້ຄວາມນີ້ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ບຸນຫຼຸດລົງ.
Shlokas
Verse 1
गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामकथानकम् । महेश्वरस्य चोत्पत्तिर्यथा लिंगत्वमाप सः
ກາລະວະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນີ້ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວທັງໝົດ ເລື່ອງລາວແຫ່ງສາລະກຣາມ; ແລະວ່າ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ປະກົດຂຶ້ນແນວໃດ ແລະໄດ້ຮັບຮູບເປັນລິງຄະແນວໃດ»។
Verse 2
तस्माद्वरं लिंगरूपं शालग्रामगतं हरिम् । येऽर्चयंति नरा भक्त्या न तेषां दुःखयातनाः
ດັ່ງນັ້ນ ການນະມັດສະການດ້ວຍພັກຕິ ຕໍ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ສະຖິດໃນສາລະກຣາມ ໃນຮູບດັ່ງລິງຄະ ເປັນສິ່ງປະເສີດທີ່ສຸດ; ສຳລັບຜູ້ຄົນທີ່ບູຊາແບບນີ້ ບໍ່ມີທຸກຂ໌ທໍລະມານອັນເຈັບປວດ.
Verse 3
चातुर्मास्ये समायाते विशेषात्पूजयेच्च तौ । अर्चितौ यावभेदेन स्वर्गमोक्षप्रदायकौ
ເມື່ອເວລາຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ມາຮອດ ຄວນບູຊາທັງສອງພຣະອົງນັ້ນເປັນພິເສດ. ເມື່ອຖືກບູຊາ—ແມ່ນແຕ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງເພີຍເທົ່າເມັດບາເລ—ທັງສອງກໍເປັນຜູ້ປະທານສະຫວັນ ແລະ ໂມກສະ (ການຫຼຸດພົ້ນ).
Verse 4
देवौ हरिहरौ भक्त्या विप्रवह्निगवां गतौ । येऽर्चयंति महाशूद्र तेषां मोक्षप्रदोहरिः
ພຣະເທວະທັງສອງ—ພຣະຫຣິ ແລະ ພຣະຫຣະ—ຖືກເຂົ້າເຖິງດ້ວຍພັກຕິ ໂດຍການຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ, ໄຟສັກສິດ, ແລະ ງົວ. ໂອ ຊູດຣະຜູ້ຍິ່ງ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ບູຊາ ພຣະຫຣິເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະ (ການຫຼຸດພົ້ນ).
Verse 5
वेदोक्तं कारयेत्कर्म पूर्तेष्टं वेदतत्परः । पंचायतनपूजा च सत्यवादो ह्यलोलता
ຜູ້ອຸທິດໃຈແກ່ພຣະເວດ ພຶງປະຕິບັດກຳຕາມທີ່ເວດບັນຍັດ—ທັງງານ iṣṭa ແລະ pūrta—ພ້ອມກັບການບູຊາປັນຈາຍະຕະນະ, ການເວົ້າຄວາມຈິງ, ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ।
Verse 6
विवेकादिगुणैर्युक्तः स शूद्रो याति सद्गतिम् । ब्रह्मचर्यं तपो नान्यद्द्वादशाक्षरचिंतनात् १
ຜູ້ມີວິເວກ ແລະຄຸນທຳອື່ນໆ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ເປັນຊູດຣະ ກໍຍັງໄປຮອດຄວາມເກີດດີໄດ້. ສຳລັບເຂົາ ບໍ່ມີຕະປະໃດສູງກວ່າພຣະຫມະຈັຣຍະ ແລະການພິຈາລະນາມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ.
Verse 7
मन्त्रैर्विना षोडश सोपचारैः कार्या सुपूजा नरकादिहंतुः । यथा तथा वै गिरिजापतेश्च कार्या महा शूद्र महाघहंत्री
ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີມັນຕຣາ ກໍຄວນເຮັດການບູຊາອັນດີຍິ່ງ ດ້ວຍອຸປະຈາຣ 16 ປະການ; ເພາະມັນທຳລາຍກຳເນີດນະລົກ ແລະອື່ນໆ. ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ ໂອ ຊູດຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຈົ່ງບູຊາພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງຄິຣິຈາ (ພຣະສິວະ); ພຣະອົງເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບຫນັກຢ່າງໃຫຍ່.
Verse 8
ब्रह्मोवाच । एवं कथयतोरेषा रजनी क्षयमाययौ । सच्छूद्रो गालवश्चैव शिष्यैश्च परिवारितः
ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງເວົ້າຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ຄືນນັ້ນກໍຄ່ອຍໆສິ້ນສຸດລົງ. ແລະຊູດຣະຜູ້ດີ ກັບກາລະວະດ້ວຍ ຖືກລ້ອມຮອບໂດຍບັນດາສິດ.
Verse 9
स तेन पूजितो विप्रो ययौ शीघ्रं निजाश्रमम्
ພຣາຫມັນນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບການນັບຖືບູຊາຈາກເຂົາແລ້ວ ກໍໄປຢ່າງວ່ອງໄວສູ່ອາສຣົມຂອງຕົນ.
Verse 10
य इमं श्रुणुयान्मर्त्यो वाचयेत्पाठयेच्च वा । श्लोकं वा सर्वमपि च तस्य पुण्यक्षयो न हि
ຜູ້ໃດເປັນມະນຸດທີ່ໄດ້ຟັງນີ້ ຫຼືສວດເອງ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນສວດໃຫ້—ຈະເປັນພຽງຄາຖາດຽວ ຫຼືທັງໝົດກໍຕາມ—ບຸນກຸສົນຂອງຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຄີຍຫຼຸດຖອຍເລີຍ।
Verse 260
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये पैजवनोपाख्याने षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນປຶ້ມທີ 6 «ນາຄະຣະຂັນດະ», ພາຍໃນມາຫາດມະຍະແຫ່ງເຂດສັກສິດ «ຮາຏະເກສະວະຣະ», ໃນຕອນ «ເສສະຊາຍີ», ໃນສົນທະນາຂອງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ, ໃນມາຫາດມະຍະ «ຈາຕຸຣມາສະຍະ», ໃນຕອນ «ໄປຊະວະນະ»—ບົດທີ 260 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.